The internal omega capstone test that follows the external alpha foundation test of 2024, requires a definition of the “storehouse,” and of the “meat” that is kept in the storehouse. The test is prophetic, and has an internal and external line of truth. Are the jewels James White’s remnant, or are they the truths if God’s Word? They are both.
Ang sulodnong pagsulay sa omega capstone nga mosunod sa gawasnong alpha foundation test sa 2024, nagkinahanglan og kahulogan sa “tipiganan,” ug sa “karne” nga gitipigan sulod sa tipiganan. Kini nga pagsulay mapanagnaon, ug adunay sulodnong ug gawasnong linya sa kamatuoran. Ang mga mutya ba mao ang salin ni James White, o mao ba kini ang mga kamatuoran sa Pulong sa Dios? Pareho silang duha.
At 9/11, God’s people were called to eat the little book and return to Jeremiah’s old paths, where the foundations were then laid. At 9/11, it was seen that when John, in Revelation chapter eleven was told to measure, he was told to measure two things. He was told to measure both the temple, and the worshippers therein. He was told to leave off the courtyard of the 1,260 years of the Gentiles trampling down the sanctuary and host. The sanctuary and the host are the temple and the worshippers therein.
Sa 9/11, ang katawhan sa Dios gitawag sa pagkaon sa gamayng basahon ug sa pagbalik ngadto sa karaang mga dalan ni Jeremias, diin didto ang mga patukoranan gipahimutang. Sa 9/11, nakita nga sa dihang si Juan, diha sa Pinadayag kapitulo onse, gisugo sa pagsukod, gisugo siya sa pagsukod sa duha ka butang. Gisugo siya sa pagsukod sa templo ug sa mga magsisimba sulod niini. Gisugo siya sa pagbiya sa hawanan sa 1,260 ka tuig sa mga Gentil nga nagatamak sa balaang puloy-anan ug sa panon. Ang balaang puloy-anan ug ang panon mao ang templo ug ang mga magsisimba sulod niini.
In 2023, the same angel that had descended at 9/11 descended again, unsealing the message of the Midnight Cry, and then in 2024 the external foundational test of whether the symbol of Rome still establishes the vision as it had for the Millerites.
Niadtong 2023, ang mao rang manulonda nga mikunsad sa 9/11 mikunsad pag-usab, nga nag-abli sa mensahe sa Tunga sa Gabii nga Singgit, ug unya sa 2024 ang panggawas nga pundasyonal nga pagsulay kon ang simbolo sa Roma nagapadayon pa ba sa pagpalig-on sa panan-awon maingon nga gibuhat niini alang sa mga Millerite.
The “open windows” of heaven identify the arrival of the internal omega test of the temple and the call to “return.” The test requires identifying two symbols. When the third angel arrived in 1844, and then again at 9/11, John is told to measure the temple and the worshippers therein, thus identifying a prophetic work of measuring the temple and worshippers in 2023. Malachi raises the question of what is the “storehouse,” and what is the “meat?” These same questions in Miller’s dream would be, what is “the casket,” and what is “the jewels.”
Ang “mga bukás nga tamboanan” sa langit nagtimaan sa pag-abot sa internal nga omega nga pagsulay sa templo ug sa panawagan sa “pagbalik.” Ang pagsulay nagkinahanglan sa pag-ila sa duha ka mga simbolo. Sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong 1844, ug unya pag-usab sa 9/11, si Juan gisugo sa pagsukod sa templo ug sa mga nagsimba diha niini, sa ingon nag-ila sa usa ka propetikanhong buluhaton sa pagsukod sa templo ug sa mga nagsimba sa 2023. Gipangutana ni Malakias kon unsa ang “tipiganan,” ug unsa ang “pagkaon?” Kining maong mga pangutana sa damgo ni Miller mao kini: unsa ang “kaha,” ug unsa ang “mga alahas.”
Miller’s dream identifies the open windows of heaven as the point where the church triumphant in Revelation nineteen is raised up in white linen to ride upon the white horses of the army of the Lord of hosts. The open windows are where Malachi’s blessing or curse is poured out. Miller’s open window is where the rubbish is removed and the jewels are gathered into the casket.
Ang damgo ni Miller nag-ila sa mga abli nga tamboanan sa langit ingon nga dapit diin ang simbahan nga madaugon diha sa Pinadayag 19 ginapataas diha sa maputing lino aron mosakay ibabaw sa maputing mga kabayo sa kasundalohan sa Ginoo sa mga panon. Ang mga abli nga tamboanan mao ang dapit diin ang panalangin o tunglo ni Malakias ginabubo. Ang abli nga tamboanan ni Miller mao ang dapit diin ang mga basura ginatangtang ug ang mga mutya gitigom ngadto sa kahon sa mga alahas.
The first reference to the windows of heaven is in the story of Noah, and when those windows were opened, there was rain for forty days and forty nights. When the windows are opened eight souls are on the ark. The baptism at the Red Sea introduced forty years of wandering until the Jordan was crossed. When Christ was later baptized at that very spot, He was driven into the wilderness for forty days. When He was resurrected, as typified by His baptism He taught the disciples for forty days before He ascended to heaven.
Ang unang paghisgot sa mga tamboanan sa langit makita sa sugilanon ni Noe, ug sa dihang naablihan kadtong mga tamboanan, miulan sulod sa kap-atan ka adlaw ug kap-atan ka gabii. Sa dihang maablihan ang mga tamboanan, walo ka kalag ang atua sa arka. Ang bautismo sa Dagat nga Mapula misulod ngadto sa kap-atan ka tuig nga paglatagaw hangtod nga natabok ang Jordan. Sa dihang si Cristo sa ulahi gibautismohan niadtong maong dapit, Siya giaghat ngadto sa kamingawan sulod sa kap-atan ka adlaw. Sa dihang nabanhaw Siya, ingon nga gihulagway pinaagi sa Iyang bautismo, gitudloan Niya ang mga tinun-an sulod sa kap-atan ka adlaw sa wala pa Siya mikayab ngadto sa langit.
When the church changes from the church militant unto the church triumphant, thirty-year-old king David will reign for forty years. The church triumphant is represented with a prophet, a priest and a king. The prophet who was thirty years old when he began his ministry of twenty-two years was Ezekiel, and he began that ministry, when the heavens were opened.
Sa dihang ang iglesia mausab gikan sa iglesia nga mapig‑on sa gubat ngadto sa iglesia nga mananaog, ang hari nga si David nga katloan ka tuig ang panuigon magahari sulod sa kap‑atan ka tuig. Ang iglesia nga mananaog gilarawan pinaagi sa usa ka propeta, usa ka pari, ug usa ka hari. Ang propeta nga katloan ka tuig ang panuigon sa dihang gisugdan niya ang iyang ministeryo nga may kaluhaan ug duha ka tuig mao si Ezekiel, ug gisugdan niya kadtong ministeryo sa dihang nabuksan ang mga langit.
Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.
Karon nahitabo sa ikakatloan ka tuig, sa ikaupat ka bulan, sa ikalimang adlaw sa bulan, sa diha nga ako didto uban sa mga binihag daplin sa suba sa Chebar, nga ang mga langit naablihan, ug nakita ko ang mga panan-awon sa Dios. Ezekiel 1:1.
At thirty years old Joseph began to reign as priest and he was confronted with the east wind of Islam bringing an escalating crisis that allowed Egypt, the dragon that lieth in the sea, to implement a one-world government. In that crisis Joseph gathered the meat into the storehouses.
Sa may katloan ka tuig ang panuigon, si Jose nagsugod sa paghari ingon nga saserdote, ug iyang giatubang ang hangin sa sidlakan sa Islam nga nagdala ug nagkakusog nga krisis nga nagtugot sa Egipto, ang dragon nga nagahigda sa dagat, sa pagpatuman sa usa ka pangkalibotang kagamhanan. Niadtong maong krisis, gitigom ni Jose ang kalan-on ngadto sa mga tipiganan.
In July of 2023, a voice was heard in the wilderness, then the Lion of the tribe of Judah began to unseal the message of the Midnight Cry. In 2024, the foundational external alpha test separated two classes, and the process of unsealing continued. Now in 2026, the temple internal omega test that will once again separate two classes has arrived.
Sa Hulyo sa 2023, usa ka tingog nadungog sa kamingawan, unya ang Leon sa banay ni Juda misugod sa pagbukas sa mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabii. Sa 2024, ang pundasyonal nga panggawas nga alpha nga pagsulay mibulag sa duha ka hut-ong, ug ang proseso sa pagbukas nagpadayon. Karon sa 2026, miabot na ang sulodnon sa templo nga omega nga pagsulay nga sa makausa pa magbulag sa duha ka hut-ong.
The sacred week that Christ, as the Messenger of the Covenant, confirmed the covenant with many is the courtyard, and the holy place. October 22, 1844 until Michael stands up (as He did at the end of that sacred week when Stephen was stoned) is the Most Holy Place. The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and are the alpha of the feasts, and the fall feasts of the trumpets on the first day, the day of Atonement on the tenth day, and then the feast of tabernacles from the fifteenth to twenty-second day are the omega of the feasts.
Ang balaang semana diin si Cristo, ingon nga ang Mensahero sa Tugon, nagpalig-on sa tugon uban sa daghan mao ang sawang ug ang Balaang Dapit. Gikan sa Oktubre 22, 1844 hangtod si Miguel motindog (ingon sa Iyang gibuhat sa katapusan niadtong balaang semanaha sa dihang gibato si Esteban) mao ang Labing Balaang Dapit. Ang mga kapistahan sa tingpamulak natuman sulod sa balaang semana, ug mao ang alpha sa mga kapistahan; ug ang mga kapistahan sa tinghunlak—ang sa mga trumpeta sa nahaunang adlaw, ang adlaw sa Pagpasig-uli sa ikapulo nga adlaw, ug unya ang kapistahan sa mga tabernakulo gikan sa ikanapulog-lima hangtod sa ika-baynte-dos nga adlaw—mao ang omega sa mga kapistahan.
“In like manner the types which relate to the second advent must be fulfilled at the time pointed out in the symbolic service. Under the Mosaic system the cleansing of the sanctuary, or the great Day of Atonement, occurred on the tenth day of the seventh Jewish month (Leviticus 16:29–34), when the high priest, having made an atonement for all Israel, and thus removed their sins from the sanctuary, came forth and blessed the people. So it was believed that Christ, our great High Priest, would appear to purify the earth by the destruction of sin and sinners, and to bless His waiting people with immortality. The tenth day of the seventh month, the great Day of Atonement, the time of the cleansing of the sanctuary, which in the year 1844 fell upon the twenty-second of October, was regarded as the time of the Lord’s coming. This was in harmony with the proofs already presented that the 2300 days would terminate in the autumn, and the conclusion seemed irresistible.
“Sa samang paagi, ang mga tipo nga may kalabutan sa ikaduhang pag-anhi kinahanglan matuman sa panahong gitudlo diha sa simbolikong buluhaton. Ubos sa sistemang Mosaic, ang paghinlo sa santuwaryo, o ang dakong Adlaw sa Pagpasig-uli, mahitabo sa ikanapulo ka adlaw sa ikapito nga Hudiyong bulan (Leviticus 16:29–34), sa dihang ang labawng saserdote, human makahimo ug pagpasig-uli alang sa tibuok Israel, ug sa ingon niana mawad-an ang santuwaryo sa ilang mga sala, mogula ug magapanalangin sa katawhan. Busa gitoohan nga si Cristo, ang atong dakong Labawng Saserdote, magapakita aron hinloan ang yuta pinaagi sa paglaglag sa sala ug sa mga makasasala, ug sa pagpanalangin sa Iyang mga nagahulat nga katawhan pinaagi sa pagka-imortal. Ang ikanapulo ka adlaw sa ikapito nga bulan, ang dakong Adlaw sa Pagpasig-uli, ang panahon sa paghinlo sa santuwaryo, nga sa tuig 1844 nahulog sa ikakaluhaan ug duha sa Oktubre, giisip nga mao ang panahon sa pag-anhi sa Ginoo. Kini nahiuyon sa mga pamatuod nga naipresentar na nga ang 2300 ka mga adlaw matapos sa tinghunlak, ug ang konklusyon daw dili na mapugngan.”
“In the parable of Matthew 25 the time of waiting and slumber is followed by the coming of the bridegroom. This was in accordance with the arguments just presented, both from prophecy and from the types. They carried strong conviction of their truthfulness; and the ‘midnight cry’ was heralded by thousands of believers.
“Diha sa sambingay sa Mateo 25, ang panahon sa paghulat ug pagkatulog gisundan sa pag-abot sa pamanhonon. Kini sumala sa mga pamatuod nga bag-o lang gipadayag, gikan sa tagna maingon man gikan sa mga hulagway. Kini nagdala ug lig-on nga pagtuo sa ilang pagkatinuod; ug ang ‘singgit sa tungang gabii’ gimantala sa linibo ka mga magtutuo.
“Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.” The Great Controversy, 400.
“Maingon sa usa ka dambuhalang balod sa dagat, ang maong kalihokan miagi sa tibuok yuta. Gikan sa siyudad ngadto sa siyudad, gikan sa baryo ngadto sa baryo, ug ngadto sa halayong mga dapit sa kabanikanhan kini miadto, hangtod nga ang mapainubusong nagpaabot nga katawohan sa Dios hingpit nga napukaw. Ang panatismo nawala atubangan niini nga pagpahibalo maingon sa sayong katugnaw sa kaadlawon nga mawagtang sa pagsubang sa adlaw. Ang mga magtotoo nakakita nga ang ilang pagduhaduha ug kalibog gikuha na, ug ang paglaum ug kaisog maoy nagpalihok sa ilang mga kasingkasing. Ang buluhaton gawas sa mga pagpasobra nga sa kanunay makita kon adunay tawhanong kadasig nga walay nagdumalang impluwensiya sa pulong ug Espiritu sa Dios. Kini susama sa kinaiya niadtong mga panahon sa pagpaubos sa kaugalingon ug pagbalik ngadto sa Ginoo nga sa taliwala sa karaang Israel misunod sa mga mensahe sa pagbadlong gikan sa Iyang mga alagad. Kini nagdala sa mga kinaiyang timaan nga nag-ila sa buhat sa Dios sa matag kapanahonan. Diyutay ra ang malipayon nga kalipay nga may kahinam, kondili hinuon lawom nga pagsusi sa kasingkasing, pagsugid sa sala, ug pagbiya sa kalibutan. Ang pagpangandam sa pagtagbo sa Ginoo mao ang gibug-aton sa mga espiritung nag-antus sa hilabihang kasakit. Aduna’y mapinadayunong pag-ampo ug walay pagduhaduha nga pagtugyan sa kaugalingon ngadto sa Dios.” The Great Controversy, 400.
The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and the early or alpha rain was then poured out at Pentecost, thus typifying the outpouring of the latter rain in the fall feasts. Those spring feasts are set forth in Leviticus 23, verses one through twenty-two. The fall feasts are in verses 23 to 44. 2300 years brings you to 1844. Twenty-two verses for the spring feasts and twenty-two verses for the fall feasts. Two sets of twenty-two in chapter twenty-three.
Ang mga pista sa tingpamulak natuman sa balaang semana, ug ang sayo o alpha nga ulan dayon gibubo sa Pentecostes, sa ingon naghulagway sa pagbubo sa ulahing ulan diha sa mga pista sa tinghunlak. Kining mga pista sa tingpamulak gipahayag diha sa Levitico 23, mga bersikulo uno hangtod baynte-dos. Ang mga pista sa tinghunlak anaa sa mga bersikulo 23 hangtod 44. Ang 2300 ka tuig modala kanimo ngadto sa 1844. Baynte-dos ka mga bersikulo alang sa mga pista sa tingpamulak ug baynte-dos ka mga bersikulo alang sa mga pista sa tinghunlak. Duha ka hugpong sa baynte-dos diha sa kapitulo baynte-tres.
The feast of trumpets was a warning that judgment would occur in ten days, and the feast of tabernacles was a celebration of joy for sins that were forgiven on the Day of Atonement. The Sabbath and eighth day after the feast represent the earth’s thousand-year Sabbath rest.
Ang pista sa mga trumpeta maoy usa ka pasidaan nga ang paghukom mahitabo sulod sa napulo ka adlaw, ug ang pista sa mga tabernakulo maoy usa ka selebrasyon sa kalipay tungod sa mga sala nga napasaylo sa Adlaw sa Pagpasig-uli. Ang Igpapahulay ug ang ikawalong adlaw human sa pista nagrepresentar sa usa ka libo ka tuig nga Igpapahulay nga pahulay sa yuta.
But, beloved, be not ignorant of this one thing, that one day is with the Lord as a thousand years, and a thousand years as one day. 2 Peter 3:8.
Apan, mga hinigugma, ayaw kamo pagpasagad niining usa ka butang, nga ang usa ka adlaw uban sa Ginoo maingon sa usa ka libo ka tuig, ug ang usa ka libo ka tuig maingon sa usa ka adlaw. 2 Pedro 3:8.
The first angel announced the opening of the judgment, and at that prophetic level, 1798, which was Daniel’s “time of the end,” is the fulfillment of the feast of trumpets, but on August 11, 1840, the unsealed message of the first angel of 1798, was empowered with the fulfillment of the prophecy of the second woe. Islam is part of the warning of the feast of trumpets, that announces the approaching day of judgment.
Ang unang manulonda mipahibalo sa pag-abli sa paghukom, ug niadtong maong mapanagnon nga antas, ang 1798, nga mao ang “panahon sa katapusan” ni Daniel, mao ang katumanan sa pista sa mga trumpeta; apan niadtong Agosto 11, 1840, ang wala na patik nga mensahe sa unang manulonda sa 1798 gipagamhan pinaagi sa katumanan sa tagna sa ikaduhang kaalaotan. Ang Islam kabahin sa pasidaan sa pista sa mga trumpeta, nga nagpahibalo sa nagkahiduol nga adlaw sa paghukom.
For those who are willing to see, the fall feasts of trumpets and tabernacles represent alpha and omega feasts, with judgment in the middle. It is not an accident that these feasts are identified in Leviticus twenty-three. Twenty-three is the symbol of the atonement. It is not an accident that the first feast is on the first day of the seventh month and that the last feast ends on the twenty-second day. The feast of trumpets is the first letter of the Hebrew alphabet, the day of Atonement is middle letter and the feast of tabernacles is the twenty-second letter of the Hebrew alphabet.
Alang sa mga andam makakita, ang mga pista sa tinghunlak nga mao ang pista sa mga trumpeta ug sa mga tabernakulo nagrepresentar sa mga pista sa alpha ug omega, uban ang paghukom sa taliwala. Dili kini aksidente nga kining mga pista giila diha sa Levitico kapitulo baynte-tres. Ang baynte-tres mao ang simbolo sa pagpasig-uli. Dili kini aksidente nga ang nahaunang pista anaa sa unang adlaw sa ikapitong bulan ug nga ang ulahing pista matapos sa ikakaluha ug duha ka adlaw. Ang pista sa mga trumpeta mao ang unang letra sa Hebreohanon nga alpabeto, ang adlaw sa Pagpasig-uli mao ang tunga nga letra, ug ang pista sa mga tabernakulo mao ang ikakaluha ug duha ka letra sa Hebreohanon nga alpabeto.
Chapter twenty-three, verses 23 through 44 of Leviticus is twenty-two verses set within the “framework of truth.” The tenth day in the middle identifies a test, for ten is a symbol of a test, and the day of Atonement is where the rebellion of the lost is registered and resolved, and that rebellion is represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The middle letter of the Hebrew word truth is the thirteenth, and it aligns with the tenth day of the seventh month, and as a waymark it possesses the prophetic attributes of the Hebrew alphabet and specific day. Ten plus thirteen is twenty-three. Seventy is the sum of 10 times 7, and the tenth day of the seventh month also equates to seventy, which is a symbol of the end of probation.
Ang kapitulo beinte-trés, mga bersikulo 23 hangtod 44 sa Levitico adunay beinte-dos ka bersikulo nga nahimutang sulod sa “balangkas sa kamatuoran.” Ang ikapulo ka adlaw diha sa taliwala nag-ila sa usa ka pagsulay, kay ang napulo maoy simbolo sa usa ka pagsulay, ug ang Adlaw sa Pagpasig-uli mao ang dapit diin ang pagsukol sa mga nangawala natala ug nasulbad, ug kana nga pagsukol girepresentahan sa ikanapulog-tulo nga letra sa Hebreohanong alpabeto. Ang tunga-tungang letra sa Hebreohanong pulong nga kamatuoran mao ang ikanapulog-tulo, ug kini nahiuyon sa ikapulo ka adlaw sa ikapito ka bulan, ug ingon nga usa ka timaan sa dalan kini nagbaton sa mga profetikong kinaiya sa Hebreohanong alpabeto ug sa piho nga adlaw. Ang napulo ug ang napulog-tulo mao ang beinte-trés. Ang setenta mao ang suma sa 10 ka pilo sa 7, ug ang ikapulo ka adlaw sa ikapito ka bulan katumbas usab sa setenta, nga usa ka simbolo sa katapusan sa panahon sa pagsulay.
Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:21, 22.
Unya miadto kaniya si Pedro, ug miingon, Ginoo, kapila man makasala batok kanako ang akong igsoon, ug ako siya pasayloon? hangtod ba sa makapito? Si Jesus miingon kaniya, Wala ako magaingon kanimo, Hangtod sa makapito: kondili, Hangtod sa kapitoan ka pilo nga pito. Mateo 18:21, 22.
Four hundred and ninety years were cut off for ancient Israel. Those years were cut off from the twenty-three hundred years and were represented as seventy weeks, so Jesus identified that the limit of probationary time is four hundred and ninety, that is represented by “seventy” weeks in Daniel nine.
Upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig ang gitagana alang sa karaang Israel. Kining mga tuiga gikuha gikan sa duha ka libo ug tulo ka gatus ka tuig ug gihulagway ingon nga kapitoan ka semana, busa si Jesus nagpaila nga ang kinutuban sa panahon sa pagsulay mao ang upat ka gatus ug kasiyaman, nga gihulagway sa “kapitoan” ka semana sa Daniel nueve.
Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.
Kapitoan ka semana ang gitakda ibabaw sa imong katawhan ug ibabaw sa imong balaang siyudad, aron tapuson ang paglapas, ug aron pahunongon ang mga sala, ug aron maghimo ug pagpasig-uli alang sa kasal-anan, ug aron dad-on ang walay-katapusang pagkamatarong, ug aron patikan ang panan-awon ug ang tagna, ug aron dihogan ang Labing Balaan. Daniel 9:24.
The Hebrew word translated as “cut off” is only used in this verse in the Old Testament, and it means “determined or decreed.” It is different than the word typically employed that is translated as “cut off,” which is based on Abram cutting the offerings in the first step of the covenant in Genesis fifteen. It was “determined” and “decreed” that Israel would have four hundred and ninety years of probationary time, and then they would be cut off as God’s covenant people. Two different “cut offs;” one that represents the period as a probationary period that was “cut off” of a larger number by the number seventy, and when Joel’s “new wine” is “cut off” from their mouths, probation closes. Seventy represents the close of probation.
Ang Hebreohanon nga pulong nga gihubad nga “pagaputlon” gigamit lamang niining bersikuloha sa Daang Tugon, ug ang kahulogan niini mao ang “gitino o gimando.” Lahi kini sa pulong nga kasagarang gigamit nga gihubad usab nga “pagaputlon,” nga nag-agad sa pagputol ni Abram sa mga halad sa unang lakang sa tugon diha sa Genesis 15. Gitino ug gimando nga ang Israel adunay upat ka gatus ug kasiyaman ka tuig nga panahon sa pagsulay, ug unya pagaputlon sila ingon nga katawhan sa tugon sa Dios. Duha ka nagkalainlaing “mga pagkaputol;” ang usa nga nagrepresentar sa maong panahon ingon nga usa ka panahon sa pagsulay nga “naputol” gikan sa mas dako nga gidaghanon pinaagi sa gidaghanon nga kapitoan, ug sa dihang ang “bag-ong bino” ni Joel “maputol” gikan sa ilang mga baba, ang panahon sa pagsulay matapos. Ang kapitoan nagrepresentar sa pagtapos sa panahon sa pagsulay.
The fall feasts possess the three steps of the Hebrew word “truth.” The fall feasts begin in Leviticus 23:23, the middle waymark of the Day of Atonement is the tenth day and the thirteenth letter, equating to 23, and the feast of Tabernacles ends on the twenty-second day, and then a high Sabbath that follows the feast, and the passage ends at 23:44.
Ang mga kapistahan sa tinghunlak naglangkob sa tulo ka mga lakang sa Hebreohanon nga pulong nga “kamatuoran.” Ang mga kapistahan sa tinghunlak nagsugod sa Levitico 23:23, ang tunga-tungang timaan sa dalan sa Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala mao ang ikanapulo ka adlaw ug ang ikanapulog-tulo ka letra, nga nagkatumbas sa 23, ug ang kapistahan sa mga Tabernakulo natapos sa ikakaluhaan ug duha ka adlaw, ug unya adunay usa ka hataas nga Igpapahulay nga nagsunod sa kapistahan, ug ang teksto natapos sa 23:44.
Leviticus means the Levitical priesthood. The spring feasts are represented in chapter 23:1–22, then the fall feasts are represented in 23:23–44. The spring feasts are represented by twenty-two verses, and the Hebrew alphabet is twenty-two letters. The fall feasts are also set forth in twenty-two verses. The feast of trumpets announces the approach of judgment at the Day of Atonement. Then the feast of Tabernacles lasts for seven days, that ends on the twenty-second day of the seventh month. The first of the seven days was a ceremonial Sabbath, as was the eighth day, which was the day after the seven-day feast. The first and eighth day make the eighth day a symbol of the eighth that is of the seven.
Ang Levitico nagakahulogan sa kaparihan nga Levita. Ang mga pista sa tingpamulak girepresentar sa kapitulo 23:1–22, unya ang mga pista sa tinghunlak girepresentar sa 23:23–44. Ang mga pista sa tingpamulak girepresentar sa kaluhaan ug duha ka mga bersikulo, ug ang alpabetong Hebreo adunay kaluhaan ug duha ka mga letra. Ang mga pista sa tinghunlak usab gipahimutang sa kaluhaan ug duha ka mga bersikulo. Ang pista sa mga trumpeta nagpahibalo sa nagkahiduol nga paghukom sa Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala. Unya ang pista sa mga Balong-balong molungtad sulod sa pito ka adlaw, nga matapos sa ikakaluhaan ug duha ka adlaw sa ikapito ka bulan. Ang nahaunang adlaw sa pito ka mga adlaw maoy usa ka seremonyal nga Igpapahulay, maingon man ang ikawalong adlaw, nga mao ang adlaw pagkahuman sa pito ka adlaw nga pista. Ang nahaunang adlaw ug ang ikawalong adlaw naghimo sa ikawalong adlaw nga usa ka simbolo sa ikawalo nga iya sa pito.
Speak unto the children of Israel, saying, The fifteenth day of this seventh month shall be the feast of tabernacles for seven days unto the Lord. On the first day shall be an holy convocation: ye shall do no servile work therein. Seven days ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: on the eighth day shall be an holy convocation unto you; and ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: it is a solemn assembly; and ye shall do no servile work therein. … Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:34–36, 39.
Isulti sa mga anak sa Israel, nga magaingon: Sa ikanapulog-lima ka adlaw niining ikapitong bulan mao ang fiesta sa mga tabernakulo sulod sa pito ka adlaw alang kang Jehova. Sa nahaunang adlaw adunay balaang katiguman: dili kamo magbuhat ug bisan unsang ulipong bulohaton niana. Sulod sa pito ka adlaw maghalad kamo kang Jehova ug halad nga sinunog pinaagi sa kalayo: sa ikawalong adlaw adunay balaang katiguman alang kaninyo; ug maghalad kamo kang Jehova ug halad nga sinunog pinaagi sa kalayo: kini maoy usa ka matinahuron nga pagkatigum; ug dili kamo magbuhat ug bisan unsang ulipong bulohaton niana. … Usab sa ikanapulog-lima ka adlaw sa ikapitong bulan, sa diha nga inyong natigom na ang abot sa yuta, magfiesta kamo alang kang Jehova sulod sa pito ka adlaw: sa nahaunang adlaw mao ang usa ka igpapahulay nga adlaw, ug sa ikawalong adlaw usa usab ka igpapahulay nga adlaw. Leviticus 23:34–36, 39.
The eighth-day ceremonial Sabbath, represents the Sabbath of the millennium, which follows the feast of Tabernacles. Ancient Israel’s wandering in the wilderness for forty years is commemorated by living in booths during the days of the feast of Tabernacles, and it represents not only the outpouring of the latter rain, but the time of Jacob’s trouble, when angels have led God’s faithful into the hills and mountains for protection.
Ang seremonyal nga Igpapahulay sa ikawalong adlaw nagrepresentar sa Igpapahulay sa milenyo, nga mosunod sa pista sa mga Balongbalong. Ang paglibot sa karaang Israel didto sa kamingawan sulod sa kap-atan ka tuig gihandum pinaagi sa pagpuyo sa mga balongbalong sa mga adlaw sa pista sa mga Balongbalong, ug kini nagrepresentar dili lamang sa pagbubo sa ulahing ulan, kondili usab sa panahon sa kasakitan ni Jacob, sa dihang ang mga manulonda nangulo sa mga matinumanon sa Dios ngadto sa kabungtoran ug kabukiran alang sa panalipod.
“In the time of trouble, we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with the sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark heavy clouds came up, and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, from whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens, and the earth. The sky opened and shut, and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot, and cast out stones upon the land. And as God spake the day and hour of Jesus’ coming, and delivered the everlasting covenant to his people, he spake one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upwards, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. At the end of every sentence, the saints shouted, Glory! Hallelujah! Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory as Moses’ face did when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God, in keeping his Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the Beast, and over his Image.
“Sa panahon sa kagul-anan, kaming tanan mikalagiw gikan sa mga siyudad ug mga baryo, apan gigukod kami sa mga daotan, nga misulod sa mga balay sa mga balaan uban ang espada. Ilang giisa ang espada aron sa pagpatay kanamo, apan kini nabali, ug nahulog nga walay gahum sama sa uhot. Unya kaming tanan mituwaw adlaw ug gabii alang sa kaluwasan, ug ang pagtuaw miabut sa atubangan sa Dios. Misubang ang adlaw, ug ang bulan mihunong. Ang mga sapa mihunong sa pag-agos. Mitungha ang mangitngit ug mabug-at nga mga panganod, ug nagbanggaay batok sa usag usa. Apan may usa ka malinaw nga dapit sa malig-on nga himaya, diin gikan miabut ang tingog sa Dios sama sa daghang katubigan, nga nagpauyog sa mga langit ug sa yuta. Ang kalangitan miabli ug misira, ug nagkagubot. Ang kabukiran nangurog sama sa bagakay sa hangin, ug nanglabay ug mga gansanggansang bato sa tanang dapit. Ang dagat mibukal sama sa kolon, ug nanglabay ug mga bato ngadto sa yuta. Ug sa dihang gisulti sa Dios ang adlaw ug takna sa pag-anhi ni Jesus, ug gihatag ang walay-kataposang tugon ngadto sa iyang katawhan, misulti Siya ug usa ka hugpong sa pulong, ug unya mihunong, samtang ang mga pulong naglanog tabok sa yuta. Ang Israel sa Dios mitindog nga ang ilang mga mata tutok sa itaas, naminaw sa mga pulong sa dihang migula kini gikan sa baba ni Jehova, ug milanog tabok sa yuta sama sa mga hagunghong sa labing kusog nga dalugdog. Makahahadlok ang pagkasolemne niini. Sa katapusan sa matag hugpong sa pulong, ang mga balaan misinggit, Himaya! Aleluya! Ang ilang mga nawong gidagkutan sa himaya sa Dios; ug sila misidlak sa himaya maingon sa nawong ni Moises sa dihang nanaog siya gikan sa Sinai. Ang mga daotan dili makatan-aw kanila tungod sa himaya. Ug sa dihang gipamulong ang panalangin nga walay katapusan ibabaw niadtong nagpasidungog sa Dios pinaagi sa pagbantay sa Iyang Igpapahulay nga balaan, dihay gamhanang singgit sa kadaugan ibabaw sa Mapintas nga Mananap, ug ibabaw sa iyang Larawan.”
“Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Review and Herald, July 21, 1851.
“Unya misugod ang tuig sa jubileo, sa diha nga ang yuta kinahanglan mopahulay.” Review and Herald, Hulyo 21, 1851.
Jesus returns and the earth rests for one thousand years, as typified by the seventh-year Sabbath of the land and the jubilee. In verse three, of Leviticus twenty-three the seventh-day Sabbath for man is identified as the introduction of the chapter that ends with the eighth, that is of the seven, and represents the seventh-year-Sabbath for the land resting.
Si Jesus mobalik ug ang yuta mopahulay sulod sa usa ka libo ka tuig, ingon nga gihulagway daan sa ikapitong-tuig nga Igpapahulay sa yuta ug sa jubileo. Sa bersikulo tres sa Levitico 23, ang Igpapahulay sa ikapitong adlaw alang sa tawo gipaila isip pasiuna sa kapitulo nga matapos sa ikawalo, nga mao ang sa pito, ug nagrepresentar sa ikapitong-tuig nga Igpapahulay sa yuta sa pagpahulay.
And the Lord spake unto Moses, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, Concerning the feasts of the Lord, which ye shall proclaim to be holy convocations, even these are my feasts. Six days shall work be done: but the seventh day is the sabbath of rest, an holy convocation; ye shall do no work therein: it is the sabbath of the Lord in all your dwellings. Leviticus 23:1–3.
Ug ang Ginoo misulti kang Moises, nga nagaingon: Isulti sa mga anak sa Israel, ug ingna sila: Mahitungod sa mga kapistahan sa Ginoo, nga inyong imantala ingon nga mga balaang katiguman, kini mao ang akong mga kapistahan. Sulod sa unom ka adlaw pagabuhaton ang buluhaton; apan ang ikapito ka adlaw mao ang Adlawng Igpapahulay sa hingpit nga pahulay, usa ka balaang katiguman; walay bisan unsang buluhaton nga inyong pagabuhaton niini: kini mao ang Adlawng Igpapahulay sa Ginoo sa tanan ninyong mga puloy-anan. Levitico 23:1–3.
The alpha of chapter twenty-three is the seventh-day Sabbath, and the omega of the chapter is the thousand years of the earth being empty, which has been typified by the seventh-year Sabbath for the land and the jubilee. The alpha of the chapter is the spring feasts that begins with the seventh-day Sabbath and ends in verse twenty-two; whereas, the omega of the chapter ends on the twenty-second day of the seventh month, followed by the eighth day ceremonial Sabbath that represents the seventh-year Sabbath of the land.
Ang alpha sa kapitulo baynte-tres mao ang Igpapahulay sa ikapitong adlaw, ug ang omega sa kapitulo mao ang usa ka libo ka tuig nga ang yuta mawalay sulod, nga gisimbolohan sa Igpapahulay sa ikapitong tuig alang sa yuta ug sa jubileo. Ang alpha sa kapitulo mao ang mga pista sa tingpamulak nga nagsugod sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw ug natapos sa bersikulo baynte-dos; samtang, ang omega sa kapitulo natapos sa ikabaynte-dos nga adlaw sa ikapitong bulan, nga gisundan sa seremonyal nga Igpapahulay sa ikawalong adlaw nga nagrepresentar sa Igpapahulay sa ikapitong tuig alang sa yuta.
Verses one to twenty-two represent Christ’s work as the Heavenly High Priest in the holy place; verses twenty-three to forty-four represent His work in the Most Holy Place. Leviticus is a symbol of the priests, and it represents Christ High Priestly ministry. The alpha Sabbath of the seventh-day reaches back to creation, and the omega seventh-year Sabbath reaches to the Earth made new. Leviticus twenty-three historically spans from creation to re-creation.
Ang mga bersikulo uno hangtod baynte-dos naghulagway sa buluhaton ni Cristo ingon nga Langitnong Labawng Sacerdote sa balaang dapit; ang mga bersikulo baynte-tres hangtod kap-atan ug upat naghulagway sa Iyang buluhaton sa Labing Balaang Dapit. Ang Levitico usa ka simbolo sa mga sacerdote, ug kini nagrepresentar sa ministeryo ni Cristo isip Labawng Sacerdote. Ang alpha nga Igpapahulay sa ikapitong adlaw nag-abot balik ngadto sa paglalang, ug ang omega nga Igpapahulay sa ikapitong tuig nag-abot ngadto sa Yuta nga gibuhat pag-usab. Ang Levitico baynte-tres, sa kasaysayan, naglangkob gikan sa paglalang ngadto sa paglalang pag-usab.
The joy or shame of the prophetic message is a symbol of those who have the message of the Midnight Cry or a counterfeit. Until this truth is factored into the narrative, the issue that produces the shame is missed. Those who possess the genuine oil, will not miss this point. The joy is represented by those whose sins have been removed, and they are presented by those who are celebrating the feast of tabernacles.
Ang kalipay o kaulaw sa mensaheng manalagna usa ka simbolo niadtong adunay mensahe sa Singgit sa Tunga sa Gabii o usa ka peke. Hangtud nga kining kamatuoran dili maapil sa asoy, ang isyu nga maoy nagpatungha sa kaulaw dili masabtan. Kadtong nanag-iya sa tinuod nga lana, dili masipyat niining puntoha. Ang kalipay gilarawan niadtong ang ilang mga sala gikuha na, ug sila girepresentahan niadtong nagsaulog sa pista sa mga payag.
And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.
Ug ang Pulong nahimong unod, ug mipuyo ipon kanato, (ug among nakita ang iyang himaya, ang himaya ingon sa bugtong natawo sa Amahan,) puno sa grasya ug kamatuoran. Juan 1:14.
The Greek word translated as “dwelt” means “to tabernacle.” Jesus became flesh and tabernacled with us. He took our human nature, our tabernacle, our tent, our booth, our flesh. Peter said it this way:
Ang Gregong pulong gihubad nga “mipuyo” nagpasabot og “pagpatukod og tabernakulo.” Si Jesus nahimong unod ug nagpuyo uban kanato ingon sa usa ka tabernakulo. Gikuha Niya ang atong tawhanong kinaiya, ang atong tabernakulo, ang atong tolda, ang atong payag, ang atong unod. Si Pedro miingon niini nga paagi:
Yea, I think it meet, as long as I am in this tabernacle, to stir you up by putting you in remembrance; Knowing that shortly I must put off this my tabernacle, even as our Lord Jesus Christ hath shewed me. 2 Peter 1:13, 14.
Oo, nagahunahuna ako nga takos kini, samtang ania pa ako niining tabernakulo, nga pukawon ko kamo pinaagi sa pagpahinumdom kaninyo; Nga nasayod ako nga sa dili madugay igapahimulag ko kining akong tabernakulo, maingon usab sa gipakita kanako sa atong Ginoong Jesu-Cristo. 2 Pedro 1:13, 14.
Paul said it this way:
Si Pablo mipahayag niini sa ingon niining paagiha:
For we know that if our earthly house of this tabernacle were dissolved, we have a building of God, an house not made with hands, eternal in the heavens. For in this we groan, earnestly desiring to be clothed upon with our house which is from heaven: If so be that being clothed we shall not be found naked. For we that are in this tabernacle do groan, being burdened: not for that we would be unclothed, but clothed upon, that mortality might be swallowed up of life. 2 Corinthians 5:1–4.
Kay nahibalo kita nga kon ang atong yutan-ong balay niining tabernakulo mabungkag, kita adunay usa ka tinukod gikan sa Dios, usa ka balay nga dili binuhat sa mga kamot, walay katapusan diha sa mga langit. Kay dinhi niini kita nagapanghupaw, nga sa dakung tinguha buot kita masul-oban sa atong puloy-anan nga gikan sa langit: Kon sa pagkatinuod nga sa masul-oban na kita dili hikaplagan nga hubo. Kay kita nga ania niining tabernakulo nagapanghupaw, sanglit gibug-atan: dili tungod kay buot kita huboonan, kondili nga masul-oban pa, aron ang may pagkamamatayon lamyon sa kinabuhi. 2 Corinto 5:1–4.
The feast of tabernacles is symbolic of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is accomplished when the windows of heaven are opened. When the sins of the one hundred and forty-four thousand are removed, the Holy Spirit will be poured out without measure upon the church triumphant. Judgment is finished for the one hundred and forty-four thousand and they that are sealed go forth to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the Holy Spirit as represented with the feast of Tabernacle’s.
Ang pista sa mga payag simboliko sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, nga matuman sa dihang maablihan ang mga tamboanan sa langit. Sa dihang kuhaon na ang mga sala sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ang Espiritu Santo igabubo sa walay sukod ibabaw sa iglesia nga madaugon. Mahuman na ang paghukom alang sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ug kadtong mga tinimrihan manggula sa pagpahibalo sa makusog nga singgit sa ikatulong manulonda ilalom sa gahum sa Espiritu Santo, sumala sa ginarepresentahan sa pista sa mga Payag.
Our body is a temple, and a tent, which is a tabernacle. Those who gathered to Jerusalem to celebrate the feast of tabernacles, were celebrating that their sins had been blotted out. Moses was used to raise the tabernacle in the wilderness, and the feast of tabernacles at the end was celebrated by living in booths in the wilderness, for Jesus always illustrates the end with the beginning.
Ang atong lawas mao ang usa ka templo, ug usa ka tolda, nga mao ang tabernakulo. Kadtong nanagtigum sa Jerusalem aron sa pagsaulog sa fiesta sa mga tabernakulo, nagsaulog nga ang ilang mga sala napapas na. Si Moises gigamit sa pagpatindog sa tabernakulo didto sa kamingawan, ug ang fiesta sa mga tabernakulo sa katapusan gisaulog pinaagi sa pagpuyo sa mga payag sa kamingawan, kay si Jesus sa kanunay naghulagway sa katapusan pinaagi sa sinugdanan.
Wherefore, holy brethren, partakers of the heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our profession, Christ Jesus; Who was faithful to him that appointed him, as also Moses was faithful in all his house. For this man was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house. For every house is builded by some man; but he that built all things is God. And Moses verily was faithful in all his house, as a servant, for a testimony of those things which were to be spoken after; But Christ as a son over his own house; whose house are we, if we hold fast the confidence and the rejoicing of the hope firm unto the end. Hebrews 3:1–6.
Busa, mga balaan nga igsoon, nga mga umalambit sa langitnong pagtawag, palandunga ninyo ang Apostol ug Labawng Sacerdote sa atong tinoohan, si Cristo Jesus; Kinsa matinumanon ngadto kaniya nga nagtudlo kaniya, maingon usab nga si Moises matinumanon sa tibuok niyang balay. Kay kining tawhana giisip nga takus sa labi pang dakong himaya kay kang Moises, sanglit siya nga nagtukod sa balay adunay labaw pang dungog kay sa balay. Kay ang matag balay gitukod sa usa ka tawo; apan siya nga nagtukod sa tanang butang mao ang Dios. Ug si Moises sa pagkatinuod matinumanon sa tibuok niyang balay, ingon nga usa ka alagad, alang sa pagpamatuod sa mga butang nga pagaisulti sa ulahi; Apan si Cristo ingon nga Anak ibabaw sa iyang kaugalingong balay; kansang balay kita, kon hugot nga pagatipigan nato ang pagsalig ug ang pagmaya sa paglaum nga lig-on hangtod sa katapusan. Hebreohanon 3:1–6.
Moses was the faithful servant that God used to erect the tabernacle temple, but Christ as the High Priest and Apostle hath more honor than the servant Moses. Every house, from Moses’ tabernacle temple, to Solomon’s temple, to Herod’s forty-six-year remodeled temple, the human temple with its 46 chromosomes and the Millerite temple of 1798 unto 1844 were all built by God. In the prophetic line of the various manifestations of temples, that would begin in the Garden of Eden, then after sin, at the gate of the Garden, then after the flood at altars unto Moses; the three primary waymarks are Moses, Christ and the one hundred and forty-four thousand.
Si Moises mao ang matinumanong ulipon nga gigamit sa Dios sa pagtukod sa templo nga tabernakulo, apan si Cristo, ingon nga Labawng Sacerdote ug Apostol, adunay labaw pa nga kadungganan kay sa ulipon nga si Moises. Ang matag balay, sukad sa templo nga tabernakulo ni Moises, ngadto sa templo ni Solomon, ngadto sa templo ni Herodes nga giayo pag-usab sulod sa kap-atan ug unom ka tuig, ang tawhanong templo uban sa iyang 46 ka kromosoma, ug ang templo sa mga Millerita gikan sa 1798 hangtod sa 1844, tanan gitukod sa Dios. Diha sa propetikong linya sa nagkalainlaing mga pagpakita sa mga templo, nga magsugod sa Tanaman sa Eden, unya human sa sala, diha sa ganghaan sa Tanaman, unya human sa lunop sa mga halaran hangtod kang Moises; ang tulo ka pangunang mga timaan sa dalan mao si Moises, si Cristo, ug ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.
Moses and Christ represent the alpha and omega of ancient Israel, and together they represent the combination of humanity and Divinity, which is also represented by the one hundred and forty-four thousand. At the arrival of the third angel, in Revelation chapter eleven, John is told to measure the temple, and at the arrival of that same angel at 9/11, John is told to measure the temple again. In both cases he is told to leave off the courtyard of 1,260 days. In 2023, the same angel arrived, and God’s people are now called to measure the temple. The 1,260 days, or three days and a half ended in 2023, and from that point until just before the Sunday law the temple is to be raised. 2024 marked the laying of the foundations, and it saw the rebellion manifested as a group which “despised the day of small things,” protesting Miller’s identification of the symbol that establishes the vision.
Si Moises ug si Cristo nagrepresentar sa alpha ug omega sa karaang Israel, ug sila sa tingub nagrepresentar sa paghiusa sa katawhan ug sa Pagka-Dios, nga girepresentar usab sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Sa pag-abot sa ikatulong manulonda, sa Pinadayag kapitulo onse, si Juan gisultihan sa pagsukod sa templo, ug sa pag-abot nianang maong manulonda sa 9/11, si Juan gisultihan pag-usab sa pagsukod sa templo. Sa duha ka kahimtang gisultihan siya sa pagbiya sa hawanan sa 1,260 ka adlaw. Sa 2023, ang maong manulonda miabot, ug ang katawhan sa Dios gitawag karon sa pagsukod sa templo. Ang 1,260 ka adlaw, o tulo ka adlaw ug tunga, natapos sa 2023, ug sukad nianang puntoha hangtod sa wala pa gayud ang balaod sa Dominggo, ang templo kinahanglan nga patindogon. Ang 2024 nagtimaan sa pagpahimutang sa mga patukoranan, ug niini nakita ang pagpakita sa pagsukol ingon nga usa ka pundok nga “nagtamay sa adlaw sa gagmayng mga butang,” nga nanalipod batok sa pag-ila ni Miller sa simbolo nga nagpatindog sa panan-awon.
Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Zechariah 4:8–10.
Dugang pa, miabut kanako ang pulong ni Jehova, nga nagaingon: Ang mga kamot ni Zerubbabel maoy nagpahimutang sa patukoranan niining balay; ug ang iyang mga kamot usab maoy mohuman niini; ug ikaw mahibalo nga si Jehova sa mga panon mao ang nagsugo kanako nganhi kaninyo. Kay kinsa ba ang nagtamay sa adlaw sa gagmayng mga butang? kay sila magakalipay, ug makakita sa hulog sa timbangan diha sa kamot ni Zerubbabel uban niadtong pito; sila mao ang mga mata ni Jehova, nga nagasuroy-suroy sa tibuok kalibotan. Zacarias 4:8–10.
To reject Miller’s identification that it is Rome that establishes the vision, is to reject the foundations, and it is “to despise the day of small things.” The Millerite movement was the alpha movement of the first and second angels’ and the movement of the one hundred and forty-four thousand is the omega movement of the third angel. It is twenty-two times more powerful than the alpha. In this prophetic sense the foundations of the Millerite movement is “the day of small things.” To despise any foundational truth represented upon Habakkuk’s two tables, is to die, for the vision that is established in verse fourteen of Daniel eleven is the same vision Solomon identified.
Ang pagsalikway sa pag-ila ni Miller nga ang Roma maoy nagapalig-on sa panan-awon, mao ang pagsalikway sa mga patukoranan, ug kini mao ang “pagyubit sa adlaw sa gagmayng mga butang.” Ang kalihokang Millerita mao ang alpha nga kalihokan sa nahaunang ug ikaduhang mga manulonda, ug ang kalihokan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo mao ang omega nga kalihokan sa ikatulong manulonda. Kini kaluhaan ug duha ka pilo nga labing gamhanan kay sa alpha. Niining propetikong kahulogan, ang mga patukoranan sa kalihokang Millerita mao ang “adlaw sa gagmayng mga butang.” Ang pagyubit sa bisan unsang kamatuoran sa patukoranan nga girepresentar sa duha ka papan ni Habakkuk, mao ang kamatayon, kay ang panan-awon nga napalig-on sa bersikulo napulo ug upat sa Daniel onse mao ra ang maong panan-awon nga giila ni Solomon.
Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.
Diin nga walay panan-awon, ang katawohan mangalaglag; apan ang nagabantay sa kasugoan, bulahan siya. Mga Panultihon 29:18.
The capstone vision is marvelous, for it identifies that the foundational cornerstone is also the capstone, but with twenty-two times more power. The alpha foundational test of 2024 was the external intellectual sealing message and the omega temple test of 2026 is the internal spiritual sealing message. One identifies the image and mark of the beast and the other the image and mark of God. That omega internal test is represented by the two symbols of Miller’s dream that must be defined in the context of the events of the latter days. What is the storehouse? and what is the meat?
Ang taluktok nga panan-awon kahibulongan, kay kini nagpaila nga ang sukaranang bato sa pamag-ang mao usab ang taluktok nga bato, apan may gahom nga kapin sa baynte dos ka pilo. Ang alpha nga sukaranang pagsulay sa 2024 mao ang panggawas nga intelektuwal nga mensahe sa pagtimri, ug ang omega nga pagsulay sa templo sa 2026 mao ang pangsulod nga espirituwal nga mensahe sa pagtimri. Ang usa nagpaila sa larawan ug timaan sa mananap, ug ang usa sa larawan ug timaan sa Dios. Kana nga omega nga pangsulod nga pagsulay girepresentahan sa duha ka simbolo sa damgo ni Miller nga kinahanglan hubaron sulod sa konteksto sa mga hitabo sa ulahing mga adlaw. Unsa ang tipiganan? ug unsa ang kalan-on?
We will continue these things in the next article.
Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.
A Jewish marriage in Jesus’ time unfolded in three major phases, often spread over months or a year. The first step was the legal marriage, called the betrothal, at which point the marriage is legally established, but the bride and groom remain separated, while the groom returned to his father’s house to prepare a place for his bride. This is why Mary, Joseph’s wife was called his wife, even before they lived together. Unfaithfulness in this period of time was considered adultery.
Ang usa ka kaminyoon sa mga Judio sa panahon ni Jesus nagakahitabo sa tulo ka dagkong yugto, nga sa kasagaran mikatap sulod sa pipila ka bulan o usa ka tuig. Ang unang lakang mao ang legal nga kaminyoon, nga gitawag ug pamanhikon, diin niadtong higayona ang kaminyoon ligal nang natukod, apan ang pangasaw-onon ug ang pamanhonon nagpabilin nga bulag, samtang ang pamanhonon mibalik sa balay sa iyang amahan aron pag-andam ug usa ka dapit alang sa iyang pangasaw-onon. Mao kini ang hinungdan ngano nga si Maria, nga asawa ni Jose, gitawag nga iyang asawa bisan sa wala pa sila magpuyo nga magkauban. Ang pagkadili-matinumanon niining panahona giisip nga pagpanapaw.
The waiting period was uncertain and could be days, weeks or months. The uncertainty is an essential element of the parable. The father might wait for up to a year, to confirm the brides celibacy. The groom did not announce the exact day or hour of his return, for it was his father’s decision to decide when, so the bride knew the wedding was coming—but not when. This uncertainty was intentional, and until the father commanded the groom to go and get his bride everything involved tarried.
Ang panahon sa paghulat dili tino ug mahimong molungtad ug mga adlaw, mga semana, o mga bulan. Ang kawalay-kasigurohan maoy usa ka mahinungdanong bahin sa sambingay. Ang amahan mahimong maghulat hangtod sa usa ka tuig, aron mapamatud-an ang kaputli sa pangasaw-onon. Ang pamanhonon wala magpahibalo sa tukmang adlaw o takna sa iyang pagbalik, kay desisyon man kini sa iyang amahan kung kanus-a, busa ang pangasaw-onon nahibalo nga moabot ang kasal—apan dili siya mahibalo kon kanus-a. Kining kawalay-kasigurohan gituyo gayud, ug hangtod nga ang amahan mosugo sa pamanhonon sa pag-adto ug pagkuha sa iyang pangasaw-onon, ang tanang nalambigit niini nalangan.
When the father said, “go and get your bride,” the groom would come at night, with friends, shouting and blowing a trumpet. It would always occur at night to avoid travelling long distances in the heat of the day, which can be oppressive in land of Israel. Torches and oil were required, for there were no street lights, and the procession could last hours. The actual ritual expression in the ancient Hebrew marriages that was proclaimed during the processions was, “Behold the bridegroom cometh!”
Sa dihang miingon ang amahan, “lakaw ug kuhaa ang imong pangasaw-onon,” ang pamanhonon moanhi sa gabii, uban ang iyang mga higala, nga nagsinggit ug nagpatunog sa trumpeta. Kini sa kanunay mahitabo sa gabii aron malikayan ang pagbiyahe ug lagyong mga distansiya ilalom sa kainit sa adlaw, nga mahimong makapaluya sa yuta sa Israel. Gikinahanglan ang mga sulo ug lana, kay walay mga suga sa kadalanan, ug ang prosesyon mahimong molungtad ug mga oras. Ang tinuod nga pahayag nga ritwal sa karaang Hebreohanon nga mga kaminyoon nga ipahayag panahon sa mga prosesyon mao kini: “Tan-awa, nagaabot ang pamanhonon!”
The virgins (bridesmaids) in the parable were not random women, they were the bride’s attendants, waiting with her, expected to join the procession, and responsible to be ready at any hour and to carry their own oil to light the path to the groom’s house. The torches burned fast, so it was a necessity to bring extra oil, in case of a long journey. There was no communal sharing of the oil.
Ang mga ulay (mga abay) sa sambingay dili mga babayeng nagpili-pili lamang; sila mao ang mga alalay sa pangasaw-onon, nga naghulat uban kaniya, gilauman nga moapil sa prosisyon, ug may katungdanan nga mag-andam sa bisan unsang takna ug magdala sa ilang kaugalingong lana aron sa pagdan-ag sa dalan paingon sa balay sa pamanhonon. Ang mga sulo dali mangahutdan, busa gikinahanglan ang pagdala ug dugang lana, kon mahitabo nga taas ang panaw. Walay pag-ambitay sa lana alang sa tanan.
The delay is normal in the ancient procession and marriage and was not a problem culturally. Delays were expected, and falling asleep was normal. The distinction is not in the sleeping, but in the preparation, not the wakefulness. The foolish virgins didn’t plan for a delay as the wise ones did. Everyone would sleep for the period from the legal betrothal to the consummation may take a year.
Ang kalangan maoy kasagarang bahin sa karaang prosesyon ug kaminyoon ug dili kini usa ka suliran sa kultura. Gilaoman ang mga kalangan, ug ang pagkatulog maoy kasagarang butang. Ang kalainan wala diha sa pagkatulog, kondili sa pagpangandam, dili sa pagkamata. Ang mga buang nga ulay wala mangandam alang sa usa ka kalangan sama sa gibuhat sa mga manggialamon. Ang tanan mangatulog tungod kay ang panahon gikan sa legal nga pagpanguyab hangtod sa pagtakop sa kaminyoon mahimong moabot ug usa ka tuig.
Once the procession reached the groom’s house, the marriage feast began and the door was shut permanently and late arrivals were not admitted. This was not cruelty—it was custom, for anyone knocking later after the door was shut meant they were not part of the procession.
Sa dihang ang prosesyon nakaabot na sa balay sa pamanhonon, misugod ang kombira sa kasal ug ang pultahan gitak-op na sa walay pag-abli pag-usab, ug ang mga naulahi nga miabot wala na pasudla. Dili kini kabangis—kini maoy nabatasan; kay ang bisan kinsa nga motuktok sa ulahi human matak-op ang pultahan nagpasabot nga siya dili kabahin sa prosesyon.
Jesus wasn’t inventing imagery, and He provided no explanation of this parable as He often did. He did not need to provide an explanation, for all these cultural details were fully understood by His audience. Jesus was identifying a literal Eastern marriage, not abstraction.
Si Jesus wala nagmugna ug mga hulagway sa hunahuna, ug wala Siya mohatag ug pagpasabot niini nga sambingay, ingon sa Iyang kasagarang ginabuhat. Wala Niya kinahanglana ang paghatag ug pagpasabot, kay kining tanan nga mga detalye sa kultura hingpit nga nasabtan sa Iyang mga tigpaminaw. Gipaila ni Jesus ang usa ka tinuod nga kaminyoon sa Sidlakan, dili usa ka abstraksiyon.
The details are upheld fully from the Hebrew testimony, as well as the historians of the Roman and Greek periods.
Ang mga detalye hingpit nga gisuportahan sa Hebreohanong pagpamatuod, maingon man sa mga historyador sa mga kapanahonan sa Romano ug Grego.
The Mishnah (2nd century AD, but preserving pre-70 AD Temple-era customs)
Ang Mishnah (ika-2 nga siglo AD, apan nagpreserba sa mga kostumbre sa panahon sa Templo sa wala pa ang 70 AD)
The Talmud (later compilation, but quoting earlier practice)
Ang Talmud (ulahi nga kompilyasyon, apan nagkutlo sa mas sayong praktis)
Josephus (1st century Jewish historian)
Si Josephus (historyador nga Judio sa ika-1 nga siglo)
Rabbinic wedding liturgy and legal discussions
Liturgiya sa kasal sa mga rabi ug mga ligal nga paghisgot
Greco-Roman observers of Judea
Mga Greko-Romanong tigpaniid sa Judea
Josephus does not give a neat “wedding manual,” but the legal and cultural details he assumes align exactly with the Mishnah/Talmud descriptions. The Mishnah is the key source.
Si Josephus wala maghatag ug hapsay nga “manwal sa kasal,” apan ang mga legal ug kultural nga detalye nga iyang gipasangil nahiuyon sa hingpit sa mga paghulagway sa Mishnah/Talmud. Ang Mishnah mao ang mahinungdanong tinubdan.
The parable landed so hard on a 1st-century Jewish listener, for nothing in Matthew 25 needed explaining. The midnight arrival was normal, the lamps and oil were obvious necessities, and a delay between the legal marriage betrothal and the midnight procession was expected, and the shut door was standard operating procedure! The virgins who were excluded, were ashamed, and to the Jewish audience of Jesus’ period, the foolish virgin’s shame was absolutely deserved. Fully knowing the ritual, Jesus’ audience would have no sympathy for the foolish virgins, for everyone knew the preparation was an absolute responsibility for any virgin that was asked to be in the procession. These truths were so obvious to the Jewish audience that Jesus never needed to provide any explanation of the parable.
Ang sambingay miigo pag-ayo sa usa ka Hudiyong tigpaminaw sa unang siglo, kay walay bisan unsa sa Mateo 25 nga nagkinahanglan pa ug pagpasabot. Ang pag-abot sa tungang gabii maoy naandan, ang mga lamparahan ug lana dayag nga mga kinahanglanon, ug ang paglangan tali sa legal nga pagpangasaba sa kaminyoon ug sa prosesyon sa tungang gabii gilaoman na, ug ang siradong pultahan maoy kasagarang pamaagi sa pagbuhat! Ang mga ulay nga wala maapil napakaulaw, ug alang sa Hudiyong tigpaminaw sa panahon ni Jesus, ang kaulaw sa buang nga mga ulay hingpit gayod nga angay. Sa hingpit nga pagkahibalo sa ritwal, ang mga tigpaminaw ni Jesus walay bisan gamayng simpatiya alang sa mga buang nga ulay, kay ang tanan nahibalo nga ang pagpangandam usa ka bug-os nga responsibilidad sa bisan kinsang ulay nga giimbitar nga maapil sa prosesyon. Kini nga mga kamatuoran hayag kaayo alang sa Hudiyong tigpaminaw nga si Jesus wala na gayod magkinahanglan sa paghatag ug bisan unsang pagpasabot sa sambingay.