There are many amazing and important prophetic lines and truths in the book of Ezekiel. Of the biblical illustrations of prophets within the temple, Ezekiel is the one above all others that identifies the wheels within the wheels. Those wheels, according to Sister White represent the complex interplay of human activity illustrating the sequence of events in the time of the latter rain. Those events are represented by the prophet when he became part of the prophecy in an acted-out parable, such as when Ezekiel lies on his left and then right side in chapter four’s illustration of the siege of Jerusalem. There are also thirteen specific dates that outline Ezekiel’s history, and in so doing provide the waymarks of the latter rain period, when the one hundred and forty-four thousand are sealed. There are truths conveyed not only through dates, but also by numbers such as seventeen, nineteen, twenty-five, seventy, forty, three hundred and ninety and of course, thirty. Another number that is perhaps the most important number in the book of Ezekiel is the number one hundred and fifty. Yet the number one hundred and fifty is not found in the book of Ezekiel. Still, line upon line—it is there.
Daghan ang kahibulongan ug mahinungdanong mga linya sa tagna ug mga kamatuoran diha sa basahon ni Ezekiel. Sa mga hulagway sa Biblia mahitungod sa mga propeta sulod sa templo, si Ezekiel mao ang labaw sa tanan nga nag-ila sa mga ligid sulod sa mga ligid. Kadtong mga ligid, sumala kang Sister White, nagrepresentar sa komplikadong pagdunggab sa kalihokan sa tawo nga naghulagway sa han-ay sa mga hitabo sa panahon sa ulahing ulan. Kadtong mga hitabo girepresentahan sa propeta sa dihang nahimo siyang kabahin sa tagna diha sa usa ka parabola nga gidula pinaagi sa buhat, sama sa dihang si Ezekiel mihigda sa iyang wala ug dayon sa tuo nga kilid diha sa hulagway sa paglikos sa Jerusalem sa kapitulo kuwatro. Aduna usab napulog tulo ka piho nga mga petsa nga naglatid sa kasaysayan ni Ezekiel, ug sa pagbuhat niana naghatag sa mga timaan sa dalan sa panahon sa ulahing ulan, sa dihang ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pagapatikan. Adunay mga kamatuoran nga gipadayag dili lamang pinaagi sa mga petsa, kondili usab pinaagi sa mga numero sama sa napulog pito, napulog siyam, kaluhaan ug lima, kapitoan, kap-atan, tulo ka gatus ug kasiyaman ug siyempre, katloan. Laing numero nga tingali mao ang labing mahinungdanong numero sa basahon ni Ezekiel mao ang numero nga usa ka gatus ug kalim-an. Apan ang numero nga usa ka gatus ug kalim-an wala makita sa basahon ni Ezekiel. Bisan pa niana, linya ibabaw sa linya—anaa kini didto.
The number one hundred and fifty is prophetically embedded within the line of the siege, and the siege is a distinct prophetic line; or if you will, the siege is a wheel. A prophetic line of history will always possess an alpha and omega, and in so doing the characteristics of alpha and omega must be represented at the beginning and end of the line, or it isn’t a line. The alpha event of the siege was the death of Ezekiel’s wife and the end of the siege was the death of the bride of Christ, as represented by the destruction of Jerusalem.
Ang gidaghanon nga usa ka gatos ug kalim-an gipropetikong nasulod sulod sa linya sa paglibot sa siyudad, ug ang paglibot sa siyudad usa ka lahi nga propetikong linya; o kon buot nimo, ang paglibot sa siyudad usa ka ligid. Ang usa ka propetikong linya sa kasaysayan kanunayng magbaton ug usa ka alpha ug omega, ug sa pagbuhat niana ang mga kinaiya sa alpha ug omega kinahanglan nga ikarepresentar sa sinugdanan ug katapusan sa linya, kon dili dili kini usa ka linya. Ang alpha nga hitabo sa paglibot sa siyudad mao ang kamatayon sa asawa ni Ezekiel ug ang katapusan sa paglibot sa siyudad mao ang kamatayon sa pangasaw-onon ni Cristo, ingon sa girepresentar pinaagi sa pagkalaglag sa Jerusalem.
And I John saw the holy city, new Jerusalem, coming down from God out of heaven, prepared as a bride adorned for her husband. And I heard a great voice out of heaven saying, Behold, the tabernacle of God is with men, and he will dwell with them, and they shall be his people, and God himself shall be with them, and be their God. And God shall wipe away all tears from their eyes; and there shall be no more death, neither sorrow, nor crying, neither shall there be any more pain: for the former things are passed away. And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. He that overcometh shall inherit all things; and I will be his God, and he shall be my son. But the fearful, and unbelieving, and the abominable, and murderers, and whoremongers, and sorcerers, and idolaters, and all liars, shall have their part in the lake which burneth with fire and brimstone: which is the second death. And there came unto me one of the seven angels which had the seven vials full of the seven last plagues, and talked with me, saying, Come hither, I will show thee the bride, the Lamb’s wife. Revelation 21:2–9.
Ug ako, si Juan, nakakita sa balaang siyudad, ang bag-ong Jerusalem, nga nanaug gikan sa Dios gikan sa langit, inandam ingon sa usa ka pangasaw-onon nga gidayandayanan alang sa iyang bana. Ug nadungog ko ang usa ka dakong tingog gikan sa langit nga nagaingon, Tan-awa, ang tabernakulo sa Dios anaa uban sa mga tawo, ug Siya mopuyo uban kanila, ug sila mahimong Iyang katawohan, ug ang Dios gayod maanaa uban kanila, ug mahimong ilang Dios. Ug pagapahiran sa Dios ang tanang luha gikan sa ilang mga mata; ug wala nay kamatayon, ni kasubo, ni paghilak, ni kasakit pa gayod; kay ang unang mga butang nangagi na. Ug Siya nga nagalingkod sa trono miingon, Tan-awa, ginabag-o Ko ang tanang mga butang. Ug miingon Siya kanako, Isulat; kay kining mga pulonga matuod ug matinumanon. Ug miingon Siya kanako, Natuman na. Ako mao ang Alpha ug Omega, ang sinugdanan ug ang katapusan. Hatagan Ko sa walay bayad ang giuhaw gikan sa tuburan sa tubig sa kinabuhi. Ang magmadaogon makapanunod sa tanang mga butang; ug Ako mahimong iyang Dios, ug siya mahimong Akong anak. Apan ang mga mahadlokon, ug ang mga dili motoo, ug ang mga dulumtanan, ug ang mga mamumuno, ug ang mga mahihilawason, ug ang mga mambabarang, ug ang mga magsisimba sa mga diosdios, ug ang tanang mga bakakon, maangkon ang ilang bahin diha sa lanaw nga nagadilaab sa kalayo ug asupre; nga mao ang ikaduhang kamatayon. Ug miduol kanako ang usa sa pito ka mga manulonda nga may pito ka panaksan nga puno sa pito ka ulahing mga hampak, ug nakigsulti kanako, nga nagaingon, Anhi, ipakita ko kanimo ang pangasaw-onon, ang asawa sa Cordero. Pinadayag 21:2–9.
Ezekiel’s wife dies at the outset of the siege, and she is there identified as the “desire of” Ezekiel’s “eyes,” and in the destruction of Jerusalem set forth in the same chapter, Jerusalem is identified as “the desire” of Israel’s “eyes.”
Ang asawa ni Ezekiel namatay sa sinugdanan sa paglikos, ug didto siya giila ingon nga “ang tinguha sa” mga “mata” ni Ezekiel; ug sa pagkalaglag sa Jerusalem nga gipadayag sa maong kapitulo, ang Jerusalem giila ingon nga “ang tinguha” sa mga “mata” sa Israel.
Again in the ninth year, in the tenth month, in the tenth day of the month, the word of the Lord came unto me, saying, … Also the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, behold, I take away from thee the desire of thine eyes with a stroke: yet neither shalt thou mourn nor weep, neither shall thy tears run down. Forbear to cry, make no mourning for the dead, bind the tire of thine head upon thee, and put on thy shoes upon thy feet, and cover not thy lips, and eat not the bread of men. So I spake unto the people in the morning: and at even my wife died; and I did in the morning as I was commanded. And the people said unto me, Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so?
Pag-usab sa ikasiyam ka tuig, sa ikanapulo ka bulan, sa ikanapulo ka adlaw sa bulan, ang pulong ni Jehova miabut kanako, nga nagaingon, … Miabut usab kanako ang pulong ni Jehova, nga nagaingon, Anak sa tawo, ania karon, kuhaon ko gikan kanimo pinaagi sa usa ka hampak ang tinguha sa imong mga mata; apan dili ka magbangotan ni maghilak, ni molatag ang imong mga luha. Pugngi ang pagtuaw, ayaw paghimo ug pagbangotan alang sa mga patay, ihigot sa imong ulo ang imong purongpurong, ug isul-ob ang imong mga sapin sa imong mga tiil, ug ayaw taboni ang imong mga ngabil, ug ayaw kaon sa tinapay sa mga tawo. Busa misulti ako sa katawhan sa buntag; ug sa pagkagabii namatay ang akong asawa; ug gibuhat ko sa buntag ang gisugo kanako. Ug miingon ang katawhan kanako, Dili ba ikaw mosugilon kanamo unsa ang kahulogan niining mga butanga alang kanamo, nga gibuhat mo kini?
Then I answered them, The word of the Lord came unto me, saying, Speak unto the house of Israel, Thus saith the Lord God; Behold, I will profane my sanctuary, the excellency of your strength, the desire of your eyes, and that which your soul pitieth; and your sons and your daughters whom ye have left shall fall by the sword. And ye shall do as I have done: ye shall not cover your lips, nor eat the bread of men. And your tires shall be upon your heads, and your shoes upon your feet: ye shall not mourn nor weep; but ye shall pine away for your iniquities, and mourn one toward another.
Unya mitubag ako kanila, Ang pulong ni Jehova midangat kanako, nga nagaingon: Isulti ngadto sa balay sa Israel: Mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Ania karon, pagahugawan ko ang akong balaang puloy-anan, ang himaya sa inyong kusog, ang gitinguha sa inyong mga mata, ug ang gikalooyan sa inyong kalag; ug ang inyong mga anak nga lalake ug ang inyong mga anak nga babaye nga inyong gibiyaan mangapukan pinaagi sa espada. Ug pagabuhaton ninyo ang akong gibuhat: dili ninyo tabonan ang inyong mga ngabil, ni mokaon kamo sa tinapay sa mga tawo. Ug ang inyong mga purongpurong anha sa inyong mga ulo, ug ang inyong mga sapin anha sa inyong mga tiil: dili kamo managbalata ni managhilak; kondili mangaluya kamo tungod sa inyong mga kasal-anan, ug managminatay ang usa sa usa.
Thus Ezekiel is unto you a sign: according to all that he hath done shall ye do: and when this cometh, ye shall know that I am the Lord God. Also, thou son of man, shall it not be in the day when I take from them their strength, the joy of their glory, the desire of their eyes, and that whereupon they set their minds, their sons and their daughters, That he that escapeth in that day shall come unto thee, to cause thee to hear it with thine ears? In that day shall thy mouth be opened to him which is escaped, and thou shalt speak, and be no more dumb: and thou shalt be a sign unto them; and they shall know that I am the Lord. Ezekiel 24:1, 15–27.
Busa si Ezequiel mahimong timaan alang kaninyo: sumala sa tanan nga iyang gibuhat mao usab ang inyong pagabuhaton; ug sa diha nga kini mahitabo, inyong mahibaloan nga ako mao ang Ginoong Dios. Usab, ikaw anak sa tawo, dili ba sa adlaw nga kuhaon ko gikan kanila ang ilang kusog, ang kalipay sa ilang himaya, ang tinguha sa ilang mga mata, ug ang butang nga ilang gitutokan sa hunahuna, ang ilang mga anak nga lalake ug ang ilang mga anak nga babaye, Nga ang makakalagiw nianang adlawa moanhi kanimo, aron ipahibalo kini kanimo sa imong kaugalingong mga dunggan? Nianang adlawa ang imong baba mabuksan alang kaniya nga nakakalagiw, ug ikaw mosulti, ug dili na mahimong amang; ug ikaw mahimong timaan alang kanila; ug sila mahibalo nga ako mao ang Ginoo. Ezequiel 24:1, 15–27.
The siege’s alpha is the death of Ezekiel’s desire, and the omega is the death of Israel’s desire.
Ang alpha sa paglikos mao ang kamatayon sa gitinguha ni Ezekiel, ug ang omega mao ang kamatayon sa gitinguha sa Israel.
Hearing, but Not Hearing
Nagapatalinghog, apan Dili Makadungog
There are five times the elders or the people are portrayed in some fashion as listening to Ezekiel. In Ezekiel 8:1, the elders of Judah sit before him. In Ezekiel 14:1 the elders come and sit before him. In Ezekiel 20:1 the elders of Israel come to inquire of the Lord. In Ezekiel 37:18, God tells Ezekiel: “When the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these?” In chapter twenty-four the people directly ask: “Wilt thou not tell us what these things are to us, that thou doest so?” In each of the five instances the elders or people are in a Laodicean condition.
Adunay lima ka higayon nga ang mga anciano o ang katawhan gihulagway sa usa ka paagi nga namati kang Ezekiel. Sa Ezekiel 8:1, ang mga anciano sa Juda naglingkod sa iyang atubangan. Sa Ezekiel 14:1 ang mga anciano nangabut ug naglingkod sa iyang atubangan. Sa Ezekiel 20:1 ang mga anciano sa Israel nangabut aron mangutana sa Ginoo. Sa Ezekiel 37:18, ang Dios miingon kang Ezekiel: “Sa diha nga ang mga anak sa imong katawhan mosulti kanimo, nga magaingon, Dili ba ipakita mo kanamo kong unsay imong kahulogan niining mga butanga?” Sa kapitulo baynte-kwatro ang katawhan sa walay paglikoy nangutana: “Dili ba isugilon mo kanamo kong unsa kining mga butanga alang kanamo, nga ikaw nagabuhat niini?” Sa matag usa sa lima ka mga pananglitan, ang mga anciano o ang katawhan anaa sa usa ka kahimtang nga Laodicean.
And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:9, 10.
Ug miingon siya, Lakaw, ug sultihi kining katawhan, Sa pagkatinuod mangadungog kamo, apan dili makasabut; ug sa pagkatinuod makakita kamo, apan dili makapamalandong. Patamboka ang kasingkasing niining katawhan, ug pabug-ata ang ilang mga dalunggan, ug tak-oma ang ilang mga mata; aron dili sila makakita pinaagi sa ilang mga mata, ug makadungog pinaagi sa ilang mga dalunggan, ug makasabut pinaagi sa ilang kasingkasing, ug magbalik, ug mamaayo. Isaias 6:9, 10.
The five representations of the people hearing but not hearing, and the five representations of the people seeing, but not seeing align with the five steps of those who refuse to see and hear in Isaiah’s testimony.
Ang lima ka representasyon sa mga tawo nga nakadungog apan wala makadungog, ug ang lima ka representasyon sa mga tawo nga nakakita apan wala makakita, nagtugma sa lima ka mga lakang niadtong mga nagdumili sa pagtan-aw ug pagpaminaw diha sa pagpamatuod ni Isaias.
But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:13.
Apan ang pulong ni Jehova ngadto kanila nahimong sugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay; aron sila manglakaw, ug mangatumba paatras, ug mabali, ug mahisilo, ug madakpan. Isaias 28:13.
And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Isaiah 8:15.
Ug daghan sa taliwala nila manghipangdol, ug mangapukan, ug mangadugmok, ug mabitik, ug madakpan. Isaias 8:15.
Signs
Mga Timailhan
In chapter twenty-four of Ezekiel, the period beginning at the siege and the death of Ezekiel’s wife—the desire of his eyes ends at the death of Jerusalem—the desire of Israel’s eyes. The one-and-a-half-year siege contains the signature of Alpha and Omega, and the period begins and ends with a sign. As in Ezekiel twenty-four, Jesus identifies the sign of the siege in Matthew twenty-four.
Sa kapitulo baynte-kuwatro sa Ezekiel, ang yugto nga nagsugod sa paglikos ug sa kamatayon sa asawa ni Ezekiel—ang tinguha sa iyang mga mata—nagtapos sa kamatayon sa Jerusalem—ang tinguha sa mga mata sa Israel. Ang paglikos nga milungtad ug usa ka tuig ug tunga naglangkob sa timaan sa Alpha ug Omega, ug ang maong yugto nagsugod ug natapos pinaagi sa usa ka timaan. Sama sa Ezekiel baynte-kuwatro, giila ni Jesus ang timaan sa paglikos diha sa Mateo baynte-kuwatro.
“Christ’s words had been spoken in the hearing of a large number of people; but when He was alone, Peter, John, James, and Andrew came to Him as He sat upon the Mount of Olives. ‘Tell us,’ they said, ‘when shall these things be? and what shall be the sign of Thy coming, and of the end of the world?’ Jesus did not answer His disciples by taking up separately the destruction of Jerusalem and the great day of His coming. He mingled the description of these two events. Had He opened to His disciples future events as He beheld them, they would have been unable to endure the sight. In mercy to them He blended the description of the two great crises, leaving the disciples to study out the meaning for themselves. When He referred to the destruction of Jerusalem, His prophetic words reached beyond that event to the final conflagration in that day when the Lord shall rise out of His place to punish the world for their iniquity, when the earth shall disclose her blood, and shall no more cover her slain. This entire discourse was given, not for the disciples only, but for those who should live in the last scenes of this earth’s history.
“Ang mga pulong ni Cristo gisulti sa atubangan sa daghang mga tawo; apan sa dihang nag-inusara na Siya, si Pedro, Juan, Santiago, ug Andres miduol Kaniya samtang naglingkod Siya sa Bukid sa mga Olibo. ‘Sultihi kami,’ miingon sila, ‘kanus-a man kining mga butanga mahitabo? ug unsa man ang ilhanan sa Imong pag-anhi, ug sa katapusan sa kalibotan?’ Wala tubaga ni Jesus ang Iyang mga tinun-an pinaagi sa paghisgot nga bulag sa pagkalaglag sa Jerusalem ug sa dakong adlaw sa Iyang pag-anhi. Gidugtong Niya ang paghulagway niining duha ka mga hitabo. Kon Iyang gibuksan sa Iyang mga tinun-an ang umaabot nga mga hitabo sumala sa Iyang nakita kini, dili unta nila maagwanta ang maong panan-aw. Tungod sa kalooy alang kanila, gisagol Niya ang paghulagway sa duha ka dagkong mga krisis, nga gibiyaan ang mga tinun-an sa pagsusi sa kahulogan alang sa ilang kaugalingon. Sa dihang nagtumong Siya sa pagkalaglag sa Jerusalem, ang Iyang mga pulong nga matagnaon milapaw pa niana nga hitabo ngadto sa kataposang kasunoganan nianang adlawa sa dihang ang Ginoo motindog gikan sa Iyang dapit aron sa pagsilot sa kalibotan tungod sa ilang kasal-anan, sa dihang ang yuta mopadayag sa iyang dugo, ug dili na motabon pa sa iyang mga pinatay. Kining tibuok nga pakigpulong gihatag, dili alang sa mga tinun-an lamang, kondili alang usab kanila nga mabuhi sa ulahing mga talan-awon sa kasaysayan niining kalibotana.
“Turning to the disciples, Christ said, ‘Take heed that no man deceive you. For many shall come in My name, saying, I am Christ; and shall deceive many.’ Many false messiahs will appear, claiming to work miracles, and declaring that the time of the deliverance of the Jewish nation has come. These will mislead many. Christ’s words were fulfilled. Between His death and the siege of Jerusalem many false messiahs appeared. But this warning was given also to those who live in this age of the world. The same deceptions practiced prior to the destruction of Jerusalem have been practiced through the ages, and will be practiced again.
Mitutok sa mga tinun-an, si Cristo miingon, “Pagbantay kamo nga walay bisan kinsa nga makalimbong kaninyo. Kay daghan ang moanhi sa Akong ngalan, nga magaingon, Ako mao ang Cristo; ug daghan ang ilang malimbongan.” Daghang mini nga mga mesiyas ang motungha, nga mag-angkon nga nagabuhat ug mga milagro, ug magpamatuod nga miabut na ang panahon sa kaluwasan sa nasod nga Judio. Kini makapasalaag sa daghan. Natuman ang mga pulong ni Cristo. Tali sa Iyang kamatayon ug sa paglikos sa Jerusalem, daghang mini nga mga mesiyas ang mitungha. Apan kining pasidaan gihatag usab alang niadtong nangabuhi niining kapanahonan sa kalibotan. Ang maong mga paglimbong nga gibuhat sa wala pa ang pagkalaglag sa Jerusalem, gibuhat sa tibuok nga mga kapanahonan, ug pagabuhaton pag-usab.
“‘And ye shall hear of wars and rumors of wars: see that ye be not troubled: for all these things must come to pass, but the end is not yet.’ Prior to the destruction of Jerusalem, men wrestled for the supremacy. Emperors were murdered. Those supposed to be standing next the throne were slain. There were wars and rumors of wars. ‘All these things must come to pass,’ said Christ, ‘but the end [of the Jewish nation as a nation] is not yet. For nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ Christ said, As the rabbis see these signs, they will declare them to be God’s judgments upon the nations for holding in bondage His chosen people. They will declare that these signs are the token of the advent of the Messiah. Be not deceived; they are the beginning of His judgments. The people have looked to themselves. They have not repented and been converted that I should heal them. The signs that they represent as tokens of their release from bondage are signs of their destruction.” The Desire of Ages, 628.
“‘Ug kamo makadungog sa mga gubat ug sa mga dungogdungog sa mga gubat: tan-awa nga dili kamo mabalaka: kay kining tanan kinahanglan gayud nga mahitabo, apan wala pa ang katapusan.’ Sa wala pa ang pagkalaglag sa Jerusalem, ang mga tawo nag-ilogay alang sa pagkalabaw. Ang mga emperador gipamatay. Ang mga gituohang nagatindog sunod sa trono gipamatay. Adunay mga gubat ug mga dungogdungog sa mga gubat. ‘Kining tanan kinahanglan gayud nga mahitabo,’ miingon si Cristo, ‘apan wala pa ang katapusan [sa nasod nga Judio isip usa ka nasod]. Kay ang nasod mobangon batok sa nasod, ug ang gingharian batok sa gingharian: ug adunay mga gutom, ug mga kamatay, ug mga linog, sa nagkalainlaing mga dapit. Kining tanan mao ang sinugdanan sa mga kasakit.’ Miingon si Cristo, Samtang makita sa mga rabbi kining mga ilhanan, ilang ipahayag nga kini mao ang mga paghukom sa Dios ibabaw sa mga nasod tungod sa pagpaulipon sa Iyang pinili nga katawhan. Ilang ipahayag nga kining mga ilhanan mao ang timaan sa pag-anhi sa Mesiyas. Ayaw kamo pagpahisalaag; kini mao ang sinugdanan sa Iyang mga paghukom. Ang katawhan misalig sa ilang kaugalingon. Wala sila maghinulsol ug makabig aron ako magaayo kanila. Ang mga ilhanan nga ilang gihulagway ingon nga mga timaan sa ilang kagawasan gikan sa pagkaulipon maoy mga ilhanan sa ilang pagkalaglag.” The Desire of Ages, 628.
The siege of Jerusalem in the year 66, contained the sign of Rome placing its standards in the precinct of the sanctuary. Jesus’ commentary of the events of the period of 66 to 70, aligned the destruction of the year 70 with His Second Coming; and there is a sign associated with His Second Coming.
Ang paglikos sa Jerusalem sa tuig 66 naglangkob sa timailhan sa pagbutang sa Roma sa iyang mga bandila sulod sa hawanan sa santuwaryo. Ang komentaryo ni Jesus mahitungod sa mga hitabo sa yugto gikan sa 66 hangtod sa 70 nag-uyon sa paglaglag sa tuig 70 uban sa Iyang Ikaduhang Pag-anhi; ug adunay usa ka timailhan nga may kalabotan sa Iyang Ikaduhang Pag-anhi.
“Soon our eyes were drawn to the East, for a small black cloud had appeared about half as large as a man’s hand, which we all knew was the Sign of the Son of Man.” The Day Star, 1846.
“Sa wala madugay ang among mga mata napadani paingon sa Sidlakan, kay didto mitungha ang usa ka gamayng itom nga panganod, nga mga tunga sa kadak-on sa kamot sa usa ka tawo, nga among tanan nahibaloan nga mao ang Timailhan sa Anak sa Tawo.” The Day Star, 1846.
The beginning and ending of the history of 66 to 70 AD contain a sign associated with the beginning of the siege and the destruction of the city, that aligns with the alpha and omega sign of the death of the desire of the eyes in 587 BC and 586 BC.
Ang sinugdanan ug ang kataposan sa kasaysayan sa 66 hangtod 70 AD naglangkob ug usa ka timaan nga may kalabutan sa sinugdanan sa paglikos ug sa pagkalaglag sa siyudad, nga nagakatakdo sa timaan sa alpha ug omega sa kamatayon sa tinguha sa mga mata niadtong 587 BC ug 586 BC.
The history of the one-and-a-half-year siege is a “sign,” for the latter days. The foolish virgins represented in the history of Ezekiel find the counterpart in the history of the wise virgins who saw the sign of the siege in the year 66 and fled to safety. The one-and-a-half-year siege is the sign that manifests two classes of worshippers. One class will understand the sign, the other class, represented as “many” by Isaiah—will not see or hear.
Ang kasaysayan sa usa ka tuig ug tunga nga paglikos usa ka “timaan” alang sa ulahing mga adlaw. Ang mga buang nga ulay nga girepresentahan diha sa kasaysayan ni Ezekiel nakakaplag sa ilang katugbang diha sa kasaysayan sa mga maalamong ulay nga nakakita sa timaan sa paglikos sa tuig 66 ug mikalagiw ngadto sa kaluwasan. Ang usa ka tuig ug tunga nga paglikos mao ang timaan nga nagapadayag sa duha ka mga hut-ong sa mga magsisimba. Ang usa ka hut-ong makasabut sa timaan, ang laing hut-ong, nga girepresentahan isip “daghan” ni Isaias—dili makakita ni makadungog.
Many and Few
Daghan ug Diyutay
Then said the king to the servants, Bind him hand and foot, and take him away, and cast him into outer darkness; there shall be weeping and gnashing of teeth. For many are called, but few are chosen. Matthew 22:13, 14.
Unya miingon ang hari sa mga sulugoon, Gapusa siya sa mga kamot ug mga tiil, ug dad-a siya palayo, ug itambog siya ngadto sa kangitngit sa gawas; didto may paghilak ug pagngisi sa mga ngipon. Kay daghan ang tinawag, apan diyutay ang pinili. Mateo 22:13, 14.
So the last shall be first, and the first last: for many be called, but few chosen. Matthew 20:16.
Busa ang ulahi mahimong una, ug ang una ulahi: kay daghan ang gitawag, apan diyutay ang pinili. Mateo 20:16.
To See and Hear
Aron Makakita ug Makadungog
There are five acted out parables in the book of Ezekiel and also five times that Ezekiel spoke to the leaders and people. Those two witnesses identify the five foolish virgins who refuse to ‘see’ and refuse to ‘hear.’ They refuse to see or hear the knowledge that is increased when Jesus, who as the Lion of the tribe of Judah unseals His prophetic Word.
Adunay lima ka mga parabula nga gipakita pinaagi sa lihok diha sa basahon ni Ezekiel, ug usab lima ka higayon nga si Ezekiel misulti sa mga pangulo ug sa katawhan. Kining duha ka mga saksi nagpaila sa lima ka buang nga mga ulay nga nagdumili sa “pagkakita” ug nagdumili sa “pagkadungog.” Nagdumili sila sa pagkakita o sa pagkadungog sa kahibalo nga gidugangan sa dihang si Jesus, nga ingon nga Leon sa banay ni Juda, nag-abli sa selyo sa Iyang pulong nga manalagna.
The World will See and Hear
Makakita ug Makadungog ang Kalibotan
All ye inhabitants of the world, and dwellers on the earth, see ye, when he lifteth up an ensign on the mountains; and when he bloweth a trumpet, hear ye. Isaiah 18:3.
Kamong tanan nga mga lumulupyo sa kalibotan, ug mga nagpuyo sa yuta, tan-awa ninyo, sa diha nga siya magbayaw ug usa ka bandila ibabaw sa kabukiran; ug sa diha nga siya mohuyop ug trumpeta, pamatia ninyo. Isaias 18:3.
And in that day shall the deaf hear the words of the book, and the eyes of the blind shall see out of obscurity, and out of darkness. Isaiah 29:18.
Ug nianang adlawa, ang mga bungol makadungog sa mga pulong sa basahon, ug ang mga mata sa mga buta makakita gikan sa kangitngit, ug gikan sa kadulom. Isaias 29:18.
My Foolish & Sottish People have no Knowledge
Ang Akong Buang ug Sottish nga Katawhan Walay Kahibalo
How long shall I see the standard, and hear the sound of the trumpet? For my people is foolish, they have not known me; they are sottish children, and they have none understanding: they are wise to do evil, but to do good they have no knowledge. Jeremiah 4:21, 22.
Hangtod anus-a ko pa makita ang bandila, ug madungog ang tingog sa trompeta? Kay ang akong katawhan mga buang; sila wala makaila kanako; sila mga anak nga walay salabutan, ug sila walay pagsabot: sila maalam sa pagbuhat ug daotan, apan sa pagbuhat ug maayo wala silay kahibalo. Jeremias 4:21, 22.
Declare this in the house of Jacob, and publish it in Judah, saying, Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not. Jeremiah 5:20, 21.
Ipahibalo kini sa balay ni Jacob, ug imantala kini sa Juda, nga nagaingon: Pamatia karon kini, O buang nga katawhan, ug walay salabutan; nga adunay mga mata, ug dili makakita; nga adunay mga dalunggan, ug dili makadungog. Jeremias 5:20, 21.
A Rebellious House
Usa ka Masupilon nga Balay
The word of the Lord also came unto me, saying, Son of man, thou dwellest in the midst of a rebellious house, which have eyes to see, and see not; they have ears to hear, and hear not: for they are a rebellious house. Ezekiel 12:1, 2.
Ang pulong ni Jehova miabot usab kanako, nga nagaingon: Anak sa tawo, ikaw nagapuyo sa taliwala sa usa ka masukihong panimalay, nga adunay mga mata sa pagtan-aw, apan wala makakita; sila adunay mga dalunggan sa pagpamati, apan wala makadungog; kay sila usa ka masukihong panimalay. Ezekiel 12:1, 2.
Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them.
Busa nagsulti ako kanila pinaagi sa mga sambingay; kay bisan nagtan-aw sila, dili sila makakita; ug bisan nagapatalinghug sila, dili sila makadungog ni makasabut man. Ug diha kanila natuman ang tagna ni Esaias, nga nagaingon: Sa pagpatalinghug kamo makadungog, apan dili makasabut; ug sa pagtan-aw kamo makakita, apan dili makaila: Kay ang kasingkasing niining katawhan nahimong mabaga, ug ang ilang mga dalunggan maluya sa pagpatalinghug, ug ang ilang mga mata ilang gipiyong; aron nga dili unta sila makakita pinaagi sa ilang mga mata ug makadungog pinaagi sa ilang mga dalunggan, ug makasabut pinaagi sa ilang kasingkasing, ug mangakabig, ug ako magaayo kanila.
But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Matthew 13:13–17.
Apan bulahan ang inyong mga mata, kay sila makakita; ug ang inyong mga igdulungog, kay sila makadungog. Kay sa pagkatinuod nagaingon ako kaninyo, nga daghang mga propeta ug mga matarong nga tawo ang nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala makakita niini; ug sa pagdungog niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala makadungog niini. Mateo 13:13–17.
The Old Paths
Ang Karaan nga mga Agianan
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:16, 17.
Mao kini ang giingon sa Ginoo, Tumindog kamo sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutan-a ang karaang mga agianan, hain ang maayong dalan, ug lumakaw kamo niana, ug makakaplag kamo ug kapahulayan alang sa inyong mga kalag. Apan miingon sila, Dili kami molakaw niana. Usab nagbutang Ako ug mga magbalantay ibabaw kaninyo, nga nagaingon, Patalinghugi ninyo ang tingog sa trumpeta. Apan miingon sila, Dili kami mamati. Jeremias 6:16, 17.
The Message of 1840–1844
Ang Mensahe sa 1840–1844
“All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.
“Ang tanang mga mensahe nga gihatag gikan sa 1840–1844 kinahanglan himuong mabaskog karon, kay daghan ang mga tawo nga nawad-an sa ilang giya. Ang mga mensahe kinahanglan moadto sa tanang mga iglesia.
“Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.
Si Cristo miingon, ‘Bulahan ang inyong mga mata, kay sila nakakita; ug ang inyong mga dalunggan, kay sila nakadungog. Kay sa pagkatinuod nagaingon ako kaninyo, Nga daghang mga propeta ug mga matarong nga tawo nangandoy sa pagtan-aw niadtong mga butanga nga inyong nakita, ug wala makakita niini; ug sa pagdungog niadtong mga butanga nga inyong nadungog, ug wala makadungog niini’ [Mateo 13:16, 17]. Bulahan ang mga mata nga nakakita sa mga butang nga nakita niadtong 1843 ug 1844.
“The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
“Ang mensahe gihatag na. Ug kinahanglan nga walay paglangay sa pagsubli sa mensahe, kay ang mga timailhan sa mga panahon nagakatuman na; ang panapos nga buluhaton kinahanglan pagabuhaton. Usa ka dakong buluhaton pagabuhaton sulod sa mubo nga panahon. Usa ka mensahe sa dili madugay igahatag pinaagi sa pagtudlo sa Dios nga motubo ngadto sa usa ka makusog nga singgit. Unya si Daniel motindog sa iyang bahin, aron sa paghatag sa iyang pagpamatuod.” Manuscript Releases, volume 21, 437.
The Sign of the Siege
Ang Timailhan sa Paglikos
There is five times in the book of Ezekiel where he ‘acted out’ a parable that the people refused to see, and also five times he ‘spoke’ with those people, who refused to hear. The two witnesses of the acted parable and the speaking were presented to the five foolish virgins. One of the acted parables, located in chapter four represents the “sign” of the siege, that warns of the coming destruction. The message of Ezekiel is the message to Laodicea.
Adunay lima ka higayon diha sa basahon ni Ezequiel diin iyang “gibuhat pinaagi sa pagpakita” ang usa ka sambingay nga ang katawhan midumili sa pagtan-aw, ug usab lima ka higayon nga siya “misulti” kanila, nga midumili sa pagpaminaw. Ang duha ka mga saksi sa sambingay nga gihimo pinaagi sa pagpakita ug sa pagsulti gipresentar ngadto sa lima ka buang nga mga ulay. Usa sa mga sambingay nga gihimo pinaagi sa pagpakita, nga makita sa kapitulo cuatro, nagrepresentar sa “ilhanan” sa paglikos, nga nagpasidaan sa umaabot nga pagkalaglag. Ang mensahe ni Ezequiel mao ang mensahe ngadto sa Laodicea.
The “sign” given for Laodicea is the ‘sign of the siege’, and the siege of the latter days is represented by several witnesses. The only sign given to the Jews of Christ’s day was the sign of Jonah, who represents an acted-out parable of three days in the belly of a whale.
Ang “ilhanan” nga gihatag alang sa Laodicea mao ang ‘ilhanan sa paglikos’, ug ang paglikos sa ulahing mga adlaw girepresentahan sa daghang mga saksi. Ang bugtong ilhanan nga gihatag ngadto sa mga Judio sa mga adlaw ni Cristo mao ang ilhanan ni Jonas, nga nagrepresentar sa usa ka parabula nga gihimo pinaagi sa buhat mahitungod sa tulo ka adlaw sulod sa tiyan sa usa ka balyena.
Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. Matthew 12:38–40.
Unya may pipila sa mga escriba ug sa mga Pariseo mitubag, nga nagaingon, Magtutudlo, buot kami makakita ug usa ka ilhanan gikan kanimo. Apan siya mitubag ug miingon kanila, Ang usa ka daotan ug mananapaw nga kaliwatan nangita ug ilhanan; ug walay ilhanan nga igahatag niini, gawas sa ilhanan ni propeta Jonas: Kay maingon nga si Jonas didto sa tiyan sa dakong isda sulod sa tulo ka adlaw ug tulo ka gabii; mao man usab ang Anak sa tawo anha sulod sa tulo ka adlaw ug tulo ka gabii sa kinahiladman sa yuta. Mateo 12:38–40.
The Sign of Jonah
Ang Tanda ni Jonas
The sign of Jonah was an acted-out parable of a resurrection from death. John represents the same truth, for he was cast into a boiling pot of oil, and came out alive. Daniel in the lion’s den and the three worthies in the furnace of Nebuchadnezzar represent a resurrection from death. All represent the one hundred and forty-four thousand who are resurrected in Revelation chapter eleven.
Ang ilhanan ni Jonas usa ka parabula nga gihulagway pinaagi sa buhat mahitungod sa pagkabanhaw gikan sa kamatayon. Si Juan nagrepresentar sa mao gihapong kamatuoran, kay siya gilabay ngadto sa nagbukal nga kolon sa lana, ug migula nga buhi. Si Daniel sa lungib sa mga leon ug ang tulo ka mga takus didto sa hudno ni Nabucodonosor nagrepresentar sa pagkabanhaw gikan sa kamatayon. Silang tanan nagrepresentar sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga gibanhaw diha sa Pinadayag kapitulo onse.
“The thoughts of the Saviour now returned from contemplating the past and future. While the people were endeavoring to explain what they had seen and heard according to the impressions made upon their minds, and according to the light they possessed, ‘Jesus answered and said, This voice came not because of me, but for your sakes.’ It was the crowning evidence of his Messiahship, the signal of the Father that Jesus had uttered the truth, and was the Son of God. Would the Jews turn from this testimony of high Heaven? They had once asked the Saviour, What sign showest thou that we may see and believe? Innumerable signs had been given all through the ministry of Christ; yet they had closed their eyes and hardened their hearts lest they should be convinced. The crowning miracle of the resurrection of Lazarus did not remove their unbelief, but filled them with increased malice; and now that the Father had spoken, and they could ask for no further sign, their hearts were not softened and they still refused to believe.” Spirit of Prophecy, volume 3, 79.
“Ang mga hunahuna sa Manluluwas karon mibalik gikan sa pagpamalandong sa nangagi ug sa umaabot. Samtang ang mga tawo naninguha sa pagpasabot sa ilang nakita ug nadungog sumala sa mga impresyon nga naporma sa ilang mga hunahuna, ug sumala sa kahayag nga ilang naangkon, ‘Si Jesus mitubag ug miingon, Kining tingoga wala moabot tungod kanako, kondili tungod kaninyo.’ Kini mao ang kinapungkayan nga ebidensiya sa iyang pagka-Mesiyas, ang timaan gikan sa Amahan nga si Jesus namulong sa kamatuoran, ug mao ang Anak sa Dios. Motalikod ba ang mga Judio gikan niining pagpamatuod sa hataas nga Langit? Kausa nang nangutana sila sa Manluluwas, Unsang ilhanan ang imong ipakita aron kami makakita ug motoo? Dili maihap nga mga ilhanan ang gihatag sa tibuok ministeryo ni Cristo; apan gitakpan nila ang ilang mga mata ug gipagahi ang ilang mga kasingkasing aron dili sila madani sa pagtoo. Ang kinapungkayan nga milagro sa pagkabanhaw ni Lazaro wala makawagtang sa ilang pagkadili-matinoohon, kondili mipuno kanila sa labi pang dakong pagkamadinauton; ug karon nga ang Amahan namulong na, ug wala na silay ikapangayo pa nga laing ilhanan, ang ilang mga kasingkasing wala mapahumok ug nagpadayon gihapon sila sa pagdumili sa pagtoo.” Spirit of Prophecy, volume 3, 79.
Lazarus was the sign of the resurrection as acted out by Jonah in the belly of the whale. The voice of the Father in connection with the resurrected Lazarus represents the combination of Divinity and humanity, which is of course the nature of Christ, who took human flesh upon Himself. The combination of Divinity with humanity is the ensign of the one hundred and forty-four thousand, and Lazarus is the sign of resurrection power which accomplishes the joining of Creator with creature.
Si Lazaro mao ang timaan sa pagkabanhaw sumala sa gipakita ni Jonas sa tiyan sa balyena. Ang tingog sa Amahan may kalabotan sa gibanhaw nga si Lazaro nagrepresentar sa paghiusa sa pagka-Dios ug sa pagka-tawo, nga mao gayud, siyempre, ang kinaiya ni Cristo, nga nagsul-ob sa unod nga tawhanon diha sa Iyang kaugalingon. Ang paghiusa sa pagka-Dios uban sa pagka-tawo mao ang bandila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug si Lazaro mao ang timaan sa gahum sa pagkabanhaw nga nagatuman sa pagdugtong sa Magbubuhat ug sa binuhat.
“By the raising of Lazarus, many were led to believe in Jesus. It was God’s plan that Lazarus should die and be laid in the tomb before the Saviour should arrive. The raising of Lazarus was Christ’s crowning miracle, and because of it many glorified God.” Manuscript Releases, volume 21, 111.
“Pinaagi sa pagbanhaw kang Lazaro, daghan ang nadala sa pagtuo kang Jesus. Kabubut-on sa Dios nga si Lazaro mamatay ug igapahimutang sa lubnganan sa dili pa moabot ang Manluluwas. Ang pagbanhaw kang Lazaro mao ang kinatumyan nga milagro ni Cristo, ug tungod niini daghan ang naghimaya sa Dios.” Manuscript Releases, tomo 21, 111.
Lazarus led the triumphal entry into Jerusalem, and he was the living “sign” of the resurrection that is illustrated by Jonah.
Si Lazaro maoy nangulo sa malampusong pagsulod ngadto sa Jerusalem, ug siya mao ang buhi nga “timaan” sa pagkabanhaw nga gihulagway ni Jonas.
“Lazarus, whose body had seen corruption in the grave, but who now rejoiced in the strength of glorious manhood, led the beast on which the Saviour rode.” The Desire of Ages, 572.
“Si Lazaro, kansang lawas nakasinati na sa pagkadunot diha sa lubnganan, apan nga karon nagmalipayon sa kusog sa mahimayaong pagkahingkod sa pagkatawo, maoy nagmando sa mananap nga gisakyan sa Manluluwas.” The Desire of Ages, 572.
The triumphal entry aligns with the Exeter camp meeting, which was the alpha fulfillment of the parable of the ten virgins, and thus aligns the “sign” of Jonah and Lazarus with the omega and perfect fulfillment of the proclamation of the message, “Behold the Bridegroom cometh!”
Ang malampusong pagsulod nahiuyon sa miting sa kampo sa Exeter, nga mao ang alpha nga katumanan sa sambingay bahin sa napulo ka ulay, ug busa naghiuyon sa “ilhanan” ni Jonas ug ni Lazaro uban sa omega ug hingpit nga katumanan sa pagmantala sa mensahe, “Tan-awa, ang Pamanhonon nagaabot na!”
“I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.
“Ako sagad nga gipatumong ngadto sa sambingay sa napulo ka mga ulay, lima kanila maalamon, ug lima buang. Kini nga sambingay natuman na ug pagatumanon gayod hangtod sa pinakaletra, kay kini adunay piho nga pagkatakdo alang niining panahona, ug, sama sa mensahe sa ikatulong manulonda, natuman na ug magapadayon nga mahimong kamatuoran alang niining panahona hangtod sa pagtapos sa panahon.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.
Jonah, Lazarus and Samuel Snow arriving late to the Exeter camp meeting align with Ezekiel’s “sign of the siege.” Lazarus led Christ into Jerusalem on an ass.
Si Jonas, si Lazaro, ug ang ulahing pag-abot ni Samuel Snow sa tigom sa kampo sa Exeter nahiuyon sa “ilhanan sa paglikos” ni Ezekiel. Si Lazaro maoy nangulo kang Cristo ngadto sa Jerusalem nga nagsakay sa usa ka asno.
“Bates was one of the important leaders in the Exeter (New Hampshire) camp meeting in August, 1844, when the ‘true midnight cry’ was first presented. Bates, it happened, was the preacher chosen for that morning’s service at the camp. He was exhorting his hearers to be faithful and calmly assuring them that God was simply testing them, that they were in the tarrying time, and similar sentiments, when Samuel S. Snow rode into the camp on horseback. Taking a seat beside his sister, Mrs. John Couch, Snow reiterated his conviction that Christ would appear at the time appointed. Greatly stirred, Mrs. Couch startled the audience by rising and declaring, ‘Here is a man with a message from God!’” Leroy Froom, The Prophetic Faith of our Fathers, volume 4, 549.
“Si Bates usa sa mga mahinungdanong lider sa camp meeting sa Exeter (New Hampshire) niadtong Agosto, 1844, diin ang ‘tinuod nga pagsinggit sa tungang gabii’ unang gipahibalo. Nahitabo nga si Bates mao ang magwawali nga gipili alang sa pagsimba nianang buntaga didto sa kampo. Samtang siya nag-awhag sa iyang mga tigpaminaw nga magpabiling matinumanon ug malinawon nga nagpasalig kanila nga ang Dios nagsulay lamang kanila, nga sila anaa sa panahon sa paghulat, ug sa susamang mga pagbati, miabot si Samuel S. Snow ngadto sa kampo nga nagkabayo. Milingkod tapad sa iyang igsoon nga babaye, si Mrs. John Couch, ug gipadayon ni Snow ang pagpamatuod sa iyang kombiksyon nga si Cristo magpakita sa gitakdang panahon. Hilabihan ang pagkasamok sa pagbati ni Mrs. Couch, ug iyang gikurat ang tigpaminaw pinaagi sa pagtindog ug pagpahayag, ‘Aniay usa ka tawo nga adunay mensahe gikan sa Dios!’” Leroy Froom, The Prophetic Faith of our Fathers, volume 4, 549.
In April, 1521 Martin Luther travelled in a horse drawn wagon to the Diet of Worms, where he rejected papal traditions and customs and stated, “Unless I am convinced by the testimony of the Scriptures or by clear reason… I cannot and will not recant anything, since it is neither safe nor right to go against conscience. Here I stand. I can do no other. God help me. Amen.”
Niadtong Abril, 1521, si Martin Luther mibiyahe sakay sa karomata nga gibira sa kabayo paingon sa Diet of Worms, diin iyang gisalikway ang mga tradisyon ug mga batasan sa kapapahan ug mipahayag, “Gawas kon mapamatud-an ako pinaagi sa pagpamatuod sa mga Kasulatan o pinaagi sa tin-aw nga katarongan… dili ako makahimo ug dili ako mobawi sa bisan unsang butang, sanglit dili kini luwas ni matarong ang pagsupak sa konsensiya. Ania ako nagbarog. Wala na akoy laing mahimo. Tabangi ako sa Dios. Amen.”
As the Pharisees opposed Christ’s triumphal entry, the papal authorities opposed Luther’s entry. Luther then changed his name (a symbol of the sealing) and was hidden away while he translated the New Testament into the German language. His presentation at the Diet of Worms typified the Midnight Cry which led to the death decree from the church state authorities of the time, thus typifying the Sunday law. After ten months in hiding under the name of ‘Junker Jörg’ the threat from authorities had changed, largely to two military problems faced by the corrupt Charles V. Those two military threats were France and Islam, representing the same unholy alliance of socialism and Islam that today is confronting mankind.
Samtang gisupak sa mga Pariseo ang madaugong pagsulod ni Cristo, gisupak usab sa mga awtoridad sa kapapahan ang pagsulod ni Luther. Unya giusab ni Luther ang iyang ngalan (usa ka simbolo sa pagsilyo) ug gitago sa usa ka dapit samtang gihubad niya ang Bag-ong Tugon ngadto sa pinulongang Aleman. Ang iyang pag-atubang sa Diet of Worms naghulagway sa Tunga-tungang Singgit nga mitultol ngadto sa mando sa kamatayon gikan sa mga awtoridad sa simbahan ug estado niadtong panahona, ug sa ingon naghulagway sa balaod sa Dominggo. Human sa napulo ka bulan nga pagtago ubos sa ngalang ‘Junker Jörg’ ang hulga gikan sa mga awtoridad nausab, ilabina ngadto sa duha ka suliran militar nga giatubang sa dunot nga si Charles V. Kining duha ka hulga militar mao ang France ug Islam, nga nagrepresentar sa mao gihapong dili balaang alyansa sa sosyalismo ug Islam nga karon nagaatubang sa katawhan.
“The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.
“Ang buhat sa Dios dinhi sa yuta nagapakita, gikan sa usa ka kapanahonan ngadto sa lain, ug makapahinganghang pagkapareha sa matag dakong reporma o relihiyosong kalihukan. Ang mga prinsipyo sa pakiglabot sa Dios sa mga tawo sa gihapon mao ra. Ang mahinungdanong mga kalihukan sa karon adunay ilang kaangayan sa mga nangagi, ug ang kasinatian sa iglesia sa nangaging mga kapanahonan adunay mga leksyon nga dako kaayo ug bili alang sa atong kaugalingong panahon.” The Great Controversy, 343.
An ass led by Lazarus brought Christ into Jerusalem, a horse drawn carriage brought Luther to the Diet of Worms, and a horse brought Snow to the Exeter camp meeting, thus identifying the ass, and horse, both members of the “Equidae” family in the genus “Equus,” as the sign of the message of the Midnight Cry.
Ang asno nga giagak ni Lazaro maoy nagdala kang Cristo ngadto sa Jerusalem, ang karwaheng giguyod sa kabayo maoy nagdala kang Luther ngadto sa Diet of Worms, ug ang kabayo maoy nagdala kang Snow ngadto sa camp meeting sa Exeter, sa ingon nagpaila sa asno ug sa kabayo—nga kapuwa mga sakop sa pamilya nga “Equidae” sulod sa genus nga “Equus”—ingon nga timaan sa mensahe sa Midnight Cry.
Rejoice greatly, O daughter of Zion; shout, O daughter of Jerusalem: behold, thy King cometh unto thee: he is just, and having salvation; lowly, and riding upon an ass, and upon a colt the foal of an ass. Zechariah 9:9.
Pagmaya sa hilabihan, O anak nga babaye sa Sion; singgit sa kalipay, O anak nga babaye sa Jerusalem: ania karon, ang imong Hari moanhi kanimo: siya matarong, ug adunay kaluwasan; mapaubsanon, ug nagakabayo sa usa ka asno, ug sa nati nga asno nga anak sa usa ka asno. Zacarias 9:9.
The sign of the Midnight Cry message is the arrival of the ass or horse, both symbols of Islam. The chosen messenger of the true message of the midnight cry arrived upon a horse in alignment with Christ arriving on an ass. The “siege” in the latter days is marked by the fulfillment of Ellen White’s identification that the city of Nashville is to be struck by “fireballs.”
Ang timaan sa mensahe sa Tunga-tungang Panawag mao ang pag-abot sa asno o kabayo, nga silang duha mga simbolo sa Islam. Ang piniling mensahero sa tinuod nga mensahe sa tunga-tungang panawag miabot nga nagkabayo, uyon sa pag-abot ni Cristo nga nagsakay sa usa ka asno. Ang “paglikos” sa ulahing mga adlaw gimarkahan sa katumanan sa pag-ila ni Ellen White nga ang siyudad sa Nashville pagatirahon pinaagi sa “mga bolang kalayo.”
Why does the siege begin at the fireballs of Nashville? Is it because Islam is represented by the ass and the horse in God’s prophetic Word?
Ngano nga ang paglikos nagsugod sa mga bolang-kalayo sa Nashville? Tungod ba kini kay ang Islam girepresentahan sa asno ug sa kabayo diha sa propetikong Pulong sa Dios?
Smyrna
Smirna
The Emperor Nero marks the beginning of the church of Smyrna when the city of Rome was burned in the year 64. The date marks the beginning of the persecution of the Christian church accomplished over a two hundred and fifty year period that concluded at the Edict of Milan in the year 313. The formation of the image of the beast represents the alpha waymark that introduces a period that ends with an omega waymark represented by the mark of the beast at the soon-coming Sunday law. The period is identified as beginning with “edicts.”
Si Emperador Nero maoy nagtimaan sa sinugdanan sa iglesia sa Smyrna sa dihang gisunog ang siyudad sa Roma sa tuig 64. Ang maong petsa nagtimaan sa sinugdanan sa paglutos sa Cristohanong iglesia nga gidala ngadto sa katumanan sulod sa duha ka gatos ug kalim-an ka tuig nga yugto nga natapos sa Edicto de Milán sa tuig 313. Ang pagkaporma sa larawan sa mananap nagrepresentar sa alpha nga waymark nga nagpaila sa usa ka yugto nga matapos sa usa ka omega nga waymark nga girepresentahan sa marka sa mananap sa haduol na nga balaod sa Domingo. Ang maong yugto giila nga nagsugod pinaagi sa “mga edikto.”
“If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.
“Kon ang magbabasa buot makasabut sa mga galamiton nga pagagamiton sa nagaabot sa dili madugay nga panagbingkil, wala siyay lain nga pagabuhaton kondili ang pagsubay sa kasaysayan sa mga paagi nga gigamit sa Roma alang sa mao rang tumong sa nangaging mga kapanahonan. Kon gusto niyang mahibaloan kon sa unsang paagi ang mga papista ug ang mga Protestante nga nagkahiusa makig-atubang niadtong mosalikway sa ilang mga dogma, tan-awa niya ang espiritu nga gipadayag sa Roma ngadto sa Igpapahulay ug sa mga tigpanalipod niini.”
“Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321; see Appendix note for page 53.) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 574.
“Ang mga harianong kamandoan, ang mga kinatibuk-ang konseho, ug ang mga tulomanon sa iglesia nga gisuportahan sa sekular nga gahum mao ang mga lakang diin ang paganong pista nakaangkon sa iyang halangdong kahimtang sa Kristohanong kalibotan. Ang unang pampublikong lakang nga nagpatuman sa pagbantay sa Dominggo mao ang balaod nga gipasa ni Constantine. (A.D. 321; tan-awa ang nota sa Apendise alang sa panid 53.) Kining kamandoana nagkinahanglan nga ang mga lumulupyo sa mga lungsod mopahulay sa ‘halangdong adlaw sa adlaw,’ apan nagtugot sa mga taga-kabukiran nga magpadayon sa ilang mga pagpanguma. Bisan tuod kini sa tinuod usa ka balaod nga pagano, gipatuman kini sa emperador human sa iyang pormal lamang nga pagdawat sa Kristiyanismo.” The Great Controversy, 574.
The first royal edict that marked a transition from the church of Smyrna to the church of Pergamos was the Edict of Milan in 313. It represented the first step which led to the first Sunday law of 321. The destruction of Jerusalem typifies the Sunday law, and two prophetic witnesses identify a siege that preceded the destruction. Those two sieges represented by Babylon’s third siege in 587 BC and Rome’s second siege in the year 70 identify that the waymark that precedes the waymark of the Sunday law—is a prophetic siege.
Ang unang harianong kamandoan nga nagtimaan sa usa ka pagbalhin gikan sa iglesia sa Smyrna ngadto sa iglesia sa Pergamos mao ang Edict of Milan niadtong 313. Kini nagrepresentar sa unang lakang nga mitultol ngadto sa unang balaod sa Domingo niadtong 321. Ang pagkalaglag sa Jerusalem naghulagway sa balaod sa Domingo, ug duha ka propetikong mga saksi nag-ila sa usa ka paglikos nga miuna sa pagkalaglag. Kining duha ka mga paglikos nga girepresentahan sa ikatulong paglikos sa Babilonia niadtong 587 BC ug sa ikaduhang paglikos sa Roma sa tuig 70 nag-ila nga ang timailhan sa dalan nga nag-una sa timailhan sa dalan sa balaod sa Domingo—mao ang usa ka propetikong paglikos.
Nebuchadnezzar laid siege against Jehoiakim, then Jehoiachin and finally Zedekiah. Cestius laid siege in the year 66, and fulfilled the sign Jesus had given the church, just as the third siege of 587 BC possessed the sign of Ezekiel’s wife’s death. The waymark that precedes the destruction of Jerusalem is a siege, and it is also a “sign.” The waymark that preceded the Sunday law of 321 was the Edict of Milan, where the transition from a church (Smyrna) that has no condemnation into Pergamos, the symbol of a compromised church.
Gilugos ni Nabucodonosor si Jehoiakim, dayon si Jehoiachin, ug sa katapusan si Zedekias. Gilugos ni Cestio sa tuig 66, ug gituman ang ilhanan nga gihatag ni Jesus ngadto sa iglesia, maingon nga ang ikatulong pagkalugos sa 587 BC adunay ilhanan sa kamatayon sa asawa ni Ezequiel. Ang timaan nga nag-una sa pagkalaglag sa Jerusalem mao ang usa ka pagkalugos, ug kini usab usa ka “ilhanan.” Ang timaan nga nag-una sa balaod sa Dominggo sa 321 mao ang Edict of Milan, diin ang transisyon gikan sa usa ka iglesia (Smyrna) nga walay pagbadlong ngadto sa Pergamos, ang simbolo sa usa ka nakompromisong iglesia.
The Edict of Milan is therefore the beginning of a prophetic siege, and it is also a sign. It also marks where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transitions unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand.
Busa, ang Edikto sa Milan mao ang sinugdanan sa usa ka propetikong paglikos, ug kini usab usa ka timaan. Kini usab nagtimaan kon diin ang Laodiceanong kalihukan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo mobalhin ngadto sa Philadelphianong kalihukan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo.
Philadelphia and Smyrna, represent the only two churches in Revelation’s seven churches which have no condemnation. This fact in turn identifies that transition, as the transition of the church militant unto the church triumphant. That transition aligns with the Edict of Milan, where the latter-day movement of the one hundred and forty-four thousand becomes that eighth church, that is of the seven. Philadelphia and Smyrna are also the only two churches that struggle with those who claim they are Jews, but are actually of the synagogue of Satan.
Ang Filadelfia ug Esmirna nagrepresentar sa duha lamang ka mga iglesia sa pito ka mga iglesia sa Pinadayag nga walay pagbadlong. Kini nga kamatuoran, sa baylo, nagaila nianang pagbalhin ingon nga pagbalhin sa iglesia nga nakig-away ngadto sa iglesia nga madaogon. Kana nga pagbalhin nagakatugma sa Edict of Milan, diin ang lihok sa ulahing mga adlaw sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nahimong ikawalong iglesia, nga gikan sa pito. Ang Filadelfia ug Esmirna mao usab ang duha lamang ka mga iglesia nga nakigbisog batok niadtong nagaangkon nga sila mga Judio, apan sa tinuod iya sa sinagoga ni Satanas.
That waymark of 313 also aligns with the Exeter camp meeting from August 12 to 17 in 1844. When the camp meeting ended, the message swept across the eastern seaboard of the United States like a tidal wave until the door closed on October 22, 1844.
Kadtong timaan sa dalan sa 313 nagkatakdo usab sa Exeter camp meeting gikan sa Agosto 12 hangtod 17 niadtong 1844. Sa pagtapos sa camp meeting, ang mensahe miabog sa sidlakang baybayon sa Tinipong Bansa sa Amerika sama sa usa ka higanteng balud sa taob hangtod nga ang pultahan miabli sa Oktubre 22, 1844.
“Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.” The Great Controversy, 400, 401.
“Sama sa usa ka dambuhalang balod sa dagat, ang kalihukan miagi sa tibuok yuta. Gikan sa siyudad ngadto sa siyudad, gikan sa baryo ngadto sa baryo, ug ngadto sa halayong mga dapit sa kabaryohan kini miadto, hangtod nga ang nagpaabot nga katawhan sa Dios hingpit nga napukaw. Ang panatismo nawala atubangan niining pagmantala maingon sa sayong tun-og sa atubangan sa mosubang nga adlaw. Nakita sa mga magtotoo nga ang ilang pagduhaduha ug kalibog nawala, ug ang paglaum ug kaisog nagpalihok sa ilang mga kasingkasing. Ang buluhaton gawasnon gikan niadtong mga kalabisan nga kanunayng makita kon adunay tawhanong kasibot nga walay nagdumalang impluwensiya sa pulong ug Espiritu sa Dios. Kini susama sa kinaiya niadtong mga panahon sa pagpaubos sa kaugalingon ug pagbalik ngadto sa Ginoo nga sa taliwala sa karaang Israel misunod sa mga mensahe sa pagbadlong gikan sa Iyang mga alagad. Kini nagdala sa mga kinaiyang ilhanan nga nagtimaan sa buhat sa Dios sa matag kapanahonan. Diyutay ra ang malipayon nga kalipay nga may kasamok sa pagbati, kondili hinoon lalom nga pagsusi sa kasingkasing, pagsugid sa sala, ug pagsalikway sa kalibotan. Ang pagpangandam sa pagtagbo sa Ginoo mao ang gibug-aton sa nag-antos nga mga espiritu. Didto ang makanunayon nga pag-ampo ug walay pagpugong nga pagpahinungod ngadto sa Dios.” The Great Controversy, 400, 401.
The door closing on October 22, 1844 typifies the soon-coming Sunday law, and the waymark that preceded the closed door of October 22, was the Exeter camp meeting. The Exeter camp meeting therefore aligns with the Edict of Milan. It also aligns with Christ’s triumphal entry.
Ang pagsira sa pultahan niadtong Oktubre 22, 1844, naghulagway sa umalabot nga balaod sa Domingo, ug ang timaan sa dalan nga miuna sa sinirhan nga pultahan sa Oktubre 22 mao ang Exeter camp meeting. Busa, ang Exeter camp meeting nahiuyon sa Edict of Milan. Nahiuyon usab kini sa malampusong pagsulod ni Cristo.
“The midnight cry was not so much carried by argument, though the Scripture proof was clear and conclusive. There went with it an impelling power that moved the soul. There was no doubt, no questioning. Upon the occasion of Christ’s triumphal entry into Jerusalem, the people who were assembled from all parts of the land to keep the feast, flocked to the Mount of Olives, and as they joined the throng that were escorting Jesus, they caught the inspiration of the hour, and helped to swell the shout, ‘Blessed is he that cometh in the name of the Lord!’ [Matthew 21:9.] In like manner did unbelievers who flocked to the Adventist meetings—some from curiosity, some merely to ridicule—feel the convincing power attending the message, ‘Behold, the Bridegroom cometh!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250.
“Ang singgit sa tungang gabii wala kaayo madala pinaagi sa pangatarongan, bisan tuod ang pagpamatuod gikan sa Kasulatan hayag ug malig-on. Aduna’y mikuyog niini nga usa ka makapugos nga gahum nga nakalihok sa kalag. Walay pagduhaduha, walay pagpangutana. Sa higayon sa madaugong pagsulod ni Cristo ngadto sa Jerusalem, ang mga tawo nga nanagtigum gikan sa tanang dapit sa yuta aron sa pagsaulog sa fiesta, midagsa ngadto sa Bukid sa mga Olibo, ug sa ilang pag-apil sa panon nga nag-uban kang Jesus, nasakmit nila ang pagdasig sa maong takna, ug nakatabang sa pagpadako sa singgit, ‘Bulahan siya nga nagaanhi sa ngalan sa Ginoo!’ [Mateo 21:9.] Sa sama nga paagi, ang mga dili-matinoohon nga midagsa ngadto sa mga tigom sa mga Adventista—ang uban tungod sa kuryosidad, ang uban aron lamang sa pagbiaybiay—nakabati sa makapamatuod nga gahum nga nag-uban sa mensahe, ‘Ania karon, nagaanhi ang Pamanhonon!’” Spirit of Prophecy, volume 4, 250.
The Edict of Milan marks the prophetic siege that was typified by Nebuchadnezzar in 587 BC and Cestius in the year 66. Those two sieges led to the destruction of Jerusalem in 586 BC and 70, respectively. The siege of Cestius ended and three and a half years later, the siege resumed under Titus, thus providing a prophetic period that begins with an alpha Roman ruler and ends with an omega ruler. Those three and a half years represent the trampling down of Jerusalem by the papacy, and the soon-coming Sunday law when the papacy’s deadly wound is healed and she reigns again for three and a half symbolic years.
Ang Edikto sa Milan nagtimaan sa matagnaong paglibot nga gisimbolohan ni Nabucodonosor niadtong 587 BC ug ni Cestio sa tuig 66. Kining duha ka paglibot mitultol sa pagkalaglag sa Jerusalem sa 586 BC ug 70, sa matag usa. Ang paglibot ni Cestio natapos, ug tulo ug tunga ka tuig sa ulahi, ang paglibot mipadayon pag-usab ilalom ni Tito, sa ingon naghatag ug usa ka matagnaong yugto nga nagsugod sa usa ka alpa nga Romanong magmamando ug natapos sa usa ka omega nga magmamando. Kadtong tulo ug tunga ka tuig nagrepresentar sa pagyatak sa Jerusalem pinaagi sa kapapahan, ug sa haduol nang umabot nga balaod sa Domingo sa dihang ang makamatay nga samad sa kapapahan mamaayo ug siya maghari pag-usab sulod sa tulo ug tunga ka simbolikong mga tuig.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.
Apan ang hawanan nga didto sa gawas sa templo biya-i, ug ayaw kini sukda; kay kini gihatag ngadto sa mga Gentil: ug ang balaang siyudad ilang pagatumban sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Pinadayag 11:2.
In 538, and then again at the coming Sunday law the trampling down of Jerusalem begins. Those two Sunday laws were represented by the year 321 when Constantine the Great passed the first Sunday law. In 538, the papacy was empowered to persecute (trample down) God’s church for three and a half years, as represented by the history from Cestius to Titus. In 538, the papacy passed a Sunday law at the third Counsel of Orleans. The soon-coming Sunday law identifies when the papacy is again empowered to trample down the temple (persecute).
Sa 538, ug unya pag-usab sa pag-abot sa balaod sa Dominggo, nagsugod ang pagtamaktamak sa Jerusalem. Kining duha ka mga balaod sa Dominggo girepresentahan sa tuig 321 sa dihang gipasar ni Constantine the Great ang unang balaod sa Dominggo. Sa 538, ang papado gihatagan ug gahum sa paglutos (pagtamaktamak) sa iglesia sa Dios sulod sa tulo ug tunga ka tuig, sumala sa girepresentahan sa kasaysayan gikan kang Cestius ngadto kang Titus. Sa 538, ang papado mipasar ug balaod sa Dominggo sa ikatulong Counsel of Orleans. Ang hapit nang moabot nga balaod sa Dominggo nagtimaan kon kanus-a ang papado pag-usab pagahatagan ug gahum sa pagtamaktamak sa templo (paglutos).
313 identifies the first edict that led to the first Sunday law in 321. Then in 330, the empire was prophetically divided into east and west, thus marking the omega conclusion of the second period of papal persecution of “forty-two” symbolic months—a period of persecution and trampling down that began at the alpha Sunday law in the United States.
Ang 313 nagtimaan sa unang mando nga mitultol ngadto sa unang balaod sa Domingo niadtong 321. Unya sa 330, ang emperyo sa propetikanhong paagi gibahin ngadto sa sidlakan ug kasadpan, sa ingon nagtimaan sa omega nga konklusyon sa ikaduhang yugto sa papal nga paglutos sulod sa “kap-atan ug duha” ka simbolikong mga bulan—usa ka yugto sa paglutos ug pagyatak nga nagsugod sa alpha nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa.
And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. Revelation 14:9–12.
Ug ang ikatulong manulonda misunod kanila, nga nagaingon sa makusog nga tingog: Kon adunay bisan kinsa nga mosimba sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan, ug modawat sa iyang timaan diha sa iyang agtang o diha sa iyang kamot, Siya usab moinom sa bino sa kapungot sa Dios, nga gibubo nga walay sagol ngadto sa kopa sa iyang kasuko; ug siya pagasakiton pinaagi sa kalayo ug asupre sa atubangan sa mga balaang manulonda ug sa atubangan sa Cordero. Ug ang aso sa ilang kasakit motungas sa walay kataposan; ug sila walay pahulay adlaw ni gabii, sila nga mosimba sa mapintas nga mananap ug sa iyang larawan, ug bisan kinsa nga modawat sa timaan sa iyang ngalan. Ania dinhi ang pagpailub sa mga balaan: ania dinhi sila nga nagabantay sa mga sugo sa Dios ug sa pagtuo ni Jesus. Pinadayag 14:9–12.
The Plain
Ang Kapatagan
The Latin meaning of ‘Milan’ means the middle of the plain. In the middle of east and west, in the year 313 Constantine of the west sought an alliance with Licinius of the east. The edict represented the attempt to bring east and west together, and the edict was ratified, by a treaty marriage, when Constantine’s half-sister Constantia married Licinius. Yet just as the first treaty marriage of Daniel eleven between the Seleucids of the north and Ptolemy of the south, the marriage was destined to fail as the old adage was fulfilled that says ‘east is east, and west is west, and never the twain shall meet.’
Ang Latin nga kahulogan sa “Milan” nagpasabot sa tunga-tunga sa kapatagan. Diha sa taliwala sa sidlakan ug kasadpan, sa tuig 313, si Constantine sa kasadpan nangita ug pakig-alyansa kang Licinius sa sidlakan. Ang mando nagrepresentar sa pagsulay sa paghiusa sa sidlakan ug kasadpan, ug ang mando gipamatud-an pinaagi sa usa ka kasabutan pinaagi sa kaminyoon, sa dihang si Constantia, ang igsoong babaye ni Constantine sa amahan lamang, naminyo kang Licinius. Apan maingon sa unang kaminyoon sa kasabutan sa Daniel onse tali sa mga Seleucid sa amihanan ug kang Ptolemy sa habagatan, ang maong kaminyoon gitakda nga mapakyas samtang natuman ang karaang panultihon nga nagaingon, “ang sidlakan mao ang sidlakan, ug ang kasadpan mao ang kasadpan, ug ang duruha dili gayod magkahiusa.”
The year ‘330’ is directly presented in Daniel eleven verses twenty-four, twenty-seven and twenty-nine. This brings the seventeen years of 313 unto 330 into the prophetic line of Daniel eleven, and of prophetic necessity it identifies that treaty marriage of east and west in 313 as a parallel to the first treaty marriage in the same chapter.
Ang tuig nga “330” tuwirang gipakita diha sa Daniel onse bersikulo baynte-kuwatro, baynte-siyete ug baynte-nuwebe. Kini nagdala sa napulog-pito ka tuig gikan sa 313 ngadto sa 330 sulod sa propetikong linya sa Daniel onse, ug tungod sa propetikong kinahanglanon kini nag-ila nianang kasal nga pakigsaad sa sidlakan ug kasadpan niadtong 313 ingon nga usa ka kaparis sa unang kasal nga pakigsaad diha sa maong kapitulo.
“The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.
“Ang tagna sa ikanapulog-usa sa Daniel hapit na makaabot sa hingpit nga katumanan niini. Daghan sa kasaysayan nga nahitabo sa katumanan niini nga tagna pagausabon.” Manuscript Releases, numero 13, 394.
Antiochus II Theos who reigned from 261–246 BC, set aside his first wife Laodice I for Berenice, daughter of Ptolemy II Philadelphus of Egypt. The marriage was part of the peace settlement that ended the Second Syrian War in 252 BC. When Constantine thereafter defeated Licinius in 324 the marriage ended, as did the marriage of Antiochus and Bernice, when Laodice, the first wife poisoned Antiochus in 246 BC. The marriage which had marked the end of the second Syrian war, and the murder of Antiochus, and thereafter Bernice, her child and Egyptian entourage marked the beginning of the third Syrian war. The treaty marriage of 313 ended the period of persecution represented by the church of Smyrna and began the period of compromise represented by the church of Pergamos.
Si Antiochus II Theos, nga naghari gikan sa 261–246 BC, mipahilayo sa iyang unang asawa nga si Laodice I alang kang Berenice, anak ni Ptolemy II Philadelphus sa Ehipto. Ang maong kaminyoon kabahin sa kasabutan sa pakigdait nga nagtapos sa Ikaduhang Gubat Siryano niadtong 252 BC. Sa dihang si Constantine sa ulahi mipildi kang Licinius niadtong 324, ang maong kaminyoon natapos, maingon man ang kaminyoon ni Antiochus ug Bernice, sa dihang si Laodice, ang unang asawa, mihilo kang Antiochus niadtong 246 BC. Ang kaminyoon nga nagtimaan sa katapusan sa ikaduhang gubat Siryano, ug ang pagpatay kang Antiochus, ug sa ulahi kang Bernice, sa iyang anak ug sa iyang mga kauban gikan sa Ehipto, maoy nagtimaan sa sinugdanan sa ikatulong gubat Siryano. Ang kaminyoon sa kasabutan niadtong 313 nagtapos sa yugto sa paglutos nga girepresentahan sa simbahan sa Smyrna ug nagsugod sa yugto sa pagkompromiso nga girepresentahan sa simbahan sa Pergamos.
The marriage at the beginning of the Seleucid history typified the treaty marriage at the end of the Seleucid empire when Antiochus the Great gave his daughter Cleopatra I to Ptolemy V Epiphanes. The marriage took place at Raphia in 193 BC, but the alliance was soon finished, as had been the first treaty marriage between the king of the north and king of the south. The alpha and omega treaty marriages of the Seleucid empire, typify the treaty marriage noted later in the prophetic history of Daniel eleven when Octavian gave his sister Octavia Minor to Mark Antony in 40 BC. Mark Antony and Octavian were in a power struggle over the eastern and western areas of Rome that had broken out in 44 BC with the assassination of Julius Caesar. The treaty of Brundisium was put in place at the marriage in 40 BC, and eight years later in 32 BC Mark Antony formerly divorced Octavia and precipitated the battle of Actium in 31 BC where both Mark Antony and Cleopatra, (the very last Cleopatra) came to the end.
Ang kaminyoon sa sinugdanan sa kasaysayan sa Seleucid naghulagway sa kaminyoon sa kasabotan sa katapusan sa imperyo sa Seleucid sa dihang gihatag ni Antiochus the Great ang iyang anak nga babaye nga si Cleopatra I kang Ptolemy V Epiphanes. Ang kaminyoon nahitabo sa Raphia niadtong 193 BC, apan ang alyansa sa wala madugay natapos, maingon sa nahaunang kaminyoon sa kasabotan tali sa hari sa amihanan ug sa hari sa habagatan. Ang alpha ug omega nga mga kaminyoon sa kasabotan sa imperyo sa Seleucid naghulagway sa kaminyoon sa kasabotan nga gihisgutan sa ulahi sa propetikong kasaysayan sa Daniel onse sa dihang gihatag ni Octavian ang iyang igsoon nga babaye nga si Octavia Minor kang Mark Antony niadtong 40 BC. Si Mark Antony ug si Octavian anaa sa panaglalis alang sa gahum ibabaw sa sidlakan ug kasadpang mga dapit sa Roma nga mibuto niadtong 44 BC pinaagi sa pagpatay kang Julius Caesar. Ang kasabotan sa Brundisium gipahimutang sa maong kaminyoon niadtong 40 BC, ug walo ka tuig sa ulahi niadtong 32 BC si Mark Antony pormal nga nakigbulag kang Octavia ug maoy nakapadali sa gubat sa Actium niadtong 31 BC diin silang si Mark Antony ug si Cleopatra, (ang labing ulahing Cleopatra gayod) miabut sa ilang katapusan.
The omega marriage treaty of the Seleucid empire introduced the first Cleopatra who typified the last Cleopatra, whose line of descent formed the link to the prophetic alpha marriage treaty of the Roman empire in 40 BC. Those three treaty marriages typify the treaty marriage of the Edict of Milan. The Edict of Milan marks the beginning of a prophetic siege, it represents a prophetic sign, it marks a transition of a righteous church to an unrighteous church, thus aligning with the enigma of the eighth being of the seven. It marks a treaty marriage that ends a war, until the divorce of the treaty marriage thus marking the beginning of a war. In the two Roman marriages, the divorce precipitates the uniting of the empire. 313 also marks the Exeter camp meeting where the proclamation of the message of the Midnight Cry begins and leads to the closed door of October 22.
Ang omega nga kasabotan sa kaminyoon sa imperyong Seleucid nagpaila sa unang Cleopatra nga usa ka tipo sa katapusang Cleopatra, kansang linya sa kagikan maoy naghimo sa sumpay ngadto sa propetikong alpha nga kasabotan sa kaminyoon sa imperyong Romano niadtong 40 BC. Kining tulo ka mga kaminyoon sa kasabotan nagatipo sa kasabotang kaminyoon sa Edict of Milan. Ang Edict of Milan nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka propetikong paglikos; kini nagrepresentar sa usa ka propetikong ilhanan; kini nagtimaan sa usa ka transisyon gikan sa matarong nga iglesia ngadto sa dili matarong nga iglesia, sa ingon nagapahiuyon sa tigmo sa ikawalong binuhat nga gikan sa pito. Kini nagtimaan sa usa ka kasabotang kaminyoon nga nagatapos sa usa ka gubat, hangtod sa diborsiyo sa maong kasabotang kaminyoon, nga sa ingon nagtimaan sa sinugdanan sa usa ka gubat. Sa duha ka Romanhong kaminyoon, ang diborsiyo maoy hinungdan sa paghiusa sa imperyo. Ang 313 usab nagtimaan sa camp meeting sa Exeter diin ang pagpahibalo sa mensahe sa Midnight Cry nagsugod ug nagdala ngadto sa siradong pultahan sa Oktubre 22.
We will continue to consider these truths in the next article.
Padayon natong pagatun-an kining mga kamatuoran sa sunod nga artikulo.