It is commonly claimed that if five people saw the same car accident, the five witnesses would identify five different versions of the same wreck, though today, in the time period where the Holy Spirit is being withdrawn from mankind, those witnesses would no doubt include those who would invent and lie about what they saw in order to uphold their personal world-view, while believing they were being virtuous for doing so. In the hidden history there are several various lines of prophetic truth, which represents different witnesses of the same events. With God’s Word there is no falsehood, though there is often flawed human interpretation of those events, but the biblical witnesses of this history, rightly divided, all agree with one another.

Kasagaran na nga giingon nga kon lima ka tawo ang makakita sa mao rang aksidente sa sakyanan, ang lima ka mga saksi magpaila sa lima ka nagkalainlaing bersiyon sa mao rang pagkabungkag, bisan pa nga karon, niining yugto sa panahon diin ang Espiritu Santo ginawithdraw gikan sa katawhan, kadtong mga saksi sa walay duhaduha maglakip sa mga magtukod-tukod ug mamakak mahitungod sa ilang nakita aron sa pagpatunhay sa ilang kaugalingong panglantaw sa kalibotan, samtang nagatoo sila nga sila nagapakamaayo pinaagi sa pagbuhat niana. Sa tinagong kasaysayan adunay pipila ka nagkalainlaing mga linya sa matagnaong kamatuoran, nga nagrepresentar sa nagkalainlaing mga saksi sa mao rang mga hitabo. Uban sa Pulong sa Dios walay kabakakan, bisan tuod aduna sa kanunay depektibong tawhanong paghubad nianang mga hitabo, apan ang biblikanhong mga saksi niining kasaysayana, sa hustong pagbahinbahin, nagkahiuyon silang tanan sa usag usa.

Peter is a symbol of the one hundred and forty-four thousand in this history, and his testimony represents a progressive history from the disappointment of July 18, 2020, to the awakening of December 31, 2023, then as one involved in the first test of the external vision, then the second test of the internal vision to be followed by the litmus test of the fireballs of Nashville, unto the lifting up of the ensign to the Gentiles.

Si Pedro maoy usa ka simbolo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo niini nga kasaysayan, ug ang iyang pagpamatuod nagrepresentar sa usa ka nagpadayon nga kasaysayan sukad sa kapakyasan sa Hulyo 18, 2020, ngadto sa pagpukaw sa Disyembre 31, 2023, unya ingon nga usa ka nalambigit sa unang pagsulay sa panggawas nga panan-awon, dayon sa ikaduhang pagsulay sa sulodnong panan-awon nga pagasundan sa litmus nga pagsulay sa mga fireball sa Nashville, ngadto sa pagpataas sa bandila alang sa mga Gentil.

Donald Trump is in that hidden history as the one who stirs up all the globalists consisting of the world globalists, the Democratic party and the RINO’s of the Republican party. He fulfills the prophetic characteristics associated with the image of the beast, being resurrected from political death as the eighth that is of the seven. He is located throughout the hidden history, destined to be ruling when “active despotism” is enforced first upon the United States and thereafter the world. Apostate Protestantism, as Trump’s counterpart in the two horns of the earth beast is there in the history of the Maccabees. The various manifestations of the dragon power in the United Nations and Russia bear witness in the history. The papacy, as the robbers of thy people, is there to tie everything together and establish the vision.

Si Donald Trump anaa niadtong tinagong kasaysayan ingon nga mao ang nagpalihok sa tanang mga globalista nga naglangkob sa mga globalista sa kalibotan, sa Democratic party, ug sa mga RINO sa Republican party. Gituman niya ang mga profetikong kinaiyahan nga nalangkit sa hulagway sa mananap, nga gibanhaw gikan sa kamatayon sa politika ingon nga ikawalo nga gikan sa pito. Siya makita sa tibuok tinagong kasaysayan, gitakda nga maghari sa dihang ang “active despotism” una ipatuman ibabaw sa Tinipong Bansa sa Amerika ug unya sa kalibotan. Ang apostatang Protestantismo, ingon nga katugbang ni Trump diha sa duha ka sungay sa mananap sa yuta, atua usab sa kasaysayan sa mga Macabeo. Ang nagkalainlaing mga pagpakita sa gahum sa dragon diha sa United Nations ug sa Russia nagpamatuod sulod sa kasaysayan. Ang kapapahan, ingon nga mga tulisan sa imong katawohan, atua aron ihigot ang tanang butang ug palig-onon ang panan-awon.

Peter is you, dear reader. Peter is a candidate to be among the ensign of the one hundred and forty-four thousand. Peter is standing in the middle, the midpoint of several prophetic lines, by faith entering into the Most Holy Place and receiving the transformation that is accomplished by the vision of Christ. Peter is on the Mount of Transfiguration, where he is to be transformed into the image of Christ, while the United States is forming the image of the beast.

Si Pedro mao ikaw, minahal nga magbabasa. Si Pedro usa ka kandidato nga maapil taliwala sa bandera sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Si Pedro nagatindog sa taliwala, sa tunga-tungang punto sa pipila ka mga linya sa tagna, nga pinaagi sa pagtuo mosulod sa Labing Balaang Dapit ug modawat sa pagbag-o nga ginahimo pinaagi sa panan-aw kang Cristo. Si Pedro atua sa Bukid sa Pagbag-o sa Dagway, diin siya pagabag-uhon ngadto sa dagway ni Cristo, samtang ang Tinipong Bansa sa Amerika nagaporma sa dagway sa mapintas nga mananap.

“Brethren, we must have less of self and more of God. He claims the energies of the Church; but to a great extent the ability of our people is absorbed by unworthy objects. Too much time is devoted to petty ideas and claims. God wants us to come up into the mount, more directly into his presence. We are coming into a crisis, which, more than any previous time since the world began, will demand the entire consecration of every one that has named the name of Christ. God’s work demands all there is of us. But our people will never make this consecration until their hearts are changed. They need conversion as much as did Peter. When they have been thus quickened, Christ can say to them, ‘Strengthen thy brethren,’ ‘Feed my sheep,’ ‘Feed my lambs.’

“Mga igsoon, kinahanglan nga maminusan ang atong kaugalingon ug modaghan ang Dios. Iyang giangkon ang mga kusog sa Iglesia; apan sa dakong bahin ang katakos sa atong katawhan nahurot sa mga butang nga dili takus. Hilabihan ka daghang panahon ang gihatag sa gagmayng mga hunahuna ug mga pag-angkon. Gusto sa Dios nga mosaka kita ngadto sa bukid, nga mas direkta ngadto sa iyang presensya. Nagaabot kita sa usa ka krisis nga, labaw pa kay sa bisan unsang miaging panahon sukad pa sa pagsugod sa kalibotan, magkinahanglan sa tibuok nga pagkahinungod sa matag usa nga nanambit sa ngalan ni Cristo. Ang buluhaton sa Dios nagkinahanglan sa tanan nga ania kanato. Apan ang atong katawhan dili gayud makahimo niining pagkahinungod hangtod nga mausab ang ilang mga kasingkasing. Nagkinahanglan sila sa pagkakabig sama kaayo kang Pedro. Sa diha nga sila sa ingon nabuhi pag-usab, si Cristo makaingon kanila, ‘Lig-ona ang imong mga igsoon,’ ‘Pakaona ang akong mga karnero,’ ‘Pakaona ang akong mga nating karnero.’”

“When divine power is combined with human effort, the work will spread like fire in the stubble. God will employ agencies whose origin man will be unable to discern; angels will do a work which men might have had the blessing of accomplishing, had they not neglected to answer the claims of God. The work is now presented to man. Will he take it? There are at the present time many doors unbolted and thrown open to the workers. Will they enter these doors? Who is ready at the bidding of the Master to say, ‘Here am I, Lord, send me’? The Macedonian cry comes to us in pitiful appeals from all parts of the world, ‘Come over and help us.’” Review and Herald, December 15, 1885.

“Sa dihang ang langitnong gahum ikahiusa sa tawhanong paningkamot, ang buluhaton mokaylap sama sa kalayo diha sa tuod nga uga. Ang Dios mogamit ug mga galamiton kansang gigikanan dili masabtan sa tawo; ang mga manulonda magabuhat ug usa ka buluhaton nga ang mga tawo unta may panalangin sa pagbuhat niini, kon wala lamang nila pasagdi ang pagtubag sa mga pag-angkon sa Dios. Ang buluhaton karon gipahimutang sa atubangan sa tawo. Dawaton ba niya kini? Niining panahona adunay daghang mga pultahan nga wala maali ug giablihan pag-ayo alang sa mga mamumuo. Mosulod ba sila niining mga pultahana? Kinsa ang andam sa mando sa Agalon sa pag-ingon, ‘Ania ako, Ginoo, ipadala ako’? Ang singgit sa Macedonia nagaabot kanato pinaagi sa makaluluy-ong mga paghangyo gikan sa tanang bahin sa kalibotan, ‘Umari kamo ug tabangi kami.’” Review and Herald, December 15, 1885.

We are to come to the mount and be converted as was Peter, and when we do, we shall be purified, as was Isaiah. The purification is represented as being fulfilled when Divine power is combined with human effort. The Macedonian call occurs in the hidden history of verse forty.

Kinahanglan kita moadto sa bukid ug makabig sama kang Pedro, ug sa dihang buhaton nato kini, pagahinloan kita, sama kang Isaias. Ang paghinlo gihulagway nga matuman sa dihang ang langitnong gahum mahiusa sa tawhanong paningkamot. Ang tawag sa Macedonia mahitabo diha sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kwarenta.

“The time has come for decided efforts to be made in our cities. Read Luke 21. This is the message for this time, and it is written to this generation of the end. We must let nothing interpose between us and the work God has given us to do. Special efforts must be made to bring the truth before those in the cities.

“Miabot na ang panahon nga kinahanglan himoon ang malig-on ug mahukmanong mga paningkamot sa atong mga siyudad. Basaha ang Lucas 21. Mao kini ang mensahe alang niining panahona, ug kini nasulat alang niining kaliwatan sa katapusan. Dili kita motugot nga adunay bisan unsang babag nga motungtung tali kanato ug sa buluhaton nga gihatag sa Dios kanato aron buhaton. Kinahanglan himoon ang pinasahi nga mga paningkamot aron ipasang-at ang kamatuoran sa atubangan niadtong anaa sa mga siyudad.

“Let no time be lost in picking others to pieces. All contention is to cease. We are to love as brethren. Let us go up into the mount with God, that we may come back with the reflection of the glory of God upon us. The only place we can obtain it is in the mount with God. There is a work to be done in studying the Word of the Lord as revealed in His law. There has been much casual reading, but how much real study? Christ lived among men and preached the very precepts of that law in the world.

“Ayaw usiki ang panahon sa pagpangita ug ikasaway sa uban. Ang tanang pakiglalis kinahanglan hunongon. Kinahanglan nga maghigugmaay kita ingon nga managsoon. Manungas kita ngadto sa bukid uban sa Dios, aron makabalik kita nga anaa kanato ang pagpamalandong sa himaya sa Dios. Ang bugtong dapit diin kita makabaton niini mao ang bukid uban sa Dios. Aduna pay buluhaton nga pagabuhaton sa pagtuon sa Pulong sa Ginoo sumala sa gipadayag diha sa Iyang kasugoan. Aduna nay daghang walay pagtagad nga pagbasa, apan unsa na ba kadako ang tinuod nga pagtuon? Si Cristo nagpuyo taliwala sa mga tawo ug nagsangyaw sa kalibutan sa mismong mga lagda nianang kasugoan.”

“The work will soon be cut short in righteousness. We must become more persistent and more devout in our efforts to carry it forward to completion. The time has come that we must not only be active, but we must concentrate that activity so as to make it tell. If we spent more time in the mount with God our work would be more effectual.

“Ang buluhaton sa dili madugay pagapamub-on diha sa pagkamatarung. Kinahanglan nga kita mahimong labi pang makanunayon ug labi pang matinud-anon sa atong mga paningkamot sa pagpadayon niini ngadto sa pagkatuman. Miabut na ang panahon nga kinahanglan dili lamang kita mahimong aktibo, kondili kinahanglan nga atong ituon kana nga kalihokan aron kini mahimong mabungahon. Kon mogugol pa kita ug dugang nga panahon didto sa bukid uban sa Dios, ang atong buluhaton mahimong labi pang epektibo.

“There must come more convincing power into our preaching. The sword of the spirit must be edged anew and sent forth with power. Shall we put ourselves to it like men with all the realities of eternity before them? We want the Holy Ghost power to go forward and complete God’s work in the earth.” Australian Union Conference Recorder, October 1, 1906.

“Kinahanglan moabut ang labi pang makakombinsing gahum sa atong pagwali. Ang espada sa Espiritu kinahanglan hasaan pag-usab ug ipadala uban sa gahum. Atong itugyan ba ang atong kaugalingon niini ingon sa mga tawo nga anaa sa atubangan nila ang tanang mga kamatuoran sa walay katapusan? Gitinguha nato ang gahum sa Balaang Espiritu aron mopadayon ug motuman sa buluhaton sa Dios dinhi sa yuta.” Australian Union Conference Recorder, Oktubre 1, 1906.

It is on the mount, which is also the Most Holy Place, where Divinity is combined with our humanity, and Luke 21 is the message for the final generation, who are to give the final warning to the cities. The warning to the cities is a work that angels will accomplish if we refuse to come to the mount and be transformed into His image. The work is for the cities, for the last generation lives in a period when “thousands of cities” are to be destroyed. The prophetic period of the destruction of the cities begins with the fireballs of Nashville, and the work of warning begins there, and that work is identified in Luke 21. Through the years we have repeatedly shown that Luke 21 is a warning about Islam of the third woe.

Didto sa bukid, nga mao usab ang Labing Balaang Dapit, diin ang Pagka-Dios nahidugtong sa atong pagkatawo, ug ang Lucas 21 mao ang mensahe alang sa katapusang kaliwatan, nga pagahatagan sa katapusang pasidaan ngadto sa mga siyudad. Ang pasidaan ngadto sa mga siyudad mao ang usa ka buluhaton nga pagatumanon sa mga manulonda kon kita magdumili sa pag-adto sa bukid ug pagausabon ngadto sa Iyang dagway. Ang buluhaton alang sa mga siyudad, kay ang katapusang kaliwatan nagkinabuhi sa usa ka panahon nga ang “linibo ka mga siyudad” pagalaglagon. Ang profetikanhong yugto sa pagkalaglag sa mga siyudad nagsugod pinaagi sa mga bolang kalayo sa Nashville, ug ang buluhaton sa pagpasidaan nagsugod didto, ug kana nga buluhaton giila diha sa Lucas 21. Sulod sa mga katuigan kita sa makadaghang higayon nagpakita nga ang Lucas 21 usa ka pasidaan mahitungod sa Islam sa ikatulong kaalautan.

In Luke 21 Jesus traced the history beginning with the rejection of ancient Israel as God’s chosen people on through to the end of the Dark Ages of papal persecution, and then in to the signs that ushered in the Millerite history. The Millerite history illustrates the history of the one hundred and forty-four thousand.

Sa Lucas 21 gisubay ni Jesus ang kasaysayan sugod sa pagsalikway sa karaang Israel ingon nga piniling katawhan sa Dios hangtod sa katapusan sa Mangitngit nga Panahon sa paglutos sa pagka-papa, ug dayon ngadto sa mga timailhan nga nagpasugod sa kasaysayan sa mga Millerite. Ang kasaysayan sa mga Millerite naghulagway sa kasaysayan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo.

And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. Luke 21:24–27.

Ug sila mangapukan pinaagi sa sulab sa espada, ug pagabihagon ngadto sa tanang mga nasud; ug ang Jerusalem pagatumban sa mga Hentil hangtod matuman ang mga panahon sa mga Hentil. Ug adunay mga timailhan sa adlaw, ug sa bulan, ug sa mga bitoon; ug sa yuta kasakit sa mga nasud, uban sa kalibog; ang dagat ug ang mga balud magangulob; ang mga kasingkasing sa mga tawo mangaluya tungod sa kahadlok, ug sa pagpaabot sa mga butang nga moabut sa yuta; kay ang mga gahum sa kalangitan pagauyogon. Ug unya ilang makita ang Anak sa tawo nga magaabut diha sa usa ka panganod uban sa gahum ug dakung himaya. Lucas 21:24–27.

John, in chapter eleven of Revelation identifies that the 1,260 years of papal rule was prophetically given “to the Gentiles,” and Luke identifies that in 1798, the time of the Gentiles was fulfilled. Then Christ addressed the signs in the sun, moon and stars that mark the Millerite movement, concluding with “distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.” The “distress of nations” in Luke is the “angering of nations” in Revelation.

Si Juan, sa ikanapulog-usa nga kapitulo sa Pinadayag, nagpaila nga ang 1,260 ka tuig sa pagmando sa pagka-papa sa propesiya gihatag “ngadto sa mga Hentil,” ug gipaila ni Lucas nga sa 1798 natuman ang panahon sa mga Hentil. Unya gihisgotan ni Cristo ang mga ilhanan diha sa adlaw, bulan, ug mga bitoon nga nagtimaan sa kalihokang Millerite, ug nagtapos sa, “kaguol sa mga nasud, uban ang kalibog; ang dagat ug ang mga balod naga-ngulob; Ang mga kasingkasing sa mga tawo nagakaluya tungod sa kahadlok, ug tungod sa pagpaabut niadtong mga butanga nga moabut sa yuta.” Ang “kaguol sa mga nasud” diha sa Lucas mao ang “kapungot sa mga nasud” diha sa Pinadayag.

And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

Ug ang mga nasod nasuko, ug miabot ang imong kapungot, ug ang panahon sa mga patay, aron sila pagahukman, ug aron ihatag mo ang ganti sa imong mga alagad nga mga propeta, ug sa mga balaan, ug kanila nga nangahadlok sa imong ngalan, gagmay ug dagko; ug aron laglagon mo sila nga naglaglag sa yuta. Pinadayag 11:18.

God’s “wrath” occurs in the seven last plagues, and begins when Michael stands up and human probation closes. The angering of the nations is a period that leads to the close of probation. The angering of the nation’s began at 9/11, when Islam of the third woe arrived, thus marking the arrival of the latter rain.

Ang “kapungot” sa Dios makita diha sa pito ka ulahing mga hampak, ug magsugod kini sa dihang motindog si Miguel ug matapos ang panahon sa pagsulay sa tawo. Ang pagkasuko sa mga nasod maoy usa ka yugto nga modala ngadto sa pagtapos sa panahon sa pagsulay. Ang pagkasuko sa mga nasod nagsugod sa 9/11, sa dihang miabot ang Islam sa ikatulong kaalaotan, sa ingon nagtimaan sa pag-abot sa ulahing ulan.

“I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

“Nakita ko nga ang kasuko sa mga nasod, ang kapungot sa Dios, ug ang panahon sa paghukom sa mga patay lahi ug tin-aw nga managlahing mga hitabo, nga ang usa mosunod sa usa; nakita ko usab nga si Michael wala pa motindog, ug nga ang panahon sa kagul-anan, nga sama niini wala gayud sukad mahitabo, wala pa magsugod. Ang mga nasod karon nagakasuko, apan inigkahuman sa atong Labawng Sacerdote sa Iyang buluhaton didto sa santuwaryo, motindog Siya, magsul-ob sa mga bisti sa panimalos, ug unya igabubo ang pito ka ulahing mga hampak.”

“I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

“Nakita ko nga ang upat ka mga manulonda magapugong sa upat ka mga hangin hangtod nga mahuman ang buluhaton ni Jesus diha sa santuwaryo, ug unya moabut ang pito ka ulahing mga hampak.” Early Writings, 36.

In the Millerite history the angering of the nations, or as Luke records, “the distress of nations” was accomplished by Islam.

Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang pagpasuko sa kasuko sa mga nasod, o sumala sa pagrekord ni Lucas, “ang kaguol sa mga nasod,” natuman pinaagi sa Islam.

“In 1838 Turkey became involved in war with Egypt. The Egyptians bid fair to overthrow the Turkish power. To prevent this, the four great powers of Europe, England, Russia, Austria, and Prussia, interfered to sustain the Turkish government.” Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.

“Niadtong 1838 ang Turkey nalambigit sa gubat batok sa Ehipto. Ang mga Ehipsiyo daw anaa na sa dalan sa pagpukan sa gahum sa Turkey. Aron mapugngan kini, ang upat ka dagkong gahum sa Uropa, ang Inglatera, Rusya, Austria, ug Prussia, nanghilabot aron suportahan ang kagamhanan sa Turkey.” Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.

In 1838, the so-called “eastern question” was shaking the nations, and the “eastern question” was Islam, the biblical east wind. Millerite history saw the nations shaken by Islam and then the Lord came in the clouds to the Most Holy Place, thus typifying when the Lord comes in the clouds at His Second Coming. Before His coming in the clouds Islam distresses the nations, and this is the message that Peter is given to proclaim to the cities in advance of the destruction of “thousands of cities.” The period of the destruction of the cities begins with the fireballs of Nashville.

Niadtong 1838, ang gitawag nga “sidlakang pangutana” nag-uy-og sa mga nasud, ug ang “sidlakang pangutana” mao ang Islam, ang biblikanhong hangin sa sidlakan. Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang mga nasud giuyog sa Islam ug unya ang Ginoo mianhi diha sa mga panganod ngadto sa Labing Balaan nga Dapit, sa ingon nagatipo sa dihang ang Ginoo moanhi diha sa mga panganod sa Iyang Ikaduhang Pag-anhi. Sa dili pa ang Iyang pag-anhi diha sa mga panganod, ang Islam nagapasubo sa mga nasud, ug mao kini ang mensahe nga gihatag kang Pedro aron imantala ngadto sa mga siyudad sa wala pa ang pagkalaglag sa “linibo ka mga siyudad.” Ang panahon sa pagkalaglag sa mga siyudad nagsugod pinaagi sa mga bolang kalayo sa Nashville.

“O that God’s people had a sense of the impending destruction of thousands of cities, now almost given to idolatry! But many of those who should be proclaiming the truth are accusing and condemning their brethren. When the converting power of God comes upon minds, there will be a decided change. Men will have no inclination to criticize and tear down. They will not stand in a position that hinders the light from shining to the world. Their criticism, their accusing, will cease. The powers of the enemy are mustering for battle. Stern conflicts are before us. Press together, my brethren and sisters, press together. Bind up with Christ. ‘Say ye not, A confederacy,... neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’

“O, hinaut unta nga ang katawohan sa Dios adunay pagbati sa nagkaduol nga pagkalaglag sa linibo ka mga siyudad, nga karon hapit na ikahatag ngadto sa pagsimba sa mga diosdios! Apan daghan niadtong angay unta nga nagamantala sa kamatuoran mao hinuon ang nagasumbong ug nagahukom sa ilang mga igsoon. Sa diha nga ang makakabig nga gahum sa Dios moabot sa mga hunahuna, adunay mahukmanong kausaban. Ang mga tawo wala nay tinguha sa pagpanghimaraut ug pagguba. Dili sila mobarog sa usa ka kahimtang nga makababag sa kahayag sa pagsidlak ngadto sa kalibutan. Ang ilang pagpanaway, ang ilang pagsumbong, mohunong. Ang mga gahum sa kaaway nagakatigom alang sa gubat. Malisod nga mga panagbangi ania sa atong atubangan. Maghiusa kamo, akong mga igsoon nga lalaki ug mga igsoon nga babaye, maghiusa kamo. Hugti ang inyong pagpakig-usa kang Cristo. ‘Ayaw ninyo pag-ingna, Usa ka pagpakigsaad,... ni mahadlok kamo sa ilang gikahadlokan, ni mangalisang. Balaana ang Ginoo sa mga panon sa iyang kaugalingon; ug siya mao ang inyong kahadlokan, ug siya mao ang inyong kalisang. Ug siya mahimong usa ka balaang puluy-anan; apan usa ka bato nga kapangdolan ug usa ka bato sa kapangdolan alang sa duruha ka mga balay sa Israel, usa ka lit-ag ug usa ka paak alang sa mga pumoluyo sa Jerusalem. Ug daghan kanila ang mapandol, ug mangapukan, ug mangabali, ug malit-ag, ug madakpan.’”

“The world is a theater. The actors, its inhabitants, are preparing to act their part in the last great drama. God is lost sight of. With the great masses of mankind there is no unity, except as men confederate to accomplish their selfish purposes. God is looking on. His purposes in regard to his rebellious subjects will be fulfilled. The world has not been given into the hands of men, though God is permitting the elements of confusion and disorder to bear sway for a season. A power from beneath is working to bring about the last great scenes in the drama,—Satan coming as Christ, and working with all deceivableness of unrighteousness in those who are binding themselves together in secret societies. Those who are yielding to the passion for confederation are working out the plans of the enemy. The cause will be followed by the effect.

“Ang kalibotan usa ka teatro. Ang mga artista, nga mao ang mga pumoluyo niini, nangandam sa pagtuman sa ilang bahin sa katapusang dakong drama. Ang Dios wala na mahunahuna. Sa dagkong panon sa katawhan walay panaghiusa, gawas lamang kon ang mga tawo maghimo ug pakigsaad aron matuman ang ilang hakog nga mga tuyo. Ang Dios nagatan-aw. Ang Iyang mga tuyo mahitungod sa Iyang masinupakon nga mga sakop matuman gayud. Ang kalibotan wala itugyan ngadto sa mga kamot sa mga tawo, bisan pa nga ang Dios nagtugot nga ang mga elemento sa kalibog ug kagubot maghari sa makadiyot. Usa ka gahum gikan sa ubos nagabuhat aron mapatuman ang katapusang dagkong mga talan-awon sa drama,—si Satanas moanhi ingon nga si Cristo, ug magabuhat uban ang tanang paglimbong sa pagkadili-matarung diha niadtong nagabugkos sa ilang kaugalingon sa tinagong mga katilingban. Kadtong nagatugyan sa ilang kaugalingon ngadto sa pagbati sa pakigsaad nagapatuman sa mga laraw sa kaaway. Ang hinungdan pagasundan sa sangputanan.”

“Transgression has almost reached its limit. Confusion fills the world, and a great terror is soon to come upon human beings. The end is very near. We who know the truth should be preparing for what is soon to break upon the world as an overwhelming surprise.” Review and Herald, September 10, 1903.

“Ang kalapasan hapit na moabot sa iyang kinatumyan. Ang kalibog mipuno sa kalibotan, ug usa ka dakong kalisang sa dili madugay moabut ibabaw sa mga tawo. Ang katapusan haduol na kaayo. Kita nga nasayod sa kamatuoran kinahanglan mangandam alang sa mahitabo sa dili madugay sa kalibotan ingon nga usa ka hilabihang makalilisang nga katingala.” Review and Herald, September 10, 1903.

The “elements of confusion and disorder” are being manufactured as the fruit of the system which Sister White identifies as “higher education,” which she also identifies as “the mystery of iniquity.” Nashville’s Parthenon temple is the symbol of false education that is now producing the “confusion and disorder” that bears “sway for a season.” The fireballs on Nashville are brought by Islam and they represent God’s judgment upon the “tree of the knowledge of good and evil.” When Nashville is hit the short period of the proclamation of the midnight cry begins and leads to the Sunday law, where Isaiah’s evil “confederacy” makes its final movement as the world is forced to accept the one-world government identified as the image of the beast in Revelation thirteen. Isaiah’s identification of the evil confederacy aligns with the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Ang “mga elemento sa kalibog ug kagubot” ginamugna ingon nga bunga sa sistema nga giila ni Sister White nga “higher education,” nga iya usab nga giila nga “the mystery of iniquity.” Ang templo nga Parthenon sa Nashville mao ang simbolo sa bakak nga edukasyon nga karon nagapamunga sa “kalibog ug kagubot” nga adunay “sway for a season.” Ang mga fireball sa Nashville gidala sa Islam ug kini nagrepresentar sa paghukom sa Dios ibabaw sa “tree of the knowledge of good and evil.” Sa dihang maigo ang Nashville, magsugod ang mubo nga panahon sa pagmantala sa midnight cry ug modala ngadto sa Sunday law, diin ang dautang “confederacy” ni Isaias mohimo sa iyang katapusang lihok samtang ang kalibotan pugson sa pagdawat sa one-world government nga giila ingon nga image of the beast sa Revelation thirteen. Ang pag-ila ni Isaias sa dautang confederacy nagahiuyon sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo.

Say ye not, A confederacy, to all them to whom this people shall say, A confederacy; neither fear ye their fear, nor be afraid. Sanctify the Lord of hosts himself; and let him be your fear, and let him be your dread. And he shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offence to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.

Ayaw kamo magaingon, Usa ka panagkunsabo, mahitungod sa tanan nga pagaingnon niining katawhan, Usa ka panagkunsabo; ni mahadlok kamo sa ilang gikahadlokan, ni mangalisang kamo. Balaana ang Ginoo sa mga panon mismo; ug siya mao unta ang inyong kahadlokan, ug siya mao unta ang inyong kalisang. Ug siya mahimong usa ka balaang puluy-anan; apan usa ka bato nga kapangdulan ug usa ka pangpang nga kapangdulan sa duruha ka panimalay sa Israel, usa ka lit-ag ug usa ka pukot alang sa mga pumoluyo sa Jerusalem. Ug daghan kanila ang manghagdong, ug mangapukan, ug mangabali, ug mahisakop sa lit-ag, ug madakpan.

Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. And when they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them. Isaiah 8:12–20.

Hugti ang pagpamatuod, timrihi ang balaod taliwala sa akong mga tinun-an. Ug ako magahulat sa Ginoo, nga nagtago sa iyang nawong gikan sa banay ni Jacob, ug ako magasalig sa pagpaabot kaniya. Ania karon, ako ug ang mga anak nga gihatag sa Ginoo kanako maoy mga ilhanan ug mga katingalahan sa Israel gikan sa Ginoo sa mga panon, nga nagapuyo sa bukid sa Zion. Ug sa diha nga sila moingon kaninyo, Pangitaa ninyo sila nga may mga espiritung pamilyar, ug ang mga salamangkiro nga magasinggit sa hinay ug magabulong: dili ba ang usa ka katawhan kinahanglan mangita sa ilang Dios? alang ba sa mga buhi ngadto sa mga patay? Ngadto sa balaod ug sa pagpamatuod: kon sila dili mosulti sumala niining pulonga, tungod kini kay walay kahayag diha kanila. Isaias 8:12–20.

The passage from Sister White identifies that a season of “confusion and disorder” leads to “Satan coming as Christ.” Satan appears impersonating Christ at the Sunday law.

Ang pahayag gikan kang Sister White nagtimaan nga ang usa ka panahon sa “kalibog ug kasamok” modala ngadto sa “pag-anhi ni Satanas ingon nga si Cristo.” Si Satanas motungha nga nagapakaaron-ingnon nga si Cristo sa panahon sa balaod sa Dominggo.

“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

“Pinaagi sa sugo nga nagpatuman sa pagkatukod sa Kapapahan nga supak sa balaod sa Dios, ang atong nasud mobulag sa iyang kaugalingon sa hingpit gikan sa pagkamatarong. Sa dihang ang Protestantisismo moabot sa pag-unat sa iyang kamot tabok sa bung-aw aron kuptan ang kamot sa gahum sa Roma, sa dihang moabot siya tabok sa kahiladman aron makiglamano sa Espiritwalismo, sa dihang, ubos sa impluwensiya niining tulo ka pilo nga panaghiusa, ang atong nasud mosalikway sa matag prinsipyo sa iyang Konstitusyon ingon nga usa ka Protestante ug republikano nga pangagamhanan, ug mohimo ug mga kahikayan alang sa pagpakatap sa mga kabakakan ug mga limbong sa kapapahan, nan atong mahibaloan nga miabut na ang panahon alang sa kahibulongang pagbuhat ni Satanas ug nga haduol na ang katapusan.” Testimonies, tomo 5, 451.

The season of “confusion and disorder” occurs leading up to the Sunday law. Just before the Sunday law, in the period typified by the Exeter camp meeting and the ten days in the upper room before Pentecost the one hundred and forty-four thousand are to “press together, my brethren and sisters, … bind up with Christ.” The sealing takes place before the Sunday law, and it is in that history that the evil confederacy begins its final work of setting up a one-world government.

Ang kapanahonan sa “kalibog ug kalisang” mahitabo sa pag-andam paingon sa balaod sa Domingo. Sa wala pa dayon ang balaod sa Domingo, sa panahon nga gihulagway sa camp meeting sa Exeter ug sa napulo ka adlaw sa taas nga lawak sa wala pa ang Pentecostes, ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo kinahanglan nga “magpundok pag-ayo, akong mga igsoon nga lalaki ug mga igsoon nga babaye, … maghiusa kang Cristo.” Ang pagpatik mahitabo sa wala pa ang balaod sa Domingo, ug sa maong kasaysayan nagsugod ang daotang panaghiusa sa iyang katapusang buluhaton sa pagtukod ug usa ka pangkalibotang kagamhanan.

In the sealing time Christ will be a sanctuary for the righteous, but a stone of stumbling for the wicked. He will be “a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem,” who are the “many” that fall, but to the few who are sealed “He” will be their “fear.”

Sa panahon sa pagtimri si Cristo mahimong usa ka santuwaryo alang sa mga matarong, apan usa ka bato nga kapangdulan alang sa mga daotan. Siya mahimong “usa ka lit-ag ug usa ka silo alang sa mga lumulupyo sa Jerusalem,” nga mao ang “daghan” nga nangapukan, apan alang sa pipila nga mga tinimrihan “Siya” mahimong ilang “kahadlok.”

“Fear” of God is what Eve lacked, and those that do fear God possess a different type of fear than the fear brought upon the many who stumble. The two types of fear mark those who pass and those who fail the testing process. Those who pass are sealed, those who don’t are represented by the number five, for they “stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.” The sealing time that is represented as occurring before the Sunday law, when there is a period of confusion and disorder, is when the parable of the ten virgins is fulfilled.

Ang “kahadlok” sa Dios mao ang nakulang kang Eva, ug kadtong may kahadlok sa Dios nanag-iya ug lahi nga matang sa kahadlok kay sa kahadlok nga modangat sa daghan nga mapandol. Kining duha ka matang sa kahadlok nagtimaan niadtong makapasar ug niadtong mapakyas sa proseso sa pagsulay. Kadtong makapasar ginatatakan, ug kadtong dili girepresentahan sa numero nga lima, kay sila “mapandol, ug mangapukan, ug madugmok, ug mabitik, ug madakpan.” Ang panahon sa pagtatak nga gihulagway nga mahitabo sa wala pa ang balaod sa Domingo, sa diha nga adunay panahon sa kalibog ug kagubot, mao ang panahon nga matuman ang sambingay sa napulo ka ulay.

The few who are sealed in contrast with the many who stumble are those who “wait” for the Lord, thus identifying the wise virgins who “waited.” There is also a sanctified and unsanctified prophetic waiting within the two classes of virgins, that corresponds to the two types of fear.

Ang diyutay nga mga tinimrihan, sukwahi sa daghan nga nanghipangdol, mao kadtong “naghulat” sa Ginoo, sa ingon nagaila sa manggialamon nga mga ulay nga “naghulat.” Anaa usab ang usa ka binalaan ug dili-binalaan nga profetikanhong paghulat sulod sa duha ka pundok sa mga ulay, nga nagatugbang sa duha ka matang sa kahadlok.

“‘While the bridegroom tarried, they all slumbered and slept.’ By the tarrying of the bridegroom is represented the passing of the time when the Lord was expected, the disappointment, and the seeming delay. In this time of uncertainty, the interest of the superficial and halfhearted soon began to waver, and their efforts to relax; but those whose faith was based on a personal knowledge of the Bible had a rock beneath their feet, which the waves of disappointment could not wash away. ‘They all slumbered and slept;’ one class in unconcern and abandonment of their faith, the other class patiently waiting till clearer light should be given. Yet in the night of trial the latter seemed to lose, to some extent, their zeal and devotion. The halfhearted and superficial could no longer lean upon the faith of their brethren. Each must stand or fall for himself.” The Great Controversy, 395.

“‘Samtang nalangan ang pamanhonon, silang tanan giduka ug nangatulog.’ Pinaagi sa paglangan sa pamanhonon gilarawan ang paglabay sa panahon diin gipaabot ang Ginoo, ang kapakyasan sa paglaum, ug ang daw paglangan. Niining panahona sa kawalay-kasigurohan, ang interes sa mga mabaw ug kinasingkasing lamang sa tunga sa dalan sa dili madugay nagsugod sa pagkahuyang, ug ang ilang mga paningkamot mikunhod; apan kadtong kansang pagtoo natukod ibabaw sa personal nga kahibalo sa Biblia may bato sa ilalom sa ilang mga tiil, nga dili mahugasan sa mga balod sa kapakyasan sa paglaum. ‘Silang tanan giduka ug nangatulog;’ ang usa ka pundok diha sa kawalay-pagtagad ug sa pagbiya sa ilang pagtoo, ang laing pundok mapailubon nga naghulat hangtod nga igahatag ang mas tin-aw nga kahayag. Apan sa gabii sa pagsulay ang ulahi daw nakabsan, sa usa ka sukod, sa ilang kainit ug pagkamainampoon. Ang mga kinasingkasing lamang sa tunga sa dalan ug ang mga mabaw dili na makasandig sa pagtoo sa ilang mga igsoon. Ang matag-usa kinahanglan motindog o mapukan alang sa iyang kaugalingon.” The Great Controversy, 395.

Those who wait in a sanctified fashion are to be “signs and for wonders” as they are lifted up as an ensign to the world at the Sunday law, when the issue of the tree of knowledge of good and evil represents the knowledge of “those who have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter” and the knowledge identified by “the law and to the testimony.” It is the same test as it was for Eve and Adam. Do we accept education that has truth mixed and blended with error, or do we stand upon a “thus saith the Lord,” for if they speak not according to this Word, it is because there is no light in them. True and false education is a primary line of truth in the great controversy between Christ and Satan. Nashville is the symbol of rebellion against the Word of God, as certainly as Sodom is a symbol of licentiousness, and as New York is a symbol of the economic power of the United States and the Pentagon is a symbol of its military might.

Kadtong mga nagahulat sa usa ka gibalaan nga paagi kinahanglan mahimong “mga timaan ug mga katingalahan” samtang sila ipataas ingon nga usa ka bandila ngadto sa kalibotan sa balaod sa Domingo, sa dihang ang isyu sa kahoy sa kahibalo sa maayo ug sa daotan nagrepresentar sa kahibalo niadtong “mga adunay mga espiritung pamilyar, ug sa mga salamangkero nga nagapanilip ug nagamulong sa hinay” ug sa kahibalo nga gipaila pinaagi sa “sa Kasugoan ug sa Pagpamatuod.” Mao kini ang mao gihapong pagsulay sama sa alang kang Eva ug kang Adan. Modawat ba kita og edukasyon nga ang kamatuoran gisagolan ug gitimplahan sa kasaypanan, o motindog ba kita ibabaw sa usa ka “mao kini ang giingon sa Ginoo,” kay kon sila dili mosulti sumala niining Pulonga, tungod kini kay walay kahayag diha kanila. Ang tinuod ug bakak nga edukasyon maoy usa ka nag-unang laray sa kamatuoran sa dakong panagbangi tali kang Cristo ug kang Satanas. Ang Nashville mao ang simbolo sa pagsukol batok sa Pulong sa Dios, ingon ka sigurado nga ang Sodoma simbolo sa kahilayan, ug nga ang New York simbolo sa gahum pang-ekonomiya sa Tinipong Bansa sa Amerika ug ang Pentagon simbolo sa kusog militar niini.

Peter is standing on the threshold of the fireballs of Nashville, in Panium and at the mount, that represents the temple test. He recognizes that Laodicean Seventh-day Adventism is about to be rebuked and made ashamed when the fireballs fall, and that Nashville, the United States and the world need to be warned. The message of Islam confirms the messengers just as the fire that fell at Carmel confirmed that Elijah was the true prophet. Yet the warning to Nashville is not simply Islam of the third woe, let alone what type of weapons are employed in the surprise attack. The message of warning must identify why Islam is being allowed to bring judgment, a judgment that begins a period where thousands of cities are destroyed. Identifying in advance that Islam would produce a surprise attack upon Nashville, will validate the messengers, but it is an incomplete warning if that is all that it does.

Si Pedro nagbarog diha sa ganghaan sa mga bolang kalayo sa Nashville, sa Panium ug sa bukid, nga nagrepresentar sa pagsulay sa templo. Giila niya nga ang Laodicean nga Seventh-day Adventism haduol nang badlungon ug pakaulawan sa diha nga mahulog ang mga bolang kalayo, ug nga ang Nashville, ang Tinipong Bansa sa Amerika ug ang kalibutan kinahanglan pasidan-an. Ang mensahe sa Islam nagpamatuod sa mga mensahero maingon nga ang kalayo nga nahulog sa Carmel nagpamatuod nga si Elias mao ang matuod nga propeta. Apan ang pasidaan ngadto sa Nashville dili lamang ang Islam sa ikatulong kaalautan, labi na gani kung unsang matang sa mga hinagiban ang gigamit sa kalit nga pag-atake. Ang mensahe sa pasidaan kinahanglan magpaila kon ngano nga gitugotan ang Islam sa pagdala sa paghukom, usa ka paghukom nga nagsugod sa usa ka yugto diin linibo ka mga siyudad ang pagalaglagon. Ang pag-ila daan nga ang Islam magmugna ug usa ka kalit nga pag-atake batok sa Nashville, magpamatuod sa mga mensahero, apan kulang kana nga pasidaan kon mao ra kana ang mahimo niini.

The fireballs of Nashville are a judgment of God that begins a short period that ends at the Sunday law, which as in the beginning of the period is also a judgment of God. God told Adam and Eve in advance what the test was, and what the consequences would be should they fail the test. Sister White identifies the importance of being able to reason “from cause to effect,” and the Bible identifies that a “curse” without a “cause” will not come.

Ang mga nagadilaab nga bola sa Nashville maoy usa ka paghukom sa Dios nga nagsugod sa usa ka mubo nga yugto nga matapos diha sa balaod sa Domingo, nga sama sa sinugdanan sa maong yugto, usa usab ka paghukom sa Dios. Gisultihan daan sa Dios si Adan ug si Eva kon unsa ang pagsulay, ug unsa ang mga sangpotanan kon mapakyas sila sa maong pagsulay. Gipaila ni Sister White ang kamahinungdanon sa pagkaadunay katakos sa pagpangatarungan “gikan sa hinungdan ngadto sa sangpotanan,” ug gipaila sa Biblia nga ang usa ka “tunglo” nga walay “hinungdan” dili moabot.

As the bird by wandering, as the swallow by flying, so the curse causeless shall not come. Proverbs 26:2.

Maingon nga ang langgam sa paglatagaw, maingon nga ang sayaw sa pagpanlupad, sa ingon niana ang tunglo nga walay hinungdan dili moabot. Mga Panultihon 26:2.

The fireballs of Nashville are the “effect,” and the “curse” that comes. The warning message must include the “cause.” The prophet Jonah’s message was not simply an identification of destruction in forty days, but it produced a revival and reformation from the king throughout the population. What was identified caused the king and his people to turn from their evil ways. Jonah had told them of the coming destruction, and he told them it was because of their wicked and evil lifestyle.

Ang mga bolang-kalayo sa Nashville mao ang “epekto,” ug ang “tunglo” nga moabot. Ang mensahe sa pasidaan kinahanglan maglakip sa “hinungdan.” Ang mensahe ni propeta Jonas dili lamang usa ka pag-ila sa kalaglagan sulod sa kap-atan ka adlaw, kondili nakapamunga kini ug usa ka rebaybal ug repormasyon gikan sa hari ngadto sa tibuok katawhan. Ang giila maoy hinungdan nga ang hari ug ang iyang katawhan mitalikod sa ilang daotang mga dalan. Gisultihan sila ni Jonas mahitungod sa umaabot nga kalaglagan, ug gisultihan usab niya sila nga kini tungod sa ilang malapason ug daotang pamaagi sa kinabuhi.

For word came unto the king of Nineveh, and he arose from his throne, and he laid his robe from him, and covered him with sackcloth, and sat in ashes. And he caused it to be proclaimed and published through Nineveh by the decree of the king and his nobles, saying, Let neither man nor beast, herd nor flock, taste anything: let them not feed, nor drink water: But let man and beast be covered with sackcloth, and cry mightily unto God: yea, let them turn every one from his evil way, and from the violence that is in their hands. Jonah 3:6–8.

Kay miabut ang pulong ngadto sa hari sa Ninive, ug siya mitindog gikan sa iyang trono, ug iyang gihukas ang iyang bisti gikan kaniya, ug mitabon siya sa sako, ug milingkod sa abo. Ug iyang gipahibalo ug gimantala kini sa tibuok Ninive pinaagi sa sugo sa hari ug sa iyang mga kadagkuan, nga nagaingon: Ayaw tugoti nga ang tawo ni ang mananap, ang panon ni ang kahayopan, makatilaw ug bisan unsa; ayaw sila pakan-a, ni paimna ug tubig; kondili pataboni sa sako ang tawo ug ang mananap, ug pasinggiton sila sa makusog ngadto sa Dios; oo, pabihaa ang matag usa gikan sa iyang dautang dalan, ug gikan sa paglupig nga anaa sa ilang mga kamot. Jonas 3:6–8.

Islam is a trumpet power, and the seven trumpets of Revelation eight through eleven, and also chapter sixteen possess specific prophetic characteristics. The first four trumpets were judgments upon imperial Rome for passing the first Sunday law in 321. The next two trumpets were judgments upon papal Rome for passing a Sunday law in 538. The seven trumpets of Revelation eight through eleven, typify the seven last plagues of Revelation sixteen, which is God’s judgment upon mankind for Sunday enforcement.

Ang Islam mao ang usa ka gahom sa trompeta, ug ang pito ka mga trompeta sa Pinadayag otso hangtod onse, ug usab ang kapitulo disisais adunay piho nga mga kinaiyang propetiko. Ang unang upat ka mga trompeta mga paghukom batok sa imperyal nga Roma tungod sa pagpasa sa unang balaod sa Dominggo niadtong 321. Ang misunod nga duha ka mga trompeta mga paghukom batok sa papal nga Roma tungod sa pagpasa sa usa ka balaod sa Dominggo niadtong 538. Ang pito ka mga trompeta sa Pinadayag otso hangtod onse, nagalarawan sa pito ka ulahing mga hampak sa Pinadayag disisais, nga mao ang paghukom sa Dios ibabaw sa katawhan tungod sa pagpatuman sa Dominggo.

The warning message of Nashville must identify the footsteps leading to a Sunday law, and based upon the prophetic testimony, the judgment follows, and does not precede the cause. The judgment is the effect of Sunday enforcement. The five witnesses of the hidden history of verse forty we are considering provide different testimonies, but unlike the human witnesses, all the prophetic lines blend together. To identify the footsteps of the ultimate Sunday law in the United States, is accomplished when Peter combines the testimony of Donald Trump to explain the effect of the fireballs of Nashville.

Ang mensahe sa pasidaan sa Nashville kinahanglan magtimaan sa mga lakang nga nagpaingon ngadto sa usa ka balaod sa Domingo, ug pinasikad sa profetikong pagpamatuod, ang paghukom mosunod, ug dili mouna sa hinungdan. Ang paghukom mao ang epekto sa pagpatuman sa Domingo. Ang lima ka mga saksi sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kwarenta nga atong ginahisgutan naghatag ug nagkalainlaing mga pagpamatuod, apan dili sama sa mga tawhanong saksi, ang tanang profetikong mga linya nagkahiusa. Ang pag-ila sa mga lakang sa katapusang balaod sa Domingo sa Estados Unidos matuman sa dihang pagahiusahon ni Peter ang pagpamatuod ni Donald Trump aron ipasabut ang epekto sa mga fireballs sa Nashville.

The warning of Nashville to the world is that God begins His final judgment of men and nations at that point in time. A period of the destruction of the cities then begins and quickly leads to the Sunday law where national apostasy is followed by national ruin. Satan then arrives to personate Christ, and the evil confederacy is set up as the ten kings agree to give their kingdom to the robbers of thy people, that establish the vision. The warning of Nashville is represented by the history that precedes Nashville as represented by Donald Trump forming an image to the beast. The message of Trump is the warning trumpet that precedes the fireballs of Nashville.

Ang pasidaan sa Nashville ngadto sa kalibotan mao nga ang Dios nagsugod sa Iyang katapusang paghukom sa mga tawo ug mga nasod nianang taknaa. Unya nagsugod ang usa ka panahon sa paglaglag sa mga siyudad ug sa madali modala ngadto sa balaod sa Domingo diin ang nasodnong apostasya pagasundan sa nasodnong pagkalaglag. Unya moabot si Satanas aron magpakaaron-ingnon nga si Cristo, ug matukod ang daotang panaghiusa sa dihang ang napulo ka mga hari mouyon sa paghatag sa ilang gingharian ngadto sa mga tulisan sa imong katawhan, nga nagatukod sa panan-awon. Ang pasidaan sa Nashville girepresentahan sa kasaysayan nga nag-una sa Nashville, ingon nga girepresentahan ni Donald Trump sa pagporma ug usa ka hulagway ngadto sa mananap. Ang mensahe ni Trump mao ang trompeta sa pasidaan nga nag-una sa mga pungpong sa kalayo sa Nashville.

We will continue these things in the next article.

Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.