Ezekiel is a priest during the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In chapter one Ezekiel is taken into the sanctuary.
Si Ezekiel usa ka pari sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Sa kapitulo uno si Ezekiel gidala ngadto sa santuwaryo.
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity, The word of the Lord came expressly unto Ezekiel the priest, the son of Buzi, in the land of the Chaldeans by the river Chebar; and the hand of the Lord was there upon him.
Karon nahitabo sa ikakatloan ka tuig, sa ikaupat ka bulan, sa ikalima ka adlaw sa bulan, samtang didto ako uban sa mga binihag daplin sa suba sa Chebar, nga ang mga langit naablihan, ug nakita ko ang mga panan-awon sa Dios. Sa ikalima ka adlaw sa bulan, nga mao ang ikalima ka tuig sa pagkabihag ni hari Jehoiachin, Ang pulong ni Jehova miabut sa dayag kang Ezekiel nga sacerdote, ang anak ni Buzi, sa yuta sa mga Caldeahanon daplin sa suba sa Chebar; ug ang kamot ni Jehova didto diha kaniya.
And I looked, and, behold, a whirlwind came out of the north, a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the colour of amber, out of the midst of the fire. Also out of the midst thereof came the likeness of four living creatures. And this was their appearance; they had the likeness of a man. And every one had four faces, and every one had four wings. And their feet were straight feet; and the sole of their feet was like the sole of a calf's foot: and they sparkled like the colour of burnished brass. And they had the hands of a man under their wings on their four sides; and they four had their faces and their wings. Their wings were joined one to another; they turned not when they went; they went every one straight forward. As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Thus were their faces: and their wings were stretched upward; two wings of every one were joined one to another, and two covered their bodies.
Ug mitan-aw ko, ug ania karon, may usa ka alimpulos nga miabut gikan sa amihanan, usa ka dakung panganod, ug usa ka kalayo nga naglukop sa iyang kaugalingon, ug may kahayag sa palibot niini, ug gikan sa kinataliwad-an niini may sama sa dagway sa amber, gikan sa kinataliwad-an sa kalayo. Usab, gikan sa kinataliwad-an niini migula ang dagway sa upat ka buhing binuhat. Ug mao kini ang ilang panagway; sila may dagway sa usa ka tawo. Ug ang matag-usa may upat ka nawong, ug ang matag-usa may upat ka pako. Ug ang ilang mga tiil mga matul-id nga tiil; ug ang lapalapa sa ilang mga tiil sama sa lapalapa sa tiil sa nating baka: ug sila misidlak sama sa dagway sa sinawng tumbaga. Ug sila may mga kamot sa tawo ilalom sa ilang mga pako sa ilang upat ka kiliran; ug silang upat may ilang mga nawong ug ilang mga pako. Ang ilang mga pako nagkadugtong ang usa sa usa; sila wala molingi sa dihang nanglakaw sila; ang matag-usa kanila milakaw paingon sa unahan nga matul-id. Mahitungod sa dagway sa ilang mga nawong, silang upat may nawong sa tawo, ug nawong sa leon, sa too nga kiliran: ug silang upat may nawong sa baka sa wala nga kiliran; silang upat usab may nawong sa agila. Mao kini ang ilang mga nawong: ug ang ilang mga pako ginabuklad paingon sa itaas; ang duruha ka pako sa matag-usa nagkadugtong ang usa sa usa, ug ang duruha nagtabon sa ilang mga lawas.
And they went every one straight forward: whither the spirit was to go, they went; and they turned not when they went. As for the likeness of the living creatures, their appearance was like burning coals of fire, and like the appearance of lamps: it went up and down among the living creatures; and the fire was bright, and out of the fire went forth lightning. And the living creatures ran and returned as the appearance of a flash of lightning. Now as I beheld the living creatures, behold one wheel upon the earth by the living creatures, with his four faces. The appearance of the wheels and their work was like unto the colour of a beryl: and they four had one likeness: and their appearance and their work was as it were a wheel in the middle of a wheel. When they went, they went upon their four sides: and they turned not when they went. As for their rings, they were so high that they were dreadful; and their rings were full of eyes round about them four. And when the living creatures went, the wheels went by them: and when the living creatures were lifted up from the earth, the wheels were lifted up. Whithersoever the spirit was to go, they went, thither was their spirit to go; and the wheels were lifted up over against them: for the spirit of the living creature was in the wheels.
Ug sila nanglakaw ang matag-usa paingon sa unahan; asa gani moadto ang espiritu, didto sila moadto; ug wala sila motalikod sa ilang paglakaw. Mahitungod sa dagway sa mga buhing binuhat, ang ilang panagway sama sa nagdilaab nga mga baga sa kalayo, ug sama sa dagway sa mga suga; kini naglihok paingon sa ibabaw ug sa ilalom taliwala sa mga buhing binuhat; ug ang kalayo masanag, ug gikan sa kalayo migula ang kilat. Ug ang mga buhing binuhat midalagan ug mibalik ingon sa panagway sa usa ka sidlap sa kilat. Karon samtang akong gitan-aw ang mga buhing binuhat, tan-awa, may usa ka ligid sa ibabaw sa yuta tupad sa mga buhing binuhat, nga may kalabutan sa ilang upat ka nawong. Ang panagway sa mga ligid ug sa ilang pagkahimo sama sa kolor sa berilo; ug silang upat may usa lamang ka dagway; ug ang ilang panagway ug ang ilang pagkahimo daw sama sa usa ka ligid nga anaa sa taliwala sa usa ka ligid. Sa diha nga sila manglakaw, manglakaw sila sa ilang upat ka kiliran; ug wala sila motalikod sa ilang paglakaw. Mahitungod sa ilang mga palibot, hataas kaayo sila nga makahahadlok; ug ang ilang mga palibot napuno sa mga mata nga naglibot kanilang upat. Ug sa diha nga ang mga buhing binuhat manglakaw, ang mga ligid manglakaw tupad kanila; ug sa diha nga ang mga buhing binuhat mapataas gikan sa yuta, ang mga ligid usab mapataas. Bisan asa gani moadto ang espiritu, didto sila moadto; didto usab moadto ang ilang espiritu; ug ang mga ligid mapataas atbang kanila: kay ang espiritu sa buhing binuhat atua sa mga ligid.
When those went, these went; and when those stood, these stood; and when those were lifted up from the earth, the wheels were lifted up over against them: for the spirit of the living creature was in the wheels. And the likeness of the firmament upon the heads of the living creature was as the colour of the terrible crystal, stretched forth over their heads above. And under the firmament were their wings straight, the one toward the other: every one had two, which covered on this side, and every one had two, which covered on that side, their bodies. And when they went, I heard the noise of their wings, like the noise of great waters, as the voice of the Almighty, the voice of speech, as the noise of an host: when they stood, they let down their wings. And there was a voice from the firmament that was over their heads, when they stood, and had let down their wings. And above the firmament that was over their heads was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it. And I saw as the colour of amber, as the appearance of fire round about within it, from the appearance of his loins even upward, and from the appearance of his loins even downward, I saw as it were the appearance of fire, and it had brightness round about. As the appearance of the bow that is in the cloud in the day of rain, so was the appearance of the brightness round about. This was the appearance of the likeness of the glory of the Lord. And when I saw it, I fell upon my face, and I heard a voice of one that spake. Ezekiel 1:1–28.
Sa dihang nanglakaw kadtong mga binuhat, nanglakaw usab kini; ug sa dihang mitindog kadtong mga binuhat, mitindog usab kini; ug sa dihang gibayaw sila gikan sa yuta, gibayaw usab ang mga ligid tupad kanila: kay ang espiritu sa buhing binuhat atua sa mga ligid. Ug ang dagway sa hawan sa ibabaw sa mga ulo sa buhing binuhat ingon sa kolor sa makahahadlok nga kristal, nga nabuklad sa ibabaw sa ilang mga ulo. Ug ilalom sa hawan tul-id ang ilang mga pako, ang usa nagaatubang sa usa; ang matag usa may duha, nga nagtabon niining dapita, ug ang matag usa may duha, nga nagtabon nianang dapita, sa ilang mga lawas. Ug sa dihang nanglakaw sila, nadungog ko ang dinaguok sa ilang mga pako, sama sa dinaguok sa dagkung katubigan, ingon sa tingog sa Makagagahum, tingog sa pamulong, sama sa dinaguok sa usa ka panon: sa dihang mitindog sila, ilang gipakanaug ang ilang mga pako. Ug dihay usa ka tingog gikan sa hawan nga diha sa ibabaw sa ilang mga ulo, sa dihang mitindog sila, ug gipakanaug ang ilang mga pako. Ug sa ibabaw sa hawan nga diha sa ibabaw sa ilang mga ulo didto ang dagway sa usa ka trono, nga sa panagway sama sa batong sapiro: ug sa ibabaw sa dagway sa trono dihay usa ka dagway nga sa panagway sama sa usa ka tawo sa ibabaw niini. Ug nakita ko ang ingon sa kolor sa ambar, ingon sa dagway sa kalayo nga nagalibot sa sulod niini, sukad sa panagway sa iyang hawak paingon sa itaas, ug sukad sa panagway sa iyang hawak paingon sa ubos, nakita ko ang daw panagway sa kalayo, ug dihay kasidlak nga nagalibot. Sama sa dagway sa balangaw nga anaa sa panganod sa adlaw sa ulan, mao man ang dagway sa kasidlak nga nagalibot. Kini mao ang dagway sa samag-panagway sa himaya ni Jehova. Ug sa dihang nakita ko kini, mihapa ako, ug nadungog ko ang tingog sa usa nga namulong. Ezekiel 1:1–28.
“Ezekiel, the mourning exile prophet, in the land of the Chaldeans, was given a vision teaching the same lesson of faith in the mighty God of Israel. As he was upon the banks of the river Chebar, a whirlwind seemed to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels of strange appearance, intersecting one another, were moved by four living creatures. High above all these was ‘the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘As for the likeness of the living creatures, their appearance was like burning coals of fire, and like the appearance of lamps: it went up and down among the living creatures; and the fire was bright, and out of the fire went forth lightning.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’
Si Ezekiel, ang manalagna nga binihag nga nagmahay, didto sa yuta sa mga Caldeanhon, gihatagan ug usa ka panan-awon nga nagtudlo sa maong leksiyon sa pagtoo diha sa gamhanang Dios sa Israel. Sa dihang atua siya sa daplin sa suba sa Chebar, daw may usa ka alimpulos nga miabut gikan sa amihanan, “usa ka dakung panganod, ug usa ka kalayo nga nagputos sa iyang kaugalingon, ug may kahayag nga naglibot niini, ug gikan sa taliwala niini murag kolor sa ambar.” Usa ka gidaghanon sa mga ligid nga katingad-an ug dagway, nga nagtagbo sa usag usa, gipalihok sa upat ka buhing binuhat. Hataas sa ibabaw nilang tanan mao “ang dagway sa usa ka trono, nga ang panagway sama sa usa ka bato nga sapiro: ug sa ibabaw sa dagway sa trono mao ang dagway nga sa panagway sama sa usa ka tawo sa ibabaw niini.” “Mahitungod sa dagway sa mga buhing binuhat, ang ilang panagway sama sa nagdilaab nga mga baga sa kalayo, ug sama sa panagway sa mga suga: kini nagasaka ug nagakunsad taliwala sa mga buhing binuhat; ug ang kalayo mahayag, ug gikan sa kalayo migula ang kilat.” “Ug dihay mipakita sa mga kerubin ang dagway sa kamot sa usa ka tawo ilalom sa ilang mga pako.”
“There were wheels within wheels in an arrangement so complicated that at first sight they appeared to Ezekiel to be all in confusion. But when they moved, it was with beautiful exactness and in perfect harmony. Heavenly beings were impelling these wheels, and, above all, upon the glorious sapphire throne, was the Eternal One; while round about the throne was the encircling rainbow, emblem of grace and love. Overpowered by the terrible glory of the scene, Ezekiel fell upon his face, when a voice bade him arise and hear the word of the Lord. Then there was given him a message of warning for Israel.” Testimonies, 751.
“Adunay mga ligid sulod sa mga ligid nga han-ay nga hilabihan kakomplikado, nga sa unang tan-aw si Ezequiel daw nakakita nga ang tanan anaa sa kalibog. Apan sa ilang paglihok, kini uban sa matahum nga katukma ug sa hingpit nga panag-uyon. Ang mga langitnong binuhat mao ang nagpalihok niining mga ligid, ug, labaw sa tanan, ibabaw sa mahimayaong trono nga sapiro, atua ang Walay Kataposan; samtang nagalibot sa trono ang naglibot nga balangaw, timaan sa grasya ug gugma. Tungod sa hilabihang kahimayaan sa talan-awon, si Ezequiel mihapa sa yuta, sa dihang usa ka tingog misugo kaniya sa pagtindog ug sa pagpatalinghog sa pulong sa Ginoo. Unya gihatag kaniya ang usa ka mensahe sa pasidaan alang sa Israel.” Testimonies, 751.
In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:1–8.
Sa tuig nga namatay si Haring Uzzias, nakita ko usab ang Ginoo nga nagalingkod sa ibabaw sa usa ka trono, hatag-as ug gihitaas; ug ang daplin sa iyang kupo mipuno sa templo. Sa ibabaw niini nagtindog ang mga serapin: ang matag usa kanila may unom ka mga pako; sa duruha iyang gitabonan ang iyang nawong, ug sa duruha iyang gitabonan ang iyang mga tiil, ug sa duruha siya naglupad. Ug ang usa misinggit ngadto sa usa, ug miingon, Balaan, balaan, balaan, mao ang Ginoo sa mga panon: ang tibook yuta napuno sa iyang himaya. Ug ang mga haligi sa pultahan nangurog tungod sa tingog niadtong nagsinggit, ug ang balay napuno sa aso. Unya miingon ako, Alaot ako! kay ako nangahanaw; tungod kay ako tawo nga mahugaw ug mga ngabil, ug ako nagapuyo sa taliwala sa usa ka katawohan nga mahugaw ug mga ngabil: kay ang akong mga mata nakakita sa Hari, sa Ginoo sa mga panon. Unya milupad nganhi kanako ang usa sa mga serapin, nga may baga nga baga sa iyang kamot, nga iyang gikuha pinaagi sa mga kumpit gikan sa halaran: Ug iyang gihikap kini sa akong baba, ug miingon, Ania karon, kini nakahikap sa imong mga ngabil; ug ang imong kasal-anan gikuha na, ug ang imong sala hinloan na. Usab nadungog ko ang tingog sa Ginoo, nga nagaingon, Kinsa ang akong ipadala, ug kinsa ang moadto alang kanamo? Unya miingon ako, Ania ako; ipadala ako. Isaias 6:1–8.
“This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate. The city that was once full of people was no longer inhabited. The voice of mirth and the song of praise were no more heard within her walls. The prophet himself was a stranger in a strange land, where boundless ambition and savage cruelty reigned supreme. That which he saw and heard of human tyranny and wrong distressed his soul, and he mourned bitterly day and night. But the wonderful symbols presented before him beside the river Chebar revealed an overruling power mightier than that of earthly rulers. Above the proud and cruel monarchs of Assyria and Babylon the God of mercy and truth was enthroned.
“Kining panan-awon gihatag kang Ezekiel sa panahon nga ang iyang hunahuna napuno sa malubongng daotang mga pagtagna. Nakita niya ang yuta sa iyang mga amahan nga naghigda sa pagkabiyaan. Ang siyudad nga kaniadto napuno sa mga tawo wala na puy-i. Ang tingog sa kalipay ug ang awit sa pagdayeg wala na madungog sulod sa iyang mga kuta. Ang propeta mismo usa ka dumuloong sa usa ka dumuloong nga yuta, diin ang walay utlanan nga ambisyon ug ang mabangis nga kabangis naghari nga labaw sa tanan. Ang iyang nakita ug nadungog mahitungod sa pagkamalupigon ug sa kasaypanan sa tawo nakapasakit sa iyang kalag, ug siya nagminatay sa mapait adlaw ug gabii. Apan ang katingalahang mga simbolo nga gipadayag sa iyang atubangan daplin sa suba sa Chebar nagpadayag ug usa ka nagharing gahum nga labi pang gamhanan kay sa gahum sa mga magmamando sa yuta. Ibabaw sa mapahitas-on ug mabangis nga mga monarka sa Asiria ug Babilonia, ang Dios sa kalooy ug kamatuoran naglingkod sa trono.”
“The wheellike complications that appeared to the prophet to be involved in such confusion were under the guidance of an infinite hand. The Spirit of God, revealed to him as moving and directing these wheels, brought harmony out of confusion; so the whole world was under His control. Myriads of glorified beings were ready at His word to overrule the power and policy of evil men, and bring good to His faithful ones.
“Ang mga kalisdanang samag-ligid nga makita sa propeta nga daw nalambigit sa maong kalibog diha sa paggiya sa usa ka walay kinutoban nga kamot. Ang Espiritu sa Dios, nga gipadayag kaniya ingon nga nagalihok ug nagamando niining mga ligid, nagdala ug panag-uyon gikan sa kalibog; busa ang tibook kalibutan anaa sa ilalom sa Iyang pagkontrolar. Minilyon ka mga mahimayaong binuhat andam sa Iyang pulong sa pagpugong sa gahum ug palisiya sa daotang mga tawo, ug sa pagdala ug kaayohan ngadto sa Iyang mga matinumanon.”
“In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.
“Sa samang paagi, sa dihang hapit nang ipadayag sa Dios ngadto sa hinigugmang si Juan ang kasaysayan sa iglesia alang sa umaabot nga mga kapanahonan, gihatagan Niya siya ug kasigurohan sa pagtagad ug pag-atiman sa Manluluwas alang sa Iyang katawhan pinaagi sa pagpadayag kaniya sa ‘Usa nga sama sa Anak sa tawo,’ nga naglakaw taliwala sa mga tangkawan, nga nagsimbolo sa pito ka mga iglesia. Samtang gipakita kang Juan ang katapusang dagkung mga pakigbisog sa iglesia batok sa yutan-ong mga gahum, gitugotan usab siya sa pagtan-aw sa katapusang kadaugan ug kaluwasan sa mga matinumanon. Iyang nakita ang iglesia nga gidala ngadto sa makamatay nga panagbangi uban sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan, ug ang pagsimba nianang mapintas nga mananap gipugos ubos sa hulga sa kamatayon. Apan sa pagtan-aw niya labaw pa sa aso ug kaguliyang sa gubat, iyang nakita ang usa ka pundok didto sa Bukid sa Sion uban sa Cordero, nga imbis sa timaan sa mapintas nga mananap, adunay ‘ngalan sa Amahan nga nasulat sa ilang mga agtang.’ Ug usab iyang nakita ang ‘mga nakadaug batok sa mapintas nga mananap, ug batok sa iyang larawan, ug batok sa iyang timaan, ug batok sa gidaghanon sa iyang ngalan, nga nanagtindog sa dagat nga salaminon, nga may mga alpa sa Dios’ ug nagaawit sa awit ni Moises ug sa Cordero.”
“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.
“Kining mga leksiyon alang sa atong kaayohan. Kinahanglan nga ipahiluna nato ang atong pagtoo diha sa Dios, kay anaa sa atong atubangan ang usa ka panahon nga mosulay sa mga kalag sa mga tawo. Si Cristo, didto sa Bukid sa mga Olibo, nagsaysay pag-usab sa makahahadlok nga mga paghukom nga mag-una sa Iyang ikaduhang pag-anhi: ‘Makadungog kamo ug mga gubat ug mga dungogdungog sa mga gubat.’ ‘Ang nasod mobangon batok sa nasod, ug ang gingharian batok sa gingharian: ug adunay mga gutom, ug mga kamatay, ug mga linog sa nagkalainlaing mga dapit. Kining tanan mao ang sinugdan sa mga kasakit.’ Samtang kining mga tagna nakadawat ug usa ka bahinang katumanan sa pagkalaglag sa Jerusalem, adunay kini mas tuwirang pag-aplikar ngadto sa katapusang mga adlaw.”
“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.
“Nagatindog kita sa pultahan sa dagku ug solemneng mga hitabo. Ang tagna nagakahingpit sa madali. Ang Ginoo anaa na sa pultahan. Hapit na nga maabli sa atong atubangan ang usa ka panahon nga makabibihag sa hilabihang interes sa tanang buhi. Ang mga kontrobersiya sa nangagi pagabanhawon pag-usab; motungha ang bag-ong mga kontrobersiya. Ang mga talan-awon nga pagaipasundayag sa atong kalibotan wala pa gani mahandurawa. Si Satanas nagalihok pinaagi sa tawhanong mga kasangkapan. Kadtong naningkamot sa pag-usab sa Konstitusyon ug sa pagpasiguro sa usa ka balaod nga magapugos sa pagtuman sa Domingo gamay ra ang pagkaamgo kon unsa ang mahimong sangpotanan. Ang usa ka krisis ania na gayud sa atong ibabaw.”
“But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.
“Apan ang mga alagad sa Dios dili magsalig sa ilang kaugalingon niining dakong kagul-anan. Sa mga panan-awon nga gihatag kang Isaias, kang Ezequiel, ug kang Juan atong makita kon unsa ka suod ang langit nga nadugtong sa mga panghitabo nga nagakahitabo dinhi sa yuta ug kon unsa kadako ang pag-atiman sa Dios alang niadtong mga matinumanon Kaniya. Ang kalibotan dili walay magmamando. Ang laraw sa umaabot nga mga hitabo anaa sa mga kamot sa Ginoo. Ang Halangdong Hari sa langit nagkupot sa kaugmaon sa mga nasod, maingon man sa mga kalihokan sa Iyang iglesia, diha sa Iyang kaugalingong pagdumala.”
“We permit ourselves to feel altogether too much care, trouble, and perplexity in the Lord’s work. Finite men are not left to carry the burden of responsibility. We need to trust in God, believe in Him, and go forward. The tireless vigilance of the heavenly messengers, and their unceasing employment in their ministry in connection with the beings of earth, show us how God’s hand is guiding the wheel within a wheel. The divine Instructor is saying to every actor in His work, as He said to Cyrus of old: ‘I girded thee, though thou hast not known Me.’
“Gitugotan nato ang atong kaugalingon nga mobati ug hilabihan ka dako nga kabalaka, kasamok, ug kalibog diha sa buhat sa Ginoo. Ang mga tawong may kinutuban wala biyaa aron sila maoy modala sa palas-anon sa responsabilidad. Kinahanglan kita mosalig sa Dios, motoo Kaniya, ug mopadayon sa unahan. Ang walay kakapoyng pagbantay sa mga mensahero sa langit, ug ang ilang walay paghunong nga pag-alagad diha sa ilang ministeryo may kalabotan sa mga lumolupyo sa yuta, nagapakita kanato kon sa unsang paagi ang kamot sa Dios nagamando sa ligid sulod sa ligid. Ang balaang Magtutudlo nagaingon sa matag usa nga nagabuhat sa Iyang buluhaton, maingon sa Iyang pag-ingon kang Ciro kaniadto: ‘Ako nagbugkos kanimo, bisan wala mo Ako hiilhi.’”
“In Ezekiel’s vision God had His hand beneath the wings of the cherubim. This is to teach His servants that it is divine power that gives them success. He will work with them if they will put away iniquity and become pure in heart and life.
“Diha sa panan-awon ni Ezekiel ang kamot sa Dios anaa sa ilalom sa mga pako sa mga querubin. Kini aron itudlo sa Iyang mga alagad nga ang langitnong gahum mao ang nagahatag kanila ug kalampusan. Magabuhat Siya uban kanila kon isalikway nila ang kasal-anan ug mahimong putli sa kasingkasing ug sa kinabuhi.
“The bright light going among the living creatures with the swiftness of lightning represents the speed with which this work will finally go forward to completion. He who slumbers not, who is continually at work for the accomplishment of His designs, can carry forward His great work harmoniously. That which appears to finite minds entangled and complicated, the Lord’s hand can keep in perfect order. He can devise ways and means to thwart the purposes of wicked men, and He will bring to confusion the counsels of them that plot mischief against His people.
“Ang masanag nga kahayag nga nagalihok taliwala sa mga buhing binuhat uban sa kapaspas sa kilat nagrepresentar sa katulin nga pinaagi niini kining buluhaton sa katapusan mopadayon ngadto sa pagkatuman. Siya nga wala matulog, nga sa walay hunong nagabuhat alang sa paghingpit sa Iyang mga laraw, makahimo sa pagpadayon sa Iyang dakong buluhaton sa malinawon nga panag-uyon. Kana nga sa hunahuna sa may kinutoban nga mga binuhat nagapakita nga nagkabugkos ug malisod, ang kamot sa Ginoo makapabilin sa hingpit nga kahapsay. Siya makahimo sa paglaraw ug mga paagi ug mga pamaagi aron pukanon ang mga katuyoan sa mga dautang tawo, ug Iyang dad-on ngadto sa kalibog ang mga tambag niadtong nagalaraw ug kadaot batok sa Iyang katawohan.”
“Brethren, it is no time now for mourning and despair, no time to yield to doubt and unbelief. Christ is not now a Saviour in Joseph’s new tomb, closed with a great stone and sealed with the Roman seal; we have a risen Saviour. He is the King, the Lord of hosts; He sitteth between the cherubim; and amid the strife and tumult of nations He guards His people still. He who ruleth in the heavens is our Saviour. He measures every trial. He watches the furnace fire that must test every soul. When the strongholds of kings shall be overthrown, when the arrows of God’s wrath shall strike through the hearts of His enemies, His people will be safe in His hands.” Testimonies, volume 5, 752–754.
“Mga igsoon, dili kini panahon karon alang sa pagbangotan ug paglaom nga nangahanaw, dili kini panahon sa pagtugyan ngadto sa pagduhaduha ug pagkadili-matinoohon. Si Cristo dili karon usa ka Manluluwas nga anaa sa bag-ong lubnganan ni Jose, nga gitakpan sa usa ka dakong bato ug gitimbrihan sa selyo sa Roma; kita adunay nabanhaw nga Manluluwas. Siya mao ang Hari, ang Ginoo sa mga panon; Siya nagalingkod sa taliwala sa mga kerubin; ug taliwala sa panag-away ug kasamok sa mga nasod Siya sa gihapon nagabantay sa Iyang katawhan. Siya nga nagahari sa mga langit mao ang atong Manluluwas. Iyang gitimbang ang matag pagsulay. Iyang ginabantayan ang kalayo sa hudno nga kinahanglan mosulay sa matag kalag. Sa diha nga ang mga salipdanan sa mga hari pagagun-obon na, sa diha nga ang mga pana sa kapungot sa Dios motusok sa mga kasingkasing sa Iyang mga kaaway, ang Iyang katawhan mamahimong luwas diha sa Iyang mga kamot.” Testimonies, volume 5, 752–754.
Ezekiel represents the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, and line upon line his experience in the sanctuary aligns with Isaiah’s and John’s experience within the sanctuary. We are now in the temple test, the second of the three tests that seals the one hundred and forty-four thousand. That period is the purification accomplished by the Messenger of the Covenant in fulfillment of Malachi three. The purification process of three tests, is Malachi’s fiery “furnace” “that must test every soul.” When the third angel arrived on October 22, 1844 the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and led the wise virgins of that history into the Most Holy Place, in order to seal His faithful, but the virgins of that history rebelled, and by 1856 the Philadelphian Millerite movement had changed unto the Laodicean Millerite movement and in 1863 became the Laodicean Seventh-day Adventist church.
Si Ezequiel nagrepresentar sa mga kandidato nga maapil sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug linya ibabaw sa linya ang iyang kasinatian diha sa santuwaryo nagkauyon sa kasinatian ni Isaias ug ni Juan sulod sa santuwaryo. Karon ania na kita sa pagsulay sa templo, ang ikaduha sa tulo ka mga pagsulay nga nagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kana nga yugto mao ang paghinlo nga gihimo sa Mensahero sa Pakigsaad sa katumanan sa Malakias tres. Ang proseso sa paghinlo nga adunay tulo ka mga pagsulay mao ang nagdilaab nga “hudno” ni Malakias “nga kinahanglan mosulay sa matag kalag.” Sa dihang miabot ang ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844, ang Mensahero sa Pakigsaad sa kalit miadto sa Iyang templo ug gidala ang mga manggialamon nga ulay nianang kasaysayana ngadto sa Labing Balaan nga Dapit, aron patikan ang Iyang matinumanon, apan ang mga ulay nianang kasaysayana misukol, ug pag-abot sa 1856 ang Filadelfianong kalihokang Millerita nausab ngadto sa Laodiceanong kalihokang Millerita ug sa 1863 nahimong Laodiceanong Iglesia Adventista sa Ikapitong Adlaw.
The third angel who arrived suddenly on October 22, 1844 withdrew his presence in 1863, and then returned on September 11, 2001. Twenty-five years later the temple test that was typified by October 22, 1844 is now being repeated. Twenty-five is symbolically a prophetic tithe of two hundred and fifty, and two hundred and fifty is a symbol of the history represented in verses eleven to fifteen of Daniel eleven. Two hundred and fifty, and twenty-five is a wheel within the sanctuary vision of Ezekiel. Twenty-five is a symbol of the separation of the wise and the wicked in fulfillment of the three-step testing process that is represented in the work of purification that is accomplished by the Messenger of the Covenant.
Ang ikatulong manulonda nga miabut sa kalit niadtong Oktubre 22, 1844 mibiya sa iyang presensya niadtong 1863, ug dayon mibalik niadtong Septyembre 11, 2001. Kaluhaan ug lima ka tuig ang milabay, ang pagsulay sa templo nga gitipohan pinaagi sa Oktubre 22, 1844 karon ginabalik-balik na. Ang kaluhaan ug lima sa simbolikong paagi usa ka propetikong ikapulo sa duha ka gatos ug kalim-an, ug ang duha ka gatos ug kalim-an usa ka simbolo sa kasaysayan nga girepresentahan sa mga bersikulo onse hangtod kinse sa Daniel onse. Ang duha ka gatos ug kalim-an, ug ang kaluhaan ug lima, maoy usa ka ligid sulod sa panan-awon sa santuwaryo ni Ezekiel. Ang kaluhaan ug lima usa ka simbolo sa pagkabahin sa mga manggialamon ug sa mga daotan sa katumanan sa tulo-ka-hakbang nga proseso sa pagsulay nga girepresentahan sa buluhaton sa paghinlo nga ginatuman sa Mensahero sa Pakigsaad.
Matthew twenty-five contains three parables, and each parable identifies the separation of the wise and wicked in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The hope of God’s people represented in the chapter is that they might be a wise virgin in possession of the oil of the message of the midnight cry. Their hope is that they are judged a faithful servant in their stewardship of employing the special talents that were given them to manage in their personal probationary period. Their hope is that they are judged as a sheep of God’s pasture, seated upon His right side, and not a goat on his left. Twenty-five is a symbol of the separation of the wise and wicked in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Twenty-five is one of Ezekiel’s wheels.
Ang Mateo baynte-singko naglangkob ug tulo ka sambingay, ug ang matag sambingay nagpaila sa pagbulag sa mga manggialamon ug sa mga daotan sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang paglaum sa katawohan sa Dios nga girepresentahan diha sa kapitulo mao nga unta mahimo silang usa ka manggialamon nga ulay nga nagpanag-iya sa lana sa mensahe sa singgit sa tungang gabii. Ang ilang paglaum mao nga pagahukman sila nga usa ka matinumanong sulugoon sa ilang pagdumala sa paggamit sa pinasahi nga mga talento nga gihatag kanila aron ilang dumalahan sulod sa ilang personal nga panahon sa pagsulay. Ang ilang paglaum mao nga pagahukman sila ingon nga usa ka karnero sa sibsibanan sa Dios, nga nagalingkod sa Iyang too nga kilid, ug dili usa ka kanding sa iyang wala. Ang baynte-singko usa ka simbolo sa pagbulag sa mga manggialamon ug sa mga daotan sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang baynte-singko usa sa mga ligid ni Ezekiel.
In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.
Sa ikakaluhaan ug ikalimang tuig sa among pagkabinihag, sa sinugdanan sa tuig, sa ikanapulo ka adlaw sa bulan, sa ikapulo ug ikaupat ka tuig human mapukan ang siyudad, niadtong maong adlaw gayud ang kamot sa Ginoo diha kanako, ug gidala ako niya ngadto didto. Ezekiel 40:1.
The twenty-fifth year of captivity is represented by October 22, which is represented by the closing of a dispensational door. On October 22, 1844 a door was opened and a door was closed as two classes were separated.
Ang ikakaluhaan ug lima nga tuig sa pagkabinihag gilarawan sa Oktubre 22, nga gilarawan pinaagi sa pagtakop sa usa ka pultahan sa dispensasyon. Niadtong Oktubre 22, 1844, usa ka pultahan giablihan ug usa ka pultahan gitakpan samtang ang duha ka matang gilain.
And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.
Ug ngadto sa manolunda sa iglesia sa Filadelfia isulat: Kini nga mga butang nag-ingon siya nga balaan, siya nga matuod, siya nga nagabaton sa yawi ni David, siya nga nagabukas ug walay tawo nga makatukod; ug nagatukod ug walay tawo nga makaabli; Ako nasayod sa imong mga buhat: ania karon, gibutang ko sa imong atubangan ang usa ka bukás nga pultahan, ug walay tawo nga arang makatukod niini: kay ikaw adunay diyutay nga kusog, ug nagbantay sa akong pulong, ug wala maglimod sa akong ngalan. Pinadayag 3:7, 8.
Christ tells the angel of Philadelphia that He knows their work, that He has set before the church of Philadelphia, an open door. That door is opened by “the key of David,” the key that is placed upon Eliakim.
Giingnan ni Cristo ang manulonda sa Filadelfia nga Iyang nahibaloan ang ilang mga buhat, ug nga Iyang gibutang sa atubangan sa iglesia sa Filadelfia ang usa ka bukás nga pultahan. Kana nga pultahan giablihan pinaagi sa “yawe ni David,” ang yawe nga gibutang kang Eliakim.
And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:20–22.
Ug mahitabo nianang adlawa, nga tawgon Ko ang Akong alagad nga si Eliakim ang anak ni Hilkias: Ug sul-oban Ko siya sa imong kupo, ug lig-onon Ko siya sa imong bakus, ug itugyan Ko ang imong pagbulot-an ngadto sa iyang kamot: ug siya mahimong amahan sa mga pumoluyo sa Jerusalem, ug sa balay ni Juda. Ug ang yawi sa balay ni David ibutang Ko sa iyang abaga; busa siya moabli, ug walay makasira; ug siya mosira, ug walay makaabli. Isaias 22:20–22.
The day that Eliakim is called, he is separated from wicked Shebna.
Sa adlaw nga si Eliakim gitawag, siya gibulag gikan sa daotan nga si Shebna.
Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. Isaiah 22:15–18.
Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios sa mga panon: Lakaw, umadto ka niining ingat-yaman, nganha kang Sebna, nga maoy pangulo sa balay, ug ingna: Unsay ania kanimo dinhi? ug kinsa may ania kanimo dinhi, nga nagkalot ka man alang sa imong kaugalingon ug lubnganan dinhi, sama sa usa nga nagkalot ug lubnganan alang sa iyang kaugalingon sa kahitas-an, ug nagkulit ug usa ka puloy-anan alang sa iyang kaugalingon diha sa bato? Ania karon, ang Ginoo magadala kanimo sa halayo pinaagi sa usa ka kusganong pagkabinihag, ug sa pagkatinuod tabonan ka niya. Sa pagkatinuod ilabay ka niya sa makusog ug iligid ka sama sa bola ngadto sa usa ka halapad nga yuta: didto mamatay ka, ug didto ang mga karwahe sa imong himaya mahimong kaulawan sa balay sa imong agalon. Isaias 22:15–18.
The separation of the wise and foolish virgins that fulfilled the illustration of Shebna and Eliakim was fulfilled on October 22, 1844, and also in the twenty-fifth year of captivity of Jehoiachin which was October 22, 573 BC. In Ezekiel chapter eight the wicked within Adventism, represented by Jerusalem, are represented by twenty-five men bowing to the sun. The destruction of Jerusalem represents the Sunday law, which is also the waymark which ends the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. That sealing time began on September 11, 2001, and Jesus is both the Alpha and Omega, so September 11, 2001 as the beginning of the sealing illustrates the end, at the Sunday law.
Ang pagbulag sa mga maalamon ug mga boang nga ulay nga nagtuman sa hulagway ni Shebna ug Eliakim natuman niadtong Oktubre 22, 1844, ug usab sa ikakaluhaan ug ikalimang tuig sa pagkabinihag ni Jehoiachin nga mao ang Oktubre 22, 573 BC. Sa Ezekiel kapitulo 8 ang mga daotan sulod sa Adventismo, nga gilarawan pinaagi sa Jerusalem, girepresentar sa kaluhaan ug lima ka mga lalaki nga misimba ngadto sa adlaw. Ang pagkalaglag sa Jerusalem nagrepresentar sa balaod sa Domingo, nga mao usab ang ilhanan sa dalan nga nagtapus sa panahon sa pagsilyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Kana nga panahon sa pagsilyo nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, ug si Jesus mao ang Alpha ug Omega, busa ang Septiyembre 11, 2001 ingon nga sinugdanan sa pagsilyo naghulagway sa katapusan, sa balaod sa Domingo.
September 11, 2001 was typified by the Minneapolis meetings of 1888, for Sister White identifies that when the great buildings of New York came down at 9/11, Revelation 18:1–3 was fulfilled. At that time, as in 1888 she identified the angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with His glory. The rebellion of 1888 she aligned with the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, who also had two hundred and fifty men of renown join in their apostasy. Two hundred and fifty rebels in the rebellion of Korah and his cohorts in the beginning history of ancient Israel typified the twenty-five men who were bowing to the sun at the ending of ancient Israel.
Ang Septiyembre 11, 2001 gitipo pinaagi sa mga tigom sa Minneapolis niadtong 1888, kay giila ni Sister White nga sa dihang nangahugno ang dagkong mga bilding sa New York niadtong 9/11, natuman ang Pinadayag 18:1–3. Niadtong panahona, maingon sa 1888, iyang giila nga ang manulonda sa Pinadayag kapitulo dieciocho mikunsad aron pagasanagon ang yuta pinaagi sa Iyang himaya. Ang pagrebelde niadtong 1888 iyang gipahaom sa pagrebelde nila Kora, Datan, ug Abiram, nga adunay usab duha ka gatus ug kalim-an ka mga tawong bantugan nga miapil sa ilang apostasya. Ang duha ka gatus ug kalim-an ka mga rebelde sa pagrebelde ni Kora ug sa iyang mga kauban sa sinugdanang kasaysayan sa karaang Israel maoy tipo sa kaluhaan ug lima ka mga lalaki nga nanagyukbo sa adlaw sa katapusang yugto sa karaang Israel.
Twenty-five leaders of Laodicean Adventism bowing at the Sunday law and two hundred and fifty at 9/11 sets forth the sealing time with the symbolism of twenty-five, (the symbol of the separation of the wise and wicked) to mark the beginning and ending of the sealing time. Whether it’s the two hundred and fifty rebels in the time of Moses, or the twenty-five men in Ezekiel chapter eight, or of Matthew chapter twenty-five’s three witnesses of the separation, or the twenty-fifth year of the captivity in Ezekiel forty; all the manifestations of the symbol of twenty-five, align with the three two hundred- and fifty-year periods that reached their conclusion in 207 BC, 313 and 2026 respectively.
Ang kaluhaan ug lima ka mga pangulo sa Laodicean Adventism nga nangyukbo sa balaod sa Domingo ug ang duha ka gatus ug kalim-an sa 9/11 nagapakita sa panahon sa pagpatik pinaagi sa simbolismo sa kaluhaan ug lima, (ang simbolo sa panagbulag sa manggialamon ug sa daotan) aron timaanan ang sinugdanan ug katapusan sa panahon sa pagpatik. Bisan pa kon kini mao ang duha ka gatus ug kalim-an ka mga masupilon sa panahon ni Moises, o ang kaluhaan ug lima ka mga tawo sa Ezekiel kapitulo otso, o ang tulo ka mga saksi sa panagbulag sa Mateo kapitulo baynte singko, o ang ikakaluhaan ug lima nga tuig sa pagkabinihag sa Ezekiel kapitulo kwarenta; ang tanang mga pagpadayag sa simbolo sa kaluhaan ug lima nahiuyon sa tulo ka duha ka gatus ug kalim-an ka tuig nga mga yugto nga miabut sa ilang katapusan sa 207 BC, 313, ug 2026 matag usa.
Twenty-five is an axle, so to speak, of twenty-five that brings all the lines of twenty-five into perfection. It becomes one of the prophetic keys of the kingdom given to Peter to bring clarity into the hidden history of verse forty. It has been repeatedly established on more than three witnesses that verses ten to fifteen of Daniel eleven represent a line that covers the history from 1989 unto the Sunday law, which is the hidden history of verse forty. The lion of the tribe of Judah is now unsealing the wheels of Ezekiel as He opens the hidden history that will finalize the message of the Midnight Cry of the latter days.
Ang baynte singko, sa pag-ingon, usa ka ehe sa baynte singko nga nagadala sa tanang mga linya sa baynte singko ngadto sa kahingpitan. Kini nahimong usa sa mga profetikong yawi sa gingharian nga gihatag kang Pedro aron magdala ug katin-awan ngadto sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kuwarenta. Sa makadaghang higayon natukod kini pinaagi sa labaw pa sa tulo ka mga saksi nga ang mga bersikulo diyes ngadto sa kinse sa Daniel onse nagrepresentar sa usa ka linya nga naglangkob sa kasaysayan sukad 1989 hangtod sa balaod sa Dominggo, nga mao ang tinagong kasaysayan sa bersikulo kuwarenta. Ang leon sa banay ni Juda karon nagbukas sa mga selyo sa mga ligid ni Ezekiel samtang Iyang gibuksan ang tinagong kasaysayan nga mopahingpit sa mensahe sa Tunga-tungang Singgit sa ulahing mga adlaw.
In the following articles we will continue to identify Ezekiel’s wheels that represent the complex interplay of men in the latter days. Ezekiel chapter one at the beginning of this article and the accompanying passage from Testimonies volume five set forth will be our continued point of reference as we proceed in the articles. When the wheels are set forth in their proper place, and with their proper intersections with the other wheels of prophetic history we will demonstrate that the three hundred and ninety-one years and fifteen days that empowered the first angel on August 11, 1840 is also represented by Ezekiel as three hundred and ninety years, connected with the one and a half years of the siege of Jerusalem; and that the arrival of this prophetic light identifies the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
Sa mosunod nga mga artikulo padayon natong ilhon ang mga ligid ni Ezekiel nga nagrepresentar sa komplikadong pagtinabangay sa mga tawo sa ulahing mga adlaw. Ang unang kapitulo sa Ezekiel sa sinugdanan niini nga artikulo ug ang kauban nga pahayag gikan sa Testimonies, tomo singko, nga gipahimutang, mao ang atong padayon nga mahimong basihanan samtang magpadayon kita sa mga artikulo. Sa dihang ang mga ligid igapahimutang na sa ilang hustong dapit, ug uban sa ilang hustong mga pagtagbo sa ubang mga ligid sa matagnaong kasaysayan, ipakita nato nga ang tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw nga naghatag ug gahum sa unang manulonda niadtong Agosto 11, 1840 girepresentar usab ni Ezekiel ingon nga tulo ka gatus ug kasiyaman ka tuig, nga nadugtong sa usa ug tunga ka tuig sa paglikos sa Jerusalem; ug nga ang pag-abot niini nga matagnaong kahayag nagaila sa pagpataas sa bandila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.
July 27, 1299 unto 1337 represents thirty-eight years at the beginning of the one hundred and fifty years (five months) of Revelation nine, verse ten. That one hundred and fifty years connects with the three hundred and ninety-one years and fifteen days of verse fifteen. Thus, the beginning of the two periods, make up one line of prophecy which concluded in the fulfillment of the 1838 and 1840 prediction of Josiah Litch and marked the rising up and empowerment of the Millerite movement. That history at the beginning of Adventism, marks the rising up of the one hundred and forty-four thousand as an ensign in advance of the Sunday law. Thus, Ezekiel’s three hundred and ninety years, and one point five years (1.5) of Jerusalem’s siege marks the end of the line of prophecy that began in 1299.
Ang Hulyo 27, 1299 hangtod sa 1337 nagrepresentar sa katloan ug walo ka tuig sa sinugdanan sa usa ka gatos ug kalim-an ka tuig (lima ka bulan) sa Pinadayag 9, bersikulo 10. Kana nga usa ka gatos ug kalim-an ka tuig nalambigit sa tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw sa bersikulo 15. Busa, ang sinugdanan sa duha ka mga yugto naglangkob sa usa ka linya sa tagna nga natapos sa katumanan sa tagna ni Josiah Litch sa 1838 ug 1840 ug nagtimaan sa pagbangon ug paghatag-gahum sa kalihokang Millerite. Kana nga kasaysayan sa sinugdanan sa Adventismo nagtimaan sa pagbangon sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo ingon nga usa ka bandila sa wala pa ang balaod sa Domingo. Busa, ang tulo ka gatos ug kasiyaman ka tuig ni Ezekiel, ug usa ka punto lima ka tuig (1.5) sa paglikos sa Jerusalem, nagtimaan sa katapusan sa linya sa tagna nga nagsugod niadtong 1299.
It would be worthwhile to consider the passage from Testimonies, volume five in advance of the next article.
Angayan nga palandongan daan ang tudling gikan sa Testimonies, volume five, sa dili pa ang sunod nga artikulo.