In the previous article we identified that the Millerites could not see Rome as more than pagan and papal Rome, though they did address the distinctions between those two powers. For the Millerites the distinctions between pagan and papal Rome did not lead them to recognize that papal Rome was the fifth kingdom that followed the fourth kingdom of pagan Rome. After the disappointment in 1844, Sister White identified the three powers of Revelation twelve and thirteen as the dragon in chapter twelve, then the papacy, as the beast that came from the sea in chapter thirteen that was followed by the United States as the beast that came out of the earth. After the foundation was laid, the Lord opened the light upon the three-fold union of the dragon, the beast and false prophet that in chapter sixteen of Revelation leads the world to Armageddon.

Sa miaging artikulo among gipaila nga ang mga Millerite dili makakita sa Roma ingon nga labaw pa sa pagano ug pang-apostal nga Roma, bisan pa nga ilang gihisgutan ang mga kalainan tali niadtong duha ka gahum. Alang sa mga Millerite, ang mga kalainan tali sa pagano ug pang-apostal nga Roma wala magdala kanila sa pag-ila nga ang pang-apostal nga Roma mao ang ikalimang gingharian nga misunod sa ikaupat nga gingharian sa pagano nga Roma. Human sa kapakyasan niadtong 1844, si Sister White mipaila sa tulo ka mga gahum sa Pinadayag dose ug trese ingon nga ang dragon sa kapitulo dose, dayon ang kapapahan, ingon nga ang mananap nga mitungha gikan sa dagat sa kapitulo trese nga gisundan sa Tinipong Bansa sa Amerika ingon nga ang mananap nga migula gikan sa yuta. Human mapahimutang ang patukoranan, gibuksan sa Ginoo ang kahayag bahin sa tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mananap ug sa mini nga manalagna nga sa kapitulo disesais sa Pinadayag nagdala sa kalibotan ngadto sa Armagedon.

“The line of prophecy in which these symbols are found begins with Revelation 12, with the dragon that sought to destroy Christ at His birth. The dragon is said to be Satan (Revelation 12:9); he it was that moved upon Herod to put the Saviour to death. But the chief agent of Satan in making war upon Christ and His people during the first centuries of the Christian Era was the Roman Empire, in which paganism was the prevailing religion. Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.

“Ang han-ay sa tagna diin makita kining mga simbolo nagsugod sa Pinadayag 12, uban sa dragon nga naninguha sa paglaglag kang Cristo sa Iyang pagkatawo. Giingon nga ang dragon mao si Satanas (Pinadayag 12:9); siya mao ang nagdasig kang Herodes sa pagpatay sa Manluluwas. Apan ang pangulong galamiton ni Satanas sa pagpakiggubat batok kang Cristo ug sa Iyang katawhan sulod sa unang mga siglo sa Panahong Cristohanon mao ang Imperyong Romano, diin ang pagano mao ang nag-una nga relihiyon. Busa, samtang ang dragon, sa panguna, nagrepresentar kang Satanas, kini usab, sa ikaduhang diwa, usa ka simbolo sa paganong Roma.”

“In chapter 13 ( verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

“Diha sa kapitulo 13 (mga bersikulo 1–10) gihulagway ang laing mapintas nga mananap, ‘sama sa leopardo,’ nga gihatagan sa dragon sa ‘iyang gahum, ug sa iyang lingkoranan, ug dakong pagbulot-an.’ Kini nga simbolo, sumala sa gituohan sa kadaghanan sa mga Protestante, nagrepresentar sa pagka-papa, nga misunod sa gahum ug sa lingkoranan ug sa pagbulot-an nga kaniadto iya sa karaang imperyo sa Roma. Mahitungod sa mananap nga sama sa leopardo gipahayag kini: ‘Ug gihatagan siya ug baba nga nagasulti ug dagkong mga butang ug mga pagpasipala…. Ug gibuka niya ang iyang baba sa pagpasipala batok sa Dios, sa pagpasipala sa Iyang ngalan, ug sa Iyang tabernakulo, ug kanila nga nagapuyo sa langit. Ug gihatagan siya sa paghimo ug gubat batok sa mga balaan, ug sa pagbuntog kanila: ug gihatagan siya ug pagbulot-an ibabaw sa tanang mga kabanayan, ug mga pinulongan, ug mga nasod.’ Kini nga panagna, nga hapit managsama sa paghulagway sa gamayng sungay sa Daniel 7, sa walay pagduhaduha nagtudlo ngadto sa pagka-papa.”

“‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’

“‘Ang gahum gihatag kaniya sa pagpadayon sulod sa kap-atan ug duha ka bulan.’ Ug, nagaingon ang propeta, ‘Nakita ko ang usa sa iyang mga ulo nga daw samdan ngadto sa kamatayon.’ Ug usab: ‘Ang nagadala ngadto sa pagkabinihag maadto sa pagkabinihag: ang nagapatay pinaagi sa espada kinahanglan mapatay pinaagi sa espada.’ Ang kap-atan ug duha ka bulan mao ra ang sama sa ‘usa ka panahon ug mga panahon ug tunga sa usa ka panahon,’ tulo ka tuig ug tunga, o 1260 ka adlaw, sa Daniel 7—ang panahon diin ang gahum sa pagkapapa magadaugdaug sa katawhan sa Dios. Kining yugto sa panahon, sumala sa gipahayag sa nag-unang mga kapitulo, nagsugod sa pagkalabaw sa pagkapapa niadtong A.D. 538, ug natapos niadtong 1798. Nianang panahona ang papa gihimong binihag sa kasundalohang Pranses, ang gahum sa pagkapapa nakadawat sa iyang makamatay nga samad, ug natuman ang tagna, ‘Ang nagadala ngadto sa pagkabinihag maadto sa pagkabinihag.’”

“At this point another symbol is introduced. Says the prophet: ‘I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb.’ Verse 11. Both the appearance of this beast and the manner of its rise indicate that the nation which it represents is unlike those presented under the preceding symbols. The great kingdoms that have ruled the world were presented to the prophet Daniel as beasts of prey, rising when ‘the four winds of the heaven strove upon the great sea.’ Daniel 7:2. In Revelation 17 an angel explained that waters represent ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ Revelation 17:15. Winds are a symbol of strife. The four winds of heaven striving upon the great sea represent the terrible scenes of conquest and revolution by which kingdoms have attained to power.

“Nianang panahona gipaila ang laing simbolo. Miingon ang propeta: ‘Nakita ko ang laing mapintas nga mananap nga mitungha gikan sa yuta; ug kini may duha ka sungay nga sama sa nating karnero.’ Bersikulo 11. Ang dagway niining mananapa ug ang paagi sa iyang pagtungha nagapakita nga ang nasod nga iyang girepresentahan lahi sa mga gipakita ilalom sa nag-una nga mga simbolo. Ang dagkung gingharian nga naghari sa kalibotan gipresentar ngadto sa propeta nga si Daniel ingon nga mga mapintas nga mananap, nga mitungha sa dihang ‘ang upat ka hangin sa langit nanagbugno ibabaw sa dakung dagat.’ Daniel 7:2. Diha sa Pinadayag 17 usa ka manulonda mipasabut nga ang mga tubig nagarepresentar sa ‘mga katawohan, ug mga panon, ug mga nasod, ug mga pinulongan.’ Pinadayag 17:15. Ang mga hangin simbolo sa panagbingkil. Ang upat ka hangin sa langit nga nanagbugno ibabaw sa dakung dagat nagarepresentar sa makalilisang nga mga talan-awon sa pagpanakop ug rebolusyon nga pinaagi niini ang mga gingharian nakaangkon sa gahum.”

“But the beast with lamblike horns was seen ‘coming up out of the earth.’ Instead of overthrowing other powers to establish itself, the nation thus represented must arise in territory previously unoccupied and grow up gradually and peacefully. It could not, then, arise among the crowded and struggling nationalities of the Old World—that turbulent sea of ‘peoples, and multitudes, and nations, and tongues.’ It must be sought in the Western Continent.

“Apan ang mananap nga may mga sungay nga sama sa sa nating karnero nakita nga ‘mitungha gikan sa yuta.’ Imbis nga pukanon ang ubang mga gahum aron mapahimutang ang iyang kaugalingon, ang nasod nga sa ingon niana gihulagway kinahanglan motungha sa teritoryo nga kaniadto wala pa mapuy-i ug motubo sa hinayhinay ug malinawon nga paagi. Busa, dili kini mahimong motungha taliwala sa naghuot ug nakigbisog nga mga nasyonalidad sa Karaang Kalibotan—nianang masamok nga dagat sa ‘mga katawhan, ug mga panon, ug mga nasod, ug mga pinulongan.’ Kinahanglan kini pangitaon sa Kasadpang Kontinente.

“What nation of the New World was in 1798 rising into power, giving promise of strength and greatness, and attracting the attention of the world? The application of the symbol admits of no question. One nation, and only one, meets the specifications of this prophecy; it points unmistakably to the United States of America. Again and again the thought, almost the exact words, of the sacred writer has been unconsciously employed by the orator and the historian in describing the rise and growth of this nation. The beast was seen ‘coming up out of the earth;’ and, according to the translators, the word here rendered ‘coming up’ literally signifies ‘to grow or spring up as a plant.’ And, as we have seen, the nation must arise in territory previously unoccupied. A prominent writer, describing the rise of the United States, speaks of ‘the mystery of her coming forth from vacancy,’ and says: ‘Like a silent seed we grew into empire.’—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, page 462. A European journal in 1850 spoke of the United States as a wonderful empire, which was ‘emerging,’ and ‘amid the silence of the earth daily adding to its power and pride.’—The Dublin Nation. Edward Everett, in an oration on the Pilgrim founders of this nation, said: ‘Did they look for a retired spot, inoffensive for its obscurity, and safe in its remoteness, where the little church of Leyden might enjoy the freedom of conscience? Behold the mighty regions over which, in peaceful conquest, … they have borne the banners of the cross!’—Speech delivered at Plymouth, Massachusetts, Dec. 22, 1824, page 11.

“Unsa nga nasod sa Bag-ong Kalibotan ang sa 1798 nagatubo ngadto sa gahum, nagahatag ug saad sa kusog ug pagkadaku, ug nakadani sa pagtagad sa kalibotan? Ang pag-aplikar sa simbolo wala magbilin ug bisan unsang pagduhaduha. Usa ka nasod, ug usa lamang, ang motuman sa mga kahulogan niini nga panagna; kini walay sayop nga nagtudlo ngadto sa United States of America. Sa makadaghan ug balik-balik, ang hunahuna, hapit ang tukmang mga pulong, sa balaang magsusulat gigamit sa walay pagpangandam sa mananalumpati ug sa historyador sa paghulagway sa pagtungha ug pagtubo niini nga nasod. Ang mapintas nga mananap nakita nga ‘nagatungha gikan sa yuta;’ ug, sumala sa mga maghuhubad, ang pulong dinhi gihubad nga ‘nagatungha’ sa literal nagakahulogan ug ‘motubo o moturok sama sa tanom.’ Ug, sumala sa atong nakita, ang nasod kinahanglan motungha sa teritoryo nga kaniadto wala pa mapuy-i. Usa ka iladong magsusulat, sa paghulagway sa pagtungha sa United States, naghisgot sa ‘misteryo sa iyang pagpakita gikan sa kahaw-ang,’ ug nagaingon: ‘Sama sa usa ka hilom nga liso mitubo kami ngadto sa imperyo.’—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, panid 462. Usa ka peryodikong Uropanhon niadtong 1850 naghisgot sa United States ingon nga usa ka kahibulongang imperyo, nga ‘nagatungha,’ ug ‘taliwala sa kahilom sa yuta sa matag-adlaw nagadugang sa iyang gahum ug garbo.’—The Dublin Nation. Si Edward Everett, sa usa ka pakigpulong mahitungod sa mga Pilgrim nga nagtukod niini nga nasod, miingon: ‘Nangita ba sila ug usa ka hilit nga dapit, dili makasamok tungod sa iyang pagkangitngit, ug luwas tungod sa iyang pagkahilayo, diin ang gamayng iglesia sa Leyden makatagamtam sa kagawasan sa konsensiya? Tan-awa ang halapad nga mga rehiyon diin, pinaagi sa malinawon nga pagdaug, … ilang gidala ang mga bandila sa krus!’—Pakigpulong nga gihatag sa Plymouth, Massachusetts, Dis. 22, 1824, panid 11.”

“‘And he had two horns like a lamb.’ The lamblike horns indicate youth, innocence, and gentleness, fitly representing the character of the United States when presented to the prophet as ‘coming up’ in 1798. Among the Christian exiles who first fled to America and sought an asylum from royal oppression and priestly intolerance were many who determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty. Their views found place in the Declaration of Independence, which sets forth the great truth that ‘all men are created equal’ and endowed with the inalienable right to ‘life, liberty, and the pursuit of happiness.’ And the Constitution guarantees to the people the right of self-government, providing that representatives elected by the popular vote shall enact and administer the laws. Freedom of religious faith was also granted, every man being permitted to worship God according to the dictates of his conscience. Republicanism and Protestantism became the fundamental principles of the nation. These principles are the secret of its power and prosperity. The oppressed and downtrodden throughout Christendom have turned to this land with interest and hope. Millions have sought its shores, and the United States has risen to a place among the most powerful nations of the earth.

“‘Ug siya may duha ka sungay nga sama sa nating karnero.’ Ang mga sungay nga sama sa nating karnero nagpakita sa pagkabatan-on, pagka-inosente, ug kaaghop, nga angay kaayo nga nagrepresentar sa kinaiya sa Tinipong Bansa sa Amerika sa dihang kini gipakita sa propeta ingon nga ‘mitungha’ niadtong 1798. Sa mga Cristohanong biniyaan nga unang mikalagiw ngadto sa Amerika ug nangita didto ug dalangpanan gikan sa paglupig sa pagkahari ug sa pagkadili-matugtanon sa kaparian, daghan ang miandam sa pagtukod ug usa ka kagamhanan ibabaw sa halapad nga patukoranan sa sibil ug relihiyosong kagawasan. Ang ilang mga panglantaw nakakaplag ug dapit sa Declaration of Independence, nga nagapadayag sa dakong kamatuoran nga ‘ang tanang tawo gibuhat nga managsama’ ug gihatagan sa dili ikabalhin nga katungod sa ‘kinabuhi, kagawasan, ug pagpangita sa kalipay.’ Ug ang Konstitusyon nagagarantiya sa katawhan sa katungod sa kaugalingong pagdumala, pinaagi sa pagtakda nga ang mga representante nga gipili sa boto sa katawhan maoy maghimo ug magpatuman sa mga balaod. Gihatag usab ang kagawasan sa relihiyosong pagtoo, nga ang matag tawo gitugotan sa pagsimba sa Dios sumala sa mga sugo sa iyang konsensiya. Ang republikanismo ug Protestantismo nahimong mga patukorananong prinsipyo sa nasud. Kining mga prinsipyo mao ang tinago sa iyang gahum ug kauswagan. Ang mga gidaugdaug ug gidagmalan sa tibuok Cristiyanidad midangop niining yutaa uban sa interes ug paglaum. Minilyon ang nangita sa iyang kabaybayonan, ug ang Tinipong Bansa sa Amerika mitubo ngadto sa usa ka kahimtang taliwala sa labing gamhanang mga nasud sa yuta.

“But the beast with lamblike horns ‘spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed; … saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live.’ Revelation 13:11–14.” The Great Controversy, 438–441.

“Apan ang mananap nga may mga sungay nga sama sa nati nga karnero ‘misulti ingon sa usa ka dragon. Ug iyang gigamit ang tanang kagamhanan sa unang mananap sa iyang atubangan, ug gipasimba ang yuta ug ang mga nanagpuyo niini sa unang mananap, kansang samad nga makamatay naayo; … nga nagaingon kanila nga nanagpuyo sa yuta, nga sila magbuhat ug larawan sa mananap, nga adunay samad tungod sa espada, ug nabuhi.’ Pinadayag 13:11–14.” The Great Controversy, 438–441.

The passage identifies that chapters twelve and thirteen are identifying the dragon, the beast and the false prophet, the three powers in Revelation sixteen that lead the world to Armageddon. Those three powers each have their own special chapters that covers the identical prophetic history. The last six verses of Daniel eleven begin with the words, “And at the time of the end,” which was 1798. Then the six verses identify the final movements of the papacy until in verse one of Daniel twelve Michael stands up and human probation closes and ushers in the seven last plagues. In verse forty-four of chapter eleven the message of the hour that enrages the papacy and initiates the blood bath that takes place just before probation closes is represented as “tidings out of the east and out of the north.”

Ang maong teksto nagpakita nga ang kapitulo dose ug trese nag-ila sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga manalagna, ang tulo ka gahom diha sa Pinadayag 16 nga modala sa kalibotan ngadto sa Armagedon. Kining tulo ka gahom ang matag usa adunay kaugalingong pinasahi nga mga kapitulo nga naglangkob sa mao ra nga profetikong kasaysayan. Ang kataposang unom ka bersikulo sa Daniel 11 nagsugod sa mga pulong, “Ug sa panahon sa katapusan,” nga mao ang 1798. Unya kining unom ka bersikulo nag-ila sa kataposang mga lihok sa pagka-papa hangtod nga sa bersikulo 1 sa Daniel 12 si Miguel motindog ug ang panahon sa pagsulay sa tawo matapos ug magpasugod sa pito ka ulahing mga hampak. Sa bersikulo 44 sa kapitulo 11 ang mensahe sa maong takna nga makapasuko sa pagka-papa ug magpasugod sa pagpaagas sa dugo nga mahitabo sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay ginarepresentar ingon nga “mga balita gikan sa sidlakan ug gikan sa amihanan.”

The message east and north represents the final warning message, for it is proclaimed just before Michael stands up. It is the third angel’s message that is proclaimed during the outpouring of the Holy Spirit. Daniel represented the message as two-fold. The message of the “north” that enrages the papacy is the message identifying the “king of the north” as the papal power, and the message of the “east” is the message of the children of the east, which is Islam. Of course, it has other important meanings as well, but east is a symbol of Islam and the antichrist is the counterfeit of the true King of the North. The message of the third angel that warns against receiving the mark of the king of the north (the mark of the beast) also warns that Islam will strike at the point that the cup of iniquity is full for the United States, and the United States fills its cup of iniquity at the Sunday law.

Ang mensahe gikan sa sidlakan ug amihan nagrepresentar sa katapusang mensahe sa pasidaan, kay kini ginamantala sa wala pa motindog si Miguel. Mao kini ang mensahe sa ikatulong manulonda nga ginamantala sa panahon sa pagbubo sa Balaang Espiritu. Girepresentar ni Daniel ang mensahe ingon nga may duha ka bahin. Ang mensahe sa “amihan” nga nakapahupaw sa kapungot sa kapapahan mao ang mensahe nga nagaila sa “hari sa amihan” ingon nga gahum sa kapapahan, ug ang mensahe sa “sidlakan” mao ang mensahe sa mga anak sa sidlakan, nga mao ang Islam. Siyempre, kini adunay uban pang importante nga mga kahulogan usab, apan ang sidlakan usa ka simbolo sa Islam ug ang anticristo mao ang peke nga hulad sa tinuod nga Hari sa Amihan. Ang mensahe sa ikatulong manulonda nga nagpasidaan batok sa pagdawat sa marka sa hari sa amihan (ang marka sa mapintas nga mananap) nagpasidaan usab nga ang Islam mohampak sa punto nga ang copa sa kasal-anan mapuno na alang sa Tinipong Bansa, ug mapuno sa Tinipong Bansa ang iyang copa sa kasal-anan diha sa balaod sa Dominggo.

Revelation thirteen beginning with verse eleven and then onward identifies the very same prophetic history, and it also begins at the time of the end in 1798.

Ang Pinadayag kapitulo trese sugod sa bersikulo onse ug padayon nagaila sa maong sama nga kasaysayang profesiya, ug kini usab nagsugod sa panahon sa katapusan niadtong 1798.

“What nation of the New World was in 1798 rising into power, giving promise of strength and greatness, and attracting the attention of the world? The application of the symbol admits of no question. One nation, and only one, meets the specifications of this prophecy; it points unmistakably to the United States of America.” The Great Controversy, 440.

“Unsa nga nasod sa Bag-ong Kalibotan ang sa 1798 nagasaka ngadto sa kagahum, nagahatag ug saad sa kalig-on ug pagkadaku, ug nagadani sa pagtagad sa kalibotan? Ang pag-aplikar sa simbolo dili tugotan ang bisan unsang pagduhaduha. Usa ka nasod, ug usa lamang, ang nagtuman sa mga kahulogan niini nga tagna; kini walay sayop nga nagtudlo ngadto sa Estados Unidos sa Amerika.” The Great Controversy, 440.

The same prophetic history is covered in Revelation thirteen verses eleven through eighteen as is covered in Daniel eleven verse forty through forty-five. As with the verses in Daniel the story of the role of the United States ends with the close of probation as the United States forces the world to accept the mark of the beast. Then as in Daniel eleven the message of the hour is presented in chapter fourteen. It is the identical structure in both passages, with the exception that Daniel’s verses are describing the papal activities and Revelation thirteen is identifying the role of the United States. With those two lines we find that chapter seventeen of Revelation covers the same history, but emphasizes the role of the dragon, represented as ten kings, who are the United Nations. The three chapters considered line upon line identify the role of the dragon, the beast and false prophet which in chapter sixteen lead the world to Armageddon, so it is of significance that John informs us that when chapter seventeen begins it is one of the angels that had poured out the seven last plagues that comes to tell John of the judgment of the whore of Rome.

Ang mao rang maong propheticong kasaysayan ang gisakop sa Pinadayag 13:11–18 nga gisakop usab sa Daniel 11:40–45. Sama sa mga bersikulo diha sa Daniel, ang sugilanon bahin sa papel sa Tinipong Bansa sa Amerika matapos sa pagtapos sa panahon sa pagsulay sa dihang pugson sa Tinipong Bansa sa Amerika ang kalibotan sa pagdawat sa marka sa mananap. Unya, maingon usab sa Daniel 11, ang mensahe alang sa maong takna gipahayag diha sa kapitulo 14. Mao kini ang hingpit nga susamang porma sa duha ka mga bahin, gawas nga ang mga bersikulo ni Daniel naghulagway sa mga kalihokan sa pagka-papa ug ang Pinadayag 13 nagailhan sa papel sa Tinipong Bansa sa Amerika. Uban niining duha ka mga linya atong makita nga ang Pinadayag 17 naglangkob sa mao rang kasaysayan, apan naghatag ug gibug-aton sa papel sa dragon, nga girepresentahan ingon nga napulo ka mga hari, nga mao ang United Nations. Ang tulo ka mga kapitulo nga gikonsiderar, linya ibabaw sa linya, nagailhan sa papel sa dragon, sa mananap, ug sa mini nga propeta nga diha sa kapitulo 16 maoy modala sa kalibotan ngadto sa Armagedon; busa mahinungdanon nga si Juan nagpahibalo kanato nga sa dihang magsugod ang kapitulo 17 usa sa mga manulonda nga nagbubo sa pito ka ulahing mga hampak mao ang mianhi aron sa pagsulti kang Juan mahitungod sa paghukom sa bigaon sa Roma.

And there came one of the seven angels which had the seven vials, and talked with me, saying unto me, Come hither; I will shew unto thee the judgment of the great whore that sitteth upon many waters: With whom the kings of the earth have committed fornication, and the inhabitants of the earth have been made drunk with the wine of her fornication. Revelation 17:1, 2.

Ug miabut ang usa sa pito ka manulonda nga may pito ka panaksan, ug nakigsulti kanako, nga nagaingon kanako, Umari ka dinhi; ipakita ko kanimo ang paghukom sa bantugang bigaon nga nagalingkod ibabaw sa daghang katubigan: Nga uban kaniya ang mga hari sa yuta nakighilawas, ug ang mga pumoluyo sa yuta nangahubog sa bino sa iyang pagpakighilawas. Pinadayag 17:1, 2.

With the Millerites it was about pagan Rome and papal Rome, but at the end it is about the three-fold union. As with her identification of those three powers in chapters twelve and thirteen, she clearly identifies the woman of chapter seventeen as the papacy.

Alang sa mga Millerite, kini may kalabotan sa paganong Roma ug sa papal nga Roma, apan sa katapusan kini may kalabotan sa tinulo ka pilo nga panaghiusa. Sama sa iyang pag-ila niadtong tulo ka gahum diha sa kapitulo dose ug trese, tin-aw niyang giila ang babaye sa kapitulo disisiyete nga mao ang kapapahan.

“The woman [Babylon] of Revelation 17 is described as ‘arrayed in purple and scarlet color, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness:…and upon her forehead was a name written, ‘Mystery, Babylon the Great, the mother of harlots.’ Says the prophet: ‘I saw the woman drunk with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus.’ Babylon is further declared to be ‘that great city, which reigneth over the kings of the earth.’ Revelation 17:4–6, 18. The power that for so many centuries maintained despotic sway over the monarchs of Christendom is Rome.” The Great Controversy, 382.

“Ang babaye [Babylon] diha sa Pinadayag 17 gihulagway nga ‘gisul-oban ug purpura ug mapulang-eskarlata nga kolor, ug gidayandayanan sa bulawan ug mga bililhong bato ug mga mutya, nga may bulawang kopa sa iyang kamot nga puno sa mga dulumtanan ug kahugawan: … ug sa iyang agtang may ngalan nga nahisulat, “Tinago, ang Dakong Babilonya, ang inahan sa mga bigaon.”’ Miingon ang propeta: ‘Nakita ko ang babaye nga nahubog sa dugo sa mga balaan, ug sa dugo sa mga martir ni Jesus.’ Ang Babilonya dugang pa nga gipahayag nga mao ang ‘kanang dakong siyudad, nga nagahari ibabaw sa mga hari sa yuta.’ Pinadayag 17:4–6, 18. Ang gahum nga sulod sa daghang mga siglo nagmintinar sa malupigon nga paghari ibabaw sa mga monarka sa Kakristohan mao ang Roma.” The Great Controversy, 382.

So, when does the prophetic history represented in chapter seventeen begin?

Busa, kanus-a man magsugod ang propetikong kasaysayan nga girepresentar sa kapitulo disi-siyete?

So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication: And upon her forehead was a name written, MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH. And I saw the woman drunken with the blood of the saints, and with the blood of the martyrs of Jesus: and when I saw her, I wondered with great admiration. Revelation 17:3–6.

Busa gidala niya ako diha sa Espiritu ngadto sa kamingawan: ug nakita ko ang usa ka babaye nga naglingkod ibabaw sa usa ka mapula nga mapulaon nga mananap, nga napuno sa mga ngalan sa pagpasipala, nga may pito ka ulo ug napulo ka sungay. Ug ang babaye gibistihan ug purpura ug mapula nga mapulaon, ug ginadayandayanan sa bulawan ug mga mahalong bato ug mga perlas, nga may bulawang kopa diha sa iyang kamot nga napuno sa mga dulumtanan ug sa kahugaw sa iyang pakighilawas: Ug sa iyang agtang may usa ka ngalan nga nahisulat, TINAGO, ANG DAKONG BABILONIA, ANG INAHAN SA MGA BIGAON UG SA MGA DULUMTANAN SA YUTA. Ug nakita ko ang babaye nga nahubog sa dugo sa mga balaan, ug sa dugo sa mga martir ni Jesus: ug sa pagkakita ko kaniya, nahibulong ako sa dakong katingala. Pinadayag 17:3–6.

In order for John to see the woman he is prophetically carried into the wilderness which John himself has already identified with two witnesses as the twelve hundred and sixty years of papal rule in chapter twelve.

Aron makita ni Juan ang babaye, sa paagi nga mahimatikdan sa tagna gidala siya ngadto sa kamingawan, nga si Juan mismo nahisgotan na uban sa duha ka mga saksi ingon nga ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa pagmando sa kapapahan diha sa kapitulo dose.

And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. . . . And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:6, 14.

Ug ang babaye mikalagiw ngadto sa kamingawan, diin siya adunay usa ka dapit nga giandam sa Dios, aron didto sila mag-atiman kaniya sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw.... Ug ang babaye gihatagan sa duha ka pako sa usa ka dakung agila, aron siya makalupad ngadto sa kamingawan, ngadto sa iyang dapit, diin siya ginabuhi sulod sa usa ka panahon, ug mga panahon, ug tunga sa usa ka panahon, gikan sa atubangan sa bitin. Pinadayag 12:6, 14.

John was prophetically transported into the wilderness time period, but verse three and onward specifies exactly where in the twelve hundred and sixty years John was taken to, for the woman had already become drunk with the blood of persecution, and she was already the “mother of harlots.” John was taken to the end of the wilderness period for the woman had already drunk of the blood of persecution and the Protestant churches were already returning to her fold and becoming her daughters, for she was identified in that period of time as the “mother of harlots.” She already had daughters. John’s testimony in chapter seventeen begins in 1798 as did the same prophetic history which represented the beast in Daniel eleven and the false prophet in Revelation thirteen.

Si Juan gidala pinaagi sa espirituhanong pagpadayag ngadto sa yugto sa kamingawan, apan ang bersikulo tres ug ang mosunod niini naglatid sa tukmang dapit sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig diin gidala si Juan, kay ang babaye nahubog na pinaagi sa dugo sa paglutos, ug siya nahimo nang “inahan sa mga bigaon.” Gidala si Juan ngadto sa katapusan sa yugto sa kamingawan, kay ang babaye nakainom na sa dugo sa paglutos ug ang mga Protestante nga mga iglesia namalik na ngadto sa iyang pundok ug nangahimong iyang mga anak nga babaye, kay sa maong yugto sa panahon siya giila na ingon nga “inahan sa mga bigaon.” Aduna na siyay mga anak nga babaye. Ang pagpamatuod ni Juan sa kapitulo disyisiete nagsugod niadtong 1798, maingon usab ang mao nga kasaysayan nga profetiko nga nagrepresentar sa mananap sa Daniel onse ug sa mini nga propeta sa Pinadayag trese.

Just as with the other two lines, when chapter seventeen concludes, chapter eighteen then identifies the message of the hour. Three prophetic lines, one for each of the three-fold union. They are all illustrated upon the same historical structure beginning in 1798 and continuing until the close of probation, and all three emphasize the final warning message.

Sama usab sa laing duha ka mga linya, sa dihang matapos ang kapitulo disi-siyete, ang kapitulo disi-otso dayon nag-ila sa mensahe sa maong takna. Tulo ka mga propetikong linya, usa alang sa matag usa sa tulo-ka-bahin nga panaghiusa. Silang tanan gipakita ibabaw sa samang historikal nga estruktura nga nagsugod niadtong 1798 ug nagpadayon hangtod sa pagtapos sa panahon sa gracia, ug ang tanan tulo nagpasiugda sa katapusang mensahe sa pasidaan.

Habakkuk’s Tables addresses the subject of Revelation seventeen in much greater detail, so I will now jump to the riddle that is represented in the chapter that sets forth eight kingdoms of Bible prophecy.

Ang Mga Talaan ni Habakkuk naghisgot sa hilisgotan sa Pinadayag disi-siyete uban sa mas halapad kaayong pagpatin-aw, busa moadto na ako karon sa tigmo nga girepresentahan sa maong kapitulo nga naglatid sa walo ka mga gingharian sa tagna sa Biblia.

And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

Ug ania ang hunahuna nga may kaalam. Ang pito ka ulo mao ang pito ka bukid, diin nagalingkod ang babaye. Ug may pito ka mga hari: lima ang nangapukan, ug ang usa atua karon, ug ang usa wala pa moabot; ug sa diha nga siya moabot na, kinahanglan nga magpadayon siya sa hamubong panahon. Ug ang mapintas nga mananap nga kaniadto didto, ug karon wala na, siya mao ang ikawalo, ug gikan sa pito, ug moadto sa kapildihan. Pinadayag 17:9–11.

Daniel told Nebuchadnezzar, “Thou art this head of gold.”

Si Daniel miingon kang Nabucodonosor, “Ikaw mao kining ulo nga bulawan.”

And wheresoever the children of men dwell, the beasts of the field and the fowls of the heaven hath he given into thine hand, and hath made thee ruler over them all. Thou art this head of gold. Daniel 2:38.

Ug bisan asa magapuyo ang mga anak sa mga tawo, ang mga mananap sa kapatagan ug ang mga langgam sa kalangitan iyang gihatag sa imong kamot, ug ikaw iyang gihimo nga magmamando kanilang tanan. Ikaw mao kining ulo nga bulawan. Daniel 2:38.

Daniel also told Nebuchadnezzar, “Thou, O king, art a king of kings.”

Si Daniel miingon usab kang Nabucodonosor, “Ikaw, O hari, hari sa mga hari.”

Thou, O king, art a king of kings: for the God of heaven hath given thee a kingdom, power, and strength, and glory. Daniel 2:37.

Ikaw, O hari, mao ang hari sa mga hari; kay ang Dios sa langit naghatag kanimo ug gingharian, gahum, kusog, ug himaya. Daniel 2:37.

Nebuchadnezzar was the “head” and he was a king, and he was a king of kings for he represented the first of the kingdoms represented in the image. Nebuchadnezzar was the king represented by gold, and other kingdoms and kings would be represented by the other metals in the image, but Nebuchadnezzar was first and therefore the king of the kings. Another level which we will not address right now is that the kingdom of Babylon represents the kingdom that seeks to counterfeit Christ, who is the true King of kings.

Si Nebukadnezar mao ang “ulo” ug siya usa ka hari, ug siya usa ka hari sa mga hari tungod kay siya nagrepresentar sa nahaunang mga gingharian nga girepresentar diha sa hulagway. Si Nebukadnezar mao ang hari nga girepresentar sa bulawan, ug ang ubang mga gingharian ug mga hari pagarepresentahan sa ubang mga metal diha sa hulagway, apan si Nebukadnezar mao ang nahauna ug busa siya ang hari sa mga hari. Ang laing lebel nga dili nato hisgutan karon mao nga ang gingharian sa Babilonia nagrepresentar sa gingharian nga nagtinguha sa pagpalsipikar kang Cristo, nga mao ang tinuod nga Hari sa mga hari.

In the beginning of Isaiah’s testimony of the twenty-five hundred and twenty year prophecies (Leviticus twenty-six’s seven times) Isaiah identifies kings as heads.

Sa sinugdanan sa pagpamatuod ni Isaias bahin sa mga propesiya sa duha ka libo ug lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig (ang pito ka mga panahon sa Levitico 26), giila ni Isaias ang mga hari ingon nga mga ulo.

For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7, 8.

Kay ang ulo sa Siria mao ang Damasco, ug ang ulo sa Damasco mao si Rezin; ug sulod sa kan-uman ug lima ka tuig pagabungkagon ang Ephraim, aron kini dili na mahimong usa ka katawohan. Ug ang ulo sa Ephraim mao ang Samaria, ug ang ulo sa Samaria mao ang anak ni Remalias. Kon kamo dili motuo, sa pagkatinuod kamo dili mapalig-on. Isaias 7:7, 8.

Isaiah is just setting forth the starting point for the two twenty-five hundred and twenty year time periods against the northern kingdom of Samaria and the southern kingdom of Judah and as he does so he includes two witnesses that the capitol city of a nation is its head, and that the king is the head of the capitol city. A “head” is a king and a kingdom. In the Revelation the same line of prophecy is taken up as in Daniel.

Si Isaias naglatid lamang sa sinugdanan nga punto alang sa duha ka panahon nga may duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig batok sa amihanang gingharian sa Samaria ug sa habagatang gingharian sa Juda, ug sa iyang pagbuhat niini iyang gilakip ang duha ka mga saksi nga ang kapitolyo nga siyudad sa usa ka nasod mao ang ulo niini, ug nga ang hari mao ang ulo sa kapitolyo nga siyudad. Ang “ulo” mao ang usa ka hari ug usa ka gingharian. Sa Pinadayag, ang maong linya sa tagna gisubay pag-usab maingon sa Daniel.

Therefore, when John is taken to 1798 and presented with the riddle that identifies that there are seven “heads,” he is identifying that there are seven kingdoms. He is then told that five of the heads or kingdoms have fallen. In 1798 the fifth kingdom of Bible prophecy had just fallen as it received a deadly wound that would eventually be healed.

Busa, sa dihang gidala si Juan ngadto sa 1798 ug gipaatubang sa tigmo nga nagpaila nga adunay pito ka “ulo,” iyang gipasabot nga adunay pito ka mga gingharian. Dayon gisultihan siya nga ang lima sa mga ulo o mga gingharian nangapukan na. Sa 1798, ang ikalimang gingharian sa tagna sa Biblia bag-o pa gayud napukan samtang kini nakadawat sa usa ka makamatay nga samad nga sa kaulahian mamaayo ra.

John who is standing in the history of the time of the end in 1798, is also told that one of the heads “is.” The sixth kingdom of Bible prophecy began in 1798, so when John was prophetically conveyed to 1798, the kingdom that then was, is the United States, and he was further informed that the seventh kingdom was still future to 1798, for it had not yet come. The seventh kingdom that was still future to 1798, is the United Nations who are represented by ten kings, and are the subject of Revelation seventeen. But there is also an eighth, who is of the seven. Rome always comes up eighth and is of the seven.

Si Juan, nga nagatindog sulod sa kasaysayan sa panahon sa katapusan sa tuig 1798, gisultihan usab nga ang usa sa mga ulo “anaa.” Ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia nagsugod sa 1798, busa sa dihang si Juan gidala sa paaging tagna ngadto sa 1798, ang gingharian nga niadtong higayona anaa mao ang Tinipong Bansa sa Amerika, ug dugang pa gayud siyang gipahibalo nga ang ikapito nga gingharian umaabot pa lamang sa unahan sa 1798, kay wala pa kini moabot. Ang ikapitong gingharian nga sa 1798 umaabot pa lamang, mao ang United Nations nga gilarawan pinaagi sa napulo ka mga hari, ug mao ang hilisgutan sa Pinadayag disi-siyete. Apan adunay usab ikawalo, nga gikan sa pito. Ang Roma sa kanunay motungha nga ikawalo ug gikan sa pito.

There is much to say about the contents of chapter seventeen, but we are simply identifying the eight kingdoms of Bible prophecy represented in chapter seventeen in order to see how the Millerite understanding of four kingdoms squares up with the eight kingdoms of Revelation seventeen.

Daghan ang ikasulti mahitungod sa mga sulod sa kapitulo disi-siyete, apan ginaila lamang nato ang walo ka gingharian sa tagna sa Biblia nga girepresentar sa kapitulo disi-siyete aron makita kon giunsa pagkatakdo sa pagsabot sa mga Millerite bahin sa upat ka gingharian sa walo ka gingharian sa Pinadayag disi-siyete.

We will address this in the next article.

Atong hisgutan kini sa sunod nga artikulo.