The testing process that begins when the angel descends is represented by the test of whether to take the book out of the angel’s hand and eat it. Those that did choose to eat the message were then destined for a disappointment where the group who refused to eat were left behind. The little book that was to be eaten represented an “increase of knowledge” of the message that had first been unsealed at “the time of the end” at either 1798 or 1989, and then later formalized into a message that would hold the generation then alive accountable to the light of the increased knowledge. In either history, once the prophecy of Islam was fulfilled, then the message to be eaten in the angel’s hand was either received or rejected. If the message represented by the book is rejected, those who do so, and still seek to uphold the profession of still being the chosen of God, are forced to produce a counterfeit latter rain message.
Ang proseso sa pagsulay nga nagsugod sa dihang mokunsad ang manulonda ginarepresentahan pinaagi sa pagsulay kon kuhaon ba ang basahon gikan sa kamot sa manulonda ug kan-on kini. Kadtong mipili sa pagkaon sa mensahe gitakda dayon ngadto sa usa ka kapakyasan, diin ang pundok nga mibalibad sa pagkaon gibilin sa luyo. Ang gamayng basahon nga pagakan-on nagrepresentar sa usa ka “pagdugang sa kahibalo” bahin sa mensahe nga unang gihukas sa selyo sa “panahon sa katapusan” sa 1798 o 1989, ug unya sa ulahi gihulma ngadto sa usa ka mensahe nga magapahamtang sa tulubagon sa kaliwatan nga buhi niadtong panahona ngadto sa kahayag sa nagdugang nga kahibalo. Sa bisan hain nga kasaysayan, sa dihang natuman na ang tagna mahitungod sa Islam, ang mensahe nga pagakan-on diha sa kamot sa manulonda gidawat o gisalikway. Kon ang mensahe nga girepresentahan sa basahon isalikway, kadtong nagahimo niana, ug bisan pa niana nagapangita gihapon sa pagbarug sa ilang pag-angkon nga sila sa gihapon mao ang pinili sa Dios, napugos sa paghimo ug usa ka peke nga mensahe sa ulahing ulan.
On September 11, 2001 the past rebellions of the generations of Adventism were again made testing issues. Habakkuk chapter two identifies a debate that occurs in the prophetic history represented therein, which is a parallel prophetic line to the parable of the ten virgins. When the watchman asked what he shall answer in the history of the parable of the ten virgins, he was commanded to “write the vision, and make it plain upon tables.” The watchmen of Millerite history produced the 1843 chart in 1842, and its production became a waymark. It was the “vision” of Habakkuk two, that had been made plain upon tables that was to speak at the end.
Niadtong Setyembre 11, 2001, ang nangaging mga pagrebelde sa mga kaliwatan sa Adventismo gihimong pag-usab nga mga isyu sa pagsulay. Ang kapitulo dos sa Habakkuk nagtimaan sa usa ka lantugi nga mahitabo sulod sa mahimayaong kasaysayan nga gilarawan didto, nga usa ka kaparis nga propetikong linya sa sambingay sa napulo ka mga ulay. Sa dihang nangutana ang magbalantay kon unsa ang iyang tubagon sa kasaysayan sa sambingay sa napulo ka mga ulay, gisugo siya sa “isulat ang panan-awon, ug himoa kini nga tin-aw ibabaw sa mga papan.” Ang mga magbalantay sa kasaysayan sa mga Millerita nagmugna sa tsart sa 1843 niadtong 1842, ug ang pagkamugna niini nahimong usa ka timaan sa dalan. Kini mao ang “panan-awon” sa Habakkuk dos, nga gihimong tin-aw ibabaw sa mga papan, nga maoy mosulti sa katapusan.
Shortly after September 11, 2001 those who recognized the activity of Islam of the third woe, were led to return to Jeremiah’s “old paths,” and to walk therein. Those “old paths” identified that the three woes of Revelation chapter eight, verse thirteen represented the prophetic role of Islam. Immediately thereafter, Future for America began to reproduce the two charts of Habakkuk chapter two at the very same point in the parallel history of the Millerites, the two charts were set forth as a waymark, which had been represented by the production of the 1843 chart, in 1842.
Wala madugay human sa Septiyembre 11, 2001, kadtong nakaila sa kalihokan sa Islam sa ikatulong alaut, gidala sa pagbalik ngadto sa “karaang mga alagianan” ni Jeremias, ug sa paglakaw diha niana. Kadtong “karaang mga alagianan” nagpaila nga ang tulo ka mga alaut sa Pinadayag kapitulo otso, bersikulo trese nagrepresentar sa profetikanhong tahas sa Islam. Diha-diha dayon human niana, ang Future for America nagsugod sa pagpatik pag-usab sa duha ka mga tsart sa Habakkuk kapitulo dos sa mao gayud nga punto sa paralelong kasaysayan sa mga Millerite, ang duha ka mga tsart gipahimutang ingon nga usa ka timaan sa dalan, nga girepresentahan pinaagi sa pagmantala sa tsart sa 1843, niadtong 1842.
“In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, [Massachusetts]. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.
“Sa Mayo, 1842, usa ka Kinatibuk-ang Komperensya ang gipahigayon sa Boston, [Massachusetts]. Sa pag-abli niining tigum, ang mga Igsoon nga si Charles Fitch ug Apollos Hale, taga-Haverhill, mipresentar sa hulagwayong mga tagna ni Daniel ug ni Juan, nga ilang gipintalan sa panapton, uban ang mga numero sa tagna, nga nagpakita sa ilang katumanan. Si Igsoon Fitch, sa pagpasabot gikan sa iyang tsart atubangan sa Komperensya, miingon nga, samtang iyang gisusi kining mga tagna, nakahunahuna siya nga kon makahimo siya ug usa ka butang nga sama niini nga gipakita dinhi, kini makapasayon sa hilisgutan ug makapadali kaniya sa pagpresentar niini ngadto sa usa ka tigpaminaw. Ania ang dugang pang kahayag sa among dalan. Kining mga igsoon nagbuhat sa gipakita sa Ginoo kang Habakkuk diha sa iyang panan-awon 2,468 ka tuig sa wala pa, nga nagaingon, ‘Isulat ang panan-awon ug himoa kini nga tin-aw sa ibabaw sa mga papan, aron makadalagan siya nga magabasa niini. Kay ang panan-awon alang pa sa gitakdang panahon.’ Habakkuk 2:2.
“After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.
“Human sa pipila ka panaghisgot bahin sa maong hilisgutan, sa hiniusang pagboto nakadesisyon nga ipalithograph ang tulo ka gatus nga susama niini, ug kini sa dili madugay natuman. Gitawag sila nga ‘ang mga tsart sa ‘43.’ Kini usa ka hilabihan ka mahinungdanong Komperensiya.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.
“It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2.
“Maoy nagkahiusang pagpamatuod sa mga magtutudlo ug mga pamantalaan sa Second Advent, sa dihang nanindog sila ibabaw sa ‘orihinal nga pagtoo,’ nga ang pagmantala sa tsart maoy katumanan sa Habakkuk 2:2, 3. Kon ang tsart usa ka hilisgutan sa tagna (ug kadtong mosalikway niini mibiya sa orihinal nga pagtoo), nan mosunod nga ang BC 457 mao ang tuig nga pagagikanan sa pag-ihap sa 2300 ka mga adlaw. Gikinahanglan nga ang 1843 mao unta ang unang gimantala nga panahon aron nga ‘ang panan-awon’ ‘malangan,’ o nga adunay usa ka panahon sa paglangan, diin ang pundok sa mga ulay magduka ug matulog mahitungod sa dakong hilisgutan sa panahon, sa dili pa sila pagapukawon pinaagi sa Tunga-tungang Gabii nga Singgit.” James White, Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2.
“Now our history shows that there were hundreds teaching from the same chronological charts that William Miller was, all of one stamp. Then it was the oneness of the message all on one theme, the coming of the Lord Jesus at a certain time, 1844.” Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.
“Karon ang atong kasaysayan nagapakita nga dihay ginatusan nga nanudlo gikan sa mao rang mga tsart sa kronolohiya nga gigamit ni William Miller, silang tanan usa ra ug hulma. Niadtong panahona ang panaghiusa sa mensahe naa sa usa lamang ka tema, ang pag-anhi sa Ginoong Jesus sa usa ka piho nga panahon, 1844.” Joseph Bates, Early SDA Pamphlets, 17.
The reprinting of the 1843 and 1850 charts, in the immediate post-September 11, 2001 history was as much a fulfillment of Habakkuk two, as was the publication of the 1843 chart in 1842. The production of the tables is part of the narrative of Habakkuk chapter two, and it had to happen. On September 11, 2001 the rebellion of 1863 was again repeated by those Laodicean Adventists who refused to return to Jeremiah’s “old paths.”
Ang pag-imprenta pag-usab sa mga tsart sa 1843 ug 1850, diha sa kasaysayan nga misunod dayon sa Septyembre 11, 2001, ingon usab kaayo nga katumanan sa Habacuc dos, maingon sa pagmantala sa tsart sa 1843 niadtong 1842. Ang paghimo sa mga lamesa kabahin sa asoy sa Habacuc kapitulo dos, ug kinahanglan gayud kini nga mahitabo. Niadtong Septyembre 11, 2001 ang pagrebelde sa 1863 gisubli pag-usab niadtong mga Adventistang Laodiceano nga midumili sa pagbalik sa “mga karaang alagianan” ni Jeremias.
“The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as of little value the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin, and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science. ‘Thus saith the Lord: Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ [Jeremiah 6:16.]
“Ang kaaway nagtinguha sa pagpalingiw sa mga hunahuna sa atong mga igsoon nga lalaki ug mga igsoon nga babaye gikan sa buluhaton sa pag-andam sa usa ka katawhan aron makatindog niining kaulahian nga mga adlaw. Ang iyang mga limbong nga pangatarungan gituyo aron sa pagdala sa mga hunahuna palayo gikan sa mga katalagman ug mga katungdanan sa maong takna. Ila nga giisip nga diyutay ra ug bili ang kahayag nga si Cristo mianhi gikan sa langit aron ihatag kang Juan alang sa Iyang katawhan. Ilang gitudlo nga ang mga hitabo nga ania na gayud sa atong atubangan dili igo ug kaimportante aron hatagan ug pinasahi nga pagtagad. Ilang gipawala ang gahum sa kamatuoran nga gikan sa langit, ug ilang gikawatan ang katawhan sa Dios sa ilang nangaging kasinatian, nga gipulihan hinoon kini ug usa ka bakak nga siyensiya. ‘Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tindog kamo sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutan-a ang karaang mga alagianan, hain ba ang maayong dalan, ug lumakaw kamo niana.’ [Jeremiah 6:16.]”
“Let none seek to tear away the foundations of our faith,—the foundations that were laid at the beginning of our work, by prayerful study of the Word and by revelation. Upon these foundations we have been building for more than fifty years. Men may suppose that they have found a new way, that they can lay a stronger foundation than that which has been laid; but this is a great deception. ‘Other foundation can no man lay than that is laid.’ [1 Corinthians 3:11.] In the past, many have undertaken to build a new faith, to establish new principles; but how long did their building stand? It soon fell; for it was not founded upon the Rock.” Testimonies, volume 8, 296, 297.
“Walay usa nga mangita sa paggisi sa mga patukoranan sa atong pagtoo,—ang mga patukoranan nga gibutang sa sinugdanan sa atong buluhaton, pinaagi sa mainampoon nga pagtuon sa Pulong ug pinaagi sa pagpadayag. Ibabaw niining mga patukoranan kita nagapadayon sa pagtukod sulod sa kapin sa kalim-an ka tuig. Ang mga tawo mahimong maghunahuna nga sila nakakaplag ug bag-ong paagi, nga sila makahimo sa pagbutang ug mas malig-on nga patukoranan kay niadtong nahamutang na; apan kini usa ka dakong limbong. ‘Kay walay laing patukoranan nga arang ikabutang ni bisan kinsa gawas niadtong nahamutang na.’ [1 Corinto 3:11.] Sa nangaging mga panahon, daghan ang misulay sa pagtukod ug bag-ong pagtoo, sa pagpahimutang ug bag-ong mga prinsipyo; apan hangtod kanus-a man mitindog ang ilang tinukod? Wala madugay kini napukan; kay wala man kini mapatukod ibabaw sa Bato.” Testimonies, tomo 8, 296, 297.
Jeremiah identifies that to walk in the “old paths,” is to find “the rest”, and the rest is “the latter rain”, which began when the nations were angered on September 11, 2001, when the great buildings of New York City came down. Those that then ate the message became Habakkuk’s watchmen who were to “write the vision, and make it plain”. Jeremiah identifies the very same watchmen during the time of “the rest”, which is “the latter rain”.
Gipaila ni Jeremias nga ang paglakaw diha sa “mga karaang dalan” mao ang pagkakaplag sa “kapahulayan,” ug ang kapahulayan mao ang “ulahing ulan,” nga nagsugod sa dihang nasuko ang mga nasod niadtong Septiyembre 11, 2001, sa dihang nangatumpag ang dagkong mga tinukod sa New York City. Kadtong mikaon sa mensahe nahimong mga magbalantay ni Habakuk nga gitugon sa “isulat ang panan-awon, ug himoa kini nga masabtan sa dayag.” Gipaila ni Jeremias kining maong mga magbalantay sa mao gihapong panahon sa “kapahulayan,” nga mao ang “ulahing ulan.”
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tumindog kamo sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutan-a ang karaang mga agianan, hain ba ang maayong dalan, ug lakaw kamo niini, ug makakaplag kamo ug kapahulayan alang sa inyong mga kalag. Apan miingon sila, Dili kami molakaw niini. Usab nagbutang Ako ug mga magbalantay ibabaw kaninyo, nga nagaingon, Pamatia ang tingog sa trumpeta. Apan miingon sila, Dili kami mamati. Jeremias 6:16, 17.
The trumpet that they were to sound is the sixth trumpet of the second woe in Millerite history, and in the last days it is the seventh trumpet of the third woe. Habakkuk’s watchmen, who are Jeremiah’s watchmen, sound a warning message that in the rebellion of 1888, was rejected. The sixth trumpet that was rejected in 1888, was the message to Laodicea.
Ang trumpeta nga ilang pagahuypon mao ang ikaunom nga trumpeta sa ikaduhang alaut sa kasaysayan sa mga Millerite, ug sa katapusang mga adlaw kini mao ang ikapitong trumpeta sa ikatulong alaut. Ang mga magbalantay ni Habakkuk, nga mao ang mga magbalantay ni Jeremias, nagapatunog ug usa ka mensahe sa pasidaan nga, sa rebelyon sa 1888, gisalikway. Ang ikaunom nga trumpeta nga gisalikway niadtong 1888 mao ang mensahe ngadto sa Laodicea.
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
“Ang mensaheng gihatag kanato pinaagi kang A. T. Jones ug E. J. Waggoner mao ang mensahe sa Dios ngadto sa iglesya sa Laodicea, ug alaut ang bisan kinsa nga nagaangkon nga nagatoo sa kamatuoran apan wala magapadan-ag ngadto sa uban sa mga sidlak nga gihatag sa Dios.” The 1888 Materials, 1053.
The seventh trumpet message of 1888, was first sounded to Laodicea in 1856, and then the Laodicean message was placed within the context of the increasing light of the “seven times.” On September 11, 2001 the call to return to Jeremiah’s old paths, and to walk therein for the purpose of obtaining the message of the latter rain, included the seventh Trumpet warning message that is represented as the message to Laodicea, and the “seven times,” which is the symbol of the foundations.
Ang mensahe sa ikapitong trumpeta niadtong 1888 unang gipatugbaw ngadto sa Laodicea niadtong 1856, ug unya ang mensahe sa Laodicea gipahimutang sulod sa konteksto sa nagadugang nga kahayag sa “pito ka panahon.” Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang tawag sa pagbalik ngadto sa karaang mga alagianan ni Jeremias, ug sa paglakaw diha niana aron madawat ang mensahe sa ulahing ulan, naglakip sa pasidaang mensahe sa ikapitong Trumpeta nga gihulagway ingon nga mensahe ngadto sa Laodicea, ug sa “pito ka panahon,” nga maoy simbolo sa mga patukoranan.
The “lie” identified by prophecy that produces the strong delusion of Paul’s writings was placed into the third generation of Laodicean Adventism in 1931, sixteen years after the death of the prophetess. The “lie” which arrived in the third generation is prophetically located in the period represented as the “women weeping for Tammuz,” and is therefore associated with the false latter rain message.
Ang “bakak” nga giila sa tagna nga maoy nagpatungha sa kusog nga limbong sa mga sinulat ni Pablo gisulod sa ikatulong kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo niadtong 1931, napulo ug unom ka tuig human sa kamatayon sa babayeng manalagna. Ang “bakak” nga miabot sa ikatulong kaliwatan sa matagnaong paagi nahimutang sa yugto nga gihulagway ingon nga ang “mga babaye nga naghilak alang kang Tammuz,” ug busa kini may kalabutan sa bakak nga mensahe sa ulahing ulan.
The details of how the “lie” was propagated should be understood, as should the prophetic role of the “lie” in end-time prophecy. The scornful men that rule Jerusalem in the time of the latter rain, which is the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, created a false latter rain message in the third generation of Adventism, as represented by the “women weeping for Tammuz,” in Ezekiel chapter eight. Their false latter rain message is also represented as a false foundation, a false wall of protection, and a false peace and safety message by Ezekiel.
Ang mga detalye kon sa unsang paagi gipakaylap ang “bakak” kinahanglan masabtan, maingon man ang matagnaong papel sa “bakak” diha sa tagna sa katapusan nga panahon. Ang mga mapanamastamon nga tawo nga nagmando sa Jerusalem sa panahon sa ulahing ulan, nga mao ang panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, naghimo ug bakak nga mensahe sa ulahing ulan sa ikatulong kaliwatan sa Adventismo, ingon sa gilarawan sa “mga babaye nga naghilak alang kang Tammuz,” diha sa Ezekiel kapitulo otso. Ang ilang bakak nga mensahe sa ulahing ulan gilarawan usab ni Ezekiel ingon nga bakak nga patukoranan, bakak nga paril sa panalipod, ug bakak nga mensahe sa kalinaw ug kasigurohan.
Have ye not seen a vain vision, and have ye not spoken a lying divination, whereas ye say, The Lord saith it; albeit I have not spoken? Therefore thus saith the Lord God; Because ye have spoken vanity, and seen lies, therefore, behold, I am against you, saith the Lord God. And mine hand shall be upon the prophets that see vanity, and that divine lies: they shall not be in the assembly of my people, neither shall they be written in the writing of the house of Israel, neither shall they enter into the land of Israel; and ye shall know that I am the Lord God. Because, even because they have seduced my people, saying, Peace; and there was no peace; and one built up a wall, and, lo, others daubed it with untempered mortar: Say unto them which daub it with untempered mortar, that it shall fall: there shall be an overflowing shower; and ye, O great hailstones, shall fall; and a stormy wind shall rend it. Lo, when the wall is fallen, shall it not be said unto you, Where is the daubing wherewith ye have daubed it? Therefore thus saith the Lord God; I will even rend it with a stormy wind in my fury; and there shall be an overflowing shower in mine anger, and great hailstones in my fury to consume it. So will I break down the wall that ye have daubed with untempered mortar, and bring it down to the ground, so that the foundation thereof shall be discovered, and it shall fall, and ye shall be consumed in the midst thereof: and ye shall know that I am the Lord. Thus will I accomplish my wrath upon the wall, and upon them that have daubed it with untempered mortar, and will say unto you, The wall is no more, neither they that daubed it; To wit, the prophets of Israel which prophesy concerning Jerusalem, and which see visions of peace for her, and there is no peace, saith the Lord God. Ezekiel 13:7–16.
Wala ba kamo makakita ug walay pulos nga panan-awon, ug wala ba kamo magsulti ug bakak nga tagna, samtang nagaingon kamo, Si Jehova nagaingon niini; bisan pa wala ako magsulti? Busa mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Tungod kay nagsulti kamo ug kakawangan, ug nakakita ug mga bakak, busa, ania karon, ako batok kaninyo, nagaingon ang Ginoong Jehova. Ug ang akong kamot ipaatubang batok sa mga manalagna nga makakita ug kakawangan, ug managna ug mga bakak: dili sila mahiapil sa katigoman sa akong katawohan, ni mahisulat sa talaan sa balay sa Israel, ni makasulod sa yuta sa Israel; ug inyong mahibaloan nga ako mao ang Ginoong Jehova. Tungod kay, oo, tungod kay ilang gilimbongan ang akong katawohan, nga nagaingon, Pakigdait; apan walay pakigdait; ug ang usa nagtukod ug kuta, ug ania karon, ang uban nagpahid niini ug apog nga walay igong sagol: Ingna sila nga nagpahid niini ug apog nga walay igong sagol, nga kini mapukan: moabut ang ulan nga magbubo pag-ayo; ug kamo, Oh dagkung mga batong yelo, mangatagak; ug ang unos nga hangin magagisi niini. Ania karon, sa diha nga ang kuta mapukan na, dili ba isulti kaninyo, Hain man ang pinahiran nga inyong gipahid niini? Busa mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Ako gayud kini gision pinaagi sa unos nga hangin sa akong kapungot; ug moabut ang ulan nga magbubo pag-ayo sa akong kasuko, ug dagkung mga batong yelo sa akong kapungot aron sa pag-ut-ut niini. Busa gun-obon ko ang kuta nga inyong gipahiran ug apog nga walay igong sagol, ug ipaubos ko kini sa yuta, aron ang patukoranan niini mapadayag, ug kini mapukan, ug kamo pagaut-uton sa taliwala niini: ug inyong mahibaloan nga ako mao si Jehova. Sa ingon pagatumanon ko ang akong kaligutgut batok sa kuta, ug batok kanila nga nagpahid niini ug apog nga walay igong sagol, ug moingon ako kaninyo, Wala na ang kuta, ni sila nga nagpahid niini; nga mao, ang mga manalagna sa Israel nga nanagna mahitungod sa Jerusalem, ug nga nakakita alang kaniya ug mga panan-awon sa pakigdait, apan walay pakigdait, nagaingon ang Ginoong Jehova. Ezekiel 13:7–16.
The falsehood and lies which the scornful men in Jerusalem hide beneath in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine are ultimately judged and destroyed by the “overflowing scourge.”
Ang kabakakan ug mga bakak nga gitagoan sa mga tampalasanong tawo sa Jerusalem diha sa Isaias kapitulo baynte-otso ug baynte-nuwebe sa kataposan pagahukman ug pagalaglagon pinaagi sa “nagaawas nga latigo.”
Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:17, 18.
Ang paghukom usab akong ibutang sa pising sa sukod, ug ang pagkamatarong sa hulog nga tingga; ug ang ulan-nga-yelo mopapas sa dalangpanan sa mga bakak, ug ang mga tubig molunop sa dapit nga tagoanan. Ug ang inyong tugon uban sa kamatayon pagawagtangon, ug ang inyong kasabutan uban sa impiyerno dili molungtad; sa diha nga moagi ang naglunop nga hampak, nan pagatamakan kamo niini. Isaias 28:17, 18.
Isaiah’s “overflowing scourge” is Ezekiel’s “overflowing shower,” that is brought upon those who have “divined lies,” by presenting a “vain vision” and by claiming “the Lord saith it,” “albeit” the Lord had “not spoken.” The “lie” that the ancient men hide under is represented as something they claim that the Lord had spoken, so it is a “lie” about God’s Word. Either they have identified a doctrine from God’s Word as error, or they have erroneously claimed that God directed their understanding (God had spoken), upon a doctrine of the Bible.
Ang “malunopan nga latigo” ni Isaias mao ang “malunopan nga ulan” ni Ezequiel, nga gipadala ibabaw niadtong mga “nagtagna ug mga bakak,” pinaagi sa pagpresentar ug “walay pulos nga panan-awon” ug sa pag-angkon nga “miingon ang Ginoo niini,” “bisan pa” nga ang Ginoo “wala magsulti.” Ang “bakak” nga gitagoan ilalom sa karaang mga tawo gihulagway ingon nga usa ka butang nga ilang giangkon nga gisulti sa Ginoo, busa kini usa ka “bakak” mahitungod sa Pulong sa Dios. O ilang giila ang usa ka doktrina gikan sa Pulong sa Dios ingon nga kasaypanan, o sayop nilang giangkon nga ang Dios maoy naggiya sa ilang pagsabot (ang Dios namulong na), mahitungod sa usa ka doktrina sa Biblia.
The “lie” that arrived in 1931, was a claim that Sister White had endorsed the false view of “the daily,” in the book of Daniel. The false view that “the daily,” represents Christ’s sanctuary ministry was premised upon a “lie” which claimed that in 1910, Ellen White had informed A. G. Daniells that he and Prescott’s view of “the daily,” representing Christ’s sanctuary ministry was actually correct, in spite of her direct written words to the contrary.
Ang “bakak” nga miabot niadtong 1931 maoy pag-angkon nga si Sister White mihatag sa iyang pag-uyon sa sayop nga panglantaw bahin sa “ang adlaw-adlaw,” diha sa basahon ni Daniel. Ang sayop nga panglantaw nga ang “ang adlaw-adlaw” nagrepresentar sa ministeryo ni Cristo diha sa santuwaryo gipasukad sa usa ka “bakak” nga nagaingon nga niadtong 1910, gipahibalo ni Ellen White kang A. G. Daniells nga ang iyang panglantaw ug kang Prescott bahin sa “ang adlaw-adlaw,” nga nagrepresentar sa ministeryo ni Cristo diha sa santuwaryo, tinuod gayod nga husto, bisan pa sa iyang tin-aw nga sinulat nga mga pulong nga supak niana.
The false view of “the daily,” that was then (1931) established within Laodicean Adventism, became the theological foundation which was employed to build a message that is described by Ezekiel as “peace and safety.” The various arguments that are employed to uphold the false foundation are the various counterfeit coins and jewels that Miller saw in his dream. By the end of his dream his original jewels are fully covered with counterfeits and rubbish, and the rubbish and counterfeit jewels and coins represent the message that was based upon their foundational error that “the daily” represents Christ’s sanctuary ministry.
Ang bakakong panglantaw mahitungod sa “ang adlaw-adlaw,” nga niadtong panahona (1931) napalig-on sulod sa Laodicean Adventism, nahimong teolohikanhong patukoranan nga gigamit sa pagtukod sa usa ka mensahe nga gihulagway ni Ezekiel ingon nga “kalinaw ug kaluwasan.” Ang nagkalainlaing mga pamatuod nga gigamit sa pagpatunhay nianang bakakong patukoranan mao ang nagkalainlaing peke nga mga sinsilyo ug mga mutya nga nakita ni Miller sa iyang damgo. Sa kataposan sa iyang damgo ang iyang unang mga mutya hingpit nang natabonan sa mga peke ug sa mga basura, ug ang basura ug ang peke nga mga mutya ug mga sinsilyo nagrepresentar sa mensahe nga gipasukad sa ilang sayop nga patukoranan nga “ang adlaw-adlaw” nagrepresentar sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo.
In Ezekiel’s passage the rubbish and counterfeit jewels is represented as a “wall” that has been built with a cement that is so weak it cannot hold up under the stress of the “stormy wind” or the “overflowing shower.”
Sa teksto ni Ezekiel, ang mga basura ug mini nga mga mutya gihulagway ingon nga usa ka “paril” nga gitukod pinaagi sa semento nga hilabihan ka huyang nga dili kini makatindog ilalom sa kabug-at sa “unos nga hangin” o sa “nag-awas nga ulan.”
The disobedient prophet from Judah that rebuked Jeroboam, ultimately died between an “ass” and a “lion”. The lion represents Babylon and the ass represents Islam. The two doctrines which Laodicean Adventism cannot see, that are represented by the death of the disobedient prophet are the message of the papacy (the lion), and the message of Islam of the third Woe (the ass).
Ang masupilon nga manalagna gikan sa Juda nga nagbadlong kang Jeroboam, sa katapusan namatay taliwala sa usa ka “asno” ug usa ka “leon”. Ang leon nagrepresentar sa Babilonia ug ang asno nagrepresentar sa Islam. Ang duha ka mga doktrina nga dili makita sa Laodicean nga Adventismo, nga girepresentahan sa kamatayon sa masupilon nga manalagna, mao ang mensahe sa pagka-papa (ang leon), ug ang mensahe sa Islam sa ikatulong Kaalaotan (ang asno).
Ezekiel’s “stormy wind,” is a symbol of Isaiah’s “rough wind that is stayed” in “the day of the east wind” in chapter twenty seven. Ezekiel’s “stormy wind” is also the “four winds” of Revelation chapter seven, that are held until God’s servants are sealed. Ezekiel’s “stormy wind” is his message from the “four winds” in chapter thirty-seven, that brings the dead dry bones to life as a mighty army. Ezekiel’s “stormy wind” that brings down the “wall built with untempered mortar,” is the latter rain message of the third Woe.
Ang “unos nga hangin” ni Ezekiel usa ka simbolo sa “mabangis nga hangin nga gipahunong” ni Isaias sa “adlaw sa hangin sa sidlakan” diha sa kapitulo baynte-siyete. Ang “unos nga hangin” ni Ezekiel mao usab ang “upat ka hangin” sa Pinadayag kapitulo siyete, nga ginapugngan hangtod mapatikan ang mga alagad sa Dios. Ang “unos nga hangin” ni Ezekiel mao ang iyang mensahe gikan sa “upat ka hangin” diha sa kapitulo traynta’y-siyete, nga nagadala sa patay nga mga uga nga bukog ngadto sa kinabuhi ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan. Ang “unos nga hangin” ni Ezekiel nga nagpukan sa “kuta nga gitukod pinaagi sa walay timpladong argamasa,” mao ang mensahe sa ulahing ulan sa ikatulong Kaalaotan.
Ezekiel’s “overflowing shower” is a symbol of the papacy, and more specifically it is the symbol of the period of the Sunday law crisis which begins at the soon-coming Sunday law in the United States. The disobedient prophet from Judah that died between the ass and the lion, represented the death of Laodicean Adventism that takes place between September 11, 2001, at the arrival of the ass (the third woe), and the soon-coming Sunday law (the lion). Laodicean Adventism’s death occurs during the sealing of the one hundred and forty-four thousand that began when the nations were angered, yet held in check on September 11, 2001, and concludes at the soon-coming Sunday law. Their death, as illustrated by the disobedient prophet, is brought about because they returned to the methodology of apostate Protestantism, though they had been directly informed to never return to the “assembly of mockers.”
Ang “nag-awas nga ulan” ni Ezekiel maoy usa ka simbolo sa pagkapapa, ug ilabina mao kini ang simbolo sa yugto sa krisis sa balaod sa Dominggo nga nagsugod sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo sa Estados Unidos. Ang masinupilon nga propeta gikan sa Juda nga namatay tali sa asno ug sa leon, nagrepresentar sa kamatayon sa Laodicean nga Adventismo nga mahitabo tali sa Septiyembre 11, 2001, sa pag-abot sa asno (ang ikatulong pagkaalaut), ug sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo (ang leon). Ang kamatayon sa Laodicean nga Adventismo mahitabo sulod sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga nagsugod sa dihang ang mga nasud nasuko, apan gipugngan kaniadtong Septiyembre 11, 2001, ug mahuman sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo. Ang ilang kamatayon, sumala sa gihulagway sa masinupilon nga propeta, mahitabo tungod kay sila mibalik sa metodolohiya sa apostatang Protestante, bisan tuod sila gitug-anan sa tin-aw gayud nga dili gayud mobalik sa “katiguman sa mga mayubiton.”
Their death occurs in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. As soon as God’s people are sealed, the destroying angels begin their work. From September 11, 2001 unto the soon-coming Sunday law the judgment of the living is accomplished in God’s church, for judgment begins in Jerusalem, and it begins with the ancient men that were to be the guardians of the people, but who had abandoned their responsibilities over four generations. Those who receive the seal in that period are the ensign that is lifted up to the nations. They are sealed before the soon-coming Sunday law for the only way God’s other flock can be warned is by seeing men and women in the Sunday law crisis who have the seal of God.
Ang ilang kamatayon mahitabo sulod sa kasaysayan sa pagtimri sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Sa diha nga ang katawohan sa Dios matimrihan na, ang nagalaglag nga mga manulonda mosugod sa ilang buluhaton. Gikan sa Septyembre 11, 2001 hangtod sa umalabot na nga sugo sa Domingo, ang paghukom sa mga buhi matuman sa iglesia sa Dios, kay ang paghukom magsugod sa Jerusalem, ug kini magsugod sa mga tigulang nga mga tawo nga maoy angay unta mahimong mga magbalantay sa katawohan, apan nga mibiya sa ilang mga katungdanan sulod sa upat ka kaliwatan. Kadtong modawat sa timri niadtong panahona mao ang bandera nga ipataas ngadto sa mga nasud. Sila timrihan sa dili pa ang umalabot na nga sugo sa Domingo, kay ang bugtong paagi nga ang laing panon sa Dios mapasidan-an mao ang pagtan-aw sa mga lalaki ug mga babaye diha sa krisis sa sugo sa Domingo nga adunay timri sa Dios.
“The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.
“Ang buluhaton sa Espiritu Santo mao ang pagpasiguro sa kalibotan mahitungod sa sala, sa pagkamatarong ug sa paghukom. Ang kalibotan mapasidan-an lamang pinaagi sa pagtan-aw niadtong mga nagatoo sa kamatuoran nga ginabalaan pinaagi sa kamatuoran, nga nagalihok sumala sa hataas ug balaan nga mga prinsipyo, nga nagapakita, sa usa ka hataas ug halangdon nga diwa, sa tin-aw nga linya sa pagkalahi tali sa mga nagabantay sa mga sugo sa Dios, ug sa mga nagayatak niini ilalom sa ilang mga tiil. Ang pagbalaan sa Espiritu nagtimaan sa kalainan tali sa mga adunay patik sa Dios, ug sa mga nagsaulog sa usa ka mini nga adlaw sa pagpahulay. Sa dihang moabot ang pagsulay, sa dayag ipakita kon unsa ang marka sa mananap. Kini mao ang pagsaulog sa Domingo. Kadtong human makadungog sa kamatuoran, magapadayon sa pag-isip niining adlawa nga balaan, nagadala sa timaan sa tawo sa sala, nga naghunahuna sa pag-usab sa mga panahon ug sa mga balaod.” Bible Training School, December 1, 1903.
The death of Laodicean Adventism is accomplished during the history of the latter rain, that began to sprinkle on September 11, 2001, and is poured out without measure at the soon-coming Sunday law, when God has established and then lifts up as an ensign a people who have been sealed for eternity.
Ang kamatayon sa Laodiceanong Adventismo matuman sa panahon sa kasaysayan sa ulahing ulan, nga nagsugod sa pagwisik niadtong Septyembre 11, 2001, ug igaula nga walay sukod sa hapit na moabot nga balaod sa Dominggo, sa dihang ang Dios nagtukod ug unya mopataas ingon nga usa ka bandila sa usa ka katawhan nga natimrihan alang sa kahangturan.
In that period of time, those in Laodicean Adventism that are preparing for, and will receive the mark of the beast, are represented by the twenty-five men bowing to the sun in Ezekiel chapter eight. They are those who have accepted Ezekiel’s false “peace and safety” message, that represents a counterfeit of the true latter rain message, that is being proclaimed by the true watchmen in that history. The foundation of that false latter rain message is the identification that “the daily” in the book of Daniel is a symbol of Christ, when it is actually a symbol of Satan. That false foundational belief is the doctrine that the “scornful men that rule the people of Jerusalem” employ to erect their untempered wall.
Nianang panahona, kadtong anaa sa Laodiceanong Adventismo nga nangandam alang sa, ug modawat sa marka sa mananap, girepresentahan sa kaluhaan ug lima ka mga lalaki nga misimba sa adlaw diha sa ikawalong kapitulo sa Ezekiel. Sila mao kadtong midawat sa bakak nga mensahe ni Ezekiel bahin sa “pakigdait ug kaluwasan,” nga nagrepresentar sa usa ka peke sa tinuod nga mensahe sa ulahing ulan, nga ginamantala sa tinuod nga mga magbalantay nianang kasaysayana. Ang patukoranan nianang bakak nga mensahe sa ulahing ulan mao ang pag-ila nga ang “adlaw-adlaw” diha sa basahon ni Daniel usa ka simbolo ni Cristo, sa dihang sa pagkatinuod simbolo kini ni Satanas. Kadtong bakak nga batakang pagtuo mao ang doktrina nga gigamit sa “mga tawo nga mapanasipalahon nga nagmando sa katawohan sa Jerusalem” aron sa pagtukod sa ilang kuta nga walay hustong pagsagol.
The identification of “the daily,” as a symbol of Christ was historically put in place by a “lie,” in 1931. From then onward the untempered wall of counterfeit coins and jewels was erected. That “wall” is destined to come down when the dirt brush man arrives to thoroughly purge His floor. That purging is accomplished in the prophetic period of history between the “stormy wind” (the ass of September 11, 2001), and the “overflowing showers” (the lion of the soon-coming Sunday law). In that history the disobedient prophet is slain and buried in the tomb of the false prophet of Bethel. Sister White identifies the “wall” of prophecy as the law of God.
Ang pag-ila sa “kanunay,” isip usa ka simbolo ni Cristo, sa kasaysayan gipahimutang pinaagi sa usa ka “bakak,” sa 1931. Gikan niadto padayon, ang walay-temper nga paril sa peke nga mga sensilyo ug mga hiyas gitukod. Kadtong “paril” gitakda nga mapukan sa dihang moabot ang tawong may sipilyo sa abog aron sa hingpit paghinlo sa Iyang salog. Kana nga paghinlo matuman sulod sa matagnaong yugto sa kasaysayan tali sa “unos nga hangin” (ang asno sa Septyembre 11, 2001), ug sa “nag-awas nga mga ulan” (ang leon sa haduol nang umaabot nga balaod sa Dominggo). Niana nga kasaysayan ang masinupakon nga manalagna pagapatyon ug ilubong sa lubnganan sa mini nga manalagna sa Bethel. Giila ni Sister White ang “paril” sa tagna isip balaod sa Dios.
“The prophet here describes a people who, in a time of general departure from truth and righteousness, are seeking to restore the principles that are the foundation of the kingdom of God. They are repairers of a breach that has been made in God’s law—the wall that He has placed around His chosen ones for their protection, and obedience to whose precepts of justice, truth, and purity is to be their perpetual safeguard.
“Ang propeta dinhi naghulagway sa usa ka katawhan nga, sa panahon sa kinatibuk-ang pagtalikod gikan sa kamatuoran ug pagkamatarung, naninguha sa pagpahiuli sa mga prinsipyo nga mao ang patukoranan sa gingharian sa Dios. Sila mao ang mga mag-aayo sa nangabungkag nga bahin nga nahimo sa balaod sa Dios—ang kuta nga Iyang gibutang libot sa Iyang pinili alang sa ilang panalipod, ug ang pagkamasinugtanon sa mga lagda niini sa hustisya, kamatuoran, ug kaputli mao ang ilang walay hunong nga panalipod.
“In words of unmistakable meaning the prophet points out the specific work of this remnant people who build the wall. ‘If thou turn away thy foot from the Sabbath, from doing thy pleasure on My holy day; and call the Sabbath a delight, the holy of the Lord, honorable; and shalt honor Him, not doing thine own ways, nor finding thine own pleasure, nor speaking thine own words: then shalt thou delight thyself in the Lord; and I will cause thee to ride upon the high places of the earth, and feed thee with the heritage of Jacob thy father: for the mouth of the Lord hath spoken it.’ Isaiah 58:13, 14.” Prophets and Kings, 678.
“Pinaagi sa mga pulong nga dili ikasayop ang kahulogan, gipakita sa manalagna ang piho nga buluhaton niining salin nga katawhan nga nagatukod sa kuta. ‘Kon ilikay mo ang imong tiil gikan sa Adlaw nga Igpapahulay, gikan sa pagbuhat sa imong kalipay sa Akong balaang adlaw; ug tawgon mo ang Adlaw nga Igpapahulay nga kalipay, ang balaan sa Ginoo, nga dungganon; ug pasidunggan mo Siya, nga dili magbuhat sa imong kaugalingong mga dalan, ni mangita sa imong kaugalingong kalipay, ni magasulti sa imong kaugalingong mga pulong: nan magakalipay ka sa imong kaugalingon diha sa Ginoo; ug pasakyon Ko ikaw ibabaw sa hatag-as nga mga dapit sa yuta, ug pakan-on Ko ikaw sa panulondon ni Jacob nga imong amahan: kay ang baba sa Ginoo maoy nagsulti niini.’ Isaias 58:13, 14.” Prophets and Kings, 678.
The beginning of the fourth generation of Adventism is marked by the publication of a book, as was the beginning of the third generation. The third generation began with the publication of W. W. Prescott’s, The Doctrine of Christ, and that generation ended with the publication of Questions on Doctrine. The Doctrine of Christ presented a gospel that was purposely void of the Millerite prophetic message. Questions on Doctrine presented a gospel that denied the work of sanctification that is accomplished by Christ. The Doctrine of Christ removed the light of the (chazon) vision of prophetic history, and Questions on Doctrine removed the light of the (Mareh) vision of Christ’s “appearance”.
Ang sinugdanan sa ikaupat nga kaliwatan sa Adventismo gimarkahan pinaagi sa pagmantala sa usa ka libro, maingon usab sa sinugdanan sa ikatulong kaliwatan. Ang ikatulong kaliwatan nagsugod sa pagmantala sa The Doctrine of Christ ni W. W. Prescott, ug kana nga kaliwatan natapos sa pagmantala sa Questions on Doctrine. Ang The Doctrine of Christ mipresentar ug usa ka ebanghelyo nga tinuyoan nga walay sulod sa Millerite nga mensaheng profesiya. Ang Questions on Doctrine mipresentar ug usa ka ebanghelyo nga milimod sa buhat sa pagkabalaan nga ginatuman ni Cristo. Ang The Doctrine of Christ mipapas sa kahayag sa panan-awon nga (chazon) sa propetikong kasaysayan, ug ang Questions on Doctrine mipapas sa kahayag sa panan-awon nga (Mareh) sa “pagpakita” ni Cristo.
In between those two books the false latter rain message represented by the “women weeping for Tammuz” was developed. It was in that history that the “lie of 1931,” was promoted. That third generation (abomination) is also represented by the compromise of the third church of Pergamos. The symbol of compromise in the third church, identifies the work of seeking accreditation from the worldly institutions that dictated rules for theology and rules for medicine. It was in the third generation that the compromise of truth was accomplished, which included the introduction and emphasis on the use of Bibles that had been translated from corrupted manuscripts.
Taliwala niadtong duha ka mga basahon, napalambo ang bakak nga mensahe sa ulahing ulan nga girepresentahan sa “mga babaye nga naghilak alang kang Tammuz.” Diha sa maong kasaysayan gipasiugdahan ang “bakak sa 1931.” Kadtong ikatulong kaliwatan (kangil-ad) girepresentahan usab pinaagi sa pagkompromiso sa ikatulong iglesia sa Pergamos. Ang simbolo sa pagkompromiso diha sa ikatulong iglesia nagtimaan sa buhat sa pagpangita ug akreditasyon gikan sa kalibutanong mga institusyon nga nagdikta ug mga lagda alang sa teyolohiya ug mga lagda alang sa medisina. Diha sa ikatulong kaliwatan natuman ang pagkompromiso sa kamatuoran, nga naglakip sa pagpaila ug pagpasiugda sa paggamit sa mga Biblia nga gihubad gikan sa mga dunot nga manuskrito.
In 1957, the book Questions on Doctrine, represented a capitulation of the primary truth of the gospel. That truth being Jesus died to save us “from” sin, but he did not die to save us “in” sin. The Catholic and apostate Protestant teaching that a man cannot be obedient to God’s Word is Satan’s eternal argument. Man can, and must be obedient to God’s Word, even if Satan claims that “thou shall not surely die.” The fallen apostate Protestant view that men cannot overcome sin, and therefore men cannot be obedient to God’s law until Jesus magically transforms them into obedient robots at His second coming, was incorporated into the teachings of the book Questions on Doctrine.
Sa 1957, ang librong Questions on Doctrine nagrepresentar sa usa ka pagsurender sa pangunang kamatuoran sa ebanghelyo. Kana nga kamatuoran mao nga si Jesus namatay aron luwason kita “gikan sa” sala, apan wala Siya mamatay aron luwason kita “diha sa” sala. Ang Katoliko ug apostatang Protestante nga pagtulon-an nga ang usa ka tawo dili mahimong masinugtanon sa Pulong sa Dios mao ang walay-katapusang pangatarungan ni Satanas. Ang tawo makahimo, ug kinahanglan, nga mahimong masinugtanon sa Pulong sa Dios, bisan pa kon si Satanas moingon nga “thou shall not surely die.” Ang nahulog nga apostatang Protestante nga panglantaw nga ang mga tawo dili makabuntog sa sala, ug busa ang mga tawo dili mahimong masinugtanon sa balaod sa Dios hangtod nga si Jesus sa milagroso nga paagi mag-usab kanila ngadto sa masinugtanon nga mga robot sa Iyang ikaduhang pag-anhi, giapil ngadto sa mga pagtulon-an sa librong Questions on Doctrine.
In 1957, the fourth generation of Laodicean Adventism began, and its untempered wall (law), had been established, thus providing the logic that will allow the twenty-five ancient men to bow to the sun at the conclusion of the time of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That untempered wall, which is the belief that keeping the law of God is impossible, is swept away when the “wall” of separation of Church and State is removed, at the soon-coming Sunday law. The Sunday law is the overflowing showers, or as Isaiah expresses it, it is the overflowing scourge, and that flood begins at the soon-coming Sunday law in the United States.
Sa 1957, nagsugod ang ikaupat nga henerasyon sa Laodiceanong Adventismo, ug ang iyang bungbong nga walay timpla (balaod) napahimutang na, sa ingon naghatag sa lohika nga motugot sa kaluhaan ug lima ka mga tigulang nga lalaki sa pagyukbo ngadto sa adlaw sa pagtapos sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Kadtong bungbong nga walay timpla, nga mao ang pagtuo nga ang pagbantay sa balaod sa Dios dili mahimo, pagahapsayon sa dihang kuhaon ang “bungbong” sa pagbulag sa Iglesia ug Estado, sa haduol nga balaod sa Domingo. Ang balaod sa Domingo mao ang mga ulan nga nagaawas, o sumala sa pagpahayag ni Isaias, kini mao ang nagaawas nga hampak, ug kana nga lunop magsugod sa haduol nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa.
At the Sunday law in the United States the enemy (the pope) comes in “as a flood” (the overflowing scourge), and it is then that “the ensign” is lifted up against him. It is then that the “untempered wall” that Laodicean Adventism erected upon the false application of “the daily” is swept away.
Sa pagpatuman sa balaod sa Dominggo sa Estados Unidos ang kaaway (ang papa) moabut “ingon sa baha” (ang nag-awas nga hampak), ug niadto gayud nga panahon “ang bandila” ipatindog batok kaniya. Niadto usab nga panahon ang “dingding nga walay timpla” nga gitukod sa Laodicean nga Adventismo ibabaw sa sayop nga pag-aplikar sa “ang adlaw-adlaw” pagawason ug pakanaugon.
According to their deeds, accordingly he will repay, fury to his adversaries, recompense to his enemies; to the islands he will repay recompense. So shall they fear the name of the Lord from the west, and his glory from the rising of the sun. When the enemy shall come in like a flood, the Spirit of the Lord shall lift up a standard against him. And the Redeemer shall come to Zion, and unto them that turn from transgression in Jacob, saith the Lord. As for me, this is my covenant with them, saith the Lord; My spirit that is upon thee, and my words which I have put in thy mouth, shall not depart out of thy mouth, nor out of the mouth of thy seed, nor out of the mouth of thy seed’s seed, saith the Lord, from henceforth and forever. Arise, shine; for thy light is come, and the glory of the Lord is risen upon thee. For, behold, the darkness shall cover the earth, and gross darkness the people: but the Lord shall arise upon thee, and his glory shall be seen upon thee. And the Gentiles shall come to thy light, and kings to the brightness of thy rising. Isaiah 59:18–60:3.
Sumala sa ilang mga binuhatan, sa ingon niana Siya magabayad: kapungot alang sa Iyang mga kabatok, balos alang sa Iyang mga kaaway; sa mga pulo Siya magabayad ug balos. Busa mahadlok sila sa ngalan sa Ginoo gikan sa kasadpan, ug sa Iyang himaya gikan sa pagsubang sa adlaw. Sa diha nga ang kaaway moabut ingon sa baha, ang Espiritu sa Ginoo magapatindog ug bandila batok kaniya. Ug ang Manunubos moanhi sa Sion, ug ngadto kanila nga motalikod sa kalapasan diha kang Jacob, nagaingon ang Ginoo. Mahitungod Kanako, kini mao ang Akong tugon uban kanila, nagaingon ang Ginoo: Ang Akong Espiritu nga anaa sa ibabaw nimo, ug ang Akong mga pulong nga Akong gibutang sa imong baba, dili mobiya gikan sa imong baba, ni gikan sa baba sa imong kaliwat, ni gikan sa baba sa kaliwat sa imong kaliwat, nagaingon ang Ginoo, sukad karon ug hangtod sa kahangtoran. Bumangon ka, sidlak; kay ang imong kahayag miabut na, ug ang himaya sa Ginoo misilang ibabaw kanimo. Kay, ania karon, ang kangitngit motabon sa yuta, ug mabagang kangitngit sa mga katawhan: apan ang Ginoo mosilang ibabaw kanimo, ug ang Iyang himaya makita diha kanimo. Ug ang mga Hentil moanhi sa imong kahayag, ug ang mga hari sa kasidlak sa imong pagsubang. Isaias 59:18–60:3.
The Gentiles come to the light when God’s glory is upon His people, and this occurs when the enemy comes in as a flood. When that enemy comes in God lifts up a standard (ensign) against him. The glory of the Lord that is upon those people who the Gentiles respond to, is His character, and His character does not sin. It is a false peace and safety message that teaches that men and women cannot overcome sin. That message is a false latter rain message that is proclaimed during the time of the true latter rain message, which arrived on September 11, 2001. That false message is a false message concerning God’s law, which is the “wall.” That false doctrine is represented in the book Questions on Doctrine, that marked the arrival of Laodicean Adventism’s fourth and final generation.
Ang mga Hentil moanhi ngadto sa kahayag sa diha nga ang himaya sa Dios anaa sa Iyang katawhan, ug kini mahitabo sa diha nga ang kaaway mosulod ingon sa usa ka baha. Sa diha nga kana nga kaaway mosulod, ang Dios mopataas ug usa ka bandila (timaan) batok kaniya. Ang himaya sa Ginoo nga anaa ibabaw niadtong katawhan nga gitubag sa mga Hentil mao ang Iyang kinaiya, ug ang Iyang kinaiya dili makasala. Usa kini ka bakak nga mensahe sa pakigdait ug kaluwasan nga nagatudlo nga ang kalalakin-an ug kababayen-an dili makabuntog sa sala. Kana nga mensahe maoy usa ka bakak nga mensahe sa ulahing ulan nga gimantala sa panahon sa tinuod nga mensahe sa ulahing ulan, nga miabut niadtong Septiyembre 11, 2001. Kana nga bakak nga mensahe usa ka bakak nga mensahe mahitungod sa balaod sa Dios, nga mao ang “paril.” Kana nga bakak nga doktrina gilarawan sa libro nga Questions on Doctrine, nga nagtimaan sa pag-abot sa ikaupat ug kataposang kaliwatan sa Laodiceanong Adventismo.
On September 11, 2001, the four rebellions of Laodicean Adventism arrived to test that final generation with the sins of their fathers. On that date God directed His people to return to Jeremiah’s old paths, that they might understand and accept the foundational message represented as Miller’s jewels. If they did so, they would find the latter rain, which Jeremiah called the “rest.” The call to return to the old paths was a repetition of the test that produced the rebellion of 1863.
Niadtong Septiyembre 11, 2001, ang upat ka mga pagrebelde sa Laodicean nga Adventismo miabut aron sulayan kadtong katapusang kaliwatan pinaagi sa mga sala sa ilang mga amahan. Niadtong maong petsa gimandoan sa Dios ang Iyang katawohan sa pagbalik ngadto sa mga karaang alagianan ni Jeremias, aron ilang masabtan ug dawaton ang pundasyonal nga mensahe nga girepresentahan ingon nga mga mutya ni Miller. Kon ilang buhaton kini, ilang makaplagan ang ulahing ulan, nga gitawag ni Jeremias nga ang “kapahulayan.” Ang tawag sa pagbalik ngadto sa mga karaang alagianan usa ka pag-usab sa pagsulay nga mipamunga sa pagrebelde sa 1863.
On September 11, 2001, which is Isaiah’s “day of the east and rough wind” the “song of the vineyard” was to be sung, by those who in Revelation chapter fourteen, verse three and also in chapter fifteen, verse three sing the song of Moses and the Lamb. That song is the Laodicean message that identifies that the former chosen people were then being passed by, for God was then in the process of giving His vineyard to men and women that would bring forth the intended fruits of the vineyard. That vineyard message is the message to Laodicea, which was the message presented by Jones and Waggoner at the rebellion of 1888.
Niadtong Septiyembre 11, 2001, nga mao ang “adlaw sa sidlakan ug sa mabangis nga hangin” ni Isaias, ang “awit sa kaparrasan” pag-aawiton unta niadtong mga, nga diha sa Pinadayag kapitulo katorse, bersikulo tulo, ug usab sa kapitulo kinse, bersikulo tulo, nagaawit sa awit ni Moises ug sa Cordero. Kining maong awit mao ang mensahe sa Laodicea nga nagaila nga ang kanhing pinili nga katawohan niadto ginapahiklin na, kay ang Dios niadto anaa sa proseso sa paghatag sa Iyang kaparrasan ngadto sa mga lalaki ug mga babaye nga magapamunga sa gituyo nga mga bunga sa kaparrasan. Kana nga mensahe sa kaparrasan mao ang mensahe ngadto sa Laodicea, nga mao ang mensahe nga gipresentar nila Jones ug Waggoner sa pagrebelde sa 1888.
On September 11, 2001, the latter rain began, and in the debate of Habakkuk chapter two it identifies a class who presented the message of the two tables, for they had returned to Jeremiah’s old paths and were receiving the “rest and refreshing,” that Isaiah identifies is brought upon those whose methodology is “line upon line.” The debate they were involved in was in opposition to a false latter rain message, represented by the “women weeping for Tammuz,” which encouraged the sleeping Laodicean people with a peace and safety message.
Niadtong Setyembre 11, 2001, nagsugod ang ulahing ulan, ug sa pakiglalis sa Habakkuk kapitulo dos kini nag-ila sa usa ka hut-ong nga nagpresentar sa mensahe sa duha ka papan, kay sila nanumbalik sa karaang mga alagianan ni Jeremias ug nagdawat sa “kapahulayan ug kahayahay,” nga giila ni Isaias nga ipahamtang ibabaw niadtong ang pamaagi mao ang “linya ibabaw sa linya.” Ang pakiglalis nga ilang giapilan batok sa usa ka mini nga mensahe sa ulahing ulan, nga gihulagway sa “mga babaye nga naghilak alang kang Tammuz,” nga nagdasig sa natulog nga katawhang Laodiceano pinaagi sa mensahe sa kalinaw ug kaluwasan.
The peace and safety message claims that it is impossible for men and women not to sin, and therefore God can and will only justify them “in” their sins. The scornful men claim their peace and safety message is the true message of justification by faith, that Jones and Waggoner presented, but it leaves off the truth that he who God justifies, He also sanctifies, for God did not die to save people in their sins, but from their sins.
Ang mensahe sa pakigdait ug kasigurohan nagaangkon nga dili mahimo alang sa mga lalaki ug mga babaye nga dili makasala, ug busa ang Dios makahimo lamang ug magamatarong kanila “diha sa” ilang mga sala. Ang mga mapinatuyangong tawo nagaangkon nga ang ilang mensahe sa pakigdait ug kasigurohan mao ang matuod nga mensahe sa pagkamatarong pinaagi sa pagtuo, nga gipresentar nila Jones ug Waggoner, apan gibiyaan niini ang kamatuoran nga ang iyang gimatarong sa Dios, iya usab nga gibalaan, kay ang Dios wala mamatay aron luwason ang mga tawo diha sa ilang mga sala, kondili gikan sa ilang mga sala.
September 11, 2001, marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that concludes with one class receiving the seal of God, as represented by those who sigh and cry for the abominations in the church and in the land, and another class that have turned their backs upon the temple, where the final work of the third angel is being accomplished, and they are bowing to the sun. The history of the Millerites illustrates the history of the movement of the third angel, and in so doing the climax is about the message of the latter rain, and the experience it produces in those who choose to eat.
Ang Septiyembre 11, 2001, maoy nagtimaan sa sinugdanan sa yugto sa pagsilyo sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo nga matapos uban sa usa ka hut-ong nga modawat sa selyo sa Dios, ingon sa girepresentahan niadtong mga nanghupaw ug nanaghilak tungod sa mga dulomtanan diha sa iglesia ug sa yuta, ug sa laing hut-ong nga mitalikod sa templo, diin ginatuman ang katapusang buhat sa ikatulong manulonda, ug sila nanagyukbo ngadto sa adlaw. Ang kasaysayan sa mga Millerite naghulagway sa kasaysayan sa kalihokan sa ikatulong manulonda, ug sa pagbuhat niana ang kinatumyan may kalabotan sa mensahe sa ulahing ulan, ug sa kasinatian nga mapamunga niini diha niadtong mopili sa pagkaon.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.
“An unwillingness to yield up preconceived opinions, and to accept this truth, lay at the foundation of a large share of the opposition manifested at Minneapolis against the Lord’s message through Brethren Waggoner and Jones. By exciting that opposition Satan succeeded in shutting away from our people, in a great measure, the special power of the Holy Spirit that God longed to impart to them. The enemy prevented them from obtaining that efficiency which might have been theirs in carrying the truth to the world, as the apostles proclaimed it after the day of Pentecost. The light that is to lighten the whole earth with its glory was resisted, and by the action of our own brethren has been in a great degree kept away from the world.” Selected Messages, book 1, 235.
“Ang pagkadili-andam sa pagbiya sa daan nang nadawat nga mga opinyon, ug sa pagdawat niining kamatuoran, maoy nahimong patukoranan sa dakong bahin sa pagsupak nga gipadayag didto sa Minneapolis batok sa mensahe sa Ginoo pinaagi kang mga Igsoon nga sila Waggoner ug Jones. Pinaagi sa pagpukaw niana nga pagsupak, si Satanas nagmalampuson sa pagpalayo gikan sa atong katawhan, sa dakong sukod, sa pinasahi nga gahum sa Espiritu Santo nga dugay nang gihandum sa Dios nga ipahat ngadto kanila. Gipugngan sila sa kaaway sa pag-angkon sa pagkaepektibo nga mahimo unta nilang maangkon sa pagdala sa kamatuoran ngadto sa kalibotan, maingon sa gipahibalo kini sa mga apostoles human sa adlaw sa Pentecostes. Ang kahayag nga maoy mopasanag sa tibook yuta uban sa iyang himaya gisukol, ug pinaagi sa binuhatan sa atong kaugalingong mga igsoon sa dakong sukod napalayo gikan sa kalibotan.” Selected Messages, book 1, 235.