We ended the last article with an unfinished consideration of the prophecies of Abram and Paul, that line upon line produce a 430-year period, made up of 30 years followed by 400 years. I suppose there are some out there in theology-land who may see the 30 years as a period that follows 400 years, but when generally addressed the thirty years are assigned to the beginning of the period. Is it 400 followed by 30, or 30 followed by 400? It is thirty followed by four hundred, for there are many witnesses, to establish a thirty-year period, connected to and followed by a second prophetic period.

Gitapos nato ang miaging artikulo uban sa usa ka wala pa mahuman nga pagtan-aw sa mga tagna ni Abram ug ni Pablo, nga linya ibabaw sa linya nagmugna ug usa ka yugto nga 430 ka tuig, nga naglangkob sa 30 ka tuig nga gisundan sa 400 ka tuig. Nagtuo ako nga adunay pipila didto sa kalibotan sa teyolohiya nga tingali makakita sa 30 ka tuig ingon nga usa ka yugto nga mosunod sa 400 ka tuig, apan sa kasagaran nga paghisgot, ang katloan ka tuig itudlo ngadto sa sinugdanan sa maong yugto. Angay ba kini sabton nga 400 nga gisundan sa 30, o 30 nga gisundan sa 400? Kini mao ang katloan nga gisundan sa upat ka gatos, kay adunay daghang mga saksi aron pagtukod sa usa ka yugto nga katloan ka tuig, nga nalambigit sa ug gisundan sa ikaduhang matagnaong yugto.

Joseph was thirty years old when he began service for Pharaoh in Genesis 41:46. Then began seven years of plenty, that was followed by seven years of famine. Joseph, as a type Christ at thirty years old was followed by two periods of 2520 days. When Christ was thirty, there followed two periods of 1260, which together make up 2520; which in turn connects with seven times upon two kingdoms.

Si Jose may katloan ka tuig ang panuigon sa dihang nagsugod siya sa pag-alagad kang Faraon diha sa Genesis 41:46. Unya nagsugod ang pito ka tuig sa kadagaya, nga gisundan sa pito ka tuig sa gutom. Si Jose, ingon nga usa ka tipo ni Cristo sa may katloan ka tuig ang panuigon, gisundan sa duha ka yugto nga tag-2520 ka adlaw. Sa dihang si Cristo may katloan ka tuig ang panuigon, gisundan kini sa duha ka yugto nga tag-1260, nga sa tingub naglangkob ug 2520; nga sa baylo nagdugtong sa pito ka panahon ibabaw sa duha ka gingharian.

David was thirty years old when he became king, and he reign for forty years as noted in 2 Samuel 5:4. David typifies Christ, and when Christ was thirty years old, He was baptized and then driven into the wilderness for forty days, and then after His resurrection which was typified by His baptism, He stayed and taught the disciples in person for forty days. At the cross, the destruction of Jerusalem was put off in mercy for forty years paralleling the forty years of dying in the wilderness at the beginning of their covenant history.

Si David may katloan ka tuig ang panuigon sa dihang nahimo siyang hari, ug naghari siya sulod sa kap-atan ka tuig, sumala sa 2 Samuel 5:4. Si David naglarawan kang Cristo, ug sa dihang si Cristo may katloan ka tuig ang panuigon, Siya gibautismohan ug dayon gidala ngadto sa kamingawan sulod sa kap-atan ka adlaw; ug unya, human sa Iyang pagkabanhaw nga gilambigit sa Iyang bautismo, nagpabilin Siya ug nagtudlo sa mga tinun-an sa personal sulod sa kap-atan ka adlaw. Sa krus, ang pagkalaglag sa Jerusalem giatras tungod sa kalooy sulod sa kap-atan ka tuig, nga nagkatumbas sa kap-atan ka tuig sa ilang paghinagpis sa kamingawan sa sinugdanan sa ilang kasaysayan sa tugon.

Ezekiel was thirty years old when he was called to be a prophet in Ezekiel 1:1. I will not take time now to address the period that followed Ezekiel’s thirtieth year, but I will insert a brief AI-summary of established facts of how long his ministry was. “Ezekiel’s prophecies are among the most precisely dated in the Old Testament, with 13 specific dates provided throughout the book. These are all reckoned from the year of Jehoiachin’s exile (597 BCE as year 1), providing a clear chronological framework spanning about 22 years.”

Si Ezekiel may traynta ka tuig ang panuigon sa dihang gitawag siya aron mahimong manalagna sa Ezekiel 1:1. Dili ako mogahin ug panahon karon sa paghisgot sa yugto nga misunod sa ikakatloan ka tuig ni Ezekiel, apan mosal-ot ako ug mubo nga AI-summary sa napalig-ong mga kamatuoran mahitungod sa gidugayon sa iyang ministeryo. “Ang mga tagna ni Ezekiel maoy usa sa labing tukma ang pagkapetsahan diha sa Daang Tugon, nga adunay 13 ka piho nga petsa nga gihatag sa tibuok basahon. Kining tanan giihap gikan sa tuig sa pagkabihag ni Jehoiachin (597 BCE isip tuig 1), nga naghatag ug tin-aw nga kronolohikal nga balangkas nga milungtad ug mga 22 ka tuig.”

Jesus was thirty years old when He was baptized and He then confirmed the covenant with many, for one week.

Si Jesus may traynta ka tuig ang panuigon sa dihang Siya gibautismohan ug unya Iyang gipalig-on ang tugon uban sa daghan, sulod sa usa ka semana.

Antichrist is governed by the pattern of Christ prophetically, and just as Christ was thirty years in preparation to take up his work as Heavenly High Priest, the prophetic period of thirty years of preparation, identified for the antichrist was from the removal of the “daily” in 508, through to 538. When the papacy was empowered as a counterfeit high priest, just as Christ was anointed with power at His baptism, for the 1260 years of the papal darkness would parallel Christ’s 1260 days of pure light from His baptism unto the cross, which aligns with the papacy’s deadly wound in 1798.

Ang Anticristo gimandoan sa hulagway ni Cristo sa matagnaong paagi, ug maingon nga si Cristo nag-edad ug katloan ka tuig sa pagpangandam sa pagdala sa Iyang buluhaton ingon nga Langitnong Labawng Sacerdote, ang matagnaong yugto sa katloan ka tuig sa pagpangandam nga giila alang sa anticristo gikan sa pagwagtang sa “adlaw-adlaw” niadtong 508 hangtod sa 538, sa dihang ang papasiya gihatagan ug gahum ingon nga usa ka peke nga labawng sacerdote; maingon nga si Cristo gidihogan sa gahum sa Iyang bautismo, kay ang 1260 ka tuig sa kangitngit sa papasiya motupong sa 1260 ka adlaw sa putli nga kahayag ni Cristo gikan sa Iyang bautismo hangtod sa krus, nga nagahan-ay sa makamatay nga samad sa papasiya niadtong 1798.

None of these previous twofold periods that begin with a thirty-year period, predate Abram’s first step in his three-step covenant process. Therefore, Abram’s is the first mentioned, though it could only be that way, after it was confirmed by Paul’s second testimony. When Paul wrote his words the 400-year prophecy became a 430-year prophecy, that has the first 30 years set apart from the last period of time.

Walay bisan usa niining duha kaunang pilo nga mga yugto nga nagsugod sa usa ka traynta ka tuig nga yugto ang nag-una sa unang lakang ni Abram sa iyang tulo ka lakang nga proseso sa tugon. Busa, ang iya ang unang gihisgutan, bisan pa nga mahimo lamang kini nga ingon niana human kini napamatud-an pinaagi sa ikaduhang pagpamatuod ni Pablo. Sa dihang gisulat ni Pablo ang iyang mga pulong, ang 400 ka tuig nga tagna nahimong 430 ka tuig nga tagna, nga adunay unang 30 ka tuig nga gilain gikan sa ulahing yugto sa panahon.

I contend based upon Christ’s character, as represented as Alpha and Omega, that in the covenant process of the one hundred and forty-four thousand, who are the omega to Abram and Pauls’ twofold prophecy of thirty years—followed by four hundred years must have its counterpart in the omega of the covenant history, which is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A period of thirty years, followed by another distinct period must be fulfilled in a fashion which does not apply time, but fulfills Abram’s foundational 430 year prophecy. It would be nice if you read that previous statement again, and then return to this point and continue on.

Ako magatindog pinasikad sa kinaiya ni Cristo, ingon sa gilarawan Kaniya isip Alpha ug Omega, nga sa proseso sa pakigsaad sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga mao ang omega ngadto sa duruha ka pilo nga tagna ni Abram ug ni Pablo bahin sa katloan ka tuig—nga gisundan sa upat ka gatus ka tuig—kinahanglan adunay katugbang niini sa omega sa kasaysayan sa pakigsaad, nga mao ang kasaysayan sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang usa ka yugto nga katloan ka tuig, nga gisundan sa laing tin-awng nalahi nga yugto, kinahanglan matuman sa paagi nga dili magamit ang panahon, apan nagtuman sa pundasyonal nga 430 ka tuig nga tagna ni Abram. Maayo unta kon basahon mo pag-usab kadtong miaging pamahayag, ug unya mobalik ka niini nga punto ug mopadayon.

Jesus, Joseph, David and Ezekiel were all thirty years in preparation for a work that would typify God’s people in the last days. Ezekiel the prophet, Joseph typifying Christ the priest and David the king. Four symbols, but one of the symbols representing the Heavenly High Priest has a human and Divine representative. Those four witnesses all agree with Abram’s 30 years followed by a prophetic period.

Si Jesus, Jose, David, ug Ezequiel pulos katloan ka tuig nga giandam alang sa usa ka buluhaton nga mahimong hulagway sa katawohan sa Dios sa kaulahiang mga adlaw. Si Ezequiel ang manalagna, si Jose nga naghulagway kang Cristo nga Saserdote, ug si David ang hari. Upat ka mga simbolo, apan ang usa sa mga simbolo nga nagrepresentar sa Langitnong Labawng Saserdote adunay tawhanon ug Diosnong representante. Kining upat ka mga saksi nagkahiusa sa 30 ka tuig ni Abram nga gisundan sa usa ka manalagnang yugto.

Antichrist was thirty years in preparation, then empowered for 1260 years until she received her first death in 1798. She is the symbol of the second death, for she dies again when probation closes. The second death is eternal death. We serve a risen Savior, for Christ did not die for eternity, He did not die the second death. When the papacies’ deadly wound is healed, Revelation thirteen identifies that she will reign again for 42 months, which represents a prophetic period, without an element of time.

Ang Antikristo giandam sulod sa traynta ka tuig, unya gihatagan ug gahum sulod sa 1260 ka tuig hangtod nga nadawat niya ang iyang unang kamatayon niadtong 1798. Siya mao ang simbolo sa ikaduhang kamatayon, kay mamatay siya pag-usab sa dihang mosira na ang panahon sa pagsulay. Ang ikaduhang kamatayon mao ang walay kataposang kamatayon. Nagaalagad kita sa nabanhaw nga Manluluwas, kay si Cristo wala mamatay alang sa walay katapusan, wala Siya mamatay sa ikaduhang kamatayon. Sa dihang mamaayo na ang makamatay nga samad sa pagkapapa, ang Pinadayag trese nagaila nga siya maghari pag-usab sulod sa 42 ka bulan, nga nagrepresentar sa usa ka matagnaong yugto sa panahon, nga walay literal nga elemento sa panahon.

When she is resurrected at the Sunday law, the army which opposes her work are those who were resurrected at the end of the three and a half days of Revelation eleven. Two resurrected powers, both of which are ensigns, one of the seventh-day Sabbath and one of the sun—become the point of reference for the entire world, as mankind makes its final choice for life or death.

Sa dihang siya pagabanhawon sa balaod sa Domingo, ang kasundalohan nga mosupak sa iyang buluhaton mao kadtong mga gibanhaw sa katapusan sa tulo ug tunga ka adlaw sa Pinadayag onse. Duha ka gibanhaw nga mga gahom, nga silang duha mga bandera, ang usa alang sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw ug ang usa alang sa adlaw—mahimong sentro sa pagtan-aw sa tibuok kalibotan, samtang ang katawhan mohimo sa ilang katapusang pagpili alang sa kinabuhi o sa kamatayon.

At the Sunday law, the antichrist, who is also the beast, will represent the threefold union of the dragon, herself (the beast), and the false prophet. Those three powers will unite against God’s church, that is to be lifted up above all the mountains. God’s church triumphant is thirty years in preparation, not thirty literal years, but an established prophetic period which has thirty attached to it, and is still in force as a prophecy after the command in 1844, identifying that the application of prophetic time was no longer valid. It is simple to see that the thirty years represents a period of preparation for prophet, priest and king who as the church triumphant will represent the kingdom of glory. The four witnesses of Ezekiel, Christ, Joseph, and David represent the authority of God’s kingdom in the same period of time the papacy and the threefold union are leading the world to Armageddon.

Sa balaod sa Domingo, ang anticristo, nga mao usab ang mapintas nga mananap, magrepresentar sa tulo ka pilo nga panaghiusa sa dragon, sa iyang kaugalingon (sa mapintas nga mananap), ug sa mini nga manalagna. Kining tulo ka mga gahom managhiusa batok sa iglesia sa Dios, nga igaalsa sa ibabaw sa tanang kabukiran. Ang madaugon nga iglesia sa Dios katloan ka tuig sa pag-andam, dili katloan ka literal nga tuig, kondili usa ka natukod nga malagmitong kapanahonan nga adunay katloan nga nalambigit niini, ug nagpabilin gihapon nga may gahom ingon nga usa ka tagna human sa sugo niadtong 1844, nga nagtimaan nga ang paggamit sa malagmitong panahon dili na balido. Sayon makita nga ang katloan ka tuig nagrepresentar sa usa ka panahon sa pag-andam alang sa manalagna, saserdote, ug hari nga, ingon nga madaugon nga iglesia, magrepresentar sa gingharian sa himaya. Ang upat ka mga saksi ni Ezekiel, si Cristo, si Jose, ug si David nagrepresentar sa awtoridad sa gingharian sa Dios sa mao rang kapanahonan nga ang kapapahan ug ang tulo ka pilo nga panaghiusa nagamando sa kalibotan padulong sa Armagedon.

The church triumphant is lifted up at the Sunday law in the United States and according to the testimony of the Old and New Testaments the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand are to become a kingdom of priests.

Ang simbahan nga madaugon igaalsa sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos, ug sumala sa pagpamatuod sa Daan ug Bag-ong Tugon, ang katawhang pinasakupan sa tugon nga mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo kinahanglan mahimong usa ka gingharian sa mga saserdote.

Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

Kamo usab, ingon nga mga buhing bato, ginatukod nga usa ka espirituhanong balay, usa ka balaang pagkapari, aron sa paghalad ug mga espirituhanong halad nga maoy kahimut-an sa Dios pinaagi ni Jesu-Cristo. 1 Pedro 2:5.

The priests were to be thirty years old when they began to serve in the temple, so there is a period of time before the Sunday law where a priesthood is prepared to serve as the first fruit wave offering. The priests, who are the one hundred and forty-four thousand, are represented as Levites in the purification process accomplished by the Messenger of the Covenant. There is a prophetic period that leads to the Sunday law, in which a purification process prepares a sanctified ministry for the latter rain time period. The preparation ends at the Sunday law, so the period of thirty represents the preparation of the priests, thus corresponding to the required age for a priest. Christ as High Priest began His ministry at 30, and because Joseph typifies Christ, he also began his service at thirty. The counterfeit Christ was 30 years in preparation, so we have three witnesses that a 30-year period represents the preparation of a priesthood.

Ang mga saserdote kinahanglan nga katloan ka tuig ang panuigon sa dihang sila magsugod sa pag-alagad sa templo, busa adunay usa ka yugto sa panahon sa wala pa ang balaod sa Domingo diin ang usa ka pagkasaserdote giandam aron moalagad ingon nga halad nga iwagayway sa unang mga bunga. Ang mga saserdote, nga mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, gihulagway ingon nga mga Levita sa proseso sa paghinlo nga gipahigayon sa Mensahero sa Pakigsaad. Adunay usa ka matagnaong yugto nga nagdala ngadto sa balaod sa Domingo, diin ang usa ka proseso sa paghinlo nagaandam ug usa ka binalaan nga ministeryo alang sa yugto sa ulahing ulan. Ang pagpangandam matapos sa balaod sa Domingo, busa ang yugto nga katloan nagrepresentar sa pagpangandam sa mga saserdote, ug sa ingon nagatumbok sa gikinahanglang panuigon alang sa usa ka saserdote. Si Cristo ingon nga Labawng Saserdote nagsugod sa Iyang ministeryo sa edad nga 30, ug tungod kay si Jose nagatipo kang Cristo, siya usab nagsugod sa iyang pag-alagad sa katloan. Ang mini nga Cristo adunay 30 ka tuig nga pagpangandam, busa aduna kitay tulo ka mga saksi nga ang usa ka 30 ka tuig nga yugto nagrepresentar sa pagpangandam sa usa ka pagkasaserdote.

“The great issue near at hand will weed out those whom God has not appointed and He will have a pure, true, sanctified ministry prepared for the latter rain.” Selected Messages, book 3, 385.

“Ang dakong isyu nga nagakahiduol na magapahimulag sa mga wala itudlo sa Dios, ug Siya adunay usa ka putli, tinuod, binalaan nga ministeryo nga naandam alang sa ulahing ulan.” Selected Messages, libro 3, 385.

Sister White teaches directly that whenever the church is pure, the Spirit of Prophecy is active. When the great issue weeds out the tares, you will have a sanctified ministry made up of Jesus and Joseph the priest who is both Divine and human, Jesus and Ezekiel the prophet, Jesus and David the king. Those who are prepared over a period symbolized by thirty years, are to be among the one-hundred and forty-four thousand and are represented as prophets, priests and kings. All three humans are biblical symbols of Christ’s work as prophet, priest and king, so the number thirty allows us to deduce that in each of these three categories that are produced by biblical symbols who were prepared for thirty years when brought together with Christ represent the combination of Divinity with humanity. Thus, those priests who are prepared over the symbolic thirty-year period are represented as the ensign of Divinity combined with humanity.

Si Sister White nagtudlo sa tin-aw nga paagi nga sa matag higayon nga ang iglesia putli, ang Espiritu sa Tagna aktibo. Sa dihang ang dakong isyu mopahimulag sa mga dautang sagbot gikan sa trigo, mabatonan ninyo ang usa ka gibalaan nga ministeryo nga naglangkob kang Jesus ug kang Jose ang saserdote nga Diosnon ug tawhanon sa samang higayon, kang Jesus ug kang Ezekiel ang manalagna, kang Jesus ug kang David ang hari. Kadtong mga giandam sulod sa usa ka yugto nga gisimbulohan sa traynta ka tuig, pagaisipon nga apil sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo ug gihulagway ingon nga mga manalagna, mga saserdote, ug mga hari. Kining tulo ka tawhanong mga persona pawang mga simbolo sa Biblia sa buluhaton ni Cristo ingon nga manalagna, saserdote, ug hari, busa ang gidaghanon nga traynta nagtugot kanato sa paghinapos nga sa matag usa niining tulo ka mga kategoriya nga gipamunga pinaagi sa mga simbolo sa Biblia nga giandam sulod sa traynta ka tuig, sa dihang mahiusa kang Cristo, nagrepresentar sa panaghiusa sa pagka-Diosnon ug sa pagkatawo. Busa, kadtong mga saserdote nga giandam sulod sa simbolikong yugto sa traynta ka tuig gihulagway ingon nga timaan sa pagka-Diosnon nga nahiusa sa pagkatawo.

The 42 months of the final papal blood bath takes place while Christ walks among men for 42 months in the person of His disciples. 42 months of bondage and oppression ending with deliverance, as represented by the 430 years of Abram’s twofold prophecy. Abram’s four hundred years ends at the Red Sea deliverance which is a classic biblical illustration of the close of probation, at the end of the pope’s symbolic 42 months.

Ang 42 ka bulan sa katapusang papal nga pag-ula sa dugo mahitabo samtang si Cristo nagalakaw taliwala sa mga tawo sulod sa 42 ka bulan diha sa persona sa Iyang mga tinun-an. 42 ka bulan sa pagkaulipon ug pagdaugdaug nga motapos sa kaluwasan, sumala sa girepresentahan sa 430 ka tuig sa duruha ka bahin nga tagna ni Abram. Ang upat ka gatus ka tuig ni Abram matapos diha sa kaluwasan sa Mapulang Dagat, nga usa ka klasiko nga biblikanhong hulagway sa pagtapos sa panahon sa pagsulay, sa katapusan sa simbolikong 42 ka bulan sa papa.

The forty-two months represent the testing time from the Sunday law in the United States until human probation closes. Yet in those 42 months, following a thirty-year period of preparation, Christ is confirming the covenant in the person of the remnant. The antichrist counterfeit priest comes to his final end, right where Christ died in his line, which is right where Pharaoh, king of Egypt, died in his line. At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, thus identifying the death of the false prophet at the Sunday law. At the Sunday law, you have a false prophet who is then slain, the dragon represented by Pharaoh, and the beast represented by the papacy. These are all represented at the Sunday law in conflict with God’s priests, kings and prophets. The church is purified just before the Sunday law and the gift of prophecy is restored—right where the false prophet dies. From then on, the battle is over the true or false prophetic message.

Ang kap-atan ug duha ka bulan nagrepresentar sa panahon sa pagsulay gikan sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa hangtod nga mosira ang tawhanong panahon sa pagpasulay. Apan sulod nianang 42 ka bulan, human sa katloan ka tuig nga yugto sa pagpangandam, si Cristo nagpalig-on sa tugon diha sa persona sa salin. Ang anticristo nga peke nga pari moabot sa iyang katapusang katapusan, didto gayud diin si Cristo namatay sa iyang linya, nga mao usab didto diin si Paraon, hari sa Ehipto, namatay sa iyang linya. Sa Bukid Carmel ang mga manalagna ni Baal gipamatay, sa ingon nagpaila sa kamatayon sa mini nga manalagna sa balaod sa Domingo. Sa balaod sa Domingo, anaa ang usa ka mini nga manalagna nga dayon pagapatyon, ang dragon nga girepresentahan ni Paraon, ug ang mapintas nga mananap nga girepresentahan sa kapapahan. Kining tanan girepresentahan sa balaod sa Domingo diha sa panagbangi batok sa mga pari, mga hari, ug mga manalagna sa Dios. Ang iglesia ginaputli sa dili pa ang balaod sa Domingo ug ang gasa sa pagpanagna igauli—didto gayud diin mamatay ang mini nga manalagna. Sukad niana, ang gubat mahitungod sa tinuod o mini nga mensaheng manalagna.

The symbolic 30-year period represents a period which precedes the Sunday law. The period is a preparation period for the priests, for Christ is their example in all things, for these are they who follow the Lamb. Within the first 30 years of Abram’s prophecy, the covenant was put in place, thus identifying that whatever the period of preparation for the priests represents it is the period where the Lord renews His covenant with the one hundred and forty-four thousand as typified by the alpha history of Abram. That period is a time of preparation for the priests who begin to serve at the Sunday law, at age thirty, when they are anointed with the Holy Spirit as was Christ at His baptism. One other truth that can be deduced from the alpha history of Abram, is that whatever the period represents that leads to the Sunday law, it has to be momentous, for the omega is always more powerful than the alpha. The Sunday law is the omega represented by October 22, 1844, the cross, Passover in Egypt and on and on.

Ang simbolikong 30 ka-tuig nga yugto nagrepresentar sa usa ka panahon nga nag-una sa balaod sa Domingo. Ang maong panahon usa ka panahon sa pagpangandam alang sa mga saserdote, kay si Cristo mao ang ilang panig-ingnan sa tanang butang, kay sila mao ang mosunod sa Cordero. Sulod sa unang 30 ka tuig sa tagna ni Abram, ang tugon gipahimutang, sa ingon nagpaila nga bisan unsa ang girepresentahan sa panahon sa pagpangandam alang sa mga saserdote, kini mao ang panahon diin ang Ginoo magabag-o sa Iyang tugon uban sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sumala sa gihulagway sa alpha nga kasaysayan ni Abram. Kana nga yugto usa ka panahon sa pagpangandam alang sa mga saserdote nga mosugod sa pag-alagad sa balaod sa Domingo, sa edad nga katloan, sa dihang sila dihogan sa Balaang Espiritu maingon kang Cristo sa Iyang bautismo. Usa pa ka kamatuoran nga mahimong makuha gikan sa alpha nga kasaysayan ni Abram mao nga, bisan unsa ang girepresentahan sa maong panahon nga modala ngadto sa balaod sa Domingo, kini kinahanglan nga mabug-at kaayo sa kahulogan, kay ang omega sa kanunay mas gamhanan kay sa alpha. Ang balaod sa Domingo mao ang omega nga girepresentahan sa Oktubre 22, 1844, sa krus, sa Paskuwa didto sa Egipto, ug padayon pa.

The Sunday law represents the end of the period represented by the thirty-year period. It has been prefigured by virtually every major salvational story, and it is also the end of the covenant history of a chosen people that began with Abram. With that type of prophetic weight of evidence concerning the end of the period, and the serious purpose of the period itself, what would be the starting point?

Ang balaod sa Dominggo nagrepresentar sa katapusan sa yugto nga gilarawan sa traynta ka tuig nga panahon. Kini gipahulagway na daan sa halos matag dagkong sugilanon sa kaluwasan, ug kini usab mao ang katapusan sa kasaysayan sa tugon sa usa ka piniling katawhan nga nagsugod kang Abram. Uban sa maong matang sa profetikanhong gibug-aton sa ebidensiya mahitungod sa katapusan sa maong yugto, ug sa masinabuton nga katuyoan sa yugto mismo, unsa man ang mahimong sinugdanan?

There is a prophetic period represented by thirty years that upon a multitude of witnesses ends at the Sunday law. At that point there is a period that follows that is represented in various numerical values, and each of those periods set forth a testimony of a line of prophetic history that follows the Sunday law. Some of those periods are representing the internal line of church history, and some the external line of the world marching to Armageddon.

Adunay usa ka propetikong yugto nga girepresentahan sa katloan ka tuig nga, ibabaw sa daghang mga saksi, matapos sa balaod sa Dominggo. Niana nga punto adunay mosunod nga yugto nga girepresentahan sa nagkalainlaing mga numerikal nga kantidad, ug ang matag usa niadtong mga yugto nagapadayag sa usa ka pagpamatuod sa usa ka linya sa propetikong kasaysayan nga mosunod sa balaod sa Dominggo. Ang pipila niadtong mga yugto nagarepresentar sa sulod nga linya sa kasaysayan sa iglesya, ug ang uban sa gawas nga linya sa kalibotan nga nagamartsa paingon sa Armagedon.

It is probably good at this juncture to remind ourselves that we reject the application of any time prophecies in the last days in terms of representing any identifiable dates, until the day and hour is announced at the end of the plagues. I will use Daniel chapter twelve to illustrate my point of no longer applying prophetic time. In chapter twelve there are three verses that identify prophetic time.

Tingali maayo nga niining higayona pahinumdoman nato ang atong mga kaugalingon nga atong isalikway ang pag-aplikar sa bisan unsang mga tagna sa panahon sa kataposang mga adlaw ingon nga nagrepresentar ug bisan unsang mailhang mga petsa, hangtod nga ang adlaw ug takna ipahibalo sa katapusan sa mga hampak. Akong gamiton ang Daniel kapitulo dose aron ipakita ang akong punto nga dili na angay iaplikar ang matagnaong panahon. Sa kapitulo dose adunay tulo ka mga bersikulo nga nag-ila sa matagnaong panahon.

And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

Ug nadungog ko ang tawo nga sinul-oban ug lino, nga diha sa ibabaw sa katubigan sa suba, sa diha nga gibayaw niya ang iyang toong kamot ug ang iyang wala nga kamot ngadto sa langit, ug nanumpa pinaagi kaniya nga buhi sa walay kataposan nga kini mamaingon sulod sa usa ka panahon, mga panahon, ug tunga sa usa ka panahon; ug sa diha nga matuman na niya ang pagpatibulaag sa gahum sa balaang katawhan, kining tanang mga butanga mahuman. Daniel 12:7.

And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

Ug sukad sa panahon nga pagakuhaon ang adlaw-adlaw nga halad, ug igatukod ang dulumtanan nga nagapahimong biniyaan, may usa ka libo duha ka gatus ug kasiyaman ka adlaw. Daniel 12:11.

Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:12.

Bulahan kadtong maghulat, ug makaabot sa usa ka libo tulo ka gatus ug katloan ug lima ka adlaw. Daniel 12:12.

The Millerites had the correct understanding of each of these three verses. These three prophecies are part of the truths that represent the foundations. Yet the Millerite understanding of these verses was based upon applying the day for a year principle. Since “time is no longer,” these verses must possess another application, for all of the prophecies are speaking of the time period of the latter rain. These verses must have a latter rain understanding that does not employ time to create a message, and does not disagree with Millerite understanding of the verses. The correct Millerite view of the center verse of the three verses, (verse eleven), is that it represents a twofold period, which begins with a thirty-year period, followed by 1260 years. Verse eleven is identifying the thirty-year-period that precedes the Sunday law, as represented by the setting up of the abomination of desolation.

Ang mga Millerite adunay husto nga pagsabot sa matag usa niining tulo ka mga bersikulo. Kining tulo ka mga tagna kabahin sa mga kamatuoran nga nagrepresentar sa mga patukoranan. Apan ang pagsabot sa mga Millerite niining mga bersikulo gibase sa paggamit sa prinsipyo nga ang usa ka adlaw alang sa usa ka tuig. Tungod kay “ang panahon wala na,” kining mga bersikulo kinahanglan adunay laing aplikasyon, kay ang tanan nga mga tagna naghisgot mahitungod sa yugto sa panahon sa ulahing ulan. Kining mga bersikulo kinahanglan adunay pagsabot sa ulahing ulan nga wala mogamit sa panahon aron paghimo ug mensahe, ug dili mosupak sa pagsabot sa mga Millerite sa mga bersikulo. Ang husto nga panglantaw sa mga Millerite sa tunga nga bersikulo sa tulo ka mga bersikulo, (bersikulo onse), mao nga kini nagrepresentar sa usa ka duha ka pilo nga yugto, nga nagsugod sa usa ka traynta ka tuig nga yugto, nga sundan dayon sa 1260 ka tuig. Ang bersikulo onse nag-ila sa traynta ka tuig nga yugto nga nagauna sa balaod sa Domingo, ingon nga girepresentahan sa pagpatindog sa kangil-ad sa pagkabiniyaan.

Daniel twelve is the chapter in God’s Word that sets forth the purification process of God’s people which occurs in the last days at the time of the end when a prophecy from the book of Daniel is unsealed. In verse eleven we find a prophecy that the pioneers correctly understood as a thirty-year period that leads into a 1260-year period. In chapter twelve, the three prophecies of verses seven, eleven and twelve are all sealed up until the time of the end. At the time of the end those three prophecies must be unsealed, for God’s Word never fails. In that very chapter, the clearest representation of the close of human probation in the Bible is set forth, so chapter twelve, is most certainly and more specifically identifying the end of Adventism, than the beginning of Adventism.

Ang Daniel dose mao ang kapitulo sa Pulong sa Dios nga nagapakita sa proseso sa paghinlo sa katawohan sa Dios nga mahitabo sa kaulahiang mga adlaw sa panahon sa katapusan sa dihang ang usa ka tagna gikan sa basahon ni Daniel pagaabrihan. Sa bersikulo onse atong makita ang usa ka tagna nga husto nga nasabtan sa mga payunir ingon nga usa ka yugto sa katloan ka tuig nga mosangpot ngadto sa usa ka yugto sa 1260 ka tuig. Sa kapitulo dose, ang tulo ka mga tagna sa mga bersikulo siete, onse, ug dose gitimbrehan hangtod sa panahon sa katapusan. Sa panahon sa katapusan, kining tulo ka mga tagna kinahanglan pagaabrihan, kay ang Pulong sa Dios dili gayud mapakyas. Niadto gayud nga kapitulo, ang labing tin-aw nga representasyon sa pagtapos sa panahon sa pagsulay sa tawo diha sa Biblia gipadayag, busa ang kapitulo dose sa walay duhaduha ug sa labi pang piho nagailhan sa katapusan sa Adventismo, kay sa sinugdanan sa Adventismo.

Three prophecies in Daniel twelve were sealed up in the very passage of Scripture where sealing and unsealing finds its primary prophetic definition. Those three prophecies get unsealed in the history of the one hundred and forty-four thousand, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. What is unsealed in chapter twelve’s three prophetic periods represents the final unsealing of God’s prophetic Word. That unsealing is set forth in Revelation chapter one when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, just before the close of probation. Verse eleven of Daniel twelve is the counterpart to Abram and Paul’s first representation of a twofold prophecy that began with a thirty-year period.

Ang tulo ka mga tagna diha sa Daniel dose gisilyohan sa mismong bahin sa Kasulatan diin ang pagsilyo ug pag-abli sa silyo makakaplag sa iyang pangunang propetikong kahulugan. Kining tulo ka mga tagna maablihan sa kasaysayan sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, kay ang Alpha ug Omega sa kanunay nagapakita sa katapusan sa usa ka butang, uban sa sinugdanan sa usa ka butang. Ang maablihan sa tulo ka propetikong mga yugto sa kapitulo dose nagarepresentar sa katapusang pag-abli sa silyo sa propetikong Pulong sa Dios. Kana nga pag-abli sa silyo gipadayag sa Pinadayag kapitulo uno sa dihang ang Pinadayag ni Jesu-Cristo giablihan ang silyo, sa dili pa ang pagsira sa panahon sa pagsulay. Ang bersikulo onse sa Daniel dose mao ang katugbang sa unang paghulagway ni Abram ug ni Pablo sa usa ka tagna nga duruha ang sangkap nga nagsugod uban sa usa ka yugto nga traynta ka tuig.

The three prophecies in Daniel twelve are symbolic periods that are unsealed at the final time of the end, and the unsealing leads to the final purification of God’s people. The first of those three prophecies is given by Christ Himself, and when He sets forth the prophecy He is standing on the water dressed in linen, identifying the end of a prophetic period represented as 1260 years, and defining the end of that period as the end of the scattering of the power of God’s people. God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand, and they have been scattered.

Ang tulo ka mga tagna sa Daniel dose maoy mga simbolikong yugto sa panahon nga pagabuksan sa katapusang panahon sa katapusan, ug ang maong pagbukas magadala ngadto sa katapusang paghinlo sa katawohan sa Dios. Ang una niadtong tulo ka mga tagna gihatag mismo ni Cristo, ug sa dihang Iyang gipadayag ang tagna nagatindog Siya sa ibabaw sa katubigan nga nagsul-ob ug lino, nga nagtimaan sa katapusan sa usa ka tagnaong yugto sa panahon nga girepresentahan ingon nga 1260 ka tuig, ug nga naghubit sa katapusan nianang yugtoa ingon nga katapusan sa pagkatibulaag sa gahum sa katawohan sa Dios. Ang katawohan sa Dios sa ulahing mga adlaw mao ang usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo, ug sila nangatibulaag.

Not only is Christ standing on the water answering a question, the question begins with the words “How long?”. “How long?” is a prophetic symbol that is also asked of Jesus when in verse thirteen, of Daniel eight, the question is asked, “How long?”

Dili lamang kay si Cristo nagbarog sa ibabaw sa tubig samtang nagtubag sa usa ka pangutana, kondili ang pangutana nagsugod usab sa mga pulong nga “Hangtod kanus-a?” Ang “Hangtod kanus-a?” maoy usa ka simbolo nga propetiko nga gipangutana usab kang Jesus sa dihang, diha sa bersikulo trese sa Daniel otso, gipangutana ang pangutana, “Hangtod kanus-a?”

And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

Ug usa miingon sa tawo nga sinul-oban ug lino, nga atua sa ibabaw sa katubigan sa suba, Hangtod anus-a pa ang katapusan niining mga katingalahan?

And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:6, 7.

Ug nadungog ko ang tawo nga nagsul-ob ug lino, nga diha ibabaw sa katubigan sa suba, sa dihang gibayaw niya ang iyang toong kamot ug ang iyang wala nga kamot ngadto sa langit, ug nanumpa pinaagi kaniya nga buhi sa walay katapusan nga kini mahitabo sulod sa usa ka panahon, mga panahon, ug tunga sa usa ka panahon; ug sa diha nga matuman na niya ang pagpatibulaag sa gahum sa balaang katawhan, kining tanang mga butanga pagahumanon. Daniel 12:6, 7.

The question presented to Jesus, represented as the man in linen, in the vision of the Hiddekel river is, “How long shall it be to the end of these wonders?,” and in the vision of the Ulai river Jesus, represented as Palmoni (that certain saint) is asked, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

Ang pangutana nga gipresentar kang Jesus, nga gihulagway ingon nga tawo nga nabistihan ug lino, diha sa panan-awon sa suba sa Hiddekel, mao kini: “Unsa pa kadugay hangtod sa katapusan niining mga katingalahan?,” ug diha sa panan-awon sa suba sa Ulai si Jesus, nga gihulagway ingon nga si Palmoni (kana nga usa ka balaan) gipangutana, “Unsa pa kadugay ang panan-awon mahitungod sa adlaw-adlaw nga halad, ug sa paglapas sa pagkalaglag, aron ang balaang puloy-anan ug ang panon itugyan aron pagatamakan?”

Sister White states that the visions given to Daniel by the banks of the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and in connection with both river visions, Jesus is asked the prophetic ‘question,’ which always produces the Sunday law as the ‘answer.’ Yet both answers are presented within the context of prophetic time, which ended in 1844. The pioneers correctly identified the answer to the question of chapter eight and the Ulai river vision, and they understood 1798 was when the scattering of the power of God’s people ended. But after 1844, when ‘time application’ of God’s prophetic Word ended, the prophetic question of “How long?” restates the pioneer understanding as ‘unto 2300 days then shall the sanctuary be cleansed at the soon-coming Sunday law’ and “all” the “marvels” in Daniel’s final vision will be accomplished, when the scattering of the holy people for three and a half symbolic days, ends.

Si Sister White nagaingon nga ang mga panan-awon nga gihatag kang Daniel daplin sa mga tampi sa dagkong mga suba sa Shinar anaa karon sa proseso sa katumanan, ug kalabot sa duha ka panan-awon sa suba, si Jesus gipangutana sa maong propetikong “pangutana,” nga kanunay nagapanganak sa balaod sa Dominggo ingon nga “tubag.” Apan ang duha ka tubag gipakita sulod sa konteksto sa propetikong panahon, nga natapos niadtong 1844. Husto nga giila sa mga pionero ang tubag sa pangutana sa ikawalong kapitulo ug sa panan-awon sa suba sa Ulai, ug nasabtan nila nga ang 1798 mao ang panahon nga natapos ang pagkatibulaag sa gahum sa katawohan sa Dios. Apan human sa 1844, sa dihang ang “pag-aplikar sa panahon” sa propetikong Pulong sa Dios natapos, ang propetikong pangutana nga “Hangtod kanus-a?” nagapahayag pag-usab sa pagsabot sa mga pionero ingon nga “hangtod sa 2300 ka mga adlaw, unya ang balaang puloy-anan pagahinloan sa hapit nang moabot nga balaod sa Dominggo” ug “ang tanan” nga “mga kahibulongan” sa kataposang panan-awon ni Daniel pagatumanon, sa dihang ang pagkatibulaag sa balaang katawohan sulod sa tulo ug tunga ka simbolikong mga adlaw, matapos.

The Hiddekel river vision of the last three chapters of Daniel and the Ulai river vision of chapters seven through nine are identified by Sister White as the “great rivers of Shinar.” All historical and biblical scholars identify that there are only two rivers, and they are both great rivers, that are associated with Shinar. Those two rivers are the Tigris (Hiddekel) and the Euphrates. The Ulai river is not the Euphrates of Shinar, it is a small man-made channel river in Persia, not Shinar. The Ulai river in the vision that contains the foundation and central pillar of Adventism is not located in Shinar, yet the prophetess identifies the Ulai as the Euphrates, one of the great rivers of Shinar.

Ang panan-awon sa suba sa Hiddekel sa kataposang tulo ka mga kapitulo sa Daniel ug ang panan-awon sa suba sa Ulai sa mga kapitulo pito hangtod siyam giila ni Sister White ingon nga ang “dagkung mga suba sa Shinar.” Ang tanang mga eskolar sa kasaysayan ug sa Biblia nagaila nga adunay duha lamang ka mga suba, ug silang duha mga dagkung suba, nga may kalabutan sa Shinar. Kining duha ka mga suba mao ang Tigris (Hiddekel) ug ang Eufrates. Ang suba sa Ulai dili mao ang Eufrates sa Shinar; kini usa ka gamay nga suba nga hinimo sa tawo nga kanal sa Persia, dili sa Shinar. Ang suba sa Ulai sa panan-awon nga naglangkob sa patukoranan ug sentral nga haligi sa Adventismo wala mahimutang sa Shinar, apan ang propetisa nagaila sa Ulai ingon nga ang Eufrates, usa sa dagkung mga suba sa Shinar.

The Hiddekel vision presents the external history of the dragon, the beast and the false prophet leading the world to Armageddon, and the Ulai vision represents the work of Christ in combining His Divinity with man’s humanity. Prophetically inspiration uses the Ulai river as a second witness with the Euphrates River to identify the work that is accomplished by Christ in joining His Divinity with humanity.

Ang panan-awon sa Hiddekel nagapakita sa gawasnong kasaysayan sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa mini nga propeta nga nagamando sa kalibotan padulong sa Armagedon, ug ang panan-awon sa Ulai nagarepresentar sa buhat ni Cristo sa paghiusa sa Iyang pagka-Dios uban sa pagkatawo sa tawo. Sa profetikanhong paagi, gigamit sa inspirasyon ang suba sa Ulai ingon nga ikaduhang saksi uban sa Suba sa Eufrates aron maila ang buhat nga gipatuman ni Cristo sa pagdugtong sa Iyang pagka-Dios uban sa pagkatawo.

The Euphrates and Tigris both began in Eden and run through the length of covenant history. When they flow into the central pillar of Adventism on October 22, 1844, the Euphrates is combined with the man-made Ulai canal to represent the combination of Divinity with humanity, that is accomplished by the exercise of faith in those represented as the one hundred and forty-four thousand. The Ulai represents a test upon the authority of God’s prophetic Word, for it places the authority of Ellen White identifying the Persian Ulai river as one of the great rivers of Shinar in contradiction with the world’s experts.

Ang Euphrates ug Tigris nagsugod sa Eden ug nagdagan sa tibuok gilapdon sa kasaysayan sa pakigsaad. Sa dihang mosulod sila ngadto sa sentrong haligi sa Adventismo sa Oktubre 22, 1844, ang Euphrates gihiusa uban sa hinimo sa tawo nga kanal sa Ulai aron magrepresentar sa paghiusa sa Pagkadiyos uban sa pagkatawo, nga matuman pinaagi sa paggamit sa pagtuo niadtong girepresentar ingon nga usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang Ulai nagrepresentar sa usa ka pagsulay ibabaw sa awtoridad sa propetikong Pulong sa Dios, kay kini nagbutang sa awtoridad ni Ellen White nga nag-ila sa Persiyanong suba sa Ulai ingon nga usa sa dagkong mga suba sa Shinar sa pagsupak sa mga eksperto sa kalibotan.

The symbol of the Ulai river represents a test over man’s word or God’s Word. Are men correct, or are the words set forth by Sister White, correct? Does the Ulai river represent a single river in Persia, or does it represent a prophetic river which consists of waters from Eden mingled with waters from men?

Ang simbolo sa suba sa Ulai nagrepresentar sa usa ka pagsulay maylabot sa pulong sa tawo o sa Pulong sa Dios. Husto ba ang mga tawo, o husto ba ang mga pulong nga gipahayag ni Sister White? Ang suba ba sa Ulai nagrepresentar sa usa lamang ka suba sa Persia, o nagrepresentar ba kini sa usa ka manalagnong suba nga gilangkoban sa mga tubig gikan sa Eden nga sinagol sa mga tubig gikan sa mga tawo?

There may be many options to this dilemma I have raised, but I will lay out some thoughts so you see my point. Are the worldly historians and theologians correct and Sister White is wrong? No one disputes that the “great rivers of Shinar” are the Tigris and Euphrates. So, when Sister White identifies the river Ulai in Persia as a great river of Shinar is she a false prophet? Or, is she a true prophet, who made a mistake? How many mistakes can a true prophet make before they cross the line and become a false prophet? Or, are the historians wrong? Or, is she actually correct? Or are the historians and Sister White both correct? I raised this dilemma for the purpose of using the explanation of the dilemma as an added point to the man who is in linen, standing upon the river, who is asked, “How long?” in both the vision of the Hiddekel and Ulai rivers.

Mahimong adunay daghang mga kapilian sa maong kalisdanan nga akong gipahinungod, apan akong ipahimutang ang pipila ka mga hunahuna aron makita ninyo ang akong punto. Husto ba ang kalibotanon nga mga historyador ug mga teologo ug sayop si Igsoong White? Walay bisan kinsa nga molalis nga ang “dagkung mga suba sa Shinar” mao ang Tigris ug Euphrates. Busa, sa dihang giila ni Igsoong White ang suba nga Ulai sa Persia ingon nga usa ka dakung suba sa Shinar, usa ba siya ka mini nga propeta? O, usa ba siya ka tinuod nga propeta, nga nakahimo ug usa ka sayop? Pila ka mga sayop ang mahimong mahimo sa usa ka tinuod nga propeta sa dili pa sila molabang sa utlanan ug mahimong mini nga propeta? O, sayop ba ang mga historyador? O, husto ba gayod siya? O husto ba ang mga historyador ug si Igsoong White silang duha? Gipahinungod ko kining maong kalisdanan alang sa katuyoan sa paggamit sa pagpasabot niini ingon nga dugang nga punto mahitungod sa tawo nga nagsul-ob ug lino, nga nagtindog sa ibabaw sa suba, nga gipangutana, “Unsa pa kadugay?” sa duha ka panan-awon sa mga suba sa Hiddekel ug Ulai.

In Daniel chapter eight, Daniel is at Susa, in Persia, and Susa is on the river Ulai that due to the agriculture industry includes the natural river and also a series of man-made aqueducts. As the Ulai flows down another one hundred and fifty miles or so, it connects with the confluence of the Tigris and Euphrates rivers. The Tigris and Euphrates that began in Eden eventually join, and when they do merge, the Ulai River from Persia connects at the same point. When the Ulai River meets the marsh system of the Tigris at the confluence of the Tigris and Euphrates, the Ulai becomes part of the water that makes up the great rivers of Shinar. The historians are correct, and so too, is Sister White.

Sa Daniel kapitulo otso, si Daniel atua sa Susa, sa Persia, ug ang Susa anaa sa suba sa Ulai, nga tungod sa industriya sa agrikultura naglakip sa natural nga suba ug usab sa sunod-sunod nga mga aqueduct nga hinimo sa tawo. Samtang ang Ulai moagos paubos ug laing mga usa ka gatos ug kalim-an ka milya o kapin pa, kini makigdugtong sa panag-abot sa mga suba sa Tigris ug Euphrates. Ang Tigris ug Euphrates nga nagsugod sa Eden sa kaulahian maghiusa, ug sa dihang kini magkadugtong, ang Suba sa Ulai gikan sa Persia makigdugtong usab sa maong dapit. Sa dihang ang Suba sa Ulai mosugat sa sistema sa kalamakan sa Tigris diha sa panag-abot sa Tigris ug Euphrates, ang Ulai mahimong kabahin sa katubigan nga naglangkob sa dagkung mga suba sa Shinar. Husto ang mga historyador, ug husto usab si Sister White.

When Sister White identifies the vision of the Ulai in chapter eight, she is identifying a river that is known for its man-made aqueduct system that joins the Tigris and Euphrates rivers, which represent two periods’ of 2520 years, that concluded in 1798 and 1844.

Sa dihang ilhon ni Sister White ang panan-awon sa Ulai diha sa kapitulo otso, iyang giila ang usa ka suba nga nailhan tungod sa sistema niini nga hinimo sa tawo nga mga akwedukto nga nagdugtong sa mga suba sa Tigris ug Euphrates, nga nagrepresentar sa duha ka mga yugto sa 2520 ka tuig, nga natapos niadtong 1798 ug 1844.

An ancient name for the Tigris is the Hiddekel, and in relation to the Euphrates both rivers have been specifically located prophetically as being associated with Assyria and Babylon, who are also identified as two lions that were to chastise God’s sheep. Those two desolating powers prefigured the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome, which are symbols of a man and a woman, or a church and a state. Pagan Rome was the man representing statecraft, and papal Rome is the impure woman of churchcraft. Assyria was the man and Babylon the woman in their prophetic relationship, thus identifying the Tigris as the man and the Euphrates as the woman.

Usa ka karaang ngalang alang sa Tigris mao ang Hiddekel, ug may kalabotan sa Eufrates, kining duha ka mga suba sa piho nga paagi nga gipahimutang sa tagna ingon nga may kalambigitan sa Asiria ug Babilonia, nga giila usab ingon nga duha ka mga leon nga pagadisiplina sa mga karnero sa Dios. Kadtong duha ka makalilisang nga mga gahum naglandong nang daan sa duha ka makalilisang nga mga gahum sa paganong Roma ug sa papal nga Roma, nga mga simbolo sa usa ka lalaki ug usa ka babaye, o usa ka iglesia ug usa ka estado. Ang paganong Roma mao ang lalaki nga nagrepresentar sa pagdumala sa estado, ug ang papal nga Roma mao ang mahugaw nga babaye sa pagdumala sa iglesia. Ang Asiria mao ang lalaki ug ang Babilonia mao ang babaye sa ilang tagnaong kalambigitan, sa ingon nagaila sa Tigris ingon nga lalaki ug sa Eufrates ingon nga babaye.

The Tigris River is the river of statecraft that reached to 1798, and the Euphrates of churchcraft reached to 1844. The Euphrates had to reach to 1844, for the message of 1844 was about Babylon, (the Euphrates) which fell again in 1844. As the Euphrates produced a waterfall in 1844, the Ulai river, which had also joined the confluence as a symbol of human works, combined with the other river’s water. The river of statecraft was damned up in 1798, when the civil authority was removed from the papal power. In that same year the United States begins to reign as the earth beast and sixth kingdom of Bible prophecy. The Tigris River is damned up in 1798, exactly where the state will eventually force the entire world to break down the dam, which now holds back the floods of papal persecution about to sweep over the world as an overwhelming flood. That wall, or dam is the wall of separation of church and state.

Ang Suba sa Tigris mao ang suba sa pagdumala sa estado nga miabot hangtod sa 1798, ug ang Eufrates sa pagdumala sa simbahan miabot hangtod sa 1844. Ang Eufrates kinahanglan nga moabot hangtod sa 1844, kay ang mensahe sa 1844 mahitungod sa Babilonia, (ang Eufrates) nga nahulog pag-usab niadtong 1844. Ingon nga ang Eufrates nakapahinabo ug usa ka talon sa 1844, ang suba sa Ulai, nga miapil usab sa panagtagbo sa mga suba ingon nga simbolo sa tawhanong mga buhat, nahiusa sa tubig sa laing suba. Ang suba sa pagdumala sa estado gibabagan niadtong 1798, sa dihang ang sibil nga awtoridad gikuha gikan sa gahum sa kapapahan. Nianang maong tuiga ang Tinipong Bansa sa Amerika misugod sa paghari ingon nga mananap sa yuta ug ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Ang Suba sa Tigris gibabagan niadtong 1798, sa tukma gayud nga dapit diin ang estado sa ulahi mopugos sa tibuok kalibotan sa pagguba sa babag, nga karon nagapugong sa mga baha sa paglutos sa kapapahan nga hapit nang moawas ibabaw sa kalibotan ingon nga usa ka makalumos nga baha. Kana nga bungbong, o babag, mao ang bungbong sa pagkabahin sa simbahan ug estado.

In 1844, both the Euphrates and Ulai identify the message of 1844 as the fall of Babylon, and also as the very work which Christ began in 1844, when, as the Messenger of the Covenant He purged the waters of Babylon and human works out of a people who were to enter into His sanctuary—a people who needed to be cleansed before they entered into the Most Holy Place. The final cleansing of those people was accomplished with the rain which poured out under the message of the Midnight Cry, and those rain drops of the Midnight Cry message were distilled from the waters of the Tigris, as the Millerites identified papal Rome and 1798, and as they identified the fall of Babylon and were cleansed in advance of the closed door by the message, or you might say—cleansed by the rain that came from the distilled waters of the Ulai, the Tigris and the Euphrates rivers, as they presented the message of Daniel 8:14, and fulfilled the message of the Midnight Cry in advance of the opening of the antitypical Day of Atonement.

Niadtong 1844, ang Eufrates ug ang Ulai parehong nagtimaan sa mensahe sa 1844 ingon nga pagkapukan sa Babilonia, ug usab ingon nga mao gayud ang buhat nga gisugdan ni Cristo niadtong 1844, sa dihang, ingon nga ang Mensahero sa Pakigsaad, Iyang gilimpyohan ang mga tubig sa Babilonia ug ang tawhanong mga buhat gikan sa usa ka katawhan nga mosulod unta sa Iyang santuwaryo—usa ka katawhan nga kinahanglang hinloan sa dili pa sila mosulod sa Labing Balaang Dapit. Ang katapusang paghinlo niadtong katawhan natuman pinaagi sa ulan nga gibubo ilalom sa mensahe sa Tungang-Gabing Singgit, ug kadtong mga tulo sa ulan sa mensahe sa Tungang-Gabing Singgit gititi gikan sa mga tubig sa Tigris, maingon nga giila sa mga Millerita ang pagkapapa sa Roma ug ang 1798, ug maingon usab nga ilang giila ang pagkapukan sa Babilonia ug nangahinloan sa wala pa ang siradong pultahan pinaagi sa mensahe, o mahimo mong isulti—nangahinloan pinaagi sa ulan nga miabut gikan sa tiniti nga mga tubig sa mga suba sa Ulai, sa Tigris, ug sa Eufrates, samtang ilang gipresentar ang mensahe sa Daniel 8:14, ug gituman ang mensahe sa Tungang-Gabing Singgit sa wala pa ang pag-abli sa antitipikal nga Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala.

When Christ is standing upon the waters of the Hiddekel in verse seven of chapter twelve of Daniel, He is standing on the waters of the Tigris, the waters of statecraft in the vision that outlines the final movements of human statecraft leading to the close of probation. He is standing there answering the question of the previous verse, just as in the vision of the Ulai River, the man in linen, who there is Palmoni, the Wonderful Numberer, provides an answer, to a question of the previous verse. In both instances the dialogue is heavenly dialogue between angels and Christ, and in both instances the question is, “How long?”

Sa diha nga si Cristo nagatindog ibabaw sa katubigan sa Hiddekel diha sa bersikulo pito sa kapitulo dose sa Daniel, nagatindog Siya ibabaw sa katubigan sa Tigris, ang katubigan sa pagdumala sa estado diha sa panan-awon nga naglatid sa katapusang mga lihok sa tawhanong pagdumala sa estado nga nagamando ngadto sa pagtapos sa panahon sa pagsulay. Naga­tindog Siya didto nga nagatubag sa pangutana sa miaging bersikulo, maingon nga diha sa panan-awon sa Suba sa Ulai, ang tawo nga sinul-oban ug lino, nga didto mao si Palmoni, ang Kahibulongang Mananapihon, nagahatag ug tubag sa usa ka pangutana sa miaging bersikulo. Sa duruha ka kahimtang ang panag-istoryahanay mao ang langitnong panagsulti tali sa mga manulonda ug kang Cristo, ug sa duruha ka kahimtang ang pangutana mao ang, “Hangtod anus-a?”

The answer is unto 2300 days, in chapter eight and chapter twelve it is “a time, times, and an half.” The answer is understood as 2300 years and 1260 years, but in 1844 God placed a prohibition on the application of time within the prophetic message, for time is no longer. What is Palmoni the man clothed in linen’s answer for His final generation? The question of “How long?” has been shown upon many witnesses to identify the Sunday law as the answer to the question, so is the sanctuary cleansed at the Sunday law, and are “all these wonders” finished at the Sunday law? What are the “wonders” that are finished at the Sunday law, and when did those “wonders” start?

Ang tubag mao ang ngadto sa 2300 ka adlaw; sa kapitulo otso ug sa kapitulo dose kini mao ang “usa ka panahon, mga panahon, ug tunga sa usa ka panahon.” Ang tubag nasabtan ingon nga 2300 ka tuig ug 1260 ka tuig, apan niadtong 1844 ang Dios nagbutang ug pagdili sa paggamit sa panahon sulod sa mensaheng matagnaon, kay wala nay panahon. Unsa ang tubag ni Palmoni, ang tawo nga sinul-oban ug lino, alang sa Iyang katapusang kaliwatan? Ang pangutana nga “Hangtud kanus-a?” gipakita pinaagi sa daghang mga saksi aron ipaila ang balaod sa Dominggo ingon nga tubag sa maong pangutana; busa, mahinloan ba ang santuwaryo sa balaod sa Dominggo, ug mahuman ba ang “kining tanan nga mga katingalahan” sa balaod sa Dominggo? Unsa man ang mga “katingalahan” nga mahuman sa balaod sa Dominggo, ug kanus-a nagsugod kadtong mga “katingalahan”?

Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

Unya ako, si Daniel, mitan-aw, ug ania karon, may laing duruha nga nagatindog, ang usa niining daplina sa tampi sa suba, ug ang usa niadtong daplina sa tampi sa suba. Ug may usa nga miingon sa tawo nga sinul-oban ug lino, nga atua sa ibabaw sa katubigan sa suba, Hangtod kanus-a pa ang katapusan niining mga katingalahang butang?

And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:5–7.

Ug nadungog ko ang tawo nga sinul-oban ug lino, nga atua sa ibabaw sa katubigan sa suba, sa diha nga gibayaw niya ang iyang too nga kamot ug ang iyang wala nga kamot ngadto sa langit, ug nanumpa pinaagi kaniya nga buhi sa walay katapusan nga kini mahitabo sulod sa usa ka panahon, mga panahon, ug tunga sa usa ka panahon; ug sa diha nga matuman na niya ang pagpatibulaag sa gahum sa balaan nga katawohan, kining tanan nga mga butang mahuman. Daniel 12:5–7.

The symbolic question of “How long?” marks the Sunday law, and the angel asked not when was the Sunday law, but when was the end of the wonders. The “wonders” end at the Sunday law, so what are the wonders that lead to the Sunday law? Or to be more specific what are the “wonders” represented in the vision given by the Hiddekel, represented in chapters ten through twelve? If we can determine what the “wonders” are, we may find when the “wonders” start. In Daniel ten Gabriel specifically identifies what his purpose was in his interaction with Daniel during the vision.

Ang simbolikong pangutana nga “Hangtud kanus-a?” nagtimaan sa balaod sa Domingo, ug ang manulonda nangutana dili kung kanus-a ang balaod sa Domingo, kondili kung kanus-a ang katapusan sa mga katingalahan. Ang mga “katingalahan” matapos diha sa balaod sa Domingo, busa unsa man ang mga katingalahan nga nagdala ngadto sa balaod sa Domingo? O, aron mas espesipiko, unsa ang mga “katingalahan” nga girepresentahan sa panan-awon nga gihatag daplin sa Hiddekel, nga girepresentahan sa kapitulo napulo hangtod napulog-duha? Kon atong matino kung unsa ang mga “katingalahan,” mahimo natong masayran kon kanus-a magsugod ang mga “katingalahan.” Sa Daniel napulo, si Gabriel espesipikong nagpaila kon unsa ang iyang katuyoan sa iyang pakig-uban kang Daniel sa panahon sa panan-awon.

Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

Karon mianhi ako aron ipasabut kanimo ang mahitabo sa imong katawhan sa ulahing mga adlaw; kay ang panan-awon alang pa sa daghang mga adlaw. Daniel 10:14.

Gabriel came to make God’s people understand what shall befall them in the latter days. To assume that the prophecies in Daniel twelve which were correctly understood by the Millerites, but to use that acknowledgement to deny the application of the chapter to the last days—is to defeat Gabriel’s stated purpose. Once Gabriel begins the prophetic narrative in verse one of chapter eleven on through to the third verse of chapter twelve, the history represented is the external prophetic details of how the dragon, the beast and the false prophet lead the world to Armageddon. There are passages within the chapter that describe God’s people being persecuted, but the history of chapter eleven is primarily an external revelation. This means that chapter ten and chapter twelve represent an alpha and an omega within Daniel’s final vision, for unlike chapter eleven they both describe an internal message identifying the sealing of the one-hundred and forty-four thousand. The middle chapter is the rebellion of mankind as represented by the king of the north, the pope of Rome, and the alpha chapter ten, along with the omega chapter twelve identify the internal experience of the one hundred and forty-four thousand in the latter days. All three chapters lead to the close of probation, the alpha chapter begins with the fear of God that separates two classes of worshippers, and by the end of the chapter Daniel is given a doubling of power, thus identifying the first and second angels’ messages. Chapter twelve is the omega chapter and it identifies the judgment message of the third angel.

Si Gabriel mianhi aron pasabton ang katawohan sa Dios kon unsay mahinabo kanila sa kaulahian nga mga adlaw. Ang pagtuo nga ang mga tagna sa Daniel dose nga husto nga nasabtan sa mga Millerita, apan gamiton kana nga pag-ila aron ilimod ang pag-angay sa maong kapitulo ngadto sa kaulahian nga mga adlaw—mao ang pagkapildi sa gilitok nga katuyoan ni Gabriel. Sa dihang gisugdan na ni Gabriel ang profetikong asoy diha sa bersikulo uno sa kapitulo onse hangtod sa ikatulong bersikulo sa kapitulo dose, ang kasaysayan nga girepresentahan mao ang panggawas nga profetikong mga detalye kon sa unsang paagi ang dragon, ang mapintas nga mananap, ug ang mini nga propeta modala sa kalibotan ngadto sa Armagedon. Adunay mga pahayag sulod sa maong kapitulo nga naghulagway sa paglutos sa katawohan sa Dios, apan ang kasaysayan sa kapitulo onse sa panguna usa ka panggawas nga kapadayagan. Kini nagpasabot nga ang kapitulo diyis ug ang kapitulo dose nagarepresentar ug usa ka alpha ug usa ka omega sulod sa katapusang panan-awon ni Daniel, kay lahi sa kapitulo onse silang duha naghulagway ug usa ka sulodnong mensahe nga nagaila sa pagpatik sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Ang taliwala nga kapitulo mao ang pagsukol sa katawhan ingon sa girepresentahan sa hari sa amihanan, ang papa sa Roma, ug ang alpha nga kapitulo diyis, inubanan sa omega nga kapitulo dose, nagaila sa sulodnong kasinatian sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo sa kaulahian nga mga adlaw. Ang tulo ka mga kapitulo tanan nagdala ngadto sa pagsira sa panahon sa grasya, ang alpha nga kapitulo nagsugod sa kahadlok sa Dios nga nagbulag sa duha ka hut-ong sa mga magsisimba, ug sa katapusan sa maong kapitulo si Daniel gihatagan ug pagdoble sa gahum, sa ingon nagaila sa mga mensahe sa nahaunang ug ikaduhang manulonda. Ang kapitulo dose mao ang omega nga kapitulo ug kini nagaila sa mensahe sa paghukom sa ikatulong manulonda.

Chapter eleven details mankind’s rebellion from the destruction of Jerusalem unto the close of probation, which according to Sister White is an illustration of the close of probation at the end of the world. Daniel eleven starts at the destruction of Jerusalem, for Daniel is one of those who were taken to Babylon in the threefold destruction of Jerusalem that typified the destruction of the same city in 70 AD, and then again in the latter days as represented by the world.

Ang ikanapulog-usa nga kapitulo nagdetalye sa pagrebelde sa katawhan gikan sa pagkalaglag sa Jerusalem hangtod sa pagtapos sa panahon sa kaluoy, nga sumala kang Sister White usa ka hulagway sa pagtapos sa panahon sa kaluoy sa katapusan sa kalibutan. Ang Daniel onse nagsugod sa pagkalaglag sa Jerusalem, kay si Daniel usa niadtong gidala ngadto sa Babilonia sa tulo-ka-bahin nga pagkalaglag sa Jerusalem nga nahimong tipo sa pagkalaglag sa maong siyudad niadtong AD 70, ug unya pag-usab sa ulahing mga adlaw ingon sa girepresentahan sa kalibutan.

Two literal destructions of Jerusalem that took place on the same day of the year six hundred and sixty-five years apart. Those two destructions were of the city where the Ark was supposed to be located. Shilo possessed the same prophetic characteristics and represents the first destruction of a city where God’s presence was located, or was supposed to be located. When Sister White employs the destruction of Jerusalem as a symbol of the destruction of the latter days, she is commenting on Christ’s sermon on the destruction of Jerusalem.

Duha ka literal nga pagkalaglag sa Jerusalem nga nahitabo sa maong adlaw sa tuig, nga gilay-onan ug unom ka gatus ug kan-uman ug lima ka tuig. Kining duha ka pagkalaglag mao ang sa siyudad diin unta mahimutangan ang Arka. Ang Shilo adunay samang mga kinaiyang profetiko ug nagrepresentar sa nahaunang pagkalaglag sa usa ka siyudad diin nahimutang ang presensya sa Dios, o diin unta nahimutang kini. Sa dihang gigamit ni Sister White ang pagkalaglag sa Jerusalem ingon nga simbolo sa pagkalaglag sa ulahing mga adlaw, naghatag siya ug komentaryo mahitungod sa wali ni Cristo bahin sa pagkalaglag sa Jerusalem.

Shilo, the destruction of Jerusalem under Nebuchadnezzar and Titus are three witnesses of the latter days as represented by the destruction of God’s city. Shilo is the first angel’s message which teaches to fear God, something Eli did not do, and give Him glory, something Eli did not do, for the hour of His judgment is come. The second angel’s message is where we find a doubling as represented by Nebuchadnezzar and Titus. The third destruction of Jerusalem, in the latter days is at the close of probation, which is the close of judgment.

Ang Shilo, ang pagkalaglag sa Jerusalem ilalom ni Nabucodonosor ug ni Tito, mao ang tulo ka mga saksi sa kaulahiang mga adlaw ingon nga gilarawan pinaagi sa pagkalaglag sa siyudad sa Dios. Ang Shilo mao ang mensahe sa unang manulonda nga nagatudlo sa pagkahadlok sa Dios, usa ka butang nga wala buhata ni Eli, ug sa paghatag Kaniya ug himaya, usa ka butang nga wala buhata ni Eli, kay miabut na ang takna sa Iyang paghukom. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda mao ang dapit diin atong makita ang pagdoble ingon nga gilarawan ni Nabucodonosor ug ni Tito. Ang ikatulong pagkalaglag sa Jerusalem, sa kaulahiang mga adlaw, anha sa pagtapos sa panahon sa grasya, nga mao ang pagtapos sa paghukom.

Chapter eleven is the external history of the three angel’s messages. It is sandwiched between chapter ten’s vision of separation and three empowering touches that takes place on the twenty-second day of Daniel’s vision. This means that chapter twelve will also be about the internal story of what befalls God’s people in the latter days. It also means that the light within chapter twelve is twenty-two times more brilliant than the light in chapter ten.

Ang kapitulo onse mao ang eksternal nga kasaysayan sa mga mensahe sa tulo ka manulonda. Kini nahimutang taliwala sa panan-awon sa kapitulo diyes mahitungod sa pagbulag ug sa tulo ka makapalig-on nga paghikap nga nahitabo sa ikakawhaan ug duha ka adlaw sa panan-awon ni Daniel. Kini nagpasabot nga ang kapitulo dose mahitungod usab sa internal nga sugilanon sa mahitabo sa katawohan sa Dios sa ulahing mga adlaw. Nagpasabot usab kini nga ang kahayag sulod sa kapitulo dose kaluhaan ug duha ka pilo nga mas masanagon kay sa kahayag sa kapitulo diyes.

In the vision of the Ulai, Christ was also asked “How long?” The previous twelve verses leading to the question in verse thirteen, were identifying external prophetic history representing important details about the powers of Bible prophecy. Those twelve verses were simply repeating and enlarging upon the history represented in chapter seven. The prophetic history set forth in those verses is repeated and enlarged upon in chapter eleven beginning in the time of the Medes and Persians. The last half of chapter eight and all of chapter nine is the representation of God’s last day people by the prophet Daniel. The vision of prophetic history found in the vision of the Ulai rivers three chapters, along with the representation of God’s people in the chapters by Daniel’s interaction with Gabriel, is the alpha to the omega of chapters ten through twelve.

Diha sa panan-awon sa Ulai, si Cristo usab gipangutana, “Unsa kadugay?” Ang miaging napulog-duha ka bersikulo nga nag-una sa pangutana diha sa bersikulo trese, nag-ila sa gawasnong propetikong kasaysayan nga nagrepresentar sa mahinungdanong mga detalye mahitungod sa mga gahum sa panagna sa Biblia. Kadtong napulog-duha ka bersikulo yano lamang nga nagsubli ug nagpalapad sa kasaysayan nga girepresentar diha sa kapitulo pito. Ang propetikong kasaysayan nga gipadayag nianang mga bersikulo gisubli ug gipalapdan diha sa kapitulo onse sugod sa panahon sa mga Medianhon ug Persiano. Ang ulahing katunga sa kapitulo walo ug ang tibuok kapitulo nuebe mao ang representasyon sa katawhan sa Dios sa katapusang mga adlaw pinaagi sa manalagna nga si Daniel. Ang panan-awon sa propetikong kasaysayan nga makita diha sa panan-awon sa mga suba sa Ulai sa tulo ka mga kapitulo, uban sa representasyon sa katawhan sa Dios diha sa mga kapitulo pinaagi sa pakig-uban ni Daniel kang Gabriel, mao ang alpha ngadto sa omega sa mga kapitulo napulo hangtod napulog-duha.

Because the Hiddekel is the omega and the Ulai the alpha, the power represented by the light that is unsealed in chapter twelve, when the time of the end is reached, is twenty-two times brighter than the vision which is the central pillar and foundation of Adventism. This being the case; the light of Daniel’s last vision is directly identified as light associated with God’s people in the latter days. When the angel asks the man clothed in linen, “How long?” to the end of these wonders, the wonders are those who shine as the stars forever and ever as Abram’s covenant history echoes of a command for Abram to look to the stars. The wonders in Daniel twelve is the transformation of human beings into the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Tungod kay ang Hiddekel mao ang omega ug ang Ulai mao ang alpha, ang gahum nga girepresentahan sa kahayag nga mabuksan sa ikaduhang pulo ug duha nga kapitulo, sa dihang maabot ang panahon sa katapusan, kaluhaan ug duha ka pilo nga mas hayag kay sa panan-awon nga mao ang sentral nga haligi ug pundasyon sa Adventismo. Tungod niini; ang kahayag sa katapusang panan-awon ni Daniel tuwirang giila ingon nga kahayag nga may kalabutan sa katawohan sa Dios sa ulahing mga adlaw. Sa dihang mangutana ang manulonda sa tawo nga sinul-oban ug lino, “Unsa pa kadugay?” hangtod sa katapusan niining mga katingalahan, ang mga katingalahan mao kadtong mosidlak sama sa mga bitoon hangtod sa kahangturan, maingon nga ang kasaysayan sa tugon ni Abram nagpatugbaw sa usa ka sugo kang Abram nga motan-aw ngadto sa mga bitoon. Ang mga katingalahan sa Daniel dose mao ang pagbag-o sa mga tawhanong binuhat ngadto sa bandila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

In an earlier point we identified that verse eleven of Daniel twelve identifies a prophetic period that consist of two periods, the first of which is thirty years. In order to place the proper emphasis on verse eleven, I went to verse seven; to show Christ’s direct involvement with the wonders He accomplishes among His people in the latter days.

Sa usa ka naunang punto atong gipaila nga ang bersikulo onse sa Daniel dose nagpaila sa usa ka propetikong yugto nga naglangkob sa duha ka mga yugto, ang una niini maoy katloan ka tuig. Aron ikabutang ang husto nga paghatag og gibug-aton sa bersikulo onse, miadto ako sa bersikulo siyete; aron ipakita ang direktang pagkalambigit ni Cristo sa mga katingalahan nga Iyang ginahimo taliwala sa Iyang katawhan sa ulahing mga adlaw.

In returning to verse eleven I wish to remind you that chapter twelve is directly called the “latter days” by Gabriel. In the days of the one hundred and forty-four thousand, the days in which they are sealed and enter into covenant with God; according to the book of Daniel, there will be a message unsealed that will swell into a loud cry. That message is represented in chapter twelve by three distinct prophetic periods, that have already been defined by the Millerites, and thereafter endorsed by the Spirit of Prophecy. Those three periods do not represent time, for the very same angel who holds up both hands to heaven in chapter twelve, held up one hand to heaven in Revelation ten, and swore there would be time no longer. That pronouncement in 1844 means that the three prophetic periods in Daniel twelve are symbolic periods that are not meant to represent time.

Sa pagbalik sa bersikulo onse, buot ko nga pahinumdoman kamo nga ang kapitulo dose tuwirang gitawag ni Gabriel nga “ulahing mga adlaw.” Sa mga adlaw sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ang mga adlaw diin sila pagatimbrihan ug mosulod sa tugon uban sa Dios; sumala sa basahon ni Daniel, may usa ka mensahe nga pagahubaran sa patik ug motubo ngadto sa usa ka makusog nga pagtuaw. Kana nga mensahe gihulagway diha sa kapitulo dose pinaagi sa tulo ka lahi nga mapanagnaong mga yugto, nga napasabot na sa mga Millerite, ug sa ulahi gipamatud-an sa Espiritu sa Tagna. Kining tulo ka mga yugto dili nagrepresentar ug panahon, kay ang mao gihapong manulonda nga mitaas sa duha ka kamot ngadto sa langit diha sa kapitulo dose, mitaas ug usa ka kamot ngadto sa langit diha sa Pinadayag 10, ug nanumpa nga wala nay panahon. Kana nga pagpahayag niadtong 1844 nagpasabot nga ang tulo ka mapanagnaong mga yugto sa Daniel dose mga simbolikong yugto nga wala gituyo sa pagrepresentar ug panahon.

Therefore, when the middle symbolic prophetic period in Daniel twelve is a twofold period that begins with thirty years in the very chapter that Michael stands up, then you know that the twofold period beginning with thirty years is the perfect fulfillment of Abram’s alpha prophecy. The omega of the time prophecy which begins covenant history in terms of a chosen people, reaches its perfect fulfillment in the same chapter which is the climax of Daniel’s testimony of what will befall God’s people in the last days.

Busa, sa dihang ang tunga‑tunga nga simbolikong propetikong yugto sa Daniel dose maoy usa ka pinilo nga yugto nga nagsugod uban ang katloan ka tuig sa mismong kapitulo diin mitindog si Michael, nan inyong mahibal‑an nga ang pinilo nga yugto nga nagsugod uban ang katloan ka tuig mao ang hingpit nga katumanan sa alpha nga tagna ni Abram. Ang omega sa tagna sa panahon, nga nagsugod sa kasaysayan sa pakigsaad diha sa kahulogan sa usa ka piniling katawhan, moabut sa iyang hingpit nga katumanan sa maong kapitulo usab, nga mao ang kinatumyan sa pagpamatuod ni Daniel mahitungod sa mahitabo sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw.

At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced seals God’s people. At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced is represented by three prophetic periods within Daniel’s last chapter. That chapter is the omega of the three chapters that make up the Hiddekel vision, and the Hiddekel vision is the omega to the three chapters that represent the alpha of the river visions of Daniel. The rivers that began in Eden finally ended up with Daniel, and then God’s prophetic Word brought them to the Millerite movement of the first and second angel, the alpha movement of the three angels’ two movements. The 1290 years of verse eleven are the omega to Abram and Pauls’ 430-year prophecy.

Sa panahon sa katapusan, ang basahon ni Daniel mabuksan, ug ang kahayag nga mapadayag maoy nagtimri sa katawohan sa Dios. Sa panahon sa katapusan, ang basahon ni Daniel mabuksan, ug ang kahayag nga mapadayag gihulagway pinaagi sa tulo ka mga panahong tagna sulod sa katapusang kapitulo ni Daniel. Kining maong kapitulo mao ang omega sa tulo ka mga kapitulo nga naglangkob sa panan-awon sa Hiddekel, ug ang panan-awon sa Hiddekel mao ang omega sa tulo ka mga kapitulo nga nagrepresentar sa alpha sa mga panan-awon sa suba diha kang Daniel. Ang mga suba nga nagsugod sa Eden sa katapusan miabut kang Daniel, ug unya ang profetikanhong Pulong sa Dios nagdala kanila ngadto sa kalihokang Millerita sa nahaunang ug ikaduhang manulonda, ang alpha nga kalihokan sa duha ka mga kalihokan sa tulo ka mga manulonda. Ang 1290 ka tuig sa bersikulo onse mao ang omega sa 430 ka tuig nga tagna nila ni Abram ug ni Pablo.

Before we continue on in Daniel twelve and its connection to Abram’s prophecy it is good to remember who Paul was. Paul was not only the apostle to the Gentiles, but just as importantly he presented his message through God’s prophetic Word. More importantly than that, is that Paul was a dispensational prophet. A dispensational prophet is a prophet raised up to guide God’s people from one dispensation to another like unto Moses, from altar worship to sanctuary worship; John the Baptist; from the earthly sanctuary to the Heavenly Sanctuary. Paul recorded more information and rules of the application of the literal to the spiritual than all the other Bible authors combined, by far! He was raised up to explain the transition of literal to spiritual in the context of God’s covenant people.

Sa dili pa kita mopadayon sa Daniel dose ug sa kalambigitan niini sa tagna ni Abram, maayong hinumdoman kon kinsa si Pablo. Si Pablo dili lamang apostol ngadto sa mga Hentil, kondili sama kaimportante nga iyang gipahayag ang iyang mensahe pinaagi sa profetikong Pulong sa Dios. Labaw pa kaimportante niana, si Pablo usa ka dispensasyonal nga propeta. Ang usa ka dispensasyonal nga propeta mao ang usa ka propeta nga gipatindog aron sa paggiya sa katawhan sa Dios gikan sa usa ka dispensasyon ngadto sa lain, sama kang Moises, gikan sa pagsimba diha sa halaran ngadto sa pagsimba diha sa santuwaryo; si Juan Bautista; gikan sa yutan-ong santuwaryo ngadto sa Langitnong Santuwaryo. Si Pablo nagtala ug mas daghang kasayoran ug mga lagda sa pag-aplikar sa literal ngadto sa espirituwal kay sa tanang uban pang mga tagsulat sa Biblia nga gihiusa, sa hilabihan! Gipatindog siya aron sa pagpasabot sa pagbalhin gikan sa literal ngadto sa espirituwal sulod sa konteksto sa mga katawhan sa Dios nga may pakigsaad.

Paul is the connecting link between the covenant promises of Abraham’s chosen people, when that chosen people transitioned from literal to spiritual. If you are not settled into the role of who Paul was in covenant history, then you might not see how divinely fitting it is, that the first-time prophecy of God’s covenant people is a twofold time prophecy that begins with a 30-year period. One prophecy put in place by the father of the chosen people, and when they transition to a spiritual chosen people, a dispensational prophet was raised up to identify and explain that transition, and also to ratify Abram’s time-prophecy with a second witness from the New Testament aligned with the first witness from the Old Testament. Abram at the start, then Paul at the end typify the significance of the 1290 of the latter days.

Si Pablo mao ang nagdugtong nga sumpay tali sa mga saad sa tugon ngadto sa piniling katawhan ni Abraham, sa dihang kadtong piniling katawhan mibalhin gikan sa literal ngadto sa espirituwal. Kon wala ka mapahimutang sa papel kung kinsa si Pablo sa kasaysayan sa tugon, nan tingali dili nimo makita kung unsa ka balaanong haum nga ang unang-panahon nga propesiya sa katawhan sa tugon sa Dios usa ka duruha-ka-yugtong propesiya sa panahon nga nagsugod sa usa ka 30 ka tuig nga yugto. Usa ka propesiya nga gitukod sa amahan sa piniling katawhan, ug sa dihang sila mibalhin ngadto sa usa ka espirituwal nga piniling katawhan, gipatindog ang usa ka dispensasyonal nga propeta aron sa pag-ila ug pagpasabot nianang pagbalhin, ug usab aron sa pagmatuod sa panahong-propesiya ni Abram pinaagi sa ikaduhang saksi gikan sa Bag-ong Tugon nga nahiuyon sa unang saksi gikan sa Daang Tugon. Si Abram sa sinugdanan, unya si Pablo sa katapusan, naglarawan sa kahulogan sa 1290 sa ulahing mga adlaw.

We will continue in the next article.

Magpadayon kita sa sunod nga artikulo.

“Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement. The remnant church will then be brought into great trial and distress. Those who keep the commandments of God and the faith of Jesus will feel the ire of the dragon and his hosts. Satan numbers the world as his subjects; he has gained control even of many professing Christians. But here is a little company who are resisting his supremacy. If he could blot them from the earth, his triumph would be complete. As he influenced the heathen nations to destroy Israel, so in the near future he will stir up the wicked powers of earth to destroy the people of God. Men will be required to render obedience to human edicts in violation of the divine law.

“Ang panan-awon ni Zacarias mahitungod kang Josue ug sa Manulonda nagapadapat uban sa talagsaong gahum sa kasinatian sa katawhan sa Dios sa panapos nga mga talan-awon sa dakong adlaw sa pagtabon-sa-sala. Ang salin nga iglesia unya pagaagion ngadto sa dakong pagsulay ug kaguol. Kadtong nanagbantay sa mga sugo sa Dios ug sa pagtoo ni Jesus mobati sa kasuko sa dragon ug sa iyang mga panon. Giisip ni Satanas ang kalibotan ingon nga iyang mga sakop; nakab-ot niya ang pagdumala bisan sa daghan nga nag-angkon nga mga Cristohanon. Apan ania ang usa ka gamayng pundok nga nagasukol sa iyang pagkalabaw. Kon mahimo niya silang papason gikan sa yuta, hingpit na unta ang iyang kadaugan. Maingon nga iyang giimpluwensyahan ang mga nasod nga pagano sa paglaglag sa Israel, sa haduol nga umaabot iyang pagahugyawon ang daotang mga gahum sa yuta sa paglaglag sa katawhan sa Dios. Gikinahanglan ang mga tawo sa pagtuman sa tawhanong mga sugo nga nagalapas sa balaang kasugoan.

“Those who are true to God will be menaced, denounced, proscribed. They will be ‘betrayed both by parents, and brethren, and kinsfolks, and friends,’ even unto death. Luke 21:16. Their only hope is in the mercy of God; their only defense will be prayer. As Joshua pleaded before the Angel, so the remnant church, with brokenness of heart and unfaltering faith, will plead for pardon and deliverance through Jesus, their Advocate. They are fully conscious of the sinfulness of their lives, they see their weakness and unworthiness; and they are ready to despair.

“Ang mga matinud-anon sa Dios hulgaon, sultihan og daotan, ug ipailalom sa pagdili. Sila “itugyan sa mga ginikanan, ug mga igsoon, ug mga paryente, ug mga higala,” bisan ngadto sa kamatayon. Lucas 21:16. Ang ilang bugtong paglaum anaa sa kaluoy sa Dios; ang ilang bugtong panalipod mao ang pag-ampo. Maingon nga si Josue nangamuyo sa atubangan sa Manulonda, mao usab ang salin nga iglesia, uban sa pagkabungkag sa kasingkasing ug sa dili matarug nga pagtoo, nga mangamuyo alang sa kapasayloan ug kaluwasan pinaagi kang Jesus, nga ilang Manlalaban. Hingpit nilang nasabtan ang pagkamakasasala sa ilang mga kinabuhi, nakita nila ang ilang kahuyang ug pagkadili-takus; ug andam na sila sa pagkawalay-paglaum.”

“The tempter stands by to accuse them, as he stood by to resist Joshua. He points to their filthy garments, their defective characters. He presents their weakness and folly, their sins of ingratitude, their unlikeness to Christ, which has dishonored their Redeemer. He endeavors to affright them with the thought that their case is hopeless, that the stain of their defilement will never be washed away. He hopes so to destroy their faith that they will yield to his temptations, and turn from their allegiance to God.

“Ang maninintal nagatindog sa tupad aron sa pagsumbong kanila, maingon sa iyang pagtindog sa tupad aron sa pagsukol kang Josue. Iyang gipunting ang ilang mahugaw nga mga sapot, ang ilang depektibong mga kinaiya. Iyang gipadayag ang ilang kaluyahon ug kabuang, ang ilang mga sala sa pagkadili mapasalamaton, ang ilang pagkadili sama kang Cristo, nga nakapakaulaw sa ilang Manunubos. Naningkamot siya sa paghadlok kanila pinaagi sa hunahuna nga ang ilang kahimtang wala nay paglaum, nga ang mansa sa ilang kahugawan dili gayod mahugasan. Naglaum siya sa ingon niana nga paagi sa paglaglag sa ilang pagtuo aron motugyan sila sa iyang mga pagtintal, ug motalikod gikan sa ilang pagkamaunongon ngadto sa Dios.

“Satan has an accurate knowledge of the sins that he has tempted God’s people to commit, and he urges his accusations against them, declaring, that by their sins they have forfeited divine protection, and claiming that he has the right to destroy them. He pronounces them just as deserving as himself of exclusion from the favor of God. ‘Are these,’ he says, ‘the people who are to take my place in heaven, and the place of the angels who united with me? They profess to obey the law of God; but have they kept its precepts? Have they not been lovers of self more than lovers of God? Have they not placed their own interests above His service? Have they not loved the things of the world? Look at the sins that have marked their lives. Behold their selfishness, their malice, their hatred of one another. Will God banish me and my angels from His presence, and yet reward those who have been guilty of the same sins? Thou canst not do this, O Lord, in justice. Justice demands that sentence be pronounced against them.’

“Si Satanas adunay tukma nga kahibalo sa mga sala nga iyang gitintal ang katawohan sa Dios sa pagbuhat, ug iyang mapugsanon nga gipasaka ang iyang mga sumbong batok kanila, nga nagapahayag nga pinaagi sa ilang mga sala ilang nawala ang balaang panalipod, ug nagaangkon nga siya adunay katungod sa paglaglag kanila. Iyang ginaingon nga sila takos usab, sama kaniya, nga mawad-an sa pabor sa Dios. ‘Mao ba kini,’ siya nagaingon, ‘ang mga tawo nga mopuli sa akong dapit didto sa langit, ug sa dapit sa mga manulunda nga nakighiusa kanako? Sila nagaangkon nga nagatuman sa balaod sa Dios; apan ilang gitipigan ba ang mga sugo niini? Wala ba sila mahigugmaon sa kaugalingon labaw pa kay sa mahigugmaon sa Dios? Wala ba nila ibutang ang ilang kaugalingong mga interes labaw sa Iyang pag-alagad? Wala ba nila higugmaa ang mga butang sa kalibutan? Tan-awa ang mga sala nga nagtimaan sa ilang mga kinabuhi. Tan-awa ang ilang kahakog, ang ilang pagkamadinauton, ang ilang pagdumot sa usa’g usa. Papahawaon ba sa Dios ako ug ang akong mga manulunda gikan sa Iyang presensya, ug unya gantihan kadtong nakasala sa mao rang mga sala? Dili Mo mahimo kini, O Ginoo, sa hustisya. Ang hustisya nagakinahanglan nga ipamulong ang hukom batok kanila.’”

“But while the followers of Christ have sinned, they have not given themselves up to be controlled by the satanic agencies. They have repented of their sins and have sought the Lord in humility and contrition, and the divine Advocate pleads in their behalf. He who has been most abused by their ingratitude, who knows their sin and also their penitence, declares: ‘The Lord rebuke thee, O Satan. I gave My life for these souls. They are graven upon the palms of My hands. They may have imperfections of character; they may have failed in their endeavors; but they have repented, and I have forgiven and accepted them.’

“Apan samtang ang mga sumusunod kang Cristo nakasala, wala nila itugyan ang ilang kaugalingon aron madumalahan sa mga ahensiya ni Satanas. Naghinulsol sila sa ilang mga sala ug nangita sa Ginoo diha sa pagpaubos ug pagmahay, ug ang langitnong Manlalaban nagapangamuyo alang kanila. Siya nga labing giabuso sa ilang pagkamapasalamaton, nga nasayod sa ilang sala ug usab sa ilang paghinulsol, nagpahayag: ‘Ang Ginoo magabadlong kanimo, O Satanas. Gihatag Ko ang Akong kinabuhi alang niining mga kalag. Nakasulat sila sa mga palad sa Akong mga kamot. Mahimo nga aduna silay mga kakulangan sa kinaiya; mahimo nga napakyas sila sa ilang mga paningkamot; apan naghinulsol sila, ug Akong gipasaylo ug gidawat sila.’”

“The assaults of Satan are strong, his delusions are subtle; but the Lord’s eye is upon His people. Their affliction is great, the flames of the furnace seem about to consume them; but Jesus will bring them forth as gold tried in the fire. Their earthliness will be removed, that through them the image of Christ may be perfectly revealed.

“Makusgan ang mga pagsulong ni Satanas, ug maliputon ang iyang mga paglimbong; apan ang mata sa Ginoo anaa ibabaw sa Iyang katawhan. Daku ang ilang kasakit, ang mga kalayo sa hudno daw hapit na mag-ut-ut kanila; apan pagagawason sila ni Jesus ingon nga bulawan nga gisulayan sa kalayo. Ang ilang pagka-yutan-on pagakuhaon, aron pinaagi kanila ang dagway ni Cristo hingpit nga mapadayag.

“At times the Lord may seem to have forgotten the perils of His church and the injury done her by her enemies. But God has not forgotten. Nothing in this world is so dear to the heart of God as His church. It is not His will that worldly policy shall corrupt her record. He does not leave His people to be overcome by Satan’s temptations. He will punish those who misrepresent Him, but He will be gracious to all who sincerely repent. To those who call upon Him for strength for the development of Christian character, He will give all needed help.

“Usahay ang Ginoo daw ingon nga nahikalimot sa mga kapeligrohan sa Iyang iglesia ug sa kadaot nga gibuhat kaniya sa iyang mga kaaway. Apan ang Dios wala mahikalimot. Walay bisan unsa niining kalibotana nga mas bililhon sa kasingkasing sa Dios kay sa Iyang iglesia. Dili Iyang kabubut-on nga ang kalibutanong palisiya maoy modaut sa iyang kasaysayan. Dili Niya biyaan ang Iyang katawhan aron mapukan sa mga tentasyon ni Satanas. Silotan Niya kadtong nagapasipala Kaniya, apan magmapuanguron Siya ngadto sa tanan nga sa kinasingkasing naghinulsol. Alang kanila nga nagatawag Kaniya alang sa kusog alang sa pagpalambo sa Cristohanong kinaiya, Ihatag Niya ang tanang gikinahanglang tabang.

“In the time of the end the people of God will sigh and cry for the abominations done in the land. With tears they will warn the wicked of their danger in trampling upon the divine law, and with unutterable sorrow they will humble themselves before the Lord in penitence. The wicked will mock their sorrow and ridicule their solemn appeals. But the anguish and humiliation of God’s people is unmistakable evidence that they are regaining the strength and nobility of character lost in consequence of sin. It is because they are drawing nearer to Christ, because their eyes are fixed on His perfect purity, that they discern so clearly the exceeding sinfulness of sin. Meekness and lowliness are the conditions of success and victory. A crown of glory awaits those who bow at the foot of the cross.

“Sa panahon sa katapusan ang katawhan sa Dios mangaguy-og ug managtiyabaw tungod sa mga dulumtanan nga ginabuhat sa yuta. Uban sa mga luha ilang pasidan-an ang daotan sa ilang katalagman sa pagyatak sa balaang kasugoan, ug uban sa dili malitok nga kasubo magmapainubsanon sila sa ilang kaugalingon sa atubangan sa Ginoo diha sa paghinulsol. Ang mga daotan magbiaybiay sa ilang kasubo ug magtamay sa ilang masulob-ong mga paghangyo. Apan ang kasakit ug pagpaubos sa katawhan sa Dios maoy dili ikalimod nga pamatuod nga ilang nabawi pag-usab ang kusog ug kahalangdon sa kinaiya nga nawala tungod sa sala. Tungod kini kay sila nagkaduol kang Cristo, tungod kay ang ilang mga mata nagtutok sa Iyang hingpit nga kaputli, mao nga ilang makita sa ingon ka tin-aw ang hilabihang pagkamakasasala sa sala. Ang kaaghop ug pagkamapaubsanon mao ang mga kahimtang sa kalampusan ug kadaogan. Ang usa ka purongpurong sa himaya nagaabot niadtong mga moyukbo diha sa tiilan sa krus.”

“God’s faithful, praying ones are, as it were, shut in with Him. They themselves know not how securely they are shielded. Urged on by Satan, the rulers of this world are seeking to destroy them; but could the eyes of God’s children be opened as were the eyes of Elisha’s servant at Dothan, they would see angels of God encamped about them, holding in check the hosts of darkness.

“Ang mga matinumanong magtotoo sa Dios, nga nagaampo, daw ingon nga gitakpan uban Kaniya. Sila mismo wala masayod kon unsa ka luwas ang panalipod nga nagalibot kanila. Sa pagdasig ni Satanas, ang mga magmamando niining kalibotana nagapangita sa paglaglag kanila; apan kon ang mga mata sa mga anak sa Dios maablihan sama sa pagkaabli sa mga mata sa ulipon ni Eliseo didto sa Dotan, ilang makita ang mga manolonda sa Dios nga nagapahimutang nga nagalibot kanila, nga nagapugong sa mga panon sa kangitngit.”

“As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments,’ and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ Zechariah 3:4. The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. A ‘fair miter’ is set upon their heads.

“Samtang ang katawhan sa Dios nagpaubos sa ilang mga kalag sa atubangan Niya, nga nagapangamuyo alang sa kaputli sa kasingkasing, gihatag ang sugo, ‘Kuhaa ang mahugaw nga mga sapot,’ ug gisulti ang makapadasig nga mga pulong, ‘Tan-awa, gipapas Ko na ang imong kasal-anan gikan kanimo, ug sul-oban Ko ikaw ug ilisan nga mga bisti.’ Zacarias 3:4. Ang walay buling nga bisti sa pagkamatarong ni Cristo ipasul-ob ibabaw sa sinulayan, gitintal, matinumanong mga anak sa Dios. Ang tinamay nga salin gisul-oban ug mahimayaong saput, nga dili na gayud pagahugawan pa sa mga pagkadunot sa kalibutan. Ang ilang mga ngalan magapabilin sa basahon sa kinabuhi sa Cordero, nalista uban sa mga matinumanon sa tanang kapanahonan. Gisukol nila ang mga limbong sa maglilimbong; wala sila mapahilayo gikan sa ilang pagkamatinud-anon pinaagi sa pagngulob sa dragon. Karon sila walay kataposang luwas gikan sa mga lalang sa mananintal. Ang ilang mga sala ibalhin ngadto sa tinubdan sa sala. Usa ka ‘matahum nga purongpurong sa saserdote’ ibutang ibabaw sa ilang mga ulo.”

“While Satan has been urging his accusations, holy angels, unseen, have been passing to and fro, placing upon the faithful ones the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’ Revelation 14:4, 5.

“Samtang si Satanas nag-awhag sa iyang mga sumbong, ang mga balaang manulonda, nga dili makita, nagbalik-balik, nga nagabutang sa selyo sa buhing Dios ibabaw sa mga matinumanon. Mao kini sila ang nagatindog sa Bukid sa Zion uban sa Cordero, nga may ngalan sa Amahan nga nahisulat diha sa ilang mga agtang. Nag-awit sila sa bag-ong awit sa atubangan sa trono, kadtong awita nga walay bisan kinsa nga makat-on gawas sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga gitubos gikan sa yuta. ‘Kini sila mao ang mga nagsunod sa Cordero bisan asa Siya moadto. Kini sila gitubos gikan sa taliwala sa mga tawo, nga nahimong unang mga bunga alang sa Dios ug sa Cordero. Ug sa ilang baba walay limbong nga hingkaplagan: kay sila walay kasaypanan sa atubangan sa trono sa Dios.’ Pinadayag 14:4, 5.”

“Now is reached the complete fulfillment of the words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My Servant the Branch.’ Zechariah 3:8. Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.’ Isaiah 4:2, 3.” Prophets and Kings 587–592.

“Karon hingpit na nga natuman ang mga pulong sa Manulonda: ‘Pamati karon, O Josue nga labawng sacerdote, ikaw, ug ang imong mga kauban nga nagalingkod sa imong atubangan: kay sila mga tawo nga kahibudngan; kay, ania karon, akong pagulaon ang Akong Alagad nga mao ang Sanga.’ Zacarias 3:8. Si Cristo gipadayag ingon nga Manunubos ug Manluluwas sa Iyang katawhan. Karon sa pagkatinuod ang mga salin ‘mga tawo nga kahibudngan,’ sanglit ang mga luha ug pagpaubos sa ilang pagpanglangyaw mopuli sa kalipay ug kadungganan diha sa presensya sa Dios ug sa Cordero. ‘Niadtong adlawa ang sanga ni Jehova mahimong matahum ug mahimayaon, ug ang bunga sa yuta mahimong halangdon ug maanindot alang kanila nga nangalagiw sa Israel. Ug mahitabo, nga siya nga mahibilin sa Sion, ug siya nga magapabilin sa Jerusalem, pagatawgon nga balaan, bisan ang matag-usa nga nahisulat uban sa mga buhi sa Jerusalem.’ Isaias 4:2, 3.” Prophets and Kings 587–592.