The message of Daniel chapters eight and nine which are represented by the Ulai River were unsealed in 1798. The prophecy of chapter eight was interpreted in chapter nine by Gabriel, but not until Daniel had set forth a prayer, that is considered one of the most significant human prayers in the Bible. In that prayer Daniel identifies that he had recognized that the desolation of Jerusalem would last seventy years according to what he had discovered in the book of Jeremiah.
Ang mensahe sa Daniel kapitulo otso ug nuwebe nga girepresentahan sa Suba sa Ulai giablihan sa 1798. Ang tagna sa kapitulo otso gihubad sa kapitulo nuwebe pinaagi ni Gabriel, apan dili hangtod nga si Daniel nakahalad una ug usa ka pag-ampo nga giisip nga usa sa labing mahinungdanong tawhanong mga pag-ampo sa Biblia. Niadtong pag-ampoha, gipaila ni Daniel nga iyang nasabtan nga ang pagkalaglag sa Jerusalem molungtad ug kapitoan ka tuig sumala sa iyang nadiskobrehan sa basahon ni Jeremias.
In the first year of Darius the son of Ahasuerus, of the seed of the Medes, which was made king over the realm of the Chaldeans; In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:1, 2.
Sa unang tuig ni Dario nga anak ni Ahasuerus, nga kaliwat sa mga Medo, nga gihimong hari ibabaw sa gingharian sa mga Caldeahanon; sa unang tuig sa iyang paghari ako si Daniel nakasabut pinaagi sa mga basahon sa gidaghanon sa mga tuig, mahitungod niana ang pulong sa Ginoo miabot kang Jeremias nga manalagna, nga Iyang tumanon ang kapitoan ka tuig sa pagkabiniyaan sa Jerusalem. Daniel 9:1, 2.
Jeremiah also identified that at the end of those seventy years Belshazzar would die as Cyrus the General of Darius conquered Babylon.
Gipaila usab ni Jeremias nga sa katapusan niadtong kapitoan ka tuig mamatay si Belshazzar samtang si Ciro, ang Heneral ni Dario, magabuntog sa Babilonia.
And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.
Ug kining tibook nga yuta mahimong usa ka awaaw ug kahibulongan; ug kining mga nasod mag-alagad sa hari sa Babilonia sulod sa kapitoan ka tuig. Ug mahitabo, sa diha nga matuman na ang kapitoan ka tuig, nga silotan ko ang hari sa Babilonia, ug kanang nasora, nagaingon ang Ginoo, tungod sa ilang kasal-anan, ug ang yuta sa mga Caldeanhon, ug himoon ko kini nga walay-katapusang mga kalaglagan. Jeremias 25:11, 12.
Daniel also identified that the seventy years of desolation was a fulfillment of a prophecy recorded by Moses.
Giila usab ni Daniel nga ang kapitoan ka tuig sa pagkalumpag maoy katumanan sa usa ka tagna nga gisulat ni Moises.
Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.
Oo, ang tibook Israel nakalapas sa imong balaod, bisan pa pinaagi sa pagtalikod, aron sila dili motuman sa imong tingog; busa ang tunglo gibubo sa ibabaw namo, ug ang panumpa nga nahisulat sa balaod ni Moises nga alagad sa Dios, tungod kay kami nakasala batok kaniya. Ug iyang gituman ang iyang mga pulong, nga iyang gisulti batok kanamo, ug batok sa among mga maghuhukom nga naghukom kanamo, pinaagi sa pagpadangat kanamo ug dakong kadautan; kay sa ilalom sa tibook langit walay nahimo nga sama sa nahimo batok sa Jerusalem. Sumala sa nahisulat sa balaod ni Moises, kining tibook kadautan nahiabut kanamo: apan wala kami mag-ampo sa atubangan sa Ginoo nga among Dios, aron unta kami motalikod gikan sa among mga kasal-anan, ug makasabut sa imong kamatuoran. Daniel 9:11–13.
The “oath” that Israel had broken which produced the “curse” was the “seven times” of Leviticus twenty-six. The word translated as “seven times” in Leviticus twenty-six is the same Hebrew word that is translated as “oath,” in Daniel nine. Moses’ oath represented by the word translated as “seven times” is the first time-prophecy discovered by William Miller and it was the first of his foundational truths that was set aside in 1863. William Miller represented Elijah, and this is confirmed by the Spirit of Prophecy.
Ang “panumpa” nga gilapas sa Israel nga maoy nagpahinabo sa “tunglo” mao ang “pito ka panahon” sa Levitico 26. Ang pulong nga gihubad nga “pito ka panahon” sa Levitico 26 mao ra usab ang mao nga Hebreohanong pulong nga gihubad nga “panumpa” sa Daniel 9. Ang panumpa ni Moises nga gilarawan pinaagi sa pulong nga gihubad nga “pito ka panahon” mao ang unang tagna bahin sa panahon nga nadiskobrehan ni William Miller, ug kini mao ang una sa iyang mga patukoranan nga mga kamatuoran nga gisalikway niadtong 1863. Si William Miller nagrepresentar kang Elias, ug kini gipamatud-an sa Espiritu sa Tagna.
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message.” Early Writings, 233.
“Liniboan ang gidala ngadto sa pagdawat sa kamatuoran nga giwali ni William Miller, ug ang mga alagad sa Dios gipatindog diha sa espiritu ug gahum ni Elias aron sa pagmantala sa mensahe.” Early Writings, 233.
In 1863 the Millerite movement ended as those who had formerly been in the movement started the Seventh-day Adventist church. When they began as a church the movement ended. It ended when they slew Moses as represented in the “seven times” of Leviticus twenty-six, and when they simultaneously slew Elijah, the messenger that had presented the “oath” of Moses to the movement. Moses and Elijah were both slain in 1863 and were not to be resurrected until post September 11, 2001, when God took the movement Future for America back to the old paths.
Niadtong 1863 ang kalihukang Millerite natapos sa dihang kadtong kaniadto anaa sa maong kalihukan nagsugod sa iglesya sa Seventh-day Adventist. Sa ilang pagsugod isip usa ka iglesya, natapos ang kalihukan. Natapos kini sa dihang ilang gipatay si Moises sumala sa gihulagway sa “pito ka panahon” sa Levitico 26, ug sa dihang sa maong higayon ilang gipatay usab si Elias, ang mensahero nga nagpresentar sa “panumpa” ni Moises ngadto sa kalihukan. Si Moises ug si Elias kapuwa gipatay niadtong 1863 ug dili pagabanhawon hangtod sa human sa Setyembre 11, 2001, sa dihang gidala sa Dios ang kalihukan nga Future for America balik ngadto sa karaang mga alagianan.
Future for America recognized September 11, 2001 as the arrival of the third woe, and what establishes that the identification of Islam’s attack on September 11 was the history of the first two woes as identified by the Millerites which is specifically represented upon both the 1843 and 1850 pioneer charts. By returning to Millerite history to uphold the modern role of Islam, the Lord then opened Future for America’s understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, which is graphically represented on both charts in the center column. And in both charts, the center of the center column is the cross. When God directed in the production of both of Habakkuk’s tables, He made sure that the “oath” of Moses, the “seven times” of Leviticus twenty-six was the center of all the other prophetic illustrations and that on both tables Christ was placed in the very center.
Giila sa Future for America ang Septyembre 11, 2001 ingon nga pag-abot sa ikatulong kaalautan, ug ang nagpalig-on niana nga pag-ila sa pag-atake sa Islam niadtong Septyembre 11 mao ang kasaysayan sa unang duha ka kaalautan sumala sa pag-ila sa mga Millerite, nga espesipikong girepresentahan sa duha ka pioneer charts sa 1843 ug 1850. Pinaagi sa pagbalik sa kasaysayan sa mga Millerite aron pagtuboy sa moderno nga papel sa Islam, dayon giablihan sa Ginoo ang pagsabot sa Future for America mahitungod sa “pito ka mga panahon” sa Levitico 26, nga grapikong girepresentahan sa duha ka charts diha sa tunga nga kolum. Ug sa duha ka charts, ang sentro sa tunga nga kolum mao ang krus. Sa dihang ang Dios nagmando sa paghimo sa duha ka lamesa ni Habacuc, Iyang gisiguro nga ang “panumpa” ni Moises, ang “pito ka mga panahon” sa Levitico 26, mao ang sentro sa tanang uban pang mga hulagwayng matagnaon ug nga sa duha ka lamesa si Cristo gibutang gayod sa pinakasentro.
This agreed with a period of time located in another prophecy that was interpreted by Gabriel in chapter nine of Daniel which identified that Christ would confirm the covenant with many for one week.
Kini nahiuyon sa usa ka yugto sa panahon nga nahimutang sa laing tagna nga gihubad ni Gabriel sa ikasiyam nga kapitulo sa Daniel, nga nagpaila nga si Cristo magapamatuod sa tugon uban sa daghan sulod sa usa ka semana.
And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.
Ug iyang lig-onon ang tugon uban sa daghan sulod sa usa ka semana; ug sa taliwala sa semana iyang pahunongon ang halad ug ang halad-nga-kalan-on, ug tungod sa pagkatag sa mga dulumtanan iyang himoon kini nga awaaw, bisan hangtod sa katapusang katumanan; ug ang gitino pagabuboan ibabaw sa mabiniyaan. Daniel 9:27.
A prophetic week is twenty-five hundred and twenty symbolic days, and the prophecy that Gabriel was explaining identified that in the “midst” or center of those twenty-five hundred and twenty symbolic days Christ would be crucified. Christ is the center of ‘the twenty-five twenty’ on both of Habakkuk’s tables and also the week He confirmed the covenant with many.
Ang usa ka matagnaong semana mao ang duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka simbolikong mga adlaw, ug ang tagna nga gihubad ni Gabriel nagpaila nga sa “taliwala” o sentro nianang duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka simbolikong mga adlaw si Cristo ilansang sa krus. Si Cristo mao ang sentro sa ‘the twenty-five twenty’ diha sa duha ka lamesa ni Habakkuk ug usab sa semana diin Iyang gipalig-on ang pakigsaad uban sa daghan.
In 1863 Adventism began as a church and the Millerite movement that had been empowered with the spirit of Elijah was slain. The Millerite movement understood that in the context of the seven churches of Revelation they had been the Philadelphian church. Those that separated from them after the Great Disappointment of 1844, were then identified as Laodiceans. In 1856 James White began a series of articles in the Review and Herald identifying that the movement that began as Philadelphia had become Laodicea and that the members needed then to seek the remedy offered to the Laodicean church. In the same year, in the same publication James White published a series of articles written by Hiram Edson about the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six. The articles were never finished.
Niadtong 1863 ang Adventismo nagsugod ingon nga usa ka iglesia, ug ang kalihukang Millerite nga gihatagan ug gahum pinaagi sa espiritu ni Elias gipatay. Ang kalihukang Millerite nakasabut nga sa konteksto sa pito ka mga iglesia sa Pinadayag sila mao ang iglesia sa Filadelfia. Kadtong mibulag gikan kanila human sa Dakong Kapakyasan sa 1844, giila dayon ingon nga mga Laodiceano. Niadtong 1856 si James White nagsugod ug usa ka sunod-sunod nga mga artikulo sa Review and Herald nga nagpakita nga ang kalihukan nga nagsugod ingon nga Filadelfia nahimong Laodicea, ug nga ang mga miyembro kinahanglan dayon mangita sa tambal nga gitanyag ngadto sa iglesia sa Laodicea. Nianang maong tuig, sa maong publikasyon, si James White nagpatik ug usa ka sunod-sunod nga mga artikulo nga gisulat ni Hiram Edson mahitungod sa tagna sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig sa Levitico baynte-sais. Ang mga artikulo wala gayod mahuman.
When the Lord led the movement of Future for America back unto the old paths post September 11, 2001 the articles by Edson were rediscovered, and for the first time in history both of the periods twenty-five hundred and twenty years were recognized as two curses. One against the northern ten tribes and the other against the southern two tribes. Miller had identified the seven times against the southern kingdom of Judah, but Edson identified the seven times against the northern kingdom of Israel. Future for America saw that they both were to be applied. When the two scatterings are combined, they produce prophetic light that had never been recognized by Miller or Edson.
Sa dihang gidala sa Ginoo ang kalihukan sa Future for America pabalik ngadto sa karaang mga alagianan human sa Septiyembre 11, 2001, ang mga artikulo ni Edson nadiskubrehan pag-usab, ug sa unang higayon sa kasaysayan ang duha ka yugto sa duha ka libo lima ka gatus ug baynte ka tuig giila ingon nga duha ka mga tunglo. Ang usa batok sa napulo ka tribo sa amihanan ug ang usa batok sa duha ka tribo sa habagatan. Giila ni Miller ang pito ka mga panahon batok sa habagatang gingharian sa Juda, apan giila ni Edson ang pito ka mga panahon batok sa amihanang gingharian sa Israel. Nakita sa Future for America nga silang duha angay nga ipatuman. Sa dihang ang duha ka mga pagpatibulaag gisagol, naghatag kini ug matagnaong kahayag nga wala gayod mailhi ni Miller ni ni Edson.
When the Lord returned Future for America to the old paths post 2001 the “oath” of Moses came back to life and stood upon its feet. The message connected with the “oath” was then presented by the messengers of the third angel as it had been presented and typified by the messengers of the first angel. Future for America was the movement that proclaimed the message represented by “Moses” in the power of “Elijah,” and Elijah clearly gave the testimony of Moses until the conclusion of a series of presentations titled Habakkuk’s Tables which finished around 2012. When that series of presentations ended, the beast from the bottomless pit ascended to make war upon Moses and Elijah. That warfare began when Future for America determined to stop the work it had been doing since 1996, and begin a school, which in its pride it called, The School of the Prophets. Better it would have been to call the school, the school of the false prophets!
Sa dihang gipabalik sa Ginoo ang Future for America ngadto sa karaang mga alagianan human sa 2001, ang “panumpa” ni Moises nabuhi pag-usab ug mitindog sa iyang mga tiil. Ang mensahe nga nalangkit sa “panumpa” gipahayag dayon sa mga mensahero sa ikatulong manulonda maingon sa paagi nga kini gipahayag ug gitipohan sa mga mensahero sa unang manulonda. Ang Future for America mao ang kalihukan nga nagmantala sa mensahe nga girepresentahan ni “Moises” diha sa gahum ni “Elias,” ug si Elias sa tin-aw mihatag sa pagpamatuod ni Moises hangtod sa pagtapos sa usa ka sunod-sunod nga mga presentasyon nga giulohan og Habakkuk’s Tables nga natapos mga 2012. Sa dihang natapos kadtong sunod-sunod nga mga presentasyon, ang mananap gikan sa bung-aw nga walay kinatumyan misaka aron makiggubat batok kang Moises ug Elias. Kana nga pakiggubat nagsugod sa dihang ang Future for America mihukom sa paghunong sa buluhaton nga iyang gibuhat sukad pa sa 1996, ug sa pagsugod og usa ka tulunghaan, nga tungod sa iyang pagkamapahitas-on gitawag niini og, The School of the Prophets. Mas maayo pa unta nga gitawag ang maong tulunghaan nga, ang tulunghaan sa mga mini nga propeta!
The chaos and confusion that ensued when the school began allowing those who had never been confirmed by the Lord as His messengers to introduce their own ideas ended with the death of Future for America on July 18, 2020. At that point Moses and Elijah had been slain in the streets.
Ang kagubot ug kalibog nga misunod sa dihang ang tulunghaan misugod sa pagtugot niadtong wala gayud mapamatud-i sa Ginoo ingon nga Iyang mga sinugo sa pagpaila sa ilang kaugalingong mga ideya natapos pinaagi sa kamatayon sa Future for America niadtong Hulyo 18, 2020. Nianang higayona si Moises ug si Elias gipatay na sa kadalanan.
And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.
Ug sa mahuman na nila ang ilang pagpamatuod, ang mananap nga motungas gikan sa kahiladman nga walay kinutoban makiggubat batok kanila, ug modaug batok kanila, ug mopatay kanila. Ug ang ilang mga patay nga lawas mahigda sa dalan sa dakong siyudad, nga sa espirituwal gitawag ug Sodoma ug Egipto, diin usab ang atong Ginoo gilansang sa krus. Pinadayag 11:7, 8.
The testimony that is trustworthy, is the testimony that ended at the conclusion of the series titled Habakkuk’s Tables. Then the beast attacked. I have no idea who is following these current articles, but I assume it is made up as much by the enemies of Future for America as it is by those who are still trying to come to terms with the disappointment of July 18. I therefore expect that those that are in the category I define as enemies will point out how self-serving this application of prophetic history appears to be in their minds. So be it. Time is too short to pretend that the history of Future for America is not clearly identified as the movement that has been typified by the Millerite movement and it is too short to pretend that the flawed Laodicean human messenger that was raised up to lead out in that movement was not typified by William Miller.
Ang kasaligang pagpamatuod mao ang pagpamatuod nga natapos sa pagtapos sa sunod-sunod nga sinulat nga giulohan og Habakkuk’s Tables. Unya miatake ang mapintas nga mananap. Wala akoy ideya kinsa ang nagsunod niining kasamtangang mga artikulo, apan nagtuo ako nga kini gilangkuban sa samang kadaghanon sa mga kaaway sa Future for America ingon man sa mga nagapaningkamot gihapon sa pagdawat sa kasubo sa Hulyo 18. Busa nagpaabot ako nga kadtong anaa sa kategoriya nga akong gihubit ingong mga kaaway, motudlo kon daw unsa ka makaalagad sa kaugalingon kini nga pag-aplikar sa matagnaong kasaysayan sa ilang panghunahuna. Himoa kini. Mubo na kaayo ang panahon aron magpakaaron-ingnon nga ang kasaysayan sa Future for America wala sa tin-aw nga paagi mailhi ingon nga kalihukan nga gitipoan na daan sa kalihukang Millerite, ug mubo na kaayo kini aron magpakaaron-ingnon nga ang may kakulangan nga tawhanong mensahero sa Laodicea nga gipatindog aron manguna nianang kalihukana wala gitipoan ni William Miller.
Miller was a Philadelphian and I came into Adventism from the world in 1975, thus am a certified Laodicean Adventist. My life history testifies to that fact. That being said, the merciful God of heaven has recently instructed me to put the message He is now revealing into writing and send it to the churches. His instruction came with the promise that when He resurrects Moses and Elijah, they will be resurrected as Philadelphians, not as Laodiceans. The movement that began in the Millerite history was the time of Philadelphia, that ultimately transcended into Laodicea in 1856 when it began the process of its rejection of the foundations laid by the Millerites. The rejection began with the setting aside the new development of light offered through the pen of Hiram Edson. Seven years later in 1863 the movement of Elijah which had presented the message of Moses was slain. At the same time the movement was slain, a church was introduced to replace the movement. Moses and Elijah were slain at the beginning of Adventism and they were slain again at the ending of Adventism.
Si Miller usa ka Philadelphian, ug ako miabot sa Adventismo gikan sa kalibotan niadtong 1975; busa ako usa ka sertipikadong Laodicean nga Adventista. Ang kasaysayan sa akong kinabuhi nagapamatuod niana nga kamatuoran. Bisan pa niana, ang maloloy-on nga Dios sa langit bag-o lang nagtudlo kanako nga isulat ang mensahe nga Iyang ginapadayag karon ug ipadala kini ngadto sa mga iglesia. Ang Iyang pagtudlo giubanan sa saad nga sa diha nga Iyang banhawon si Moises ug si Elias, banhawon sila ingon nga mga Philadelphian, dili ingon nga mga Laodicean. Ang kalihukan nga nagsugod sa kasaysayan sa mga Millerite mao ang panahon sa Philadelphia, nga sa katapusan miuswag ngadto sa Laodicea niadtong 1856 sa diha nga nagsugod kini sa proseso sa pagsalikway niini sa mga patukoranan nga gipahimutang sa mga Millerite. Ang pagsalikway nagsugod pinaagi sa pagsalikway sa bag-ong kalamboan sa kahayag nga gitanyag pinaagi sa sinulat ni Hiram Edson. Pito ka tuig sa ulahi, niadtong 1863, ang kalihukan ni Elias nga nagpresentar sa mensahe ni Moises gipatay. Sa maong higayon nga gipatay ang kalihukan, usa ka iglesia gipaila aron mopuli sa kalihukan. Si Moises ug si Elias gipatay sa sinugdanan sa Adventismo, ug gipatay sila pag-usab sa katapusan sa Adventismo.
At the ending of the prophetic Laodicea, in 1989 the vision of the Hiddekel river was unsealed and a movement began that was born of a Laodicean mother. The Lord was not taken unaware and He knew that He would finish His work of the three angels as He began it. He would end it with a movement of Philadelphians, just as He began it and in order to do this the movement that was Laodicean by birth would need to be slain and resurrected as Philadelphians. In doing so, the movement that was brought out of the Laodicean church would become the eighth that is of the seven, in the very history where the three-fold union would become the eighth that is of the seven. And in the very same history the horn of Republicanism will also experience a resurrection of the eighth that was of the seven and had been slain by the “woke-ism” of Egypt and Sodom, but that line of prophecy will be addressed later in the articles.
Sa pagtapos sa matagnaong Laodicea, niadtong 1989 ang panan-awon sa suba sa Hiddekel giablihan, ug misugod ang usa ka kalihokan nga natawo gikan sa inahan nga Laodicean. Ang Ginoo wala makabsanag, ug nahibalo Siya nga tapuson Niya ang Iyang buluhaton sa tulo ka mga manulonda maingon sa Iyang pagsugod niini. Tapuson Niya kini pinaagi sa usa ka kalihokan sa mga Philadelphian, maingon sa Iyang pagsugod niini, ug aron mahimo kini ang kalihokan nga Laodicean pinaagi sa pagkatawo kinahanglan patyon ug banhawon ingon nga mga Philadelphian. Sa pagbuhat niini, ang kalihokan nga gipagula gikan sa iglesia sa Laodicea mahimong ikawalo nga gikan sa pito, sa maong kasaysayan gayod diin ang tulo-ka-pilo nga panaghiusa mahimong ikawalo nga gikan sa pito. Ug sa maong mao usab nga kasaysayan ang sungay sa Republicanism makasinati usab sa usa ka pagkabanhaw sa ikawalo nga gikan sa pito ug gipatay pinaagi sa “woke-ism” sa Egipto ug Sodoma, apan kana nga linya sa tagna hisgutan sa ulahi sa mga artikulo.
And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:9–11.
Ug ang mga gikan sa mga katawohan ug mga kaliwatan ug mga sinultihan ug mga nasod motan-aw sa ilang mga lawas nga patay sulod sa tulo ka adlaw ug tunga, ug dili motugot nga ang ilang mga lawas nga patay igabutang sa mga lubnganan. Ug ang mga nanagpuyo sa yuta magakalipay tungod kanila, ug magakahimayaon, ug magapadalahigay ug mga gasa sa usa ug usa; kay kining duruha ka mga manalagna nagsakit kanila nga nanagpuyo sa yuta. Ug tapos sa tulo ka adlaw ug tunga ang Espiritu sa kinabuhi nga gikan sa Dios misulod kanila, ug sila mitindog sa ilang mga tiil; ug daku nga kahadlok miabut ibabaw kanila nga nakakita kanila. Pinadayag 11:9–11.
Future for America did not get put into the grave, it just laid there in the street where it had been slain, while its enemies rejoiced over its apparent death. Yet “after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet.” Time is no longer, so the three and a half days is symbolic of twelve hundred and sixty days or years, that in Revelation twelve verses six and fourteen represent the wilderness where the sanctuary and the host were trodden down. If they had been put into the grave, they would not be in a street where they could be trodden down. The treading down of Future for America is not only a symbolic period, but it is the symbolic period of the message of the “seven times” represented by the oath of Moses.
Ang Future for America wala ibutang sa lubnganan; nahigda lamang kini didto sa dalan diin kini gipatay, samtang ang iyang mga kaaway nagmaya tungod sa iyang dayag nga kamatayon. Apan “human sa tulo ka adlaw ug tunga ang Espiritu sa kinabuhi gikan sa Dios misulod kanila, ug mitindog sila sa ilang mga tiil.” Ang panahon wala na, busa ang tulo ug tunga ka adlaw simboliko sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw o mga tuig, nga sa Pinadayag dose bersikulo sais ug katorse nagrepresentar sa kamingawan diin ang balaang puluy-anan ug ang panon gitamakan. Kon sila gibutang pa sa lubnganan, dili unta sila atua sa usa ka dalan diin sila mahimong tamakan. Ang pagtamak sa Future for America dili lamang usa ka simbolikong yugto sa panahon, kondili mao ang simbolikong yugto sa mensahe sa “pito ka mga panahon” nga girepresentahan sa panumpa ni Moises.
And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.
Ug sila mangapukan pinaagi sa sulab sa espada, ug pagadad-on nga mga binihag ngadto sa tanang kanasoran; ug ang Jerusalem pagatamakan sa mga Gentil, hangtud nga matuman ang mga panahon sa mga Gentil. Lucas 21:24.
There are three times Jerusalem has been trodden down. First by Babylon from 677 BC until 607 BC. The second trampling down was by pagan Rome from 66 AD until 70 AD. The third time was by spiritual Rome from 538 through to 1798. The treading down of Jerusalem by the Gentiles identified in Luke twenty-one was the twelve hundred and sixty years of papal rule. Revelation eleven, where we find the testimony of Moses and Elijah opens with the identification of that period of time.
Adunay tulo ka higayon nga ang Jerusalem gitamakan. Una, pinaagi sa Babilonya sukad sa 677 BC hangtod sa 607 BC. Ang ikaduhang pagyatak mao ang pinaagi sa paganong Roma sukad sa 66 AD hangtod sa 70 AD. Ang ikatulong higayon mao ang pinaagi sa espirituwal nga Roma sukad sa 538 hangtod sa 1798. Ang pagyatak sa Jerusalem sa mga Hentil nga giila diha sa Lucas 21 mao ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig sa pagmando sa pagka-papa. Ang Pinadayag 11, diin atong makita ang pagpamatuod ni Moises ug ni Elias, nagbukas pinaagi sa pag-ila nianang yugto sa panahon.
And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.
Ug gihatagan ako ug usa ka bagakay nga sama sa usa ka sungkod; ug mitindog ang manulonda, nga nagaingon, Tindog, ug sukda ang templo sa Dios, ug ang halaran, ug ang mga nagasimba didto. Apan ang hawanan nga anaa sa gawas sa templo biyae, ug ayaw kini sukda; kay kini gihatag ngadto sa mga Gentil: ug pagatamakan nila ang balaang siyudad sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Pinadayag 11:1, 2.
The command for John to measure the temple and the worshippers therein represents the opening of the judgment in 1844, for the previous two verses identify John as having experienced the bitterness of the Great Disappointment in 1844, then after he is told that he must repeat the work of proclaiming the message, verse one of chapter eleven identifies that judgment has just begun.
Ang sugo kang Juan nga sukdon ang templo ug ang mga magsisimba didto naghulagway sa pag-abli sa paghukom niadtong 1844, kay ang duha ka miaging bersikulo nagpakilala kang Juan ingon nga nakasinati sa kapait sa Dakong Kapakyasan niadtong 1844; unya, human siya sultihan nga kinahanglan niyang usbon ang buluhaton sa pagmantala sa mensahe, ang bersikulo uno sa kapitulo onse nagpakita nga ang maong paghukom bag-o pa lamang nagsugod.
“The time has come when everything is to be shaken that can be shaken, that those things that can not be shaken may remain. Every case is coming in review before God; for he is measuring the temple of God, and the worshipers therein. ‘These things, saith he that holdeth the seven stars in his right hand, who walketh in the midst of the seven golden candlesticks; I know thy works…. I have somewhat against thee, because thou hast lost thy first love; remember therefore from whence thou art fallen, and repent, and do the first works; or else I will come unto thee quickly, and will remove the candlestick out of his place.’ ‘Repent; or else I will come unto thee quickly, and will fight against thee with the sword of my mouth. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches: To him that overcometh will I give to eat of the hidden manna, and will give him a white stone, and in the stone a new name written, which no man knoweth saving him that receiveth it.’” The 1888 Materials, 1116.
“Miabot na ang panahon nga ang tanan nga mahimo’g uyogon pagauyogon, aron ang mga butang nga dili mahimo’g uyogon magpabilin. Ang matag kahimtang pagausisahon na sa atubangan sa Dios; kay iyang gisukod ang templo sa Dios, ug ang mga magsisimba didto. ‘Kini nga mga butang, nagaingon siya nga nagakupot sa pito ka mga bitoon sa iyang too nga kamot, nga nagalakaw sa taliwala sa pito ka bulawanong mga tangkawan; Nahibalo ako sa imong mga buhat…. Aduna akoy batok kanimo, tungod kay gibiyaan mo ang imong unang gugma; busa hinumdumi kon diin ka nahulog, ug paghinulsol, ug buhata ang unang mga buhat; kay kon dili, moanhi ako kanimo sa madali, ug kuhaon ko ang tangkawan gikan sa iyang dapit.’ ‘Paghinulsol; kay kon dili, moanhi ako kanimo sa madali, ug makig-away ako batok kanimo pinaagi sa espada sa akong baba. Ang may igdulungog, pamation niya ang gisulti sa Espiritu ngadto sa mga iglesia: Ang magmadaogon hatagan ko sa pagkaon gikan sa tinagong manna, ug hatagan ko siya ug puti nga bato, ug sa bato usa ka bag-ong ngalan nga nahisulat, nga walay tawo nga nakaila gawas kaniya nga nakadawat niini.’” The 1888 Materials, 1116.
As John is representing the opening of the investigative judgment in 1844, he is told to leave off the courtyard of the temple, for it is given to the Gentiles who would trample down the holy city for twelve hundred and sixty years. Luke twenty-one identifies that the Gentiles would trample down Jerusalem until the “times” of the Gentiles was fulfilled. John in chapter eleven has just identified that the time of the treading down of Jerusalem by the Gentiles was the history of 538 until 1798. John identifies this period twice in chapter twelve as the wilderness, a period of time that the church fled into to avoid the persecution being brought by the pope.
Samtang si Juan nagrepresentar sa pag-abli sa hukom nga masusi sa 1844, gisugo siya nga biyaan ang hawanan sa templo, kay kini gihatag sa mga Hentil nga molatas sa balaang siyudad sulod sa usa ka libo duha ka gatos ug kan-uman ka tuig. Ang Lucas baynte-uno nag-ila nga ang mga Hentil molatas sa Jerusalem hangtod matuman ang “mga panahon” sa mga Hentil. Si Juan sa kapitulo onse bag-o lang nag-ila nga ang panahon sa paglatas sa Jerusalem sa mga Hentil mao ang kasaysayan gikan sa 538 hangtod sa 1798. Si Juan nag-ila niini nga yugto sa makaduha sa kapitulo dose ingon nga kamingawan, usa ka yugto sa panahon diin ang iglesia mikalagiw aron makalikay sa paglutos nga gidala sa papa.
When Moses and Elijah are slain and left in the street to be trodden down for a period of three and a half days, the three previous histories when Jerusalem was trodden down are to be understood as typifying that period of time. In Luke twenty-one the Gentiles would tread down the holy city until the “times” of the Gentiles would be fulfilled.
Sa diha nga si Moises ug si Elias pagapatyon ug biyaan sa dalan aron pagatamakan sulod sa tulo ug tunga ka adlaw, ang tulo ka nangaging kasaysayan sa dihang ang Jerusalem gitamakan kinahanglan sabton ingon nga mga hulagway nianang yugto sa panahon. Sa Lucas 21 ang mga Hentil magatamak sa balaang siyudad hangtod nga matuman ang “mga panahon” sa mga Hentil.
Thus, Luke identifies more than one time of the Gentiles, but we know the time of the Gentiles being fulfilled was 1798. The first “time of the Gentiles” began in 723 BC when the northern kingdom of Israel was trodden down by Assyria. That treading down began a trampling down by a pagan power and continued until 538 when the papal power carried on the work until 1798. Paganism scattered and trampled down literal Israel and papalism scattered and trampled down spiritual Israel. The “times” of the Gentiles represent the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six that represents two periods of treading down. The first was carried out by paganism as represented by Assyria, then Babylon, then pagan Rome. Then the second desolating power that Miller identified in the sacred framework of prophecy he employed, was papalism which would continue the treading down until 1798. The treading down of both paganism and papalism is the very question that is raised in the heavenly dialogue that produces the answer that is the foundation and central pillar of Adventism.
Busa, ang Lucas nagaila sa labaw pa kay sa usa ka panahon sa mga Gentil, apan nahibalo kita nga ang panahon sa mga Gentil nga natuman mao ang 1798. Ang nahaunang “panahon sa mga Gentil” nagsugod niadtong 723 BC sa dihang ang amihanang gingharian sa Israel gitamakan sa Asiria. Kadtong pagyatak nagsugod sa usa ka pagpanamastamas pinaagi sa usa ka pagano nga gahum ug nagpadayon hangtod sa 538 sa dihang ang gahum sa kapapahan mipadayon sa maong buluhaton hangtod sa 1798. Ang paganismo nagpatibulaag ug nagtamak sa literal nga Israel ug ang kapapahan nagpatibulaag ug nagtamak sa espirituhanong Israel. Ang mga “panahon” sa mga Gentil nagarepresentar sa duha ka libo lima ka gatos ug kaluhaan ka tuig sa Levitico 26 nga nagarepresentar sa duha ka yugto sa pagyatak. Ang nahauna gihimo sa paganismo ingon sa girepresentahan sa Asiria, unya sa Babilonia, unya sa paganong Roma. Unya ang ikaduhang makamingaw nga gahum nga giila ni Miller sulod sa balaang gambalay sa tagna nga iyang gigamit, mao ang kapapahan nga mopadayon sa pagyatak hangtod sa 1798. Ang pagyatak sa paganismo ug sa kapapahan mao gayud ang mismong pangutana nga gipukaw diha sa langitnong pakigpulong nga nagpatungha sa tubag nga mao ang patukoranan ug sentral nga haligi sa Adventismo.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.
Unya nadungog ko ang usa ka balaan nga nagsulti, ug ang laing balaan miingon niadtong maong balaan nga nagsulti, Hangtod kanus-a man ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad-nga-sinunog, ug sa kalapasan nga makapahimong awaaw, sa pagtugyan sa balaang puloy-anan ug sa panon aron yatakan sa tiil? Ug siya miingon kanako, Hangtod sa duruha ka libo ug tulo ka gatus ka adlaw; unya ang balaang puloy-anan pagahinloan. Daniel 8:13, 14.
The angel Gabriel and other angels led Miller to understand that the “daily” represented paganism and that the “transgression of desolation” represented papalism. Both paganism and papalism would trample down the sanctuary and host. Therefore the “times” of the Gentiles which Luke refers to is the two trampling down periods of twelve hundred and sixty years, that together are the seven times of Leviticus twenty-six.
Ang manulonda nga si Gabriel ug ang ubang mga manulonda nagmando kang Miller sa pagsabot nga ang “adlaw-adlaw” nagrepresentar sa paganismo ug nga ang “paglapas sa pagkalaglag” nagrepresentar sa papado. Ang paganismo ug ang papado parehong magatamak sa balaang puloy-anan ug sa panon. Busa ang “mga panahon” sa mga Hentil nga gihisgutan ni Lucas mao ang duha ka mga yugto sa pagkatamak sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig, nga sa tingub mao ang pito ka mga panahon sa Levitico bente-sais.
The message of the “oath” of Moses was slain in 1863, along with the messenger Elijah who had presented the message of Moses. Both the message of Moses and the Elijah messenger was resurrected post September 11, 2001. After the message of Moses that was once again proclaimed by Elijah, they were both slain and then left in the street and not buried for twelve hundred and sixty days is a direct connection to the message of the “seven times” that Daniel calls the “oath” of Moses. The movement and the messenger that repeats the Elijah message of Moses as typified by Miller and the Millerites will ultimately stand upon its feet and be resurrected.
Ang mensahe sa “panumpa” ni Moises gipatay niadtong 1863, uban sa mensahero nga si Elias nga maoy mipasundayag sa mensahe ni Moises. Ang mensahe ni Moises ug ang mensaherong si Elias gibanhaw pag-usab human sa Septyembre 11, 2001. Human ang mensahe ni Moises gipahibalo pag-usab ni Elias, silang duha gipatay ug dayon gibiyaan sa dalan nga walay paglubong sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, nga usa ka tuwirang kalambigitan sa mensahe sa “pito ka mga panahon” nga gitawag ni Daniel nga “panumpa” ni Moises. Ang kalihukan ug ang mensahero nga nagbalik sa mensahe ni Elias mahitungod kang Moises, sumala sa gihulagway pinaagi kang Miller ug sa mga Millerita, sa katapusan motindog pag-usab ug banhawon.
And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.
Ug human sa tulo ka adlaw ug tunga, ang Espiritu sa kinabuhi gikan sa Dios misulod kanila, ug sila mitindog ibabaw sa ilang mga tiil; ug dakung kahadlok miabut ibabaw niadtong mga nakakita kanila. Ug sila nakadungog ug dakung tingog gikan sa langit nga nagaingon kanila, Saka kamo dinhi. Ug sila misaka ngadto sa langit sulod sa usa ka panganod; ug ang ilang mga kaaway nakakita kanila. Pinadayag 11:11, 12.
We will address this truth in the next article.
Atong hisgutan kining kamatuoran sa sunod nga artikulo.