Daniel chapter eleven verse sixteen and verse twenty-two both align with the soon coming Sunday law. Verse ten’s fulfillment in 1989 led to the Ukrainian War in 2014, as represented by the battle of Raphia’s fulfillment of verse eleven in 217 BC. Verse eleven unto verse sixteen is also verse eleven unto verse twenty-two; so, the hidden history of verse forty, as represented in verses eleven through sixteen is also represented as the history of verse eleven unto twenty-two. The hidden history of verse forty is represented by eleven through twenty-two.
Ang Daniel kapitulo onse bersikulo disi-sais ug bersikulo baynte-dos nagkahiuyon sa haduol nang pag-abot nga balaod sa Domingo. Ang katumanan sa bersikulo napulo niadtong 1989 mitultol ngadto sa Gubat sa Ukraine niadtong 2014, sumala sa gihulagway sa katumanan sa gubat sa Raphia sa bersikulo onse niadtong 217 BC. Ang bersikulo onse hangtod sa bersikulo disi-sais mao usab ang bersikulo onse hangtod sa bersikulo baynte-dos; busa, ang tinagong kasaysayan sa bersikulo kuwarenta, ingon sa gihulagway diha sa mga bersikulo onse hangtod disi-sais, gihulagway usab ingon nga kasaysayan sa bersikulo onse hangtod baynte-dos. Ang tinagong kasaysayan sa bersikulo kuwarenta gihulagway pinaagi sa onse hangtod baynte-dos.
Chapters Eleven through Twenty-two
Mga Kapitulo Onse hangtod Baynte-Dos
That hidden history is also represented in chapters eleven through twenty-two of Genesis, Matthew, Revelation and The Desire of Ages. Those four witnesses of chapters “eleven through twenty-two” align with the hidden history, for the hidden history is verses eleven through twenty-two in Daniel eleven. The center of the four witnesses always identify the sign of the covenant, beginning with the covenant of death represented by Nimrod in chapter eleven in Genesis and ending with the whore of Rome in chapter seventeen of Revelation.
Kana nga tinagong kasaysayan girepresentahan usab sa mga kapitulo onse hangtod baynte-dos sa Genesis, Mateo, Pinadayag, ug The Desire of Ages. Kining upat ka mga saksi sa mga kapitulo “onse hangtod baynte-dos” nagkauyon sa tinagong kasaysayan, kay ang tinagong kasaysayan mao ang mga bersikulo onse hangtod baynte-dos sa Daniel onse. Ang sentro sa upat ka mga saksi kanunay nga nag-ila sa timaan sa tugon, sugod sa tugon sa kamatayon nga girepresentahan ni Nimrod sa kapitulo onse sa Genesis ug natapos sa bigaon nga babaye sa Roma sa kapitulo disi-siyete sa Pinadayag.
Seventeen
Napulog pito
With the exception of Matthew, the four witnesses identify chapter seventeen as the midpoint of the period they illustrate. The number seventeen is also found three times in the three two hundred and fifty-year prophecies that began at 457 BC, 64 and 1776. Two of those lines, (the first and the last) identify a midpoint when the first line of 457 BC ended in 207 BC and the last line of 1776 ends in 2026. 207 BC was between the battles of Raphia and Panium, and 2026 is the midterm of the final president of the United States.
Gawas kang Mateo, ang upat ka mga saksi nag-ila sa kapitulo disi-siyete ingong tunga-tunga sa yugto nga ilang gihulagway. Ang gidaghanon nga disi-siyete makita usab sa tulo ka higayon sulod sa tulo ka duha ka gatus ug kalim-an ka tuig nga mga tagna nga nagsugod niadtong 457 BC, 64 ug 1776. Duha nianang mga linya, (ang nahauna ug ang naulahi) nag-ila sa usa ka tunga-tunga sa dihang ang nahaunang linya sa 457 BC natapos sa 207 BC ug ang naulahing linya sa 1776 matapos sa 2026. Ang 207 BC anaa taliwala sa mga gubat sa Raphia ug Panium, ug ang 2026 mao ang tunga-tungang termino sa katapusang presidente sa Tinipong Bansa sa Amerika.
Within the three two-hundred and fifty year lines, Ptolemy reigned for seventeen years. There are seventeen years between 313 and 330 in Nero’s line and there was seventeen years between the battles of Raphia in 217 BC and the battle of Panium in 200 BC. Three of the four witnesses of chapters eleven unto twenty-two mark their exact midpoint as chapters seventeen. Therefore, the hidden history of verse forty is represented in verses eleven through twenty-two of the same chapter, and the four witnesses of chapters eleven through twenty-two align with those very same verses. The fulfillment of each of the three 250-year prophecies align with the very same history. The midpoint is emphasized as a waymark, and it is especially identified as the symbol of the covenant and seal of God’s people.
Sulod sa tulo ka 250-ka-tuig nga mga linya, si Ptolemy naghari sulod sa napulog-pito ka tuig. Adunay napulog-pito ka tuig tali sa 313 ug 330 sa linya ni Nero, ug may napulog-pito ka tuig tali sa mga gubat sa Raphia niadtong 217 BC ug sa gubat sa Panium niadtong 200 BC. Tulo sa upat ka mga saksi sa mga kapitulo onse hangtod baynte-dos nagtimaan sa ilang tukmang tunga ingon nga kapitulo napulog-pito. Busa, ang tinago nga kasaysayan sa bersikulo kuwarenta gilarawan sa mga bersikulo onse hangtod baynte-dos sa maong kapitulo, ug ang upat ka mga saksi sa mga kapitulo onse hangtod baynte-dos nagahan-ay uban nianang mao gihapong mga bersikulo. Ang katumanan sa matag usa sa tulo ka 250-ka-tuig nga mga tagna nagahan-ay sa mao gihapong kasaysayan. Ang tunga gipasidunggan ingon nga usa ka waymark, ug ilabina kini giila ingon nga simbolo sa pakigsaad ug selyo sa katawhan sa Dios.
Daniel Twelve
Daniel Dose
Verses seven, eleven and twelve of Daniel chapter twelve identify the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Verse seven identifies December 31, 2023, verse twelve identifies July 18, 2020. The scattering of verse seven that ended on December 31, 2023, which had begun on July 18, 2020 was represented in the alpha and omega of the three verses of prophetic time located in Daniel twelve. The middle verse of 1,290 years identifies the history of 1989 to the soon coming Sunday law as 30, and then 1,260 to the close of human probation. Thirty years representing the age of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand and 1260 years typifying the symbolic forty-two months of Revelation thirteen.
Ang mga bersikulo pito, onse, ug dose sa Daniel kapitulo dose nagaila sa katapusang yugto sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang bersikulo pito nagaila sa Disyembre 31, 2023, ug ang bersikulo dose nagaila sa Hulyo 18, 2020. Ang pagkapatlaag sa bersikulo pito nga natapos niadtong Disyembre 31, 2023, nga nagsugod niadtong Hulyo 18, 2020, girepresentahan diha sa alpha ug omega sa tulo ka bersikulo sa matagnaong panahon nga anaa sa Daniel dose. Ang tunga nga bersikulo sa 1,290 ka tuig nagaila sa kasaysayan gikan sa 1989 ngadto sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo ingon nga 30, ug dayon 1,260 ngadto sa pagtapos sa pagsulay sa tawo. Katloan ka tuig nga nagrepresentar sa panuigon sa pagkasaserdote sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ug 1260 ka tuig nga nagatipo sa simbolikong kap-atan ug duha ka bulan sa Pinadayag trese.
The dual prophecy of 30 followed by twelve hundred and sixty years is a symbol of Abraham and Paul's dual covenant prophecy of 400 and 430 years. The midpoint of the three verses of time in Daniel twelve represents the rebellion of the thirteenth letter, while also emphasizing the covenant and sealing of the one hundred and forty-four thousand. The three verses also align with the hidden history, and add another witness of the emphasis of the midpoint being a symbol of the covenant.
Ang duruha ka tagna sa 30 nga gisundan sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig maoy simbolo sa duruha ka tagna sa tugon ni Abraham ug ni Pablo nga 400 ug 430 ka tuig. Ang tunga-tunga sa tulo ka bersikulo sa panahon diha sa Daniel dose naghulagway sa pagrebelde sa ikanapulog tulo nga letra, samtang sa mao gihapon nga panahon naghatag ug paghatag-diin sa tugon ug sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Ang tulo usab ka bersikulo nahiuyon sa tinagong kasaysayan, ug nagdugang ug laing saksi sa paghatag-diin nga ang tunga-tunga maoy simbolo sa tugon.
Spring and Fall
Tingpamulak ug Tinghunlak
With all these lines we must include the three witnesses of the spring and fall feasts located in Leviticus twenty-three aligned and combined with the Pentecostal season in the history of the cross. There the chapter is twenty-three, which is a symbol of Christ's work of atonement. The chapter is made up of forty-four verses, symbolically representing October 22, 1844. October 22 represents 22 days in October, beginning with the first day and ending on the twenty-second day, thus bearing the credentials of the Hebrew alphabet. October being the tenth month, when multiplied by the twenty-second day equals 220.
Uban niining tanang mga linya kinahanglan natong iapil ang tulo ka mga saksi sa mga fiesta sa tingpamulak ug tinghunlak nga nahimutang sa Levitico baynte-tres, nga gipaangay ug gihiusa sa kapanahonan sa Pentecostes sulod sa kasaysayan sa krus. Didto ang kapitulo mao ang baynte-tres, nga usa ka simbolo sa buhat ni Cristo sa pagpasig-uli. Ang kapitulo gilangkuban sa kap-atan ug upat ka mga bersikulo, nga sa simbolikong paagi nagrepresentar sa Oktubre 22, 1844. Ang Oktubre 22 nagrepresentar sa 22 ka adlaw sa Oktubre, nga nagsugod sa unang adlaw ug natapos sa ika-baynte-dos nga adlaw, busa nagdala sa mga kredensyal sa Hebreohanong alpabeto. Ang Oktubre ingon nga ikapulo nga bulan, kon padaghanon sa ika-baynte-dos nga adlaw, mahimong 220.
In the Hebrew calendar the tenth day of the seventh month was the Day of Atonement, and ten times seven is seventy, a symbol of probationary time. The twenty-three hundred years ended in 1844 when the third angel arrived, as typified by the third decree that initiated the period. There was seventy weeks determined as probationary time then allotted to ancient literal Israel at the beginning of the 2,300 days, and at the ending of those days the probationary period for modern spiritual Israel was represented by the tenth day of the seventh month, which equates to seventy. October 22, 1844 typifies the soon coming Sunday law, and it is there that the symbolic seventy years of probationary time ends for Seventh-day Adventism, as it did for the Jews when Stephen was stoned.
Sa kalendaryong Hebreo, ang ikanapulo nga adlaw sa ikapitong bulan mao ang Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala, ug ang napulo ka pilo sa pito mao ang kapitoan, usa ka simbolo sa panahon sa pagsulay. Ang duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig natapos niadtong 1844 sa pag-abot sa ikatulong manulonda, sumala sa gipakita sa hulagway sa ikatulong sugo nga nagsugod sa maong yugto. Adunay kapitoan ka semana nga gitino ingong panahon sa pagsulay nga gitagana kaniadto alang sa karaang literal nga Israel sa sinugdanan sa 2,300 ka adlaw, ug sa katapusan niadtong mga adlawa ang panahon sa pagsulay alang sa modernong espirituwal nga Israel girepresentahan sa ikanapulo nga adlaw sa ikapitong bulan, nga katumbas sa kapitoan. Ang Oktubre 22, 1844 naghulagway sa umalabot nga balaod sa Domingo, ug didto matapos ang simbolikong kapitoan ka tuig nga panahon sa pagsulay alang sa Seventh-day Adventism, maingon nga nahitabo usab kini sa mga Judio sa dihang gibato si Esteban.
1844 represents a period when two angels arrived, the second at the first disappointment and the third at the great disappointment. “44” represents a twofold message as represented by verse forty-four of Daniel eleven’s tidings out of the east and the north. Leviticus twenty-three consists of forty-four verses that divide the sacred feasts into spring and fall. Those forty-four verses represent a twofold message. The two seasons are represented by twenty-two verses each, so both the spring and fall feasts represent the Hebrew calendar’s twenty-two letters. When those two witnesses of twenty-two verses are brought together along with the Pentecostal season they produce a framework of three steps.
Ang 1844 nagrepresentar sa usa ka yugto sa dihang miabot ang duha ka manulonda, ang ikaduha sa unang kapakyasan sa paglaum ug ang ikatulo sa dakong kapakyasan sa paglaum. Ang “44” nagrepresentar sa usa ka duruha ka mensahe, sumala sa gihulagway sa bersikulo kap-atan ug upat sa Daniel onse mahitungod sa mga balita gikan sa sidlakan ug sa amihanan. Ang Levitico baynte-tres naglangkob ug kap-atan ug upat ka mga bersikulo nga nagbahin sa balaang mga pista ngadto sa tingpamulak ug tinghunlak. Kadtong kap-atan ug upat ka mga bersikulo nagrepresentar sa usa ka duruha ka mensahe. Ang duha ka mga kapanahonan girepresentahan sa baynte-dos ka mga bersikulo matag usa, busa ang mga pista sa tingpamulak ug tinghunlak parehong nagrepresentar sa baynte-dos ka mga letra sa Hebreohanon nga kalendaryo. Sa dihang kining duha ka mga saksi nga may baynte-dos ka mga bersikulo pagahiuson uban sa panahon sa Pentecostes, nagamugna sila ug usa ka balangkas nga may tulo ka mga lakang.
The first step is a waymark made up of three parts followed by five days, as is the last of the three waymarks. The middle waymark is the thirty days of face-to-face instruction by Christ with those who are being anointed as priests for service in the church triumphant. Leviticus twenty-three aligns with the hidden history of verse forty.
Ang unang lakang maoy usa ka timaan sa dalan nga gilangkuban sa tulo ka bahin nga gisundan sa lima ka adlaw, sama usab sa kataposan sa tulo ka mga timaan sa dalan. Ang tunga-tungang timaan sa dalan mao ang katloan ka adlaw sa nawong-sa-nawong nga pagpahimangno ni Cristo uban niadtong mga gidihogan ingon nga mga saserdote alang sa pag-alagad diha sa malampusong iglesia. Ang Levitico baynte-trés nahiuyon sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kuwarenta.
Midpoints
Tungatunga
The midpoint of the chapter eleven through chapter twenty-two line of Genesis is chapter seventeen, where the second step of the three-step covenant of Abraham and the sign of circumcision was instituted. The dead-center of all the verses located in chapter eleven unto twenty-two is Genesis 17:22:
Ang tunga-tunga sa linya sa Genesis gikan sa kapitulo onse hangtod sa kapitulo baynte-dos mao ang kapitulo disi-siyete, diin gitukod ang ikaduhang lakang sa tulo-ka-lakang nga pakigsaad ni Abraham ug ang ilhanan sa sirkumsisyon. Ang eksaktong sentro sa tanang mga bersikulo nga nahimutang sa kapitulo onse hangtod sa baynte-dos mao ang Genesis 17:22:
But my covenant will I establish with Isaac, which Sarah shall bear unto thee at this set time in the next year. And he left off talking with him, and God went up from Abraham. Genesis 17:22.
Apan ang akong tugon akong pagatukoron uban kang Isaac, nga igapanganak ni Sara alang kanimo niining tinudlong panahona sa sunod tuig. Ug mihunong Siya sa pagsulti kaniya, ug ang Dios mitungas gikan kang Abraham. Genesis 17:22.
God began speaking to Abraham in verse one and he ended his conversation in verse twenty-two, so the entire dialogue of the covenant of circumcision was placed within the prophetic context of the twenty-two letters of the Hebrew alphabet, while the theme of the twenty-two verses was the rite of circumcision, that was to be accomplished on the eighth day. The center or midpoint of the Genesis passage is God’s covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand as represented by Abraham’s covenant of circumcision. The midpoint of Genesis’ line of chapters eleven unto twenty-two is chapter seventeen, and the absolute midpoint of the chapter is verse twenty-two where God ceases His conversation of the covenant with Abraham, thus placing the midpoint in the context of the Hebrew alphabet of twenty-two letters. The midpoint of those twenty-two verses, is of course, verse eleven.
Ang Dios misugod sa pagsulti kang Abraham diha sa bersikulo uno ug gitapos Niya ang Iyang pakigpulong sa bersikulo baynte-dos, busa ang tibuok dayalogo sa tugon sa pagtuli gibutang sulod sa propetikong konteksto sa baynte-dos ka mga letra sa Hebreohanong alpabeto, samtang ang tema sa baynte-dos ka mga bersikulo mao ang rito sa pagtuli, nga pagatumanon sa ikawalong adlaw. Ang sentro o tunga-tunga sa teksto sa Genesis mao ang pakigsaad nga relasyon sa Dios uban sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ingon nga girepresentahan sa tugon ni Abraham sa pagtuli. Ang tunga-tunga sa laray sa mga kapitulo sa Genesis gikan sa onse hangtod sa baynte-dos mao ang kapitulo disi-siyete, ug ang hingpit nga tunga-tunga sa maong kapitulo mao ang bersikulo baynte-dos diin ang Dios mihunong sa Iyang pakigpulong kang Abraham mahitungod sa tugon, sa ingon niana gibutang ang tunga-tunga sa konteksto sa Hebreohanong alpabeto nga may baynte-dos ka mga letra. Ang tunga-tunga niadtong baynte-dos ka mga bersikulo, sa pagkatinuod, mao ang bersikulo onse.
And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. Genesis 17:11.
Ug pagacircuncidahan ninyo ang unod sa inyong yamis; ug kini mahimong timaan sa tugon tali kanako ug kaninyo. Genesis 17:11.
The midpoints of the four passages of chapters eleven through twenty-two in the Bible involve three verses to complete the thought of the midpoint.
Ang mga tunga nga bahin sa upat ka mga pahayag sa mga kapitulo onse hangtod baynte dos sa Biblia naglakip ug tulo ka mga bersikulo aron mahuman ang hunahuna sa tunga nga bahin.
This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee; Every man child among you shall be circumcised. And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. And he that is eight days old shall be circumcised among you, every man child in your generations, he that is born in the house, or bought with money of any stranger, which is not of thy seed. Genesis 17:10–12.
Mao kini ang akong tugon, nga inyong pagabantayan, tali sa akong kaugalingon ug kaninyo ug sa imong kaliwatan sunod kanimo: Ang matag batang lalaki sa taliwala ninyo pagatulián. Ug pagatulion ninyo ang unod sa inyong yamis; ug kini mahimong timaan sa tugon tali sa akong kaugalingon ug kaninyo. Ug ang may panuigon nga walo ka adlaw pagatulion sa taliwala ninyo, ang matag batang lalaki sa tanan ninyong mga kaliwatan, siya nga natawo sa sulod sa balay, o gipalit sa salapi gikan sa bisan kinsang lumalangyaw, nga dili sa imong kaliwatan. Genesis 17:10–12.
A token is a sign, which represents an ensign. The passage is about the ensign who are the one hundred and forty-four thousand. The man child were to be circumcised at eight days old, just as the covenant of Noah was with the eight souls in the ark, thus employing the number eight to tie the Noachian covenant together with the Abrahamic covenant. They are to be Philadelphians, for the are to be circumcised which Paul identifies as the symbol of the crucifixion of the flesh. When the flesh is crucified Christ’s Divinity is within, and that combination is the ensign; for as Sister White states, “When Christ character is perfectly reproduced in His children, He will return for them.”
Ang usa ka timaan maoy usa ka ilhanan, nga nagrepresentar sa usa ka bandila. Ang pahayag naghisgot mahitungod sa bandila nga mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang lalaking bata kinahanglan nga tulion sa ikawalong adlaw, maingon nga ang tugon ni Noe diha sa walo ka kalag sa arka, sa ingon gigamit ang numero nga walo aron iusa ang tugon kang Noe ug ang tugon kang Abraham. Kinahanglan sila nga mahimong mga taga-Filadelfia, kay sila pagatulion, nga giila ni Pablo ingon nga simbolo sa paglansang sa unod sa krus. Sa dihang ang unod malansang sa krus, ang pagka-Dios ni Cristo anaa sa sulod, ug kana nga panaghiusa mao ang bandila; kay sumala sa gipahayag ni Sister White, “Sa dihang ang kinaiya ni Cristo hingpit nang mapadayag pag-usab diha sa Iyang mga anak, mobalik Siya aron kuhaon sila.”
“Human nature is depraved, and is justly condemned by a holy God. But provision is made for the repenting sinner, so that by faith in the atonement of the only begotten Son of God, he may receive forgiveness of sin, find justification, receive adoption into the heavenly family, and become an inheritor of the kingdom of God. Transformation of character is wrought through the operation of the Holy Spirit, which works upon the human agent, implanting in him, according to his desire and consent to have it done, a new nature. The image of God is restored to the soul, and day by day he is strengthened and renewed by grace, and is enabled more and more perfectly to reflect the character of Christ in righteousness and true holiness.
“Ang kinaiyahan sa tawo nahugawan sa sala, ug matarong nga gihukman sa balaang Dios. Apan gitagana ang pamaagi alang sa makasasala nga naghinulsol, aron pinaagi sa pagtuo sa pagpasig-uli pinaagi sa halad sa bugtong nga Anak sa Dios, siya makadawat ug kapasayloan sa sala, makakaplag ug pagkamatarong, makadawat sa pagsagop ngadto sa langitnong panimalay, ug mahimong manununod sa gingharian sa Dios. Ang pagbag-o sa kinaiya ginabuhat pinaagi sa paglihok sa Balaang Espiritu, nga nagabuhat ibabaw sa tawhanong kinatawo, nga nagatanom diha kaniya, sumala sa iyang tinguha ug pag-uyon nga kini pagabuhaton, ug usa ka bag-ong kinaiya. Ang dagway sa Dios ginapahiuli ngadto sa kalag, ug sa matag adlaw siya ginalig-on ug ginabag-o pinaagi sa grasya, ug gihatagan ug gahum nga sa labi pang hingpit makapakita sa kinaiya ni Cristo diha sa pagkamatarong ug tinuod nga pagkabalaan.”
“The oil so much needed by those who are represented as foolish virgins, is not something to be put on the outside. They need to bring the truth into the sanctuary of the soul, that it may cleanse, refine, and sanctify. It is not theory that they need; it is the sacred teachings of the Bible, which are not uncertain, disconnected doctrines, but are living truths, that involve eternal interests that center in Christ. In him is the complete system of divine truth. The salvation of the soul, through faith in Christ, is the ground and pillar of the truth. Those who exercise true faith in Christ make it manifest by holiness of character, by obedience to the law of God. They realize that the truth as it is in Jesus reaches heaven, and compasses eternity. They understand that the Christian’s character should represent the character of Christ, and be full of grace and truth. To them is imparted the oil of grace, which sustains a never-failing light. The Holy Spirit in the heart of the believer, makes him complete in Christ. It is not a decided evidence that a man or a woman is a Christian because he manifests deep emotion when under exciting circumstances. He who is Christlike has a deep, determined, persevering element in his soul, and yet has a sense of his own weakness, and is not deceived and misled by the Devil, and made to trust in himself. He has a knowledge of the word of God, and knows that he is safe only as he places his hand in the hand of Jesus Christ, and keeps firm hold upon him.
“Ang lana nga gikinahanglan pag-ayo niadtong gihulagway ingon nga mga buang nga ulay, dili usa ka butang nga igabutang lamang sa gawas. Kinahanglan nilang dad-on ang kamatuoran ngadto sa balaang puloy-anan sa kalag, aron kini makahinlo, makapaputli, ug makabalaan. Dili teyorya ang ilang gikinahanglan; kondili ang balaan nga mga pagtulon-an sa Biblia, nga dili mga walay kasigurohan, nagkalainlaing mga doktrina nga walay sumpay, kondili mga buhing kamatuoran, nga naglangkob sa mga interes nga walay katapusan nga nagasentro kang Cristo. Diha kaniya anaa ang hingpit nga sistema sa langitnong kamatuoran. Ang kaluwasan sa kalag, pinaagi sa pagtoo kang Cristo, mao ang patukoranan ug haligi sa kamatuoran. Kadtong nagapakita ug matuod nga pagtoo kang Cristo, ilang gipadayag kini pinaagi sa pagkabalaan sa kinaiya, pinaagi sa pagtuman sa balaod sa Dios. Ilang nasabtan nga ang kamatuoran ingon nga anaa kang Jesus nagaabot ngadto sa langit, ug nagalakip sa walay katapusan. Ilang nasabtan nga ang kinaiya sa Cristohanon kinahanglan magrepresentar sa kinaiya ni Cristo, ug mapuno sa grasya ug kamatuoran. Ngadto kanila igahatag ang lana sa grasya, nga nagapadayon sa usa ka kahayag nga dili gayud mapakyas. Ang Balaang Espiritu diha sa kasingkasing sa magtotoo, nagahimo kaniya nga hingpit diha kang Cristo. Dili usa ka hingpit nga pamatuod nga ang usa ka lalaki o usa ka babaye usa na ka Cristohanon tungod lamang kay siya nagapakita ug halalum nga pagbati sa dihang anaa sa makapukaw nga mga kahimtang. Ang tawo nga sama kang Cristo adunay halalum, malig-on, ug mapinadayunon nga bahin sulod sa iyang kalag, ug bisan pa niana aduna siyay pagbati sa iyang kaugalingong kaluya, ug dili malimbongan ug mapasalaag sa Yawa, ug mapasalig sa iyang kaugalingon. Aduna siyay kahibalo sa pulong sa Dios, ug nahibalo siya nga luwas lamang siya samtang ibutang niya ang iyang kamot diha sa kamot ni Jesu-Cristo, ug magkupot sa malig-on kaniya.
“Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.
“Ang kinaiya mapadayag pinaagi sa usa ka krisis. Sa dihang ang mainiton nga tingog mipahibalo sa tungang gabii, ‘Tan-awa, ania na ang pamanhonon; panggawas kamo sa pagtagbo kaniya,’ ang mga ulay nga nangatulog nahigmata gikan sa ilang pagkatulog, ug nakita kon kinsa ang nakapangandam alang sa maong hitabo. Ang duha ka pundok hingkaplagan nga wala makapangandam daan, apan ang usa nakaandam alang sa maong kalit nga kahimtang, ug ang usa hikaplagan nga walay pagpangandam. Ang kinaiya mapadayag pinaagi sa mga kahimtang. Ang mga kalit nga panghitabo maoy mopagawas sa tinuod nga metal sa kinaiya. Ang usa ka kalit ug wala damha nga katalagman, kasubo tungod sa pagkawala sa hinigugma, o krisis, ang usa ka wala damha nga sakit o kasakit, ang bisan unsa nga mopaatubang sa kalag sa kamatayon, maoy mopagawas sa tinuod nga kahiladman sa kinaiya. Ikapadayag kon aduna ba o wala ang tinuod nga pagtoo sa mga saad sa pulong sa Dios. Ikapadayag kon ang kalag gisuportahan ba sa grasya o dili, kon adunay lana sa sudlanan uban sa lamparahan.”
“Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals. It cannot be transferred to another, even if the possessor were willing to make the sacrifice. There is much we can do for each other while mercy still lingers. We can represent the character of Christ. We can give faithful warnings to the erring. We can reprove, rebuke, with all long-suffering and doctrine, bringing the doctrines of Holy Writ home to the heart. We can give heartfelt sympathy. We can pray with and for one another. By living a circumspect life, by maintaining a holy conversation, we may give an example of what a Christian should be; but no person can give to another his own mold of character. Let us duly consider the fact that we are to be saved, not as companies, but as individuals. We shall be judged according to the character we have formed. It is perilous to neglect to prepare the soul for eternity, and to put off making our peace with God until upon a dying bed. It is by the daily transactions of life, by the spirit we manifest, that we determine our eternal destiny. He who is faithful in that which is least, is faithful also in much. If we have made Christ our pattern, if we have walked and worked as he has given us an example in his own life, we shall be able to meet the solemn surprises that will come upon us in our experience, and say from our heart, ‘Not my will, but thine, be done.’
“Ang mga panahon sa pagsulay moabot sa tanan. Sa unsang paagi kita maggawi ilalom sa pagsulay ug pagpamatuod sa Dios? Mapalong ba ang atong mga lamparahan? o padayon ba nato kining gipadilaab? Andam ba kita sa matag emerhensiya pinaagi sa atong pakigdugtong Kaniya nga puno sa grasya ug kamatuoran? Ang lima ka manggialamong ulay dili makahimo sa pagpaambit sa ilang kinaiya ngadto sa lima ka buang nga mga ulay. Ang kinaiya kinahanglan pagahulmaon nato ingon nga tagsatagsa ka mga indibiduwal. Dili kini ikabalhin ngadto sa lain, bisan pa kon ang nanag-iya andam sa paghimo sa maong sakripisyo. Aduna kitay daghang mahimo alang sa usag usa samtang ang kalooy nagalangan pa. Mahimo natong ipakita ang kinaiya ni Cristo. Mahimo kitang mohatag ug matinumanong mga pasidaan ngadto sa mga nasayop. Mahimo kitang magbadlong, magsaway, uban ang bug-os nga pailub ug pagtulon-an, nga ipaduol sa kasingkasing ang mga doktrina sa Balaang Kasulatan. Mahimo kitang mohatag ug sinsero nga pagkamaluoy. Mahimo kitang mag-ampo uban ug alang sa usag usa. Pinaagi sa pagkinabuhi nga mabinantayon, pinaagi sa pagmintinar ug balaan nga sinultihan, mahimo kitang mohatag ug panig-ingnan kon unsa ang angay nga mahimong usa ka Cristohanon; apan walay tawo nga makahimo sa paghatag ngadto sa laing tawo sa iyang kaugalingong hulma sa kinaiya. Atong palandungon sa tukmang paagi ang kamatuoran nga kita pagaluwason, dili ingon nga mga pundok, kondili ingon nga tagsatagsa ka mga indibiduwal. Pagahukman kita sumala sa kinaiya nga atong nahulma. Makalilisang ang pagpasagad sa pag-andam sa kalag alang sa walay kataposang kahangturan, ug ang paglangan sa paghimo sa atong pakigdait sa Dios hangtod na lamang sa higdaanan sa kamatayon. Pinaagi sa inadlaw nga mga transaksiyon sa kinabuhi, pinaagi sa espiritu nga atong gipadayag, maoy atong pagtino sa atong dayong padulngan. Ang matinumanon nianang diyutay, matinumanon usab sa daghan. Kon gihimo nato si Cristo nga atong sulondan, kon kita naglakaw ug nagbuhat ingon sa iyang gihatag kanato nga panig-ingnan diha sa iyang kaugalingong kinabuhi, makahimo kita sa pag-atubang sa solemne nga mga kalit nga hitabo nga moabot kanato diha sa atong kasinatian, ug makasulti gikan sa atong kasingkasing, ‘Dili ang akong kabubut-on, kondili ang imoha, maoy matuman.’”
“It is in probationary time, the time in which we are living, that we should calmly contemplate the terms of salvation, and live according to the conditions laid down in the word of God. We should educate and train ourselves, hour by hour and day by day, by careful discipline, to perform every duty. We should become acquainted with God and with Jesus Christ whom he has sent. In every trial it is our privilege to draw upon him who has said, ‘Let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me.’ The Lord says he is more willing to give us the Holy Spirit than parents are to give bread to their children. Then let us have the oil of grace in our vessels with our lamps, that we may not be found among those who are represented as foolish virgins, who were not prepared to go forth to meet the bridegroom.” Review and Herald, September 17, 1895.
“Ania sa panahon sa pagsulay, ang panahong atong gikapuy-an karon, nga kinahanglan kita malinawon nga mamalandong sa mga kondisyon sa kaluwasan, ug magkinabuhi sumala sa mga kahimtang nga gitakda sa pulong sa Dios. Kinahanglan natong tudloan ug bansayon ang atong kaugalingon, matag oras ug matag adlaw, pinaagi sa mabinantayon nga pagdisiplina, aron matuman ang matag katungdanan. Kinahanglan kita makaila sa Dios ug kang Jesu-Cristo nga iyang gipadala. Sa matag pagsulay atong katungod ang pagdani kaniya nga nagaingon, ‘Let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me.’ Ang Ginoo nagaingon nga labi pa siyang andam sa paghatag kanato sa Espiritu Santo kay sa mga ginikanan sa paghatag ug tinapay sa ilang mga anak. Busa, magbaton kita sa lana sa grasya sulod sa atong mga sudlanan uban sa atong mga lamparahan, aron dili kita hikaplagan taliwala niadtong gihulagway nga mga buang nga ulay, nga wala maandam sa paggula aron sa pagsugat sa pamanhonon.” Review and Herald, Septyembre 17, 1895.
The ensign of the one hundred and forty-four thousand who were typified by Abraham’s circumcision and the eight souls upon the ark, are the wise virgins in the parable who perfectly reflect the character of Christ in the soon coming crisis. It is only fitting that Sister White closed out the passage by citing Isaiah, for it is a passage that directly refers to the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.
Ang timaan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga gilarawan pinaagi sa pagtuli ni Abraham ug sa walo ka kalag ibabaw sa arka, mao ang mga maalamong ulay diha sa sambingay nga sa hingpit nagapakita sa kinaiya ni Cristo sa haduol nang moabot nga krisis. Uyon gayud nga gitapos ni Sister White ang maong pahayag pinaagi sa pagsitar kang Isaias, kay kini usa ka pahayag nga direkta nga nagatumong sa panahon sa pagsilyo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.
In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. Isaiah 27:2–11.
Nianang adlawa awiti ninyo siya, Usa ka kaparrasan sa mapulang bino. Ako, ang Ginoo, mao ang nagabantay niini; sa matag gutlo pagaibnisan ko kini: aron walay makadaot niini, bantayan ko kini sa gabii ug sa adlaw. Ang kapungot wala kanako: kinsa may mobatok kanako pinaagi sa mga tunok ug mga sampinit sa gubat? Moagi unta ako latas kanila, sunogon ko unta sila sa tingub. O pasagdi siya nga mokupot sa akong kusog, aron makahimo siya ug pakigdait kanako; ug magahimo siya ug pakigdait kanako. Siya maoy mopahinungod kanila nga nangagi gikan kang Jacob sa pagpanggamot: ang Israel mamulak ug manalingsing, ug pun-on ang nawong sa kalibotan sa bunga. Gihampak ba niya siya, ingon sa iyang paghapak niadtong mga naghampak kaniya? o gipatay ba siya sumala sa pagpamatay niadtong mga gipamatay pinaagi kaniya? Sa takus nga sukod, sa diha nga kini moturok, pakiglalisan mo kini: gipahunong niya ang iyang mabangis nga hangin sa adlaw sa hangin sa sidlakan. Busa pinaagi niini pagahinloan ang kasal-anan ni Jacob; ug mao kini ang tibuok bunga sa pagwagtang sa iyang sala; sa diha nga himoon niya ang tanang mga bato sa halaran nga sama sa mga batong-apog nga gidugmok ngadto sa gagmayng tipik, ang mga kakahoyan ug ang mga larawan dili na makabarog. Apan ang kinutaang siyudad mahimong biniyaan, ug ang puloy-anan pasagdan, ug mahibilin nga sama sa kamingawan: didto manibsib ang nating vaca, ug didto siya mohigda, ug pagaut-uton ang mga sanga niini. Sa diha nga ang mga sanga niini malaya na, pagabali-on sila: ang mga babaye moanhi, ug sunogon sila: kay kini usa ka katawhan nga walay salabutan: busa siya nga nagbuhat kanila dili malooy kanila, ug siya nga nagporma kanila dili magpakita kanila ug kalooy. Isaias 27:2–11.
The “day of the east wind,” when the iniquity of Jacob is being purged, and the other class of “people of no understanding” are being gathered and burned is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. In that period, he who desires to make peace with Christ can do so, but the final movements are rapid ones.
Ang “adlaw sa hangin sa sidlakan,” sa dihang ang kasal-anan ni Jacob ginaputli, ug ang laing hut-ong sa “mga tawo nga walay salabutan” ginatigum ug gisunog, mao ang panahon sa pagtimri sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Nianang panahona, siya nga nagatinguha sa paghimo ug pakigdait kang Cristo makahimo niini, apan ang katapusang mga kalihokan mga paspas.
The priests were to be thirty years old when they began to serve, and the one-hundred and forty-four thousand are Peter’s kingdom of priests who renew the covenant with God in the last days.
Ang mga saserdote kinahanglan nga katloan ka tuig ang panuigon sa dihang sila misugod sa pag-alagad, ug ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang gingharian sa mga saserdote ni Pedro nga nagbag-o sa tugon uban sa Dios sa kaulahingang mga adlaw.
Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 1:5.
Kamo usab, ingon nga buhi nga mga bato, gitukod ingon nga usa ka espirituhanong balay, usa ka balaan nga pagkapari, aron sa paghalad ug espirituhanong mga halad, nga kahimut-an sa Dios pinaagi kang Jesu-Cristo. 1 Pedro 1:5.
The priests were prepared to serve over an eight-day anointing service; thus, the number eight is a symbol of the anointed priesthood that are within the ark.
Ang mga sacerdote giandam aron mag-alagad sulod sa usa ka walom ka adlaw nga pag-alagad sa pagdihog; busa, ang numero walo maoy simbolo sa dinihogan nga pagkasacerdote nga anaa sulod sa arka.
Aaron’s Rod
Ang Baras ni Aaron
The anointed priesthood of the one hundred and forty-four thousand are represented within the ark of the covenant as Aaron’s rod that budded. When Aaron’s rod budded it provided a distinction between Aaron and the other rods of the tribes of Israel which did not bud. In the Scriptures it is rain that produces the budding of the plants.
Ang dinihogang pagkapari sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo gilarawan sulod sa arka sa tugon pinaagi sa baras ni Aaron nga mipamulak. Sa dihang mipamulak ang baras ni Aaron, kini naghatag ug kalainan tali kang Aaron ug sa ubang mga baras sa mga banay sa Israel nga wala mamulak. Sa mga Kasulatan, ang ulan mao ang nagpaturok sa pagpamulak sa mga tanom.
All the prophets address the latter days, so Aaron’s rod of priesthood, represents the anointing of the one hundred and forty-four thousand in a situation that aligns with Elijah at Carmel and the Millerites in 1844. It addresses the point when there is a clear distinction between the true and false messages of the latter rain. That distinction is made by Joel when he identifies the “new wine” being cut off from one class. The class who has the new wine cut off from their mouths are Isaiah’s drunkards of Ephraim. They are also those who accused the disciples of being drunk at Pentecost and they are the rebels of 1888, who followed their fathers, who were the rebels of 1863. All those lines of prophecy align with the line which Sister White identifies as occurring when the world realizes Adventism has known about the fireballs of Nashville for roughly one hundred and twenty-five years and has said nothing.
Ang tanang mga manalagna naghisgot sa ulahing mga adlaw, busa ang sungkod ni Aaron sa pagkapari nagrepresentar sa pagdihog sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo diha sa usa ka kahimtang nga motakdo kang Elias didto sa Carmel ug sa mga Millerita niadtong 1844. Kini nagtumong sa gutlo sa dihang adunay tin-aw nga pagkalahi tali sa tinuod ug mini nga mga mensahe sa ulahing ulan. Kana nga pagkalahi gihimo ni Joel sa dihang iyang giila nga ang “bag-ong bino” giputol gikan sa usa ka hut-ong. Ang hut-ong nga giputlan sa bag-ong bino gikan sa ilang mga baba mao ang mga palahubog ni Isaias sa Ephraim. Sila usab mao kadtong nagsumbong sa mga tinun-an nga nangahubog sa Pentecostes, ug sila mao ang mga masukihon sa 1888, nga misunod sa ilang mga amahan, nga mao ang mga masukihon sa 1863. Kining tanang mga linya sa tagna motakdo sa linya nga giila ni Sister White nga mahitabo sa dihang ang kalibotan makaila nga ang Adventismo nakahibalo mahitungod sa mga bolang kalayo sa Nashville sulod sa gibana-banang usa ka gatus ug kawhaan ug lima ka tuig ug wala gayud magsulti.
8, Eighty and 81
8, Kawaloan ug 81
The number thirty and the number eight are symbols of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand who are the ensign of the latter days which represents the combination of Divinity and humanity. The number eight is a tithe of the number eighty, which is the number of the eighty valiant priests who with the high priest withstood king Uzziah, who attempted to offer incense in the holy place. Eighty-one represents Divinity combined with humanity in the context of the priesthood of the church triumphant. The history of Uzziah’s rebellion connects that priesthood of eighty-one in the very crisis that aligns with the rebellion of Ptolemy just after the battle of Raphia. All the prophets identify the latter days, so the priesthood of Divinity combined with humanity, which is the priesthood of the church triumphant made up of eighty human priests and one Divine High Priest are identified in the history that began in 2014 when the Ukrainian War was initiated.
Ang numero nga traynta ug ang numero nga otso maoy mga simbolo sa pagkapari sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga mao ang bandila sa ulahing mga adlaw, nga nagrepresentar sa panaghiusa sa Pagka-Dios ug sa pagkatawo. Ang numero nga otso maoy ikapulo sa numero nga otsenta, nga mao ang numero sa otsenta ka maisugong mga pari nga, uban sa labawng pari, misukol kang hari Uzziah, nga misulay sa paghalad ug incienso sa balaang dapit. Ang otsenta ug usa nagrepresentar sa Pagka-Dios nga gihiusa sa pagkatawo sulod sa konteksto sa pagkapari sa iglesya nga madaugon. Ang kasaysayan sa pagrebelde ni Uzziah nagdugtong nianang pagkapari nga otsenta ug usa diha gayod sa mao rang krisis nga nag-uyon sa pagrebelde ni Ptolemy sa diha-diha dayon human sa gubat sa Raphia. Ang tanang mga manalagna nag-ila sa ulahing mga adlaw, busa ang pagkapari sa Pagka-Dios nga gihiusa sa pagkatawo, nga mao ang pagkapari sa iglesya nga madaugon nga gilangkuban sa otsenta ka tawhanong mga pari ug usa ka Balaang Labawng Pari, giila diha sa kasaysayan nga nagsugod niadtong 2014 sa dihang gisugdan ang Gubat sa Ukraine.
The middle chapter of Genesis’ twelve-chapter line is chapter seventeen. The middle verse of the twelve-chapter line is verse twenty-two. Verse twenty-two marks a distinct end of a conversation between God and Abraham that began in verse one, thus identifying verse twenty-two as the end of a prophetic line which bears the signature of the Hebrew alphabet’s twenty-two letters. The middle verse of the line of twenty-two verses is verse eleven, which in turn is the middle of three verses that identify the ensign of the one hundred and forty-four thousand. Verse eleven is therefore the middle of three distinct verses, and verse eleven conveys the primary truth of not only the twenty-two verses, but also of the three verses it is within, thus identifying verse eleven and twenty-two as a beginning and ending of the primary thought. Thus, verse eleven through twenty-two in chapter seventeen is the primary theme of chapters eleven through twenty-two.
Ang tunga nga kapitulo sa napulog-duha ka kapitulo nga linya sa Genesis mao ang kapitulo disi-siyete. Ang tunga nga bersikulo sa maong napulog-duha ka kapitulo nga linya mao ang bersikulo baynte-dos. Ang bersikulo baynte-dos nagtimaan sa usa ka tin-aw nga katapusan sa usa ka panagsulti tali sa Dios ug ni Abraham nga nagsugod sa bersikulo uno, sa ingon nagpaila sa bersikulo baynte-dos ingon nga katapusan sa usa ka profetikanhong linya nga nagdala sa timaan sa baynte-dos ka mga letra sa Hebreohanong alpabeto. Ang tunga nga bersikulo sa linya nga adunay baynte-dos ka mga bersikulo mao ang bersikulo onse, nga sa baylo mao ang tunga sa tulo ka mga bersikulo nga nagpaila sa bandila sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Busa, ang bersikulo onse mao ang tunga sa tulo ka managlahing mga bersikulo, ug ang bersikulo onse nagapahayag sa pangunang kamatuoran dili lamang sa baynte-dos ka mga bersikulo, kondili usab sa tulo ka mga bersikulo diin kini anaa, sa ingon nagpaila sa bersikulo onse ug baynte-dos ingon nga sinugdanan ug katapusan sa pangunang hunahuna. Busa, ang bersikulo onse hangtod baynte-dos sa kapitulo disi-siyete mao ang pangunang tema sa mga kapitulo onse hangtod baynte-dos.
The middle of chapters eleven unto twenty-two in the book of Matthew is chapter sixteen.
Ang taliwala sa mga kapitulo onse hangtod baynte-dos sa basahon ni Mateo mao ang kapitulo disesais.
Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:20.
Unya gimandoan niya ang iyang mga tinun-an nga dili nila isugilon kang bisan kinsa nga siya mao si Jesus nga Cristo. Mateo 16:20.
As with Genesis’ midpoint, verse twenty marks the end of a specific conversation that began in verse thirteen when Christ and the disciples arrived at Caesarea Philippi.
Sama sa tunga-tunga sa Genesis, ang bersikulo baynte nagtimaan sa katapusan sa usa ka piho nga pakigpulong nga nagsugod sa bersikulo trese sa pag-abot ni Cristo ug sa mga tinun-an sa Cesarea Filipos.
When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.
Sa pag-abot ni Jesus sa kabaybayonan sa Cesarea Filipos, nangutana siya sa iyang mga tinun-an, nga nagaingon: Kinsa ba ako, ang Anak sa tawo, sumala sa giingon sa mga tawo? Ug sila miingon: Ang uban nagaingon nga ikaw si Juan Bautista; ang uban, si Elias; ug ang uban pa, si Jeremias, o usa sa mga propeta. Siya miingon kanila: Apan kamo, kinsa man ang nagaingon nga ako mao? Ug si Simon Pedro mitubag ug miingon: Ikaw mao ang Cristo, ang Anak sa buhing Dios. Ug si Jesus mitubag ug miingon kaniya: Bulahan ikaw, Simon Barjona; kay dili unod ug dugo ang nagpahayag niini kanimo, kondili ang akong Amahan nga anaa sa langit. Ug ako usab magaingon kanimo, nga ikaw mao si Pedro, ug ibabaw niining batoha pagatukoron ko ang akong iglesia; ug ang mga ganghaan sa hades dili makabuntog batok niini. Ug ihatag ko kanimo ang mga yawi sa gingharian sa langit; ug ang bisan unsay imong gapuson dinhi sa yuta, pagagapuson sa langit; ug ang bisan unsay imong buhian dinhi sa yuta, pagabuhian sa langit. Unya iyang gimandoan ang iyang mga tinun-an nga dili nila isugilon kang bisan kinsa nga siya mao si Jesus nga Cristo. Mateo 16:13–20.
Raphia and Panium
Raphia ug Panium
Not only does Matthew’s middle passage represent a distinct conversation and subject, but just as the covenant symbolism of Genesis’ testimony aligns with the battle of Raphia, Matthew’s conversation takes place in Caesarea Philippi, which is Panium. Panium of verse fifteen of Daniel eleven is the midpoint in Matthew’s twelve-chapter line and Raphia of verse eleven of Daniel eleven, is the midpoint of Genesis’ twelve-chapter line.
Dili lamang nga ang tunga-tungang bahin ni Mateo nagrepresentar ug usa ka lahi nga panag-istoryahanay ug hilisgutan, kondili maingon usab nga sama sa simbolismo sa tugon sa pagpamatuod sa Genesis nga nagtugbang sa gubat sa Raphia, ang panag-istoryahanay ni Mateo nahitabo sa Caesarea Philippi, nga mao ang Panium. Ang Panium sa bersikulo kinse sa Daniel onse mao ang tungatunga sa dose-ka-kapitulo nga linya ni Mateo, ug ang Raphia sa bersikulo onse sa Daniel onse, mao ang tungatunga sa dose-ka-kapitulo nga linya sa Genesis.
The 250 years that began in 457 BC concluded at 207 BC, the midpoint between Raphia of verse eleven and Panium of verse fifteen, which is where the sign of Abraham’s circumcision and Peter’s confession of the Messiah converge. In the book of Matthew’s line, Peter is testifying to his recognition of Christ, the Son of God at His baptism.
Ang 250 ka tuig nga nagsugod sa 457 BC natapos sa 207 BC, ang tunga-tunga tali sa Raphia sa bersikulo onse ug Panium sa bersikulo kinse, diin nagtagbo ang timaan sa sirkumsisyon ni Abraham ug ang pagsugid ni Pedro sa Mesiyas. Sa linya sa basahon ni Mateo, si Pedro nagpamatuod sa iyang pag-ila kang Cristo, ang Anak sa Dios, sa Iyang bautismo.
Simon means “one who hears” and Barjona means “son of the dove.” Simon was one who heard the message of Christ baptism, when the Holy Spirit descended in the form of a dove. Christ’s baptism typified August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended. The same angel descended on 9/11. Peter represents those who recognize 9/11 as the testing message of the generation of the one hundred and forty-four thousand.
Ang Simon nagkahulogan ug “usa nga makadungog” ug ang Barjona nagkahulogan ug “anak sa salampati.” Si Simon mao ang usa nga nakadungog sa mensahe sa bautismo ni Cristo, sa dihang ang Balaang Espiritu mikunsad sa dagway sa usa ka salampati. Ang bautismo ni Cristo nagpatin-aw sa Agosto 11, 1840, sa dihang mikunsad ang gamhanang manulonda sa Pinadayag napulo. Ang mao ra nga manulonda mikunsad sa 9/11. Si Pedro nagrepresentar niadtong mga nag-ila sa 9/11 ingon nga mensahe sa pagsulay sa kaliwatan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo.
Peter represents those who employ the methodology of line upon line. He is the “son” of the dove, so as a son he symbolically represents the last generation. Peter is a symbol of the last generation, and with the symbolic numbering of his name he represents the one hundred and forty-four thousand. Peter represents the final generation who hear the message of the empowerment when Christ appears in the prophetic line. Peter recognized the message associated with Christ’s baptism, and thus Peter could identify Jesus as the anointed one, which is Messiah in the Hebrew and Christ in the Greek. Peter represents those who understand that the angel of Revelation eighteen who descended at 9/11, had also descended on August 11, 1840. Peter represents those who understand 9/11 as a waymark that is only established by the testimony of two or three lines.
Si Pedro nagrepresentar niadtong naggamit sa pamaagi sa linya ibabaw sa linya. Siya mao ang “anak” sa salampati, busa ingon nga anak simbolikong nagrepresentar siya sa katapusang kaliwatan. Si Pedro usa ka simbolo sa katapusang kaliwatan, ug pinaagi sa simbolikong pag-ihap sa iyang ngalan nagrepresentar siya sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Si Pedro nagrepresentar sa katapusang kaliwatan nga nakadungog sa mensahe sa paghatag og gahum sa dihang si Cristo nagpakita diha sa propetikong linya. Giila ni Pedro ang mensahe nga nalangkit sa bunyag ni Cristo, ug busa mailhan ni Pedro si Jesus ingon nga ang dinihog, nga mao ang Mesias sa Hebreo ug Cristo sa Grego. Si Pedro nagrepresentar niadtong nakasabot nga ang manulonda sa Pinadayag dieciocho nga mikunsad niadtong 9/11, mikunsad usab niadtong Agosto 11, 1840. Si Pedro nagrepresentar niadtong nakasabot sa 9/11 ingon nga usa ka timailhan nga mapalig-on lamang pinaagi sa pagpamatuod sa duha o tulo ka mga linya.
Peter’s confession is that 9/11 identifies the arrival of the third woe, which is the testing message for the final generation. That confession is where the name changes. Abraham is at Raphia and Peter is at Panium, just before the cross. Between Panium and the cross Peter is going to visit the Mount of Transfiguration. It is at Panium where Simon is changed unto Peter when he gave his confession of the testing message for his generation. For the one hundred and forty-four thousand that testing message is Islam of the third woe which arrived in prophetic history at 9/11.
Ang pagpamatuod ni Pedro mao nga ang 9/11 nagtimaan sa pag-abot sa ikatulong kaalautan, nga mao ang mensahe sa pagsulay alang sa katapusang kaliwatan. Kana nga pagpamatuod mao ang dapit diin mausab ang ngalan. Si Abraham atua sa Raphia ug si Pedro atua sa Panium, sa dili pa ang krus. Tali sa Panium ug sa krus, moadto si Pedro sa Bukid sa Pagkabalhin sa Dagway. Didto sa Panium gibag-o si Simon ngadto kang Pedro sa dihang gihatag niya ang iyang pagpamatuod sa mensahe sa pagsulay alang sa iyang kaliwatan. Alang sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, kana nga mensahe sa pagsulay mao ang Islam sa ikatulong kaalautan nga miabot sa matagnaong kasaysayan sa 9/11.
The beginning of the testing of Adventism began at 9/11, and at the end of the testing of Adventism the message of Islam of the third woe identifies when and where Simon’s name is changed. The message Peter understands at the end, which was typified by the message of 9/11 at the beginning, is the corrected message of the fireballs of Nashville. There the feast of trumpets arrives in conjunction with the ascension of the ensign and the closed door of the Day of Atonement.
Ang sinugdanan sa pagsulay sa Adventismo nagsugod sa 9/11, ug sa katapusan sa pagsulay sa Adventismo ang mensahe sa Islam sa ikatulong kaalaot nag-ila kon kanus-a ug asa giusab ang ngalan ni Simon. Ang mensahe nga nasabtan ni Pedro sa katapusan, nga gisimbolohan sa mensahe sa 9/11 sa sinugdanan, mao ang gitul-id nga mensahe sa mga bolang kalayo sa Nashville. Didto moabot ang pista sa mga trumpeta inubanan sa pagsaka sa bandila ug sa siradong pultahan sa Adlaw sa Pagpasig-uli.
We will continue these things in the next article.
Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.