In the Millerite movement, the increase of knowledge was unsealed and it tested primarily, but not exclusively the professed Protestants in the United States. Sardis, the church coming out of the darkness of papal supremacy was being led to a fuller understanding of the gospel that was to be revealed when the heavenly sanctuary was opened in heaven. In the movement of the third angel the increase of knowledge was unsealed on September 11, 2001 and it tested Laodicean Adventism around the world. For this reason, the truth represented in the last six verses of Daniel eleven, which is the source of the increase of knowledge, was resisted by Laodicean Adventism.
Sa kalihokan sa mga Millerita, ang pagdugang sa kahibalo gibuksan, ug kini nagasulay sa panguna, apan dili lamang, sa mga nag-angkon nga mga Protestante sa Tinipong Bansa. Ang Sardis, ang iglesia nga migula gikan sa kangitngit sa pagkalabaw sa kapadohan, gidala ngadto sa mas hingpit nga pagsabot sa ebanghelyo nga igapadayag sa dihang ang langitnong santuwaryo maablihan didto sa langit. Sa kalihokan sa ikatulong manulonda ang pagdugang sa kahibalo gibuksan niadtong Septyembre 11, 2001, ug kini nagsulay sa Laodiceanong Adventismo sa tibuok kalibotan. Tungod niini, ang kamatuoran nga girepresentahan sa katapusang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse, nga mao ang tinubdan sa pagdugang sa kahibalo, gisukol sa Laodiceanong Adventismo.
“The few faithful builders upon the true foundation (1 Corinthians 3:10, 11) were perplexed and hindered as the rubbish of false doctrine obstructed the work. Like the builders upon the wall of Jerusalem in Nehemiah’s day, some were ready to say: ‘The strength of the bearers of burdens is decayed, and there is much rubbish; so that we are not able to build.’ Nehemiah 4:10. Wearied with the constant struggle against persecution, fraud, iniquity, and every other obstacle that Satan could devise to hinder their progress, some who had been faithful builders became disheartened; and for the sake of peace and security for their property and their lives, they turned away from the true foundation. Others, undaunted by the opposition of their enemies, fearlessly declared: ‘Be not ye afraid of them: remember the Lord, which is great and terrible’ (verse 14); and they proceeded with the work, everyone with his sword girded by his side. Ephesians 6:17.
“Ang pipila ka matinumanong magtutukod ibabaw sa tinuod nga patukoranan (1 Corinto 3:10, 11) nangalibog ug napugngan samtang ang mga hugaw sa bakak nga pagtulon-an nakababag sa buluhaton. Sama sa mga magtutukod sa kuta sa Jerusalem sa mga adlaw ni Nehemias, ang uban andam na sa pag-ingon: ‘Ang kusog sa mga magdadala sa mga palas-anon nahuyang na, ug daghan kaayo ang mga hugaw; busa dili na kita makahimo sa pagtukod.’ Nehemias 4:10. Gikapoy tungod sa walay hunong nga pakigbisog batok sa paglutos, paglimbong, kasal-anan, ug sa matag uban pang babag nga mahunahuna ni Satanas aron mapugngan ang ilang pag-uswag, ang uban nga nangahimong matinumanong mga magtutukod nangaluya ang kasingkasing; ug tungod sa pakigdait ug kasigurohan alang sa ilang kabtangan ug sa ilang mga kinabuhi, mitalikod sila gikan sa tinuod nga patukoranan. Ang uban, nga wala mahadlok tungod sa pagsupak sa ilang mga kaaway, maisugong nagpahayag: ‘Ayaw kamo pagkahadlok kanila: hinumdumi ang Ginoo, nga daku ug makalilisang’ (bersikulo 14); ug mipadayon sila sa buluhaton, ang tagsatagsa nga may espada nga binaksan sa iyang kiliran. Efeso 6:17.”
“The same spirit of hatred and opposition to the truth has inspired the enemies of God in every age, and the same vigilance and fidelity have been required in His servants. The words of Christ to the first disciples are applicable to His followers to the close of time: ‘What I say unto you I say unto all, Watch.’ Mark 13:37.” The Great Controversy, 56.
“Ang mao ra nga espiritu sa pagdumot ug pagsupak sa kamatuoran maoy nagdasig sa mga kaaway sa Dios sa matag kapanahonan, ug ang mao ra nga pagkamabinantayon ug pagkamatinumanon gikinahanglan sa Iyang mga alagad. Ang mga pulong ni Cristo ngadto sa unang mga tinun-an magamit sa Iyang mga sumusunod hangtod sa katapusan sa panahon: ‘Ang akong giingon kaninyo, giingon ko sa tanan, Magbantay kamo.’ Marcos 13:37.” The Great Controversy, 56.
The presentation of the message of the last six verses of Daniel began in the environment of the self-supporting ministries of Laodicean Adventism, and was thereafter confronted with the famous theologians (the learned) of Laodicean Adventism as time progressed. The weapons that were employed in an attempt to discredit the message, invariably produced a greater light and clarity of the verses that were under scrutiny and attack. Those attacks ultimately led to prophetic understandings that had not been previously recognized, but were then established and found to be part of the advancing light of the third angel.
Ang pagpresentar sa mensahe sa katapusang unom ka mga bersikulo sa Daniel nagsugod sulod sa palibot sa mga kaugalingong gisuportahang mga ministeryo sa Laodicean nga Adventismo, ug sa ulahi giatubang kini, samtang nagpadayon ang panahon, sa bantogang mga teologo (ang mga kinaadmanon) sa Laodicean nga Adventismo. Ang mga hinagiban nga gigamit sa pagsulay sa pagdaot sa kredibilidad sa mensahe, sa kanunay naghimo ug mas dakong kahayag ug katin-aw sa mga bersikulo nga gisusi ug giatake. Kadtong mga pag-atake sa katapusan mitultol ngadto sa mga pagsabot nga propetiko nga wala kaniadto mailhi, apan sa ulahi natukod ug hingkaplagang bahin sa nagauswag nga kahayag sa ikatulong manulonda.
The Millerites only recognized four kingdoms of Bible prophecy, but shortly after 1844, it was understood that the United States was the earth beast of Revelation thirteen, and that understanding clarified that the papacy was not simply a part of the Roman kingdom, but it was actually the fifth kingdom of Bible prophecy.
Ang mga Millerite miila lamang ug upat ka gingharian sa tagna sa Biblia, apan wala madugay human sa 1844, nasabtan nga ang Estados Unidos mao ang mapintas nga mananap sa yuta sa Pinadayag 13, ug kana nga pagsabot mipatin-aw nga ang pagka-papa dili lamang usa ka bahin sa gingharian sa Roma, kondili kini sa pagkatinuod mao ang ikalimang gingharian sa tagna sa Biblia.
“Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’
“Ilalom sa mga simbolo sa usa ka dakong mapulang dragon, usa ka mananap nga sama sa leopardo, ug usa ka mananap nga may mga sungay nga sama sa karnero, ang kalibotang mga kagamhanan nga ilabina moapil sa pagyatak sa balaod sa Dios ug sa paglutos sa Iyang katawhan, gipakita kang Juan. Ang gubat ipadayon hangtod sa katapusan sa panahon. Ang katawhan sa Dios, nga gisimbolohan sa usa ka balaang babaye ug sa iyang mga anak, gilarawan nga hilabihan ka diyutay ang gidaghanon. Sa katapusang mga adlaw usa na lamang ka salin ang nagpabilin. Mahitungod kanila si Juan nagaingon nga sila mao ang ‘nga nagabantay sa mga sugo sa Dios, ug may pagpamatuod ni Jesu-Cristo.’”
“Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns.
“Pinaagi sa paganismo, ug dayon pinaagi sa Kapapahan, gigamit ni Satanas ang iyang gahum sulod sa daghang mga siglo sa paningkamot sa pagpapas gikan sa yuta sa matinumanong mga saksi sa Dios. Ang mga pagano ug ang mga papista gimandoan sa mao rang espiritu sa dragon. Nagkalahi lamang sila niini, nga ang Kapapahan, nga nagapakaaron-ingnon sa pag-alagad sa Dios, mao ang labi pang peligroso ug mabangis nga kaaway. Pinaagi sa ahensiya sa Romanismo, gibihag ni Satanas ang kalibotan. Ang nag-angkon nga iglesia sa Dios gidala ngadto sa laray niini nga limbong, ug sulod sa kapin sa usa ka libo ka tuig ang katawhan sa Dios nag-antus ilalom sa kapungot sa dragon. Ug sa dihang ang Kapapahan, nga gihikawan sa iyang kusog, napugos sa paghunong sa paglutos, nakita ni Juan ang usa ka bag-ong gahum nga mitungha aron mosibog sa tingog sa dragon, ug mopadayon sa mao rang mabangis ug mapasipalahong buhat. Kini nga gahum, ang katapusan nga makiggubat batok sa iglesia ug sa balaod sa Dios, gisimbolohan pinaagi sa usa ka mananap nga adunay mga sungay nga sama sa nating carnero.”
“But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that “he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.” Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.” Signs of the Times, November 1, 1899.
“Apan ang mahigpit nga pagdrowing sa propetikong lapis nagpadayag ug kausaban niining malinawon nga talan-awon. Ang mapintas nga mananap nga may mga sungay nga sama sa karnero mosulti pinaagi sa tingog sa dragon, ug ‘gigamit ang tanang gahum sa unang mapintas nga mananap sa iyang atubangan.’ Ang tagna nagpahayag nga siya moingon kanila nga nagapuyo sa yuta nga kinahanglan magbuhat sila ug larawan alang sa mapintas nga mananap, ug nga “ginapapahimo niya ang tanan, gagmay ug dagko, dato ug kabus, gawasnon ug ulipon, nga modawat ug timaan sa ilang too nga kamot, o sa ilang mga agtang; ug nga walay bisan kinsa nga makapalit o makabaligya, gawas kaniya nga may timaan, o sa ngalan sa mapintas nga mananap, o sa gidaghanon sa iyang ngalan.” Busa ang Protestantehonismo nagsunod sa mga lakang sa Kapapahan.” Signs of the Times, Nobyembre 1, 1899.
When the last six verses of Daniel eleven were unsealed, it was recognized that the entire sequence illustrated in those six verses, were addressing the interactions of the three powers Sister White just identified as “paganism,” the “Papacy” and “Protestantism.” The enemy argued that the “glorious land” of verse forty-one was a symbol of either Protestantism or the Seventh-day Adventist church, but the “glorious land” is the United States, and in verse forty-one the king of the north (the papacy) conquers the United States at the soon coming Sunday law. The satanic error that identifies the “glorious land” as anything other than the United States is designed to prevent men and women from recognizing that the next prophetic event after the collapse of the Soviet Union in 1989, in the period represented in the last six verses of Daniel eleven, is the soon coming Sunday law.
Sa dihang ang kataposang unom ka bersikulo sa Daniel onse gibuksan, naila nga ang tibuok sunod-sunod nga hulagway nga gipakita nianang unom ka bersikulo nagtubag sa mga panag-uban sa tulo ka gahum nga bag-o lang giila ni Sister White ingon nga “paganoismo,” ang “Pagkapapa” ug ang “Protestantismo.” Ang kaaway nangatarongan nga ang “mahimayaong yuta” sa bersikulo kwarenta ug usa maoy simbolo sa Protestanismo o sa iglesya sa Seventh-day Adventist, apan ang “mahimayaong yuta” mao ang Tinipong Bansa sa Amerika, ug sa bersikulo kwarenta ug usa ang hari sa amihanan (ang pagkapapa) modaug sa Tinipong Bansa sa Amerika sa haduol na kaayong balaod sa Domingo. Ang satanikanhong kasaypanan nga nag-ila sa “mahimayaong yuta” nga bisan unsa gawas sa Tinipong Bansa sa Amerika gituyo aron pugngan ang kalalakin-an ug kababayen-an sa pag-ila nga ang sunod nga hitabo sa tagna human sa pagkapukan sa Unyong Sobyet niadtong 1989, sulod sa yugto nga girepresentahan sa kataposang unom ka bersikulo sa Daniel onse, mao ang haduol na kaayong balaod sa Domingo.
For Seventh-day Adventists, this means that verse forty-one is identifying the close of probation for God’s church, and the last thing Laodicean Adventism wants to hear, is that their probationary time is running out! The Lord led the argument to a point where it was recognized that when pagan Rome took control of the world at the Battle of Actium in 31 BC, it had to first conquer three geographical powers as represented in Daniel chapter eight.
Alang sa mga Seventh-day Adventist, kini nagpasabot nga ang bersikulo kap-atan ug usa nagtimaan sa pagtapos sa panahon sa pagsulay alang sa iglesia sa Dios, ug ang ulahing butang nga gustong madungog sa Laodicean nga Adventismo mao nga ang ilang panahon sa pagsulay nagakahurot na! Gidala sa Ginoo ang pangatarungan ngadto sa usa ka punto diin giila nga sa dihang ang paganong Roma mikuha sa paggahum sa kalibotan diha sa Gubat sa Actium niadtong 31 BC, kinahanglan una niyang pildihon ang tulo ka gahum sa geograpiya sumala sa girepresentahan diha sa Daniel kapitulo otso.
And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.
Ug gikan sa usa kanila migula ang usa ka gamayng sungay, nga mitubo pag-ayo sa pagkadako, ngadto sa habagatan, ug ngadto sa sidlakan, ug ngadto sa maanindot nga yuta. Daniel 8:9.
It was an established fact that the “south”, “east” and “the pleasant land” represented the three geographical areas that pagan Rome took control of, as it ascended the throne of the earth as the fourth kingdom of Bible prophecy. In conjunction with this fact was that papal Rome also had to overcome three geographical powers, as it ascended the throne of the earth as the fifth kingdom of Bible prophecy, as represented in Daniel chapter seven.
Usa ka natukod nang kamatuoran nga ang “habagatan,” “sidlakan,” ug “ang maanindot nga yuta” nagrepresentar sa tulo ka heyograpikanhong mga dapit nga nailalom sa pagdumala sa paganong Roma, sa dihang misaka kini sa trono sa yuta ingon nga ikaupat nga gingharian sa tagna sa Biblia. Uban niini nga kamatuoran mao nga ang papal nga Roma kinahanglan usab nga magbuntog sa tulo ka heyograpikanhong mga gahum, sa dihang misaka kini sa trono sa yuta ingon nga ikalimang gingharian sa tagna sa Biblia, sumala sa gihulagway diha sa Daniel kapitulo siete.
I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. Daniel 7:8.
Gitan-aw ko ang mga sungay, ug, tan-awa, dihay mitungha sa ilang taliwala ang laing gamayng sungay, nga sa atubangan niini tulo sa unang mga sungay ang nangabton uban sa mga gamot: ug, tan-awa, niining sungaya dihay mga mata nga sama sa mga mata sa tawo, ug usa ka baba nga nagsulti ug dagkung mga butang. Daniel 7:8.
In the controversy that waged over the “glorious land” of verse forty-one the Lord identified that there were three manifestations of Rome in prophecy. Pagan Rome, which was followed by papal Rome and then there was Rome of the last days, that we called “modern Rome”. Based upon two sound and established truths of prophecy, the first being that God never changes, and the other that truth is established upon the testimony of two witnesses, we concluded without wavering that the three obstacles for the king of the north in the last six verses of Daniel chapter eleven had to represent three modern geographical powers.
Sa panaglalis nga milungtad maylabot sa “mahimayaong yuta” sa bersikulo kwarenta’y uno, gipaila sa Ginoo nga diha sa tagna may tulo ka pagpadayag sa Roma. Ang pagano nga Roma, nga gisundan sa papa nga Roma, ug unya diha ang Roma sa kataposang mga adlaw, nga atong gitawag og “modernong Roma”. Pinasikad sa duha ka malig-on ug natukod na nga mga kamatuoran sa tagna, ang una mao nga ang Dios dili gayud mausab, ug ang usa pa mao nga ang kamatuoran mapalig-on pinaagi sa pagpamatuod sa duha ka mga saksi, miabut kita sa walay pagduhaduha nga paghinapos nga ang tulo ka mga babag alang sa hari sa amihanan sa kataposang unom ka mga bersikulo sa Daniel kapitulo onse kinahanglan magrepresentar sa tulo ka modernong heograpikal nga mga gahum.
Jesus Christ the same yesterday, and today, and forever. Hebrews 13:8.
Si Jesucristo mao ra gihapon kagahapon, ug karon, ug hangtod sa kahangturan. Hebreohanon 13:8.
It is also written in your law, that the testimony of two men is true. John 8:17.
Nahisulat usab sa inyong balaod nga ang pagpamatuod sa duha ka tawo tinuod. Juan 8:17.
This recognition confirmed what we had already concluded, for we had been identifying the “glorious land” as a geographical power (the United States), and rejected the foolish idea that it represented a church, which is a spiritual power. We formed this position based upon the belief which has always been confirmed, that there are no accidents in God’s Word. It is clear upon many witnesses that God’s church in the last days is a mountain.
Kini nga pag-ila nagpamatuod sa among nahinapos na kaniadto, kay among giila ang “mahimayaong yuta” ingon nga usa ka gahum nga heograpikal (ang Estados Unidos), ug among gisalikway ang binuang nga hunahuna nga kini nagrepresentar sa usa ka iglesia, nga usa ka espirituwal nga gahum. Giumol namo kini nga baruganan pinasikad sa pagtuo nga sa kanunay gipamatuoran, nga walay mga aksidente sa Pulong sa Dios. Klaro pinaagi sa daghang mga saksi nga ang iglesia sa Dios sa ulahing mga adlaw usa ka bukid.
And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.
Ug mahitabo kini sa kaulahiang mga adlaw, nga ang bukid sa balay sa Ginoo pagatukoron sa kinatumyan sa mga bukid, ug pagabayawon ibabaw sa mga bungtod; ug ang tanang nasod modagayday ngadto niini. Ug daghang mga katawohan mangadto ug moingon, Umari kamo, ug manungas kita ngadto sa bukid sa Ginoo, ngadto sa balay sa Dios ni Jacob; ug tudloan niya kita sa iyang mga dalan, ug manlakaw kita sa iyang mga alagianan: kay gikan sa Zion mogula ang balaod, ug ang pulong sa Ginoo gikan sa Jerusalem. Isaias 2:2, 3.
Those who proposed that the “glorious land” is a church, and more often than not they claimed it is the Seventh-day Adventist church, did so because, Daniel identifies the land as “glorious,” and their shallow reasoning concluded, that because the “glorious holy mountain” in verse forty-five is most certainly God’s last day church, therefore the “glorious land” must also be the church. After all, they both contain the adjective “glorious.”
Kadtong misugyot nga ang “mahimayaong yuta” mao ang usa ka iglesia, ug sa kasagaran ilang giangkon nga kini mao ang iglesia sa Seventh-day Adventist, naghimo niana tungod kay giila ni Daniel ang yuta nga “mahimayaon,” ug ang ilang mabaw nga pangatarungan miabot sa konklusyon nga tungod kay ang “mahimayaong balaan nga bukid” sa bersikulo kap-atan ug lima sa walay duhaduha mao ang iglesia sa Dios sa katapusang mga adlaw, busa ang “mahimayaong yuta” kinahanglan usab nga mao ang iglesia. Kay sa pagkatinuod, silang duha naglangkob sa panghulagway nga “mahimayaon.”
There are no mistakes in God’s word, and when Daniel uses “land,” in connection with the word “glorious,” and four verses later he uses “holy mountain,” in connection with the word “glorious,” Daniel was identifying a purposeful distinction between a land and a mountain. The literal glorious land is Judah, and it is in the city of Jerusalem that God’s temple was erected. Jerusalem, or the temple, can be understood as God’s church, but the territory where Jerusalem is located is the land of Judah. Many truths were established as knowledge increased in the advancing light of the third angel, but we are here simply laying out the background of prophecy identifying three manifestations of Rome.
Walay mga sayop diha sa pulong sa Dios, ug sa dihang gigamit ni Daniel ang “yuta,” inubanan sa pulong nga “mahimayaon,” ug upat ka bersikulo sa ulahi gigamit niya ang “balaan nga bukid,” inubanan sa pulong nga “mahimayaon,” giila ni Daniel ang tinuyoang kalainan tali sa usa ka yuta ug usa ka bukid. Ang literal nga mahimayaong yuta mao ang Juda, ug didto sa siyudad sa Jerusalem gitukod ang templo sa Dios. Ang Jerusalem, o ang templo, masabtan ingon nga iglesia sa Dios, apan ang teritoryo diin nahimutang ang Jerusalem mao ang yuta sa Juda. Daghang mga kamatuoran ang napalig-on samtang midugang ang kahibalo diha sa nagapadayon nga kahayag sa ikatulong manulonda, apan ania kita dinhi sa yano nga paglatid sa luyong kahimtang sa tagna nga nagaila sa tulo ka pagpakita sa Roma.
When we recognized that pagan and papal Rome provided two witnesses that established the prophetic characteristics of modern Rome, we recognized a principle of interpretation that I called the “triple application of prophecy.” There were others who had employed similar ideas of a threefold repetition of certain prophecies, but the definition we came to recognize was the definition we still use. It is significant to understand that the prophetic rule of the triple application of prophecy, that is so often applied by Future for America, was realized during the argument of the last six verses of Daniel eleven, but what is just as significant is that the argument led to the first recognition that the triple application of prophecy was concerning Rome. In Millerite history one of the arguments was whether Antiochus Epiphanes was “the robbers” of Daniel’s people, or was “the robbers” Rome, as the Millerites understood. The reason this is significant is because Rome, as “the robbers” of Daniel’s people, are who would “established the vision” in Daniel eleven, verse fourteen.
Sa dihang atong naila nga ang paganong Roma ug ang papal nga Roma naghatag ug duha ka mga saksi nga nagpamatuod sa mga pamatasan sa tagna bahin sa modernong Roma, atong naila ang usa ka prinsipyo sa paghubad nga akong gitawag nga “tulo ka pag-aplikar sa tagna.” Adunay uban nga naggamit ug susamang mga ideya mahitungod sa tulo ka pilo nga pag-usab sa pipila ka mga tagna, apan ang depinisyon nga atong naila mao ang depinisyon nga atong gigamit gihapon. Importante nga sabton nga ang lagda sa tagna mahitungod sa tulo ka pag-aplikar sa tagna, nga sa makadaghan ginapadapat sa Future for America, nahibaloan sa panahon sa paglantugi bahin sa katapusang unom ka bersikulo sa Daniel onse; apan sama usab kaimportante nga ang maong paglantugi maoy mitultol sa unang pag-ila nga ang tulo ka pag-aplikar sa tagna may kalabotan sa Roma. Sa kasaysayan sa mga Millerita, usa sa mga paglantugi mao kon si Antiochus Epiphanes ba ang “mga tulisan” sa katawohan ni Daniel, o kon ang “mga tulisan” ba mao ang Roma, sumala sa pagsabot sa mga Millerita. Ang hinungdan nga kini mahinungdanon mao nga ang Roma, ingon nga “mga tulisan” sa katawohan ni Daniel, mao ang magapahigayon sa “panan-awon” sa Daniel onse, bersikulo katorse.
And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.
Ug niadtong mga panahona daghan ang motindog batok sa hari sa habagatan; usab ang mga tulisan sa imong katawohan magapahitaas sa ilang kaugalingon aron sa pagtukod sa panan-awon; apan sila mangapukan. Daniel 11:14.
The first time we understood a triple application of prophecy it was recognized by the fact that there are three manifestations of Rome in Bible prophecy. Rome established the vision of the advancing light of the third angel, as it did in Millerite history. In Millerite history it was the understanding that paganism and papalism were the powers that trampled down the sanctuary and host that became the framework of truth upon which Miller constructed “all” of his prophetic understandings. The last six verses of Daniel eleven, established a framework of truth that Future for America has built all its prophetic applications upon. That framework is the three desolating powers of the dragon, the beast and the false prophet that lead the world to Armageddon.
Sa unang higayon nga nasabtan nato ang usa ka tulo-ka-pilo nga aplikasyon sa tagna, kini nailhan pinaagi sa kamatuoran nga adunay tulo ka mga pagpakita sa Roma diha sa tagna sa Biblia. Gitukod sa Roma ang panan-awon sa nagauswag nga kahayag sa ikatulong manulunda, maingon sa gibuhat usab niini sa kasaysayan sa mga Millerita. Sa kasaysayan sa mga Millerita, ang pagsabot nga ang paganismo ug ang kapapahan mao ang mga gahum nga mitamay sa balaang puloy-anan ug sa panon mao ang nahimong gambalay sa kamatuoran diin gitukod ni Miller ang “tanan” niyang mga pagsabot sa tagna. Ang katapusang unom ka bersikulo sa Daniel onse nagtukod ug usa ka gambalay sa kamatuoran nga maoy gitukoran sa Future for America sa tanan nilang mga aplikasyon sa tagna. Kana nga gambalay mao ang tulo ka makapahimong biniyaan nga mga gahum sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga propeta nga maoy nagmando sa kalibotan paingon sa Armagedon.
That framework is based upon the recognition that pagan Rome followed by papal Rome provide two witnesses that establishes modern Rome, and that modern Rome is the threefold union of the dragon of spiritualism (the United Nations), the beast of Catholicism (the papacy), and the false prophet of apostate Protestantism (the United States). That framework is what we identify as a triple application of prophecy. Over the following articles we will discuss the various triple applications of prophecy that have been recognized, and which make up the framework of the advancing light of the three angels.
Kana nga balangkas nakabase sa pag-ila nga ang pagano nga Roma, nga gisundan sa papal nga Roma, naghatag ug duha ka mga saksi nga nagapamatuod sa modernong Roma, ug nga ang modernong Roma mao ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa dragon sa espirituwalismo (ang United Nations), sa mananap sa Katolisismo (ang pagkapapa), ug sa mini nga manalagna sa apostatang Protestanismo (ang Estados Unidos). Kana nga balangkas mao ang among giila ingon nga tulo-ka-pilo nga aplikasyon sa tagna. Sa mosunod nga mga artikulo atong hisgutan ang nagkalainlaing tulo-ka-pilo nga mga aplikasyon sa tagna nga naila na, ug nga naglangkob sa balangkas sa nagauswag nga kahayag sa tulo ka mga manulonda.
We will look at the triple application of three manifestations of Rome, which identify the political and religious structure of modern Rome, which Sister White called churchcraft and statecraft. That structure is recognized by bringing the prophetic characteristics of pagan Rome together with the prophetic characteristics of papal Rome for the purpose of identifying and establishing the characteristics in modern Rome.
Atong tan-awon ang tulo ka pilo nga paggamit sa tulo ka pagpadayag sa Roma, nga nag-ila sa politikal ug relihiyosong estruktura sa modernong Roma, nga gitawag ni Sister White nga churchcraft ug statecraft. Kining estruktura mailhan pinaagi sa paghiusa sa mga profetikong kinaiya sa pagano nga Roma uban sa mga profetikong kinaiya sa papal nga Roma, alang sa katuyoan sa pag-ila ug pagpatukod sa mga kinaiya niini diha sa modernong Roma.
We will look at the triple application of three manifestations of Babylon as represented by Nimrod, Nebuchadnezzar and Belshazzar, which identify the arrogance of the man of sin who is seated in the temple of God proclaiming that he is God, which Isaiah identified as the “haughty Assyrian.” The papal arrogance, which is a subject of Bible prophecy, is recognized by bringing the prophetic characteristics of Babel together with the prophetic characteristics of Babylon for the purpose of identifying and establishing the characteristics of modern Babylon.
Atong tan-awon ang tulo ka pamaagi sa pagpadapat sa tulo ka pagpakita sa Babilonya ingon nga girepresentahan ni Nimrod, Nebukadnezar ug Belshazar, nga nagpaila sa pagkamapahitas-on sa tawo sa sala nga naglingkod sa templo sa Dios nga nagamantala nga siya mao ang Dios, nga giila ni Isaias ingon nga ang “mapahitas-ong Asiryano.” Ang kapahitas-on sa pagkapapa, nga usa ka hilisgutan sa tagna sa Biblia, mailhan pinaagi sa paghiusa sa mga profetikong kinaiya sa Babel uban sa mga profetikong kinaiya sa Babilonya alang sa katuyoan sa pag-ila ug pagpalig-on sa mga kinaiya sa modernong Babilonya.
We will look at the triple application of three manifestations of Elijah as represented by Elijah and John the Baptist which identify “the voice crying in the wilderness” in the last days. The voice crying in the wilderness in the last days represents a specific watchman which is a movement, and identifies a double witness in a movement that has a similar beginning and ending. We are informed that there cannot be a third angel without a first and second, so at one level it is impossible to separate the movement of the first angel from the movement of the third, and both movements are represented by a watchman that was typified by Elijah and John the Baptist.
Atong tan-awon ang tulo ka pamaagi sa pag-aplikar sa tulo ka mga pagpadayag ni Elias ingon nga girepresentahan ni Elias ug ni Juan Bautista, nga nag-ila sa “tingog nga nagsinggit didto sa kamingawan” sa katapusang mga adlaw. Ang tingog nga nagsinggit didto sa kamingawan sa katapusang mga adlaw nagarepresentar sa usa ka piho nga magbalantay nga mao ang usa ka kalihukan, ug nag-ila sa usa ka duble nga saksi sulod sa usa ka kalihukan nga may susamang sinugdanan ug katapusan. Gipahibalo kita nga dili mahimong adunay ikatulong manulonda gawas kon adunay nahauna ug ikaduhang manulonda, busa sa usa ka lebel imposible nga bulagon ang kalihukan sa nahaunang manulonda gikan sa kalihukan sa ikatulong manulonda, ug ang duha ka mga kalihukan girepresentahan sa usa ka magbalantay nga gitipohan ni Elias ug ni Juan Bautista.
“By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 105.
“Pinaagi sa pluma ug sa tingog, kinahanglan natong ipatingog ang pagpahibalo, nga ipakita ang ilang pagkahan-ay ug ang paggamit sa mga tagna nga nagdala kanato ngadto sa mensahe sa ikatulong manulonda. Dili mahimong adunay ikatulo nga wala ang nahauna ug ang ikaduha. Kining mga mensahe kinahanglan natong ihatag ngadto sa kalibotan pinaagi sa mga publikasyon, sa mga pakigpulong, nga ipakita diha sa linya sa profetikong kasaysayan ang mga butang nga nahitabo na ug ang mga butang nga mahitabo pa.” Selected Messages, libro 2, 105.
We will look at the triple application of three manifestations of the messenger that prepares the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come to his temple as represented by John the Baptist and William Miller. The final watchman is a subject of prophecy which is recognized by bringing the prophetic characteristics of John the Baptist and William Miller together to identify the final fulfillment of Malachi chapter three.
Atong tan-awon ang tulo ka pamaagi sa pagpadapat sa tulo ka pagpakita sa mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Tugon aron sa kalit moanhi ngadto sa iyang templo, sumala sa gihulagway ni Juan Bautista ug ni William Miller. Ang katapusang magbalantay maoy usa ka hilisgutan sa tagna nga mailhan pinaagi sa paghiusa sa mga profetikong kinaiya ni Juan Bautista ug ni William Miller aron sa pag-ila sa katapusang katumanan sa Malakias kapitulo tres.
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. Malachi 3:1.
Ania karon, akong ipadala ang akong sinugo, ug siya mag-andam sa dalan sa akong atubangan; ug ang Ginoo, nga inyong gipangita, sa kalit moanhi ngadto sa iyang templo, mao ang sinugo sa tugon, nga inyong gikalipayan: ania karon, siya moanhi, nagaingon si Jehova sa mga panon. Malakias 3:1.
We will look at the triple application of the three manifestations of Islam as represented by the prophetic characteristics of Islam of the first and second woes of Revelation chapters eight and nine, which identify the prophetic characteristics of Islam of the third Woe identified in Revelation chapters ten and eleven.
Atong tan-awon ang tulo ka pamaagi sa pag-aplikar sa tulo ka pagpakita sa Islam sumala sa gihulagway sa mga profetikanhong kinaiya sa Islam sa nahaunang ug ikaduhang mga kaalautan sa Pinadayag kapitulo otso ug nuebe, nga nag-ila sa mga profetikanhong kinaiya sa Islam sa ikatulong Kaalaotan nga giila diha sa Pinadayag kapitulo napulo ug onse.
We will continue these things in the next article.
Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.
“Allow no one to be brains for you, allow no one to do your thinking, your investigating, and your praying. This is the instruction we need to take to heart today. Many of you are convinced that the precious treasure of the kingdom of God and of Jesus Christ is in the Bible which you hold in your hand. You know that no earthly treasure is attainable without painstaking effort. Why should you expect to understand the treasures of the word of God without diligently searching the Scriptures?
“Ayaw tugoti si bisan kinsa nga mahimong utok alang kaninyo; ayaw tugoti si bisan kinsa nga mohimo sa inyong paghunahuna, sa inyong pagsusi, ug sa inyong pag-ampo. Mao kini ang pagtulon-an nga kinahanglan natong isilsil sa atong kasingkasing karon. Daghan kaninyo ang kombinsido nga ang bililhong bahandi sa gingharian sa Dios ug ni Jesu-Cristo anaa sa Biblia nga inyong gigunitan sa inyong kamot. Nahibalo kamo nga walay bahandi dinhi sa yuta nga maangkon nga walay mainampingong paningkamot. Ngano man nga nagpaabut kamo nga masabtan ninyo ang mga bahandi sa pulong sa Dios nga wala kamoy matinguhaong pagsusi sa mga Kasulatan?”
“It is proper and right to read the Bible; but your duty does not end there; for you are to search its pages for yourselves. The knowledge of God is not to be gained without mental effort, without prayer for wisdom in order that you may separate from the pure grain of truth the chaff with which men and Satan have misrepresented the doctrines of truth. Satan and his confederacy of human agents have endeavored to mix the chaff of error with the wheat of truth. We should diligently seek for the hidden treasure, and seek wisdom from heaven in order to separate human inventions from the divine commands. The Holy Spirit will aid the seeker for great and precious truths which relate to the plan of redemption. I would impress upon all the fact that a casual reading of the Scriptures is not enough. We must search, and this means the doing of all the word implies. As the miner eagerly explores the earth to discover its veins of gold, so you are to explore the word of God for the hidden treasure that Satan has so long sought to hide from man. The Lord says, ‘If any man willeth to do His will, he shall know of the teaching.’ John 7:17.” Fundamentals of Christian Education, 307.
“Angayan ug matarong ang pagbasa sa Biblia; apan ang inyong katungdanan dili matapos diha lamang; kay kinahanglan ninyong susihon ang mga panid niini alang sa inyong kaugalingon. Ang kahibalo sa Dios dili maangkon nga walay paningkamot sa hunahuna, nga walay pag-ampo alang sa kaalam aron inyong mailain gikan sa lunsay nga lugas sa kamatuoran ang upa nga pinaagi niini ang mga tawo ug si Satanas nagpasipala sa mga doktrina sa kamatuoran. Si Satanas ug ang iyang panaghiusa sa tawhanong mga ahente naningkamot sa pagsagol sa upa sa kasaypanan uban sa trigo sa kamatuoran. Kinahanglan nga sa mainampoonong paagi pangitaon nato ang tinagong bahandi, ug mangayo ug kaalam gikan sa langit aron malain ang tawhanong mga binuhat gikan sa balaang mga sugo. Ang Espiritu Santo motabang sa mangangita sa dagkung ug bililhong mga kamatuoran nga may kalabutan sa plano sa pagtubos. Akong ipasantop sa tanan ang kamatuoran nga ang kaswal lamang nga pagbasa sa Kasulatan dili igo. Kinahanglan kitang magsusi, ug kini nagpasabot sa pagbuhat sa tanang gipasabot sa pulong. Sama sa minero nga matinguhaong nagsusi sa yuta aron mahibaloan ang mga ugat sa bulawan, mao usab nga kinahanglan ninyong susihon ang pulong sa Dios alang sa tinagong bahandi nga dugay nang gipaningkamotan ni Satanas sa pagtago gikan sa tawo. Ang Ginoo nagaingon, ‘Kon adunay tawo nga buot mobuhat sa Iyang kabubut-on, siya mahibalo mahitungod sa pagtulon-an.’ Juan 7:17.” Fundamentals of Christian Education, 307.