The latter rain message is a warning of the approaching close of probation in conjunction with a call for personal preparation. Those two concepts are represented in chapters ten and eleven of Isaiah’s vision, and they are done so in the context of the message of Daniel eleven which was unsealed in 1989, and whose hidden history is unsealed during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, who are represented in the vision by Isaiah and his sons. The two lines together represent a warning for Ahaz, representing Laodiceans who have no “understanding” of these two internal and external lines that pervade biblical prophecy.
Ang mensahe sa ulahing ulan maoy usa ka pasidaan bahin sa nagkaduol nga pagtapos sa panahon sa pagsulay inubanan sa usa ka tawag alang sa personal nga pagpangandam. Kining duha ka mga konsepto gihulagway sa mga kapitulo napulo ug onse sa panan-awon ni Isaias, ug gihimo kini sulod sa konteksto sa mensahe sa Daniel onse nga gibuksan kaniadtong 1989, ug kansang tinagong kasaysayan gibuksan sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga gihulagway sa panan-awon pinaagi kang Isaias ug sa iyang mga anak. Ang duha ka mga linya sa tingub nagrepresentar ug usa ka pasidaan alang kang Ahaz, nga nagrepresentar sa mga Laodiceanhon nga walay “pagsabot” niining duha ka sulod ug gawas nga mga linya nga naglatid sa tibuok tagna sa Biblia.
Daniel 11:11 and Revelation 11:11 present the same internal and external representation with Daniel representing the external and Revelation the internal. These two internal and external “chapter and verses” directly connect with the external and internal messages of chapters ten and eleven, and they do so in Isaiah 11:11.
Ang Daniel 11:11 ug Pinadayag 11:11 nagapakita sa mao rang sulodnon ug gawasnong representasyon, diin ang Daniel nagarepresentar sa gawasnon ug ang Pinadayag sa sulodnon. Kining duha ka sulodnon ug gawasnong “kapitulo ug bersikulo” direktang nagdugtong sa gawasnon ug sulodnong mga mensahe sa kapitulo napulo ug onse, ug gibuhat nila kini diha sa Isaias 11:11.
Isaiah six is 9/11 and identifies the purification and anointing of Isaiah as a messenger at 9/11. Chapter seven onward is an outline of the message which arrived at 9/11. Chapter ten is identifying the role of the last six verses of Daniel eleven, for it was the message unsealed at the time of the end in 1989.
Ang Isaias sais mao ang 9/11 ug nagaila sa paghinlo ug pagdihog kang Isaias ingon nga usa ka mensahero sa 9/11. Gikan sa kapitulo pito padayon maoy usa ka hulagway sa mensahe nga miabot sa 9/11. Ang kapitulo napulo nagaila sa papel sa kataposang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse, kay kini mao ang mensahe nga giablihan sa panahon sa katapusan niadtong 1989.
Chapter eleven of Isaiah represents 9/11 and the anointing of Isaiah and his message. Verse one is tied together with verse ten by “Jessie” and verse ten says, “And in that day” and verse eleven continues by saying, “And it shall come to pass in that day that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people.”
Ang ikanapulog-usa ka kapitulo sa Isaias nagrepresentar sa 9/11 ug sa pagdihog kang Isaias ug sa iyang mensahe. Ang bersikulo uno gitalikod ngadto sa bersikulo diyes pinaagi kang “Jesse,” ug ang bersikulo diyes nagaingon, “Ug niadtong adlawa,” ug ang bersikulo onse nagapadayon sa pag-ingon, “Ug mahitabo niadtong adlawa nga ang Ginoo magabakyaw pag-usab sa ikaduhang higayon sa iyang kamot aron sa pag-angkon pagbalik sa salin sa iyang katawohan.”
That day was 1850.
Kadtong adlawa mao ang 1850.
And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And the spirit of the Lord shall rest upon him, the spirit of wisdom and understanding, the spirit of counsel and might, the spirit of knowledge and of the fear of the Lord; And shall make him of quick understanding in the fear of the Lord: and he shall not judge after the sight of his eyes, neither reprove after the hearing of his ears: But with righteousness shall he judge the poor, and reprove with equity for the meek of the earth: and he shall smite the earth with the rod of his mouth, and with the breath of his lips shall he slay the wicked. And righteousness shall be the girdle of his loins, and faithfulness the girdle of his reins. The wolf also shall dwell with the lamb, and the leopard shall lie down with the kid; and the calf and the young lion and the fatling together; and a little child shall lead them. And the cow and the bear shall feed; their young ones shall lie down together: and the lion shall eat straw like the ox. And the sucking child shall play on the hole of the asp, and the weaned child shall put his hand on the cockatrice’ den. They shall not hurt nor destroy in all my holy mountain: for the earth shall be full of the knowledge of the Lord, as the waters cover the sea.
Ug gikan sa tuod ni Jesse moturok ang usa ka sungkod, ug gikan sa iyang mga gamot motubo ang usa ka Sanga: Ug ang Espiritu sa Ginoo mopahiluna kaniya, ang espiritu sa kaalam ug salabutan, ang espiritu sa pagtambag ug kusog, ang espiritu sa kahibalo ug sa pagkahadlok sa Ginoo; Ug himuon siya nga matalum sa pagsabut diha sa pagkahadlok sa Ginoo: ug siya dili maghukom sumala sa makita sa iyang mga mata, ni magbadlong sumala sa madungog sa iyang mga dalunggan: Kondili sa pagkamatarung magahukom siya sa mga kabus, ug sa pagkamatarungon magabadlong alang sa mga maaghop sa yuta: ug pagahampakon niya ang yuta pinaagi sa sungkod sa iyang baba, ug pinaagi sa gininhawa sa iyang mga ngabil pagapatyon niya ang daotan. Ug ang pagkamatarung maoy bakus sa iyang hawak, ug ang pagkamatinumanon maoy bakus sa iyang mga bat-ang. Ang lobo usab mopuyo uban sa nating karnero, ug ang leopardo mohigda uban sa nating kanding; ug ang nating baka ug ang batan-ong leon ug ang pinatambok nga mananap magkauban; ug ang usa ka gamayng bata maoy modala kanila. Ug ang baka ug ang oso manibsib; ang ilang mga nati mohigda nga magkauban: ug ang leon mokaon ug uhot sama sa vaca. Ug ang nagasuso nga bata magdula sa lungag sa halas nga malala, ug ang bata nga nalutas magabutang sa iyang kamot sa banay sa bitin nga makahilo. Sila dili na makadaot ni makalaglag sa tibook ko nga bukid nga balaan: kay ang yuta mapuno sa kahibalo sa Ginoo, maingon sa mga tubig nga nagatabon sa dagat.
11:10 And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.
11:10 Ug niadtong adlawa motungha ang usa ka gamot ni Jesse, nga motindog ingon nga bandila alang sa mga katawhan; kaniya mangita ang mga Hentil: ug ang iyang kapahulayan mamahimong mahimayaon.
11:11 And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea.
11:11 Ug mahitabo nianang adlawa, nga ang Ginoo mopataas pag-usab sa iyang kamot sa ikaduhang higayon aron bawion ang salin sa iyang katawhan nga mahibilin, gikan sa Asiria, ug gikan sa Egipto, ug gikan sa Patros, ug gikan sa Cus, ug gikan sa Elam, ug gikan sa Sinar, ug gikan sa Hamath, ug gikan sa mga pulo sa dagat.
11:12 And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth.
11:12 Ug magpatindog siya ug usa ka bandila alang sa mga nasod, ug pagatigumon niya ang mga sinalikway sa Israel, ug pagahipuson ang mga nangkatibulaag sa Juda gikan sa upat ka suok sa yuta.
The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them.
Ang kasina ni Efraim usab mapapas, ug ang mga kaaway sa Juda pagalaglagon: si Efraim dili na masina sa Juda, ug ang Juda dili na manamok kang Efraim. Apan sila molupad ibabaw sa mga abaga sa mga Filistehanon paingon sa kasadpan; manag-usa silang manulis sa mga didto sa sidlakan: ilang ibutang ang ilang kamot ibabaw sa Edom ug Moab; ug ang mga anak sa Ammon motuman kanila.
And the Lord shall utterly destroy the tongue of the Egyptian sea; and with his mighty wind shall he shake his hand over the river, and shall smite it in the seven streams, and make men go over dryshod. And there shall be an highway for the remnant of his people, which shall be left, from Assyria; like as it was to Israel in the day that he came up out of the land of Egypt. Isaiah 11:1–16.
Ug ang Ginoo sa hingpit magalaglag sa dila sa dagat sa Ehipto; ug pinaagi sa iyang gamhanang hangin iyang iwasiwas ang iyang kamot ibabaw sa suba, ug hampakon niya kini ngadto sa pito ka mga sapa, ug pagapatabokon niya ang mga tawo nga mamala ang ilang mga tiil. Ug didto may usa ka halapad nga dalan alang sa salin sa iyang katawhan, nga mahibilin, gikan sa Asiria; maingon sa nahitabo sa Israel sa adlaw nga siya migula gikan sa yuta sa Ehipto. Isaias 11:1–16.
Verse one states, “And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And the spirit of the Lord shall rest upon him.” The powerful description of Christ continues on, BUT the description applies more to the last days, than the days of Isaiah or even the days when Christ walked among men.
Ang bersikulo uno nagaingon, “Ug moturok ang usa ka sungkod gikan sa punoan ni Jesse, ug usa ka Sanga motubo gikan sa iyang mga gamot: Ug ang Espiritu sa Ginoo mopabilin sa ibabaw niya.” Ang gamhanang paghulagway mahitungod kang Cristo nagpadayon, APAN ang maong paghulagway mas nagakahatag sa katapusang mga adlaw kaysa sa mga adlaw ni Isaias o bisan sa mga adlaw sa dihang si Cristo naglakaw taliwala sa mga tawo.
A careful reading identifies that verses one through nine are all identifying characteristics of Christ and in verse ten it states, “And there shall come forth a rod.” There is no break in the flow of thought from verse one on through verse ten. Verse ten says, “and in that day” which must happen in the same day as verse one. Both verse ten and one identify the “root,” and in so doing tie the two verses together line upon line.
Ang mabinantayon nga pagbasa nag-ila nga ang bersikulo uno hangtod siyam pulos nagpadayag sa mga ilhanan nga kinaiya ni Cristo, ug sa bersikulo diyes nagaingon kini, “Ug mogula ang usa ka tukod.” Walay putol sa dagan sa hunahuna sukad sa bersikulo uno hangtod sa bersikulo diyes. Ang bersikulo diyes nagaingon, “ug niadtong adlawa,” nga kinahanglan mahitabo sa mao rang adlaw sa bersikulo uno. Ang bersikulo diyes ug ang bersikulo uno parehong nag-ila sa “gamut,” ug sa pagbuhat niini ginatugpong nila ang duha ka bersikulo, linya ibabaw sa linya.
Together verse one and ten state, “And there shall come forth a rod out of the stem of Jesse, and a Branch shall grow out of his roots: And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.
Ang bersikulo uno ug napulo sa tingub nagaingon, “Ug may mogula nga usa ka sungkod gikan sa tuod ni Jesse, ug usa ka Sanga motubo gikan sa iyang mga gamot: Ug niadtong adlawa may usa ka gamut ni Jesse, nga motindog ingon nga usa ka bandila alang sa katawhan; kaniya mangita ang mga Gentil: ug ang iyang pahulay mamahimong mahimayaon.”
A “rod” is a symbol of authority.
Ang “baras” usa ka simbolo sa awtoridad.
And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:5.
Ug nanganak siya ug usa ka batang lalaki, nga mao ang magahari sa tanang mga nasod pinaagi sa usa ka baras nga puthaw: ug ang iyang anak gisakgaw ngadto sa Dios, ug ngadto sa iyang trono. Revelation 12:5.
A “rod” is a symbol of selection, division and separation.
Ang “sungkod” maoy simbolo sa pagpili, pagbahinbahin, ug pagpahimulag.
And Moses laid up the rods before the Lord in the tabernacle of witness. And it came to pass, that on the morrow Moses went into the tabernacle of witness; and, behold, the rod of Aaron for the house of Levi was budded, and brought forth buds, and bloomed blossoms, and yielded almonds. And Moses brought out all the rods from before the Lord unto all the children of Israel: and they looked, and took every man his rod. And the Lord said unto Moses, Bring Aaron’s rod again before the testimony, to be kept for a token against the rebels; and thou shalt quite take away their murmurings from me, that they die not. And Moses did so: as the Lord commanded him, so did he. Numbers 17:7–11.
Ug si Moises nagbutang sa mga sungkod sa atubangan sa Ginoo sulod sa tabernakulo sa pagpamatuod. Ug nahitabo sa pagkasunod nga adlaw, nga si Moises misulod sa tabernakulo sa pagpamatuod; ug tan-awa, ang sungkod ni Aaron alang sa balay ni Levi nanalingsing, ug nagpatungha ug mga putot, ug namukadkad ug mga bulak, ug namunga ug mga almendras. Ug gikuha ni Moises gikan sa atubangan sa Ginoo ang tanang mga sungkod ngadto sa tanang mga anak sa Israel: ug ilang gitan-aw, ug ang matag usa mikuha sa iyang kaugalingong sungkod. Ug ang Ginoo miingon kang Moises: Ibalik pag-usab ang sungkod ni Aaron sa atubangan sa pagpamatuod, aron tipigan ingon nga usa ka timaan batok sa mga masinupakon; ug pagakuhaon mo sa hingpit gikan kanako ang ilang mga pagbagulbol, aron sila dili mamatay. Ug gibuhat kini ni Moises: sumala sa gisugo sa Ginoo kaniya, mao usab ang iyang gibuhat. Numeros 17:7–11.
Aaron’s rod that budded identifies a “rod” in the latter rain time period, for Aaron’s was the only “rod” that budded out of the thirteen “rods.” The budding out is a symbol of the latter rain time period when God will manifest a distinction between the twelve rebellious “rods” that claim to have the message of the latter rain, and as also illustrated with Elijah’s demonstration by fire marking the distinction between the true and the false. A “rod” is also a symbol of measurement and judgment.
Ang sungkod ni Aaron nga mipamulak nagpaila sa usa ka “sungkod” sulod sa yugto sa ulahing ulan, kay ang iya ni Aaron mao lamang ang “sungkod” nga mipamulak gikan sa napulog tulo ka “mga sungkod.” Ang pagpamulak maoy usa ka simbolo sa yugto sa ulahing ulan sa dihang ipadayag sa Dios ang usa ka kalainan tali sa napulog duha ka masukihon nga “mga sungkod” nga nagaangkon nga sila adunay mensahe sa ulahing ulan, ug ingon man usab nga gihulagway sa pagpakita ni Elias pinaagi sa kalayo nga nagtimaan sa kalainan tali sa tinuod ug sa bakak. Ang “sungkod” simbolo usab sa pagsukod ug sa paghukom.
And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. Revelation 11:1.
Ug gihatagan ako ug usa ka bagakay nga sama sa usa ka sungkod; ug ang manulonda mitindog, nga nagaingon, Tindog, ug sukda ang templo sa Dios, ug ang halaran, ug sila nga nanagsimba diha niana. Pinadayag 11:1.
The “rod” comes forth out of the stem of Jessie and “Jessie” means ‘to stand out’ as waymarks do in Bible prophecy. Pharez was the actual “root” of Jessie, and Pharez means “a breach, to break out or scatter.” Pharez is the root or beginning of Jessie’s blood line. The “root of Jessie” is therefore a symbol of the alpha Pharez and the omega is Jessie, the beginning and the ending. The root of Jessie begins with a scattering (Pharez) and ends at a waymark of a man standing. Men standing up prophetically marks a kingdom. In the Bible Pharez begins a blood line, with no linkage before his introduction and his name means a break, so the record of his genealogy and his name are identifying Pharez as the beginning, making Jessie the end. Melchizedek is also a biblical figure that is identified as having no prior lineage, as is the case with Pharez. The root of Pharez contains the truth that he represents a priesthood of Melchizedek, of whom Abraham paid tithes.
Ang “sanga” migula gikan sa tukog ni Jessie ug ang “Jessie” nagkahulogan og ‘molutaw’ maingon sa gibuhat sa mga timaan sa dalan diha sa tagna sa Biblia. Si Pharez mao ang tinuod nga “gamut” ni Jessie, ug ang Pharez nagkahulogan og “usa ka pagbuak, mobutho o mokatag.” Si Pharez mao ang gamut o sinugdanan sa kaliwat ni Jessie. Busa ang “gamut ni Jessie” usa ka simbolo sa alpha nga si Pharez ug ang omega mao si Jessie, ang sinugdanan ug ang katapusan. Ang gamut ni Jessie nagsugod sa usa ka pagkakatag (Pharez) ug matapos sa usa ka timaan sa dalan sa usa ka tawo nga nagtindog. Ang mga tawo nga motindog sa tagna nagtimaan sa usa ka gingharian. Sa Biblia si Pharez nagsugod sa usa ka kaliwat, nga walay sumpay sa wala pa ang iyang pagpakilala, ug ang iyang ngalan nagkahulogan og usa ka pagbuak, busa ang talaan sa iyang kaliwatan ug ang iyang ngalan nag-ila kang Pharez ingon nga sinugdanan, nga naghimo kang Jessie nga katapusan. Si Melquisedec usab usa ka personalidad sa Biblia nga giila nga walay nahaunang kaliwatan, maingon man sa kahimtang ni Pharez. Ang gamut ni Pharez naglangkob sa kamatuoran nga siya nagrepresentar sa usa ka pagkapari ni Melquisedec, kang kinsa si Abraham mihatag og mga ikapulo.
The order of Melchizedek is the priestly order of Christ.
Ang kapunongan ni Melquisedec mao ang kapunongan sa pagkapari ni Cristo.
Whither the forerunner is for us entered, even Jesus, made an high priest for ever after the order of Melchisedec. Hebrews 6:20.
Ngadto sa sulod niana misulod alang kanato ang mag-uuna, si Jesus, nga gihimong Labawng Sacerdote sa walay kataposan sumala sa han-ay ni Melquisedec. Hebreohanon 6:20.
The root of Jessie was the priesthood of Melchizedek and the beginning must reflect the end. Jessie represents the last group of the priesthood of Melchizedek to stand up, who according to Isaiah are an ensign to the nations.
Ang gamot ni Jessie mao ang pagkasaserdote ni Melquisedec, ug ang sinugdanan kinahanglan magpakita sa katapusan. Si Jessie nagrepresentar sa ulahing pundok sa pagkasaserdote ni Melquisedec nga motindog, nga sumala kang Isaias maoy usa ka timaan alang sa mga nasod.
The “stem” means ‘to cut down (trees); the trunk or stump of a tree (as felled or as planted),’ and the “stem” grows out of a kingdom that has been passed by as was Nebuchadnezzar in Daniel chapter four. A tree is a kingdom prophetically, and when a kingdom ends that tree has been cut down.
Ang “tangkay” nagpasabot sa ‘pagputol sa ubos (sa mga kahoy); ang punoan o tuod sa kahoy (ingon sa napukan o ingon sa gitanom),’ ug ang “tangkay” motubo gikan sa usa ka gingharian nga gipasagdan na, sama kang Nabucodonosor diha sa Daniel kapitulo upat. Ang kahoy, sa pinadayag nga paagi, usa ka gingharian, ug sa dihang ang usa ka gingharian matapos na, kana nga kahoy naputol na.
The “stem” in the passage comes out of a stump—not an upper branch. Out of a former kingdom represented by the stump, a “rod” a symbol of authority comes forth, and that authority is based upon whether the “rod” bears the “buds and blossoms” of the latter rain message. That authority is derived from a previous kingdom, that has been cut down.
Ang “sanga” diha sa teksto moturok gikan sa usa ka tuod—dili gikan sa ibabaw nga sanga. Gikan sa usa ka kanhing gingharian nga gilarawan pinaagi sa tuod, mogula ang usa ka “sungkod,” nga usa ka simbolo sa awtoridad, ug kana nga awtoridad nagasalig sa kon ang “sungkod” nagadala ba sa “mga putot ug mga bulak” sa mensahe sa ulahing ulan. Kana nga awtoridad nakuha gikan sa usa ka nangaging gingharian nga giputol na.
The “root” is the “root of Jessie” and the “stem” that comes from “the stump” is coming from the “stump” whose roots are the root of Jessie. The stem that produces the authority comes from the stump, but the Branch comes from the root—and the root is the ensign. The root is the beginning and the ending is the branch.
Ang “gamut” mao ang “gamut ni Jesse,” ug ang “sanga” nga moturok gikan sa “tuod” nagagikan sa “tuod” kansang mga gamut mao ang gamut ni Jesse. Ang sanga nga nagahatag sa awtoridad nagagikan sa tuod, apan ang Sanga nagagikan sa gamut—ug ang gamut mao ang bandera. Ang gamut mao ang sinugdanan ug ang katapusan mao ang Sanga.
The word “branch” means watchman or waymark. Isaiah informs us the Branch comes at the Sunday law.
Ang pulong nga “sanga” nagpasabot ug magbalantay o timaan sa dalan. Gipahibalo kanato ni Isaias nga ang Sanga moabot sa panahon sa balaod sa Domingo.
And in that day seven women shall take hold of one man, saying, We will eat our own bread, and wear our own apparel: only let us be called by thy name, to take away our reproach. In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even every one that is written among the living in Jerusalem: When the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning. Isaiah 4:1–4.
Ug niadtong adlawa pito ka mga babaye mokupot sa usa ka lalaki, nga magaingon: Mokaon kami sa among kaugalingong tinapay, ug magasul-ob sa among kaugalingong bisti; itugot lamang nga kami pagatawgon pinaagi sa imong ngalan, aron kuhaon ang among kaulawan. Niadtong adlawa ang sanga ni Jehova mahimong matahum ug mahimayaon, ug ang bunga sa yuta mahimong labing maayo ug maanindot alang kanila nga nangalagiw sa Israel. Ug mahitabo nga ang mahabilin sa Sion, ug ang magapabilin sa Jerusalem, pagatawgon nga balaan, bisan ang matag usa nga nahisulat uban sa mga buhi sa Jerusalem: Sa diha nga mahugasan na sa Ginoo ang kahugawan sa mga anak nga babaye sa Sion, ug maputli na niya ang dugo sa Jerusalem gikan sa taliwala niini pinaagi sa espiritu sa paghukom, ug pinaagi sa espiritu sa pagsunog. Isaias 4:1–4.
The “one man” that the seven women take hold of is the pope, who becomes the eighth that is of the seven at the Sunday law, counterfeiting the 8 souls upon the ark. At the Sunday law, “in that day” “the branch of the Lord be beautiful and glorious” “when the Lord shall have washed away the filth of the daughters of Zion, and shall have purged the blood of Jerusalem from the midst thereof by the spirit of judgment, and by the spirit of burning.” The purging with the spirit of judgment and burning is accomplished by the Messenger of the Covenant in Malachi three at the Sunday law. The “beautiful branch” is the one hundred and forty-four thousand who come not from the stump, but from the root of Jessie, which is the ensign.
Ang “usa ka lalaki” nga kapitan sa pito ka kababayen-an mao ang papa, nga mahimong ikawalo nga iya sa pito diha sa balaod sa Dominggo, nga nagapeke sa walo ka kalag nga diha sa arka. Diha sa balaod sa Dominggo, “nianang adlawa” “ang sanga sa Ginoo mahimong matahum ug mahimayaon” “sa diha nga ang Ginoo makahugas na sa kahugawan sa mga anak nga babaye sa Sion, ug makapaputi sa dugo sa Jerusalem gikan sa taliwala niini pinaagi sa espiritu sa paghukom, ug pinaagi sa espiritu sa pagsunog.” Ang paghinlo pinaagi sa espiritu sa paghukom ug sa pagsunog pagatumanon sa Mensahero sa Pakigsaad diha sa Malakias tres sa balaod sa Dominggo. Ang “matahum nga sanga” mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga dili manggikan sa tuod, kondili gikan sa gamut ni Jesse, nga mao ang bandera.
Their authority is represented by the rod that came from a branch of a fallen kingdom. The kingdom of Philadelphia fell from 1856 unto 1863, and the authority established in that fallen kingdom is re-established at the Sunday law. When the branch that is the ensign is lifted up, the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transitions unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. It is then that the authority or rod that came from the Millerite or Philadelphian kingdom is represented by a key that is placed upon Eliakim in Isaiah 22:22.
Ang ilang awtoridad girepresentar pinaagi sa baras nga migula gikan sa usa ka sanga sa nahulog nga gingharian. Ang gingharian sa Philadelphia nahulog gikan sa 1856 hangtod sa 1863, ug ang awtoridad nga natukod nianang nahulog nga gingharian pagatukoron pag-usab sa balaod sa Dominggo. Sa diha nga ang sanga nga mao ang bandila ipataas na, ang kalihokan sa Laodicea sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo mobalhin ngadto sa kalihokan sa Philadelphia sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo. Unya niana nga panahon ang awtoridad o baras nga migula gikan sa Millerite o Philadelphian nga gingharian girepresentar pinaagi sa usa ka yawi nga ibutang kang Eliakim diha sa Isaias 22:22.
And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.
Ug akong ibutang sa iyang abaga ang yawi sa balay ni David; busa siya mag-abli, ug walay makasira; ug siya magasira, ug walay makaabli. Isaias 22:22.
The verse marks October 22, 1844 and is identifying Eliakim as receiving a “key.” In the previous two verses the authority of Laodicea is taken from Shebna and given to Eliakim. At the Sunday law the authority once given to the chosen covenant people is taken from the kingdom of Laodicean Seventh-day Adventism and given to the kingdom of the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand—which is the kingdom of glory.
Ang bersikulo nagtimaan sa Oktubre 22, 1844 ug nag-ila kang Eliakim ingon nga nakadawat ug “yawe.” Sa miaging duha ka mga bersikulo, ang awtoridad sa Laodicea gikuha gikan kang Shebna ug gihatag kang Eliakim. Sa balaod sa Domingo, ang awtoridad nga kaniadto gihatag sa pinili nga katawhan sa tugon kuhaon gikan sa gingharian sa Laodicean nga Seventh-day Adventism ug ihatag sa gingharian sa kalihokan sa Philadelphia sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo—nga mao ang gingharian sa himaya.
He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:16–19.
Siya miingon kanila, Apan kinsa man ako sumala sa inyong giingon? Ug mitubag si Simon Pedro ug miingon, Ikaw mao ang Cristo, ang Anak sa buhi nga Dios. Ug mitubag si Jesus ug miingon kaniya, Bulahan ikaw, Simon Barjona, kay dili unod ug dugo ang nagpadayag niini kanimo, kondili ang akong Amahan nga atua sa langit. Ug ako usab magaingon kanimo, nga ikaw si Pedro, ug ibabaw niining bato pagatukoron ko ang akong iglesia; ug ang mga ganghaan sa impiyerno dili makabuntog batok niini. Ug ihatag ko kanimo ang mga yawi sa gingharian sa langit; ug bisan unsa nga imong gapuson dinhi sa yuta pagagapuson sa langit; ug bisan unsa nga imong pagaluagan dinhi sa yuta pagaluagan sa langit. Mateo 16:16–19.
The rod of authority, represented as a key given to Peter, is placed upon Eliakim’s shoulder in Isaiah 22:22. Peter represents the branch of the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with Christ just before the Sunday law. In the passage Peter is in Caesarea Philippi, which is Panium of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven. His name is changed, representing a covenant relationship, and the name Peter when approached with multiplying the numbered positions of each letter, equates to 144,000. The authority, or rod, or key that is placed upon Eliakim when Shebna is cast into a field like a ball, and is the “rod” which comes from the stump of Philadelphian Millerite Adventism that was cut down from 1856 unto 1863.
Ang baras sa awtoridad, nga girepresentahan ingon nga yawi nga gihatag kang Pedro, gipahimutang sa abaga ni Eliakim diha sa Isaias 22:22. Si Pedro nagarepresenta sa sanga sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga mosulod ngadto sa pakigsaad uban kang Cristo sa dili pa ang balaod sa Domingo. Diha sa pahayag, si Pedro anaa sa Cesarea Filipos, nga mao ang Panium sa mga bersikulo trese hangtod kinse sa Daniel onse. Ang iyang ngalan giusab, nga nagarepresenta sa usa ka relasyon sa pakigsaad, ug ang ngalan nga Pedro, sa dihang duolon pinaagi sa pagpadaghan sa mga numeradong posisyon sa matag letra, katumbas sa 144,000. Ang awtoridad, o baras, o yawi nga gipahimutang kang Eliakim sa dihang si Shebna gilabay ngadto sa usa ka kapatagan sama sa usa ka bola, ug mao ang “baras” nga mogula gikan sa tuod sa Philadelphian Millerite Adventism nga giputol gikan sa 1856 hangtod sa 1863.
Peter is receiving the authority of God’s covenant people at the separation of the wheat and tares, for the wheat is to be lifted up as the wave loaf offering of Pentecost. The tares first are separated, as represented by the leaven in the Pentecostal wave loaves being removed through the baking process. The authority of the rod or key comes from the stump of a fallen kingdom and the branch that is the ensign comes from the root of Jessie and is the root of Jessie, for Jesus illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. The root is the beginning and the branch the end. This prophetic application cannot be understood by the quibbling Jews of Christ time or today, for it is the primary principle of the methodology of the latter rain, and it is also represented as the key of the house of David. The key opens the door to the house of David which has been shut. The key opens the door unto the heavenly sanctuary, the house of David. The alpha of October 22, 1844 repeats in the omega of the Sunday law.
Si Pedro nagadawat sa awtoridad sa mga katawohan sa pakigsaad sa Dios sa panahon sa pagbulag sa trigo ug sa mga bunglayon, kay ang trigo pagabayawon ingon nga halad-nga-tinapay-nga-igiwiwasi sa Pentecostes. Ang mga bunglayon una nga ginabulag, sumala sa gihulagway sa lebadura diha sa mga tinapay-nga-igiwiwasi sa Pentecostes nga ginatangtang pinaagi sa proseso sa pagluto. Ang awtoridad sa sungkod o sa yawi nagagikan sa tuod sa usa ka napukan nga gingharian, ug ang sanga nga mao ang timaan nagagikan sa gamut ni Jessie ug mao usab ang gamut ni Jessie, kay si Jesus naghulagway sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang. Ang gamut mao ang sinugdanan ug ang sanga mao ang katapusan. Kining propetikong aplikasyon dili masabtan sa mga mapinulungon nga Hudiyo sa panahon ni Cristo ni sa karon, kay kini mao ang nag-unang prinsipyo sa pamaagi sa ulahing ulan, ug kini gihulagway usab ingon nga yawi sa balay ni David. Ang yawi nagabukas sa pultahan ngadto sa balay ni David nga gisirhan. Ang yawi nagabukas sa pultahan ngadto sa langitnong santuwaryo, ang balay ni David. Ang alpha sa Oktubre 22, 1844 masubli diha sa omega sa balaod sa Domingo.
David, the son of Jessie records an enigma that marked the end of any further discussion with the quibbling Jews in the days of Christ, thus marking the end of His testimony to the Jews.
Si David, ang anak ni Jessie, nagrekord sa usa ka tigmo nga nagtimaan sa katapusan sa bisan unsang dugang nga pakigpulong uban sa mga mapanghimarautong Judio sa mga adlaw ni Cristo, sa ingon nagtimaan sa katapusan sa Iyang pagpamatuod ngadto sa mga Judio.
A Psalm of David. The Lord said unto my Lord, Sit thou at my right hand, until I make thine enemies thy footstool. The Lord shall send the rod of thy strength out of Zion: rule thou in the midst of thine enemies. Thy people shall be willing in the day of thy power, in the beauties of holiness from the womb of the morning: thou hast the dew of thy youth. The Lord hath sworn, and will not repent, Thou art a priest for ever after the order of Melchizedek. Psalms 110:1–4.
Usa ka Salmo ni David. Miingon si Jehova sa akong Ginoo, Lingkod ka sa akong too nga kamot, hangtud nga himoon ko ang imong mga kaaway nga tumbanan sa imong mga tiil. Ipadala ni Jehova ang baras sa imong kusog gikan sa Sion: magmando ka sa taliwala sa imong mga kaaway. Ang imong katawhan magmatinumanon sa adlaw sa imong gahum, diha sa katahum sa pagkabalaan sukad sa tagoangkan sa kabuntagon: ikaw adunay yamog sa imong pagkabatan-on. Nanumpa si Jehova, ug dili magbasol, Ikaw mao ang sacerdote sa walay kataposan sumala sa laray ni Melchizedek. Mga Salmo 110:1–4.
Palmoni determined to place this passage in Psalm 110, which is of course another number in the world of mathematics that is recognized as a special number. Half of “220” and ten times “11” would lead a soul to expect the number “110” holds some significance, and it does—as does the passage itself. It is a song of David, and David is a symbol of the one hundred and forty-four thousand, so it is a verse from the song of the vineyard, which is the song of Moses and the Lamb. It identifies when the former husbandmen of the vineyard are passed by and the vineyard is given to the one hundred and forty-four thousand. When that happens, it is the “day of thy power” aligning with the power of Pentecost at the climax of the Pentecostal season.
Gitinguha ni Palmoni ang pagbutang niini nga tudling sa Salmo 110, nga sa pagkatinuod usa na usab ka numero sa kalibotan sa matematika nga giila ingon nga usa ka pinasahi nga numero. Ang katunga sa “220” ug ang napulo ka pilo sa “11” magdala sa usa ka kalag sa pagpaabut nga ang numero nga “110” adunay mahinungdanong kahulogan, ug tinuod gayod nga adunay ingon niana—ingon man usab ang tudling mismo. Kini usa ka awit ni David, ug si David usa ka simbolo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, busa kini usa ka bersikulo gikan sa awit sa parasan, nga mao ang awit ni Moises ug sa Cordero. Gipaila niini kon kanus-a ang nahaunang mga mag-uuma sa parasan pagatalikdan ug ang parasan ihatag ngadto sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Sa dihang mahitabo kana, mao kana ang “adlaw sa imong gahum” nga nahiuyon sa gahum sa Pentecostes diha sa kinatumyan sa panahon sa Pentecostes.
God’s people will be “willing” in the day they come from “the womb of the morning,” with the “dew of thy youth.” New birth is an illustration of conversion and life. The one hundred and forty-four thousand were taken from the womb in July of 2023, and they were born with the dew of their youth, for they were born into the message of the Midnight Cry, which also occurred with the Millerites in the beginning, or their “youth.” It is the same dew, for it is a repetition of the alpha history within the history of the omega. In the “day of their” ‘empowerment,’ when Shebna is driven “from” his “station, and from” his “state” and pulled “down” Eliakim, the one hundred and forty-four thousand are made omega priests, for they are made after the order of Melchizedek, for the one hundred and forty-four thousand shall not taste death, or as with Melchizedek they are priests forever.
Ang katawohan sa Dios mahimong “andam” sa adlaw nga sila mogula gikan sa “tagoangkan sa kabuntagon,” uban ang “tun-og sa imong pagkabatan-on.” Ang bag-ong pagkatawo maoy usa ka hulagway sa pagkakabig ug sa kinabuhi. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gikuha gikan sa tagoangkan niadtong Hulyo sa 2023, ug sila nangatawo uban ang tun-og sa ilang pagkabatan-on, kay sila nangatawo ngadto sa mensahe sa Tungi sa Gabii nga Pagtuaw, nga nahitabo usab uban sa mga Millerita sa sinugdanan, o sa ilang “pagkabatan-on.” Mao kini ang mao rang tun-og, kay kini usa ka pag-usab sa kasaysayan sa alpha sulod sa kasaysayan sa omega. Sa “adlaw sa ilang” ‘paghatag-gahum,’ sa dihang si Shebna papahawaon “gikan” sa iyang “estasyon, ug gikan” sa iyang “kahimtang” ug ibton “paubos” si Eliakim, ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo himoong mga pari sa omega, kay sila himoon sumala sa laray ni Melchizedek, kay ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo dili makatilaw sa kamatayon, o sama kang Melchizedek sila mga pari hangtod sa kahangturan.
In the “day of his power” the Lord will send the “rod of His strength out of Zion.” The authority of His kingdoms both grace (justification) and glory (sanctification) has been placed upon those who wear His crown of glory, for they represent His kingdom. The are sent out of Zion, for Zion’s meaning represents the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
Sa “adlaw sa Iyang gahum” ipadala sa Ginoo ang “baras sa Iyang kusog gikan sa Zion.” Ang awtoridad sa Iyang mga gingharian—ang grasya (pagkamatarong) ug himaya (pagkabalaan)—gibutang diha sa mga nagasul-ob sa Iyang purongpurong sa himaya, kay sila nagarepresentar sa Iyang gingharian. Sila gipadala gikan sa Zion, kay ang kahulogan sa Zion nagarepresentar sa bandila sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo.
While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he? They say unto him, The son of David.
Samtang nagkatigom ang mga Pariseo, si Jesus nangutana kanila, nga nagaingon, Unsa man ang inyong hunahuna mahitungod kang Cristo? Anak kinsa ba siya? Miingon sila kaniya, Ang Anak ni David.
He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?
Miingon siya kanila, Nan, unsaon man ni David diha sa Espiritu pagtawag kaniya nga Ginoo, nga nagaingon, Ang Ginoo miingon sa akong Ginoo, Lingkod ka sa akong too, hangtud nga himoon ko ang imong mga kaaway nga tumbanan sa imong mga tiil? Kon si David, nan, nagtawag kaniya nga Ginoo, unsaon man nga iyang anak siya?
And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 24:41–46.
Ug walay bisan kinsa nga nakatubag kaniya ug bisan usa ka pulong; ni walay bisan kinsa nga nangahas sukad niadtong adlawa sa pagpangutana pa kaniya ug dugang. Mateo 24:41–46.
David’s prophetic relationship to Christ in terms of alpha and omega—the beginning and ending, is the primary rule of the “line upon line” methodology, and that rule could not be fathomed by the quibbling Jews anymore than a Laodicean Seventh-day Adventist can understand that the history of the Millerites during the message of the Midnight Cry was where the dew of heaven was poured out during the youth of Adventism. The “dew” of thy youth is upon the one hundred and forty-four thousand, and it began to sprinkle at 9/11, and the Sunday law is the “day of power,” when the remnant is anointed as priests after the order of Melchizedek.
Ang malalumong kalabutan ni David kang Cristo diha sa kahulogan sa alpha ug omega—ang sinugdanan ug ang katapusan, mao ang nag-unang lagda sa pamaagi nga “linya ibabaw sa linya,” ug kana nga lagda dili matugkad sa mga Judio nga mapinaut-ut sama lamang nga ang usa ka Laodiceanhong Seventh-day Adventist dili makasabot nga ang kasaysayan sa mga Millerite panahon sa mensahe sa Tungang Gabii nga Singgit mao ang dapit diin ang tun-og sa langit gibubo diha sa pagkabatan-on sa Adventismo. Ang “tun-og” sa imong pagkabatan-on anaa ibabaw sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, ug kini misugod sa pagtilab sa 9/11, ug ang balaod sa Dominggo mao ang “adlaw sa gahum,” sa dihang ang salin dihogan ingon nga mga sacerdote sumala sa laray ni Melquisedec.
Out of the stump of Laodicean Seventh-day Adventism (the church militant) comes the branch (the church triumphant), while out of the root of Jessie, the one hundred and forty-four thousand—are the branch of glorious fruit lifted up as a wave offering in the day of his power.
Gikan sa tuod sa Laodiceanong Seventh-day Adventismo (ang iglesya nga nakig-away) mogula ang sanga (ang iglesya nga madaugon), samtang gikan sa gamot ni Jessie, ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo—mao ang sanga sa mahimayaong bunga nga ipataas ingon nga halad-nga-binayaw sa adlaw sa iyang gahum.
We will continue these thoughts in the next article.
Padayonon nato kining mga hunahuna sa sunod nga artikulo.
“Proverbs One
“Mga Panultihon Usa
“April 1, 1850 To the ‘Little Flock.’
“Abril 1, 1850 Ngadto sa ‘Gamay nga Panon.’”
“Dear Brethren.—The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.
“Minahal nga mga Igsoon.—Gihatagan ako sa Ginoo ug usa ka panan-aw, niadtong Enero 26, nga akong isugilon. Nakita ko nga ang uban sa katawhan sa Dios mga buangbuang ug hinanok sa espiritu; ug daw tunga lamang ang ilang pagkamata, ug wala makasabut sa panahon nga atong gipuy-an karon; ug nga ang ‘tawo’ nga may ‘silhig sa abog’ misulod na, ug nga ang uban anaa sa kakuyaw nga mahisilhigan. Nangamuyo ako kang Jesus nga luwason sila, nga kaloy-an sila sa hamubo pang panahon, ug tugotan silang makita ang ilang makalilisang nga kakuyaw, aron sila makaandam sa dili pa mahimong ulahi na sa walay katapusan. Miingon ang anghel, ‘Ang kalaglagan nagasingabot sama sa usa ka makusog nga alimpulos.’ Nangamuyo ako sa anghel nga malooy ug luwason kadtong nahigugma niining kalibutana, ug nahigot sa ilang mga kabtangan, ug dili andam mobulag gikan niini, ug ihalad kini aron mapadali ang mga mensahero sa ilang panaw sa pagpakaon sa gigutom nga mga karnero, nga nangamatay tungod sa kakulang sa espirituhanong pagkaon.
“As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.
“Samtang akong gitan-aw ang mga kabus nga kalag nga nangamatay tungod sa kakulang sa kamatuoran sa karon, ug ang uban nga nagaangkon nga nagatoo sa kamatuoran nagapasagdan kanila nga mamatay pinaagi sa pagpugong sa gikinahanglang mga paagi aron mapadayon ang buluhaton sa Dios, ang maong talan-awon hilabihan ka masakiton, ug ako mihangyo sa manolunda nga kuhaon kana gikan kanako. Nakita ko nga sa dihang ang katuyoan sa Dios nanginahanglan sa pipila sa ilang kabtangan, sama sa batan-ong lalaki nga miadto kang Jesus, [Mateo 19:16–22.] sila mipahawa nga masulob-on; ug nga sa dili madugay ang nagaawas nga hampak moagi ug mag-anod sa tanan nilang mga kabtangan, ug unya ulahi na kaayo ang paghalad sa yutan-ong mga bahandi, ug ang pagtipig ug bahandi didto sa langit.
“I then saw the glorious Redeemer, beautiful and lovely, that he left the realms of glory, and came to this dark and lonely world, to give his precious life and die, the just for the unjust. He bore the cruel mocking and scourging, and wore the platted crown of thorns, and sweat great drops of blood in the garden; while the burden of the sins of the whole world were upon him. The angel asked, ‘What for?’ O, I saw and knew that it was for us; for our sins he suffered all this, that by his precious blood he might redeem us unto God.
“Unya nakita ko ang mahimayaong Manunubos, matahom ug kahigugmaon, nga iyang gibiyaan ang mga gingharian sa himaya, ug mianhi niining mangitngit ug mingaw nga kalibotan, aron ihatag ang iyang bililhon nga kinabuhi ug mamatay, ang matarong alang sa mga dili matarong. Gipas-an niya ang mapintas nga pagyubit ug paglatigo, ug gisul-ob ang hinabol nga purongpurong nga tunok, ug nagpasingot ug dagkung tulo sa dugo didto sa tanaman; samtang ang kabug-at sa mga sala sa tibuok kalibotan diha kaniya. Nangutana ang manulonda, ‘Alang sa unsa?’ O, nakita ug nasabtan ko nga kini alang kanato; tungod sa atong mga sala giantos niya kining tanan, aron pinaagi sa iyang bililhon nga dugo matubos niya kita ngadto sa Dios.
“Then again was held up before me those who were not willing to dispose of this world’s goods to save perishing souls, by sending them the truth, while Jesus stands before the Father, pleading his blood, his sufferings and his death for them; and while God’s messengers were waiting, ready to carry them the saving truth that they might be sealed with the seal of the living God. It was hard for some who professed to believe the present truth, to even do so little as to hand the messengers God’s own money, that he had lent them to be stewards over.
“Unya gipakita na usab sa akong atubangan kadtong dili buot mobiya sa mga bahandi niining kalibotana aron sa pagluwas sa mga kalag nga nangahanaw, pinaagi sa pagpadala kanila sa kamatuoran, samtang si Jesus nagatindog sa atubangan sa Amahan, nga nagapangamuyo pinaagi sa iyang dugo, sa iyang mga pag-antus ug sa iyang kamatayon alang kanila; ug samtang ang mga mensahero sa Dios naghulat, andam sa pagdala kanila sa makaluwas nga kamatuoran aron sila mapatikan sa patik sa buhing Dios. Lisod alang sa uban nga nagaangkon nga mituo sa karon nga kamatuoran ang pagbuhat bisan niining gamay ra, nga itunol sa mga mensahero ang kuwarta sa Dios mismo, nga iyang gipahulam kanila aron mahimong mga piniyalan niini.”
“Then the suffering Jesus, his sacrifice and love so deep, as to give his life for them, was again held up before me; and then the lives of those who professed to be his followers, who had this world’s goods, and considered it so great a thing to help the cause of salvation. The angel said, ‘Can such enter heaven?’ Another angel answered, ‘No, never, never, never. Those who are not interested in the cause of God on earth, can never sing the song of redeeming love above.’
“Unya ang nagaantus nga si Jesus, ang Iyang halad ug gugma nga hilabihan ka lalom, nga mitugyan sa Iyang kinabuhi alang kanila, gipakita na usab sa akong atubangan; ug unya ang kinabuhi niadtong mga nag-angkon nga mga sumusunod Niya, nga may mga bahandi niining kalibotana, ug naghunahuna nga dako kaayo nga butang ang pagtabang sa buluhaton sa kaluwasan. Miingon ang manulonda, ‘Makakasulod ba ang ingon niana sa langit?’ Mitubag ang laing manulonda, ‘Dili, dili gayud, dili gayud, dili gayud. Kadtong walay pagtagad sa buluhaton sa Dios dinhi sa yuta, dili gayud makakanta sa awit sa maluwasong gugma didto sa itaas.’”
“I saw that the quick work that God was doing on earth would soon be cut short in righteousness, and that the swift messengers must speed on their way to search out the scattered flock. An angel said, ‘Are all messengers? No, no, God’s messengers have a message.’
“Nakita ko nga ang madasig nga buluhaton nga ginabuhat sa Dios sa yuta sa dili madugay pagapamub-on diha sa pagkamatarong, ug nga ang masigabong nga mga mensahero kinahanglan mopadayon sa pagdali sa ilang dalan aron sa pagpangita sa nagkatibulaag nga panon. Miingon ang usa ka manulonda, ‘Mensahero ba ang tanan? Dili, dili, ang mga mensahero sa Dios adunay usa ka mensahe.’”
“I saw that the cause of God had been hindered, and dishonored by some travelling who had no message from God. Such will have to give an account to God for every dollar they have used in travelling where it was not their duty to go; for that money might have helped on the cause of God, and for the lack of it, souls have starved and died for the want of spiritual food, that might have been given them by God’s called and chosen messengers if they had had the means.
“Nakita ko nga ang buluhaton sa Dios nababagan ug napaulawan pinaagi sa pipila nga nagpanaw bisan wala silay mensahe gikan sa Dios. Ang maong mga tawo kinahanglan manubag sa Dios tungod sa matag dolyar nga ilang gigamit sa pagpanaw ngadto sa mga dapit diin dili nila katungdanan ang pag-adto; kay kana nga salapi unta makatabang sa buluhaton sa Dios, ug tungod sa kakulang niini, ang mga kalag gigutom ug nangamatay tungod sa kawad-on sa espirituhanong pagkaon, nga unta mahatag kanila pinaagi sa mga sinugo sa Dios nga gitawag ug pinili kon aduna pa silay mga paagi.”
“The mighty shaking has commenced, and will go on, and all will be shaken out who are not willing to take a hold and unyielding stand for the truth, and sacrifice for God and his cause. The angel said, ‘Think ye that any will be compelled to sacrifice. No. no. It must be a free-will offering. It will take all to buy the field.’—I cried to God to spare his people, some of whom were fainting and dying.
“Ang gamhanang pag-uyog nagsugod na, ug magapadayon, ug ang tanan nga dili andam sa pagkupot ug sa pagbarug nga dili matarog alang sa kamatuoran, ug sa paghalad alang sa Dios ug sa iyang buluhaton, paga-uyogon pagawas. Ang manulonda miingon, ‘Naghunahuna ba kamo nga adunay bisan kinsa nga pugson sa paghalad. Dili. dili. Kini kinahanglan nga usa ka halad nga kinabubut-on. Kinahanglan ang tanan aron mapalit ang uma.’—Mituaw ako sa Dios nga luwason ang iyang katawhan, ang uban kanila nagakaluya ug nangamatay.
“I saw that those who have strength to labor with their hands, and help sustain the cause, were as accountable for that strength, as others were for their property.
“Nakita ko nga kadtong may kusog sa pagtrabaho pinaagi sa ilang mga kamot, ug sa pagtabang sa pagpalig-on sa buluhaton, may tulubagon usab alang niana nga kusog, maingon nga ang uban may tulubagon alang sa ilang kabtangan.
“Then I saw that the judgments of Almighty God were speedily coming. I begged of the angel to speak in his language to the people. Said he, ‘All the thunders and lightnings of Mount Sinai would not move those who will not be moved by the plain truths of the word of God; neither would an angel’s message awake them.’” Review and Herald, April 1, 1850.
“Unya nakita ko nga ang mga paghukom sa Diyos nga Makagagahum sa tanan sa madali na moabot. Nangamuyo ako sa manulonda nga mosulti sa iyang pinulongan ngadto sa katawhan. Miingon siya, ‘Ang tanang mga dalugdog ug mga kilat sa Bukid sa Sinai dili makapalihok niadtong dili magpalihok pinaagi sa yano nga mga kamatuoran sa pulong sa Diyos; ni ang mensahe sa usa ka manulonda makapukaw kanila.’” Review and Herald, Abril 1, 1850.