The rebellion of Aaron’s golden calf at the beginning of ancient Israel, prophetically aligns with the rebellion of Jeroboam at the beginning of the ten tribes of the northern kingdom of Ephraim. These sacred histories typify the rebellion of Adventism in 1863.

Ang pagrebelde sa bulawang nating baka ni Aaron sa sinugdanan sa karaang Israel, sa paagi nga profesiyal, nahiuyon sa pagrebelde ni Jeroboam sa sinugdanan sa napulo ka banay sa amihanang gingharian sa Ephraim. Kining mga balaang kasaysayan nagatipolohiya sa pagrebelde sa Adventismo niadtong 1863.

There are of course other witnesses to 1863, but Aaron and king Jeroboam provide witnesses that lay over the top of the history of 1863, and all those histories illustrate the movement of the one hundred and forty-four thousand, which is the Protestant horn, not only during the final days of the sixth kingdom of Bible prophecy, but all the way to the close of probation. Those histories also address the parallel history of the Republican horn in the sixth kingdom.

Adunay siyempre uban pang mga saksi bahin sa 1863, apan si Aaron ug si haring Jeroboam naghatag ug mga saksi nga nagapatong ibabaw sa kasaysayan sa 1863, ug kining tanang mga kasaysayan naghulagway sa kalihokan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, nga mao ang Protestante nga sungay, dili lamang sa katapusang mga adlaw sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, kondili hangtod gayod sa panapos sa panahon sa pagsulay. Kining maong mga kasaysayan naghisgot usab sa managsama nga kasaysayan sa Republikano nga sungay sulod sa ikaunom nga gingharian.

It is generally a very difficult truth for those that believe, that the Seventh-day Adventist church is God’s remnant people at the end of the world. That belief is our first mistake. There is no biblical evidence that the Laodicean church represents the people that are lifted up as an ensign during the Sunday law crisis. Our first mistake is accepting the false premise that this is so. The ensign at the end of the world is made up of those who were cast out by the members of the synagogue of Satan.

Sa kinatibuk-an, usa kini ka lisod kaayo nga kamatuoran alang niadtong nagatoo, nga ang iglesya sa Seventh-day Adventist mao ang nahibiling katawhan sa Dios sa kataposan sa kalibotan. Kana nga pagtoo mao ang atong unang sayop. Walay biblikanhong ebidensiya nga ang iglesya sa Laodicea nagrepresentar sa katawhan nga ipataas ingon nga usa ka bandila panahon sa krisis sa balaod sa Domingo. Ang atong unang sayop mao ang pagdawat sa bakak nga pasiuna nga mao kini ang kahimtang. Ang bandila sa kataposan sa kalibotan gilangkob niadtong mga gipapahawa sa mga sakop sa sinagoga ni Satanas.

And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

Ug siya magapatindog ug usa ka bandila alang sa mga nasod, ug pagatigumon niya ang mga sinalikway sa Israel, ug pagahipuson sa tingub ang mga nagkatibulaag sa Juda gikan sa upat ka suok sa yuta. Isaias 11:12.

It is Laodicean Adventists that cast out those that are to be the ensign.

Ang mga Adventista nga Laodicean mao ang nagapapahawa niadtong mga mahimong bandera.

Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.

Pamati ang pulong sa Ginoo, kamong mga nanagkurog sa iyang pulong; Ang inyong mga igsoon nga nagdumot kaninyo, nga nagsalikway kaninyo tungod sa akong ngalan, miingon, Hinaut nga ang Ginoo pagahimayaon: apan siya magapakita alang sa inyong kalipay, ug sila pagapakaulawan. Isaias 66:5.

Those that are the ensign get cast out for the “name” of Christ. The name that produces the hatred is Alpha and Omega, for the principle of Alpha and Omega is what clearly identifies who the Seventh-day Adventist church represents in Bible prophecy. The parable of the ten virgins represents Adventism.

Kadtong mga timaan ginapapahawa tungod sa “ngalan” ni Cristo. Ang ngalan nga nagapatungha sa pagdumot mao ang Alpha ug Omega, kay ang prinsipyo sa Alpha ug Omega mao ang tin-aw nga nagaila kon kinsa ang girepresentahan sa iglesya nga Seventh-day Adventist diha sa tagna sa Biblia. Ang sambingay sa napulo ka mga ulay nagarepresentar sa Adventismo.

“The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

“Ang sambingay sa napulo ka ulay diha sa Mateo 25 naglarawan usab sa kasinatian sa katawhan nga Adventista.” The Great Controversy, 393.

The parable was fulfilled at the beginning of Adventism and it is fulfilled again to the very letter at the end.

Ang sambingay natuman sa sinugdanan sa Adventismo ug natuman kini pag-usab sa tumang pagkahingpit sa katapusan.

“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

“Ako sa kanunayng gidani ngadto sa sambingay mahitungod sa napulo ka ulay, lima kanila maalamon, ug lima buang. Kini nga sambingay natuman na ug pagatumanon pa hangtod sa pinakatukma sa matag pulong, kay kini may pinasahi nga pagkapadapat alang niining panahona, ug, sama sa mensahe sa ikatulong manulonda, natuman na ug magapadayon nga maoy kamatuoran alang niining panahona hangtod sa katapusan sa panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

The foolish virgins that wake up and recognize they have no oil are the Laodiceans.

Ang mga buang nga ulay nga mahigmata ug makaamgo nga wala silay lana mao ang mga Laodiceano.

“The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

“Ang kahimtang sa Iglesia nga girepresentahan sa mga buang nga ulay, gihisgotan usab ingon nga kahimtang sa Laodicea.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.

The struggle of the wise virgins, represented also as the Philadelphian church, is with a church that claims to be Jews, but they are not.

Ang pakigbisog sa mga maalamong ulay, nga gihulagway usab ingon nga ang iglesia sa Filadelfia, anaa batok sa usa ka iglesia nga nagaangkon nga sila mga Judio, apan dili sila ingon niana.

Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

Tan-awa, himoon ko sila nga gikan sa sinagoga ni Satanas, nga nagaingon nga sila mga Judio, ug dili man, kondili nagbakak; tan-awa, himoon ko sila nga moanhi ug mosimba sa atubangan sa imong mga tiil, ug makaila nga gihigugma ko ikaw. Pinadayag 3:9.

Sister White addresses this verse in the very first publication after the great disappointment.

Gituki ni Sister White kining bersikulo diha sa unang publikasyon gayud human sa dakong kasagmuyo.

“You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out every one’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

“Naghunahuna ka nga kadtong mosimba sa atubangan sa mga tiil sa mga balaan, (Pinadayag 3:9), maluwas gayud sa katapusan. Dinhi kinahanglan mosupak ako kanimo; kay gipakita kanako sa Dios nga kining pundoka mga Adventista nga nag-angkon sa pagtoo, nga nangahulog palayo, ug ‘gilansang pag-usab alang sa ilang kaugalingon ang Anak sa Dios sa krus, ug gipakaulawan siya sa dayag.’ Ug sa ‘takna sa pagtintal,’ nga umaabot pa, aron mapadayag ang tinuod nga kinaiya sa matag usa, mahibaloan nila nga sila nawala na sa walay kataposan; ug tungod sa hilabihang kasakit sa espiritu, moyukbo sila sa atubangan sa mga tiil sa mga balaan.” Word to the Little Flock, 12.

In Isaiah chapter five the song of the vineyard, which Christ later employed is mentioned for the first time.

Sa Isaias kapitulo singko, ang awit bahin sa parrasan, nga sa ulahi gigamit ni Cristo, gihisgutan sa unang higayon.

Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? Isaiah 5:1–4.

Karon moawit ako alang sa akong hinigugma pag-ayo ug usa ka awit mahitungod sa akong hinigugma ug sa iyang parasan. Ang akong hinigugma pag-ayo may usa ka parasan sa ibabaw sa usa ka bungtod nga labi ka mabungahon: Ug kini iyang gipalibotan, ug gikuha ang mga bato niini, ug gitanoman kini sa labing pinili nga parrasan, ug nagtukod ug usa ka tore sa taliwala niini, ug naghimo usab ug pisaan sa bino sa sulod niini: ug gilaoman niya nga kini mamunga ug mga ubas, apan kini namunga hinuon ug ihalas nga mga ubas. Ug karon, O mga pumoluyo sa Jerusalem, ug mga tawo sa Juda, hukmi, ako nangamuyo kaninyo, tali kanako ug sa akong parasan. Unsay labaw pa nga mahimo pa alang sa akong parasan, nga wala ko mahimo diha niini? nganong, sa diha nga gilaoman ko nga kini mamunga ug mga ubas, namunga man hinuon kini ug ihalas nga mga ubas? Isaias 5:1–4.

The parable whether in the Old Testament or the New identifies God’s church as being rejected by God for refusing to bring forth the fruits they were raised up to produce. In Isaiah five, at the conclusion of the parable, the punishment of the vineyard is identified, while also promising to lift up an ensign to the nations. Clearly the vineyard is not the ensign.

Ang sambingay, sa Daang Tugon man o sa Bag-ong Tugon, nagaila sa iglesia sa Dios ingon nga gisalikway sa Dios tungod sa ilang pagdumili sa pagpamunga sa mga bunga nga alang niana sila gitukod aron mamunga. Sa Isaias 5, sa kataposan sa sambingay, ang silot sa parasan gipaila, samtang sa maong higayon gisaad usab ang pagbayaw sa usa ka bandera alang sa mga nasod. Dayag nga ang parasan dili mao ang bandera.

Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:25, 26.

Busa niana misilaob ang kasuko sa Ginoo batok sa iyang katawohan, ug gituy-od niya ang iyang kamot batok kanila, ug iyang gihampak sila; ug ang kabungtoran nangurog, ug ang ilang mga patayng lawas nangapikas sa taliwala sa mga dalan. Tungod niining tanan ang iyang kasuko wala mapalong, kondili ang iyang kamot gituy-od pa gihapon. Ug iyang ibayaw ang usa ka bandila ngadto sa mga nasud nga atua sa halayo, ug motaghoy siya ngadto kanila gikan sa kinatumyan sa yuta; ug, ania karon, moanhi sila sa katulin sa madali. Isaias 5:25, 26.

When Jesus later sang the song as a parable His conclusion was just as decisive.

Sa diha nga si Jesus sa ulahi nag-awit sa awit ingon nga usa ka sambingay, ang Iyang konklusyon ingon man niana mapihigon ug mahukmanon.

Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

Pamati ang laing sambingay: May usa ka tagbalay nga nagtanom ug usa ka parasan, ug gilibotan kini ug koral, ug nagkalot ug pisaanan sa vino diha niini, ug nagtukod ug usa ka tore, ug gipasaopan kini sa mga mag-uuma, ug milakaw ngadto sa usa ka halayong dapit. Ug sa diha nga nagkaduol na ang panahon sa bunga, iyang gipadala ang iyang mga sulugoon ngadto sa mga mag-uuma, aron pagadawaton nila ang mga bunga niini. Ug gidakop sa mga mag-uuma ang iyang mga sulugoon, ug gibunalan ang usa, ug gipatay ang lain, ug gibato ang lain. Mipadála na usab siya ug ubang mga sulugoon, nga labi pa kadaghan kay sa nahauna; ug gibuhatan usab nila sila sa mao rang paagi. Apan sa katapusan sa tanan iyang gipadala ngadto kanila ang iyang anak, nga nagaingon, Tahuron nila ang akong anak. Apan sa pagkakita sa mga mag-uuma sa anak, sila miingon sa ilang kaugalingon, Kini mao ang manununod; umari kamo, patyon nato siya, ug kuhaon nato ang iyang panulondon. Ug ila siyang gidakop, ug giitsa sa gawas sa parasan, ug gipatay. Busa, sa pag-abot sa agalon sa parasan, unsa man ang iyang pagabuhaton niadtong mga mag-uuma? Sila miingon kaniya, Laglagon niya sa hilabihang kangil-ad kadtong daotang mga tawo, ug ipasaop niya ang iyang parasan ngadto sa ubang mga mag-uuma, nga mohatag kaniya sa mga bunga sa ilang mga panahon. Si Jesus miingon kanila, Wala ba gayud kamo makabasa sa mga kasulatan, Ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod, mao usab kini ang nahimong ulohan sa pamag-ang: kini maoy binuhatan sa Ginoo, ug kahibulongan kini sa atong mga mata? Busa nagaingon ako kaninyo, Ang gingharian sa Dios pagakuhaon gikan kaninyo, ug ihatag ngadto sa usa ka nasud nga magapamunga sa mga bunga niini. Ug bisan kinsa nga mahulog niining batua mabugto; apan bisan kinsa ang matumpagan niini, pagadugmokon siya niini ngadto sa abog. Ug sa pagkadungog sa mga pangulong sacerdote ug sa mga Fariseo sa iyang mga sambingay, ilang nasabtan nga siya naghisgot mahitungod kanila. Mateo 21:33–45.

The Laodicean Seventh-day Adventist church is not the ensign that is lifted up. The vineyard in the last days that has been typified by ancient Israel is the Laodicean Seventh-day Adventist church, but there will be a nation that brings forth the fruit which qualifies as the first fruits, which is what the one hundred and forty-four thousand are.

Ang iglesia sa Laodicea nga Seventh-day Adventist dili mao ang bandera nga gipataas. Ang parrasan sa ulahing mga adlaw nga gihulagway daan pinaagi sa karaang Israel mao ang iglesia sa Laodicea nga Seventh-day Adventist, apan aduna’y usa ka nasod nga magapamunga sa bunga nga maoy nagapahimo niini nga mahimong unang mga bunga, nga mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

Kini sila ang wala mahugawi uban sa mga babaye; kay sila mga ulay. Kini sila ang nagsunod sa Cordero bisan asa siya moadto. Kini sila ang gilukat gikan sa taliwala sa mga tawo, ingon nga unang mga bunga alang sa Dios ug alang sa Cordero. Pinadayag 14:4.

As an ensign they will be employed by the Householder to bring in the final harvest. The Laodicean Seventh-day Adventist church is the vineyard who rejected the foundation stone of Moses’ seven times. From that point on it was a progressive descent into greater and greater darkness. The ensign shall be “a root of Jesse.” The root of Jesse, or David represents the very last truth Jesus presented to the quibbling Jews of His history. It is a symbol of the principle of Alpha and Omega, which the unfaithful husbandmen of both ancient and modern Israel refuse to understand.

Ingon usa ka bandila sila pagagamiton sa Agalon sa Panimalay aron tipunon ang kataposang ani. Ang iglesya sa Laodicea nga Seventh-day Adventist mao ang kaparrasan nga misalikway sa batong pamag-ang nga patukoranan sa pito ka panahon ni Moises. Gikan nianang puntoha, kini nahimong usa ka padayonng pagkahulog ngadto sa labi pa ug labi pang kangitngit. Ang bandila mahimong “usa ka gamut ni Jesse.” Ang gamut ni Jesse, o si David, nagrepresentar sa pinakakataposang kamatuoran nga gipresentar ni Jesus ngadto sa mga Judiong mapanghimakak sa kasaysayan Niya. Kini usa ka simbolo sa prinsipyo sa Alpha ug Omega, nga gisalikway sabton sa mga dili matinumanong mag-uuma sa kaparrasan sa karaan ug modernong Israel.

And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

Ug sa maong adlaw adunay usa ka gamot ni Jesse, nga motindog ingon nga usa ka bandila alang sa mga katawohan; kaniya mangita ang mga Gentil: ug ang iyang kapahulayan mahimayaon. Isaias 11:10.

Sister White and James White clearly identify that by 1856 the movement had become Laodicea, so when does she identify that it ever accepted the message to the Laodiceans? She never did. Our first mistake is accepting the claim that the Seventh-day Adventist church has been a victorious church as she went through history. It is quite the opposite. If we accept that first mistaken premise, our eyes are closed to prophetic facts that teach otherwise. For instance, Sister White repeatedly identifies that the history of ancient literal Israel illustrates the experience and history of modern spiritual Israel. Often when she references ancient Israel as the example for modern Israel, she simultaneously quotes the apostle Paul’s classic statement of the same fact.

Si Sister White ug si James White sa tin-aw nga paagi nagpaila nga sa tuig 1856 ang kalihokan nahimong Laodicea; busa, kanus-a man niya gipaila nga kini bisan kanus-a midawat sa mensahe ngadto sa mga Laodiceano? Wala gayud niya kini buhata. Ang atong unang sayop mao ang pagdawat sa pag-angkon nga ang iglesya sa Seventh-day Adventist nahimong usa ka madaugon nga iglesya samtang miagi kini sa kasaysayan. Ang tinuod mao ang hingpit nga kasukwahi. Kon atong dawaton kadtong unang sayop nga pasikaran, ang atong mga mata mapiyong ngadto sa mga kamatuoran sa tagna nga nagtudlo sa laing kahimtang. Pananglitan, si Sister White sa makadaghang higayon nagpaila nga ang kasaysayan sa karaang literal nga Israel naghulagway sa kasinatian ug kasaysayan sa modernong espirituwal nga Israel. Sa kasagaran, sa dihang iyang hisgutan ang karaang Israel ingon nga panig-ingnan alang sa modernong Israel, dungan usab niyang kutloon ang klasiko nga pamahayag ni apostol Pablo mahitungod niining maong kamatuoran.

Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

Karon kining tanang mga butanga nahitabo kanila ingon nga mga panig-ingnan; ug kini gisulat alang sa atong pagpahimangno, kanato nga naabut na sa mga katapusan sa kalibotan. 1 Corinto 10:11.

The apostle Paul in verse eleven is summarizing the previous ten verses.

Ang apostol nga si Pablo sa bersikulo onse nagasumaryo sa nag-unang napulo ka mga bersikulo.

Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. 1 Corinthians 10:1–10.

Labut pa, mga igsoon, dili ko buot nga kamo mawalay kahibalo, nga ang tanan natong mga amahan didto sa ilalum sa panganod, ug ang tanan miagi sa dagat; Ug silang tanan gibautismohan ngadto kang Moises diha sa panganod ug sa dagat; Ug silang tanan mikaon sa mao rang espirituhanong kalan-on; Ug silang tanan miinom sa mao rang espirituhanong ilimnon: kay miinom sila gikan niadtong espirituhanong Bato nga nagsunod kanila: ug ang maong Bato mao si Cristo. Apan sa kadaghanan kanila ang Dios wala mahimuot: kay sila nangapukan didto sa kamingawan. Karon kining mga butanga nahimong mga panig-ingnan alang kanato, aron dili kita mangibog sa dautang mga butang, maingon nga sila usab nangibog. Ni dili usab kamo mahimong mga magsisimba sa mga diosdios, ingon sa uban kanila; sumala sa nahisulat, Ang katawohan nanglingkod aron sa pagkaon ug pag-inom, ug nanindog aron sa pagdula. Ni dili usab kita magpakighilawas, maingon sa uban kanila nga nakahimo niini, ug nangapukan sa usa ka adlaw ang kaluhaan ug tolo ka libo. Ni dili usab nato sulayan si Cristo, maingon sa uban kanila usab nga misulay, ug gilaglag sa mga bitin. Ni ayaw usab kamo pagbagulbol, maingon sa uban kanila usab nga nanagbagulbol, ug gilaglag sa maglalaglag. 1 Corinto 10:1–10.

Paul and Sister White do not use ancient Israel as an example of a victorious and righteous people. Quite the opposite. Paul summarizes those first ten verses, in verse eleven, and then in the next verse states the lesson that the history of ancient Israel is to convey to those who will see.

Si Pablo ug si Sister White wala mogamit sa karaang Israel ingon nga panig-ingnan sa usa ka mapinangdaogon ug matarong nga katawhan. Hinoon, sukwahi gayud. Gihulagway ni Pablo sa bersikulo onse ang kabilin sa unang napulo ka bersikulo, ug unya sa mosunod nga bersikulo gipahayag niya ang leksiyon nga ang kasaysayan sa karaang Israel kinahanglan ipahayag ngadto niadtong makakita.

Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. 1 Corinthians 10:12.

Busa siya nga nagadahom nga nagatindog, magmatngon aron dili siya mapukan. 1 Corinto 10:12.

Ancient Israel provides an example of a people that were called of God, led of God, fulfilled the prophecies of God and rebelled against God every step of the way, and ultimately crucified the Creator of heaven and earth! Adventists have no problem admitting these facts about ancient Israel, but rarely do they allow the intended warning to break through their Laodicean blindness. They may quote the passages where Sister White identifies the church as the apple of God’s eye, and it is, but God’s love for His people does not throw a cloak over their actual condition. Those who He loves He rebukes and chastens. As much as God’s church is the apple of God’s eye, Jesus very plainly summarized His relationship with that apple, His apple.

Ang karaang Israel naghatag ug panig-ingnan sa usa ka katawhan nga gitawag sa Dios, gimandoan sa Dios, nagtuman sa mga tagna sa Dios, ug misukol batok sa Dios sa matag lakang sa ilang paglakaw, ug sa katapusan gilansang sa krus ang Magbubuhat sa langit ug sa yuta! Ang mga Adventista walay kalisdanan sa pag-angkon niining mga kamatuoran mahitungod sa karaang Israel, apan talagsa ra nila tugotan ang gituyo nga pasidaan nga molusot sa ilang Laodiceanhong pagkabuta. Mahimo nilang kutloon ang mga pahayag diin giila ni Sister White ang iglesia ingon nga mutya sa mata sa Dios, ug ingon man kini, apan ang gugma sa Dios alang sa Iyang katawhan dili motabon sa ilang tinuod nga kahimtang. Ang mga gihigugma Niya Iyang badlongon ug silotan. Bisan pa nga ang iglesia sa Dios mao ang mutya sa mata sa Dios, si Jesus sa labing tin-aw nga paagi misumada sa Iyang relasyon nianang mutya, sa Iyang mutya.

O Jerusalem, Jerusalem, which killest the prophets, and stonest them that are sent unto thee; how often would I have gathered thy children together, as a hen doth gather her brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate: and verily I say unto you, Ye shall not see me, until the time come when ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Luke 13:34, 35.

O Jerusalem, Jerusalem, nga nagapatay sa mga propeta, ug nagabato niadtong mga gipadala kanimo; makapila na unta nga buot ko nga tigumon ang imong mga anak, maingon sa himungaan nga nagatigom sa iyang mga piso ilalom sa iyang mga pako, apan kamo dili buot! Tan-awa, ang inyong balay gibiyaan kaninyo nga biniyaan: ug sa pagkatinuod nagaingon ako kaninyo, Dili na ninyo ako makita, hangtod moabot ang panahon nga magaingon kamo, Bulahan siya nga nagaanhi sa ngalan sa Ginoo. Lucas 13:34, 35.

The questions should be asked, “Does Jesus truly illustrate the end with the beginning? Does ancient Israel actually illustrate modern Israel?” The problem with ancient Israel throughout their history was that they believed that their heritage proved they were God’s people, and therefore that they could not be anything, but God’s people. That is why in Jeremiah’s day they professed to be the temple of the Lord.

Angayng ipangutana ang mga pangutana, “Tinuod ba nga gihulagway ni Jesus ang katapusan pinaagi sa sinugdanan? Tinuod ba nga ang karaang Israel maoy hulagway sa modernong Israel?” Ang suliran sa karaang Israel sa tibuok nilang kasaysayan mao nga nagtuo sila nga ang ilang panulondon maoy pamatuod nga sila mga katawohan sa Dios, ug busa nga dili sila mahimong lain gawas sa mga katawohan sa Dios. Mao kana ang hinungdan nga sa mga adlaw ni Jeremias ilang giangkon nga sila mao ang templo sa Ginoo.

The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:1–4.

Ang pulong nga miabot kang Jeremias gikan sa Ginoo, nga nagaingon: Tindog ka sa ganghaan sa balay sa Ginoo, ug imantala didto kining pulonga, ug ingna: Pamati kamo sa pulong sa Ginoo, kamong tanan sa Juda, nga mosulod niining mga ganghaan sa pagsimba sa Ginoo. Kini mao ang giingon sa Ginoo sa mga panon, ang Dios sa Israel: Usba ninyo ang inyong mga dalan ug ang inyong mga buhat, ug pahayuon ko kamo sa pagpuyo niining dapita. Ayaw kamo pagsalig sa malimbongong mga pulong, nga nagaingon: Ang templo sa Ginoo, Ang templo sa Ginoo, Ang templo sa Ginoo, mao kini. Jeremias 7:1–4.

This very same delusion was also emphasized by John the Baptist.

Kining maong limbong gihugtan usab sa pagpasabot ni Juan Bautista.

And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Matthew 3:6–10.

Ug didto sila niya bautismohi sa Jordan, nga nagasugid sa ilang mga sala. Apan sa dihang nakita niya ang daghan sa mga Pariseo ug mga Saduseo nga nangadto sa iyang bautismo, siya miingon kanila, Kamong kaliwatan sa mga bitin, kinsa ba ang nagpahimangno kaninyo sa pagkalagiw gikan sa kapungot nga umaabot? Busa pagpagula kamo ug mga bunga nga angay sa paghinulsol: Ug ayaw kamo paghunahuna sa pagsulti sulod sa inyong kaugalingon, Si Abraham mao ang among amahan: kay ako magaingon kaninyo, nga ang Dios makahimo gikan niining mga bato sa pagpatindog ug mga anak alang kang Abraham. Ug karon usab ang wasay gibutang na sa gamot sa mga kahoy: busa ang matag kahoy nga wala magapamunga ug maayong bunga pagaputlon, ug igasalibay ngadto sa kalayo. Mateo 3:6–10.

The very same misguided understanding within Adventism that is symbolized by the expression “The temple of the Lord, are we,” and that we are Abraham’s spiritual “seed” is the primary manifestation of the blindness of Laodicea.

Ang mao gyud nga sayop nga pagsabot sulod sa Adventismo nga gisimbuloan sa pahayag nga “Ang templo sa Ginoo, kami,” ug nga kita mao ang espirituwal nga “binhi” ni Abraham, mao ang nag-unang pagpadayag sa pagkabuta sa Laodicea.

“God sends messengers to tell His people what they must be and do in order to obey His laws of righteousness, which if a man do, he shall also live in them. They are to love God supremely, having no other gods before Him; and they are to love their neighbor as themselves, doing to him as they would wish him to do to them.

“Ang Dios nagpadala ug mga mensahero aron isulti sa Iyang katawhan kon unsa sila kinahanglan mamahimo ug buhaton aron matuman nila ang Iyang mga balaod sa pagkamatarung, nga kon kini pagabuhaton sa usa ka tawo, siya usab mabuhi diha niini. Kinahanglan nilang higugmaon ang Dios labaw sa tanan, nga walay laing mga dios sa atubangan Niya; ug kinahanglan nilang higugmaon ang ilang silingan ingon sa ilang kaugalingon, nga magbuhat ngadto kaniya sumala sa ilang gustong pagabuhaton usab ngadto kanila.

“Not one tittle of God’s holy law is to be treated lightly or disrespectfully. Those who transgress a ‘Thus saith the Lord,’ stand under the banner of the prince of darkness, in rebellion against their Maker and their Redeemer. They claim the promises given to the obedient, saying, The temple of the Lord, the temple of the Lord are we, while they dishonor God by misrepresenting His character, by doing the very things He has told them not to do. They set up a standard which God has not given. Their example is misleading, their influence corrupting. They are not lights in the world, for they do not follow the principles of righteousness.

“Bisan usa ka tuldok sa balaang kasugoan sa Dios dili angay pagtagdon nga walay bili o pagtrataron nga walay pagtahod. Kadtong naglapas sa usa ka ‘Mao kini ang giingon sa Ginoo,’ nagabarog ilalom sa bandila sa principe sa kangitngit, diha sa pagsukol batok sa ilang Magbubuhat ug sa ilang Manunubos. Ila nga gipanag-iya ang mga saad nga gihatag ngadto sa mga matinumanon, nga nagaingon, Ang templo sa Ginoo, ang templo sa Ginoo kami, samtang ilang gipasipalahan ang Dios pinaagi sa sayop nga pagrepresentar sa Iyang kinaiya, pinaagi sa pagbuhat sa mismong mga butang nga Iyang gisultihan sila nga dili buhaton. Ilang gipahimutang ang usa ka sukdanan nga wala ihatag sa Dios. Ang ilang ehemplo makapahisalaag, ang ilang impluwensiya makadaot. Dili sila mga suga sa kalibotan, kay wala sila magsunod sa mga prinsipyo sa pagkamatarong.

“Men cannot show greater treachery toward God than by disregarding the light He sends them. Those who do this mislead the ignorant, for they set up false waymarks. They are continually perverting pure principles. . . .

“Ang mga tawo dili makahimo ug labi pang dakong pagbudhi ngadto sa Dios kay sa pagsalikway sa kahayag nga Iyang gipadala kanila. Kadtong nagabuhat niini nagapasayop sa mga walay kahibalo, kay sila nagatukod ug mini nga mga ilhanan sa dalan. Sa kanunay ilang ginabaliko ang maputli nga mga prinsipyo....”

“In the words of Holy Writ we are plainly told why desolation came upon the Jewish nation. They had great light, rich blessings, and wonderful prosperity. But they proved unfaithful to their trust. They did not care faithfully for the Lord’s vineyard, or render Him the fruits thereof. They acted as though there were no God, and therefore calamity overtook them.” Manuscript Releases, volume 14, 343–345.

“Sa mga pulong sa Balaang Kasulatan, tin-aw gayod nga gisuginlan kita nganong miabot ang kalaglagan ibabaw sa nasod nga Judio. Aduna silay dakong kahayag, madagayaong mga panalangin, ug kahibulongang kauswagan. Apan sila napamatud-ang dili matinumanon sa salig nga gitugyan kanila. Wala nila ampingi sa pagkamatinumanon ang parasan sa Ginoo, ni ihalad Kaniya ang mga bunga niini. Naglihok sila ingon nga walay Dios, ug busa ang katalagman miabut kanila.” Manuscript Releases, bolyum 14, 343–345.

Israel believed that because they had been chosen by God in the beginning of their history, they would always be His chosen people. Worse yet, they also believed that because they were His chosen people He would honor them, in spite of the fact that they refused to honor Him. Prophetically, they were His chosen people, until they were divorced, but they were never the people God had desired them to be. The righteousness of the chosen people is not determined on who they might think they are. Ancient Israel is the primary example of the Seventh-day Adventist church, but when the false premise is accepted that they represent the one hundred and forty-four thousand at the end of the world, the blindness of Laodicea is manifested, as was ancient Israel’s. Adventism believes and teaches that they are the remnant people of God at the end of the world, in spite of the clear evidence to the contrary.

Ang Israel nagtuo nga tungod kay sila gipili sa Dios sa sinugdanan sa ilang kasaysayan, sila magpabilin sa gihapon nga Iyang piniling katawhan. Mas labi pa gayud, nagtuo usab sila nga tungod kay sila mao ang Iyang piniling katawhan, Iyang pasidunggan sila, bisan pa sa kamatuoran nga sila nagdumili sa pagpasidungog Kaniya. Sa tagna, sila mao ang Iyang piniling katawhan hangtod nga sila gibulagan, apan wala gayud sila mahimong katawhan nga gitinguha sa Dios nga mahimo unta nila. Ang pagkamatarung sa piniling katawhan wala matino pinaagi sa kinsa ang ilang gihunahuna nga sila mao. Ang karaang Israel mao ang nag-unang panig-ingnan sa iglesia nga Seventh-day Adventist, apan sa dihang dawaton ang bakak nga pasiuna nga sila nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa katapusan sa kalibutan, ang pagkabuta sa Laodicea mapadayag, maingon sa nahitabo sa karaang Israel. Ang Adventismo nagtuo ug nagatudlo nga sila mao ang salin nga katawhan sa Dios sa katapusan sa kalibutan, bisan pa sa hayag nga mga pamatuod nga supak niini.

The nearer we get to the close of probation the more serious and straight the message to the Laodicean people must become. If that false premise is not set aside for the truth, then the examples of Aaron, Jeroboam and 1863 are hidden under the cloak of tradition and custom. It is too near to the close of probation, to hide under that cloak any longer.

Kon mas nagkaduol kita sa pagsira sa panahon sa pagsulay, mas kinahanglan nga mahimong mas seryoso ug mas diretso ang mensahe ngadto sa katawhang Laodicea. Kon kana nga bakak nga pasikaran dili isalikway alang sa kamatuoran, nan ang mga panig-ingnan ni Aaron, Jeroboam, ug 1863 matabonan ilalom sa kupo sa tradisyon ug nabatasan. Haduol na kaayo kini sa pagsira sa panahon sa pagsulay aron magpadayon pa sa pagtago ilalom niana nga kupo.

And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. For every one that doeth evil hateth the light, neither cometh to the light, lest his deeds should be reproved. John 3:19, 20.

Ug kini mao ang hukom, nga ang kahayag miabut na sa kalibutan, ug ang mga tawo nahigugma sa kangitngit labaw pa kay sa kahayag, tungod kay daotan ang ilang mga buhat. Kay ang matag usa nga nagabuhat ug daotan nagadumot sa kahayag, ug dili moduol sa kahayag, aron ang iyang mga buhat dili mabadlong. Juan 3:19, 20.

The history of the apostasies of Adventism has been tracked in God’s prophetic Word. It is a prophetic reality. The first proof of this is ancient Israel. Ancient Israel is a history of continued and escalating apostasy, and yet the Bible and Spirit of Prophecy teach that ancient Israel typifies modern Israel. Sad as this is, it has never been more important to understand this truth as at this present time. What is being unsealed with the Revelation of Jesus Christ is the fact that Adventism’s history as the Protestant horn runs parallel with the history of the Republican horn. Both horns provide a second witness for each other, and to refuse to correctly see one of the witnesses, simultaneously prevents the other witness from being recognized.

Ang kasaysayan sa mga apostasya sa Adventismo natala diha sa pulong nga matagnaon sa Dios. Kini usa ka matagnaong kamatuoran. Ang unang pamatuod niini mao ang karaang Israel. Ang karaang Israel usa ka kasaysayan sa nagpadayon ug nagkakusog nga apostasya, ug bisan pa niana, ang Biblia ug ang Espiritu sa Tagna nagtudlo nga ang karaang Israel nagatipo sa modernong Israel. Bisan og makasubo kini, wala pa gayud kini mahimong mas importante nga sabton nga kamatuoran kay niining kasamtangang panahona. Ang ginabuklad pinaagi sa Pinadayag ni Jesu-Cristo mao ang kamatuoran nga ang kasaysayan sa Adventismo ingon nga Protestante nga sungay nagakaangay sa kasaysayan sa Republikano nga sungay. Ang duha ka sungay nagahatag ug ikaduhang saksi alang sa usag usa, ug ang pagdumili sa tukmang pagtan-aw sa usa sa mga saksi, sa samang higayon nagapugong sa pag-ila sa laing saksi.

The lines of Aaron, Jeroboam and 1863 identify the beginning of modern spiritual Israel, and in so doing they also identify the beginning of the Republican horn. The third angel’s message is a warning against receiving the mark of the beast. It is the United States that first passes a Sunday law and then forces the entire world to do the same.

Ang mga linya ni Aaron, Jeroboam, ug 1863 nagaila sa sinugdanan sa modernong espirituwal nga Israel, ug sa pagbuhat niini nagaila usab sila sa sinugdanan sa Republikano nga sungay. Ang mensahe sa ikatulong manulonda maoy usa ka pasidaan batok sa pagdawat sa marka sa mapintas nga mananap. Ang Tinipong Bansa sa Amerika mao ang unang mopasa ug balaod sa Dominggo ug unya mopugos sa tibuok kalibotan sa pagbuhat sa mao gihapon.

“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

“Ang langyawng mga nasod mosunod sa panig-ingnan sa Estados Unidos. Bisan pa nga siya maoy manguna, apan ang maong sama nga krisis moabot sa atong katawhan sa tanang bahin sa kalibotan.” Testimonies, volume 6, 395.

The prophetic truths connected with the Sunday law crisis cannot be separated from the work of the United States. The earth beast of Revelation thirteen is the sixth kingdom of Bible prophecy, that reigns for seventy prophetic years according to Isaiah twenty-three. It is the earth beast that has two horns. The truths associated with the relationship of those two horns are now being unsealed, but only to those who choose to understand that Jesus accomplishes the unsealing of the Revelation of Jesus Christ by employing the beginning of a thing to illustrate the end of a thing.

Ang mga propetikong kamatuoran nga nalangkit sa krisis sa balaod sa Domingo dili mahimong bulagon gikan sa buluhaton sa Estados Unidos. Ang mapintas nga mananap sa yuta sa Pinadayag trese mao ang ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, nga nagahari sulod sa kapitoan ka propetikong mga tuig sumala sa Isaias baynte-tres. Kini nga mapintas nga mananap sa yuta mao ang may duha ka sungay. Ang mga kamatuoran nga may kalabutan sa relasyon niadtong duha ka sungay karon ginabuksan na, apan alang lamang kanila nga mopili sa pagsabot nga si Jesus nagatuman sa pag-abli sa Pinadayag ni Jesucristo pinaagi sa paggamit sa sinugdanan sa usa ka butang aron sa paghulagway sa katapusan sa usa ka butang.

The United States began as the sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, and over the next sixty-five years, the two horns that would go through history together were placed into a setting that could be recognized, but only by those who are willing to see. The sixty-five years that are set forth in Isaiah chapter seven, began in 742 BC and ended in 677 BC. From 1798 until 1863 those years were repeated. Those sixty-five years identify a process of crisis in both horns.

Ang Tinipong Bansa sa Amerika nagsugod isip ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia niadtong 1798, ug sulod sa misunod nga kan-uman ug lima ka tuig, ang duha ka sungay nga mag-uban sa kasaysayan gipahimutang diha sa usa ka kahimtang nga mailhan, apan lamang sa mga andam motan-aw. Ang kan-uman ug lima ka tuig nga gipadayag sa Isaias kapitulo pito nagsugod niadtong 742 BC ug natapos niadtong 677 BC. Gikan sa 1798 hangtod sa 1863, kadtong mga tuiga gisubli. Kadtong kan-uman ug lima ka tuig nagtimaan sa usa ka proseso sa krisis sa duha ka sungay.

By 1863, the beginning period of the prophetic “days of one king” of Isaiah twenty-three had concluded, and in so doing it established the prophetic waymarks of the ending period of “the days of one king.” The ending of Isaiah twenty-three’s symbolic seventy is illustrated by the first sixty-five years. 1863 until the time of the end in 1989, is the period of the Laodicean Adventist church, that began from the Millerite movement and ends at the movement of the one hundred and forty-four thousand. In order to understand the period at the end, we must understand the period at the beginning. Adventism cannot do this, for its beginning is marked by its rejection of the oath of Moses, which identifies the very sixty-five years which represents Adventism’s and the United States’ beginning and ending.

Pagka 1863, ang sinugdanang yugto sa mga mahimatikodong “mga adlaw sa usa ka hari” sa Isaias 23 natapos na, ug pinaagi niini natukod ang mga mahimatikodong timaan sa dalan sa kataposang yugto sa “mga adlaw sa usa ka hari.” Ang pagtapos sa simbolikong kapitoan sa Isaias 23 gihulagway pinaagi sa unang kan-uman ug lima ka tuig. Ang 1863 hangtod sa panahon sa katapusan sa 1989 mao ang yugto sa iglesia Adventista sa Laodicea, nga nagsugod gikan sa kalihukang Millerita ug matapos sa kalihukan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Aron masabtan ang yugto sa katapusan, kinahanglan nato sabton ang yugto sa sinugdanan. Dili kini mahimo sa Adventismo, kay ang sinugdanan niini gimarkahan pinaagi sa iyang pagsalikway sa panumpa ni Moises, nga nagtimailhan sa mismong kan-uman ug lima ka tuig nga nagrepresentar sa sinugdanan ug katapusan sa Adventismo ug sa Tinipong Bansa.

For this reason, and this is a reason of high importance, this article has attempted to establish one prophetic fact that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. The fact is that if you are unwilling to recognize that the Seventh-day Adventist church has always been in the Laodicean condition, then you are logically unable to rightly divide the history of Adventism, and without rightly dividing the history of Adventism you are incapable of rightly identifying the horn of Republicanism.

Tungod niini, ug kini maoy usa ka rason nga adunay hataas kaayong kamahinungdanon, kining artikulo naningkamot sa pagpalig-on sa usa ka kamatuorang propetiko nga karon ginabuksan na sa Leon sa banay ni Juda. Ang kamatuoran mao nga kon dili ka andam moila nga ang iglesya sa Seventh-day Adventist sa kanunay anaa sa kahimtang sa Laodicea, nan sa lohikal dili ka makahimo sa hustong pagbahinbahin sa kasaysayan sa Adventismo, ug kon wala ang hustong pagbahinbahin sa kasaysayan sa Adventismo ikaw dili arang sa hustong pag-ila sa sungay sa Republicanismo.

For if after they have escaped the pollutions of the world through the knowledge of the Lord and Saviour Jesus Christ, they are again entangled therein, and overcome, the latter end is worse with them than the beginning. For it had been better for them not to have known the way of righteousness, than, after they have known it, to turn from the holy commandment delivered unto them. But it is happened unto them according to the true proverb, The dog is turned to his own vomit again; and the sow that was washed to her wallowing in the mire. 2 Peter 2:20–22.

Kay kon human sa dihang sila nakaikyas na gikan sa mga kahugawan sa kalibotan pinaagi sa kahibalo sa Ginoo ug Manluluwas nga si Jesu-Cristo, apan nangasangkot pag-usab niana ug napildi, ang ulahi nilang kahimtang labi pang daotan kay sa sinugdanan. Kay labi pang maayo unta alang kanila nga wala makaila sa dalan sa pagkamatarong, kay sa human nila kini maila, motalikod gikan sa balaang sugo nga gitugyan ngadto kanila. Apan nahitabo kanila sumala sa tinuod nga panultihon: Ang iro mibalik pag-usab sa iyang kaugalingong suka; ug ang baboy nga nahugasan mibalik sa paglinigid diha sa lapok. 2 Pedro 2:20–22.