In the eighty-first article in this series of articles on the book of Daniel we included a passage from Manuscript Releases, volume 20, 17–22, where Sister White clearly identifies that the teaching that “the daily,” represents Christ’s sanctuary had been given to Elders Prescott and Daniells by “angels that had been expelled from heaven.” She does not actually identify their false idea of “the daily,” as I have done, but the historical record is abundantly clear that this is what they were trying to establish as truth. They were seeking to rewrite portions of Uriah Smith’s book Daniel and the Revelation, that uphold the understanding of “the daily,” which she identifies in Early Writings, page seventy-four as the correct view.
Sa ikawalumpu ug usa ka artikulo niini nga serye sa mga artikulo bahin sa basahon ni Daniel, gilakip namo ang usa ka sipi gikan sa Manuscript Releases, volume 20, 17–22, diin si Sister White sa tin-aw nga paagi nag-ila nga ang pagtulon-an nga ang “the daily” nagrepresentar sa santuwaryo ni Cristo gihatag ngadto sa mga Elder nga sila Prescott ug Daniells pinaagi sa “mga manulonda nga gipapahawa gikan sa langit.” Wala niya sa tinuod nga paagi hinganli ang ilang sayop nga panghunahuna bahin sa “the daily,” ingon sa akong gibuhat, apan ang kasaysayanon nga talaan hilabihan ka tin-aw nga mao kini ang ilang gipaningkamotan nga ipahimutang ingon nga kamatuoran. Nangita sila ug paagi sa pagsulat pag-usab sa pipila ka mga bahin sa basahon ni Uriah Smith nga Daniel and the Revelation, nga nagpalig-on sa pagsabot sa “the daily,” nga iyang giila sa Early Writings, panid setenta’y kuwatro, ingon nga hustong panglantaw.
W. W. Prescott had published a periodical magazine titled The Protestant, in which the sole theme was lifting up the false view of “the daily.” He and the General Conference president, A. G. Daniells became the satanic spearhead to continue Prescott’s efforts towards establishing the false doctrine as the orthodox view in Adventism, but while Ellen White was alive their success in the satanic effort was held in check. In 1931, Daniells reported that in the very year that the passage from Manuscript Releases was written (1910), that he (Daniells) had an interview with Sister White on the subject of “the daily,” and that she had led him to believe that he and Prescott’s view was correct.
Si W. W. Prescott nagmantala ug usa ka peryodikong magasin nga giulohan og The Protestant, diin ang bugtong tema mao ang pagpataas sa bakak nga panglantaw mahitungod sa “the daily.” Siya ug ang presidente sa General Conference, si A. G. Daniells, nahimong satanikong ulohan sa bangkaw aron ipadayon ang mga paningkamot ni Prescott ngadto sa pagpatukod sa bakak nga doktrina ingon nga ortodoksong panglantaw sulod sa Adventismo, apan samtang buhi pa si Ellen White ang ilang kalampusan sa satanikong paningkamot napugngan. Niadtong 1931, si Daniells mitaho nga sa mao gayud nga tuig nga ang pahayag gikan sa Manuscript Releases gisulat (1910), siya (si Daniells) adunay pakighinabi kang Sister White mahitungod sa hilisgutan sa “the daily,” ug nga iyang giyahan siya sa pagtuo nga ang panglantaw nila ni Prescott mao ang husto.
It is important to understand this history, for we are now beginning our consideration of the increase of knowledge that arrived in 1989, when the sacred reform lines and the last six verses of Daniel eleven were unsealed. To recognize the light that was produced with the collapse of the Soviet Union in fulfillment of verse forty of Daniel eleven, requires that “the daily,” and the prophetic history represented by “the daily” be correctly understood, for that history illustrates the repeat of that history in verses forty to forty-five of Daniel eleven. Those verses identify that the message that is unsealed in those verses are the “tidings of the east and north,” that bring about the final persecution of God’s people.
Importante nga masabtan kining kasaysayan, kay kita karon nagsugod sa atong pagtagad sa pagdugang sa kahibalo nga miabot niadtong 1989, sa dihang ang sagradong mga linya sa reporma ug ang kataposang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse giablihan. Aron maila ang kahayag nga namugna pinaagi sa pagkapukan sa Soviet Union sa katumanan sa bersikulo kuwarenta sa Daniel onse, gikinahanglan nga ang “adlaw-adlaw,” ug ang profetikong kasaysayan nga girepresentahan sa “adlaw-adlaw” masabtan sa husto, kay kana nga kasaysayan naghulagway sa pagsubli nianang kasaysayana diha sa mga bersikulo kuwarenta hangtod kuwarenta’y singko sa Daniel onse. Kadtong mga bersikulo nagpaila nga ang mensahe nga giablihan diha nianang mga bersikulo mao ang “mga balita gikan sa sidlakan ug amihanan,” nga maoy nagdala sa kataposang paglutos sa katawohan sa Dios.
But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.
Apan ang mga balita gikan sa sidlakan ug gikan sa amihanan makasamok kaniya; busa siya mogula uban sa dakong kapungot aron sa paglaglag ug sa hingpit nga pagpala sa daghan. Ug iyang ipahamutang ang mga balong-balong sa iyang palasyo sa taliwala sa mga dagat diha sa mahimayaong balaang bukid; apan siya moabot sa iyang katapusan, ug walay motabang kaniya. Daniel 11:44, 45.
The message of verse forty that was unsealed at the collapse of the Soviet Union in 1989, is the latter rain message that will cause the papacy (the king of the north), to “go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many.” “Tidings” is prophetically a message.
Ang mensahe sa bersikulo kwarenta nga gibuklad sa pagkapukan sa Soviet Union niadtong 1989, mao ang mensahe sa ulahing ulan nga maoy mopahinabo sa papasiya (ang hari sa amihanan), sa “pagpagula uban ang dakong kapungot aron sa paglaglag, ug sa hingpit pagwagtang sa daghan.” Ang “mga balita” sa propesiya mao ang usa ka mensahe.
And how shall they preach, except they be sent? as it is written, How beautiful are the feet of them that preach the gospel of peace, and bring glad tidings of good things! Romans 10:15.
Ug unsaon man nila sa pagwali kon dili sila ipadala? sumala sa nahisulat, Pagkatahom sa mga tiil niadtong nagawali sa maayong balita sa pakigdait, ug nagadala sa malipayong balita sa mga maayong butang! Roma 10:15.
The message of the latter rain is the message presented by God’s last-day watchmen, who sing the song of the vineyard and the song of Moses and the Lamb.
Ang mensahe sa ulahing ulan mao ang mensaheng gipahayag sa mga magbalantay sa kataposang mga adlaw sa Dios, nga nagaawit sa awit sa parasan ug sa awit ni Moises ug sa Cordero.
How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Isaiah 52:7, 8.
Pagkanindot sa kabukiran ang mga tiil niya nga nagadala sa maayong balita, nga nagamantala sa kalinaw; nga nagadala sa maayong balita sa kaayohan, nga nagamantala sa kaluwasan; nga nagaingon ngadto sa Sion, Ang imong Dios nagahari! Ang imong mga magbalantay mopataas sa tingog; uban sa tingog manag-usa sila sa pag-awit: kay makakita sila nga nag-atubangay, sa diha nga ang Ginoo magapahiuli sa Sion. Isaias 52:7, 8.
The “tidings” in verse forty-four of Daniel eleven enrage the man of sin, and the final papal bloodbath is accomplished. That message is the message of the third angel that swells to a loud cry at the soon coming Sunday law.
Ang “mga balita” sa bersikulo kap-atan ug upat sa Daniel onse makapasuko sa tawo sa sala, ug ang kataposang papal nga pagpaagas ug dugo matuman. Kana nga mensahe mao ang mensahe sa ikatulong manulonda nga motubo ngadto sa usa ka makusog nga singgit sa haduol nang pag-abot sa balaod sa Domingo.
“None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit sabbath, and the loud cry of ‘the third angel’ shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast.” Signs of the Times, November 8, 1899.
“Walay usa nga silotan hangtod nga sila makadawat sa kahayag ug makakita sa obligasyon sa ikaupat nga sugo. Apan sa dihang mamantala na ang kasugoan nga magapatuman sa peke nga adlaw nga igpapahulay, ug ang makusog nga pagtuaw sa ‘ikatulong manulonda’ magapasidaan sa mga tawo batok sa pagsimba sa mananap ug sa iyang larawan, ang linya matin-aw nang igabutang tali sa bakak ug sa matuod. Unya kadtong magapadayon gihapon sa paglapas makadawat sa timaan sa mananap.” Signs of the Times, Nobyembre 8, 1899.
The “tidings of the east and north” that enrages the papacy, swells to a loud cry at the Sunday law, and that message is the message of the latter rain that began on September 11, 2001. The expression “loud voice” is a prophetic term that represents an increasing power.
Ang “mga balita gikan sa sidlakan ug amihanan” nga nakapasuko sa kapapahan, nga mitubo ngadto sa usa ka makusog nga pagtuaw sa balaod sa Domingo, ug kana nga mensahe mao ang mensahe sa ulahing ulan nga nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001. Ang pulong nga “makusog nga tingog” maoy usa ka propetikong termino nga nagrepresentar sa nagkadugang nga gahum.
“The truth for this time, the third angel’s message, is to be proclaimed with a loud voice, meaning with increasing power, as we approach the great final test.” The 1888 Materials, 1710.
“Ang kamatuoran alang niining panahona, ang mensahe sa ikatulong manulonda, kinahanglan igamantala uban sa makusog nga tingog, nga nagpasabot uban sa nagkadugang nga gahum, samtang nagkaduol kita sa dakong katapusang pagsulay.” The 1888 Materials, 1710.
The “tidings” of verse forty-four is the latter rain message just before human probation closes, as Michael stands up. It is the same latter rain message that arrived on September 11, 2001, but it swells to a loud cry, or a loud voice when the one hundred and forty-four thousand are sealed and the Holy Spirit is then poured out without measure. It is the same latter rain message that marked the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Ang “mga balita” sa bersikulo kap-atan ug upat mao ang mensahe sa ulahing ulan sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay sa tawo, sa dihang motindog si Miguel. Kini mao gihapon ang samang mensahe sa ulahing ulan nga miabot niadtong Septiyembre 11, 2001, apan molapad kini ngadto sa usa ka makusog nga singgit, o usa ka makusog nga tingog sa dihang ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo matimbrihan ug ang Balaang Espiritu igabubo dayon nga walay sukod. Kini mao gihapon ang samang mensahe sa ulahing ulan nga nagtimaan sa yugto sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.
It is the latter rain message that has been counterfeited by a peace and safety message that is presented by Laodicean Adventism from the arrival of the “ass” until the arrival of the “lion”. The period between September 11, 2001, and the soon-coming Sunday law marks the spiritual death bed for Laodicean Adventism, and those that are judged after God’s house (Jerusalem) is judged, die in the same grave. The death bed for Laodicean Adventism is between the ass and the lion, and the message that is rejected and produces their death is the “tidings out of the “east” (a symbol of Islam) and the north (a symbol of the papacy). It is the same message, which is the third angel’s message.
Kini ang mensahe sa ulahing ulan nga gipeke pinaagi sa usa ka mensahe sa “kalinaw ug kasegurohan” nga gipadayag sa Laodicean Adventism sukad sa pag-abot sa “asno” hangtod sa pag-abot sa “leon”. Ang yugto tali sa Septiyembre 11, 2001, ug sa haduol na nga balaod sa Domingo maoy nagtimaan sa espirituwal nga higdaanan sa kamatayon alang sa Laodicean Adventism, ug kadtong mga pagahukman human mahukman ang balay sa Dios (Jerusalem), mangamatay sulod sa mao rang lubnganan. Ang higdaanan sa kamatayon alang sa Laodicean Adventism anaa tali sa asno ug sa leon, ug ang mensahe nga gisalikway ug nagpatungha sa ilang kamatayon mao ang “mga balita gikan sa “sidlakan” (usa ka simbolo sa Islam) ug sa amihanan (usa ka simbolo sa kapapahan). Mao kini ang mao rang mensahe, nga mao ang mensahe sa ikatulong manulonda.
The last six verses of Daniel eleven, that were unsealed at the time of the end in 1989, is the message of the latter rain, which is proclaimed in a time when a false latter rain message of “peace and safety” is being proclaimed. The testing of the latter rain first confronts God’s house, for that is where judgment begins, and it then confronts the other flock outside of God’s house. For this reason, it is essential to understand the “lie” that was introduced into Laodicean Adventism in the third generation, for while God pours out His Holy Spirit on those He is sealing, He simultaneously pours out strong delusion upon those who receive not the love of the truth.
Ang kataposang unom ka bersikulo sa Daniel onse, nga gibuksan sa panahon sa katapusan niadtong 1989, mao ang mensahe sa ulahing ulan, nga ginamantala sa panahon nga ang bakak nga mensahe sa ulahing ulan sa “kalinaw ug kasigurohan” ginamantala. Ang pagsulay sa ulahing ulan una nga moatubang sa balay sa Dios, kay didto magsugod ang paghukom, ug unya moatubang kini sa laing panon sa gawas sa balay sa Dios. Tungod niini, mahinungdanon gayud ang pagsabot sa “bakak” nga gipaila sulod sa Laodiceanong Adventismo sa ikatulong kaliwatan, kay samtang gibubo sa Dios ang Iyang Espiritu Santo ibabaw niadtong Iyang gipatakan, dungan usab Niyang gibubo ang kusgan nga limbong ibabaw niadtong wala modawat sa gugma sa kamatuoran.
During the controversy of the first decade and a half of the twentieth century over “the daily,” one of the men who defended the correct Millerite position that “the daily” is a symbol of paganism, was F. C. Gilbert. Gilbert was a convert from Judaism and read and spoke perfect Hebrew. He defended the pioneer position in the book of Daniel based upon his understanding of the Hebrew language. In 1910, the very year that Sister White wrote the manuscript that was going to be buried for decades, which identified that Daniells’ and Prescott’s view of “the daily,” came from Satan’s angels, Gilbert had a personal interview with Sister White over the issue of “the daily.”
Atol sa kontrobersiya sa unang napulo ug tunga ka tuig sa ikakawhaan nga siglo bahin sa “the daily,” usa sa mga tawo nga mipanalipod sa husto nga Millerite nga baruganan nga ang “the daily” usa ka simbolo sa paganoismo, mao si F. C. Gilbert. Si Gilbert usa ka nakabig gikan sa Judaismo ug makabasa ug makasulti sa hingpit nga Hebreo. Iyang gipanalipdan ang baruganan sa mga payunir diha sa basahon ni Daniel pinasikad sa iyang pagsabot sa pinulongang Hebreo. Niadtong 1910, sa maong tuig gayod nga si Sister White misulat sa manuskrito nga ilubong sulod sa mga dekada, nga nag-ila nga ang panglantaw nila ni Daniells ug ni Prescott bahin sa “the daily” nagagikan sa mga manolunda ni Satanas, si Gilbert adunay usa ka personal nga pakighinabi kang Sister White mahitungod sa isyu sa “the daily.”
We know he had an interview, for he immediately (the next day) wrote out a summary of the interview he had with Sister White. In 1931, A. G. Daniells made a claim that he had an interview with Sister White on the subject of “the daily” in the same year—1910. Daniells claimed Sister White left him no conclusion but that “the daily” was a symbol of Christ’s sanctuary ministry. But Daniells’ claim of an interview, was not only a “lie,” it is the “lie” of prophecy which produces strong delusion.
Nahibalo kita nga siya adunay usa ka pakighinabi, kay diha-diha dayon (sa pagkasunod nga adlaw) iyang gisulat ang usa ka kinasulorang sumaryo sa pakighinabi nga iyang nabatonan uban kang Sister White. Niadtong 1931, si A. G. Daniells mihimo ug usa ka pag-angkon nga siya adunay pakighinabi uban kang Sister White mahitungod sa hilisgutan sa “the daily” sa maong tuig usab—1910. Giangkon ni Daniells nga si Sister White walay gibilin kaniya nga laing konklusyon gawas nga ang “the daily” usa ka simbolo sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo. Apan ang pag-angkon ni Daniells bahin sa maong pakighinabi dili lamang usa ka “bakak,” kondili mao ang “bakak” sa tagna nga nagpatungha ug kusog nga paglimbong.
For those who may not have access to the 1843 and 1850 charts, it is important to understand that when the 1843 chart was published in 1842, the Millerites still believed the sanctuary that was to be cleansed in fulfillment of the twenty-three-hundred-year prophecy was the earth. When they published the 1850 chart, they then knew the sanctuary to be cleansed was the heavenly sanctuary. For this reason the 1843 chart has NO illustration of God’s sanctuary, but the 1850 chart DOES have an illustration of God’s sanctuary. This is important, for Daniells claimed that in his interview with Sister White that he showed her the 1843 chart, and he pointed out the sanctuary on the chart. That would have been impossible, for there is no sanctuary on the 1843 chart. His claim of an interview was a “lie.”
Alang sa mga tingali walay kahigayonan sa pagtan-aw sa mga tsart sa 1843 ug 1850, mahinungdanon nga sabton nga sa dihang ang tsart sa 1843 gipatik niadtong 1842, ang mga Millerite nagtuo pa nga ang santuwaryo nga pagahinloan sa katumanan sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig mao ang yuta. Sa dihang ilang gipatik ang tsart sa 1850, nasayran na nila nga ang santuwaryo nga pagahinloan mao ang langitnong santuwaryo. Tungod niini, ang tsart sa 1843 WALAY hulagway sa santuwaryo sa Dios, apan ang tsart sa 1850 ADUNAY hulagway sa santuwaryo sa Dios. Mahinungdanon kini, kay si Daniells miangkon nga sa iyang pakighinabi kang Sister White iyang gipakita kaniya ang tsart sa 1843, ug iyang gitudlo ang santuwaryo diha sa tsart. Kana imposible unta, kay walay santuwaryo sa tsart sa 1843. Ang iyang angkon mahitungod sa maong pakighinabi usa ka “bakak.”
When I was working through this history in 2009, and became aware that the men on both sides of the issue both claimed to have had an interview with Sister White on the subject of “the daily,” I emailed the Ellen White Estate and asked if they had access to the log book that recorded Sister White’s interviews in 1910. They replied that they still had the log book. The following is my email and the response from the Ellen White Estate.
Sa dihang nagasubay ako niining kasaysayan sa 2009, ug nasayod nga ang mga lalaki sa duha ka panig sa maong isyu kapuwa nag-angkon nga nakabaton ug pakighinabi kang Sister White mahitungod sa hilisgutan sa “the daily,” nag-email ako sa Ellen White Estate ug nangutana kon sila ba adunay akses sa log book nga nagrekord sa mga pakighinabi ni Sister White niadtong 1910. Mitubag sila nga anaa pa gihapon kanila ang maong log book. Ang mosunod mao ang akong email ug ang tubag gikan sa Ellen White Estate.
Monday, January 19, 2009
Lunes, Enero 19, 2009
To whom it may concern:
Kinsa man ang kinahanglang makadawat niini:
I have heard that there is a log-book that recorded who had interviews with Sister White and what the interviews concerned. I am trying to verify or repudiate whether A. G. Daniells had an interview with Sister White in 1910 concerning the subject of the “daily.” I am aware that there is historical testimony that the interview took place, but I am wondering if there is any record in an official log-book that actually records this. At the same time, I have been told that F. C. Gilbert also had an interview with Sister White in 1910 on the subject of the “daily,” and would like to know if that can be confirmed by a log-book that was kept by her staff during that period. Perhaps there was no log-book, or perhaps if there was you do not release that information, or perhaps it may be beyond your ability to check it out for me even if it does exist. So, in any case I wanted to ask. Any help you could provide would be greatly appreciated.
Nadungog ko nga adunay usa ka talaan nga basahon nga nagrekord kon kinsa ang adunay mga pakighinabi kang Sister White ug unsa ang gikaulohan sa maong mga pakighinabi. Naningkamot ako sa pagsuta o pagsalikway kon si A. G. Daniells ba adunay pakighinabi kang Sister White niadtong 1910 mahitungod sa hilisgutan sa “daily.” Nahibalo ako nga adunay makasaysayanong pagpamatuod nga nahitabo ang maong pakighinabi, apan nangutana ako kon aduna bay talaan sa usa ka opisyal nga basahon nga sa pagkatinuod nagrekord niini. Sa samang higayon, gisultihan usab ako nga si F. C. Gilbert adunay pakighinabi usab kang Sister White niadtong 1910 bahin sa hilisgutan sa “daily,” ug gusto ko mahibaloan kon mapamatud-an ba kana pinaagi sa usa ka talaan nga basahon nga gitipigan sa iyang mga kawani niadtong maong panahona. Tingali walay maong talaan nga basahon, o tingali kon aduna man, dili ninyo ipagawas kana nga kasayuran, o tingali kini lagpas sa inyong mahimo aron masusi kana alang kanako bisan pa kon kini anaa gayod. Busa, sa bisan unsang kahimtang, gusto ko kining ipangutana. Dako kaayo ang akong pagpasalamat sa bisan unsang tabang nga inyong mahatag.
Dear Jeff,
Minahal kong Jeff,
Thank you for your email. We do have a fairly complete account of Ellen White’s itinerary, based upon her letters, diaries, and published appointments, but no “log-book” as such.
Salamat sa imong email. Aduna kami’y usa ka medyo kompleto nga talaan sa itineraryo ni Ellen White, nga gibase sa iyang mga sulat, talaarawan, ug mga gimantala nga iskedyul sa mga pagpakigpulong, apan walay “log-book” sa ingon niana.
You have no doubt read about A G Daniells’ visit with Ellen White in vol. 6 of the EGW Biography, The Later Elmshaven Years, pp. 256, 257. We have found no independent record of this interview. We do have a letter from Elder Gilbert on June 1, 1910, indicating his plan to be in St. Helena (where Ellen White lived) on June 6-9. That is the extent of the supporting documentation that I am aware of.
Sa walay pagduhaduha nabasa mo na ang bahin sa pagbisita ni A. G. Daniells kang Ellen White diha sa vol. 6 sa EGW Biography, The Later Elmshaven Years, pp. 256, 257. Wala kami makakaplag ug bisan unsang independente nga talaan niini nga pakighinabi. Anaa hinuon kanamo ang usa ka sulat gikan kang Elder Gilbert nga may petsang Hunyo 1, 1910, nga nagpakita sa iyang plano nga moadto sa St. Helena (diin nagpuyo si Ellen White) sa Hunyo 6–9. Mao kana ang bug-os nga gilapdon sa mga sumusuporta nga dokumentasyon nga akong nahibaloan.
God bless—Tim Poirier Vice Director Ellen G. White Estate
Ang Dios magapanalangin—Tim Poirier, Bise Direktor, Ellen G. White Estate
There is no independent record of Daniells ever having an interview on the subject of “the daily,” but there is a letter from Gilbert identifying his intent to be at her home from the sixth to ninth of June, 1910.
Walay independente nga talaan nga si Daniells nakighinabi gayod mahitungod sa hilisgutan sa “the daily,” apan adunay usa ka sulat gikan kang Gilbert nga nag-ila sa iyang tinguha nga anha sa iyang panimalay gikan sa ikaunom hangtod sa ikasiyam sa Hunyo, 1910.
In the biography of Sister White, that the Ellen White estate references, where her grandson addresses the issue of Daniells’ interview he recorded Daniells’ claim concerning the fabricated interview of 1910:
Sa biograpiya ni Sister White nga gikutlo sa Ellen White Estate, diin ang iyang apo mitubag sa isyu sa interbyu ni Daniells, iyang girekord ang angkon ni Daniells mahitungod sa hinimong-hinimo nga interbyu sa 1910:
“At one point a little later in the discussions, Elder Daniells, accompanied by W. C. White and C. C. Crisler, eager to get from Ellen White herself just what the meaning was of her Early Writings statement, went to her and laid the matter before her. Daniells took with him Early Writings and the 1843 chart. He sat down close to Ellen White and plied her with questions. His report of this interview was confirmed by W. C. White:
“Sa ulahi gamay sa mga panaghisgot, si Elder Daniells, uban ni W. C. White ug C. C. Crisler, nga masibuton sa pagkuha gikan kang Ellen White mismo kon unsa gayod ang kahulogan sa iyang pahayag diha sa Early Writings, miduol kaniya ug gibutang ang maong butang sa iyang atubangan. Gidala ni Daniells ang Early Writings ug ang 1843 chart. Milingkod siya duol kang Ellen White ug gibombahan siya sa mga pangutana. Ang iyang taho bahin niini nga pakighinabi gikumpirmar ni W. C. White:”
“‘I first read to Sister White the statement given above in Early Writings. Then I placed before her our prophetic chart used by our ministers in expounding the prophecies of Daniel and Revelation. I called her attention to the picture of the sanctuary and also to the 2300-year period as they appeared on the chart.
“‘Una kong gibasa ngadto kang Sister White ang pahayag nga gihatag sa ibabaw diha sa Early Writings. Unya akong gipahimutang sa iyang atubangan ang among tsart sa tagna nga gigamit sa among mga ministro sa pagpasabot sa mga tagna sa Daniel ug Pinadayag. Gipunting ko ang iyang pagtagad ngadto sa hulagway sa santuwaryo ug usab ngadto sa yugto sa 2300 ka tuig sumala sa ilang pagpakita diha sa tsart.
“‘I then asked if she could recall what was shown her regarding this subject.
“‘Unya nangutana ako kaniya kon mahinumduman ba niya ang gipakita kaniya mahitungod niini nga hilisgutan.
“‘As I recall her answer, she began by telling how some of the leaders who had been in the 1844 movement endeavored to find new dates for the termination of the 2300-year period. This endeavor was to fix new dates for the coming of the Lord. This was causing confusion among those who had been in the Advent Movement.
“‘Samtang nahinumdom ako sa iyang tubag, nagsugod siya pinaagi sa pagsugilon kon giunsa sa pipila sa mga pangulo nga diha sa kalihokan sa 1844 ang pagpaningkamot sa pagpangita ug bag-ong mga petsa alang sa pagtapos sa 2300 ka tuig nga yugto. Kining paningkamota mao ang pagtino ug bag-ong mga petsa alang sa pag-anhi sa Ginoo. Kini maoy hinungdan sa kalibog taliwala niadtong mga nahilakip sa Advent Movement.
“‘In this confusion the Lord revealed to her, she said, that the view that had been held and presented regarding the dates was correct, and that there must never be another time set, nor another time message.
“‘Diha niini nga kalibog ang Ginoo mipadayag kaniya, siya miingon, nga ang panglantaw nga gihuptan ug gipresentar mahitungod sa mga petsa husto, ug nga dili na gayud kinahanglan adunay lain pang pagtakda sa panahon, ni lain pang mensahe sa panahon.
“‘I then asked her to tell what had been revealed to her about the rest of the “daily”—the Prince, the host, the taking away of the “daily,” and the casting down of the sanctuary.
“Unya gihangyo ko siya sa pagsulti kon unsa ang gipadayag kaniya mahitungod sa nahibilin sa “adlaw-adlaw”—ang Prinsipe, ang panon, ang pagkuha sa “adlaw-adlaw,” ug ang pagpukan sa balaang puloy-anan.
“‘She replied that these features were not placed before her in vision as the time part was. She would not be led out to make an explanation of those points of the prophecy.
“Mitubag siya nga kining maong mga bahin wala ipakita kaniya diha sa panan-aw maingon sa bahin mahitungod sa panahon. Dili siya panguyaban sa paghatag ug usa ka pagpasabot niadtong mga punto sa tagna.
“‘The interview made a deep impression upon my mind. Without hesitation she talked freely, clearly, and at length about the 2300-year period, but regarding the other part of the prophecy she was silent.
“‘Ang pakighinabi nagbilin ug halalum nga impresyon sa akong hunahuna. Sa walay pagduhaduha siya misulti nga gawasnon, tin-aw, ug sa hataas nga paagi mahitungod sa yugto nga 2300 ka tuig, apan mahitungod sa laing bahin sa tagna nagpabilin siyang hilom.
“‘The only conclusion I could draw from her free explanation of the time and her silence as to the taking away of the “daily” and the casting down of the sanctuary was that the vision given her was regarding the time, and that she received no explanation as to the other parts of the prophecy.—DF 201b, AGD statement, Sept. 25, 1931.” Arthur White, Ellen G. White, volume 6, 257.
“‘Ang bugtong konklusyon nga akong makuha gikan sa iyang gawasnong pagpasabot mahitungod sa panahon ug sa iyang paghilom bahin sa pagkuha sa “adlaw-adlaw” ug sa pagpukan sa balaang puloy-anan mao nga ang panan-awon nga gihatag kaniya may kalabutan sa panahon, ug nga wala siyay nadawat nga pagpasabot mahitungod sa ubang mga bahin sa tagna.—DF 201b, AGD statement, Sept. 25, 1931.” Arthur White, Ellen G. White, tomo 6, 257.
Daniells claimed he showed her the 1843 chart and asked her about the sanctuary that is not represented on the chart. He claimed he also took the book Early Writings and plied her with questions about what she meant when she clearly endorsed the pioneer understanding of the “the daily” and that the chart was directed by the hand of the Lord. Ellen White’s son, who was the father of Arthur L. White, the biographer that wrote the overview of this supposed event, had accepted Daniells’ and Prescott’s satanic view of “the daily,” and gave witness to Daniells’ claim of what he had heard in the interview. They were simply not careful with their fabricated story, for the 1843 chart does not represent a sanctuary that Daniells could have pointed to.
Giangkon ni Daniells nga iyang gipakita kaniya ang tsart sa 1843 ug nangutana kaniya mahitungod sa santuwaryo nga wala mailarawan diha sa tsart. Giangkon usab niya nga iyang gidala ang basahon nga *Early Writings* ug gisamok siya pinaagi sa mga pangutana mahitungod sa iyang gipasabot sa dihang tin-aw niyang giuyonan ang pagsabot sa mga payunir bahin sa “the daily” ug nga ang tsart gimandoan sa kamot sa Ginoo. Ang anak ni Ellen White, nga mao ang amahan ni Arthur L. White, ang biograpo nga misulat sa kinatibuk-ang paghulagway niining giingong hitabo, midawat sa satanikong panglantaw ni Daniells ug Prescott bahin sa “the daily,” ug mipamatuod sa giangkon ni Daniells mahitungod sa iyang nadungog sa maong pakighinabi. Sila yano lamang nga wala mag-amping sa ilang hinimohimong sugilanon, kay ang tsart sa 1843 wala magpakita og santuwaryo nga mahimong itudlo ni Daniells.
Another falsehood that is represented in the interview is the lie that the passage from Early Writings was a warning against “time setting.” The passage Daniells supposedly asked about is as follows:
Laing kabakakan nga gipakita sa interbyu mao ang bakak nga ang pahayag gikan sa Early Writings usa ka pasidaan batok sa “pagtakda ug panahon.” Ang pahayag nga kuno gipangutana ni Daniells mao kini:
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.
“Nakita ko nga ang tsart sa 1843 gimandoan sa kamot sa Ginoo, ug nga kini dili angay usbon; nga ang mga numero sumala sa Iyang pagbuot; nga ang Iyang kamot nag-ibabaw niini ug nagtago sa usa ka sayop sa pipila sa mga numero, aron walay bisan kinsa nga makakita niini, hangtod nga ang Iyang kamot kuhaon.”
“Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.” Early Writings, 74, 75.
“Unya nakita ko mahatungod sa ‘adlaw-adlaw’ (Daniel 8:12) nga ang pulong nga ‘halad’ gidugang pinaagi sa kaalam sa tawo, ug dili iya sa teksto, ug nga gihatag sa Ginoo ang husto nga pagtan-aw niini ngadto kanila nga mihatag sa singgit sa takna sa paghukom. Sa dihang anaa pa ang panaghiusa, sa wala pa ang 1844, hapit tanan nagkahiusa sa husto nga pagtan-aw sa ‘adlaw-adlaw’; apan sa kalibog sukad sa 1844, laing mga pagtan-aw ang gidawat, ug misunod ang kangitngit ug kalibog. Ang panahon wala na mahimong pagsulay sukad sa 1844, ug dili na gayud kini mahimong pagsulay pag-usab.” Early Writings, 74, 75.
Willie C. White, Sister White’s son, had accepted the false view of “the daily,” and his son Arthur sought to perpetuate the “lie” associated with the interview that never happened by attempting to suggest that the warning in the passage from Early Writings, was simply and exclusively a warning against time setting. That argument was invented in the 1930’s and becomes a primary part of the “lie.”
Si Willie C. White, ang anak ni Sister White, midawat sa sayop nga panglantaw mahitungod sa “ang adlaw-adlaw,” ug ang iyang anak nga si Arthur naningkamot sa pagpadayon sa “bakak” nga nalambigit sa interbyu nga wala gayod mahitabo pinaagi sa pagsulay sa pagsugyot nga ang pasidaan diha sa tudling gikan sa Early Writings, yano lamang ug eksklusibo nga pasidaan batok sa pagtakda sa panahon. Kana nga pangatarungan giimbento niadtong mga 1930s ug nahimong pangunang bahin sa “bakak.”
We will take up that argument in the next article.
Atong hisgutan kana nga pangatarungan sa mosunod nga artikulo.
“September 23d, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.
“Septiyembre 23, gipakita sa Ginoo kanako nga iyang gituy-od pag-usab sa ikaduhang higayon ang iyang kamot aron bawi-on ang salin sa iyang katawhan, ug nga ang mga paningkamot kinahanglan pagdoblehon niining panahon sa pagtigum. Sa panahon sa pagkatibulaag ang Israel gihampak ug ginisi; apan karon sa panahon sa pagtigum ayohon ug gapuson sa Dios ang iyang katawhan. Sa pagkatibulaag, ang mga paningkamot nga gihimo sa pagpakaylap sa kamatuoran diyutay ra ang epekto, diyutay ra o walay nahimo; apan sa pagtigum, sa dihang gibutang na sa Dios ang iyang kamot aron tigumon ang iyang katawhan, ang mga paningkamot sa pagpakaylap sa kamatuoran makab-ot ang gituyo nga epekto. Ang tanan kinahanglan mahiusa ug magmainiton sa buluhaton. Nakita ko nga makauulaw alang kang bisan kinsa ang paghisgot sa pagkatibulaag alang sa mga panig-ingnan nga magmando kanato karon sa pagtigum; kay kon ang Dios wala nay buhaton pa alang kanato karon labaw sa gibuhat niya kaniadto, ang Israel dili gayud matigum. Ingon ka gikinahanglan nga ang kamatuoran ikamantala diha sa usa ka papel, maingon man nga iwali.”
“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.
“Gipakita kanako sa Ginoo nga ang tsart sa 1843 gimandoan sa iyang kamot, ug nga walay bisan unsang bahin niini ang angay usbon; nga ang mga numero mao ang iyang gitinguha nga maingon niana. Nga ang iyang kamot diha sa ibabaw niini ug nagtago sa usa ka kasaypanan sa pipila sa mga numero, aron walay bisan kinsa nga makakita niini hangtod nga ang iyang kamot kuhaon na.”
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
“Unya nakita ko, mahatod sa ‘Daily,’ nga ang pulong nga ‘sacrifice’ gidugang pinaagi sa kaalam sa tawo, ug dili kabahin sa teksto; ug nga ang Ginoo mihatag sa husto nga pagsabot niini ngadto kanila nga mihatag sa pagtuaw sa takna sa paghukom. Sa diha nga diha pa ang panaghiusa, sa wala pa ang 1844, hapit silang tanan nagkahiusa sa husto nga pagsabot sa ‘Daily;’ apan sukad sa 1844, sa kalibog, gidawat ang ubang mga panglantaw, ug misunod ang kangitngit ug kalibog.” Review and Herald, November 1, 1850.