It is an acceptable biblical understanding to identify the prophet Ezekiel as thirty years old in his opening verses.
Usa kini ka madawat nga biblikanhong pagsabot ang pag-ila nga ang propeta nga si Ezekiel may katloan ka tuig ang panuigon diha sa iyang mga pangbukas nga mga bersikulo.
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity, The word of the Lord came expressly unto Ezekiel the priest, the son of Buzi, in the land of the Chaldeans by the river Chebar; and the hand of the Lord was there upon him. Ezekiel 1:1–3.
Ug nahitabo kini sa ikakatloan ka tuig, sa ikaupat nga bulan, sa ikalima ka adlaw sa bulan, samtang didto ako uban sa mga binihag daplin sa suba sa Chebar, nga ang mga langit naablihan, ug nakita ko ang mga panan-awon sa Dios. Sa ikalima ka adlaw sa bulan, nga mao ang ikalimang tuig sa pagkabinihag ni hari Jehoiachin, Ang pulong ni Jehova mianhi sa dayag kang Ezekiel nga sacerdote, anak ni Buzi, sa yuta sa mga Caldeahanon daplin sa suba sa Chebar; ug didto ang kamot ni Jehova diha kaniya. Ezekiel 1:1–3.
Some believe “the thirtieth year” is based upon a specific jubilee cycle, which began with king Josiah and ended with verse one of chapter forty.
Ang uban nagatuo nga ang “ikatloan ka tuig” gibase sa usa ka piho nga siklo sa jubileo, nga nagsugod kang Haring Josias ug natapos sa bersikulo uno sa kapitulo kwarenta.
In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.
Sa ikakaluhaan ug ikalimang tuig sa among pagkabihag, sa sinugdanan sa tuig, sa ikanapulo nga adlaw sa bulan, sa ikanapulo ug ikaupat nga tuig human mapukan ang siyudad, niadtong maong adlaw gayud ang kamot sa Ginoo diha kanako, ug gidala niya ako didto. Ezekiel 40:1.
Biblical chronologists date verse one of chapter forty as either April 28 or October 22, 573 BC. All the prophets identify the latter days, so the fall date of October 22, 573 BC is the omega date of a line that began fifty years prior in what is called “Josiah’s Great Passover” on May 5, 622 BC.
Ang mga kronolohista sa Biblia nagtakda sa unang bersikulo sa kapitulo kuwarenta nga maoy Abril 28 o Oktubre 22, 573 BC. Ang tanang mga propeta nagaila sa kaulahing mga adlaw, busa ang petsa sa tinghunlak nga Oktubre 22, 573 BC mao ang petsang omega sa usa ka linya nga nagsugod singkwenta ka tuig ang milabay diha sa gitawag nga “Dakong Pasko sa Paglabay ni Josias” niadtong Mayo 5, 622 BC.
The number thirty is a symbol of the priests who were to be thirty years old when they began to serve. Whether verses one through three of Ezekiel one are identifying Ezekiel’s age as thirty or simply identifying him as a symbol of a priest, he would also be represented as thirty years old. If the thirty years of verse one represent, as others believe, the thirtieth year since Josiah’s Great Passover in 622 BC, the prophetic implications are still the same.
Ang numero nga katloan maoy simbolo sa mga saserdote nga kinahanglang katloan ka tuig ang panuigon sa pagsugod nila sa pag-alagad. Bisan kon ang mga bersikulo usa hangtod tulo sa kapitulo usa sa Ezekiel nagpaila nga katloan ka tuig ang panuigon ni Ezekiel o nagpaila lamang kaniya ingong simbolo sa usa ka saserdote, mahulagway usab siya nga katloan ka tuig ang panuigon. Kon ang katloan ka tuig sa bersikulo usa nagrepresentar, sumala sa pagtuo sa uban, sa ikakatloan nga tuig sukad sa Dakong Paskuwa ni Josiah niadtong 622 sa wala pa si Cristo, mao gihapon ang mga propetikanhong implikasyon.
Josiah means “foundation,” and his Great Passover began a jubilee period that ended on October 22 on the Day of Atonement 573 BC. The “jubilee line” from Josiah to October 22 aligns with the history of 1840 to 1844. The foundations of 1840 were represented by king Josiah and also by Josiah Litch. October 22 was represented by the horn of the jubilee trumpet being sounded along with the horn of the Day of Atonement.
Ang Josias nagkahulogan ug “pundasyon,” ug ang iyang Dakong Pasko sa Paglabay nagsugod ug usa ka yugto sa jubileo nga natapos niadtong Oktubre 22 sa Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala niadtong 573 BC. Ang “linya sa jubileo” gikan kang Josias ngadto sa Oktubre 22 nagakatakdo sa kasaysayan gikan sa 1840 hangtod sa 1844. Ang mga pundasyon sa 1840 girepresentahan ni hari Josias ug usab ni Josiah Litch. Ang Oktubre 22 girepresentahan pinaagi sa pagpatunog sa sungay sa trumpeta sa jubileo inubanan sa sungay sa Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala.
And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:8, 9.
Ug pagaisipon mo alang kanimo ang pito ka mga Igpapahulay sa mga tuig, makapito ang pito ka tuig; ug ang gidugayon sa pito ka mga Igpapahulay sa mga tuig ma-alang kanimo nga kap-atan ug siyam ka tuig. Unya papatingogon mo ang trompeta sa jubileo sa ikanapulo ka adlaw sa ikapitong bulan; sa adlaw sa pagtabon-sa-sala pagapatinogon ninyo ang trompeta sa tibuok ninyong yuta. Levitico 25:8, 9.
Ezekiel is set within the Jubilee line from king Josiah to October 22, a line that represents Revelation ten’s first and second angels from 1840 unto 1844. Ezekiel represents the Millerites of the first and second angels and the one hundred and forty-four thousand of the third angel. Ezekiel represents the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, but his primary prophetic attribute is that he is a prophet.
Si Ezekiel nahimutang sulod sa linya sa Jubileo gikan kang hari Josias hangtod sa Oktubre 22, usa ka linya nga nagrepresentar sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda sa Pinadayag 10 sukad sa 1840 ngadto sa 1844. Si Ezekiel nagrepresentar sa mga Millerita sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda ug sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa ikatulong manulonda. Si Ezekiel nagrepresentar sa pagkapari sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, apan ang iyang pangunang propetikong kinaiya mao nga siya usa ka propeta.
Prophet, Priest and King
Propeta, Pari, ug Hari
There are three biblical characters that began to serve when thirty years of age. Along with Ezekiel were David and Joseph. Because they all began to serve at the age of thirty, they are all priests. David is a symbol of the king, Joseph is the priest and Ezekiel is the prophet in the threefold kingdom of glory that consists of a prophet, a priest and a king.
Adunay tulo ka mga biblikanhong personahe nga misugod sa pag-alagad sa dihang katloan ka tuig ang ilang panuigon. Uban kang Ezekiel mao si David ug si Jose. Tungod kay silang tanan misugod sa pag-alagad sa edad nga katloan, silang tanan mga sacerdote. Si David mao ang simbolo sa hari, si Jose mao ang sacerdote, ug si Ezekiel mao ang propeta sa tulo-ka-bahin nga gingharian sa himaya nga gilangkoban sa usa ka propeta, usa ka sacerdote, ug usa ka hari.
However we might apply the prophet Ezekiel as a symbol, he is a priest, and when applied in the line of the jubilee from Josiah to October 22, Ezekiel is a priest who would represent a priest in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand as typified by the history of 1840 to 1844 and king Josiah to October 22, 573 BC.
Bisan unsaon man nato sa pagpadapat sa propeta nga si Ezekiel ingon nga usa ka simbolo, siya usa ka saserdote; ug kon ipadapat sa linya sa yubileo gikan kang Josias hangtod sa Oktubre 22, si Ezekiel usa ka saserdote nga magarepresentar sa usa ka saserdote sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, sumala sa gipakita sa kasaysayan gikan sa 1840 ngadto sa 1844 ug ni Haring Josias hangtod sa Oktubre 22, 573 BC.
Twenty-two
Kaluhaan ug duha
The Bible is clear that Ezekiel ministered for twenty-two years. “Twenty-two” is a symbol of the one hundred and forty-four thousand who are the ensign of Divinity combined with humanity. In the history represented by Josiah’s Passover unto chapter forty’s October 22’s Jubilee celebration, Josiah’s Passover typified the work of Josiah Litch in 1838 and 1840. That work was setting forth the time prophecies of the first and second woes. It can now be seen that the prophecy of the first and second woes is much larger than the pioneers recognized.
Ang Biblia tin-aw nga nag-ingon nga si Ezekiel nagministeryo sulod sa kaluhaan ug duha ka tuig. Ang “kaluhaan ug duha” usa ka simbolo sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo nga mao ang timaan sa pagka-Dios inubanan sa pagkatawo. Sa kasaysayan nga girepresentahan gikan sa Pasko sa Paglabay ni Josias hangtod sa selebrasyon sa Jubileo sa Oktubre 22 sa kapitulo kwarenta, ang Pasko sa Paglabay ni Josias naglarawan sa buluhaton ni Josiah Litch niadtong 1838 ug 1840. Kana nga buluhaton mao ang pagpahimutang sa mga tagna sa panahon sa nahaunang ug ikaduhang kaalautan. Karon makita na nga ang tagna sa nahaunang ug ikaduhang mga kaalautan labi pang halapad kay sa giila sa mga pionero.
Ezekiel as a biblical prophet identifies more specific dates in his writings than any other biblical author.
Si Ezekiel ingon usa ka propeta sa Biblia nagtimaan ug mas piho nga mga petsa sa iyang mga sinulat kay sa bisan kinsa pang laing magsusulat sa Biblia.
Ezekiel is the omega of the day equaling a year in Bible prophecy. In the book of Numbers, the alpha mention of the day-year principle is represented at the first rebellion at Kadesh that brought about forty years of wandering in the wilderness. The last, or omega, rebellion is being represented by Ezekiel in chapter four as Jerusalem is destroyed.
Si Ezequiel mao ang omega sa prinsipyo nga ang usa ka adlaw katumbas sa usa ka tuig diha sa propesiya sa Bibliya. Sa basahon sa Numeros, ang alpha nga paghisgot sa prinsipyo sa adlaw-tuig gihulagway diha sa unang pagrebelde sa Kadesh nga misangpot sa kap-atan ka tuig nga paglatagaw sa kamingawan. Ang kataposan, o omega, nga pagrebelde gihulagway ni Ezequiel sa kapitulo upat samtang gilaglag ang Jerusalem.
Alpha
Alpha
After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. I the Lord have said, I will surely do it unto all this evil congregation, that are gathered together against me: in this wilderness they shall be consumed, and there they shall die. Numbers 14:34, 35.
Sumala sa gidaghanon sa mga adlaw nga inyong gisusi ang yuta, bisan kap-atan ka adlaw, ang matag adlaw alang sa usa ka tuig, pagapas-anon ninyo ang inyong mga kasal-anan, bisan kap-atan ka tuig, ug mahibaloan ninyo ang akong paglapas sa saad. Ako, si Jehova, nagsulti niini; sa pagkatinuod buhaton ko kini batok niining tibook daotang katilingban, nga nanagtigum pagtingub batok kanako: dinhi niining kamingawan pagaut-uton sila, ug didto sila mangamatay. Numeros 14:34, 35.
Omega
Omega
Lie thou also upon thy left side, and lay the iniquity of the house of Israel upon it: according to the number of the days that thou shalt lie upon it thou shalt bear their iniquity. For I have laid upon thee the years of their iniquity, according to the number of the days, three hundred and ninety days: so shalt thou bear the iniquity of the house of Israel. And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Therefore thou shalt set thy face toward the siege of Jerusalem, and thine arm shall be uncovered, and thou shalt prophesy against it. Ezekiel 4:4–7.
Humigda usab ka sa imong wala nga kiliran, ug ipahimutang sa ibabaw niini ang kasal-anan sa balay sa Israel: sumala sa gidaghanon sa mga adlaw nga maghigda ka sa ibabaw niini, pagapas-anon mo ang ilang kasal-anan. Kay gibutang ko sa ibabaw nimo ang mga tuig sa ilang kasal-anan, sumala sa gidaghanon sa mga adlaw, tulo ka gatus ug kasiyaman ka adlaw: sa ingon niini pagapas-anon mo ang kasal-anan sa balay sa Israel. Ug sa mahuman mo na kini, humigda ka pag-usab sa imong tuo nga kiliran, ug pagapas-anon mo ang kasal-anan sa balay sa Juda sulod sa kap-atan ka adlaw: gitagana ko alang kanimo ang matag adlaw ingon nga usa ka tuig. Busa itutok mo ang imong nawong ngadto sa paglikos sa Jerusalem, ug ang imong bukton pagaablihan, ug managna ka batok niini. Ezekiel 4:4–7.
Kadesh and Jerusalem’s destruction represent the alpha and omega rebellions representing the day-for-a-year principle. The “day-for-a-year principle” was the primary rule of the Millerites in the history of 1840 to 1844, as typified in the Jubilee line of king Josiah unto October 22. Ezekiel sets forth more dates than any other prophet. Within the dating of Ezekiel, the line of the Jubilee is identified, tying Ezekiel’s witness directly into the history of the first and second angels, and thereafter the history of the third angel.
Ang Kadesh ug ang pagkalaglag sa Jerusalem nagrepresentar sa alfa ug omega nga mga pagrebelde nga naghulagway sa prinsipyo nga ang usa ka adlaw katumbas sa usa ka tuig. Ang “prinsipyo nga ang usa ka adlaw katumbas sa usa ka tuig” mao ang pangunang lagda sa mga Millerite sa kasaysayan gikan sa 1840 hangtod sa 1844, ingon nga gihulagway pinaagi sa tipo diha sa linya sa Jubileo ni Haring Josiah hangtod sa Oktubre 22. Si Ezekiel naglatid ug mas daghang petsa kay sa bisan kinsang ubang propeta. Diha sa pagpetsa ni Ezekiel, mailhan ang linya sa Jubileo, nga direktang nagsumpay sa pagpamatuod ni Ezekiel ngadto sa kasaysayan sa una ug sa ikaduhang manulonda, ug human niana ngadto sa kasaysayan sa ikatulong manulonda.
Along with the “Jubilee line,” Ezekiel lies on his side for three hundred and ninety days, then on his other side for forty days. “Four hundred and thirty” is a symbol of the old and new covenants, for Abram’s covenant promise of four hundred years of captivity in Egypt found the second witness of thirty years with the apostle Paul. Together Abram (later Abraham) of ‘the old’ and Saul (later Paul) of ‘the new’ combined their witnesses to establish four hundred and thirty years as a symbol of the everlasting covenant. “Three hundred and ninety days” “shalt thou bear the iniquity of the house of Israel.” “And” “thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days.” Together the right side and the left side equal Abram and Paul.
Duyog sa “linya sa Jubileo,” si Ezekiel nagahigda sa iyang kilid sulod sa tulo ka gatos ug kasiyaman ka adlaw, dayon sa pikas niyang kilid sulod sa kap-atan ka adlaw. Ang “upat ka gatos ug katloan” usa ka simbolo sa daan ug sa bag-ong pakigsaad, kay ang saad sa pakigsaad ni Abram bahin sa upat ka gatos ka tuig nga pagkabihag sa Ehipto nakakaplag sa ikaduhang pagpamatuod sa katloan ka tuig diha sa apostol nga si Paul. Gihiusa ni Abram (sa ulahi Abraham) sa ‘daan’ ug ni Saul (sa ulahi Paul) sa ‘bag-o’ ang ilang mga pagpamatuod aron ipahimutang ang upat ka gatos ug katloan ka tuig ingong simbolo sa walay kataposang pakigsaad. “Tulo ka gatos ug kasiyaman ka adlaw” “pas-anon mo ang kasal-anan sa balay sa Israel.” “Ug” “pas-anon mo ang kasal-anan sa balay sa Judah sulod sa kap-atan ka adlaw.” Ang tuong kilid ug ang walang kilid, kon tingobon, katumbas ni Abram ug ni Paul.
The covenant was always based upon obedience or disobedience—life or death. The year-day principle in Millerite history was a life-or-death issue, and the history was announced by the first angel as the everlasting gospel. The “gospel” is a life-or-death issue, and the life-or-death testing issue of Millerite history was set within the context of the principle of a day equating to a year. The prediction that empowered the message of the first angel was the three hundred and ninety-one years and fifteen days prophecy of the second woe. Within the three hundred and ninety days that Ezekiel lay upon his left side is an illustration of the three hundred and ninety-one years and fifteen days time prophecy of the second woe. It requires prophetic discernment to rightly divide the prophecy, but it is nothing less than the continuing work of the Lion of the tribe of Judah unsealing the message of the midnight cry.
Ang pakigsaad kanunayng gibase sa pagtuman o pagsupak—kinabuhi o kamatayon. Ang prinsipyo nga ang usa ka adlaw katumbas sa usa ka tuig usa ka isyu sa kinabuhi o kamatayon diha sa kasaysayan sa mga Millerite, ug ang maong kasaysayan gipahibalo sa unang anghel ingong walay kataposang ebanghelyo. Ang “ebanghelyo” usa ka isyu sa kinabuhi o kamatayon, ug ang isyu sa pagsulay nga naglangkit sa kinabuhi o kamatayon diha sa kasaysayan sa mga Millerite gipahimutang sulod sa konteksto sa prinsipyo nga ang usa ka adlaw katumbas sa usa ka tuig. Ang panagna nga naghatag og gahom sa mensahe sa unang anghel mao ang panagna sa tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig ug kinse ka adlaw sa ikaduhang kaalaotan. Diha sa tulo ka gatos ug kasiyaman ka adlaw nga paghigda ni Ezekiel sa iyang walang kilid, anaa ang usa ka paghulagway sa panagna sa panahon nga tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig ug kinse ka adlaw sa ikaduhang kaalaotan. Gikinahanglan ang matagnaong pagsabot aron hustong mabahin ang panagna, apan kini mao gayod ang nagpadayong buhat sa Leon sa tribo ni Juda sa pag-abli sa selyo sa mensahe sa singgit sa tungang gabii.
I contend that Ezekiel must be treated as a symbol of the one hundred and forty-four thousand, but primarily as a symbol of the gift of the Spirit of Prophecy, whether represented as a manifestation of a latter-day prophet, or as a manifestation of the covenant people who understand the principle of line upon line methodology.
Nangatarongan ako nga si Ezequiel kinahanglan nga pagatagdon ingon nga usa ka simbolo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, apan ilabina ingon nga usa ka simbolo sa gasa sa Espiritu sa Tagna, bisan kon kini gihulagway ingon nga usa ka pagpadayag sa usa ka manalagna sa kaulahian nga mga adlaw, o ingon nga usa ka pagpadayag sa katawhan sa tugon nga nakasabut sa prinsipyo sa pamaagi nga linya ibabaw sa linya.
I contend that Ezekiel’s light upon the three hundred and ninety-one years and fifteen days prophecy aligns with the dirt brush man casting the jewels into the larger casket.
Nangatarungan ako nga ang kahayag ni Ezekiel mahitungod sa tagna sa tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug kinse ka adlaw nahiuyon sa tawo nga may hugawng brotsa nga naghulog sa mga alahas ngadto sa mas dako nga kaha.
I contend that the light from Ezekiel is an essential element of the capstone message, when the temple is finished.
Nagapangatarungan ako nga ang kahayag gikan kang Ezekiel maoy usa ka mahinungdanong bahin sa mensahe sa capstone, sa diha nga ang templo mahuman na.
Ezekiel is at October 22 in verse one of chapter forty, and it is there that the vision of the future temple is given to Ezekiel. That temple is the temple of the one hundred and forty-four thousand, of which Ezekiel is a symbol. That group will have passed two tests before they reach the third and litmus test. Ezekiel is portrayed as receiving his light in the temple, and therefore the light he produces as a symbol represents the light that comes when God’s people enter the Most Holy Place in alignment with Daniel chapter ten.
Si Ezequiel anaa sa Oktubre 22 diha sa unang bersikulo sa kapitulo kap-atan, ug didto gihatag kang Ezequiel ang panan-awon sa umaabot nga templo. Kana nga templo mao ang templo sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, nga gisimbolohan ni Ezequiel. Kana nga pundok makapasar na sa duha ka pagsulay sa dili pa sila makaabot sa ikatulo ug mahukmanong pagsulay. Si Ezequiel gihulagway nga nagadawat sa iyang kahayag diha sa templo, ug busa ang kahayag nga iyang gipagula diha sa iyang papel ingong simbolo nagrepresentar sa kahayag nga moabot sa dihang ang katawhan sa Dios mosulod sa Labing Balaang Dapit uyon sa Daniel kapitulo napulo.
The light of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed is unsealed just before probation closes.
Ang kahayag sa Pinadayag ni Jesu-Cristo nga gitangtangan sa selyo gitangtangan sa selyo sa dihang hapit nang mosira ang panahon sa kaluoy.
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
Ug miingon siya kanako, Ayaw timri ang mga pulong sa panagna niining basahona: kay haduol na ang panahon. Ang dili matarung, pabay-a siya nga magpadayon sa pagkadili matarung gihapon: ug ang mahugaw, pabay-a siya nga magpadayon sa pagkahugaw gihapon: ug ang matarung, pabay-a siya nga magpadayon sa pagkamatarung gihapon: ug ang balaan, pabay-a siya nga magpadayon sa pagkabalaan gihapon. Pinadayag 22:10, 11.
The “time is at hand” just before probation closes in verse eleven, and the Revelation of Jesus Christ is therefore unsealed at that time, for “the time is at hand.”
Ang “panahon haduol na” diha-diha sa dili pa matapos ang panahon sa pagsulay diha sa bersikulo onse, ug busa ang Pinadayag ni Jesu-Cristo maablihan sa maong panahon, kay “ang panahon haduol na.”
The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.
Ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga gihatag sa Dios kaniya, aron ipakita sa iyang mga ulipon ang mga butang nga sa madali mahitabo; ug iyang gipadala ug gipadayag kini pinaagi sa iyang manulunda ngadto sa iyang ulipon nga si Juan: Nga nagpamatuod sa pulong sa Dios, ug sa pagpamatuod ni Jesu-Cristo, ug sa tanang mga butang nga iyang nakita. Bulahan siya nga nagabasa, ug sila nga nagapatalinghug sa mga pulong niini nga tagna, ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat niini: kay ang panahon haduol na. Pinadayag 1:1–3.
Probation closes for Laodicean Seventh-day Adventism at the Sunday law and Adventism is represented as Jerusalem in chapter nine of Ezekiel. There those who sigh and cry for the abominations done in the land and in the church receive the seal. The sealing takes place when the east winds of Islam are angering the nations, just before probation closes. In Ezekiel chapter eight, the four generations of Adventism conclude with the fourth generation being symbolized by the twenty-five leaders bowing to the sun.
Ang panahon sa pagpasulay mosira alang sa Laodiceanong Seventh-day Adventism sa balaod sa Domingo, ug ang Adventism gihulagway ingon sa Jerusalem diha sa ikasiyam nga kapitulo sa Ezekiel. Didto, kadtong nagapanghupaw ug nagapanaghilak tungod sa mga dulumtanan nga ginabuhat sa yuta ug sa iglesia makadawat sa timaan. Ang pagtimaan mahitabo sa dihang ang mga hanging gikan sa silangan sa Islam nagapahagit sa mga nasod sa kasuko, sa dili pa mosira ang panahon sa pagpasulay. Sa ikawalong kapitulo sa Ezekiel, ang upat ka kaliwatan sa Adventism matapos, uban sa ikaupat nga kaliwatan nga gisimbolohan sa kaluhaan ug lima ka mga pangulo nga nanagyukbo ngadto sa adlaw.
That vision was given symbolically one day before the Sunday law, or just before the close of probation as represented by six, six, six.
Kana nga panan-awon gihatag sa simbolikong paagi usa ka adlaw sa wala pa ang balaod sa Domingo, o sa dili pa ang pagtapos sa panahon sa grasya, ingon nga girepresentahan sa unom, unom, unom.
And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Ezekiel 8:1–4.
Ug nahitabo sa ikaunom ka tuig, sa ikaunom ka bulan, sa ikalima ka adlaw sa bulan, samtang ako naglingkod sa akong balay, ug ang mga anciano sa Juda nanaglingkod sa akong atubangan, nga didto ang kamot sa Ginoong Dios miabut ibabaw kanako. Unya mitan-aw ako, ug ania karon, usa ka dagway nga sama sa dagway sa kalayo: gikan sa dagway sa iyang hawak paubos, kalayo; ug gikan sa iyang hawak pasaka, ingon sa dagway sa kasidlak, sama sa kolor sa ambar. Ug iyang gituy-od ang dagway sa usa ka kamot, ug gikuptan ako sa usa ka pungpong sa buhok sa akong ulo; ug ang Espiritu mipataas kanako sa taliwala sa yuta ug sa langit, ug gidala ako sa mga panan-awon sa Dios ngadto sa Jerusalem, ngadto sa pultahan sa sulod nga ganghaan nga nagaatubang sa amihanan; diin didto ang lingkoranan sa larawan sa pangabugho, nga nagapukaw sa pangabugho. Ug, ania karon, ang himaya sa Dios sa Israel didto, sumala sa panan-awon nga akong nakita didto sa kapatagan. Ezekiel 8:1–4.
The vision of the sixth year, sixth month and fifth day came just before ‘666,’ a symbol of the Sunday law, when probation closes for Laodicean Adventism. That vision was “according to the vision” Ezekiel “saw in the plain.” The vision he saw in the plain is found earlier, in chapter three.
Ang panan-awon sa ikaunom ka tuig, ikaunom ka bulan, ug ikalima ka adlaw miabut diha-diha sa wala pa ang “666,” nga usa ka simbolo sa balaod sa Dominggo, sa dihang ang panahon sa pagsulay matapos na alang sa Laodiceanong Adventismo. Kadtong panan-awon mao ang “sumala sa panan-awon” nga nakita ni Ezekiel “sa kapatagan.” Ang panan-awon nga iyang nakita sa kapatagan makita sa sayo pa, sa ikatulong kapitulo.
Then I arose, and went forth into the plain: and, behold, the glory of the Lord stood there, as the glory which I saw by the river of Chebar: and I fell on my face. Ezekiel 3:23.
Unya mitindog ako, ug miadto ngadto sa kapatagan; ug ania karon, ang himaya ni Jehova nagtindog didto, sama sa himaya nga akong nakita daplin sa suba sa Chebar: ug mihapa ako. Ezekiel 3:23.
The vision of the “plain”, which was the vision of the sixth year, sixth month and fifth day, was the vision Ezekiel had seen earlier at the river of Chebar.
Ang panan-awon sa “kapatagan”, nga mao ang panan-awon sa ikaunom nga tuig, ikaunom nga bulan ug ikalimang adlaw, mao ang panan-awon nga nakita na kaniadto ni Ezekiel sa suba sa Chebar.
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.
Ug nahitabo sa ikakatloan ka tuig, sa ikaupat ka bulan, sa ikalima ka adlaw sa bulan, samtang ako atua sa taliwala sa mga binihag daplin sa suba sa Chebar, nga ang mga langit naablihan, ug nakita ko ang mga panan-awon sa Dios. Ezekiel 1:1.
The “visions of God” which Ezekiel “saw,” by the river of Chebar, were the vision of the plain, which was also the vision of Ezekiel chapters eight through eleven. Those visions were presented in the context of Ezekiel looking into the sanctuary, which is where the "marah" looking-glass vision of chapter ten is accomplished. Ezekiel represents those who partake of the prophetic light radiating from the Most Holy Place as the Revelation of Jesus Christ is brought forth just before the close of probation.
Ang “mga panan-awon sa Dios” nga “nakita” ni Ezekiel sa daplin sa suba sa Chebar mao ang panan-awon sa kapatagan, nga mao usab ang panan-awon sa mga kapitulo otso hangtod onse sa Ezekiel. Gipakita kadtong mga panan-awon diha sa konteksto sa pagtan-aw ni Ezekiel ngadto sa sulod sa santuwaryo, diin natuman ang "marah" nga panan-awon sa salamin sa kapitulo diyes. Si Ezekiel nagrepresentar sa mga nagaambit sa matagnaong kahayag nga nagdan-ag gikan sa Labing Balaang Dapit samtang gipadayag ang Pinadayag ni Jesu-Cristo sa dihang hapit nang matapos ang panahon sa pagsulay.
When we identify king Josiah’s Jubilee line that begins with Passover and ends on October 22, we are identifying the symbol of the spring feasts and the fall feasts as set forth in Leviticus twenty-three. There the spring and fall feasts are set forth with twenty-two verses each, just as Ezekiel’s ministry was for twenty-two years. Aligning Ezekiel in the thirtieth year of the Jubilee line allows Ezekiel’s birth to align with Josiah’s revival. If he was thirty years old in the thirtieth year of the Jubilee cycle, then Ezekiel would have been born at Josiah’s reformation.
Sa atong pag-ila sa linya sa Jubileo ni Haring Josiah nga nagsugod sa Paskuwa ug nagtapos sa Oktubre 22, atong giila ang simbolo sa mga pista sa tingpamulak ug sa mga pista sa tingdagdag sumala sa gilatid sa Levitico kawhaan ug tulo. Didto, ang mga pista sa tingpamulak ug sa tingdagdag gilatid sa tagkawhaan ug duha ka bersikulo, sama sa ministeryo ni Ezekiel nga milungtad og kawhaan ug duha ka tuig. Ang pagpahiangay kang Ezekiel sa ikakatloan nga tuig sa linya sa Jubileo nagtugot nga ang pagkatawo ni Ezekiel mapahiangay sa pagpukaw ni Josiah. Kon siya katloan ka tuig ang panuigon sa ikakatloan nga tuig sa siklo sa Jubileo, nan si Ezekiel natawo unta sa panahon sa repormasyon ni Josiah.
Ezekiel is a symbol of those who by faith enter into the Most Holy Place. Once there, they see the wheels within the wheels representing the complex play of human interactions. As with John in Revelation chapter ten, Ezekiel represents the Millerites, but more directly the one hundred and forty-four thousand. His parallel three-hundred-ninety-one-year-and-fifteen-day time prophecy illustrates the final judgment of Laodicean Adventism with the destruction of Jerusalem, and it includes the enigma of thirty-eight and forty.
Si Ezekiel usa ka simbolo niadtong mosulod sa Labing Balaang Dapit pinaagi sa pagtuo. Sa dihang atua na sila didto, ilang makita ang mga ligid sulod sa mga ligid nga nagrepresentar sa makuting panaglambigit sa mga tawo. Sama kang Juan sa Pinadayag kapitulo napulo, si Ezekiel nagrepresentar sa mga Millerita, apan mas direktang nagrepresentar sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Ang iyang katumbas nga tagna sa panahon nga naglangkob sa tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw naghulagway sa kataposang paghukom sa Laodiceanhong Adbentismo pinaagi sa pagkalaglag sa Jerusalem, ug naglakip kini sa tigmo sa katloan ug walo ug sa kap-atan.
It includes the symbolism of four hundred and thirty years.
Naglakip kini sa simbolismo sa upat ka gatus ug katloan ka tuig.
It includes the four-year period represented by 1333 to 1337, 1449 to 1453 and 1840 to 1844.
Naglakip kini sa upat ka tuig nga yugto nga girepresentahan sa 1333 hangtod 1337, 1449 hangtod 1453, ug 1840 hangtod 1844.
We will begin our considerations of this most important subject in the next article.
Sugdan nato ang atong paghisgot niini nga labing mahinungdanong hilisgutan sa sunod nga artikulo.
“In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him.” Testimonies, volume 5, 753.
“Sa mga panan-awon nga gihatag kang Isaias, kang Ezequiel, ug kang Juan atong makita kon unsa ka suod ang langit nga nadugtong sa mga hitabo nga nagakahitabo ibabaw sa yuta ug kon unsa kadako ang pag-atiman sa Dios alang niadtong mga matinumanon Kaniya.” Testimonies, volume 5, 753.
“Christ Himself was the Lord of the temple. When He should leave it, its glory would depart—that glory once visible in the holy of holies over the mercy seat, where the high priest entered only once a year, on the great day of atonement, with the blood of the slain victim (typical of the blood of the Son of God shed for the sins of the world), and sprinkled it upon the altar. This was the Shekinah, the visible pavilion of Jehovah.
“Si Cristo gayod mao ang Ginoo sa templo. Sa diha nga Siya mobiya niini, ang himaya niini mobiya usab—kanang himaya nga kaniadto makita diha sa labing balaan ibabaw sa lingkoranan sa kalooy, diin ang labawng sacerdote mosulod lamang kausa sa usa ka tuig, sa dako nga adlaw sa pagpasig-uli, uban ang dugo sa gipatay nga halad (simbolo sa dugo sa Anak sa Dios nga giula alang sa mga sala sa kalibotan), ug isablig kini ibabaw sa halaran. Kini mao ang Shekinah, ang makita nga puloy-anan ni Jehova.
“It was this glory that was revealed to Isaiah, when he says, ‘In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple’ [Isaiah 6:1–8 quoted].” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1139.
“Maokini kini nga himaya ang gipadayag ngadto kang Isaias, sa dihang siya nagaingon, ‘Sa tuig nga namatay si Haring Uzzias nakita ko usab ang Ginoo nga nagalingkod sa ibabaw sa usa ka trono, hataas ug gibayaw; ug ang sidsid sa iyang kupo mipuno sa templo’ [Isaias 6:1–8 gi-quote].” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, tomo 4, 1139.
“The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days. They are privileged to see by faith the work that is going forward in the heavenly sanctuary. ‘And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament.’ As they look by faith into the holy of holies, and see the work of Christ in the heavenly sanctuary, they perceive that they are a people of unclean lips,—a people whose lips have often spoken vanity, and whose talents have not been sanctified and employed to the glory of God. Well may they despair as they contrast their own weakness and unworthiness with the purity and loveliness of the glorious character of Christ. But if they, like Isaiah, will receive the impression the Lord designs shall be made upon the heart, if they will humble their souls before God, there is hope for them. The bow of promise is above the throne, and the work done for Isaiah will be performed in them. God will respond to the petitions coming from the contrite heart.
“Ang panan-awon nga gihatag kang Isaias nagrepresentar sa kahimtang sa katawohan sa Dios sa kaulahian nga mga adlaw. Aduna silay pribilehiyo sa pagtan-aw pinaagi sa pagtuo sa buhat nga nagapadayon sa langitnong santuwaryo. ‘Ug ang templo sa Dios naabli sa langit, ug didto nakita sa iyang templo ang arka sa iyang tugon.’ Samtang sila nagatan-aw pinaagi sa pagtuo ngadto sa labing balaan nga dapit, ug makita ang buhat ni Cristo sa langitnong santuwaryo, ilang naila nga sila usa ka katawohan nga mahugaw ug mga ngabil,—usa ka katawohan kansang mga ngabil sa makadaghang higayon namulong ug kawang, ug kansang mga talento wala mabalaan ug magamit alang sa himaya sa Dios. Angayan gayod nga sila mawad-an ug paglaum sa diha nga ilang itandi ang ilang kaugalingong kaluyahon ug pagkadili-takus sa kaputli ug kahalangdon sa mahimayaong kinaiya ni Cristo. Apan kon sila, sama kang Isaias, modawat sa pagdani nga gituyo sa Ginoo nga maipatik sa kasingkasing, kon ipaubos nila ang ilang mga kalag atubangan sa Dios, may paglaum alang kanila. Ang balangaw sa saad anaa sa ibabaw sa trono, ug ang buhat nga gibuhat alang kang Isaias pagabuhaton diha kanila. Ang Dios motubag sa mga pangamuyo nga nagagikan sa mapainubsanon nga kasingkasing.”
“The object of this great and solemn work of God is to gather together the sheaves for the heavenly garner; for the earth is to be filled with the glory of the Lord. Then let none be dismayed as they see the prevailing wickedness and hear the language coming from unclean lips. When the powers of darkness set themselves in array against the people of God; when Satan shall muster his forces for the last great conflict, and his power seems to be great and almost overwhelming, the clear view of the divine glory, the throne high and lifted up, arched with the bow of promise, will give comfort, assurance, and peace.” Review and Herald, December 22, 1896.
“Ang tumong niining daku ug solenni nga buluhaton sa Dios mao ang pagtipon sa mga binugkos alang sa langitnong kamalig; kay ang yuta pagapun-on sa himaya sa Ginoo. Busa ayaw tugoti nga adunay bisan kinsa nga maluya sa kasingkasing sa ilang pagtan-aw sa nagpadayon nga pagkadaotan ug sa ilang pagkadungog sa mga pulong nga nagagikan sa mahugaw nga mga ngabil. Sa diha nga ang mga gahum sa kangitngit magpahiluna sa ilang kaugalingon batok sa katawhan sa Dios; sa diha nga tigumon ni Satanas ang iyang mga pwersa alang sa katapusang dakung panagbangi, ug ang iyang gahum daw daku ug hapit na makalupig sa tanan, ang matin-aw nga panan-aw sa langitnong himaya, sa trono nga hataas ug gibayaw, nga gitaklapan sa balangaw sa saad, magahatag ug kalipay, kasigurohan, ug kalinaw.” Review and Herald, Disyembre 22, 1896.
“Upon the banks of the river Chebar, Ezekiel beheld a whirlwind seeming to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels, intersecting one another, were moved by four living beings. High above all these ‘was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. The wheels were so complicated in arrangement that at first sight they appeared to be in confusion; but they moved in perfect harmony. Heavenly beings, sustained and guided by the hand beneath the wings of the cherubim, were impelling these wheels; above them, upon the sapphire throne, was the Eternal One; and round about the throne a rainbow, the emblem of divine mercy.
“Diha sa mga tampi sa suba sa Chebar, nakita ni Ezekiel ang usa ka alimpulos nga daw nagagikan sa amihanan, ‘usa ka dakung panganod, ug usa ka kalayo nga nagaputos sa iyang kaugalingon, ug adunay kasanag sa palibot niini, ug gikan sa taliwala niini daw sa kolor sa ambar.’ Pipila ka mga ligid, nga nagasumpaki ang usa ug usa, gipalihok sa upat ka buhing binuhat. Halayo sa ibabaw nilang tanan ‘mao ang dagway sa usa ka trono, ingon sa dagway sa usa ka batong sapiro: ug ibabaw sa dagway sa trono mao ang dagway nga daw sa panagway sa usa ka tawo sa ibabaw niini.’ ‘Ug dihay mipakita sa mga querubin ang dagway sa kamot sa usa ka tawo ilalom sa ilang mga pako.’ Ezekiel 1:4, 26; 10:8. Ang mga ligid hilabihan ka masalimuot sa pagkahan-ay nga sa unang pagtan-aw daw anaa sa kalibog; apan sila nanglihok sa hingpit nga panag-uyon. Ang mga langitnong binuhat, nga gisuportahan ug gimandoan sa kamot ilalom sa mga pako sa mga querubin, maoy nagpalihok niining mga ligid; sa ibabaw nila, ibabaw sa trono nga sapiro, atua ang Walay Katapusan; ug naglibot sa trono ang usa ka balangaw, ang timaan sa langitnong kalooy.”
“As the wheel like complications were under the guidance of the hand beneath the wings of the cherubim, so the complicated play of human events is under divine control. Amidst the strife and tumult of nations, He that sitteth above the cherubim still guides the affairs of the earth.
“Maingon nga ang mga komplikasyon nga sama sa mga ligid diha sa paggiya sa kamot nga anaa sa ilalom sa mga pako sa mga querubin, mao man usab nga ang masalimuot nga dagan sa mga panghitabo sa tawo anaa sa ilalom sa balaang pagpugong. Taliwala sa panagbingkil ug kagubot sa mga nasod, Siya nga nagalingkod ibabaw sa mga querubin nagpadayon sa paggiya sa mga kalihokan sa yuta.
“The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.
“Ang kasaysayan sa mga nasod nga, ang usa human sa usa, nag-okupar sa ilang tinakdang panahon ug dapit, nga wala makatagad nagpamatuod sa kamatuoran nga sila mismo wala masayod sa kahulogan, nagasulti kanato. Sa matag nasod ug sa matag indibiduwal karon ang Dios nagtudlo ug usa ka dapit diha sa Iyang dakong plano. Karon ang mga tawo ug ang mga nasod ginatimbang pinaagi sa hulogtimbang diha sa kamot Niya nga walay kasaypanan. Ang tanan, pinaagi sa ilang kaugalingong pagpili, nagbuot sa ilang padulngan, ug ang Dios nagamando sa tanan aron sa pagtuman sa Iyang mga katuyoan.”
“The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.” Education, 178.
“Ang kasaysayan nga gimarkahan sa dakong AKO MAO sa Iyang pulong, nga nagdugtong ug sumpay human sa sumpay diha sa kadena sa tagna, gikan sa walay-kataposang kagahapon ngadto sa walay-kataposang umaabot, nagasugilon kanato kon hain kita karon diha sa pagdaloy sa mga kapanahonan, ug unsay gilaoman sa panahon nga moabot. Ang tanan nga gitagna sa panagna nga mahitabo, hangtod sa karon nga panahon, nasubay sa mga panid sa kasaysayan, ug kita makasalig nga ang tanan nga umaabot pa matuman sa iyang husto nga pagkasunod-sunod.” Education, 178.