In the passage from Testimonies, volume five, which we have been considering for a few articles now, we are informed of the vision of the temple given to Ezekiel, Isaiah and John:

Sa tudling gikan sa Testimonies, ikalimang tomo, nga atong gituki sa pipila na ka artikulo, gipahibalo kita bahin sa panan-awon sa templo nga gihatag kang Ezekiel, Isaiah ug John:

“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.”

“Kining mga leksiyon alang sa atong kaayohan. Kinahanglan nga ipahimutang nato ang atong pagtuo diha sa Dios, kay ania ra sa atong atubangan ang usa ka panahon nga mosulay sa mga kalag sa mga tawo. Si Cristo, didto sa Bukid sa mga Olibo, misaysay pag-usab sa makahahadlok nga mga paghukom nga magauna sa Iyang ikaduhang pag-anhi: ‘Makadungog kamo ug mga gubat ug mga dungogdungog sa mga gubat.’ ‘Mobarog ang nasud batok sa nasud, ug ang gingharian batok sa gingharian: ug magkahanglan ug kagutom, ug mga kamatay, ug mga linog, sa nagkalainlaing mga dapit. Kining tanan mao ang sinugdanan sa mga kasakit.’ Samtang kining mga tagna nakadawat ug usa ka bahin nga katumanan sa pagkalaglag sa Jerusalem, aduna kini ug labi pang diretso nga pagkatuman sa kaulahian nga mga adlaw.”

The Ninth of Av

Ang Ikasiyam sa Av

Tisha B’Av, which means “the Ninth of Av” in Hebrew, is the Jewish day that commemorates the destruction of both the First Temple by the Babylonians in 586 BC and the Second Temple by Titus in the year 70. Both destructions occurred on the same calendar date—the 9th day of the Hebrew month of Av (usually falling in July or August on the Gregorian calendar). When Sister White aligns the destruction of Jerusalem to the “time that will try men’s souls” in the last days, she is identifying two destructions which both illustrate the soon-coming Sunday law.

Ang Tisha B’Av, nga nagpasabot og “ang Ikasiyam sa Av” sa Hebreohanong pinulongan, mao ang adlaw sa mga Judio alang sa paghinumdom sa paglaglag sa Unang Templo sa mga Babilonyanhon niadtong 586 BC ug sa Ikaduhang Templo ni Titus sa tuig 70. Ang duha ka paglaglag nahitabo sa samang petsa sa kalendaryo—sa ika-9 nga adlaw sa Hebreohanong bulan nga Av (nga kasagarang matunong sa Hulyo o Agosto sa Gregorianong kalendaryo). Sa pagpahiuyon ni Igsoong White sa paglaglag sa Jerusalem sa “panahon nga mosulay sa mga kalag sa mga tawo” sa kataposang mga adlaw, iyang gipaila ang duha ka paglaglag nga parehong naghulagway sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo.

Verse sixteen of Daniel eleven represents that Sunday law, and aligns with verse forty-one. In Ezekiel the destruction of Jerusalem is used to illustrate the separation of the wise and foolish virgins at the Sunday law. Ezekiel was a captive in Babylon when he was miraculously transported to Jerusalem to view that very separation in chapters eight through eleven.

Ang bersikulo napulog unom sa kapitulo napulog usa sa Daniel naghulagway sa maong balaod sa Domingo, ug nahiuyon sa bersikulo kap-atan ug usa. Sa Ezekiel, ang paglaglag sa Jerusalem gigamit sa paghulagway sa pagbulag tali sa maalamon ug buangbuang nga mga ulay sa panahon sa balaod sa Domingo. Si Ezekiel usa ka bihag sa Babilonia sa dihang milagroso siyang gidala ngadto sa Jerusalem aron masaksihan ang mao gayong pagbulag diha sa mga kapitulo walo hangtod napulog usa.

And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. Ezekiel 8:1–3.

Ug nahitabo kini sa ikaunom ka tuig, sa ikaunom ka bulan, sa ikalima ka adlaw sa bulan, samtang naglingkod ako sa akong balay, ug ang mga anciano sa Juda naglingkod sa akong atubangan, nga ang kamot sa Ginoong Dios miabut didto ibabaw kanako. Unya mitan-aw ako, ug ania karon, usa ka dagway nga ingon sa panagway sa kalayo: gikan sa panagway sa iyang hawak paubos, kalayo; ug gikan sa iyang hawak paibabaw, ingon sa panagway sa kahayag, sama sa kolor sa amber. Ug iyang gituy-od ang dagway sa usa ka kamot, ug gikuptan ako sa usa ka pungpong sa buhok sa akong ulo; ug gibayaw ako sa espiritu sa taliwala sa yuta ug sa langit, ug gidala ako diha sa mga panan-awon sa Dios ngadto sa Jerusalem, ngadto sa pultahan sa sulod nga ganghaan nga nagaatubang ngadto sa amihanan; diin didto ang lingkoranan sa larawan sa pangabugho, nga nagapukaw sa pangabugho. Ezekiel 8:1–3.

The four chapters of eight through eleven are a description of the separation, and Sister White, when commenting on Ezekiel nine, identifies not only that it was the same sealing as Revelation chapter seven, but that Jerusalem represents the Laodicean Seventh-day Adventist church in the latter days.

Ang upat ka kapitulo gikan sa walo hangtod sa onse maoy paghulagway sa pagbulag, ug si Igsoong White, sa iyang pagkomento sa Ezekiel siyam, nagpatin-aw dili lamang nga kini mao gihapong pagtimri nga gihisgotan sa Pinadayag kapitulo pito, kondili usab nga ang Jerusalem nagrepresentar sa Laodiceanhong Iglesya Adventista sa Ikapitong Adlaw sa kataposang mga adlaw.

“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

“Ang pundok sa mga tawo nga dili mobati ug kasubo tungod sa ilang kaugalingong espirituhanong pagkunhod, ni managbakho tungod sa mga sala sa uban, pagabiyaan nga walay patik sa Dios. Ang Ginoo nagmando sa Iyang mga mensahero, ang mga tawo nga may mga hinagiban sa pagpatay diha sa ilang mga kamot: ‘Lumakaw kamo sunod kaniya latas sa siyudad, ug tigbasa: ayaw ninyo pagluwasi sa inyong mata, ni magmaloloy-on kamo: laglaga sa hingpit ang tigulang ug ang batan-on, ang mga ulay ug ang gagmayng mga bata, ug ang mga babaye: apan ayaw pagduol sa bisan kinsang tawo nga adunay timaan; ug sugdi sa Akong balaang puloy-anan. Unya nagsugod sila sa mga tigulang nga mga lalaki nga atua sa atubangan sa balay.’”

“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.

“Dinhi atong makita nga ang iglesia—ang balaang puloy-anan sa Ginoo—mao ang unang gibati sa hampak sa kapungot sa Dios. Ang mga tigulang nga lalaki, sila nga gitagaan sa Dios ug dakong kahayag ug nanindog ingon nga mga magbalantay sa espirituhanong mga kapuslanan sa katawhan, nanluib sa salig nga gitugyan kanila. Gikuha nila ang baruganan nga dili na kita kinahanglan magpaabut ug mga milagro ug sa mamatikdan nga pagpadayag sa gahum sa Dios sama sa nangaging mga adlaw. Nausab na ang mga panahon. Kining mga pulonga nagapalig-on sa ilang pagkadili-matinoohon, ug sila nagaingon: Ang Ginoo dili magbuhat ug maayo, ni magbuhat ba Siya ug daotan. Hilabihan Siyang maloloy-on aron pagaduawon ang Iyang katawhan pinaagi sa paghukom. Busa, ‘Pakigdait ug kaluwasan’ mao ang singgit gikan sa mga tawo nga dili na gayud mosangyaw pag-usab sa ilang tingog sama sa trumpeta aron ipakita sa katawhan sa Dios ang ilang mga kalapasan ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala. Kining mga amang nga iro nga dili mopaghot mao sila ang mobati sa matarong nga panimalos sa usa ka nasuko nga Dios. Ang mga lalaki, mga dalaga, ug gagmayng mga bata mangamatay nga tanan nga magkauban.

“The abominations for which the faithful ones were sighing and crying were all that could be discerned by finite eyes, but by far the worst sins, those which provoked the jealousy of the pure and holy God, were unrevealed. The great Searcher of hearts knoweth every sin committed in secret by the workers of iniquity. These persons come to feel secure in their deceptions and, because of His long-suffering, say that the Lord seeth not, and then act as though He had forsaken the earth. But He will detect their hypocrisy and will open before others those sins which they were so careful to hide.

“Ang mga kangil-ad nga binuhatan nga maoy gihilakan ug giaguloan sa mga matinumanon mao ra ang mga butang nga maila sa may kinutuban nga mga mata, apan labaw pa ka daotan kay sa tanan ang pinakagrabeng mga sala, kadtong nakapukaw sa kasina sa putli ug balaang Dios, nga wala mapadayag. Ang dakong Magsususi sa mga kasingkasing nahibalo sa matag sala nga ginabuhat sa tago sa mga mamumuhat sa kasal-anan. Kining mga tawhana moabut sa pagbati nga sila luwas sa ilang mga paglimbong ug, tungod sa Iyang pagkamapailubon, moingon nga ang Ginoo wala makakita, ug unya molihok ingon nga gibiyaan na Niya ang yuta. Apan Iyang mabuksan ang ilang pagkasalingkapaw ug igapadayag sa atubangan sa uban kadtong mga sala nga ilang maampingong gitago.”

“No superiority of rank, dignity, or worldly wisdom, no position in sacred office, will preserve men from sacrificing principle when left to their own deceitful hearts. Those who have been regarded as worthy and righteous prove to be ring-leaders in apostasy and examples in indifference and in the abuse of God’s mercies. Their wicked course He will tolerate no longer, and in His wrath He deals with them without mercy.

“Walay pagkalabaw sa ranggo, dignidad, o kalibutanong kaalam, walay katungdanan sa balaang katungdanan, ang makapugong sa mga tawo gikan sa paghalad sa prinsipyo sa dihang pasagdan sila ngadto sa ilang kaugalingong malimbongong mga kasingkasing. Kadtong giisip nga takos ug matarong napamatud-an nga mga pangulong tigpatigayon sa apostasya ug mga panig-ingnan sa pagkawalay pagtagad ug sa pag-abuso sa mga kalooy sa Dios. Ang ilang daotang binuhatan dili na Niya antuson, ug sa Iyang kapungot magalabutan Siya kanila nga walay kalooy.”

“It is with reluctance that the Lord withdraws His presence from those who have been blessed with great light and who have felt the power of the word in ministering to others. They were once His faithful servants, favored with His presence and guidance; but they departed from Him and led others into error, and therefore are brought under the divine displeasure.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

“Uban sa pagpanuko ang Ginoo mobawi sa Iyang presensya gikan kanila nga gipanalanginan pinaagi sa dakong kahayag ug nga nakabati sa gahum sa pulong sa pag-alagad ngadto sa uban. Kaniadto sila Iyang mga matinumanong alagad, gipaboran sa Iyang presensya ug giya; apan mibiya sila gikan Kaniya ug gidala ang uban ngadto sa kasaypanan, ug busa gidala sila ilalom sa balaan nga kapungot.” Testimonies, volume 5, 211, 212.

The entire book of Ezekiel is set within the context of the destruction of Jerusalem. In Ezekiel’s testimony the siege of Nebuchadnezzar that lasted a year and a half is specifically marked, but the “more direct application” of Jesus' warning in Matthew twenty-four is in the latter days. In Ezekiel that line of truth is found in chapter twenty-four.

Ang tibuok basahon sa Ezequiel gipahimutang sulod sa konteksto sa pagkalaglag sa Jerusalem. Sa pagpamatuod ni Ezequiel ang paglikos ni Nabucodonosor nga milungtad ug usa ka tuig ug tunga espesipikong gimarkahan, apan ang “mas direkta nga aplikasyon” sa pasidaan ni Jesus sa Mateo beinte-kuwatro anaa sa ulahing mga adlaw. Diha sa Ezequiel kana nga linya sa kamatuoran makita sa kapitulo beinte-kuwatro.

587 BC

587 sa wala pa si Kristo

Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, write thee the name of the day, even of this same day: the king of Babylon set himself against Jerusalem this same day. Ezekiel 24:1, 2.

Pag-usab sa ikasiyam ka tuig, sa ikanapulo ka bulan, sa ikanapulo ka adlaw sa bulan, ang pulong ni Jehova midangat kanako, nga nagaingon: Anak sa tawo, isulat alang kanimo ang ngalan niining adlawa, bisan niining maong adlawa: ang hari sa Babilonia misulong batok sa Jerusalem niining maong adlawa. Ezekiel 24:1, 2.

On this date, which is also established on other biblical witnesses, a siege of eighteen months began. The word of the Lord that came to Ezekiel on that date consisted of the parable of the bloody city that is illustrated with a boiling pot followed by a great fire. The parable clearly is representing the judgment upon Jerusalem, and it is followed in the same chapter with Ezekiel’s wife being laid to rest by a stroke as a symbol that the siege that would ultimately destroy the sanctuary had begun.

Niining petsaha, nga napamatud-an usab pinaagi sa ubang mga saksi sa Biblia, nagsugod ang usa ka paglikos sulod sa napulog walo ka bulan. Ang pulong sa Ginoo nga miabut kang Ezekiel niadtong adlawa naglangkob sa sambingay sa madugoon nga siyudad, nga gihulagway pinaagi sa usa ka nagbukal nga kolon nga gisundan sa usa ka dakong kalayo. Ang sambingay sa dayag nagrepresentar sa paghukom batok sa Jerusalem, ug sa mao gihapong kapitulo kini gisundan sa pagpanaw sa asawa ni Ezekiel tungod sa usa ka hampak ingon nga timaan nga ang paglikos nga sa kaulahian magalaglag sa balaang puloy-anan nagsugod na.

Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. Ezekiel 24:15–18.

Miabot usab kanako ang pulong ni Jehova, nga nagaingon: Anak sa tawo, ania karon, kuhaon ko gikan kanimo ang tinguha sa imong mga mata pinaagi sa usa ka hampak; apan dili ka magbangutan ni maghilak, ni motulo ang imong mga luha. Ayaw pagtuaw, ayaw paghimo ug pagbangutan alang sa mga patay, ihigot sa imong ulo ang imong putong, ug isul-ob ang imong mga sapin sa imong mga tiil, ug ayaw taboni ang imong mga ngabil, ug ayaw kaon sa tinapay sa mga tawo. Busa misulti ako sa katawhan sa buntag; ug sa kahaponon namatay ang akong asawa; ug gibuhat ko sa buntag sumala sa gisugo kanako. Ezekiel 24:15–18.

Then the people around Ezekiel asked the meaning of the parable and his wife’s death.

Unya nangutana ang mga tawo sa palibot ni Ezekiel mahitungod sa kahulogan sa sambingay ug sa kamatayon sa iyang asawa.

And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so? Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. Ezekiel 24:19–21.

Ug ang mga tawo miingon kanako, Dili ba ikaw mosugilon kanamo kon unsa ang kahulogan niining mga butanga alang kanamo, nga gibuhat mo kini? Unya mitubag ako kanila, Ang pulong ni Jehova midangat kanako, nga nagaingon, Isulti sa balay sa Israel, Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Ania karon, pasipalahan ko ang akong balaang puloy-anan, ang garbo sa inyong kusog, ang gitinguha sa inyong mga mata, ug ang gikalooyan sa inyong kalag; ug ang inyong mga anak nga lalake ug ang inyong mga anak nga babaye nga inyong gibiyaan mangapukan pinaagi sa espada. Ezekiel 24:19–21.

Ezekiel’s wife and the sanctuary are both identified as the “desire of your eyes” in the passage. Biblical historians identify that the siege lasted eighteen months, whereas the sieges of Cestius and Titus lasted four years from the year 66 unto the year 70. A close count of the time from the first siege of Cestius unto the destruction is three and a half years, but when applying “inclusive reckoning,” which is the most often employed application in the Bible, it is four years. Knowing that both reckonings are valid allows us to see both three and a half years from Cestius to Titus and also four years.

Ang asawa ni Ezekiel ug ang santuwaryo parehong giila sa maong teksto ingong “gitinguha sa imong mga mata”. Ang mga historyador sa Bibliya nagtino nga ang paglikos milungtad og napulog walo ka bulan, samtang ang mga paglikos ni Cestius ug ni Titus milungtad og upat ka tuig gikan sa tuig 66 hangtod sa tuig 70. Ang maampingong pag-ihap sa panahon gikan sa unang paglikos ni Cestius hangtod sa kalaglagan mokabat og tulo ug tunga ka tuig, apan kon gamiton ang “inklusibong pag-ihap,” nga mao ang labing sagad gamiton nga pamaagi sa Bibliya, kini mokabat og upat ka tuig. Ang pagkahibalo nga balido ang duha ka pamaagi sa pag-ihap makapahimo kanato nga makita ang tulo ug tunga ka tuig gikan kang Cestius hangtod kang Titus ingon man ang upat ka tuig.

We have two witnesses of the Sunday law in the two destructions of Jerusalem, and the details of both histories are to be applied to the soon-coming Sunday law—where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord. The beginning of the siege of Nebuchadnezzar is marked by the death of Ezekiel’s wife. At her death, Ezekiel was commanded not to openly mourn, for he was the sign of the Jews being carried away into captivity.

Aduna kitay duha ka saksi sa balaod sa Domingo diha sa duha ka paglaglag sa Jerusalem, ug ang mga detalye sa duha ka kasaysayan kinahanglang ipadapat sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo—diin ang Laodicea isuka gikan sa baba sa Ginoo. Ang pagsugod sa paglikos ni Nebuchadnezzar gitiman-an sa kamatayon sa asawa ni Ezekiel. Sa pagkamatay sa iyang asawa, gisugo si Ezekiel nga dili magbangotan sa dayag, kay siya mao ang timaan sa pagdala sa mga Judio ngadto sa pagkabihag.

The beginning of the four-year period of 66 to 70 is marked by the sign of the abomination of desolation, which was the sign for the Christians in Jerusalem to flee.

Ang sinugdanan sa upat-ka-tuig nga yugto gikan sa 66 ngadto sa 70 gimarkahan sa timailhan sa dulomtanan nga makapaluya, nga mao ang timailhan alang sa mga Kristohanon sa Jerusalem aron mangalagiw.

When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:15,16.

Busa kung makita na ninyo ang dulumtanan nga makapabiniya sa kamingawan, nga gisulti ni Daniel nga propeta, nga nagatindog sa balaang dapit, (ang nagabasa, pakasabta siya:) Nan ang mga atua sa Judea, padaganaa sila ngadto sa kabukiran. Mateo 24:15, 16.

Two sieges clearly align with each other, and both sieges contain a “sign” at the beginning of the siege. When Ezekiel explained what was meant by the death of his wife and the lack of mourning on his part, he explained and then recorded:

Duha ka paglikos ang tin-aw nga nagkatugma sa usag usa, ug ang matag usa niini adunay usa ka “timaan” sa sinugdanan sa paglikos. Sa dihang gipatin-aw ni Ezekiel ang kahulogan sa kamatayon sa iyang asawa ug sa iyang dili pagbangotan, siya nagpatin-aw ug dayon misulat:

Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Ezekiel 24:24.

Busa si Ezekiel mahimong usa ka timaan alang kaninyo: sumala sa tanan nga iyang gibuhat, mao usab ang inyong pagabuhaton; ug sa diha nga kini moabut, mahibalo kamo nga ako mao ang Ginoong Dios. Ezekiel 24:24.

The sign of the death of Ezekiel’s wife was an identification of the soon-coming destruction of Jerusalem and the temple and the following captivity in Babylon. The sign of the abomination of desolation, spoken of by Daniel was a warning to escape the destruction, but both sieges have a sign at the beginning.

Ang ilhanan sa kamatayon sa asawa ni Ezequiel maoy usa ka pag-ila sa haduol nang pagkalaglag sa Jerusalem ug sa templo ug sa mosunod nga pagkabinihag didto sa Babilonia. Ang ilhanan sa dulumtanan nga kalaglagan, nga gihisgutan ni Daniel, maoy usa ka pasidaan sa pagkalagiw gikan sa kalaglagan, apan ang duha ka paglibot adunay ilhanan sa sinugdanan.

There will be a prophetic siege before the soon-coming Sunday law, and Ezekiel’s wife’s death is the symbol that the Laodicean Seventh-day Adventist church has been fully passed by, whereas Ezekiel is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, and is the symbol of the ensign that is lifted up at the beginning of the siege. Ezekiel is the ensign of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the siege of Babylon, and the sign of the abomination of desolation at the beginning is the “sign” of Rome. One sign speaks to an internal warning and the other to an external warning. There was certainly a warning to the Christians in the year 66, but the warning sign was Rome. The sign in the destruction by Babylon of Jerusalem was Ezekiel’s wife. Rome is the class who receive the mark of the beast and Ezekiel the sign of those who receive the seal of God.

Adunay usa ka matagnaong paglikos nga mag-una sa hapit nang moabot nga balaod sa Domingo, ug ang kamatayon sa asawa ni Ezequiel mao ang simbolo nga ang Laodiceanhong iglesia sa mga Adventista sa Ikapitong Adlaw hingpit nang gilabyan, samtang si Ezequiel usa ka simbolo sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ug mao ang simbolo sa bandila nga ipataas sa pagsugod sa paglikos. Si Ezequiel mao ang bandila sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo sa pagsugod sa paglikos sa Babilonia, ug ang timaan sa kangil-aran sa pagkabiniyaan sa sinugdan mao ang “timaan” sa Roma. Ang usa ka timaan nagtumong sa usa ka pasidaan sa sulod ug ang lain sa usa ka pasidaan sa gawas. Aduna gayoy pasidaan alang sa mga Kristohanon sa tuig 66, apan ang timaan sa pasidaan mao ang Roma. Ang timaan sa dihang gilaglag sa Babilonia ang Jerusalem mao ang asawa ni Ezequiel. Ang Roma mao ang hut-ong sa mga modawat sa marka sa mananap nga mapintas ug si Ezequiel mao ang timaan sa mga modawat sa selyo sa Dios.

Two Ending Periods

Duha ka Katapusang mga Yugto

The first siege lasted eighteen months and the second siege lasted four years. Both sieges find their “more direct” fulfillment in the latter days, and both sieges are directly connected with the prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days located in Revelation nine verse fifteen.

Ang unang paglikos milungtad ug napulog-walo ka bulan, ug ang ikaduhang paglikos milungtad ug upat ka tuig. Ang duha ka paglikos nakakaplag sa ilang “mas direkta” nga katumanan sa ulahing mga adlaw, ug ang duha ka paglikos tuwirang nalangkit sa panagna sa tulo ka gatus ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulog-lima ka adlaw nga makita diha sa Pinadayag 9:15.

The beginning of the five months of Revelation nine, verse ten included a history that marks a thirty-eight-year period that culminates in a four-year siege, that is associated with the number thirty-eight, and identified the rising up of Islam. That four-year siege finds its counterpart in the history that began when the (five months) one hundred and fifty years concluded and the three hundred and ninety-one years and fifteen days began. It began on July 27, 1449, and four years later, Islam brought a siege of fifty-five days against Constantinople that concluded on May 29, 1453.

Ang sinugdanan sa lima ka bulan sa Pinadayag kapitulo siyam, bersikulo napulo, naglakip og usa ka kasaysayan nga nagtimaan sa usa ka yugto nga katloan ug walo ka tuig nga mosangko sa usa ka paglikos nga molungtad og upat ka tuig, nga nalangkit sa numero nga katloan ug walo, ug nagpaila sa pagbangon sa Islam. Ang maong upat ka tuig nga paglikos adunay katugbang sa kasaysayan nga nagsugod sa dihang natapos ang (lima ka bulan) usa ka gatos ug kalim-an ka tuig ug nagsugod ang tulo ka gatos ug kasiyaman ug usa ka tuig ug napulo ug lima ka adlaw. Nagsugod kini niadtong Hulyo 27, 1449, ug upat ka tuig sa ulahi, ang Islam naglunsad og usa ka paglikos batok sa Constantinople nga milungtad og kalim-an ug lima ka adlaw ug natapos niadtong Mayo 29, 1453.

When the time prophecy that began on July 27, 1449, concluded on August 11, 1840, the four years of the movement of the first and second angels from 1840 unto 1844 aligned with the four-year siege of 1333 unto 1337, and also the four-year period from 1449 unto 1453. Those three witnesses, which are all directly part of the same prophetic line, represent a symbolic four-year period when the first and second angels’ movement of 1840 unto 1844 is repeated in the history of the movement of the third angel. Those three witnesses typify a four-year siege in the history of the one hundred and forty-four thousand. That four-year period is also illustrated by the sieges of Jerusalem in 66 and 70.

Sa dihang ang tagna sa panahon nga nagsugod niadtong Hulyo 27, 1449, natapos niadtong Agosto 11, 1840, ang upat ka tuig sa kalihokan sa una ug sa ikaduhang manolunda gikan sa 1840 hangtod sa 1844 nahiuyon sa upat ka tuig nga paglikos gikan sa 1333 hangtod sa 1337, ug usab sa upat ka tuig nga yugto gikan sa 1449 hangtod sa 1453. Kining tulo ka saksi, nga ang tanan direktang kabahin sa mao rang linya sa tagna, nagrepresentar sa usa ka simbolikong yugto nga upat ka tuig diin ang kalihokan sa una ug sa ikaduhang manolunda gikan sa 1840 hangtod sa 1844 gisubli sa kasaysayan sa kalihokan sa ikatulong manolunda. Kining tulo ka saksi naghulagway daan sa usa ka upat ka tuig nga paglikos sa kasaysayan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Kanang upat ka tuig nga yugto gihulagway usab sa mga paglikos sa Jerusalem niadtong 66 ug 70.

The beginning of the four-year siege by Cestius in 66 and then the ending by Titus in 70 produce an alpha symbol and an omega symbol to a period of four years. That same period is also represented by three and a half years, which in turn aligns with the three and a half prophetic years that papal Rome trampled down the sanctuary.

Ang pagsugod ni Cestius sa upat ka tuig nga paglikos niadtong 66 ug dayon ang pagtapos niini ni Titus niadtong 70 nagmugna og usa ka simbolong alpha ug usa ka simbolong omega alang sa usa ka yugto nga upat ka tuig. Kana rang yugtoa girepresentar usab sa tulo ug tunga ka tuig, nga sa baylo nahiuyon sa tulo ug tunga ka matagnaong tuig diin giyatakan sa Roma sa papado ang santuwaryo.

But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11: 2, 3.

Apan ang sawang nga atua sa gawas sa templo pasagdi lamang, ug ayaw kini sukda; kay kini gihatag ngadto sa mga Gentil: ug ang balaang siyudad ilang pagayatakan sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Ug ihatag ko ang gahum ngadto sa akong duha ka mga saksi, ug sila managtagna sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, nga nagsul-ob ug sako. Pinadayag 11: 2, 3.

And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

Ug sila mangapukan pinaagi sa sulab sa espada, ug pagabihagon ngadto sa tanang kanasoran; ug ang Jerusalem paga-yatakan sa mga Gentil, hangtod nga matuman ang mga panahon sa mga Gentil. Lucas 21:24.

It is essential to note that I am employing both “inclusive” and “exclusive” reckoning to the period represented by the alpha symbol of Cestius unto the omega symbol of Titus. This identifies that two applications of time are represented with one history. We have already dealt with this biblical principle when we considered (many articles ago) the time between Jesus’ visit to Caesarea-Philippi (Panium) and His trip to the Mount of Transfiguration. Two biblical authors record six days and one eight days.

Mahinungdanong timan-an nga akong gigamit ang duha ka paagi sa pag-ihap, ang “inklusibo” ug ang “eksklusibo,” alang sa yugto nga gihawasan sa simbolong alpha ni Cestius hangtod sa simbolong omega ni Titus. Kini nagpakita nga duha ka pagpadapat sa panahon ang gihawasan diha sa usa ka kasaysayan. Gihisgotan na nato kining prinsipyo sa Bibliya sa dihang atong gisusi (daghang artikulo na ang milabay) ang panahon tali sa pagbisita ni Jesus sa Caesarea-Philippi (Panium) ug sa Iyang panaw ngadto sa Bukid sa Pagkausab sa Dagway. Duha ka magsusulat sa Bibliya ang nagtala og unom ka adlaw, ug usa ang nagtala og walo ka adlaw.

And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart. Matthew 17:1.

Ug human sa unom ka adlaw, gidala ni Jesus si Pedro, si Santiago, ug si Juan nga iyang igsoon, ug gitungas sila niya ngadto sa usa ka hataas nga bukid nga ilang ra. Mateo 17:1.

And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. Mark 9:2.

Ug human sa unom ka adlaw, gidala ni Jesus uban kaniya si Pedro, si Santiago, ug si Juan, ug iyang giagak sila ngadto sa usa ka hataas nga bukid nga sila-sila lamang; ug siya nausab sa dagway sa ilang atubangan. Marcos 9:2.

And it came to pass about an eight days after these sayings, he took Peter and John and James, and went up into a mountain to pray. Luke 9:28.

Ug nahitabo nga sa mga walo ka adlaw human niining mga pulonga, gidala niya sila si Pedro ug si Juan ug si Santiago, ug mitungas sa usa ka bukid aron sa pag-ampo. Lucas 9:28.

The destruction of Jerusalem has a “more direct” application to the latter days, and that destruction is two witnesses represented by Babylon and Rome. The two witnesses align with one another but provide different and essential prophetic characteristics in order to amplify the truth. The siege by Rome (66 to 70) was four years that also represents three and a half years. The three and a half years connects with the trampling down of the sanctuary and host accomplished by both paganism and papalism. The trampling down by papalism was for three and a half symbolic years as typified by a literal three and a half years in the siege by Rome.

Ang paglaglag sa Jerusalem adunay usa ka “mas direkta” nga aplikasyon ngadto sa ulahing mga adlaw, ug kana nga paglaglag mao ang duha ka mga saksi nga gilarawan pinaagi sa Babilonia ug Roma. Ang duha ka mga saksi nagkauyon sa usag usa apan naghatag ug lahi ug mahinungdanong mga kinaiyang propetiko aron mapadaku ang kamatuoran. Ang paglikos sa Roma (66 hangtod 70) maoy upat ka tuig nga nagrepresentar usab sa tulo ug tunga ka tuig. Ang tulo ug tunga ka tuig nagdugtong sa pagtunob sa balaang puloy-anan ug sa panon nga natuman pinaagi sa paganismo ug papismo. Ang pagtunob pinaagi sa papismo milungtad ug tulo ug tunga ka simbolikong mga tuig, ingon nga gihulagway daan pinaagi sa literal nga tulo ug tunga ka tuig sa paglikos sa Roma.

That four-year siege also connects with the four-year periods associated with the prophetic line that identifies the lifting up of Islam and thereafter the lifting up of the movement of both the first and second and then the third angels. Cestius to Titus intersects with the wheel of papal Rome and also the wheel of Islam. The wheel of Rome and the three and a half years of Cestius and Titus intersect with papal Rome’s three and a half symbolic years, thus identifying the two entities of pagan and papal Rome. The wheel of Islam is connected by the same history as understood as four years, but just as with the wheel of Rome in that history, Islam is associated with a second power subject to the wheel of Islam—that being Adventism. The period of three and a half years represents Rome in both its phases, and the four-year period represents Islam and Adventism. Pagan and papal Rome cannot be separated prophetically and neither can Islam and Adventism.

Ang maong upat ka tuig nga paglikos nalangkit usab sa mga yugto nga tag-upat ka tuig nga may kalabotan sa linya sa propesiya nga nagpaila sa pagbayaw sa Islam ug human niana sa pagbayaw sa kalihokan sa una ug sa ikaduhang manulonda ug dayon sa ikatulong manulonda. Ang yugto gikan kang Cestius hangtod kang Titus nagtagbo sa ligid sa Roma sa papado ug usab sa ligid sa Islam. Ang ligid sa Roma ug ang tulo ug tunga ka tuig ni Cestius ug ni Titus nagtagbo sa tulo ug tunga ka simbolikong tuig sa Roma sa papado, nga sa ingon nagpaila sa duha ka entidad nga mao ang paganong Roma ug ang Roma sa papado. Ang ligid sa Islam nalangkit pinaagi sa mao gihapong kasaysayan nga gisabot ingong usa ka yugto sa upat ka tuig, apan sama sa ligid sa Roma nianang kasaysayana, ang Islam nalangkit sa usa ka ikaduhang gahom nga nailalom sa ligid sa Islam—nga mao ang Adventismo. Ang yugto sa tulo ug tunga ka tuig nagrepresentar sa Roma sa duha niini ka hugna, ug ang yugto sa upat ka tuig nagrepresentar sa Islam ug sa Adventismo. Sa propesiya, dili mabulag ang paganong Roma ug ang Roma sa papado, ug dili usab mabulag ang Islam ug ang Adventismo.

This demands prophetically that when we consider the siege of Babylon, two understandings of time should be seen in the illustration of the eighteen-month siege. Two representations of time in the siege brought by Rome prophetically demand two representations of time in the siege brought by Nebuchadnezzar. Nebuchadnezzar’s siege of eighteen months also can be understood as a symbol of one and a half years. Eighteen months is one and a half years, and one and a half can be expressed as 1.5 years. The siege of Nebuchadnezzar was both eighteen months and one point five (1.5) years.

Sa propetikanhong diwa, gikinahanglan niini nga, sa atong pagkonsiderar sa paglikos sa Babylon, makita ang duha ka pagsabot sa panahon diha sa ilustrasyon sa napulog walo ka bulan nga paglikos. Ang duha ka paglarawan sa panahon diha sa paglikos nga gihimo sa Rome nagkinahanglan, sa propetikanhong diwa, og duha ka paglarawan sa panahon diha sa paglikos nga gihimo ni Nebuchadnezzar. Ang paglikos ni Nebuchadnezzar nga milungtad og napulog walo ka bulan mahimo usab sabton ingong simbolo sa usa ug tunga ka tuig. Ang napulog walo ka bulan katumbas sa usa ug tunga ka tuig, ug ang usa ug tunga mahimong ipahayag ingong 1.5 ka tuig. Ang paglikos ni Nebuchadnezzar milungtad og napulog walo ka bulan, nga usa punto singko (1.5) ka tuig usab.

The eighteen months addresses the power that was to trample down Jerusalem and the 1.5 years addresses Islam. The prophetic wheel of reckoning that identifies eighteen months identifies Babylon and the other prophetic wheel of reckoning identifies Islam. We have not yet set forth an explanation of how we arrive at the application of the 1.5 years in connection with Islam, but it should be noted that the two reckonings of time in the destruction brought by Rome connected with the prophetic wheel of Rome (both pagan and papal), and the other reckoning connected with the prophetic wheel of Islam. These characteristics are found in both the alpha and omega destructions of Jerusalem.

Ang napulog walo ka bulan nagtumong sa gahom nga moyatak sa Jerusalem, ug ang 1.5 ka tuig nagtumong sa Islam. Ang propetikanhong ligid sa pag-ihap nga nagpaila sa napulog walo ka bulan nagpaila sa Babilonia, ug ang laing propetikanhong ligid sa pag-ihap nagpaila sa Islam. Wala pa nato ikalahad ang usa ka katin-awan kon giunsa nato pag-abot sa pagpadapat sa 1.5 ka tuig may kalabotan sa Islam, apan angay timan-an nga ang duha ka pag-ihap sa panahon diha sa pagkalaglag nga gipahinabo sa Roma nalangkit sa propetikanhong ligid sa Roma (pagano ug papal), ug ang laing pag-ihap nalangkit sa propetikanhong ligid sa Islam. Kini nga mga kinaiya makita sa duha ka pagkalaglag sa Jerusalem, ang alfa ug ang omega.

The four-year siege of Jerusalem with Cestius and Titus represents the ending of a prophetic line that began with a thirty-eight-year period that concluded with a four-year siege symbolizing the lifting up of Islam, and the final four-year period in that very same line represents the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Ang upat ka tuig nga paglikos sa Jerusalem uban kang Cestius ug kang Titus nagrepresentar sa kataposan sa usa ka linya sa tagna nga nagsugod sa usa ka yugto nga milungtad og katloan ug walo ka tuig ug natapos sa usa ka upat ka tuig nga paglikos nga nagsimbolo sa pagbayaw sa Islam, ug ang kataposang upat ka tuig nga yugto nianang mao gayod nga linya nagrepresentar sa pagbayaw sa bandila sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo.

We will continue these things in the next article.

Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.