Peter was symbolically at Caesarea Philippi at the third hour, on his way to Caesarea Maritima and the ninth hour. According to Matthew and Mark, six days later, Peter, James and John were at the Mount of Transfiguration. Luke says eight days, between Panium and the Mount. From the gates of hell, at Caesarea Philippi to the death of the cross, with a stop along the way at the Mount of Transfiguration. Three steps from Panium to the Sunday law. Caesarea at the beginning, the Mount in the middle, and Caesarea at the end. Hell at the beginning, death at the end, with God’s glory in the middle. An alpha rebellion represented by the gates of hell and an omega rebellion represented by the death of the Son of God.
Si Pedro, sa simbolikong diwa, didto sa Cesarea Filipos sa ikatulong takna, nagpadulong ngadto sa Cesarea Maritima ug sa ikasiyam nga takna. Sumala kang Mateo ug Marcos, unom ka adlaw ang milabay, si Pedro, si Santiago, ug si Juan didto sa Bukid sa Pagbag-o sa Dagway. Si Lucas nagaingon og walo ka adlaw, tali sa Panium ug sa Bukid. Gikan sa mga ganghaan sa impiyerno, didto sa Cesarea Filipos, ngadto sa kamatayon sa krus, nga adunay paghunong sa dalan didto sa Bukid sa Pagbag-o sa Dagway. Tulo ka mga lakang gikan sa Panium ngadto sa balaod sa Domingo. Cesarea sa sinugdanan, ang Bukid sa taliwala, ug Cesarea sa katapusan. Ang impiyerno sa sinugdanan, ang kamatayon sa katapusan, uban ang himaya sa Dios sa taliwala. Usa ka rebelyong alpha nga girepresentar sa mga ganghaan sa impiyerno ug usa ka rebelyong omega nga girepresentar sa kamatayon sa Anak sa Dios.
Caesarea Philippi is the foundation, for it was there that Christ identified the Rock on which He would build His church. The Mount of Transfiguration is the second step, where the temple is finished and the capstone is placed. The third step of judgment at the cross followed after.
Ang Cesarea Filipos mao ang patukoranan, kay didto giila ni Cristo ang Bato nga pagatukoran Niya sa Iyang iglesia. Ang Bukid sa Pagbag-o sa Dagway mao ang ikaduhang lakang, diin nahuman ang templo ug gipahimutang ang ulohang bato. Misunod unya ang ikatulong lakang sa paghukom didto sa krus.
And he said unto them, Verily I say unto you, That there be some of them that stand here, which shall not taste of death, till they have seen the kingdom of God come with power. And after six days Jesus taketh with him Peter, and James, and John, and leadeth them up into an high mountain apart by themselves: and he was transfigured before them. And his raiment became shining, exceeding white as snow; so as no fuller on earth can white them. And there appeared unto them Elias with Moses: and they were talking with Jesus.
Ug siya miingon kanila, Sa pagkatinuod magaingon ako kaninyo, nga ania ang pipila sa mga nagatindog dinhi nga dili gayud makatilaw sa kamatayon hangtod makita nila ang gingharian sa Dios nga magaabut uban sa gahum. Ug tapus ang unom ka adlaw gidala ni Jesus si Pedro, si Santiago, ug si Juan, ug iyang giagak sila ngadto sa usa ka hataas nga bukid nga sila-sila lamang: ug siya nausab sa dagway sa ilang atubangan. Ug ang iyang mga saput nahimong masanagon, labihan kaputi sama sa nieve; nga walay mamapaputi dinhi sa yuta nga arang makapaputi niini. Ug didto mitungha kanila si Elias uban kang Moises: ug sila nakig-estorya kang Jesus.
And Peter answered and said to Jesus, Master, it is good for us to be here: and let us make three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias.
Ug si Pedro mitubag ug miingon kang Jesus, Magtutudlo, maayo alang kanamo nga kami ania dinhi; ug maghimo kita ug tulo ka mga tabernakulo: usa alang kanimo, ug usa alang kang Moises, ug usa alang kang Elias.
For he wist not what to say; for they were sore afraid. And there was a cloud that overshadowed them: and a voice came out of the cloud, saying, This is my beloved Son: hear him. And suddenly, when they had looked round about, they saw no man any more, save Jesus only with themselves. And as they came down from the mountain, he charged them that they should tell no man what things they had seen, till the Son of man were risen from the dead. And they kept that saying with themselves, questioning one with another what the rising from the dead should mean. Mark 9:1–10.
Kay wala siya mahibalo kon unsay isulti; kay hilabihan gayud ang ilang kahadlok. Ug dihay usa ka panganod nga mitabon kanila; ug usa ka tingog migula gikan sa panganod, nga nagaingon, Kini mao ang akong pinalanggang Anak: pamatia siya. Ug dihadiha, sa ilang paglibot ug tan-aw, wala na silay nakita nga bisan kinsa, gawas kang Jesus lamang uban kanila. Ug sa ilang pagkanaog gikan sa bukid, iyang gisugo sila nga dili nila isugilon kang bisan kinsa ang mga butang nga ilang nakita, hangtod nga ang Anak sa tawo mabanhaw gikan sa mga patay. Ug ilang gitipigan kana nga pulong sa ilang kaugalingon, nga nagpangutan-anay sa usag usa kon unsa kaha ang kahulogan sa pagkabanhaw gikan sa mga patay. Marcos 9:1–10.
At the mount, Peter proposes to erect a tabernacle for Moses, Christ and Elijah.
Didto sa bukid, si Pedro misugyot nga magpatindog ug usa ka tabernakulo alang kang Moises, kang Cristo, ug kang Elias.
“Moses passed through death, but Michael came down and gave him life before his body had seen corruption. Satan tried to hold the body, claiming it as his; but Michael resurrected Moses and took him to heaven. Satan railed bitterly against God, denouncing Him as unjust in permitting his prey to be taken from him; but Christ did not rebuke His adversary, though it was through his temptation that the servant of God had fallen. He meekly referred him to His Father, saying, ‘The Lord rebuke thee.’
“Si Moises miagi sa kamatayon, apan si Miguel mikunsad ug mihatag kaniya sa kinabuhi sa wala pa makita sa iyang lawas ang pagkadunot. Si Satanas misulay sa pagpugong sa lawas, nga nag-angkon niini ingon nga iya; apan gibanhaw ni Miguel si Moises ug gidala siya ngadto sa langit. Si Satanas mapait nga mipakigbatok batok sa Dios, nga nagsumbong Kaniya nga dili makiangayon tungod sa pagtugot nga ang iyang tukbonon maagaw gikan kaniya; apan si Cristo wala magbadlong sa Iyang kaaway, bisan pa nga pinaagi sa iyang pagtintal nahulog ang alagad sa Dios. Sa mapaubsanon iyang gitugyan siya ngadto sa Iyang Amahan, nga nagaingon, ‘Ang Ginoo magbadlong kanimo.’”
“Jesus had told His disciples that there were some standing with Him who should not taste of death till they should see the kingdom of God come with power. At the transfiguration this promise was fulfilled. The countenance of Jesus was there changed and shone like the sun. His raiment was white and glistening. Moses was present to represent those who will be raised from the dead at the second appearing of Jesus. And Elijah, who was translated without seeing death, represented those who will be changed to immortality at Christ’s second coming and will be translated to heaven without seeing death. The disciples beheld with astonishment and fear the excellent majesty of Jesus and the cloud that overshadowed them, and heard the voice of God in terrible majesty, saying, ‘This is My beloved Son; hear Him.’” Early Writings, 164.
“Si Jesus nagsulti sa Iyang mga tinun-an nga may pipila nga nagtindog uban Kaniya nga dili makatilaw sa kamatayon hangtod makita nila ang gingharian sa Dios nga moabot uban sa gahum. Sa pagkabalhin sa dagway kini nga saad natuman. Ang panagway ni Jesus didto nausab ug misidlak sama sa adlaw. Ang Iyang bisti maputi ug masanagon. Si Moises anaa aron magrepresentar niadtong pagabanhawon gikan sa mga patay sa ikaduhang pagpakita ni Jesus. Ug si Elias, nga gilalin nga walay pagtan-aw sa kamatayon, nagrepresentar niadtong pagausbon ngadto sa pagkadili-mamatay sa ikaduhang pag-anhi ni Cristo ug pagabalhinon ngadto sa langit nga walay pagtan-aw sa kamatayon. Ang mga tinun-an nakakita uban sa katingala ug kahadlok sa halangdong pagkahalangdon ni Jesus ug sa panganod nga mitabon kanila, ug nakadungog sa tingog sa Dios diha sa makahahadlok nga pagkahalangdon, nga nagaingon, ‘Kini mao ang Akong hinigugmang Anak; pamatia ninyo Siya.’” Early Writings, 164.
The Mount of Transfiguration identifies three tabernacles. The tabernacle of Moses at the beginning of ancient Israel, the tabernacle of Christ as represented by His incarnation and the tabernacle that is the one hundred and forty-four thousand as represented by Elijah. The one hundred and forty-four thousand are those who do not taste of death, until they see the Second Coming of Christ. The Mount is identifying the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand.
Ang Bukid sa Pagbag-o sa Dagway nagaila sa tulo ka tabernakulo. Ang tabernakulo ni Moises sa sinugdanan sa karaang Israel, ang tabernakulo ni Cristo ingon nga girepresentahan sa Iyang pagpakatawo, ug ang tabernakulo nga mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ingon nga girepresentahan ni Elias. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao kadtong dili makatilaw sa kamatayon hangtod nga ilang makita ang Ikaduhang Pag-anhi ni Cristo. Ang Bukid nagaila sa punto diin ang selyo gipatik ibabaw sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.
The tabernacle of the one hundred and forty-four thousand is raised up in the antitypical feast of Tabernacles. The Mount identifies those who do not taste death, and sets forth three witnesses that when they see the glory of God in the mount, it is the antitypical feast of Tabernacles.
Ang tabernakulo sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo ginapatindog diha sa antitipikal nga fiesta sa mga Tabernakulo. Ang Bukid nagpaila niadtong mga dili makatilaw sa kamatayon, ug nagapadayag ug tulo ka mga saksi nga sa dihang ilang makita ang himaya sa Dios diha sa bukid, kini mao ang antitipikal nga fiesta sa mga Tabernakulo.
They are raised up as the tabernacle of Elijah, that began to be reared up in 2023, when both Moses and Elijah were resurrected. First the foundation was laid, that is the only foundation that can be laid, and that foundation is Christ, the corner and foundation stone. Then the capstone is placed, which represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand as represented at the Mount of Transfiguration. At the Mount Peter, James and John represent those who actually do not taste of death. Peter later recorded that the kingdom of priests is those who have tasted that the Lord is good, and who were a spiritual house. They tasted life, so they do not taste death.
Gibanhaw sila ingon nga tabernakulo ni Elias, nga nagsugod pagtukod pag-usab niadtong 2023, sa dihang si Moises ug si Elias parehong gibanhaw. Una, gipahimutang ang patukoranan, nga mao lamang ang patukoranan nga mahimong ipahimutang, ug kana nga patukoranan mao si Cristo, ang pamag-ang ug batong patukoranan. Unya ibutang ang ulohang bato, nga nagrepresentar sa pagpamatuod sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo ingon sa girepresentahan didto sa Bukid sa Pagbag-o sa Panagway. Didto sa Bukid, si Pedro, si Santiago, ug si Juan nagrepresentar niadtong sa pagkatinuod dili motilaw sa kamatayon. Si Pedro sa ulahi misulat nga ang gingharian sa mga pari mao kadtong nakatilaw nga ang Ginoo maayo, ug nga sila usa ka espirituhanong balay. Nakatilaw sila sa kinabuhi, busa dili sila motilaw sa kamatayon.
If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. 1 Peter 2:3–6.
Kon tinuod man nga inyong natilawan nga maloloy-on ang Ginoo. Kaniya kamo moduol, ingon ngadto sa usa ka buhing bato, nga sa pagkatinuod gisalikway sa mga tawo, apan pinili sa Dios ug bililhon. Kamo usab, ingon nga mga buhing bato, gipahimo nga usa ka espirituhanong balay, usa ka balaan nga pagkasaserdote, aron sa paghalad ug espirituhanong mga halad nga kahimut-an sa Dios pinaagi kang Jesu-Cristo. Busa usab anaa kini nasulat sa Kasulatan: Tan-awa, akong ibutang sa Sion ang punoang bato sa pamag-ang, pinili, bililhon; ug ang nagatoo kaniya dili gayud maulawan. 1 Pedro 2:3–6.
The word translated as “confounded” means “to be ashamed.” The remnant is represented by Peter, and their joy is contrasted with those who rejected the latter rain message. A key of the one hundred and forty-four thousand, for Peter was given the “keys” to the kingdom, is the “chief corner stone” that was laid in Sion. That stone is marvelous in the eyes of the righteous, and a stone of stumbling to the drunkards of Ephraim.
Ang pulong nga gihubad ingon “napakauwaw” nagkahulogan og “maulaw.” Ang salin gihulagway pinaagi kang Pedro, ug ang ilang kalipay gipahimutang nga kasukwahi niadtong misalikway sa mensahe sa ulahing ulan. Usa ka yawi sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, kay kang Pedro gihatag ang “mga yawi” sa gingharian, mao ang “ulo nga bato sa pamag-ang” nga gipahimutang didto sa Sion. Kana nga bato kahibulongan sa mga mata sa mga matarong, ug bato nga kapangdolan sa mga hubog sa Ephraim.
The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. Psalms 118:22, 23.
Ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod nahimong pangulong bato sa pamag-ang. Kini mao ang binuhatan sa Ginoo; kahibulongan kini sa among mga mata. Salmo 118:22, 23.
Jesus commented on these verses in the conclusion of the parable of the vineyard.
Si Jesus mihatag ug komento bahin niining mga bersikuloha diha sa kataposan sa sambingay mahitungod sa kaparrasan.
Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. But when they sought to lay hands on him, they feared the multitude, because they took him for a prophet. Matthew 21:42–46.
Si Jesus miingon kanila, Wala ba gayod kamo makabasa sa mga kasulatan, Ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod, mao mao kini ang nahimong ulohan sa pamag-ang: kini buhat sa Ginoo, ug kahibulongan kini sa among mga mata? Busa nagaingon ako kaninyo, Ang gingharian sa Dios pagakuhaon gikan kaninyo, ug igahatag sa usa ka nasod nga magapamunga sa mga bunga niini. Ug bisan kinsa nga mapukan niining batua madugmok: apan kang bisan kinsa nga iyang kapukanan, iya siyang dugmokon hangtod mapulbos. Ug sa pagkadungog sa mga pangulong sacerdote ug sa mga Fariseo sa iyang mga sambingay, ilang nasabtan nga mahitungod kanila ang iyang gisulti. Apan sa ilang pagtinguha sa pagdakop kaniya, nangahadlok sila sa panon sa katawohan, kay giisip nila siya nga usa ka manalagna. Mateo 21:42–46.
Whoever accepts the foundational message, shall be broken, for the Rock is Christ, and the work of the gospel is to humble the human into the dust.
Bisan kinsa nga modawat sa patukoranan nga mensahe, pagadugmokon; kay ang Bato mao si Cristo, ug ang buhat sa ebanghelyo mao ang pagpakaubos sa tawo ngadto sa abog.
“What is justification by faith? It is the work of God in laying the glory of man in the dust, and doing for man that which it is not in his power to do for himself. When men see their own nothingness, they are prepared to be clothed with the righteousness of Christ. When they begin to praise and exalt God all the day long, then by beholding they are becoming changed into the same image. What is regeneration? It is revealing to man what is his own real nature, that in himself he is worthless.” Manuscript Releases, volume 20, 117.
“Unsa man ang pagkamatarong pinaagi sa pagtuo? Kini mao ang buhat sa Dios sa pagpaubos sa himaya sa tawo ngadto sa abog, ug sa pagbuhat alang sa tawo nianang butanga nga wala sa iyang gahum nga buhaton alang sa iyang kaugalingon. Sa dihang makita sa mga tawo ang ilang kaugalingong pagkawalay kapuslanan, andam na sila nga sul-oban sa pagkamatarong ni Cristo. Sa dihang magsugod sila sa pagdayeg ug pagpasidungog sa Dios sa tibuok adlaw, nan pinaagi sa pagtan-aw sila ginapausab ngadto sa maong sama nga dagway. Unsa man ang pagkabag-o sa kinabuhi? Kini mao ang pagpadayag sa tawo kon unsa gayod ang iyang kaugalingong kinaiya, nga sa iyang kaugalingon siya walay bili.” Manuscript Releases, volume 20, 117.
Whoever rejects the foundation stone is destroyed, as was the case with ancient Israel in fulfillment of Jesus’ application of the parable of the vineyard. The Jews rejected Christ, they also rejected Moses, for if they had believed Moses, they would have also believed Christ. They rejected God’s law, teaching for doctrine the commandments of men. Christ, Moses and the Law are all symbols of foundations, and Christ is the only foundation that can be laid, but Christ as the foundation is represented with many symbols. Moses and the Law are both illustrations of this fact. Christ is the only foundation, but this only means that the other foundations in His prophetic Word are simply symbols of some aspect of His character.
Bisan kinsa nga mosalikway sa batong patukoranan pagalaglagon, maingon sa nahitabo sa karaang Israel sa katumanan sa paggamit ni Jesus sa sambingay mahitungod sa kaparrasan. Gisalikway sa mga Judio si Cristo; gisalikway usab nila si Moises, kay kon mituo pa sila kang Moises, mituo usab unta sila kang Cristo. Gisalikway nila ang balaod sa Dios, nga nagtudlo ingon nga doktrina sa mga sugo sa mga tawo. Si Cristo, si Moises, ug ang Balaod pulos mga simbolo sa mga patukoranan, ug si Cristo lamang ang bugtong patukoranan nga mahimong ipahimutang; apan si Cristo ingon nga patukoranan girepresentahan pinaagi sa daghang mga simbolo. Si Moises ug ang Balaod kapwa mga hulagway niini nga kamatuoran. Si Cristo lamang ang bugtong patukoranan, apan kini nagpasabot lamang nga ang ubang mga patukoranan diha sa Iyang profetikanhong Pulong mga simbolo lamang sa pipila ka bahin sa Iyang kinaiya.
For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.
Kay walay lain nga patukoranan nga arang ikabutang sa bisan kinsa gawas niadtong nabutang na, nga mao si Jesu-Cristo. 1 Corinto 3:11.
Jesus is the Word, and as such the rules within His Word represent Himself. This is why Sister White records that the Ten Commandments are a transcript of Christ’s character. He is the First and the Last, and when represented in this fashion it identifies that Christ always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. As the Word, He is also “Truth,” and truth is a prophetic framework. He is the Lion of the tribe of Judah when He seals and unseals His Word. He is also the corner stone that becomes the cap stone. The corner stone is simply an illustration of Him as the foundation, or the first letter of the Hebrew word “truth.” The cap stone is the crowning work on the temple, and when aligned with the framework of truth, the cap stone is twenty-two times more powerful than the corner stone. What is marvelous in the eyes of those who have tasted that the Lord is good, is how the principles of the framework of truth aligned with the corner and cap stone identifies one of the prophetic keys that were given to Peter.
Si Jesus mao ang Pulong, ug tungod niana ang mga lagda sulod sa Iyang Pulong nagrepresentar sa Iyang kaugalingon. Mao kini ang hinungdan nganong giila ni Sister White nga ang Napulo ka Sugo maoy usa ka hulad sa kinaiya ni Cristo. Siya mao ang Nahauna ug ang Kaulahi-an, ug sa dihang girepresentar sa maong paagi, kini nagpakaila nga si Cristo kanunayng naghulagway sa katapusan sa usa ka butang uban sa sinugdanan sa usa ka butang. Ingon nga Pulong, Siya usab mao ang “Kamatuoran,” ug ang kamatuoran usa ka propetikong balangkas. Siya mao ang Leon sa banay ni Juda sa dihang Iyang selyohan ug buksan ang Iyang Pulong. Siya usab mao ang bato sa pamag-ang nga mahimong bato sa tumoy. Ang bato sa pamag-ang yano lamang nga hulagway Kaniya ingon nga patukoranan, o ang unang letra sa Hebreohanong pulong nga “kamatuoran.” Ang bato sa tumoy mao ang bulohaton nga nagpurong sa templo, ug sa dihang ipahaom sa balangkas sa kamatuoran, ang bato sa tumoy kaluhaan ug duha ka pilo nga mas gamhanan kay sa bato sa pamag-ang. Ang kahibulongan sa mga mata niadtong nakatilaw nga ang Ginoo maayo, mao kon giunsa sa mga prinsipyo sa balangkas sa kamatuoran, nga gipahaom uban sa bato sa pamag-ang ug bato sa tumoy, sa pag-ila sa usa sa mga yawe nga propetiko nga gihatag kang Pedro.
The alpha first letter is one, but the omega last letter is twenty-two. Miller’s jewels shine as the sun, but when the dirt brush man assembled the jewels, they were ten times brighter. The recognition that the end of a prophetic line is the same, but more powerful than the beginning of a prophetic lines is “marvelous.” It is an element of Christ’s character; it is one of the keys given to Peter to bind the one hundred and forty-four thousand.
Ang alpha nga unang letra usa, apan ang omega nga ulahing letra baynte-dos. Ang mga mutya ni Miller misidlak sama sa adlaw, apan sa dihang gitigom sa tawo nga tigwalis sa kahugaw ang mga mutya, napulo ka pilo silang mas hayag. Ang pag-ila nga ang katapusan sa usa ka linya sa tagna mao ra gihapon, apan mas gamhanan kay sa sinugdanan sa mga linya sa tagna, “makapatingala.” Kini usa ka bahin sa kinaiya ni Cristo; usa kini sa mga yawi nga gihatag kang Pedro aron gapuson ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.
Peter’s “spiritual house” is the casket of William Miller’s dream and also Malachi’s storehouse of tithes and offerings. When the windows of heaven are opened; one class is cast out of the room, and the other class is cast into the casket and given the white linen uniforms of God’s triumphant church.
Ang “espirituwal nga balay” ni Pedro mao ang kahon sa damgo ni William Miller ug usab ang tipiganan sa mga ikapulo ug mga halad ni Malakias. Sa dihang maablihan ang mga tamboanan sa langit; ang usa ka pundok igasalibay gawas sa lawak, ug ang laing pundok igasalibay ngadto sa kahon ug hatagan sa maputing lino nga mga uniporme sa madaugon nga iglesia sa Dios.
“Solemnly and publicly the people of Judah had pledged themselves to obey the law of God. But when the influence of Ezra and Nehemiah was for a time withdrawn, there were many who departed from the Lord. Nehemiah had returned to Persia. During his absence from Jerusalem, evils crept in that threatened to pervert the nation. Idolaters not only gained a foothold in the city, but contaminated by their presence the very precincts of the temple. Through intermarriage, a friendship had been brought about between Eliashib the high priest and Tobiah the Ammonite, Israel’s bitter enemy. As a result of this unhallowed alliance, Eliashib had permitted Tobiah to occupy an apartment connected with the temple, which heretofore had been used as a storeroom for tithes and offerings of the people.
“Sa maligdong ug sa dayag nga paagi, ang katawhan sa Juda nanumpa sa ilang kaugalingon nga motuman sa balaod sa Dios. Apan sa dihang ang impluwensiya ni Ezra ug ni Nehemias sa makadiyot nahimulag, daghan ang mibiya gikan sa Ginoo. Si Nehemias mibalik sa Persia. Sa panahon sa iyang pagkawala gikan sa Jerusalem, ang mga kadaotan misulod sa hinayhinay nga naghulga sa pagpasipala sa nasod. Ang mga magsisimba sa mga diosdios dili lamang nakakaplag ug dapit sa siyudad, kondili pinaagi sa ilang presensiya nahugawan bisan ang mga patyo mismo sa templo. Pinaagi sa pagminyoay sa magkalahi nga kaliwatan, nahimo ang usa ka pakighigala tali kang Eliasib, ang labawng sacerdote, ug kang Tobias nga Ammonhanon, ang mapait nga kaaway sa Israel. Tungod niining dili balaang panag-uban, gitugotan ni Eliasib si Tobias sa pagpuyo sa usa ka lawak nga kadugtong sa templo, nga kaniadto gigamit ingong tipiganan sa mga ikapulo ug sa mga halad sa katawhan.”
“Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.
“Tungod sa kabangis ug pagbudhi sa mga Ammonhanon ug Moabihanon batok sa Israel, ang Dios nagpahayag pinaagi kang Moises nga sila kinahanglan nga pagasalikwayon sa walay kataposan gikan sa katilingban sa Iyang katawhan. Tan-awa ang Deuteronomio 23:3–6. Sa pagsupak niining pulonga, ang labawng sacerdote nagpahawa sa mga halad nga gitipigan sa lawak sa balay sa Dios, aron paghimoan ug dapit kining representante sa usa ka gidili nga kaliwatan. Wala nay labaw pang pagtamay sa Dios nga maipakita kaysa sa paghatag ug maong pabor niining kaaway sa Dios ug sa Iyang kamatuoran.”
“On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’
“Sa iyang pagbalik gikan sa Persia, nahibaloan ni Nehemias ang maisugong pagpasipala ug dihadiha mikuha siya ug mga lakang aron papahawaon ang nanghilabot. ‘Nasubo ako pag-ayo,’ siya mipahayag; ‘busa akong gilabog sa gawas gikan sa lawak ang tanang butang sa panimalay ni Tobias. Unya nagsugo ako, ug ilang gihinloan ang mga lawak: ug didto gipauli ko pag-usab ang mga sudlanan sa balay sa Dios, uban ang halad-nga-kalan-on ug ang incienso.’
“Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.
“Dili lamang nga ang templo nahugawan, kondili ang mga halad gigamit usab sa sayop. Kini nakapadulong sa pagpaluya sa pagkamanggihatagon sa katawhan. Nawala ang ilang kadasig ug kapinit sa espiritu, ug nagduha-duha sila sa paghatag sa ilang mga ikapulo. Ang mga tipiganan sa balay sa Ginoo kulang ug suplay; daghan sa mga mag-aawit ug sa uban pa nga nag-alagad sa buluhaton sa templo, tungod kay wala makadawat ug igo nga suporta, mibiya sa buluhaton sa Dios aron manarbaho sa laing dapit.”
“Nehemiah set to work to correct these abuses. He gathered together those who had left the service of the Lord’s house, ‘and set them in their place.’ This inspired the people with confidence, and all Judah brought ‘the tithe of the corn and the new wine and the oil.’ Men who ‘were counted faithful’ were made ‘treasurers over the treasuries,’ ‘and their office was to distribute unto their brethren.’” Prophets and Kings, 669, 670.
“Si Nehemias misugod sa pag-ayo niining mga pag-abuso. Gitigom niya pag-usab kadtong mga mibiya sa pag-alagad sa balay sa Ginoo, ‘ug gibutang sila sa ilang dapit.’ Kini nagdasig sa katawhan sa pagsalig, ug ang tibook Juda nagdala sa ‘ikapulo sa trigo ug sa bag-ong bino ug sa lana.’ Ang mga tawo nga ‘giisip nga matinumanon’ gihimong ‘mga tinipigan sa bahandi ibabaw sa mga tipiganan sa bahandi,’ ‘ug ang ilang katungdanan mao ang pag-apod-apod ngadto sa ilang mga igsoon.’” Prophets and Kings, 669, 670.
When Nehemiah “cast out Tobiah,” he was prefiguring Christ casting the money-changers out of the very same temple. It wasn’t simply the temple, but the very room in the temple where the tithes were stored. When Eliakim the Philadelphian replaced Shebna the Laodicean, Shebna was the treasurer that was cast into a far field.
Sa dihang si Nehemias “nagpagula kang Tobias,” iyang gilarawan nang daan si Cristo nga nagpagula sa mga tigpailis ug kuwarta gikan sa maong templo. Dili lamang ang templo, kondili ang mismong lawak sulod sa templo diin gitipigan ang mga ikapulo. Sa dihang si Eliakim nga taga-Filadelfia mipuli kang Sebna nga taga-Laodicea, si Sebna mao ang tipiganan sa bahandi nga gilabay ngadto sa halayong kaumahan.
Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down.
Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios sa mga panon: Lakaw, adtoa kining tinipigan sa bahandi, si Sebna, nga maoy pangulo sa balay, ug ingna: Unsay ania kanimo dinhi? ug kinsa bay ania kanimo dinhi, nga nagkalot ka alang sa imong kaugalingon ug lubnganan dinhi, sama niadtong nagkalot alang sa iyang kaugalingon ug lubnganan sa kahitas-an, ug nagkulit ug puloy-anan alang sa iyang kaugalingon diha sa bato? Ania karon, ang Ginoo magadala kanimo palayo pinaagi sa usa ka gamhanang pagkabihag, ug sa pagkatinuod pagatabonan ka niya. Sa pagkatinuod iyang ligiron ug ilabay ka nga mapintas sama sa usa ka bola ngadto sa usa ka halapad nga yuta: didto ikaw mamatay, ug didto ang mga karwahe sa imong himaya mamahimong kaulawan sa balay sa imong agalon. Ug pagapahawaon ko ikaw gikan sa imong katungdanan, ug gikan sa imong kahimtang pagapukanon ka niya.
And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open.
Ug mahitabo nianang adlawa, nga akong tawgon ang akong alagad nga si Eliakim, anak ni Hilkias: Ug bistihan ko siya sa imong kupo, ug lig-onon ko siya pinaagi sa imong bakus, ug itugyan ko ang imong kagamhanan ngadto sa iyang kamot: ug siya mahimong amahan sa mga pumoluyo sa Jerusalem, ug sa balay ni Juda. Ug ang yawi sa balay ni David ibutang ko sa iyang abaga; busa siya magaabli, ug walay makasira; ug siya magasira, ug walay makaabli.
And I will fasten him as a nail in a sure place; and he shall be for a glorious throne to his father’s house. And they shall hang upon him all the glory of his father’s house, the offspring and the issue, all vessels of small quantity, from the vessels of cups, even to all the vessels of flagons. In that day, saith the Lord of hosts, shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off: for the Lord hath spoken it. Isaiah 22:15–22.
Ug igalansang ko siya ingon sa usa ka lansang sa usa ka malig-on nga dapit; ug siya mahimong usa ka mahimayaong trono alang sa balay sa iyang amahan. Ug ibitay nila kaniya ang tanang himaya sa balay sa iyang amahan, ang kaliwat ug ang mga sanga, ang tanang sudlanan nga gagmay ug gidaghanon, sukad sa mga sudlanan nga mga tasa, hangtod ngadto sa tanang sudlanan nga mga tibod. Niadtong adlawa, nagaingon ang Ginoo sa mga panon, ang lansang nga gipalig-on sa malig-on nga dapit pagatangtangon, ug pagaputlon, ug mahulog; ug ang palas-anon nga diha ibabaw niini pagaputlon: kay ang Ginoo maoy namulong niini. Isaias 22:15–22.
In the day that Shebna the foolish Laodicean is cast out, Eliakim is given the government of the church triumphant. When Christ cleanses the temple of the one hundred and forty-four thousand, from the rubbish that has covered up the precious jewels, He identifies that He would “cover” those represented by Shebna. Before the windows of heaven were opened the jewels were covered with rubbish, and when the rubbish is cast out, the rubbish is then covered with shame. William Miller’s dream is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Sa adlaw nga si Shebna, ang buang nga Laodiceano, ipapahawa na, si Eliakim pagatugyanan sa paggobiyerno sa madaugong iglesia. Sa dihang hinloan ni Cristo ang templo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo gikan sa mga basura nga mitabon sa mahalong mga mutya, Iyang gipaila nga Iyang “tabonan” kadtong girepresentahan ni Shebna. Sa wala pa maablihan ang mga tamboanan sa langit, ang mga mutya natabonan sa basura, ug sa dihang ang basura ipagawas na, ang basura tabonan dayon sa kaulaw. Ang damgo ni William Miller nagapaila sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.
The casket, is Malachi’s storehouse, Peter’s spiritual house and the tabernacle of Elijah that Peter wished to build. The dirt brush man illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand when He casts the jewels into the box. Malachi identifies the test that proves that God’s people have truly returned unto Him.
Ang baul mao ang tipiganan ni Malakias, ang espirituwal nga balay ni Pedro, ug ang tabernakulo ni Elias nga gustong tukoron ni Pedro. Ang tawo nga may sipilyo sa abog naghulagway sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa dihang Iyang ilabay ang mga alahas ngadto sa kahon. Giila ni Malakias ang pagsulay nga nagapamatuod nga ang katawohan sa Dios sa pagkatinuod mibalik ngadto Kaniya.
Then they that feared the Lord spake often one to another: and the Lord hearkened, and heard it, and a book of remembrance was written before him for them that feared the Lord, and that thought upon his name. And they shall be mine, saith the Lord of hosts, in that day when I make up my jewels; and I will spare them, as a man spareth his own son that serveth him. Then shall ye return, and discern between the righteous and the wicked, between him that serveth God and him that serveth him not. Malachi 3:16–18.
Unya kadtong nangahadlok sa Ginoo nanagsultihanay sa usag usa; ug ang Ginoo naminaw, ug nakadungog niini, ug usa ka basahon sa handumanan gisulat sa iyang atubangan alang kanila nga nangahadlok sa Ginoo, ug nga nagapalandong sa iyang ngalan. Ug sila mamahimong ako, nagaingon ang Ginoo sa mga panon, nianang adlawa sa diha nga pagatigumon ko ang akong mga hiyas; ug ako magaluwas kanila, maingon sa usa ka tawo nga nagaluwas sa iyang kaugalingong anak nga nagaalagad kaniya. Unya kamo mobalik, ug makaila sa kalainan tali sa matarung ug sa dautan, tali kaniya nga nagaalagad sa Dios ug kaniya nga wala nagaalagad kaniya. Malakias 3:16–18.
Return is a key word in the passage, for God calls on His people to return unto Him, but He also challenges those people to test Him, by returning tithes and offerings, and there is also a time when the righteous will “return,” and in so doing, they will “discern” between the wise and the foolish. Those who feared the Lord, and who thought upon His name are those that are to be the ensign of the one hundred and forty-four thousand.
Ang “pagbalik” maoy usa ka yawe nga pulong diha sa maong teksto, kay ang Dios nagtawag sa Iyang katawhan sa pagbalik ngadto Kaniya, apan gihagit usab Niya kadtong mga tawhana sa pagsulay Kaniya, pinaagi sa pagbalik sa mga ikapulo ug mga halad, ug adunay usab panahon nga ang mga matarung “mobalik,” ug sa pagbuhat niana, sila “makaila sa kalainan” tali sa mga manggialamon ug sa mga buang. Kadtong nangahadlok sa Ginoo, ug nga naghunahuna sa Iyang ngalan mao kadtong mahimong bandila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.
The fear of the Lord is the first test, so when verse sixteen says, “then” they that feared the Lord, it is pointing back into the prophetic narrative.
Ang pagkahadlok sa Ginoo mao ang unang pagsulay, busa sa dihang ang bersikulo sais moingon, “unya” sila nga nangahadlok sa Ginoo, nagatudlo kini balik ngadto sa profetikanhong asoy.
Your words have been stout against me, saith the Lord. Yet ye say, What have we spoken so much against thee? Ye have said, It is vain to serve God: and what profit is it that we have kept his ordinance, and that we have walked mournfully before the Lord of hosts? And now we call the proud happy; yea, they that work wickedness are set up; yea, they that tempt God are even delivered. Malachi 3:13–15.
Ang inyong mga pulong naging malisod batok kanako, nagaingon ang Ginoo. Apan nagaingon kamo, Unsa ba ang among gisulti nga daghan kaayo batok kanimo? Nagaingon kamo, Kawang lamang ang pag-alagad sa Dios: ug unsa may kapuslanan nga gituman nato ang iyang tulomanon, ug nga naglakaw kita nga masulob-on sa atubangan sa Ginoo sa mga panon? Ug karon ginatawag nato nga malipayon ang mga mapahitas-on; oo, kadtong nagabuhat ug pagkadaotan gipahamutang sa kahitas-an; oo, bisan kadtong nagatintal sa Dios naluwas pa gani. Malakias 3:13–15.
Malachi says, “and now we call the proud happy.” The drunkards of Ephraim are called the “crown of pride” and they are happy when they think Moses and Elijah, the two prophets that tormented them were dead. They were so happy, that they sent gifts to one another.
Si Malakias nagaingon, “ug karon gitawag nato nga malipayon ang mga mapahitas-on.” Ang mga palahubog sa Ephraim gitawag nga “purongpurong sa pagkamapahitas-on” ug malipayon sila sa dihang naghunahuna sila nga si Moises ug si Elias, ang duha ka mga propeta nga nagsamok kanila, patay na. Hilabihan ang ilang kalipay, mao nga nagpadala sila ug mga gasa sa usag usa.
And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. And they of the people and kindreds and tongues and nations shall see their dead bodies three days and an half, and shall not suffer their dead bodies to be put in graves. And they that dwell upon the earth shall rejoice over them, and make merry, and shall send gifts one to another; because these two prophets tormented them that dwelt on the earth. Revelation 11:8–10.
Ug ang ilang mga patayng lawas mahigda sa dalan sa dakong siyudad, nga sa espirituhanong kahulogan ginganlan ug Sodoma ug Egipto, diin usab gilansang sa krus ang atong Ginoo. Ug ang mga tawo gikan sa mga kaliwatan ug mga pinulongan ug mga nasod motan-aw sa ilang mga patayng lawas sulod sa tulo ka adlaw ug tunga, ug dili motugot nga ang ilang mga patayng lawas igalubong sa mga lubnganan. Ug ang mga nanagpuyo sa yuta magakalipay tungod kanila, ug magahimaya, ug magapadad-anay ug mga gasa sa usa’g usa; kay kining duruha ka mga manalagna nagsakit kanila nga nanagpuyo sa yuta. Pinadayag 11:8–10.
The proud are happy from July 18, 2020 on through 2023. On July 18, 2020 the message was “stout” against the “Lord.” On July 18, 2020 we did not recognize how terribly we had spoken against God and His Word. Disappointed we entered the tarrying time as represented by the lament of “It is vain to serve God: and what profit is it that we have kept his ordinance, and that we have walked mournfully before the Lord of hosts?” This is parallel to Jeremiah’s lament, when he illustrates the first disappointment.
Ang mga mapahitas-on malipayon sukad sa Hulyo 18, 2020 hangtod sa 2023. Sa Hulyo 18, 2020 ang mensahe “maisug” batok sa “Ginoo.” Sa Hulyo 18, 2020 wala nato mailhi kon unsa ka makalilisang ang atong gipamulong batok sa Dios ug sa Iyang Pulong. Sa kasubo misulod kita sa panahon sa paglangan, ingon sa gihulagway sa pagminatay: “Kawang lamang ang pag-alagad sa Dios: ug unsa may kapuslanan nga atong gibantayan ang iyang tulomanon, ug nga kita naglakaw nga masulob-on sa atubangan sa Ginoo sa mga panon?” Kini susama sa pagminatay ni Jeremias, sa dihang iyang gihulagway ang unang kapakyasan.
I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:17, 18.
Wala ako molingkod sa katilingban sa mga mayubiton, ni magmaya; nag-inusara ako sa paglingkod tungod sa imong kamot; kay gipuno mo ako sa kapungot. Nganong walay paghunong ang akong kasakit, ug ang akong samad dili mamaayo, nga nagdumili sa pagkaayo? Mahimo ba nga ikaw sa hingpit mahimong ingon sa usa ka limbongan alang kanako, ug ingon sa mga tubig nga mapakyas? Jeremias 15:17, 18.
Our words were stout with the prediction of July 18, 2020, and we did not then know how badly we had rebelled. At the disappointment the tarrying time was underway, while one class mourned and the other class rejoiced. In that context Malachi states:
Ang among mga pulong nangisog diha sa panagna sa Hulyo 18, 2020, ug niadtong panahona wala pa kami mahibalo kon unsa kadaku sa among pagrebelde. Sa dihang miabot ang kapakyasan, ang panahon sa paglangan nagsugod na, samtang ang usa ka pundok nagminatay ug ang laing pundok nagmaya. Niana nga kahimtang si Malakias nag-ingon:
Then they that feared the Lord spake often one to another: and the Lord hearkened, and heard it, and a book of remembrance was written before him for them that feared the Lord, and that thought upon his name. And they shall be mine, saith the Lord of hosts, in that day when I make up my jewels; and I will spare them, as a man spareth his own son that serveth him.
Unya kadtong nangahadlok sa Ginoo nagpakigsulti sa usa’g usa sa makadaghan; ug ang Ginoo naminaw, ug nakadungog niini, ug ang usa ka basahon sa handumanan gisulat sa iyang atubangan alang kanila nga nangahadlok sa Ginoo, ug nga nagapalandong sa iyang ngalan. Ug sila maako, nagaingon ang Ginoo sa mga panon, niadtong adlawa sa diha nga himoon ko ang akong mga alahas; ug sila akong kaloy-an, maingon nga ang usa ka tawo magakaloy sa iyang kaugalingong anak nga nag-alagad kaniya.
Then shall ye return, and discern between the righteous and the wicked, between him that serveth God and him that serveth him not. Malachi 3:16–18.
Unya mobalik kamo, ug makaila sa kalainan tali sa matarong ug sa dautan, tali sa nagaalagad sa Dios ug sa wala nagaalagad kaniya. Malakias 3:16–18.
In 2024, the foundational test represented as the fear of the Lord arrived. Two classes were manifested in that test, and the group that made up the two classes had been often talking to one another on regular zoom meetings, throughout the three and a half days. The Lord listened to their discussions. The class who feared the Lord thought upon His name; Palmoni, the Lion of the tribe of Judah, the Alpha and Omega, the Truth, the Word, the Wonderful Linguist, the corner and cap stone, the Lamb, the Heavenly High Priest, the Temple, the Rock. Those who made it into that book are to be jewels upon the crown representing the ensign of the kingdom of glory. When He makes up those jewels, then they return, and discern between the righteous and the wicked. When He casts the jewels into the casket, it is then discerned who is foolish and who is wise.
Niadtong 2024, miabot ang patukorananong pagsulay nga girepresentahan ingon nga kahadlok sa Ginoo. Duha ka matang ang napadayag nianang pagsulaya, ug ang pundok nga naglangkob nianang duha ka matang sagad nang nag-istoryahanay sa usa ug usa sa regular nga mga miting sa Zoom sulod sa tulo ug tunga ka adlaw. Ang Ginoo naminaw sa ilang mga panaghisgot. Ang matang nga nahadlok sa Ginoo namalandong sa Iyang ngalan; si Palmoni, ang Leon sa banay ni Juda, ang Alpha ug Omega, ang Kamatuoran, ang Pulong, ang Katingalahang Lingguwista, ang pamag-ang ug pangulong bato, ang Cordero, ang Langitnong Labawng Sacerdote, ang Templo, ang Bato. Ang mga nakasulod nianang basaha mahimong mga mutya sa ibabaw sa purongpurong nga nagrepresentar sa bandila sa gingharian sa himaya. Sa dihang Iyang tipunon kining mga mutya, nan sila mobalik, ug makaila sa kalainan tali sa matarung ug sa dautan. Sa dihang Iyang ihulog ang mga mutya ngadto sa sudlanan sa mutya, didto maila kinsa ang buang ug kinsa ang manggialamon.
Malachi records:
Ang Malakias nagatala:
Return unto me, and I will return unto you,
Bumalik kamo kanako, kag magabalik ako sa inyo,
But ye said, Wherein shall we return?
Apan kamo miingon, “Sa unsang paagi kami mobalik?”
Bring ye all the tithes into the storehouse, that there may be meat in mine house, and prove me now herewith, saith the Lord of hosts, if I will not open you the windows of heaven, and pour you out a blessing, that there shall not be room enough to receive it.
Dad-a ninyo ang tanang mga ikapulo ngadto sa tipiganan, aron aduna untay pagkaon sa akong balay, ug sulayi ako karon dinhi niini, nagaingon si Jehova sa mga panon, kon dili ba buksan ko alang kaninyo ang mga tamboanan sa langit, ug ibubo ko alang kaninyo ang usa ka panalangin, nga wala nay igo nga luna aron madawat kini.
The storehouse is the casket and the tithes are the wise virgins. The storehouse is God’s Word placed into a new framework of truth. The jewels that get cast into that casket are the truths associated with the message of the Midnight Cry. The tithes were kept in a specific room in the temple, as identified in Nehemiah’s cleansing. The casket and the storehouse, or Peter spiritual house represents God’s temple and the jewels represent human temples who are joined with Divinity in the secret place of the Most High. The human messengers cannot be separated from the Divine message. The jewels are both God’s messengers and they are also the message they proclaim. Inspiration often identifies the message and the messenger combined.
Ang tipiganan mao ang kabaong ug ang mga ikapulo mao ang manggialamon nga mga ulay. Ang tipiganan mao ang Pulong sa Dios nga gipahiluna sulod sa usa ka bag-ong balangkas sa kamatuoran. Ang mga alahas nga igasalibay ngadto nianang kabaong mao ang mga kamatuoran nga may kalabutan sa mensahe sa Tunga sa Gabii nga Singgit. Ang mga ikapulo gitipigan sa usa ka piho nga lawak sa templo, sumala sa giila sa paghinlo ni Nehemias. Ang kabaong ug ang tipiganan, o ang espirituhanong balay ni Pedro, nagrepresentar sa templo sa Dios, ug ang mga alahas nagrepresentar sa tawhanong mga templo nga nadugtong sa Pagkadiyos didto sa tinago nga dapit sa Halangdon Uyamut. Ang tawhanong mga mensahero dili mahimong bulagon gikan sa Balaanong mensahe. Ang mga alahas mao ang mga mensahero sa Dios ug sila usab mao ang mensahe nga ilang gimantala. Ang Inspirasyon sa kanunay nag-ila sa mensahe ug sa mensahero nga hiniusa.
“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth. Christ declares to His followers: ‘Ye are the light of the world.’ To every soul that accepts Jesus the cross of Calvary speaks: ‘Behold the worth of the soul: “Go ye into all the world, and preach the gospel to every creature.’” Nothing is to be permitted to hinder this work. It is the all-important work for time; it is to be far-reaching as eternity. The love that Jesus manifested for the souls of men in the sacrifice which He made for their redemption, will actuate all His followers.” Testimonies, volume 5, 455.
“Gitawag sa Dios ang Iyang iglesia niining panahona, maingon sa Iyang pagtawag sa karaang Israel, aron motindog ingon nga kahayag dinhi sa yuta. Pinaagi sa gamhanang sundang sa kamatuoran, ang mga mensahe sa nahaunang, ikaduhang, ug ikatulong manulunda, Iyang gilain sila gikan sa mga iglesia ug gikan sa kalibutan aron dad-on sila ngadto sa balaang pagkaduol Kaniya. Iyang gihimo sila nga mga tinugyanan sa Iyang kasugoan ug gitugyan kanila ang dagkung mga kamatuoran sa tagna alang niining panahona. Sama sa mga balaang pulong nga gitugyan sa karaang Israel, kini usa ka balaang pagsalig nga ipahibalo ngadto sa kalibutan. Ang tulo ka mga manulunda sa Pinadayag 14 nagrepresentar sa katawhan nga modawat sa kahayag sa mga mensahe sa Dios ug mogula ingon nga Iyang mga kasangkapan aron ipatingog ang pasidaan sa tibook nga gilapdon ug gitas-on sa yuta. Si Cristo nagpahayag sa Iyang mga sumusunod: ‘Kamo mao ang kahayag sa kalibutan.’ Sa matag kalag nga modawat kang Jesus, ang krus sa Kalbaryo nagsulti: ‘Tan-awa ang bili sa kalag: “Lakaw kamo ngadto sa tibook kalibutan, ug iwali ang maayong balita ngadto sa tanang binuhat.”’ Walay bisan unsa nga tugotan nga makababag niining buluhatona. Kini mao ang labing mahinungdanong buhat alang niining panahona; kini kinahanglan nga moabot hangtod sa walay kataposang panahon. Ang gugma nga gipadayag ni Jesus alang sa mga kalag sa mga tawo diha sa halad nga Iyang gihimo alang sa ilang pagtubos, mao ang magapalihok sa tanan Niyang mga sumusunod.” Testimonies, volume 5, 455.
We will begin to draw together these concepts in the next article.
Sa sunod nga artikulo, sugdan nato ang paghiusa niini nga mga konsepto.
“During the last fifty years of my life, I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.
“Sulod sa kataposang kalim-an ka tuig sa akong kinabuhi, ako nakabaton ug bililhong mga kahigayonan sa pag-angkon ug usa ka kasinatian. Ako nakabaton ug kasinatian diha sa mensahe sa nahaunang anghel, sa ikaduhang anghel, ug sa ikatulong anghel. Ang mga anghel gihulagway nga nagalupad sa taliwala sa langit, nga nagamantala sa kalibotan ug usa ka mensahe sa pasidaan, ug nga adunay tuwirang kalabutan ngadto sa katawhan nga nagapuyo sa kataposang mga adlaw sa kasaysayan niining yutaa. Walay usa nga makadungog sa tingog niining mga anghela, kay sila usa ka simbolo sa paglarawan sa katawhan sa Dios nga nagabuhat diha sa panag-uyon uban sa uniberso sa langit. Ang kalalakin-an ug kababayen-an, nga napasidlakan sa Espiritu sa Dios ug nabalaan pinaagi sa kamatuoran, nagamantala sa tulo ka mga mensahe sumala sa ilang han-ay.”
“I have acted a part in this solemn work. Nearly all my Christian experience is interwoven with it. There are those now living who have an experience similar to my own. They have recognized the truth unfolding for this time; they have kept in step with the great Leader, the Captain of the Lord’s host.
“Ako adunay gampanan nga bahin niining mahinuklogong buluhaton. Hapit ang bug-os kong kasinatian ingon nga usa ka Cristohanon nahilambigit niini. Anaa karon ang pipila nga buhi nga adunay kasinatian nga sama sa ako. Ilang naila ang kamatuoran nga nagpadayag alang niining panahona; nagpadayon sila sa lakang uban sa dakong Pangulo, ang Kapitan sa panon sa Ginoo.
“In the proclamation of the messages, every specification of prophecy has been fulfilled. Those who were privileged to act a part in proclaiming these messages have gained an experience which is of the highest value to them; and now when we are amid the perils of these last days, when voices will be heard on every side saying, ‘Here is Christ,’ ‘Here is truth’; while the burden of many is to unsettle the foundation of our faith which has led us from the churches and from the world to stand as a peculiar people in the world, like John our testimony will be borne:
“Sa pagmantala sa mga mensahe, ang matag piho nga detalye sa tagna natuman na. Kadtong gihatagan ug kahigayonan sa pagdala ug bahin sa pagmantala niini nga mga mensahe nakaangkon ug usa ka kasinatian nga labing bililhon alang kanila; ug karon, sa diha nga ania kita taliwala sa mga katalagman niining ulahing mga adlaw, sa diha nga madungog ang mga tingog sa tanang dapit nga magaingon, ‘Ania si Cristo,’ ‘Ania ang kamatuoran’; samtang ang palas-anon sa daghan mao ang pagbalhinbalhin sa patukoranan sa atong pagtoo nga maoy nagmando kanato sa paggawas gikan sa mga iglesia ug gikan sa kalibotan aron motindog ingon nga usa ka linain nga katawhan sa kalibotan, sama kang Juan ang atong pagpamatuod igadala:”
“‘That which was from the beginning, which we have heard, which we have seen with our eyes, which we have looked upon, and our hands have handled, of the Word of life;… that which we have seen and heard declare we unto you, that ye also may have fellowship with us.’
“‘Kana nga diha na sukad pa sa sinugdan, nga among nadungog, nga among nakita sa among mga mata, nga among gitan-aw pag-ayo, ug nga nahikap sa among mga kamot, mahitungod sa Pulong sa kinabuhi; … kana nga among nakita ug nadungog among gipahayag kaninyo, aron kamo usab makabaton ug pakig-ambitay uban kanamo.’”
“I testify the things which I have seen, the things which I have heard, the things which my hands have handled of the Word of life. And this testimony I know to be of the Father and the Son. We have seen and do testify that the power of the Holy Ghost has accompanied the presentation of the truth, warning with pen and voice, and giving the messages in their order. To deny this work would be to deny the Holy Ghost, and would place us in that company who have departed from the faith, giving heed to seducing spirits.
“Ako nagapanghimatuod sa mga butang nga akong nakita, sa mga butang nga akong nadungog, sa mga butang nga nahikap sa akong mga kamot mahitungod sa Pulong sa kinabuhi. Ug kining pagpanghimatuod nahibaloan ko nga gikan sa Amahan ug sa Anak. Kami nakakita ug nagapanghimatuod nga ang gahum sa Espiritu Santo nag-uban sa pagpresentar sa kamatuoran, nga nagpasidaan pinaagi sa pluma ug sa tingog, ug nga naghatag sa mga mensahe sumala sa ilang han-ay. Ang paglimod niining buluhaton maoy paglimod sa Espiritu Santo, ug magapahimutang kanato sa maong pundok sa mga mibiya gikan sa pagtoo, nga naminaw sa malimbongong mga espiritu.”
“The enemy will set everything in operation to uproot the confidence of the believers in the pillars of our faith in the messages of the past, which have placed us upon the elevated platform of eternal truth, and which have established and given character to the work. The Lord God of Israel has led out His people, unfolding to them truth of heavenly origin. His voice has been heard, and is still heard, saying, Go forward from strength to strength, from grace to grace, from glory to glory. The work is strengthening and broadening, for the Lord God of Israel is the defense of His people.
“Ang kaaway magpalihok sa tanang butang aron maibot ang pagsalig sa mga magtutuo diha sa mga haligi sa atong pagtuo diha sa mga mensahe sa nangagi, nga maoy nagbutang kanato ibabaw sa hataas nga plataporma sa walay-kataposang kamatuoran, ug nga maoy nagpalig-on ug naghatag og kinaiya sa buluhaton. Ang Ginoong Dios sa Israel maoy nagmando sa paggula sa Iyang katawohan, nga nagpadayag kanila sa kamatuoran nga gikan sa langitnong gigikanan. Ang Iyang tingog nadungog na, ug nadungog pa gihapon, nga nagaingon, Padayon kamo gikan sa kusog ngadto sa labi pang kusog, gikan sa grasya ngadto sa grasya, gikan sa himaya ngadto sa himaya. Ang buluhaton nagakalig-on ug nagakalapad, kay ang Ginoong Dios sa Israel mao ang panalipod sa Iyang katawohan.”
“Those who have a hold of the truth theoretically, with their fingertips as it were, who have not brought its principles into the inner sanctuary of the soul, but have kept the vital truth in the outer court, will see nothing sacred in the past history of this people which has made them what they are, and has established them as earnest, determined, missionary workers in the world.
“Ang mga nagkupot sa kamatuoran sa teoretikal lamang, daw pinaagi ra sa tumoy sa ilang mga tudlo, nga wala magdala sa mga prinsipyo niini ngadto sa sulod nga balaang puluy-anan sa kalag, kondili gipabilin ang buhi nga kamatuoran sa gawas nga sawang, dili makakita ug bisan unsang balaan sa nangaging kasaysayan niining katawhan nga maoy naghimo kanila kung unsa sila karon, ug nga maoy nagpalig-on kanila ingon nga matinud-anon, malig-on sa tuyo, mga mamumuhatong misyonero sa kalibotan.
“The truth for this time is precious, but those whose hearts have not been broken by falling on the rock Christ Jesus, will not see and understand what is truth. They will accept that which pleases their ideas, and will begin to manufacture another foundation than that which is laid. They will flatter their own vanity and esteem, thinking that they are capable of removing the pillars of our faith, and replacing them with pillars they have devised.
“Ang kamatuoran alang niining panahona bililhon, apan kadtong ang ilang mga kasingkasing wala mabugto pinaagi sa pagkapukan ibabaw sa bato nga si Cristo Jesus, dili makakita ug dili makasabut kon unsa ang kamatuoran. Dawaton nila ang makapahimuot sa ilang mga hunahuna, ug magasugod sa paghimo ug laing patukoranan gawas niadtong napahimutang na. Pagahapsayon nila ang ilang kaugalingong kapasigarbo ug pagtamod sa kaugalingon, nga nagahunahuna nga sila may katakus sa pagtangtang sa mga haligi sa atong pagtoo, ug sa pagpuli niini pinaagi sa mga haligi nga sila maoy naglaraw.”
“This will continue to be as long as time shall last. Anyone who has been a close student of the Bible will see and understand the solemn position of those who are living in the closing scenes of this earth’s history. They will feel their own inefficiency and weakness, and will make it their first business to have not merely a form of godliness, but a vital connection with God. They will not dare to rest until Christ is formed within, the hope of glory. Self will die; pride will be expelled from the soul, and they will have the meekness and gentleness of Christ.” Notebook Leaflets, 60, 61.
“Magpadayon kini hangtod nga ang panahon molungtad. Bisan kinsa nga nahimong masinabtanon ug suod nga estudyante sa Biblia makakita ug makasabut sa solemne nga kahimtang niadtong nagakinabuhi sa kataposang mga talan-awon sa kasaysayan niining yutaa. Mabati nila ang ilang kaugalingong kakulang ug kahuyang, ug himoon nila nga ilang unang bulohaton ang pagbaton dili lamang sa usa ka dagway sa pagkadiosnon, kondili sa usa ka buhi nga pakigdugtong sa Dios. Dili sila mangahas sa pagpahulay hangtod nga si Cristo maporma sa sulod kanila, ang paglaum sa himaya. Ang kaugalingon mamatay; ang garbo ipapahawa gikan sa kalag, ug maangkon nila ang kaaghop ug kalumo ni Cristo.” Notebook Leaflets, 60, 61.