We have been addressing the symbolism of Elijah and are now using the histories of Mount Carmel and Mount Sinai to illustrate a progressive testing process for the horn of Protestantism and a progressive political development for the horn of Republicanism that parallels the horn of Protestantism.
Atong gihisgutan ang simbolismo ni Elias ug karon atong gigamit ang mga kasaysayan sa Bukid sa Carmel ug Bukid sa Sinai aron sa pagpasundayag sa usa ka progresibong proseso sa pagsulay alang sa sungay sa Protestantismo ug sa usa ka progresibong politikanhong paglambo alang sa sungay sa Republikhanismo nga nagkaparehas sa sungay sa Protestantismo.
The last article was working through the rebellion of Numbers chapter thirteen and fourteen which identifies the tenth and final test for ancient Israel after their crossing of the Red Sea. The history aligns with the beginning movement of Millerite history, but also with the history of God’s ending movement. The work of all three angels of Revelation fourteen is accomplished by a movement at the beginning and a movement at the end.
Ang miaging artikulo naghisgot sa pagrebelde sa Mga Numero kapitulo trese ug katorse, nga nagtimaan sa ikanapulo ug katapusang pagsulay alang sa karaang Israel human sa ilang pagtabok sa Dagat nga Mapula. Ang maong kasaysayan nagkatakdo sa sinugdanang kalihokan sa kasaysayan sa mga Millerite, apan usab sa kasaysayan sa katapusang kalihokan sa Dios. Ang buluhaton sa tanang tulo ka manulonda sa Pinadayag katorse natuman pinaagi sa usa ka kalihokan sa sinugdanan ug usa ka kalihokan sa katapusan.
“The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.
“Ang manulonda nga mahiusa sa pagmantala sa mensahe sa ikatulong manulonda mao ang magadan-ag sa tibook nga yuta pinaagi sa iyang himaya. Dinhi gitagna ang usa ka buluhaton nga may kalapdon sa tibuok kalibotan ug dili kasagarang gahum. Ang kalihokan sa pag-abot ni Cristo sa 1840–44 maoy usa ka mahimayaong pagpakita sa gahum sa Dios; ang mensahe sa unang manulonda gidala ngadto sa matag estasyon sa misyon sa kalibotan, ug sa pipila ka mga nasod may labing daku nga interes sa relihiyon nga nasaksihan sa bisan unsang yuta sukad sa Repormasyon sa ikanapulog-unom nga siglo; apan kini malabwan sa gamhanang kalihokan ilalom sa ulahing pasidaan sa ikatulong manulonda.” The Great Controversy, 611.
Between the history of the beginning movement and the ending movement, we find the history of the church of Laodicea. The angel that lightens the earth with its glory is clearly identified as a movement, not a church.
Taliwala sa kasaysayan sa nagasugod nga kalihukan ug sa nagatapos nga kalihukan, atong makita ang kasaysayan sa iglesia sa Laodicea. Ang manulonda nga nagadan-ag sa yuta pinaagi sa iyang himaya tin-aw nga giila ingon nga usa ka kalihukan, dili usa ka iglesia.
“Of Babylon, at the time brought to view in this prophecy, it is declared: ‘Her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’ Revelation 18:5. She has filled up the measure of her guilt, and destruction is about to fall upon her. But God still has a people in Babylon; and before the visitation of His judgments these faithful ones must be called out, that they partake not of her sins and ‘receive not of her plagues.’ Hence the movement symbolized by the angel coming down from heaven, lightening the earth with his glory and crying mightily with a strong voice, announcing the sins of Babylon. In connection with his message the call is heard: ‘Come out of her, My people.’ These announcements, uniting with the third angel’s message, constitute the final warning to be given to the inhabitants of the earth.” The Great Controversy, 604.
“Mahitungod sa Babilonya, sa panahong gipadayag niini nga panagna, gideklarar: ‘Ang iyang mga sala nakaabot ngadto sa langit, ug ang Dios nahinumdom sa iyang mga kasal-anan.’ Pinadayag 18:5. Napuno na niya ang sukod sa iyang pagkasad-an, ug ang kalaglagan hapit na moabot kaniya. Apan ang Dios aduna gihapoy usa ka katawhan sa Babilonya; ug sa dili pa moabut ang pagduaw sa Iyang mga paghukom, kining mga matinumanon kinahanglan pagatawgon sa paggawas, aron sila dili makaambit sa iyang mga sala ug ‘dili makadawat sa iyang mga hampak.’ Busa ang kalihokan nga gisimbolohan sa manulonda nga mikanaug gikan sa langit, nga nagdan-ag sa yuta pinaagi sa iyang himaya ug nagasinggit sa makusog pinaagi sa usa ka gamhanang tingog, nga nagpahibalo sa mga sala sa Babilonya. Inubanan sa iyang mensahe nadungog ang tawag: ‘Gumula kamo kaniya, Akong katawhan.’ Kining mga pahibalo, nga naghiusa sa mensahe sa ikatulong manulonda, naglangkob sa kataposang pasidaan nga igahatag sa mga pumoluyo sa yuta.” The Great Controversy, 604.
All the prophets agree with one another and they all identify more specifically “the last days,” than they identify the days in which the prophecies were proclaimed. As an example of this phenomenon the angel of Revelation eighteen, was and is typified by the angel of Revelation ten. Both lighten the earth with its glory when it descends. Sister White identifies the first angel in the book Early Writings.
Nagkauyon ang tanang mga propeta sa usag usa ug silang tanan mas piho pa nga nagpaila sa “ulahi nga mga adlaw” kay sa ilang pagpaila sa mga adlaw diin gipahayag ang mga tagna. Ingon nga pananglitan niini nga panghitabo, ang manulonda sa Pinadayag 18, gitipohan na ug gitipohan usab sa manulonda sa Pinadayag 10. Silang duha naghayag sa yuta pinaagi sa iyang himaya sa dihang manaog kini. Gipaila ni Sister White ang unang manulonda diha sa basahon nga Early Writings.
“Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.
“Gisugo ni Jesus ang usa ka gamhanang manulonda sa pagkanaog aron pasidan-an ang mga pumoluyo sa yuta nga mangandam alang sa Iyang ikaduhang pagpakita. Sa dihang mibiya ang manulonda gikan sa atubangan ni Jesus didto sa langit, usa ka hilabihang masanag ug mahimayaong kahayag ang miuna kaniya. Gisultihan ako nga ang iyang buluhaton mao ang pagdan-ag sa yuta pinaagi sa iyang himaya ug sa pagpahimangno sa tawo mahitungod sa umaabot nga kapungot sa Dios.” Early Writings, 245.
That angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001. It had been typified by the angel that descended on August 11, 1840. In Isaiah chapter six, Isaiah is shown the temple in heaven and God’s glory. In verse three of chapter six it identifies that the whole earth is full of God’s glory. That happens when the angel of Revelation eighteen descends.
Kadtong manulonda sa Pinadayag 18 mikunsad niadtong Septiyembre 11, 2001. Gihatagan kini ug tipo sa manulonda nga mikunsad niadtong Agosto 11, 1840. Sa Isaias kapitulo 6, gipakita kang Isaias ang templo sa langit ug ang himaya sa Dios. Sa bersikulo 3 sa kapitulo 6, gipaila nga ang tibuok yuta napuno sa himaya sa Dios. Kana mahitabo sa dihang mokunsad ang manulonda sa Pinadayag 18.
And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. Revelation 18:1.
Ug human niini nakita ko ang laing manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakung kagamhanan; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Pinadayag 18:1.
Verse three of Isaiah six identifies the same history.
Ang bersikulo tres sa Isaias sais nag-ila sa mao rang kasaysayan.
And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.
Ug ang usa misinggit ngadto sa usa, ug miingon, Balaan, balaan, balaan, ang Ginoo sa mga panon: ang tibook nga yuta napuno sa iyang himaya. Isaias 6:3.
Sister White brings Isaiah’s vision of the sanctuary together with the movement of Revelation eighteen.
Gidugtong ni Sister White ang panan-awon ni Isaias bahin sa santuwaryo uban sa kalihukan sa Pinadayag 18.
“The seraphim before the throne are so filled with reverential awe in beholding the glory of God that they do not for an instant look upon themselves with self-complacency, or in admiration of themselves or one another. Their praise and glory are for the Lord of Hosts, who is high and lifted up, and the glory of whose train fills the temple. As they see the future, when the whole earth shall be filled with his glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’ They are fully satisfied to glorify God; and in his presence, beneath his smile of approbation, they wish for nothing more. In bearing his image, in doing his service and worshiping him, their highest ambition is fully reached.
“Ang mga serapin sa atubangan sa trono napuno pag-ayo sa matinahurong kahadlok sa pagtan-aw sa himaya sa Dios nga bisan sa usa ka gutlo dili sila motan-aw sa ilang kaugalingon uban sa pagkatagbaw-sa-kaugalingon, ni sa pagdayeg sa ilang kaugalingon o sa usag usa. Ang ilang pagdayeg ug himaya alang sa Ginoo sa mga Panon, nga hataas ug gibayaw, ug kansang himaya sa iyang kupo nagapuno sa templo. Sa ilang pagtan-aw sa umalabot, sa dihang ang tibuok yuta mapuno sa iyang himaya, ang madaugong awit sa pagdayeg ginabalik gikan sa usa ngadto sa lain sa malinong pag-awit, ‘Balaan, balaan, balaan, mao ang Ginoo sa mga Panon.’ Sila hingpit nga matagbaw sa paghimaya sa Dios; ug sa iyang atubangan, ilalom sa iyang pahiyom sa pag-uyon, wala na silay gitinguha pa. Sa pagdala sa iyang dagway, sa pagbuhat sa iyang pag-alagad ug sa pagsimba kaniya, ang ilang kinatas-ang tinguha hingpit nang natuman.”
“The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days.” Review and Herald, December 22, 1896.
“Ang panan-awon nga gihatag kang Isaias naghulagway sa kahimtang sa katawhan sa Dios sa kataposang mga adlaw.” Review and Herald, December 22, 1896.
John in Revelation chapter ten and also in chapter eighteen, and with Isaiah in chapter six and including the commentary of Sister White, place all these illustrations of the earth being lightened with God’s glory at the same point in history. The whole earth witnessed the events that took place on September 11, 2001. The progressive history of the Millerite movement that concluded in 1863, typified the history when the mighty angel of Revelation eighteen descends with the history associated with the angel that descended in Revelation chapter ten. With these opening premises in place, we will return to the testing process represented in Numbers chapter fourteen. After Moses interceded for the rebels that wished to return to Egypt and stone Joshua and Caleb, God accepts Moses’ intercession.
Si Juan diha sa Pinadayag kapitulo 10 ug usab sa kapitulo 18, ug si Isaias diha sa kapitulo 6, lakip ang komentaryo ni Sister White, nagbutang niining tanang mga ilustrasyon sa yuta nga naandan sa himaya sa Dios sa mao rang punto sa kasaysayan. Ang tibuok kalibotan nakasaksi sa mga hitabo nga nahitabo niadtong Septyembre 11, 2001. Ang progresibong kasaysayan sa kalihokan sa Millerite nga natapos niadtong 1863, maoy tipo sa kasaysayan sa dihang ang gamhanang manulonda sa Pinadayag 18 mokunsad uban sa kasaysayan nga nalangkit sa manulonda nga mikunsad sa Pinadayag kapitulo 10. Uban niining mga pasiunang pamahayag nga nahimutang na, mobalik kita sa proseso sa pagsulay nga girepresentahan diha sa Numeros kapitulo 14. Human si Moises nangamuyo alang sa mga rebelde nga buot mobalik sa Egipto ug mobato kang Josue ug Caleb, gidawat sa Dios ang pagpataliwala ni Moises.
And the Lord said, I have pardoned according to thy word: But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice; Surely they shall not see the land which I sware unto their fathers, neither shall any of them that provoked me see it: But my servant Caleb, because he had another spirit with him, and hath followed me fully, him will I bring into the land whereinto he went; and his seed shall possess it. Numbers 14:20–24.
Ug ang Ginoo miingon, Gipasaylo ko sumala sa imong pulong: Apan ingon ka tinuod nga ako buhi, ang tibook nga yuta mapuno sa himaya sa Ginoo. Tungod kay kining tanan nga mga tawo nga nakakita sa akong himaya, ug sa akong mga milagro, nga akong gibuhat didto sa Egipto ug sa kamingawan, ug nakasulay kanako karon niining napulo ka higayon, ug wala mamati sa akong tingog; Sa pagkatinuod dili nila makita ang yuta nga akong gipanumpaan sa ilang mga amahan, ni usa kanila nga naghagit kanako makakita niini: Apan ang akong alagad nga si Caleb, tungod kay diha kaniya ang lahi nga espiritu, ug nagsunod kanako sa hingpit, siya akong dad-on ngadto sa yuta nga iyang giadtoan; ug ang iyang kaliwat makapanag-iya niini. Numeros 14:20–24.
The history represented here in Numbers fourteen is the final test for ancient Israel and their failure secured for them death in the wilderness over the following forty years. The history is directly associated with Revelation eighteen for God there proclaimed that “as truly as” God lives “all the earth shall be filled with the glory of the Lord.” It’s a very strong statement that God places in this historical record, and in so doing He emphasizes that the history represented in Numbers chapters thirteen and fourteen, pointed forward to the mighty movement of the angel of Revelation eighteen. Because Revelation eighteen is the end of the remnant people of God, the beginning of the remnant people of God is also illustrated in the passage we are considering in the book of Numbers.
Ang kasaysayan nga girepresentahan dinhi sa Numeros katorse mao ang katapusang pagsulay alang sa karaang Israel, ug ang ilang kapakyasan nagpatik alang kanila sa kamatayon didto sa kamingawan sulod sa misunod nga kap-atan ka tuig. Kini nga kasaysayan tuwirang may kalabutan sa Pinadayag dieciocho, kay didto gipahibalo sa Dios nga “ingon sa pagkatinuod nga” buhi ang Dios, “ang tibook yuta mapuno sa himaya sa Ginoo.” Usa kini ka hilabihan kakusgan nga pahayag nga gibutang sa Dios niining tala sa kasaysayan, ug sa pagbuhat niana Iyang gipasiugda nga ang kasaysayan nga girepresentahan sa Numeros kapitulo trece ug katorse, nagtudlo ngadto sa umaabot sa gamhanang kalihokan sa manulonda sa Pinadayag dieciocho. Tungod kay ang Pinadayag dieciocho mao ang katapusan sa salin nga katawohan sa Dios, ang sinugdanan sa salin nga katawohan sa Dios gihulagway usab sa atong gikonsiderar nga pahayag sa basahon sa Numeros.
On August 11, 1840, at the fulfillment of a prophecy of Islam of the second woe, the former chosen covenant people were tested by the message of Elijah that had just been proven to be correct.
Niadtong Agosto 11, 1840, sa katumanan sa usa ka tagna mahitungod sa Islam sa ikaduhang kasakitan, ang kanhing piniling katawhan sa tugon gisulayan pinaagi sa mensahe ni Elias nga bag-o pa lang napamatud-ang husto.
On September 11, 2001, at the fulfillment of a prophecy of Islam of the third woe, the former chosen covenant people marked the beginning of the judgment of the living as the message of Elijah that had just been proven to be correct.
Niadtong Septiyembre 11, 2001, sa katumanan sa usa ka propesiya sa Islam mahitungod sa ikatulong kaalaotan, ang kaniadtong napiling katawohang pakigsaad nagtimaan sa sinugdanan sa paghukom sa mga buhi isip mensahe ni Elias nga bag-o pa lamang napamatud-ang husto.
The Elijah message of the Millerite history was set within the context of prophetic time. The Elijah message on September 11, 2001 was set within the context of the repetition of history. September 11, 2001 repeated the history of August 11, 1840 for both dates represent a fulfillment of a prophecy of Islam, and both mark the descent of the angel, that Sister White said is “no less a personage than Jesus Christ.” Though Sister White never says the angel of Revelation eighteen “was no less a personage than Jesus Christ” as she does of the angel of Revelation ten, the angel of Revelation eighteen lightens the earth with “his” glory, and the Scriptures are clear that it is the glory of Jesus Christ that lightens the earth.
Ang mensahe ni Elias sa kasaysayan sa mga Millerite gibutang sulod sa konteksto sa manalagnaong panahon. Ang mensahe ni Elias niadtong Septiyembre 11, 2001 gibutang sulod sa konteksto sa pagsubli sa kasaysayan. Ang Septiyembre 11, 2001 nagsubli sa kasaysayan sa Agosto 11, 1840 kay ang duha ka petsa nagrepresentar sa katumanan sa usa ka tagna mahitungod sa Islam, ug silang duha nagtimaan sa pagkanaog sa manulonda, nga giingon ni Sister White nga “dili ubos pa sa pagkausa ka personahe kay kang Jesu-Cristo.” Bisan tuod wala gayud iingon ni Sister White nga ang manulonda sa Pinadayag 18 “dili ubos pa sa pagkausa ka personahe kay kang Jesu-Cristo” maingon sa iyang pag-ingon mahitungod sa manulonda sa Pinadayag 10, ang manulonda sa Pinadayag 18 nagahatag ug kahayag sa yuta pinaagi sa “iyang” himaya, ug ang mga Kasulatan tin-aw nga nagapamatuod nga ang himaya ni Jesu-Cristo mao ang nagahatag ug kahayag sa yuta.
The instrument of judgment that brought about the test of the Protestants in the beginning was the Millerite movement as represented by Elijah. The instrument of judgment that brings about the test of Seventh-day Adventism at the end is the Elijah movement as represented by the one hundred and forty-four thousand. The symbol of Elijah has more than one meaning, and though he represents Miller and the Millerite movement, he also represents the one hundred and forty-four thousand.
Ang galamiton sa paghukom nga nagdala sa pagsulay sa mga Protestante sa sinugdan mao ang kalihokan nga Millerite, sumala sa girepresentahan ni Elias. Ang galamiton sa paghukom nga nagdala sa pagsulay sa Seventh-day Adventism sa katapusan mao ang kalihokan ni Elias, sumala sa girepresentahan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang simbolo ni Elias adunay labaw pa sa usa ka kahulogan, ug bisan tuod siya nagrepresentar kang Miller ug sa kalihokan nga Millerite, siya usab nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.
“Moses upon the mount of transfiguration was a witness to Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, who had been translated to heaven without seeing death, represented those who will be living upon the earth at Christ’s second coming, and who will be ‘changed, in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump;’ when ‘this mortal must put on immortality,’ and ‘this corruptible must put on incorruption.’ 1 Corinthians 15:51-53. Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when He shall come ‘the second time without sin unto salvation.’ For He will come ‘in the glory of His Father with the holy angels.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now fulfilled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the risen saints, and Elijah of the translated ones.” The Desire of Ages, 412.
“Si Moises didto sa bukid sa pagkabalhin sa dagway maoy usa ka saksi sa kadaugan ni Cristo batok sa sala ug sa kamatayon. Siya nagrepresentar niadtong mga mogula gikan sa lubnganan sa pagkabanhaw sa mga matarung. Si Elias, nga gibayaw ngadto sa langit nga wala makakita sa kamatayon, nagrepresentar niadtong mga buhi pa sa yuta sa ikaduhang pag-anhi ni Cristo, ug nga ‘pagausabon, sa kalit, sa pagpamilok sa mata, sa ulahing trumpeta;’ sa dihang ‘kining may kamatayon kinahanglan magasul-ob sa pagkadili-mamatay,’ ug ‘kining madunoton kinahanglan magasul-ob sa pagkadili-madunoton.’ 1 Corinto 15:51-53. Si Jesus gibistihan sa kahayag sa langit, maingon sa Iyang dagway sa dihang moanhi Siya ‘sa ikaduhang higayon nga walay sala alang sa kaluwasan.’ Kay moanhi Siya ‘diha sa himaya sa Iyang Amahan uban sa mga balaang manulonda.’ Hebreohanon 9:28; Marcos 8:38. Ang saad sa Manluluwas ngadto sa mga tinun-an natuman na karon. Didto sa bukid ang umaabot nga gingharian sa himaya girepresentahan sa gamayng hulagway,—si Cristo ang Hari, si Moises ang representante sa mga nabanhaw nga balaan, ug si Elias sa mga gibayaw nga wala makaagi sa kamatayon.” The Desire of Ages, 412.
The covenant people that are passed by are the majority of ten to two. Many are called, but few are chosen. The failure of the tenth test was based upon whether the evil report, or the good report of the Promised Land was rejected or accepted. Thus, the history here illustrated demonstrates that victory or defeat in the progressive testing history is premised upon a choice of two methodologies that interpret the same information.
Ang katawhan sa tugon nga ginalabyanan mao ang mayoriya nga napulo batok sa duha. Daghan ang gitawag, apan diyutay ang pinili. Ang kapakyasan sa ikanapulong pagsulay napasukad kon gisalikway ba o gidawat ang daotang taho, o ang maayong taho, mahitungod sa Yutang Saad. Busa, ang kasaysayan nga gipakita dinhi nagapadayag nga ang kadaugan o kapildihan sa nagalakawng kasaysayan sa pagsulay napasukad sa pagpili tali sa duha ka pamaagi nga nagahubad sa mao gihapong kasayoran.
All twelve spies saw the Promised Land, but two different conclusions were drawn concerning what the Promised Land represented. One report was motivated by human fear the other by faith. One manifested a desire to reject the leading of God and return to Egyptian slavery and the other report manifested a desire to trust the leading of God and move forward into the Promised Land.
Ang tanang napulog-duha ka mga maniniid nakakita sa Yutang Saad, apan duha ka nagkalainlaing konklusyon ang gihimo mahitungod sa girepresentar sa Yutang Saad. Ang usa ka taho gimaneho sa tawhanong kahadlok, ug ang usa sa pagtuo. Ang usa nagpakita sa tinguha sa pagsalikway sa pagpanguna sa Dios ug sa pagbalik ngadto sa pagkaulipon sa Ehipto, ug ang laing taho nagpakita sa tinguha sa pagsalig sa pagpanguna sa Dios ug sa pagpadayon ngadto sa Yutang Saad.
In the Millerite movement, the majority also chose to return to the bondage of Babylon and become her daughters, and this was the manifestation of their decision to reject the prophetic message of the first angel. The faithful Millerites chose to follow the prophetic message of the first angel, even after the apparent failure at the first disappointment in the spring of 1844. The history of Numbers sets forth two different “reports” of the twelve spies, representing two different analyses of the same prophetic message. In 1863, Laodicean Adventism did not accept a prophetic message, they rejected a formerly established prophetic message. In 1863, Laodicean Adventism returned to and accepted the biblical methodology that opposed William Miller throughout his ministry. Those that rejected the prophetic message and desired to return to bondage were typified by the rebels of Numbers fourteen, who ultimately died in the wilderness.
Sa kalihokan sa mga Millerite, ang kadaghanan mipili usab sa pagbalik ngadto sa pagkaulipon sa Babilonia ug sa pagkahimong iyang mga anak nga babaye, ug kini mao ang pagpadayag sa ilang desisyon sa pagsalikway sa matagnaong mensahe sa nahaunang manulonda. Ang matinumanong mga Millerite mipili sa pagsunod sa matagnaong mensahe sa nahaunang manulonda, bisan pa human sa dayag nga kapakyasan sa unang kapakyasan sa tingpamulak sa 1844. Ang kasaysayan sa Numeros nagapadayag ug duha ka nagkalainlaing “mga taho” sa napulog-duha ka mga maniniid, nga nagrepresentar sa duha ka nagkalainlaing pagsusi sa mao rang matagnaong mensahe. Niadtong 1863, ang Laodicean nga Adventismo wala modawat ug usa ka matagnaong mensahe; ilang gisalikway ang usa ka kaniadto nang natukod nga matagnaong mensahe. Niadtong 1863, ang Laodicean nga Adventismo mibalik ug midawat sa biblikanhong pamaagi nga misupak kang William Miller sa tibuok niyang ministeryo. Kadtong misalikway sa matagnaong mensahe ug nangandoy sa pagbalik ngadto sa pagkaulipon gilarawan pinaagi sa mga rebelde sa Numeros 14, nga sa katapusan nangamatay didto sa kamingawan.
The number ten, when considered as a symbol, as with all symbols has more than one meaning. Its symbolic meaning must be understood by the context of the passage where it is located. “Ten” as a symbol can represent persecution. It can represent a test. It can represent the ten-fold union of the kings of Europe, the northern tribes of Israel and the United Nations. In the church of Smyrna God’s people were to have tribulation for ten days.
Ang gidaghanon nga napulo, kon sabton ingon nga usa ka simbolo, sama sa tanang simbolo, adunay labaw pa sa usa ka kahulogan. Ang simbolikong kahulogan niini kinahanglang sabton sumala sa konteksto sa bahin diin kini makita. Ang “napulo” isip usa ka simbolo mahimong magrepresentar sa paglutos. Mahimo usab kini magrepresentar sa usa ka pagsulay. Mahimo usab kini magrepresentar sa napulo ka pilo nga panaghiusa sa mga hari sa Uropa, sa amihanang mga banay sa Israel, ug sa Nagkahiusang mga Nasod. Sa iglesia sa Smyrna ang katawhan sa Dios pagaatubangon sa kagul-anan sulod sa napulo ka adlaw.
Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:10.
Ayaw kahadlok niadtong mga butanga nga imong pagaantuson: ania karon, ang yawa magatambog sa pipila kaninyo ngadto sa bilanggoan, aron kamo pagasulayan; ug magaangkon kamo og kasakit sulod sa napulo ka adlaw: magmatinumanon ka hangtod sa kamatayon, ug ihatag ko kanimo ang purongpurong sa kinabuhi. Pinadayag 2:10.
The historians point to the persecution carried out by Diocletian in the history of Smyrna, for that being the most severe persecution of Smyrna’s history, and it lasted ten years. Other historians identify ten different persecutions in the history of Smyrna. Either way, they were carried out by Imperial Rome, which in Daniel seven is represented by ten horns. Those ten kings were the kings, typified by Ahab who committed fornication with the papacy, and were the tool of persecution the papacy used to accomplish the slaughter during the Dark Ages. “Ten” represents the state power that accomplishes the persecution for Jezebel. In Daniel chapter one “ten” symbolizes a testing period.
Ang mga historyador nagtudlo sa paglutos nga gipahigayon ni Diocletian sa kasaysayan sa Smyrna, kay kana mao ang labing mabangis nga paglutos sa kasaysayan sa Smyrna, ug milungtad kini ug napulo ka tuig. Ang ubang mga historyador nag-ila ug napulo ka nagkalainlaing mga paglutos sa kasaysayan sa Smyrna. Sa bisan unsang paagi, kini gipahigayon sa Imperyal nga Roma, nga sa Daniel pito girepresentahan pinaagi sa napulo ka sungay. Kadtong napulo ka mga hari mao ang mga hari, nga gitipoan ni Ahab nga nakighilawas sa kapapahan, ug sila mao ang himan sa paglutos nga gigamit sa kapapahan aron matuman ang pagpamatay sa panahon sa Mangitngit nga mga Katuigan. Ang “napulo” nagarepresentar sa gahum sa estado nga nagatuman sa paglutos alang kang Jezebel. Sa Daniel kapitulo uno, ang “napulo” nagsimbolo sa usa ka panahon sa pagsulay.
Prove thy servants, I beseech thee, ten days; and let them give us pulse to eat, and water to drink. Then let our countenances be looked upon before thee, and the countenance of the children that eat of the portion of the king’s meat: and as thou seest, deal with thy servants. So he consented to them in this matter, and proved them ten days. And at the end of ten days their countenances appeared fairer and fatter in flesh than all the children which did eat the portion of the king’s meat. Daniel 1:12–15.
Sulayi ang imong mga alagad, nangaliyupo ako kanimo, sulod sa napulo ka adlaw; ug pakan-a kami nila ug mga liso nga kalan-on, ug hatagi kami ug tubig nga imnon. Unya tan-awa sa imong atubangan ang among mga dagway, ug ang dagway sa mga kabatan-onan nga nagakaon sa bahin sa kalan-on sa hari; ug sumala sa imong makita, buhata ang angay sa imong mga alagad. Busa mitugot siya kanila niini nga butang, ug gisulayan sila sulod sa napulo ka adlaw. Ug sa katapusan sa napulo ka adlaw ang ilang mga dagway makita nga labi pang maanindot ug mas tambok sa unod kay sa tanang mga kabatan-onan nga nagakaon sa bahin sa kalan-on sa hari. Daniel 1:12–15.
In Numbers fourteen ancient Israel had provoked God ten times, representing ten tests over a period of time.
Sa Numeros katorse, ang karaang Israel nakapahagit sa Dios sa napulo ka higayon, nga nagrepresentar sa napulo ka pagsulay sulod sa usa ka yugto sa panahon.
But as truly as I live, all the earth shall be filled with the glory of the Lord. Because all those men which have seen my glory, and my miracles, which I did in Egypt and in the wilderness, and have tempted me now these ten times, and have not hearkened to my voice. Numbers 14:21, 22.
Apan ingon ka tinuod nga Ako buhi, ang tibook nga yuta pagapun-on sa himaya sa Ginoo. Tungod kay kining tanang mga tawo nga nakakita sa Akong himaya ug sa Akong mga milagro nga Akong gibuhat didto sa Egipto ug sa kamingawan, ug misulay Kanako karon niining napulo ka higayon, ug wala mamati sa Akong tingog. Numeros 14:21, 22.
If you were to search the internet for the understanding of what specific rebellions represent the nine rebellions or failed tests from the deliverance at the Red Sea until the tenth test you will find a few variations of which of the failures of ancient Israel should be marked as one of those ten tests. I contend that the Red Sea deliverance that has been specifically identified as lining up with October 22, 1844, is the beginning of the ten tests, and therefore the place to begin counting the tests that arose from 1844 to 1863. There had been a progressive testing process that began in 1798 when the book of Daniel was unsealed, and that process covered the history of the first and second angel’s messages that concluded at the arrival of the third angel on October 22, 1844.
Kon pangitaon mo sa internet ang pagsabot kon unsang piho nga mga pagrebelde ang nagrepresentar sa siyam ka mga pagrebelde o napakyas nga mga pagsulay sukad sa kaluwasan didto sa Pulang Dagat hangtod sa ikanapulo nga pagsulay, makakaplag ka ug pipila ka kalainlain mahitungod kon hain sa mga kapakyasan sa karaang Israel ang angay markahan isip usa sa napulo ka mga pagsulay. Akong gipahayag nga ang kaluwasan sa Pulang Dagat nga tin-awng giila nga nagkatakdo sa Oktubre 22, 1844, mao ang sinugdanan sa napulo ka mga pagsulay, ug busa mao kana ang dapit diin sugdan ang pag-ihap sa mga pagsulay nga mitungha gikan sa 1844 hangtod sa 1863. Aduna nay usa ka progresibong proseso sa pagsulay nga nagsugod niadtong 1798 sa dihang ang basahon ni Daniel giablihan, ug kadtong proseso mitabon sa kasaysayan sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulonda nga natapos sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844.
“In Minneapolis God gave precious gems of truth to His people in new settings. This light from heaven by some was rejected with all the stubbornness the Jews manifested in rejecting Christ, and there was much talk about standing by the old landmarks. But there was evidence they knew not what the old landmarks were. There was evidence and there was reasoning from the word that commended itself to the conscience; but the minds of men were fixed, sealed against the entrance of light, because they had decided it was a dangerous error removing the ‘old landmarks’ when it was not moving a peg of the old landmarks, but they had perverted ideas of what constituted the old landmarks.
“Didto sa Minneapolis gihatag sa Dios ngadto sa Iyang katawhan ang bililhong mga mutya sa kamatuoran diha sa bag-ong mga kahimtang. Kining kahayag gikan sa langit gisalikway sa pipila uban sa tanang pagkagahi sa ulo nga gipadayag sa mga Judio sa ilang pagsalikway kang Cristo, ug daghan ang paghisgot mahitungod sa pagbarug dapig sa daang mga timaan sa utlanan. Apan may pamatuod nga wala sila mahibalo kon unsa gayud ang daang mga timaan sa utlanan. Adunay pamatuod ug may pangatarungan gikan sa pulong nga nakapadangop sa konsensiya; apan ang mga hunahuna sa mga tawo napahimutang na, tinakpan batok sa pagsulod sa kahayag, tungod kay nakahukom na sila nga kini usa ka makalilisang nga kasaypanan nga nagwagtang sa ‘daang mga timaan sa utlanan,’ sa dihang wala man gani kini mopalihok ug usa ka tukod sa daang mga timaan sa utlanan, kondili sila adunay linapasan nga mga ideya mahitungod sa unsay naglangkob sa daang mga timaan sa utlanan.
“The passing of the time in 1844 was a period of great events, opening to our astonished eyes the cleansing of the sanctuary transpiring in heaven, and having decided relation to God’s people upon the earth, [also] the first and second angels’ messages and the third, unfurling the banner on which was inscribed, ‘The commandments of God and the faith of Jesus.’ One of the landmarks under this message was the temple of God, seen by His truth-loving people in heaven, and the ark containing the law of God. The light of the Sabbath of the fourth commandment flashed its strong rays in the pathway of the transgressors of God’s law. The nonimmortality of the wicked is an old landmark. I can call to mind nothing more that can come under the head of the old landmarks. All this cry about changing the old landmarks is all imaginary.” The 1888 Materials, 518.
“Ang paglabay sa panahon niadtong 1844 maoy usa ka yugto sa dagkung mga panghitabo, nga nagbukas sa among nahinganghang mga mata ngadto sa paghinlo sa santuwaryo nga nahitabo didto sa langit, ug may mahukmanong kalabutan sa katawhan sa Dios dinhi sa yuta, [usab] sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulonda ug sa ikatulo, nga nagbuklad sa bandila diin nahisulat, ‘Ang mga sugo sa Dios ug ang pagtoo ni Jesus.’ Usa sa mga timaan nga patukoranan ilalom niini nga mensahe mao ang templo sa Dios, nga nakita sa Iyang katawhang mahigugmaon sa kamatuoran didto sa langit, ug ang arka nga naglangkob sa balaod sa Dios. Ang kahayag sa Igpapahulay sa ikaupat nga sugo mipasidlak sa iyang makusog nga mga silaw ibabaw sa dalan sa mga malapason sa balaod sa Dios. Ang dili pagkawalay-kamatayon sa mga daotan maoy usa ka karaang timaan nga patukoranan. Wala akoy mahinumduman nga laing butang nga mahimong mahiapil ilalom sa ulohan sa karaang mga timaan nga patukoranan. Kining tanang pagsinggit mahitungod sa pag-usab sa karaang mga timaan nga patukoranan pulos lamang hinanduraw.” The 1888 Materials, 518.
On October 22, 1844 the third angel arrived with a message in his hand.
Niadtong Oktubre 22, 1844, miabot ang ikatulong manulonda nga may dalang mensahe sa iyang kamot.
“As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man.” Early Writings, 254.
“Sa dihang natapos ang ministeryo ni Jesus didto sa balaan nga dapit, ug Siya misulod sa labing balaan, ug mitindog sa atubangan sa arka nga naglangkob sa balaod sa Dios, Iyang gipadala ang laing gamhanang manulonda nga may ikatulong mensahe ngadto sa kalibotan. Usa ka pergamino gibutang sa kamot sa manulonda, ug sa iyang pagkanaog ngadto sa yuta uban sa gahum ug kahalangdon, iyang gimantala ang makahahadlok nga pasidaan, uban sa labing mabangis nga hulga nga sukad gidala ngadto sa tawo.” Early Writings, 254.
On October 22, 1844 an angel descended with a parchment in his hand that God’s people were to eat. The “landmarks” doctrines that are then identified are to either be eaten and accepted or rejected and not eaten. When the third angel arrived with the parchment in his hand, the message within the parchment represented six testing truths. Those six tests were identified as the “passing of time,” representing the twenty-three hundred year prophecy; the judgment, represented as “the cleansing of the sanctuary”; the three angel’s messages; “the law of God”; “the Sabbath”; and the state of the dead as represented as the “nonimmortality of the soul.”
Niadtong Oktubre 22, 1844, usa ka manulonda mikunsad nga may pergamino sa iyang kamot nga pagakan-on sa katawohan sa Dios. Ang mga doktrina sa “landmarks” nga dayon giila kinahanglan pagakan-on ug dawaton, o isalikway ug dili kan-on. Sa dihang miabot ang ikatulong manulonda nga may pergamino sa iyang kamot, ang mensahe sulod sa pergamino nagrepresentar sa unom ka mga kamatuoran sa pagsulay. Kining unom ka mga pagsulay giila ingon nga ang “passing of time,” nga nagrepresentar sa tagna sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig; ang paghukom, nga girepresentar isip “the cleansing of the sanctuary”; ang mga mensahe sa tulo ka mga manulonda; “the law of God”; “the Sabbath”; ug ang kahimtang sa mga patay nga girepresentar ingon nga ang “nonimmortality of the soul.”
Those six truths are of course interrelated, but they individually were identified as landmarks. Some may not wish to include the passing of time in this list, but obviously many rejected the truth that October 22, 1844 was a genuine fulfillment of prophecy. They failed that test, which of course prevented them from struggling with the tests that followed. God’s testing process has been repeatedly established as a progressive process that requires victory over the test you are first given, before you can be involved with the following test.
Kining unom ka kamatuoran, siyempre, nagkakaugnay sa usag usa, apan ang matag usa kanila gilatid ingon nga mga timaan sa utlanan. Ang uban tingali dili buot ilakip ang pag-agi sa panahon niini nga talaan, apan dayag nga daghan ang misalikway sa kamatuoran nga ang Oktubre 22, 1844 maoy usa ka matuod nga katumanan sa tagna. Napakyas sila niana nga pagsulay, nga siyempre nakapugong kanila sa pagpakigbisog sa mga pagsulay nga misunod. Ang paagi sa pagsulay sa Dios balik-balik nang napahimutang ingon nga usa ka progresibong proseso nga nagkinahanglan og kadaugan batok sa pagsulay nga unang gihatag kanimo, sa dili pa ikaw mahimong maapil sa mosunod nga pagsulay.
“When we began to present the light on the Sabbath question, we had no clearly defined idea of the third angel’s message of Revelation 14:9–12. The burden of our testimony as we came before the people was that the great second advent movement was of God, that the first and second messages had gone forth, and that the third was to be given. We saw that the third message closed with the words: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ And we as clearly saw as we now see that these prophetic words suggested a Sabbath reform; but as to what the worship of the beast mentioned in the message was, or what the image and the mark of the beast were, we had no defined position.
“Sa diha nga nagsugod kami sa pagpresentar sa kahayag bahin sa pangutana mahitungod sa Igpapahulay, wala pa kami’y tin-aw nga napasikad nga pagsabot sa mensahe sa ikatulong manulonda sa Pinadayag 14:9–12. Ang gibug-aton sa among pagpamatuod sa among pag-atubang sa katawhan mao nga ang dakong kalihokan sa ikaduhang pag-anhi gikan sa Dios, nga ang nahauna ug ikaduhang mga mensahe napamulong na, ug nga ang ikatulo igahatag pa. Nakita namo nga ang ikatulong mensahe natapos sa mga pulong: ‘Ania ang pagkamapailubon sa mga balaan: ania sila nga nanagbantay sa mga sugo sa Dios, ug sa pagtoo ni Jesus.’ Ug nakita usab namo sa ingon ka tin-aw sama sa among pagkakita karon nga kining mga pulong nga matagnaon nagpasabot ug usa ka reporma sa Igpapahulay; apan mahitungod sa unsa ang pagsimba sa mananap nga gihisgotan sa mensahe, o unsa ang hulagway ug ang timaan sa mananap, wala kami’y tin-aw nga baruganan.
“God by His Holy Spirit let light shine forth upon His servants, and the subject gradually opened to their minds. It required much study and anxious care to search it out, link after link. By care, anxiety, and incessant labor has the work moved on until the great truths of our message, a clear, connected, perfect whole, have been given to the world.
“Ang Dios pinaagi sa Iyang Balaang Espiritu mipadan-ag sa kahayag ibabaw sa Iyang mga alagad, ug ang hilisgutan anam-anam nga naablihan sa ilang mga hunahuna. Nagkinahanglan kini ug daghang pagtuon ug mainampingong kabalaka aron kini masusi pag-ayo, sumpay ngadto sa sumpay. Pinaagi sa pagmatngon, kabalaka, ug walay hunong nga paghago, ang buluhaton mipadayon hangtod nga ang dagkong mga kamatuoran sa atong mensahe, usa ka matin-aw, nagkadugtong, hingpit nga kinatibuk-an, gihatag ngadto sa kalibutan.”
“I have already spoken of my acquaintance with Elder Bates. I found him to be a true Christian gentleman, courteous and kind. He treated me as tenderly as though I were his own child. The first time he heard me speak, he manifested deep interest. After I had ceased speaking, he arose and said: ‘I am a doubting Thomas. I do not believe in visions. But if I could believe that the testimony the sister has related tonight was indeed the voice of God to us, I should be the happiest man alive. My heart is deeply moved. I believe the speaker to be sincere, but cannot explain in regard to her being shown the wonderful things she has related to us.’
“Gisgutan ko na kaniadto ang akong pagkaila kang Elder Bates. Akong hingkaplagan siya nga usa ka tinuod nga Kristohanong ginoo, matinahuron ug maloloy-on. Gitratohan niya ako uban sa kalumo nga daw ako iyang kaugalingong anak. Sa unang higayon nga iyang nadungog ako nga misulti, iyang gipadayag ang halalum nga interes. Human ako mihunong sa pagsulti, mitindog siya ug miingon: ‘Ako usa ka nagduhaduha nga Tomas. Dili ako motuo sa mga panan-awon. Apan kon makatuo pa ako nga ang pagpamatuod nga gisaysay sa igsoong babaye niining gabhiona mao gayod ang tingog sa Dios alang kanato, ako unta ang labing malipayong tawo nga buhi. Ang akong kasingkasing natandog pag-ayo. Nagatoo ako nga ang mamumulong sinsero, apan dili ko masaysay mahitungod sa iyang ikapakita sa maanindot nga mga butang nga iyang gisugilon kanamo.’”
“A few months after my marriage, I attended, with my husband, a Conference at Topsham, Maine, at which Elder Bates was present. He did not then fully believe that my visions were of God. That meeting was a season of much interest. The Spirit of God rested upon me; I was wrapped in a vision of God’s glory, and for the first time had a view of other planets. After I came out of vision, I related what I had seen. Elder B. then asked if I had studied astronomy. I told him I had no recollection of ever looking into an astronomy. Said he: ‘This is of the Lord.’ I never before saw him so free and happy. His countenance shone with the light of heaven, and he exhorted the church with power.” Testimonies, volume 1, 78–80.
“Pila ka bulan human sa akong kaminyoon, mitambong ako, uban sa akong bana, sa usa ka Kumperensiya didto sa Topsham, Maine, diin anaa si Elder Bates. Niadtong panahona wala pa niya hingpit tuohi nga ang akong mga panan-awon gikan sa Dios. Kana nga tigum maoy usa ka panahon sa dakong kainteres. Ang Espiritu sa Dios mipahulay sa ibabaw nako; gilibutan ako diha sa usa ka panan-awon sa himaya sa Dios, ug sa unang higayon nakakita ako sa ubang mga planeta. Human ako makagawas sa panan-awon, gisugilon ko ang akong nakita. Unya si Elder B. nangutana kon nakatoon ba ako sa astronomiya. Mitubag ako kaniya nga wala akoy mahinumdoman nga sukad adunay akong pagtan-aw sa usa ka libro sa astronomiya. Miingon siya: ‘Kini iya sa Ginoo.’ Wala ko pa gayud siya makita kaniadto nga ingon niana ka gawasnon ug malipayon. Ang iyang dagway misidlak sa kahayag sa langit, ug iyang giawhag ang iglesya uban sa gahum.” Testimonies, tomo 1, 78–80.
Certainly, all these doctrinal tests are interconnected, but they are also tests that can be isolated, and they were progressively opened up to God’s servants. There are many churches who observe the seventh-day Sabbath, but who reject the message of the three angels. They reject the truth that judgment began on October 22, 1844, but still observe the Sabbath. These doctrinal tests are interconnected but represent six specific tests.
Sa pagkatinuod, kining tanan nga mga pagsulay sa doktrina nagkadugtong sa usag usa, apan mga pagsulay usab kini nga mahimong mailain, ug sa hinay-hinay gipadayag kini ngadto sa mga alagad sa Dios. Adunay daghang mga iglesia nga nagabantay sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw, apan nagsalikway sa mensahe sa tulo ka mga manulonda. Ilang gisalikway ang kamatuoran nga ang paghukom nagsugod niadtong Oktubre 22, 1844, apan nagabantay gihapon sila sa Igpapahulay. Kining mga pagsulay sa doktrina nagkadugtong sa usag usa apan nagrepresentar sa unom ka piho nga mga pagsulay.
As just illustrated by Joseph Bates, the sea captain that was fully familiar with astronomy accepted the Spirit of Prophecy, which he had previously rejected. In December of 1844, Ellen White received her first vision and the seventh test arrived in the movement.
Sama sa bag-o lang gihulagway ni Joseph Bates, ang kapitan sa dagat nga hingpit nga suheto sa astronomiya midawat sa Espiritu sa Tagna, nga kaniadto iyang gisalikway. Niadtong Disyembre 1844, si Ellen White nakadawat sa iyang unang panan-awon ug miabot ang ikapitong pagsulay sa kalihokan.
“The Bible must be your counselor. Study it and the testimonies God has given; for they never contradict his Word. If the Testimonies speak not according to the word of God, reject them. Christ and Belial cannot be united.” Selected Messages, book 3, 33.
“Ang Biblia kinahanglan maoy imong magtatambag. Tun-i kini ug ang mga pagpamatuod nga gihatag sa Dios; kay sila dili gayud mosupak sa iyang Pulong. Kon ang mga Pagpamatuod dili mosulti sumala sa pulong sa Dios, isalikway sila. Si Cristo ug si Belial dili mahimong mahiusa.” Selected Messages, book 3, 33.
Shortly after the great disappointment Sister White endorsed an article which identified Christ moving from the holy place into the Most Holy Place on October 22, 1844. She recommended the publication to “every saint.”
Mubo lamang nga panahon human sa dakong kapakyasan, giuyonan ni Sister White ang usa ka artikulo nga nag-ila kang Cristo nga mibalhin gikan sa balaang dapit ngadto sa Labing Balaang Dapit niadtong Oktubre 22, 1844. Iyang girekomendar ang maong publikasyon ngadto sa “matag balaan.”
“I believe the Sanctuary, to be cleansed at the end of the 2300 days, is the New Jerusalem Temple, of which Christ is a minister. The Lord shew me in vision, more than one year ago, that Brother Crosier had the true light, on the cleansing of the Sanctuary, &c; and that it was his will, that Brother C. should write out the view which he gave us in the Day-Star, Extra, February 7, 1846. I feel fully authorized by the Lord, to recommend that Extra, to every saint.” A Word to the Little Flock, 12.
“Nagatoo ako nga ang Santuwaryo, nga hinloan sa katapusan sa 2300 ka mga adlaw, mao ang Templo sa Bag-ong Jerusalem, diin si Cristo maoy ministro. Gipakita kanako sa Ginoo pinaagi sa panan-awon, kapin sa usa ka tuig na ang milabay, nga si Igsoon nga Crosier adunay tinuod nga kahayag mahitungod sa paghinlo sa Santuwaryo, ug uban pa; ug nga kabubut-on Niya nga si Igsoon C. mosulat sa panglantaw nga iyang gihatag kanamo diha sa Day-Star, Extra, Pebrero 7, 1846. Gibati ko nga bug-os akong gitugotan sa Ginoo sa pagrekomendar nianang Extra ngadto sa matag balaan.” A Word to the Little Flock, 12.
Her endorsement was of Crosier’s description of Christ’s movement to the Most Holy Place, but the article contained several erroneous teachings, including apostate Protestantism’s teaching that the “daily” in the book of Daniel represented Christ’s ministry. She therefore penned a clarification that first was published in 1850 and then later included in the book Early Writings. There she identified that “those who gave the judgment hour cry had the correct view of the ‘daily’.”
Ang iyang pag-uyon may kalabotan sa paghulagway ni Crosier sa paglihok ni Cristo ngadto sa Labing Balaang Dapit, apan ang maong artikulo naglangkob ug daghang sayop nga mga pagtulon-an, lakip ang pagtulon-an sa apostatang Protestante nga ang “adlaw-adlaw” sa basahon ni Daniel nagrepresentar sa ministeryo ni Cristo. Busa, nagsulat siya ug usa ka pagpasabot nga unang gimantala niadtong 1850 ug unya sa ulahi gilakip sa basahon nga Early Writings. Didto iyang gipaila nga “kadtong naghatag sa pagtuaw sa takna sa paghukom adunay husto nga pagsabot sa ‘adlaw-adlaw.’”
“Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed.” Early Writings, 74.
“Unya nakita ko, maylabot sa ‘adlaw-adlaw’ (Daniel 8:12), nga ang pulong nga ‘halad’ gidugang pinaagi sa kaalam sa tawo, ug dili iya sa teksto, ug nga gihatag sa Ginoo ang husto nga pagsabot niini ngadto kanila nga mipahibalo sa pagtuaw sa takna sa paghukom. Sa dihang diha pa ang panaghiusa, sa wala pa ang 1844, hapit ang tanan nagkahiusa sa husto nga pagsabot sa ‘adlaw-adlaw’; apan sa kalibog sukad sa 1844, ang ubang mga panglantaw gidawat, ug misunod ang kangitngit ug kalibog.” Early Writings, 74.
The subject of “the daily” in the book of Daniel became a symbol of Adventism’s return to the methodology of apostate Protestantism in the early part of the twentieth century, and today the correct Millerite understanding of “the daily” has been rejected by the theologians of Adventism. It has been rejected, in spite of Sister White clearly identifying that the Millerites were correct in identifying “the daily” as the satanic power of paganism. They rejected the truth of “the daily” not only in contradiction of her inspired endorsement that the Millerites understanding was correct, but also in direct contradiction of her straightly identifying that the false doctrine that teaches that “the daily” represents Christ’s sanctuary ministry was delivered by “angels that were expelled from heaven!”
Ang hilisgutan mahitungod sa “ang adlaw-adlaw” sa basahon ni Daniel nahimong simbolo sa pagbalik sa Adventismo ngadto sa metodolohiya sa apostatang Protestante sa unang bahin sa ikakaluhaan nga siglo, ug karon ang husto nga Milleritang pagsabot sa “ang adlaw-adlaw” gisalikway na sa mga teologo sa Adventismo. Gisalikwatan nila kini, bisan pa sa tin-aw nga pag-ila ni Sister White nga husto ang mga Millerita sa ilang pag-ila nga ang “ang adlaw-adlaw” mao ang satanikong gahom sa paganismo. Gisalikwatan nila ang kamatuoran sa “ang adlaw-adlaw” dili lamang supak sa iyang dinasig nga pag-apruba nga husto ang pagsabot sa mga Millerita, kondili usab sa dayag nga pagsupak sa iyang matinud-anong pag-ila nga ang bakak nga doktrina nga nagatudlo nga ang “ang adlaw-adlaw” nagrepresentar sa ministeryo ni Cristo sa santuwaryo gidala sa “mga manulonda nga gipapahawa gikan sa langit!”
“And there was Brother Daniells, whose mind the enemy was working; and your mind and Elder Prescott’s mind were being worked by the angels that were expelled from heaven.” Manuscript Releases, volume 20, 17.
“Ug didto si Igsoon nga si Daniells, kansang hunahuna gipalihokan sa kaaway; ug ang imong hunahuna ug ang hunahuna ni Elder Prescott gipalihokan sa mga manulonda nga gipalagpot gikan sa langit.” Manuscript Releases, volume 20, 17.
Her profound rejection of what Adventism now uses as one of its “dishes of fables” was so severe, because Daniells and Prescott took a symbol of satanic power (paganism) and assigned that symbol to Christ’s (His sanctuary ministry). This makes eight doctrinal tests.
Ang iyang halalum nga pagsalikway sa unsa nga gigamit karon sa Adventismo ingon usa sa iyang “mga pinggan sa mga sugilanon” hilabihan ka mabangis, tungod kay gikuha nila Daniells ug Prescott ang usa ka simbolo sa satanikong gahum (pagano) ug giila kana nga simbolo ngadto kang Cristo (sa Iyang ministeryo sa santuwaryo). Kini naghimo ug walo ka mga pagsulay sa doktrina.
The ninth test in the history leading to 1863 is the production of the second table of Habakkuk in 1850. The 1843 pioneer chart was produced in 1842, and is only called the 1843 chart because it predicted Christ’s return in 1843. The command to produce a second table of Habakkuk was given to Sister White in 1850. The production of Habakkuk’s two tables link the history of the first and second angels to the history of the third. In her grandson’s biography of her life and work, he provides an overview of the events that led to the production of the 1850 chart. He does so by selecting relevant comments of Sister White and adds his commentary in the overview.
Ang ikasiyam nga pagsulay sa kasaysayan nga nagpadulong ngadto sa 1863 mao ang paghimo sa ikaduhang lamesa ni Habakkuk niadtong 1850. Ang tsart sa mga payunir sa 1843 gihimo niadtong 1842, ug gitawag lamang kini nga tsart sa 1843 tungod kay kini nagtagna sa pagbalik ni Cristo niadtong 1843. Ang sugo sa paghimo sa ikaduhang lamesa ni Habakkuk gihatag kang Sister White niadtong 1850. Ang paghimo sa duha ka lamesa ni Habakkuk nagdugtong sa kasaysayan sa nahaunang ug sa ikaduhang manulonda ngadto sa kasaysayan sa ikatulong manulonda. Sa biograpiya sa iyang apo mahitungod sa iyang kinabuhi ug buluhaton, naghatag siya ug kinatibuk-ang paghulagway sa mga panghitabo nga mitultol ngadto sa paghimo sa tsart sa 1850. Gibuhat niya kini pinaagi sa pagpili sa may kalabutan nga mga komento ni Sister White ug gidugangan kini sa iyang kaugalingong komentaryo sulod sa maong kinatibuk-ang paghulagway.
“On our return to Brother Nichols’ the Lord gave me a vision and showed me that the truth must be made plain upon tables and it would cause many to decide for the truth by the third angel’s message, with the two former being made plain upon tables.—Letter 28, 1850.
“Sa among pagbalik sa balay ni Igsoon Nichols ang Ginoo mihatag kanako ug usa ka panan-awon ug gipakita kanako nga ang kamatuoran kinahanglan ipatin-aw sa ibabaw sa mga papan, ug kini makapahinungdan sa daghan nga modesisyon pabor sa kamatuoran pinaagi sa mensahe sa ikatulong manulonda, uban sa duha ka nahauna nga gipatin-aw usab sa ibabaw sa mga papan.—Sulat 28, 1850.
“In this vision she was also shown that which would give James White courage to continue publishing:
“Niini nga panan-awon, gipakita usab kaniya kadtong magahatag kang James White ug kaisog sa pagpadayon sa pagmantala:
“I also saw it was as necessary for the paper to be published as for the messengers to go, for the messengers need a paper to carry with them containing present truth to put in the hands of those that hear, and then the truth would not fade from the mind. And that the paper would go where the messengers could not go.—Ibid.
“Nakita ko usab nga sama ka gikinahanglan nga ang mantalaan mapatik ingon nga ang mga mensahero kinahanglan nga moadto; kay ang mga mensahero nagkinahanglan ug mantalaan nga ilang madala uban kanila nga naglangkob sa kamatuoran alang niining panahona aron itugyan ngadto sa mga kamot niadtong mga mamati, ug unya ang kamatuoran dili na mawagtang sa hunahuna. Ug nga ang mantalaan makaadto didto sa mga dapit diin ang mga mensahero dili makaadto.—Ibid.
“Work on the new chart was begun at once, and opportunity was given to tell the brethren about it in the issue of Present Truth that James got out the next month:
“Ang pagtrabaho sa bag-ong tsart gisugdan dayon, ug gihatagan ug kahigayonan ang pagsugilon sa mga kaigsoonan mahitungod niini diha sa isyu sa Present Truth nga gipagula ni James sa misunod nga bulan:
“The Chart. A chronological chart of the visions of Daniel and John, calculated to illustrate clearly the present truth, is now being lithographed under the care of Brother Otis Nichols, of Dorchester, Massachusetts. Those who teach the present truth will be greatly aided by it. Further notice of the chart will be given hereafter.—Present Truth, November, 1850.
“Ang Tsart. Usa ka kronolohikal nga tsart sa mga panan-awon ni Daniel ug Juan, nga gihimo aron sa tin-aw nga pagpasabot sa kamatuoran alang sa karon, ginapalitograpo karon ubos sa pagdumala ni Igsoon nga Otis Nichols, sa Dorchester, Massachusetts. Kadtong nagatudlo sa kamatuoran alang sa karon madakong matabangan niini. Dugang nga pahibalo mahitungod sa tsart igahatag sa ulahi.—Present Truth, Nobyembre, 1850.
“By late January, 1851, the chart was ready and advertised for $2. James White was much pleased with it and offered it free to ‘those whom God has called to give the message of the third angel’ (Review and Herald, January, 1851). Some generous donations had helped meet the expense of publication.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 185.
“Sa ulahing bahin sa Enero, 1851, ang tsart andam na ug gipahibalo nga ibaligya sa halagang $2. Si James White nalipay pag-ayo niini ug iyang gitanyag kini nga walay bayad ngadto sa ‘mga gitawag sa Dios sa paghatag sa mensahe sa ikatulong manulonda’ (Review and Herald, Enero, 1851). Ang pipila ka manggihatagon nga mga donasyon mitabang sa pag-atubang sa gasto sa pagmantala.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, bolyum 1, 185.
Speaking of the 1843 chart Sister White recorded that it had been directed by God.
Mahitungod sa tsart sa 1843, giulat ni Sister White nga kini gimandoan sa Dios.
“The Lord showed me that the 1843 chart was directed by his hand, and that no part of it should be altered; that the figures were as he wanted them. That his hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until his hand was removed.” Review and Herald, November 1, 1850.
“Gipakita sa Ginoo kanako nga ang tsart sa 1843 gimandoan sa iyang kamot, ug nga walay bisan unsang bahin niini ang angay usbon; nga ang mga numero ingon sa iyang gusto nga mahimutang sila. Nga ang iyang kamot anaa sa ibabaw ug nagtago sa usa ka sayop sa pipila ka mga numero, aron walay bisan kinsa nga makakita niini, hangtod nga ang iyang kamot gikuha na.” Review and Herald, November 1, 1850.
When recording the light associated with the command to produce another chart in 1850, she provided the same divine endorsement of the 1850 chart as was given concerning the 1843 chart, while also identifying that other charts that were then being produced were not acceptable to the Lord. The command to produce a new chart was incorporated with a command to print a new publication.
Sa dihang gitala niya ang kahayag nga may kalabutan sa sugo sa paghimo ug laing tsart niadtong 1850, gihatag niya ang maong balaang pag-uyon sa tsart sa 1850 nga sama sa gihatag mahitungod sa tsart sa 1843, samtang usab gipaila niya nga ang ubang mga tsart nga ginahimo niadto nga panahon dili madawat sa Ginoo. Ang sugo sa paghimo ug bag-ong tsart gilakip uban sa usa ka sugo sa pag-imprenta ug bag-ong publikasyon.
“I saw the chart-making business was all wrong. It originated with Brother Rhodes and was followed out by Brother Case. Means has been spent in making charts and forming uncouth disgusting images to represent angels and the glorious Jesus. Such things I saw were displeasing to God. I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.
“Nakita ko nga ang negosyo sa paghimo og mga tsart hingpit nga sayop. Kini nagsugod kang Igsoong Rhodes ug gisundan dayon ni Igsoong Case. Mga kapanguhaan nagasto sa paghimo og mga tsart ug sa pagporma og mga bastos, makalilisang nga mga hulagway aron magrepresentar sa mga manulonda ug sa mahimayaong Jesus. Nakita ko nga ang maong mga butang dili makapahimuot sa Dios. Nakita ko nga ang Dios anaa sa pagmantala sa tsart pinaagi kang Igsoong Nichols. Nakita ko nga adunay usa ka tagna mahitungod niining tsarta diha sa Biblia, ug kon kining tsarta gituyo alang sa katawohan sa Dios, kon kini igo alang sa usa, igo usab kini alang sa lain; ug kon ang usa nagkinahanglan og bag-ong tsarta nga gipintalan sa mas dako nga sukod, ang tanan nanginahanglan usab niana sa samang gidak-on.
“I saw that it was a restless, uneasy, unsatisfied, ungrateful feeling in Brother Case that desired another chart. I saw that these painted charts had a bad effect upon the congregation. It caused a light, chaffy spirit of ridicule to be in the meeting.
“Nakita ko nga kini usa ka walay pagpahulay, dili malinawon, dili matagbaw, walay pagpasalamat nga pagbati diha kang Igsoon nga si Case nga nangandoy og laing tsart. Nakita ko nga kining mga gipintalan nga mga tsart adunay daotang epekto ibabaw sa katilingban. Kini nakapahinabo nga ang usa ka magaan, uhoton nga espiritu sa pagbiaybiay anaa sa tigomanan.
“I saw that the charts ordered by God struck the mind favorably, even without an explanation. There is something light, lovely, and heavenly in the representation of the angels on the charts. The mind is almost imperceptibly led to God and heaven. But the other charts that have been gotten up disgust the mind, and cause the mind to dwell more on earth than heaven. Images representing angels look more like fiends than beings of heaven. I saw that the charts had for days and weeks occupied Brother Case’s mind when he should have been seeking heavenly wisdom from God, and should have been growing in graces of the Spirit and the knowledge of the truth.
“Nakita ko nga ang mga tsart nga gimandoan sa Dios nakadani ug maayo sa hunahuna, bisan walay pagpasabot. Anaa sa hulagway sa mga manulonda diha sa mga tsart ang usa ka butang nga hayag, maanindot, ug langitnon. Ang hunahuna hapit dili mamatikdi nga gidala ngadto sa Dios ug sa langit. Apan ang ubang mga tsart nga gihimo nakapaluod sa hunahuna, ug nakapapuyo sa hunahuna labaw pa sa yuta kay sa langit. Ang mga hulagway nga nagrepresentar sa mga manulonda mas susama hinoon sa mga yawa kay sa mga linalang sa langit. Nakita ko nga sulod sa mga adlaw ug mga semana ang mga tsart maoy miokupar sa hunahuna ni Igsoon nga Case sa dihang kinahanglan unta nga nangita siya gikan sa Dios ug langitnong kaalam, ug kinahanglan unta nga nagtubo siya sa mga grasya sa Espiritu ug sa kahibalo sa kamatuoran. ”
“I saw that if the means that has been wasted in getting out charts had been spent in getting out the truth clear before the brethren in publishing tracts, etc., it would have done much good and saved souls. I saw that the chart-making business has spread like the fever.” Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.
“Nakita ko nga kon ang mga paagi nga nausik sa pagpagawas ug mga tsart gigamit unta sa pagpatin-aw sa kamatuoran sa tin-aw nga paagi sa atubangan sa mga kaigsoonan pinaagi sa pagmantala ug mga tract, ug uban pa, dako unta kini ug nahimo nga kaayohan ug nakaluwas ug mga kalag. Nakita ko nga ang negosyo sa paghimo ug mga tsart mikaylap sama sa hilanat.” Manuscript Releases, numero 13, 359; 1853.
She plainly states that “God was in the publishment of the [1850] chart by Brother Nichols,” and that there was “a prophecy [Habakkuk two] of this chart in the Bible.” She also identified that “the charts” [plural; 1843 and 1850] that were “ordered by God struck the mind favorably, even without an explanation.” Habakkuk two commanded the Millerites to make the vision plain upon tables, (in the plural), that he that read the two charts could run to and fro in God’s Word. The divine charts needed no added explanations, as was the case with Uriah Smith’s 1863 counterfeit chart.
Sa tin-aw nga paagi iyang gipahayag nga “ang Dios anaa sa pagmantala sa [1850] tsart pinaagi kang Igsoon Nichols,” ug nga adunay “usa ka tagna [Habakkuk dos] mahitungod niining tsart diha sa Biblia.” Iyang giila usab nga “ang mga tsart” [sa plural; 1843 ug 1850] nga “gisugo sa Dios nakapadani sa hunahuna sa paborableng paagi, bisan walay pagpasabot.” Ang Habakkuk dos nagsugo sa mga Millerite sa paghimo nga tin-aw sa panan-awon ibabaw sa mga papan, (sa plural), aron ang magabasa sa duha ka mga tsart makadalagan ngadto-nganhi diha sa Pulong sa Dios. Ang langitnong mga tsart wala magkinahanglan ug dugang nga mga pagpasabot, sama sa nahitabo sa peke nga tsart ni Uriah Smith sa 1863.
And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.
Ug ang Ginoo mitubag kanako, ug miingon: Isulat ang panan-awon, ug himoa kini nga tin-aw ibabaw sa mga papan, aron makadalagan ang magabasa niini. Habakkuk 2:2.
The tenth test is the focus of this article. With the ten tests referenced by Moses in Numbers chapter fourteen the Hebrew scholars and other theologians produce a variation of guesses at which events in the history from the Red Sea deliverance to the rebellion of the ten spies might represent. The rebellion of that history provides a few variations to choose from, but it is certain the tenth test marks the beginning of forty years of death by attrition in the wilderness until all the rebels that were of the age of accountability were dead.
Ang ikanapulong pagsulay mao ang pokus niini nga artikulo. Mahitungod sa napulo ka mga pagsulay nga gihisgotan ni Moises sa Numeros kapitulo katorse, ang mga Hebreohanong eskolar ug uban pang mga teologo naghatag ug nagkalainlaing mga pagtag-an kon hain nga mga hitabo sa kasaysayan sukad sa kaluwasan didto sa Mapulang Dagat hangtod sa pagsukol sa napulo ka mga maniniid ang mahimong ilang gipasabot. Ang pagsukol nianang kasaysayana naghatag ug pipila ka mga kalainlain nga mapilian, apan sigurado nga ang ikanapulong pagsulay nagtimaan sa sinugdanan sa kap-atan ka tuig nga kamatayon pinaagi sa hinayhinay nga pagkahurot didto sa kamingawan hangtod nga nangamatay ang tanang mga masupilon nga anaa na sa edad sa pagpanubag.
In like manner some may protest over my selection of these ten doctrinal tests, for there may be variations that seem better than what I am here setting forth. That being said, the tenth and final test is as clear as was the rebellion of the ten spies. It was the rejection of the seven times of Leviticus twenty-six. There are several prophetic proofs to uphold this identification.
Sa susamang paagi, adunay uban nga mahimong mosupak sa akong pagpili niining napulo ka mga pagsulay sa doktrina, kay mahimo nga adunay mga kalainan nga daw mas maayo kay sa akong gipahimutang dinhi. Bisan pa niana, ang ikanapulo ug katapusang pagsulay tin-aw sama sa pagrebelde sa napulo ka mga maniniid. Kini mao ang pagsalikway sa pito ka mga panahon sa Levitico 26. Adunay daghang mga pamatuod nga profetiko aron magpalig-on niining pag-ila.
In the next article we will begin to identify those prophetic witnesses that uphold the identification that the seven times of Leviticus twenty-six is the tenth and final failure of Laodicean Adventism.
Sa sunod nga artikulo magsugod kita sa pag-ila niadtong mga profetikong mga saksi nga nagpalig-on sa pag-ila nga ang pito ka mga panahon sa Levitico 26 mao ang ikapulo ug katapusang kapakyasan sa Laodiceanong Adventismo.
“When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No aftersuppositions, contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time, God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit.
“Sa diha nga ang gahum sa Dios magpamatuod kon unsa ang kamatuoran, kana nga kamatuoran kinahanglan magpabilin sa walay kataposan ingon nga kamatuoran. Walay ulahing mga pangagpas nga supak sa kahayag nga gihatag sa Dios ang angay dawaton. Motungha ang mga tawo nga may mga hubad sa Kasulatan nga alang kanila kamatuoran, apan dili gayud kamatuoran. Ang kamatuoran alang niining panahona, gihatag kanato sa Dios ingon nga patukoranan sa atong pagtuo. Siya gayud mao ang nagtudlo kanato kon unsa ang kamatuoran. Motungha ang usa, ug dayon ang usa pa, nga may bag-ong kahayag nga mosupak sa kahayag nga gihatag sa Dios ilalom sa pagpamatuod sa Iyang Balaang Espiritu.
“A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard-bearers who have fallen in death, are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.
“Aduna pa ang pipila nga buhi nga nakaagi sa kasinatian nga nakuha sa pagpatukod niining kamatuoran. Sa maloloy-ong grasya sa Dios giluwas Niya ang ilang mga kinabuhi aron magsubli ug magsubli hangtod sa katapusan sa ilang kinabuhi, sa kasinatian nga ilang naagian, maingon kang Juan nga apostol hangtod gayod sa katapusang bahin sa iyang kinabuhi. Ug ang mga tagadala sa bandila nga nangapukan na sa kamatayon, magapadayon sa pagsulti pinaagi sa pag-imprinta pag-usab sa ilang mga sinulat. Gitugon kanako nga sa ingon niini ang ilang mga tingog pagapatalinghugan. Sila magadala sa ilang pagpamatuod mahitungod sa unsay naglangkob sa kamatuoran alang niining panahona.
“We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.” Selected Messages, book 1, 161.
“Dili kita modawat sa mga pulong niadtong nanganha nga may mensahe nga nagsupak sa pinasahi nga mga punto sa atong pagtoo. Ilang tigumon ang daghang mga Kasulatan, ug tapokon kini ingon nga pamatuod sa palibot sa ilang gipanag-ingong mga teorya. Kini gibuhat pag-usab ug pag-usab sulod sa milabay nga kalim-an ka tuig. Ug bisan pa nga ang mga Kasulatan mao ang pulong sa Dios, ug kinahanglan tahuron, ang pagpadapat niini, kon ang maong pagpadapat mopalihok sa usa ka haligi gikan sa patukoranan nga gipadayon sa Dios niining kalim-an ka tuig, dako kaayong kasaypanan. Ang nagbuhat sa maong pagpadapat wala makaila sa kahibulongang pagpadayag sa Espiritu Santo nga naghatag og gahum ug kusog sa nangaging mga mensahe nga miabot sa katawhan sa Dios.” Selected Messages, basahon 1, 161.