Sa tudling gikan sa Testimonies, ikalimang tomo, nga atong gituki sa pipila na ka artikulo, gipahibalo kita bahin sa panan-awon sa templo nga gihatag kang Ezekiel, Isaiah ug John:

“Kining mga leksiyon alang sa atong kaayohan. Kinahanglan nga ipahimutang nato ang atong pagtuo diha sa Dios, kay ania ra sa atong atubangan ang usa ka panahon nga mosulay sa mga kalag sa mga tawo. Si Cristo, didto sa Bukid sa mga Olibo, misaysay pag-usab sa makahahadlok nga mga paghukom nga magauna sa Iyang ikaduhang pag-anhi: ‘Makadungog kamo ug mga gubat ug mga dungogdungog sa mga gubat.’ ‘Mobarog ang nasud batok sa nasud, ug ang gingharian batok sa gingharian: ug magkahanglan ug kagutom, ug mga kamatay, ug mga linog, sa nagkalainlaing mga dapit. Kining tanan mao ang sinugdanan sa mga kasakit.’ Samtang kining mga tagna nakadawat ug usa ka bahin nga katumanan sa pagkalaglag sa Jerusalem, aduna kini ug labi pang diretso nga pagkatuman sa kaulahian nga mga adlaw.”

Ang Ikasiyam sa Av

Ang Tisha B’Av, nga nagpasabot og “ang Ikasiyam sa Av” sa Hebreohanong pinulongan, mao ang adlaw sa mga Judio alang sa paghinumdom sa paglaglag sa Unang Templo sa mga Babilonyanhon niadtong 586 BC ug sa Ikaduhang Templo ni Titus sa tuig 70. Ang duha ka paglaglag nahitabo sa samang petsa sa kalendaryo—sa ika-9 nga adlaw sa Hebreohanong bulan nga Av (nga kasagarang matunong sa Hulyo o Agosto sa Gregorianong kalendaryo). Sa pagpahiuyon ni Igsoong White sa paglaglag sa Jerusalem sa “panahon nga mosulay sa mga kalag sa mga tawo” sa kataposang mga adlaw, iyang gipaila ang duha ka paglaglag nga parehong naghulagway sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo.

Ang bersikulo napulog unom sa kapitulo napulog usa sa Daniel naghulagway sa maong balaod sa Domingo, ug nahiuyon sa bersikulo kap-atan ug usa. Sa Ezekiel, ang paglaglag sa Jerusalem gigamit sa paghulagway sa pagbulag tali sa maalamon ug buangbuang nga mga ulay sa panahon sa balaod sa Domingo. Si Ezekiel usa ka bihag sa Babilonia sa dihang milagroso siyang gidala ngadto sa Jerusalem aron masaksihan ang mao gayong pagbulag diha sa mga kapitulo walo hangtod napulog usa.

Ug nahitabo kini sa ikaunom ka tuig, sa ikaunom ka bulan, sa ikalima ka adlaw sa bulan, samtang naglingkod ako sa akong balay, ug ang mga anciano sa Juda naglingkod sa akong atubangan, nga ang kamot sa Ginoong Dios miabut didto ibabaw kanako. Unya mitan-aw ako, ug ania karon, usa ka dagway nga ingon sa panagway sa kalayo: gikan sa panagway sa iyang hawak paubos, kalayo; ug gikan sa iyang hawak paibabaw, ingon sa panagway sa kahayag, sama sa kolor sa amber. Ug iyang gituy-od ang dagway sa usa ka kamot, ug gikuptan ako sa usa ka pungpong sa buhok sa akong ulo; ug gibayaw ako sa espiritu sa taliwala sa yuta ug sa langit, ug gidala ako diha sa mga panan-awon sa Dios ngadto sa Jerusalem, ngadto sa pultahan sa sulod nga ganghaan nga nagaatubang ngadto sa amihanan; diin didto ang lingkoranan sa larawan sa pangabugho, nga nagapukaw sa pangabugho. Ezekiel 8:1–3.

Ang upat ka kapitulo gikan sa walo hangtod sa onse maoy paghulagway sa pagbulag, ug si Igsoong White, sa iyang pagkomento sa Ezekiel siyam, nagpatin-aw dili lamang nga kini mao gihapong pagtimri nga gihisgotan sa Pinadayag kapitulo pito, kondili usab nga ang Jerusalem nagrepresentar sa Laodiceanhong Iglesya Adventista sa Ikapitong Adlaw sa kataposang mga adlaw.

“Ang pundok sa mga tawo nga dili mobati ug kasubo tungod sa ilang kaugalingong espirituhanong pagkunhod, ni managbakho tungod sa mga sala sa uban, pagabiyaan nga walay patik sa Dios. Ang Ginoo nagmando sa Iyang mga mensahero, ang mga tawo nga may mga hinagiban sa pagpatay diha sa ilang mga kamot: ‘Lumakaw kamo sunod kaniya latas sa siyudad, ug tigbasa: ayaw ninyo pagluwasi sa inyong mata, ni magmaloloy-on kamo: laglaga sa hingpit ang tigulang ug ang batan-on, ang mga ulay ug ang gagmayng mga bata, ug ang mga babaye: apan ayaw pagduol sa bisan kinsang tawo nga adunay timaan; ug sugdi sa Akong balaang puloy-anan. Unya nagsugod sila sa mga tigulang nga mga lalaki nga atua sa atubangan sa balay.’”

“Dinhi atong makita nga ang iglesia—ang balaang puloy-anan sa Ginoo—mao ang unang gibati sa hampak sa kapungot sa Dios. Ang mga tigulang nga lalaki, sila nga gitagaan sa Dios ug dakong kahayag ug nanindog ingon nga mga magbalantay sa espirituhanong mga kapuslanan sa katawhan, nanluib sa salig nga gitugyan kanila. Gikuha nila ang baruganan nga dili na kita kinahanglan magpaabut ug mga milagro ug sa mamatikdan nga pagpadayag sa gahum sa Dios sama sa nangaging mga adlaw. Nausab na ang mga panahon. Kining mga pulonga nagapalig-on sa ilang pagkadili-matinoohon, ug sila nagaingon: Ang Ginoo dili magbuhat ug maayo, ni magbuhat ba Siya ug daotan. Hilabihan Siyang maloloy-on aron pagaduawon ang Iyang katawhan pinaagi sa paghukom. Busa, ‘Pakigdait ug kaluwasan’ mao ang singgit gikan sa mga tawo nga dili na gayud mosangyaw pag-usab sa ilang tingog sama sa trumpeta aron ipakita sa katawhan sa Dios ang ilang mga kalapasan ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala. Kining mga amang nga iro nga dili mopaghot mao sila ang mobati sa matarong nga panimalos sa usa ka nasuko nga Dios. Ang mga lalaki, mga dalaga, ug gagmayng mga bata mangamatay nga tanan nga magkauban.

“Ang mga kangil-ad nga binuhatan nga maoy gihilakan ug giaguloan sa mga matinumanon mao ra ang mga butang nga maila sa may kinutuban nga mga mata, apan labaw pa ka daotan kay sa tanan ang pinakagrabeng mga sala, kadtong nakapukaw sa kasina sa putli ug balaang Dios, nga wala mapadayag. Ang dakong Magsususi sa mga kasingkasing nahibalo sa matag sala nga ginabuhat sa tago sa mga mamumuhat sa kasal-anan. Kining mga tawhana moabut sa pagbati nga sila luwas sa ilang mga paglimbong ug, tungod sa Iyang pagkamapailubon, moingon nga ang Ginoo wala makakita, ug unya molihok ingon nga gibiyaan na Niya ang yuta. Apan Iyang mabuksan ang ilang pagkasalingkapaw ug igapadayag sa atubangan sa uban kadtong mga sala nga ilang maampingong gitago.”

“Walay pagkalabaw sa ranggo, dignidad, o kalibutanong kaalam, walay katungdanan sa balaang katungdanan, ang makapugong sa mga tawo gikan sa paghalad sa prinsipyo sa dihang pasagdan sila ngadto sa ilang kaugalingong malimbongong mga kasingkasing. Kadtong giisip nga takos ug matarong napamatud-an nga mga pangulong tigpatigayon sa apostasya ug mga panig-ingnan sa pagkawalay pagtagad ug sa pag-abuso sa mga kalooy sa Dios. Ang ilang daotang binuhatan dili na Niya antuson, ug sa Iyang kapungot magalabutan Siya kanila nga walay kalooy.”

“Uban sa pagpanuko ang Ginoo mobawi sa Iyang presensya gikan kanila nga gipanalanginan pinaagi sa dakong kahayag ug nga nakabati sa gahum sa pulong sa pag-alagad ngadto sa uban. Kaniadto sila Iyang mga matinumanong alagad, gipaboran sa Iyang presensya ug giya; apan mibiya sila gikan Kaniya ug gidala ang uban ngadto sa kasaypanan, ug busa gidala sila ilalom sa balaan nga kapungot.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

Ang tibuok basahon sa Ezequiel gipahimutang sulod sa konteksto sa pagkalaglag sa Jerusalem. Sa pagpamatuod ni Ezequiel ang paglikos ni Nabucodonosor nga milungtad ug usa ka tuig ug tunga espesipikong gimarkahan, apan ang “mas direkta nga aplikasyon” sa pasidaan ni Jesus sa Mateo beinte-kuwatro anaa sa ulahing mga adlaw. Diha sa Ezequiel kana nga linya sa kamatuoran makita sa kapitulo beinte-kuwatro.

587 sa wala pa si Kristo

Pag-usab sa ikasiyam ka tuig, sa ikanapulo ka bulan, sa ikanapulo ka adlaw sa bulan, ang pulong ni Jehova midangat kanako, nga nagaingon: Anak sa tawo, isulat alang kanimo ang ngalan niining adlawa, bisan niining maong adlawa: ang hari sa Babilonia misulong batok sa Jerusalem niining maong adlawa. Ezekiel 24:1, 2.

Niining petsaha, nga napamatud-an usab pinaagi sa ubang mga saksi sa Biblia, nagsugod ang usa ka paglikos sulod sa napulog walo ka bulan. Ang pulong sa Ginoo nga miabut kang Ezekiel niadtong adlawa naglangkob sa sambingay sa madugoon nga siyudad, nga gihulagway pinaagi sa usa ka nagbukal nga kolon nga gisundan sa usa ka dakong kalayo. Ang sambingay sa dayag nagrepresentar sa paghukom batok sa Jerusalem, ug sa mao gihapong kapitulo kini gisundan sa pagpanaw sa asawa ni Ezekiel tungod sa usa ka hampak ingon nga timaan nga ang paglikos nga sa kaulahian magalaglag sa balaang puloy-anan nagsugod na.

Miabot usab kanako ang pulong ni Jehova, nga nagaingon: Anak sa tawo, ania karon, kuhaon ko gikan kanimo ang tinguha sa imong mga mata pinaagi sa usa ka hampak; apan dili ka magbangutan ni maghilak, ni motulo ang imong mga luha. Ayaw pagtuaw, ayaw paghimo ug pagbangutan alang sa mga patay, ihigot sa imong ulo ang imong putong, ug isul-ob ang imong mga sapin sa imong mga tiil, ug ayaw taboni ang imong mga ngabil, ug ayaw kaon sa tinapay sa mga tawo. Busa misulti ako sa katawhan sa buntag; ug sa kahaponon namatay ang akong asawa; ug gibuhat ko sa buntag sumala sa gisugo kanako. Ezekiel 24:15–18.

Unya nangutana ang mga tawo sa palibot ni Ezekiel mahitungod sa kahulogan sa sambingay ug sa kamatayon sa iyang asawa.

Ug ang mga tawo miingon kanako, Dili ba ikaw mosugilon kanamo kon unsa ang kahulogan niining mga butanga alang kanamo, nga gibuhat mo kini? Unya mitubag ako kanila, Ang pulong ni Jehova midangat kanako, nga nagaingon, Isulti sa balay sa Israel, Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Ania karon, pasipalahan ko ang akong balaang puloy-anan, ang garbo sa inyong kusog, ang gitinguha sa inyong mga mata, ug ang gikalooyan sa inyong kalag; ug ang inyong mga anak nga lalake ug ang inyong mga anak nga babaye nga inyong gibiyaan mangapukan pinaagi sa espada. Ezekiel 24:19–21.

Ang asawa ni Ezekiel ug ang santuwaryo parehong giila sa maong teksto ingong “gitinguha sa imong mga mata”. Ang mga historyador sa Bibliya nagtino nga ang paglikos milungtad og napulog walo ka bulan, samtang ang mga paglikos ni Cestius ug ni Titus milungtad og upat ka tuig gikan sa tuig 66 hangtod sa tuig 70. Ang maampingong pag-ihap sa panahon gikan sa unang paglikos ni Cestius hangtod sa kalaglagan mokabat og tulo ug tunga ka tuig, apan kon gamiton ang “inklusibong pag-ihap,” nga mao ang labing sagad gamiton nga pamaagi sa Bibliya, kini mokabat og upat ka tuig. Ang pagkahibalo nga balido ang duha ka pamaagi sa pag-ihap makapahimo kanato nga makita ang tulo ug tunga ka tuig gikan kang Cestius hangtod kang Titus ingon man ang upat ka tuig.

Aduna kitay duha ka saksi sa balaod sa Domingo diha sa duha ka paglaglag sa Jerusalem, ug ang mga detalye sa duha ka kasaysayan kinahanglang ipadapat sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo—diin ang Laodicea isuka gikan sa baba sa Ginoo. Ang pagsugod sa paglikos ni Nebuchadnezzar gitiman-an sa kamatayon sa asawa ni Ezekiel. Sa pagkamatay sa iyang asawa, gisugo si Ezekiel nga dili magbangotan sa dayag, kay siya mao ang timaan sa pagdala sa mga Judio ngadto sa pagkabihag.

Ang sinugdanan sa upat-ka-tuig nga yugto gikan sa 66 ngadto sa 70 gimarkahan sa timailhan sa dulomtanan nga makapaluya, nga mao ang timailhan alang sa mga Kristohanon sa Jerusalem aron mangalagiw.

Busa kung makita na ninyo ang dulumtanan nga makapabiniya sa kamingawan, nga gisulti ni Daniel nga propeta, nga nagatindog sa balaang dapit, (ang nagabasa, pakasabta siya:) Nan ang mga atua sa Judea, padaganaa sila ngadto sa kabukiran. Mateo 24:15, 16.

Duha ka paglikos ang tin-aw nga nagkatugma sa usag usa, ug ang matag usa niini adunay usa ka “timaan” sa sinugdanan sa paglikos. Sa dihang gipatin-aw ni Ezekiel ang kahulogan sa kamatayon sa iyang asawa ug sa iyang dili pagbangotan, siya nagpatin-aw ug dayon misulat:

Busa si Ezekiel mahimong usa ka timaan alang kaninyo: sumala sa tanan nga iyang gibuhat, mao usab ang inyong pagabuhaton; ug sa diha nga kini moabut, mahibalo kamo nga ako mao ang Ginoong Dios. Ezekiel 24:24.

Ang ilhanan sa kamatayon sa asawa ni Ezequiel maoy usa ka pag-ila sa haduol nang pagkalaglag sa Jerusalem ug sa templo ug sa mosunod nga pagkabinihag didto sa Babilonia. Ang ilhanan sa dulumtanan nga kalaglagan, nga gihisgutan ni Daniel, maoy usa ka pasidaan sa pagkalagiw gikan sa kalaglagan, apan ang duha ka paglibot adunay ilhanan sa sinugdanan.

Adunay usa ka matagnaong paglikos nga mag-una sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo, ug ang kamatayon sa asawa ni Ezequiel mao ang simbolo nga ang Laodiceanhong iglesia sa mga Adventista sa Ikapitong Adlaw hingpit nang gilabyan, samtang si Ezequiel usa ka simbolo sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ug mao ang simbolo sa bandila nga ipataas sa pagsugod sa paglikos. Si Ezequiel mao ang bandila sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo sa pagsugod sa paglikos sa Babilonia, ug ang timaan sa kangil-aran sa pagkabiniyaan sa sinugdan mao ang “timaan” sa Roma. Ang usa ka timaan nagtumong sa usa ka pasidaan sa sulod ug ang lain sa usa ka pasidaan sa gawas. Aduna gayoy pasidaan alang sa mga Kristohanon sa tuig 66, apan ang timaan sa pasidaan mao ang Roma. Ang timaan sa dihang gilaglag sa Babilonia ang Jerusalem mao ang asawa ni Ezequiel. Ang Roma mao ang hut-ong sa mga modawat sa marka sa mananap nga mapintas ug si Ezequiel mao ang timaan sa mga modawat sa selyo sa Dios.

Duha ka Katapusang mga Yugto

Ang unang paglikos milungtad ug napulog-walo ka bulan, ug ang ikaduhang paglikos milungtad ug upat ka tuig. Ang duha ka paglikos nakakaplag sa ilang “mas direkta” nga katumanan sa ulahing mga adlaw, ug ang duha ka paglikos tuwirang nalangkit sa panagna sa tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulog-lima ka adlaw nga makita diha sa Pinadayag 9:15.

Ang sinugdanan sa lima ka bulan sa Pinadayag kapitulo siyam, bersikulo napulo, naglakip og usa ka kasaysayan nga nagtimaan sa usa ka yugto nga katloan ug walo ka tuig nga mosangko sa usa ka paglikos nga molungtad og upat ka tuig, nga nalangkit sa numero nga katloan ug walo, ug nagpaila sa pagbangon sa Islam. Ang maong upat ka tuig nga paglikos adunay katugbang sa kasaysayan nga nagsugod sa dihang natapos ang (lima ka bulan) usa ka gatos ug kalim-an ka tuig ug nagsugod ang tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw. Nagsugod kini niadtong Hulyo 27, 1449, ug upat ka tuig sa ulahi, ang Islam naglunsad og usa ka paglikos batok sa Constantinople nga milungtad og kalim-an ug lima ka adlaw ug natapos niadtong Mayo 29, 1453.

Sa dihang ang tagna sa panahon nga nagsugod niadtong Hulyo 27, 1449, natapos niadtong Agosto 11, 1840, ang upat ka tuig sa kalihokan sa una ug sa ikaduhang manolunda gikan sa 1840 hangtod sa 1844 nahiuyon sa upat ka tuig nga paglikos gikan sa 1333 hangtod sa 1337, ug usab sa upat ka tuig nga yugto gikan sa 1449 hangtod sa 1453. Kining tulo ka saksi, nga ang tanan direktang kabahin sa mao rang linya sa tagna, nagrepresentar sa usa ka simbolikong yugto nga upat ka tuig diin ang kalihokan sa una ug sa ikaduhang manolunda gikan sa 1840 hangtod sa 1844 gisubli sa kasaysayan sa kalihokan sa ikatulong manolunda. Kining tulo ka saksi naghulagway daan sa usa ka upat ka tuig nga paglikos sa kasaysayan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Kanang upat ka tuig nga yugto gihulagway usab sa mga paglikos sa Jerusalem niadtong 66 ug 70.

Ang pagsugod ni Cestius sa upat ka tuig nga paglikos niadtong 66 ug dayon ang pagtapos niini ni Titus niadtong 70 nagmugna og usa ka simbolong alpha ug usa ka simbolong omega alang sa usa ka yugto nga upat ka tuig. Kana rang yugtoa girepresentar usab sa tulo ug tunga ka tuig, nga sa baylo nahiuyon sa tulo ug tunga ka matagnaong tuig diin giyatakan sa Roma sa papado ang santuwaryo.

Apan ang sawang nga atua sa gawas sa templo pasagdi lamang, ug ayaw kini sukda; kay kini gihatag ngadto sa mga Gentil: ug ang balaang siyudad ilang pagayatakan sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Ug ihatag ko ang gahum ngadto sa akong duha ka mga saksi, ug sila managtagna sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, nga nagsul-ob ug sako. Pinadayag 11: 2, 3.

Ug sila mangapukan pinaagi sa sulab sa espada, ug pagabihagon ngadto sa tanang kanasoran; ug ang Jerusalem paga-yatakan sa mga Gentil, hangtod nga matuman ang mga panahon sa mga Gentil. Lucas 21:24.

Mahinungdanong timan-an nga akong gigamit ang duha ka paagi sa pag-ihap, ang “inklusibo” ug ang “eksklusibo,” alang sa yugto nga gihawasan sa simbolong alpha ni Cestius hangtod sa simbolong omega ni Titus. Kini nagpakita nga duha ka pagpadapat sa panahon ang gihawasan diha sa usa ka kasaysayan. Gihisgotan na nato kining prinsipyo sa Bibliya sa dihang atong gisusi (daghang artikulo na ang milabay) ang panahon tali sa pagbisita ni Jesus sa Caesarea-Philippi (Panium) ug sa Iyang panaw ngadto sa Bukid sa Pagkausab sa Dagway. Duha ka magsusulat sa Bibliya ang nagtala og unom ka adlaw, ug usa ang nagtala og walo ka adlaw.

Ug human sa unom ka adlaw, gidala ni Jesus si Pedro, si Santiago, ug si Juan nga iyang igsoon, ug gitungas sila niya ngadto sa usa ka hataas nga bukid nga ilang ra. Mateo 17:1.

Ug human sa unom ka adlaw, gidala ni Jesus uban kaniya si Pedro, si Santiago, ug si Juan, ug iyang giagak sila ngadto sa usa ka hataas nga bukid nga sila-sila lamang; ug siya nausab sa dagway sa ilang atubangan. Marcos 9:2.

Ug nahitabo nga sa mga walo ka adlaw human niining mga pulonga, gidala niya sila si Pedro ug si Juan ug si Santiago, ug mitungas sa usa ka bukid aron sa pag-ampo. Lucas 9:28.

Ang paglaglag sa Jerusalem adunay usa ka “mas direkta” nga aplikasyon ngadto sa ulahing mga adlaw, ug kana nga paglaglag mao ang duha ka mga saksi nga gilarawan pinaagi sa Babilonia ug Roma. Ang duha ka mga saksi nagkauyon sa usag usa apan naghatag ug lahi ug mahinungdanong mga kinaiyang propetiko aron mapadaku ang kamatuoran. Ang paglikos sa Roma (66 hangtod 70) maoy upat ka tuig nga nagrepresentar usab sa tulo ug tunga ka tuig. Ang tulo ug tunga ka tuig nagdugtong sa pagtunob sa balaang puloy-anan ug sa panon nga natuman pinaagi sa paganismo ug papismo. Ang pagtunob pinaagi sa papismo milungtad ug tulo ug tunga ka simbolikong mga tuig, ingon nga gihulagway daan pinaagi sa literal nga tulo ug tunga ka tuig sa paglikos sa Roma.

Ang maong upat ka tuig nga paglikos nalangkit usab sa mga yugto nga tag-upat ka tuig nga may kalabotan sa linya sa propesiya nga nagpaila sa pagbayaw sa Islam ug human niana sa pagbayaw sa kalihokan sa una ug sa ikaduhang manulonda ug dayon sa ikatulong manulonda. Ang yugto gikan kang Cestius hangtod kang Titus nagtagbo sa ligid sa Roma sa papado ug usab sa ligid sa Islam. Ang ligid sa Roma ug ang tulo ug tunga ka tuig ni Cestius ug ni Titus nagtagbo sa tulo ug tunga ka simbolikong tuig sa Roma sa papado, nga sa ingon nagpaila sa duha ka entidad nga mao ang paganong Roma ug ang Roma sa papado. Ang ligid sa Islam nalangkit pinaagi sa mao gihapong kasaysayan nga gisabot ingong usa ka yugto sa upat ka tuig, apan sama sa ligid sa Roma nianang kasaysayana, ang Islam nalangkit sa usa ka ikaduhang gahom nga nailalom sa ligid sa Islam—nga mao ang Adventismo. Ang yugto sa tulo ug tunga ka tuig nagrepresentar sa Roma sa duha niini ka hugna, ug ang yugto sa upat ka tuig nagrepresentar sa Islam ug sa Adventismo. Sa propesiya, dili mabulag ang paganong Roma ug ang Roma sa papado, ug dili usab mabulag ang Islam ug ang Adventismo.

Sa propetikanhong diwa, gikinahanglan niini nga, sa atong pagkonsiderar sa paglikos sa Babylon, makita ang duha ka pagsabot sa panahon diha sa ilustrasyon sa napulog walo ka bulan nga paglikos. Ang duha ka paglarawan sa panahon diha sa paglikos nga gihimo sa Rome nagkinahanglan, sa propetikanhong diwa, og duha ka paglarawan sa panahon diha sa paglikos nga gihimo ni Nebuchadnezzar. Ang paglikos ni Nebuchadnezzar nga milungtad og napulog walo ka bulan mahimo usab sabton ingong simbolo sa usa ug tunga ka tuig. Ang napulog walo ka bulan katumbas sa usa ug tunga ka tuig, ug ang usa ug tunga mahimong ipahayag ingong 1.5 ka tuig. Ang paglikos ni Nebuchadnezzar milungtad og napulog walo ka bulan, nga usa punto singko (1.5) ka tuig usab.

Ang napulog walo ka bulan nagtumong sa gahom nga moyatak sa Jerusalem, ug ang 1.5 ka tuig nagtumong sa Islam. Ang propetikanhong ligid sa pag-ihap nga nagpaila sa napulog walo ka bulan nagpaila sa Babilonia, ug ang laing propetikanhong ligid sa pag-ihap nagpaila sa Islam. Wala pa nato ikalahad ang usa ka katin-awan kon giunsa nato pag-abot sa pagpadapat sa 1.5 ka tuig may kalabotan sa Islam, apan angay timan-an nga ang duha ka pag-ihap sa panahon diha sa pagkalaglag nga gipahinabo sa Roma nalangkit sa propetikanhong ligid sa Roma (pagano ug papal), ug ang laing pag-ihap nalangkit sa propetikanhong ligid sa Islam. Kini nga mga kinaiya makita sa duha ka pagkalaglag sa Jerusalem, ang alfa ug ang omega.

Ang upat ka tuig nga paglikos sa Jerusalem uban kang Cestius ug kang Titus nagrepresentar sa kataposan sa usa ka linya sa tagna nga nagsugod sa usa ka yugto nga milungtad og katloan ug walo ka tuig ug natapos sa usa ka upat ka tuig nga paglikos nga nagsimbolo sa pagbayaw sa Islam, ug ang kataposang upat ka tuig nga yugto nianang mao gayod nga linya nagrepresentar sa pagbayaw sa bandila sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo.

Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.