The triple application of Elijah represents the external elements of the Elijah of the last days. Elijah represents one man, but also a movement of people. The movement of people who join with the messenger Elijah are taken out of the condition and experience represented by Laodicea.
Ang tulo ka pamaagi sa pag-aplikar kang Elias nagrepresentar sa gawasnong mga elemento sa Elias sa ulahing mga adlaw. Si Elias nagrepresentar ug usa ka tawo, apan usa usab ka kalihukan sa mga tawo. Ang kalihukan sa mga tawo nga nagpakighiusa sa mensahero nga si Elias pagakuhaon gikan sa kahimtang ug kasinatian nga girepresentahan sa Laodicea.
And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.
Ug miadto si Elias ngadto sa tibook katawohan, ug miingon, Hangtod anus-a ba kamo magduhaduha sa taliwala sa duha ka hunahuna? kon si Jehova mao ang Dios, sunda ninyo siya; apan kon si Baal, nan sunda ninyo siya. Ug ang katawohan wala motubag kaniya bisan usa ka pulong. Unya miingon si Elias ngadto sa katawohan, Ako, bisan ako lamang, nahibiling manalagna ni Jehova; apan ang mga manalagna ni Baal upat ka gatus ug kalim-an ka tawo. 1 Hari 18:21, 22.
Whether in the movement of the first or third angel, those who joined with the messenger of that period were either taken out of the history represented by the church of Sardis or the church of Laodicea. Either church is represented by the question of Elijah, concerning how long the people would halt between two opinions. The two opinions they halt between are represented by Habakkuk’s “debate.” The “debate” of Habakkuk chapter two, is a debate between either correct or incorrect methodology. The people that exist when the time of the debate arrives, either in Millerite history or those in the history of the last days are uncertain whether to get off the fence, and if so, they are uncertain as to which side of the fence they should descend to. They therefore answer not a word.
Bisan sa kalihokan sa nahaunang manulonda o sa ikatulong manulonda, kadtong mikuyog sa mensahero nianang maong yugto mahimo rang kuhaon gikan sa kasaysayan nga gilarawan sa iglesia sa Sardis o sa iglesia sa Laodicea. Ang matag usa niana nga iglesia gilarawan pinaagi sa pangutana ni Elias mahitungod sa kadugayon nga ang katawhan magduha-duha tali sa duha ka opinyon. Ang duha ka opinyon nga ilang giduhaduhaan taliwala gilarawan sa “debate” ni Habakkuk. Ang “debate” sa Habakkuk kapitulo dos, usa ka panaglalis tali sa husto o sayop nga pamaagi. Ang katawhan nga anaa sa dihang moabut ang panahon sa maong debate, bisan sa kasaysayan sa mga Millerite o kadtong anaa sa kasaysayan sa katapusang mga adlaw, dili sigurado kon manaog ba sila gikan sa koral, ug kon buhaton man nila kini, dili usab sila sigurado kon asa nga bahin sa koral sila manaog. Busa, wala sila motubag bisan usa ka pulong.
The Lord ordained a test in the history of the first and the history of the third angels which would manifest whether the one side of the debate, represented by the theological methodology of apostate Protestantism, or the methodology of Miller’s rules of prophetic interpretations, including the rules adopted by Future for America, was the actual message of the latter rain. The test of Mount Carmel that is to begin at the soon coming Sunday law in the United States requires that God identifies who His representative messenger is, as He did with Elijah and in the Millerite history of 1844. As with Elijah, and those who watched but were unwilling to take a position, the methodology was and will be confirmed by the fulfillments of public predictions.
Ang Ginoo nagtukod ug usa ka pagsulay sa kasaysayan sa nahauna ug sa kasaysayan sa ikatulong mga manulonda nga magapadayag kon hain sa duha ka dapig sa panaglalis—ang usa nga girepresentahan sa teolohikal nga metodolohiya sa apostatang Protestante, o ang metodolohiya sa mga lagda ni Miller sa paghubad sa tagna, lakip ang mga lagda nga gisagop sa Future for America—maoy tinuod nga mensahe sa ulahing ulan. Ang pagsulay sa Bukid Carmel nga magsugod sa haduol nang umabot nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa nagkinahanglan nga ang Dios magaila kon kinsa ang Iyang tigpamaba nga mensahero, ingon sa Iyang gibuhat kang Elias ug sa kasaysayan sa mga Millerita niadtong 1844. Sama kang Elias, ug kanila nga nagbantay apan dili andam mopili ug baruganan, ang metodolohiya gipamatud-an kaniadto ug pagapamatud-an usab pinaagi sa katumanan sa mga publikong tagna.
“The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.
“Ang mga tagna ni Daniel ug ni Juan pagasaboton. Naghubad sila sa usag usa. Naghatag sila sa kalibotan ug mga kamatuoran nga kinahanglan sabton sa matag usa. Kining mga tagna mahimong saksi sa kalibotan. Pinaagi sa ilang katumanan niining katapusang mga adlaw, sila sa ilang kaugalingon magpasabot sa ilang kahulogan.” Kress Collection, 105.
When fire came down and consumed Elijah’s offering, God was confirming to those who silently watched that Elijah was His representative, but by then it was too late for Ahab, Jezebel and her false prophets. This also happened in advance of October 22, 1844 in the Millerite history, and it will happen again in advance of the soon coming Sunday law, which is typified by October 22, 1844. Unfortunately, those who wait until that event to decide, will have by default already decided on the wrong side of the question. The selection of the Elijah messenger must precede his confrontation with Ahab, Jezebel and her false prophets. After the confirmation was accomplished by fire consuming Elijah’s offering, Elijah slew the false prophets.
Sa dihang mikunsad ang kalayo ug mitibawas sa halad-inihalad ni Elias, gipalig-on sa Dios ngadto niadtong mga nagtan-aw sa hilom nga si Elias mao ang Iyang representante, apan niadtong tungora ulahi na kaayo alang kang Acab, kang Jezabel, ug sa iyang mini nga mga manalagna. Nahitabo usab kini sa wala pa ang Oktubre 22, 1844 sa kasaysayan sa mga Millerita, ug mahitabo kini pag-usab sa wala pa ang haduol nang umalabot nga balaod sa Dominggo, nga gisimbolohan sa Oktubre 22, 1844. Ikasubo, kadtong maghulat hangtod sa maong panghitabo aron modesisyon, sa dili tinuyo nahimo na daan ang ilang pagdesisyon sa sayop nga bahin sa maong pangutana. Ang pagpili sa mensahero ni Elias kinahanglan nga magauna sa iyang pag-atubang kang Acab, kang Jezabel, ug sa iyang mini nga mga manalagna. Human mapalig-on ang pagpamatuod pinaagi sa kalayo nga mitibawas sa halad-inihalad ni Elias, gipamatay ni Elias ang mga mini nga mga manalagna.
The false prophet is the sixth kingdom of Bible prophecy, and it ends its reign as the sixth kingdom at the soon-coming Sunday law, which is where Elijah slew the false prophets. Thereafter the full outpouring of rain began. In Millerite history, the messenger and his message were identified in contrast with those who in the context began to fulfill their role as apostate Protestantism (which is the false prophet of Elijah’s testimony), and one of the three powers that lead the world to Armageddon. God ordained that after October 22, 1844, the newly identified true prophetic movement would finish His work on earth, but the movement transitioned into Laodicea and shortly thereafter ceased to be a “movement”, because it became a legally accepted Church.
Ang mini nga propeta mao ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ug tapuson niini ang iyang paghari ingon nga ikaunom nga gingharian sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo, nga mao ang dapit diin gipatay ni Elias ang mini nga mga propeta. Human niana, misugod ang bug-os nga pagbubo sa ulan. Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang mensahero ug ang iyang mensahe giila diha sa pagtandi niadtong mga tawo nga sulod sa maong kahimtang nagsugod sa pagtuman sa ilang papel ingon nga apostatang Protestanteismo (nga mao ang mini nga propeta sa pagpamatuod ni Elias), ug usa sa tulo ka gahom nga magamando sa kalibotan paingon sa Armagedon. Gitagana sa Dios nga human sa Oktubre 22, 1844, ang bag-ong nailhang matuod nga kalihukang mapanagnaon mohuman sa Iyang buluhaton dinhi sa yuta, apan ang maong kalihukan mibalhin ngadto sa Laodicea ug sa wala madugay mihunong na sa pagkahimong usa ka “kalihukan,” tungod kay nahimo kini nga usa ka Simbahan nga gidawat sa balaod.
With these elements of the first Elijah in our minds, we will now address the prophetic characteristics of the second Elijah for the purpose of identifying and establishing who is the third Elijah of the last days. Jesus identified John the Baptist as the one who fulfilled the last prophecy of the Old Testament.
Uban kining mga elemento sa unang Elias diha sa atong hunahuna, atong hisgutan karon ang mga profetikong kinaiya sa ikaduhang Elias aron sa pag-ila ug pagpalig-on kon kinsa ang ikatulong Elias sa kaulahiang mga adlaw. Giila ni Jesus si Juan Bautista ingon nga mao ang nagtuman sa kataposang propesiya sa Daang Tugon.
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.
Ania karon, akong ipadala kaninyo si Elias nga manalagna sa dili pa moabot ang daku ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo: Ug iyang ipabalik ang kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug ang kasingkasing sa mga anak ngadto sa ilang mga amahan, aron dili ako moanhi ug hampakon ang yuta pinaagi sa usa ka tunglo. Malakias 4:5, 6.
Though Jesus identified John as the Elijah who was to come, John did not fully meet all the elements of the prediction of the Elijah to come, for the third and final Elijah comes before the great and dreadful day of the Lord, which is the time of the Seven Last Plagues, that conclude with the Second Coming of Christ. John was never-the-less the second Elijah, and his witness combined with the first Elijah identifies and establishes the third and final Elijah.
Bisan pa nga giila ni Jesus si Juan ingon nga si Elias nga moabot, si Juan wala hingpit makatuman sa tanang mga bahin sa tagna mahitungod sa umalabot nga Elias, kay ang ikatulo ug katapusang Elias moanhi sa dili pa ang dako ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo, nga mao ang panahon sa Pito ka Katapusang mga Hampak, nga mosangpot sa Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo. Bisan pa niana, si Juan mao ang ikaduhang Elias, ug ang iyang pagpamatuod inubanan sa nahaunang Elias maoy nagaila ug nagapahimutang sa ikatulo ug katapusang Elias.
Just as Elijah confronted a threefold representation of modern Babylon’s dragon, beast and false prophet, so too, John was confronted with a Roman authority (Herod), an impure woman (Herodias) and her daughter (Salome). Mount Carmel typified October 22, 1844, which in turn represents the Sunday law in the United States. At the Sunday law crisis the threefold union is brought about.
Maingon nga si Elias nag-atubang sa usa ka tulo-ka-bahin nga paglarawan sa dragon, mananap, ug mini nga propeta sa modernong Babilonia, sa ingon usab, si Juan giatubang sa usa ka Romanhong awtoridad (Herodes), usa ka mahugaw nga babaye (Herodias), ug sa iyang anak nga babaye (Salome). Ang Bukid sa Carmel nagatipolohiya sa Oktubre 22, 1844, nga sa baylo nagarepresentar sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos. Sa krisis sa balaod sa Domingo, ang tulo-ka-bahin nga panaghiusa mapahigayon.
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
“Pinaagi sa sugo nga magpatuman sa pagtukod sa Kapapahan nga naglapas sa balaod sa Dios, ang atong nasod mobulag sa iyang kaugalingon sa hingpit gikan sa pagkamatarong. Sa dihang ang Protestantismo mokab-ot sa iyang kamot tabok sa bung-aw aron kuptan ang kamot sa gahum sa Roma, sa dihang molatas siya sa kahiladman aron makiglamano sa Espiritwalismo, sa dihang, ubos sa impluwensiya niining tulo-ka-pilo nga panaghiusa, ang atong nasod mosalikway sa matag prinsipyo sa iyang Konstitusyon ingon nga usa ka Protestante ug republikano nga kagamhanan, ug maghimo ug mga pamaagi alang sa pagpakaylap sa mga kabakakan ug mga limbong sa kapapahan, nan mahibalo kita nga miabot na ang panahon alang sa kahibulongang paglihok ni Satanas ug nga haduol na ang katapusan.” Testimonies, volume 5, 451.
In the story of Herod, we find that as a representative of pagan Rome, he is a representative of the “ten kings” of pagan Rome, and therefore symbolizes the ten kings of Revelation seventeen that give their kingdom to the whore for one hour. Herod was typified by Ahab. Both were in marriages that were unlawful. Ahab, who was of Israel was forbidden to marry a woman who was not an Israelite woman, and Herod had taken his brother’s wife to marry. The fornication of the whore of Tyre and Babylon with the kings of the earth is represented by Ahab and Herod’s unlawful relationship with Jezebel and Herodias.
Sa sugilanon ni Herodes, atong makita nga isip usa ka representante sa paganong Roma, siya usa ka representante sa “napulo ka mga hari” sa paganong Roma, ug busa nagsimbolo sa napulo ka mga hari sa Pinadayag disyisiete nga nagahatag sa ilang gingharian ngadto sa bigaon sulod sa usa ka oras. Si Herodes gitipohan ni Ahab. Silang duha anaa sa mga kaminyoon nga supak sa balaod. Si Ahab, nga sakop sa Israel, gidili sa pagminyo sa usa ka babaye nga dili Israelinhon, ug si Herodes mikuha sa asawa sa iyang igsoon aron pangasaw-on. Ang pagpakighilawas sa bigaon sa Tiro ug Babilonia uban sa mga hari sa yuta girepresentahan sa supak-sa-balaod nga relasyon ni Ahab ug ni Herodes kang Jezebel ug Herodias.
The confrontation at Mount Carmel with Ahab, was represented as a birthday celebration for Herod. At the Sunday law the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, and the ten kings become the seventh kingdom. At their birthday as the seventh kingdom, Herod in a drunken feast agrees to give up to half of his kingdom to Salome, the daughter of Herodias. The ten kings agree to give their kingdom unto the beast, and they do so for they have been deceived by the false prophet (the United States) and are spiritually “drunken”.
Ang komprontasyon didto sa Bukid sa Carmel uban kang Ahab girepresentar ingon nga usa ka pagsaulog sa adlawng natawhan alang kang Herodes. Sa balaod sa Domingo ang Estados Unidos mohunong sa pagkahimong ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ug ang napulo ka mga hari mahimong ikapitong gingharian. Sa ilang adlawng natawhan isip ikapitong gingharian, si Herodes sa usa ka mahubogong kombira miuyon sa paghatag kang Salome, nga anak ni Herodias, hangtod sa katunga sa iyang gingharian. Ang napulo ka mga hari miuyon sa paghatag sa ilang gingharian ngadto sa mananap, ug ilang gibuhat kini kay sila gilimbongan sa mini nga manalagna (ang Estados Unidos) ug espirituhanong “hubog.”
At Mount Carmel the false prophets danced all day in an attempt to deceive, and at Herod’s birthday party Salome, the daughter of Herodias did a dance to deceive the drunken king. In doing so the daughter of Herodias secured Ahab’s authority to kill John the Baptist. At the Sunday law in the United States, the United States will deceive the entire world into accepting a world-wide image of the beast that consists of a kingdom that is half churchcraft and half statecraft. The deception of the world by the United States, who is the false prophet of the threefold union, was prefigured by the dance of Jezebel’s prophets and the daughter of Jezebel (Salome), for Jezebel is Catholicism and apostate Protestantism is her daughters (as Salome).
Didto sa Bukid sa Carmel ang mini nga mga propeta misayaw sa tibuok adlaw sa pagpaningkamot sa paglimbong, ug sa salo-salo sa adlawng natawhan ni Herodes si Salome, ang anak ni Herodias, misayaw aron sa paglimbong sa hubog nga hari. Sa pagbuhat niini ang anak ni Herodias nakakuha sa awtoridad ni Ahab sa pagpatay kang Juan Bautista. Sa balaod sa Dominggo sa Tinipong Bansa, ang Tinipong Bansa maglimbong sa tibook kalibotan ngadto sa pagdawat sa usa ka tibuok-kalibotang larawan sa mapintas nga mananap nga naglangkob sa usa ka gingharian nga katunga pagka-simbahanon ug katunga pagka-estadohon. Ang paglimbong sa kalibotan pinaagi sa Tinipong Bansa, nga mao ang mini nga propeta sa tulo-ka-bahin nga panaghiusa, gipahulagway nang daan pinaagi sa sayaw sa mga propeta ni Jezebel ug sa anak nga babaye ni Jezebel (Salome), kay si Jezebel mao ang Katolisismo ug ang apostatang Protestanteismo mao ang iyang mga anak nga babaye (sama kang Salome).
Persecution begins at the soon-coming Sunday law that involves death, as represented by the second Elijah’s head being removed and placed into a basket for the papacy, represented by Herodias. At that point the deadly wound of the papacy is fully healed, she is no longer forgotten and the latter rain is poured out without measure, as the ensign of the one hundred and forty-four thousand is lifted up. At that point Islam of the third Woe strikes, and the progressive judgment of the great whore who sits upon many waters begins. Her judgment is doubled.
Ang paglutos magsugod sa hapit na umabot nga balaod sa Domingo nga naglakip sa kamatayon, ingon nga girepresentahan sa pagtangtang sa ulo sa ikaduhang Elias ug pagbutang niini sa usa ka bukag alang sa kapapahan, nga girepresentahan ni Herodias. Nianang tungora ang makamatay nga samad sa kapapahan hingpit nga mamaayo, dili na siya hikalimtan, ug ang ulahing ulan igabubo sa walay sukod, samtang ang bandila sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo ipatindog. Nianang tungora mosulong ang Islam sa ikatulong Kaalaotan, ug magsugod ang progresibong paghukom sa dakong bigaon nga nagalingkod ibabaw sa daghang mga tubig. Ang iyang paghukom pagadoblihon.
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.
Ug nadungog ko ang laing tingog gikan sa langit, nga nagaingon, Gumula kamo gikan kaniya, akong katawohan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala nakaabut na ngadto sa langit, ug ang Dios nahinumdom sa iyang mga kasal-anan. Balusi siya maingon sa iyang pagbalus kaninyo, ug hatagi siya sa doble sumala sa iyang mga binuhatan: sa kopa nga iyang gipuno, pun-a siya sa doble. Pinadayag 18:4–6.
Her judgment is doubled, for she was not yet judged for the murders she accomplished during the Dark Ages from the year 538 unto 1798. In the fifth seal, those the papacy had murdered are symbolically portrayed beneath the altar asking when God would judge the whore of Rome, and they are told to rest in their graves until a second group of martyrs that are to be murdered as they had been murdered are made up. When her judgment comes it is doubled for she will have twice murdered God’s faithful people.
Ang iyang paghukom padoblehon, kay wala pa man siya mahukmi tungod sa mga pagpatay nga iyang nahimo sa panahon sa Mangitngit nga mga Kapanahonan gikan sa tuig 538 hangtod sa 1798. Sa ikalimang selyo, kadtong gipamatay sa pagka-papa gihulagway sa simbolikong paagi nga atua sa ilalom sa halaran nga nangutana kon kanus-a pagahukman sa Dios ang bigaon sa Roma, ug sila gisultihan sa pagpahulay sa ilang mga lubnganan hangtod mapuno ang ikaduhang pundok sa mga martir nga pagapatyon maingon nga sila gipamatay. Sa dihang moabot ang iyang paghukom, kini padoblehon, kay kaduha na niyang gipamatay ang matinumanong katawohan sa Dios.
And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.
Ug sa diha nga gibuksan niya ang ikalimang timaan, nakita ko sa ilalom sa halaran ang mga kalag niadtong mga gipamatay tungod sa pulong sa Dios ug tungod sa pagpamatuod nga ilang gihuptan: Ug misinggit sila sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Hangtod anus-a, O Ginoo, balaan ug matuod, nga wala pa man ikaw maghukom ug manimalos sa among dugo ibabaw niadtong nanagpuyo sa yuta? Ug ang puti nga mga bisti gihatag ngadto sa matag usa kanila; ug giingnan sila nga sila mopahulay pa sa makadiyot nga panahon, hangtod matuman usab ang ilang mga isigkaulipon ug ang ilang mga igsoon, nga pagapatyon sama kanila. Pinadayag 6:9–11.
Sister White places the passage of the martyrs of the fifth seal at the Sunday law where God’s other flock is called out of Babylon, which is Herod’s birthday party when the ten kings agree to give their seventh kingdom unto the eighth kingdom that is of the seven.
Gibutang ni Sister White ang panghitabo sa mga martir sa ikalimang patik diha sa balaod sa Domingo, diin ang laing panon sa Dios gipatawag pagawas gikan sa Babilonia, nga mao ang kasaulogan sa adlawng natawhan ni Herodes, sa dihang ang napulo ka hari miuyon sa paghatag sa ilang ikapitong gingharian ngadto sa ikawalong gingharian nga gikan sa pito.
“When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.
“Sa dihang gibuksan ang ikalimang selyo, si Juan nga Manugbubutyag diha sa panan-aw nakakita ilalom sa halaran sa pundok niadtong mga gipamatay tungod sa Pulong sa Dios ug sa pagpamatuod ni Jesu-Cristo. Human niini miabut ang mga talan-awon nga gihulagway sa ikanapulog-walo nga kapitulo sa Pinadayag, sa dihang kadtong mga matinumanon ug matuod gitawag paggawas gikan sa Babilonia. [Pinadayag 18:1–5, kinutlo.]” Manuscript Releases, bolyum 20, 14.
Those who are called out of Babylon make up the second group of martyrs that are murdered by the papacy as Herodias did to the second Elijah. Sister White also places the fifth seal at the opening of the final seal.
Kadtong mga gitawag sa paggula gikan sa Babilonya mao ang naglangkob sa ikaduhang pundok sa mga martir nga gipamatay sa kapapahan maingon nga gibuhat ni Herodias sa ikaduhang Elias. Ibutang usab ni Sister White ang ikalimang timri sa pag-abli sa katapusang timri.
“‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.
“‘Ug sa diha nga gibuksan niya ang ikalimang timri, nakita ko sa ilalom sa halaran ang mga kalag niadtong gipamatay tungod sa pulong sa Dios, ug tungod sa pagpamatuod nga ilang gikuptan: ug sila misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Hangtod anus-a, Oh Ginoo, Balaan ug Matuod, nga dili Ka pa maghukom ug manimalus sa among dugo ibabaw kanilang nagapuyo sa yuta? Ug ang maputing mga bisti gihatag sa matag usa kanila [Sila gipahayag nga putli ug balaan]; ug giingnan sila, nga sila kinahanglan mopahulay sa makadiyot pa, hangtod nga matuman usab ang ilang mga isigkaulipon ug ang ilang mga igsoon, nga pagapatyon ingon kanila’ [Pinadayag 6:9–11]. Dinhi may mga talan-awon nga gipakita kang Juan nga dili pa sa tinuod nahitabo kondili mao ang mahitabo sa usa ka panahon sa umalabot.
“Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.
“Pinadayag 8:1–4 gi-quote.” Manuscript Releases, bolyum 20, 197.
The prayers of those murdered by the papacy during the Dark Ages are “remembered” during the opening of the “seventh seal,” which identifies that the “seventh seal” is opened at the soon-coming Sunday law, for it is there that God remembers her iniquities.
Ang mga pag-ampo niadtong gipamatay sa kapapahan panahon sa Mangitngit nga Kapanahonan “hinumdoman” sa panahon sa pag-abli sa “ikapitong selyo,” nga nagpasabot nga ang “ikapitong selyo” pagaablihan sa haduol nang umabot nga balaod sa Dominggo, kay didto mahinumdoman sa Dios ang iyang mga kasal-anan.
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.
Ug nadungog ko ang laing tingog gikan sa langit, nga nagaingon: Gumula kamo gikan kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala miabut na ngadto sa langit, ug nahinumdoman sa Dios ang iyang mga kasal-anan. Balusi siya sumala sa iyang pagbalus kaninyo, ug hatagi siya ug makaduha subay sa iyang mga buhat: sa kopa nga iyang gipuno, pun-i siya ug makaduha. Pinadayag 18:4–6.
The first Elijah witnesses to the confrontation that occurs between the one hundred and forty-four thousand and the threefold union which leads the world to Armageddon in the last days. The second Elijah (John the Baptist), repeats and enlarges the testimony of the first Elijah and together (line upon line), they identify and establish the prophetic characteristics of the third and final Elijah. The third Elijah is represented by a beginning Elijah (Miller), and an ending Elijah, for the movement of the first angel is repeated in the movement of the third angel.
Ang unang Elias nagsaksi sa komprontasyon nga mahitabo tali sa usa ka gatos kap-atan ug upat ka libo ug sa tulo-ka-bahin nga panaghiusa nga modala sa kalibotan ngadto sa Armageddon sa kataposang mga adlaw. Ang ikaduhang Elias (Juan Bautista), nagbalik ug nagpalapad sa pagpamatuod sa unang Elias ug sila magkauban (linya ibabaw sa linya), nag-ila ug nagpalig-on sa mga profetikong kinaiya sa ikatulo ug kataposang Elias. Ang ikatulong Elias girepresentahan sa usa ka sinugdanang Elias (Miller), ug sa usa ka katapusang Elias, kay ang kalihokan sa unang manulonda gisubli sa kalihokan sa ikatulong manulonda.
“God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows.” The 1888 Materials, 803, 804.
“Gihatag sa Dios ang mga mensahe sa Pinadayag 14 sa ilang dapit diha sa laray sa tagna, ug ang ilang buluhaton dili mohunong hangtod sa pagtapos sa kasaysayan niining yutaa. Ang mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulonda mao gihapon ang kamatuoran alang niining panahona, ug kinahanglan nga modagan nga kauban sa usa nga mosunod niini.” The 1888 Materials, 803, 804.
The third Elijah possesses the signature of Alpha and Omega, for it represents a beginning and ending Elijah. Both the first and the last Elijah represent a movement, either of the first or third angel of Revelation fourteen.
Ang ikatulong Elias nagbaton sa timaan sa Alpha ug Omega, kay kini nagrepresentar sa usa ka Elias sa sinugdanan ug sa katapusan. Ang nahaunang Elias ug ang ulahing Elias kapuwa nagrepresentar sa usa ka kalihukan, sa nahauna man o sa ikatulong man nga manulonda sa Pinadayag kapitulo katorse.
“The work of John the Baptist, and the work of those who in the last days go forth in the spirit and power of Elijah to arouse the people from their apathy, are in many respects the same. His work is a type of the work that must be done in this age. Christ is to come the second time to judge the world in righteousness. The messengers of God who bear the last message of warning to be given to the world, are to prepare the way for Christ’s second advent, as John prepared the way for his first advent. In this preparatory work, ‘every valley shall be exalted, and every mountain shall be made low; and the crooked shall be made straight, and the rough places plain’ for history is to be repeated, and once again ‘the glory of the Lord shall be revealed, and all flesh shall see it together; for the mouth of the Lord hath spoken it.’” Southern Watchman, March 21, 1905.
“Ang buluhaton ni Juan Bautista, ug ang buluhaton niadtong sa kataposang mga adlaw manglakaw diha sa espiritu ug gahum ni Elias aron pukawon ang katawohan gikan sa ilang pagkawalay-pagtagad, sa daghang bahin managsama. Ang iyang buluhaton maoy usa ka tipo sa buluhaton nga kinahanglan pagabuhaton niining panahona. Si Cristo moanhi sa ikaduhang higayon aron hukman ang kalibotan diha sa pagkamatarong. Ang mga mensahero sa Dios nga nagadala sa kataposang mensahe sa pasidaan nga igahatag sa kalibotan, kinahanglan mag-andam sa dalan alang sa ikaduhang pag-anhi ni Cristo, maingon nga si Juan nag-andam sa dalan alang sa iyang unang pag-anhi. Niining buluhaton sa pagpangandam, ‘ang matag walog bayawon, ug ang matag bukid ug bungtod ipaubos; ug ang mga liko himoong matul-id, ug ang mga dapit nga bagulbol himoong patag’ kay ang kasaysayan pagausabon, ug sa makausa pa ‘ang himaya sa Ginoo igapadayag, ug ang tanang unod makakita niini sa tingub; kay ang baba sa Ginoo namulong niini.’ Southern Watchman, Marso 21, 1905.”
The triple application of Elijah represents the confrontation between Elijah and the movement associated with Elijah and the threefold union of Modern Babylon. It is closely related to the triple application of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, but that line represents the internal dynamics of the movement and messenger. In both triple applications the third and final fulfillment of the messenger and movement are represented by Alpha and Omega as representing a beginning fulfillment and an ending fulfillment.
Ang tulo ka pilo nga pag-aplikar ni Elias nagrepresentar sa komprontasyon tali kang Elias ug sa kalihokan nga may kalabutan kang Elias ug sa tulo ka pilo nga panaghiusa sa Modernong Babilonia. Kini suod nga may kalabutan sa tulo ka pilo nga pag-aplikar sa mensahero nga nagaandam sa dalan alang sa Mensahero sa Pakigsaad, apan kana nga linya nagrepresentar sa sulodnong mga dinamika sa kalihokan ug sa mensahero. Sa duha ka tulo ka pilo nga pag-aplikar, ang ikatulo ug katapusang katumanan sa mensahero ug sa kalihokan girepresentar pinaagi sa Alpha ug Omega ingon nga nagrepresentar sa sinugdanang katumanan ug sa katapusang katumanan.
The third and final Elijah represents the movement of the third angel, which is the movement of the one hundred and forty-four thousand, who will be lifted up as an ensign to call the great multitude out of Babylon when the hour of the great earthquake of Revelation eleven arrives. Before that hour, the messenger and the movement will be identified in contrast with the counterfeit movement that presents a counterfeit latter rain message of peace and safety.
Ang ikatulo ug katapusang Elias nagrepresentar sa kalihokan sa ikatulong manulonda, nga mao ang kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga ipataas ingon nga usa ka bandila aron sa pagtawag sa dakong panon sa katawhan paggawas sa Babilonia sa diha nga moabot na ang takna sa dakong linog sa Pinadayag onse. Sa wala pa kana nga takna, ang mensahero ug ang kalihokan pagailhon pinaagi sa pagtandi sa peke nga kalihokan nga nagapresentar sa usa ka peke nga mensahe sa ulahing ulan bahin sa pakigdait ug kaluwasan.
The distinctions between the true and false message and messenger are to be recognized by the fulfillment of the message. These articles began at the end of July, 2023, and well before the massacre of October 7, the articles were identifying that the true latter rain message identifies Islam of the third Woe, and that the message began on September 11, 2001. The articles identified that the angering of the nations which began at that time according to inspiration was as a woman in travail, and therefore the angering and troubles brought upon planet earth would continue to escalate until the close of probation.
Ang mga kalainan tali sa tinuod ug bakak nga mensahe ug mensahero kinahanglan ilhon pinaagi sa katumanan sa mensahe. Kining mga artikulo nagsugod sa katapusan sa Hulyo, 2023, ug sa halayong wala pa ang masaker sa Oktubre 7, ang mga artikulo nag-ila na nga ang tinuod nga mensahe sa ulahing ulan nag-ila sa Islam sa ikatulong Kaalaotan, ug nga ang mensahe nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001. Ang mga artikulo nagpaila nga ang pagpasuko sa mga nasod nga nagsugod niadtong panahona sumala sa inspirasyon ingon sa usa ka babaye nga nagbati, ug busa ang pagpasuko ug mga kagubot nga gipahinabo sa planetang yuta magpadayon sa pagkagrabe hangtod sa pagtapos sa panahon sa pagsulay.
We will continue the study in our next article.
Padayonon nato ang pagtuon sa atong sunod nga artikulo.
“O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy, . . . neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’
“Maayo pa unta kon ang katawohan sa Dios may pagbati sa nagakahidlawng pagkalaglag sa linibo ka mga siyudad, nga karon hapit na mahatag ngadto sa idolatriya! Apan daghan niadtong angay unta magamantala sa kamatuoran mao hinuon ang nagapasangil ug nagahukom sa ilang mga igsoon. Sa diha nga ang gahum sa Dios nga nagakabig modangat sa mga hunahuna, may mahitabo nga tino ug dayag nga kausaban. Ang mga tawo dili na adunay kahilig sa pagsaway ug sa paggun-ob. Dili sila mobarog sa usa ka kahimtang nga makababag sa kahayag sa pagsidlak ngadto sa kalibotan. Ang ilang pagsaway, ang ilang pagpasangil, mohunong. Ang mga gahum sa kaaway nagatapok alang sa gubat. Anaa sa atong atubangan ang mapintas nga mga panagbangi. Panaghiusa kamo, akong mga igsoon nga lalaki ug mga igsoon nga babaye, panaghiusa kamo. Paghugpong kamo kang Cristo. ‘Ayaw kamo pag-ingon, Usa ka panagkunsabo,... ni mahadlok kamo sa ilang gikahadlokan, ni mangalisang. Balaana ang Ginoo sa mga panon sa kasundalohan mismo; ug siya maoy himoa ninyong kahadlokan, ug siya maoy himoa ninyong kalisang. Ug siya mahimong usa ka balaang puluy-anan; apan usa ka bato nga kapangdolan ug usa ka pangpang sa kapangdolan alang sa duruha ka mga balay sa Israel, usa ka lit-ag ug usa ka bitik alang sa mga pumoluyo sa Jerusalem. Ug daghan sa taliwala nila ang mapandol, ug mangapukan, ug mangabuak, ug mabitik, ug madakpan.’
“The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.
“Ang kalibotan maoy usa ka teatro. Ang mga aktor, nga mao ang mga pumoluyo niini, nangandam sa pagdula sa ilang bahin sa katapusang dakong drama. Ang Dios wala na tagda. Diha sa dagkong katawhan sa kalibotan walay panaghiusa, gawas lamang sa dihang ang mga tawo magpakighiusa aron matuman ang ilang hakog nga mga tuyo. Ang Dios nagatan-aw. Ang Iyang mga katuyoan mahitungod sa Iyang masupilon nga mga sakop pagatumanon. Ang kalibotan wala itugyan ngadto sa mga kamot sa mga tawo, bisan pa man nga gitugotan sa Dios ang mga pwersa sa kalibog ug kagubot sa paghari sulod sa usa ka panahon. Usa ka gahum gikan sa ilalom nagalihok aron ipahinabo ang katapusang dagkong mga talan-awon sa maong drama,—si Satanas nga moanhi ingon nga si Cristo, ug magabuhat uban sa tanang makalimbong nga pagkadili-matarong diha kanila nga nagahigot sa ilang kaugalingon sa pagtinabangay sulod sa tago nga mga kapunongan. Kadtong nagatugyan sa ilang kaugalingon sa kahinam sa pakighiusa nagapadayon sa pagtuman sa mga laraw sa kaaway. Ang hinungdan pagasundan sa sangputanan.”
“Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.
“Ang paglapas hapit na makaabot sa kinatumyan niini. Ang kalibotan napuno sa kalibog, ug sa dili madugay usa ka dakong kalisang moabut ibabaw sa mga tawo. Ang katapusan haduol na kaayo. Kita nga nakaila sa kamatuoran kinahanglan mangandam alang sa hapit na mobuswak ibabaw sa kalibotan ingon nga usa ka makalilisang nga kalit nga panghitabo.” Review and Herald, September 10, 1903.