Leviticus twenty-three presents the spring and the fall feasts, and the representation of the feasts is divinely profound in the structure, and in the perfect alignment of the beginning and ending structures, within the overall structure. The spring feasts and fall feasts align with one another. The chapter bears witness of Palmoni, the wonderful numberer over and over again. The chapter soundly and marvelously connects with the latter-day message of the one hundred and forty-four thousand.

Ang Levitico 23 nagpresentar sa mga pista sa tingpamulak ug sa tinghunlak, ug ang paghulagway sa mga pista giladmon sa Dios sa estruktura, ug sa hingpit nga pagkatakdo sa mga estruktura sa sinugdanan ug sa katapusan, sulod sa kinatibuk-ang estruktura. Ang mga pista sa tingpamulak ug ang mga pista sa tinghunlak nagtugma sa usag usa. Ang kapitulo nagpamatuod mahitungod kang Palmoni, ang kahibulongang man-iihap, sa makadaghan ug subli-subli. Ang kapitulo malig-on ug kahibulongang nagdugtong sa mensahe sa ulahing mga adlaw mahitungod sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

The number “23” represents the atonement, which is the combination of Divinity and humanity. The name Leviticus represents the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, for all the prophets speak of the latter days, and the priests of the latter days are those who Peter identifies as a holy priesthood. Peter’s holy priesthood is the wise who understand the increase of knowledge that produces the message of the Midnight Cry. The foolish, or wicked as Daniel identifies them, reject the increase of knowledge, and Hosea informs us that for this reason they are rejected as priests.

Ang numero nga “23” nagrepresentar sa halad-sa-pasaylo, nga mao ang panaghiusa sa Pagkadiyos ug sa pagkatawo. Ang ngalan nga Levitico nagrepresentar sa pagkasaserdote sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, kay ang tanang mga manalagna nagsulti mahitungod sa ulahing mga adlaw, ug ang mga pari sa ulahing mga adlaw mao kadtong giila ni Pedro ingon nga usa ka balaang pagkasaserdote. Ang balaang pagkasaserdote ni Pedro mao ang mga maalamon nga nakasabut sa pagdugang sa kahibalo nga nagpatungha sa mensahe sa Tinguha sa Tunga-tunga sa Gabii. Ang mga buangbuang, o mga dautan sumala sa pag-ila kanila ni Daniel, misalikway sa pagdugang sa kahibalo, ug si Hosea nagpahibalo kanato nga tungod niini sila gisalikway ingon nga mga pari.

My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. Hosea 4:6, 7.

Ang akong katawhan gilaglag tungod sa kakulang sa kahibalo: kay imong gisalikway ang kahibalo, isalikway ko usab ikaw, aron dili ka na mahimong pari alang kanako: sanglit hinalimtan mo ang kasugoan sa imong Dios, hikalimtan ko usab ang imong mga anak. Samtang midaghan sila, sa ingon niana nakasala sila batok kanako: busa pulihan ko ang ilang himaya ug kaulawan. Hosea 4:6, 7.

The drunkards of Ephraim, who Isaiah also calls the “crown of glory” have their glory turned into “shame.” Hosea specifically identifies that those who reject the increase of knowledge of the latter days are the Laodicean Seventh-day Adventist church, for he recorded, “My people.” His people will be rejected as priests, and it happens in the final and fourth generation, for He is to forget their children, and children represent the last generation.

Ang mga palahubog sa Ephraim, nga gitawag usab ni Isaias nga “purongpurong sa himaya,” ang ilang himaya nahimong “kaulawan.” Tin-aw nga giila ni Oseas nga kadtong mosalikway sa pagdugang sa kahibalo sa kaulahian nga mga adlaw mao ang iglesya sa Laodicean Seventh-day Adventist, kay iyang gisulat, “Akong katawohan.” Ang Iyang katawohan igasalikway ingon nga mga saserdote, ug kini mahitabo sa kataposan ug ikaupat nga kaliwatan, kay Kaniya pagahikalimtan ang ilang mga anak, ug ang mga anak nagrepresentar sa ulahing kaliwatan.

At—one—ment

Paghiusa—nga—usa

The title of “Leviticus 23,” means “the atonement of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.” This truth can be deduced with simply the name of the book in connection with the chapter number. The atonement, which Leviticus twenty-three addresses means “at-one-ment,” and is identifying the combination of Divinity and humanity. That combination is represented with a multitude of symbols in God’s Word, one of which is that the human temple is to be combined with the Divine temple.

Ang titulo nga “Leviticus 23” nagakahulogan og “ang pagtabon-sa-sala sa pagkasaserdote sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo.” Kining kamatuoran mahimong mahukman pinaagi lamang sa ngalan sa basahon diha sa kalabutan niini sa numero sa kapitulo. Ang pagtabon-sa-sala, nga gihisgutan sa Leviticus baynte-tres, nagpasabot og “pagkahimong-usa,” ug nagaila sa pagkahiusa sa Pagka-Dios ug sa pagkatawo. Kining pagkahiusa girepresentahan pinaagi sa daghang mga simbolo diha sa Pulong sa Dios, nga usa niini mao nga ang tawhanong templo pagahiusahon ngadto sa Balaanong templo.

The human temple has a framework of “23” male and “23” female chromosomes. Peter identifies that the priesthood of the one hundred and forty-four thousand are a “spiritual house.” Those chromosomes join together as does a man and woman, and what God has joined together, let no man put asunder. The marriage is another symbol of the at-one-ment. Leviticus “23” means the combination of the temple of the Heavenly High Priest, with the temple of the priests who are the one hundred and forty-four thousand.

Ang tawhanong templo adunay balangkas nga “23” ka panglalaki ug “23” ka pangbabaye nga mga kromosoma. Gipaila ni Pedro nga ang pagkapari sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo maoy usa ka “espirituhanong balay.” Kining mga kromosoma naghiusa sama sa paghiusa sa usa ka lalaki ug usa ka babaye, ug ang gihiusa sa Dios, ayaw ipabuwag sa tawo. Ang kaminyoon maoy laing simbolo sa pagkapahiusa ngadto sa usa. Ang Levitico “23” nagpasabot sa paghiusa sa templo sa Langitnong Labing Halangdong Saserdote uban sa templo sa mga saserdote nga mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

Twenty-two Verses

Baynte-dos ka Bersikulo

The spring feasts in Leviticus twenty-three are represented in the first twenty-two verses of the chapter, and the fall feasts are represented in the last twenty-two verses of the chapter. The last verse is verse forty-four, a symbol of 1844, when the antitypical Day of Atonement began on the tenth day of the seventh month, in fulfillment of Leviticus twenty-three. Chapter twenty-three is divided into two periods of twenty-two verses, both twenty-two verse periods are logically connected by being feasts, but also logically separated by Christ’s courtyard and holy place ministry, represented by the springtime and His Most Holy Place ministry represented by the fall.

Ang mga pista sa tingpamulak diha sa Levitico beinte-tres girepresentahan sa unang beinte-dos ka bersikulo sa kapitulo, ug ang mga pista sa tinghunlak girepresentahan sa ulahing beinte-dos ka bersikulo sa kapitulo. Ang katapusang bersikulo mao ang bersikulo kuwarenta’y-kuatro, usa ka simbolo sa 1844, sa dihang ang antitipikal nga Adlaw sa Pagpasig-uli nagsugod sa ikapulo ka adlaw sa ikapitong bulan, sa katumanan sa Levitico beinte-tres. Ang kapitulo beinte-tres gibahin ngadto sa duha ka yugto nga adunay beinte-dos ka bersikulo matag usa; ang duruha ka yugto nga adunay beinte-dos ka bersikulo lohikal nga nagkadugtong tungod kay mga pista man kini, apan lohikal usab nga nagkabulag tungod sa ministeryo ni Cristo sa hawanan ug sa Balaang Dapit, nga girepresentahan sa tingpamulak, ug sa Iyang ministeryo sa Labing Balaang Dapit nga girepresentahan sa tinghunlak.

22

22

Both the spring and fall feasts are represented by twenty-two verses, and the verses align with the witness of the Hebrew alphabet, which consists of “22” letters. “22” is a tithe of “220,” which is a symbol of the combination of Divinity and humanity. “220” represents the starting of both the 2,520 years of the scattering of Judah, and the 2,300 years until the Day of Atonement. The starting point of the 2,520 was 677 BC and the starting point for the 2,300 was 457 BC, thus identifying two hundred and twenty years as the link between the prophecy of the trampling down of God’s host and the prophecy of the trampling down of God’s sanctuary. Both those prophecies ended at the antitypical Day of Atonements’ arrival on October 22, 1844.

Ang duha ka mga pista, sa tingpamulak ug sa tinghunlak, girepresentahan sa kawhaan ug duha ka mga bersikulo, ug ang mga bersikulo nagkatakdo sa pagpamatuod sa Hebreohanon nga alpabeto, nga naglangkob sa “22” ka mga letra. Ang “22” maoy ikapulo sa “220,” nga usa ka simbolo sa pagkahiusa sa Pagka-Dios ug sa pagkatawo. Ang “220” nagrepresentar sa pagsugod sa duha ka mga yugto: ang 2,520 ka tuig sa pagkapatlaag sa Juda, ug ang 2,300 ka tuig hangtod sa Adlaw sa Pagpasig-uli. Ang sinugdanan sa 2,520 mao ang 677 BC ug ang sinugdanan sa 2,300 mao ang 457 BC, busa nagaila sa duha ka gatus ug kawhaan ka tuig ingon nga sumpay tali sa tagna sa pagyatak sa panon sa Dios ug sa tagna sa pagyatak sa balaang puloy-anan sa Dios. Kining duha ka mga tagna natapos sa pag-abot sa antitipikal nga Adlaw sa mga Pagpasig-uli niadtong Oktubre 22, 1844.

On that date, the work of Christ in combining the human temple with the Divine temple began, and at that time, both Habakkuk 2:20 and John 2:20 were fulfilled. Habakkuk identified the Divine was then in the Most Holy Place, and John recorded that the Millerite temple that was to enter by faith into that Most Holy Place had completed the forty-six-year period, that marked the erection of the Millerite human temple from 1798 unto 1844. The history of “46” years, consisting of “23” and “23” is represented by the work of William Miller who first began to present the message of that history in 1831, “220” years after the publication of the King James Bible. The Divine Word published in 1611, was combined with a human messenger “220” years later in 1831. Both the spring and fall feasts are represented by “22” verses.

Niadtong petsaha, nagsugod ang buhat ni Cristo sa paghiusa sa tawhanong templo uban sa Balaang Templo, ug niadtong panahona natuman ang Habakkuk 2:20 ug Juan 2:20. Gipaila ni Habakkuk nga ang Balaan atua na sa Labing Balaang Dapit, ug gitala ni Juan nga ang templo sa mga Millerita nga mosulod pinaagi sa pagtuo ngadto nianang Labing Balaang Dapit nakatuman na sa kap-atan ug unom ka tuig nga yugto, nga maoy nagtimaan sa pagtukod sa tawhanong templo sa mga Millerita gikan sa 1798 hangtod sa 1844. Ang kasaysayan sa “46” ka tuig, nga naglangkob sa “23” ug “23,” gihulagway pinaagi sa buhat ni William Miller nga maoy unang misugod sa pagpahibalo sa mensahe nianang kasaysayana niadtong 1831, “220” ka tuig human sa pagmantala sa King James Bible. Ang Balaang Pulong nga gimantala niadtong 1611, nahiusa uban sa usa ka tawhanong mensahero “220” ka tuig sa ulahi niadtong 1831. Ang mga pista sa tingpamulak ug tinghunlak parehong girepresentahan sa “22” ka bersikulo.

Twenty-two verses of two lines of the same subject demands that prophetically the first twenty-two verses are to be laid over the top of the next twenty-two verses. In aligning the two lines in this fashion you are joining the work of the courtyard and holy place, represented in the spring feasts with the work of Christ in the Most Holy Place. At this prophetic level it represents the joining of two temples, which illustrates Christ’s work of at-one-ment.

Ang kaluhaan ug duha ka bersikulo nga may duha ka linya sa mao rang hilisgutan nagkinahanglan nga, sa paagi nga propetiko, ang unang kaluhaan ug duha ka bersikulo ibutang ibabaw sa sunod nga kaluhaan ug duha ka bersikulo. Sa paghan-ay sa duha ka linya niining paagiha, imong gidugtong ang buluhaton sa sawang ug sa Balaang Dapit, nga gilarawan diha sa mga kasaulogan sa tingpamulak, uban sa buluhaton ni Cristo sa Labing Balaang Dapit. Niining propetikong kahimtanga, kini nagrepresentar sa pagdugtong sa duha ka mga templo, nga naghulagway sa buluhaton ni Cristo sa pagpasig-uli sa panaghiusa.

When verses one through twenty-two are aligned with verse twenty-three through forty-four, a prophetic line is established that is witnessed to by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet, and by the symbolism represented by the number “22” and also by the symbolism represented by the feasts in accompaniment with those feasts fulfillment in sacred history.

Sa diha nga ang mga bersikulo uno hangtod baynte dos ipahaom sa bersikulo baynte tres hangtod kuwarenta’y kwatro, matukod ang usa ka propetikong linya nga gipasaksihan sa baynte dos ka mga letra sa Hebreohanong alpabeto, ug sa simbolismo nga girepresentahan sa numero nga “22,” ug usab sa simbolismo nga girepresentahan sa mga kapistahan uban sa katumanan niadtong mga kapistahan diha sa sagradong kasaysayan.

The beginning of the spring feasts first identifies the seventh-day Sabbath and the ending of the fall feasts identifies the seventh-year Sabbath. Christ, as Alpha and Omega placed the Sabbath at the beginning and ending of the two witnesses of “22” in the line of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

Ang sinugdanan sa mga pista sa tingpamulak una nga nagailhan sa ikapitong-adlaw nga Igpapahulay, ug ang katapusan sa mga pista sa tinghunlak nagailhan sa ikapitong-tuig nga Igpapahulay. Si Cristo, ingon nga Alpha ug Omega, nagbutang sa Igpapahulay sa sinugdanan ug sa katapusan sa duha ka mga saksi sa “22” diha sa linya sa pagkapari sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

The seventh-day Sabbath was the special light at the beginning of the antitypical Day of Atonement in 1844, and the light of the seventh-year Sabbath is the light at the end. The seventh-day Sabbath was also the first holy convocation of Leviticus “23,” as is the seventh-year Sabbath the last holy convocation in the chapter. Sabbath is the alpha and omega of the priest’s line in chapter “23.” The first, and seventh-day Sabbath is the alpha of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, and the last, and seventh-year Sabbath is the omega of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

Ang Igpapahulay sa ikapitong adlaw mao ang pinasahi nga kahayag sa sinugdanan sa antitipikal nga Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala niadtong 1844, ug ang kahayag sa Igpapahulay sa ikapitong tuig mao ang kahayag sa katapusan. Ang Igpapahulay sa ikapitong adlaw mao usab ang nahaunang balaang katiguman sa Levitico “23,” maingon nga ang Igpapahulay sa ikapitong tuig mao ang katapusang balaang katiguman diha sa maong kapitulo. Ang Igpapahulay mao ang alpha ug omega sa linya sa sacerdote diha sa kapitulo “23.” Ang nahauna, nga Igpapahulay sa ikapitong adlaw, mao ang alpha sa pagkapari sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ug ang katapusan, nga Igpapahulay sa ikapitong tuig, mao ang omega sa pagkapari sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.

“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

“Ang mga nakig-ambitay sa Dios nagalakaw diha sa kahayag sa Adlaw sa Pagkamatarong. Wala nila pasipad-i ang ilang Manunubos pinaagi sa pagdaut sa ilang dalan sa atubangan sa Dios. Ang langitnong kahayag nagadan-ag ibabaw kanila. Samtang sila nagakahiduol sa panapos sa kasaysayan niining yutaa, ang ilang kahibalo bahin kang Cristo, ug sa mga tagna nga may kalabotan kaniya, midaku pag-ayo. Sila adunay walay kinutoban nga bili sa pagtan-aw sa Dios; kay sila nagkahiusa sa iyang Anak. Alang kanila ang pulong sa Dios adunay hilabihang katahom ug kahiligugmaon. Ilang nakita ang kahinungdanon niini. Ang kamatuoran gipadayag kanila. Ang pagtulon-an bahin sa pagkatawo ni Cristo gilibotan sa malumo nga kasidlak. Ilang nakita nga ang Kasulatan mao ang yawi nga nag-abli sa tanang mga tinago ug nagasulbad sa tanang mga kalisdanan. Kadtong dili buot modawat sa kahayag ug maglakaw diha sa kahayag dili makasabut sa tinago sa pagka-diosnon, apan kadtong wala magduha-duha sa pagpasan sa krus ug sa pagsunod kang Jesus, makakita sa kahayag diha sa kahayag sa Dios.” The Southern Watchman, Abril 4, 1905.

Here, “near the close of this earth’s history,” at the end of the antitypical Day of Atonement, the “doctrine of the incarnation” is invested with a “soft” radiance as was the doctrine of the seventh-day Sabbath at the beginning of the antitypical Day of Atonement.

Dinhi, “haduol na sa katapusan sa kasaysayan niining kalibotana,” sa katapusan sa antitipikal nga Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala, ang “doktrina sa pagpakatawo” gihatagan ug “malumo” nga kahayag, maingon nga ang doktrina sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw sa sinugdanan sa antitipikal nga Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala.

“Jesus raised the cover of the ark, and I beheld the tables of stone on which the Ten Commandments were written. I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

“Gibayaw ni Jesus ang tabon sa arka, ug akong nakita ang mga papan nga bato diin nahisulat ang Napulo ka mga Sugo. Natingala ako sa akong pagkakita sa ikaupat nga sugo diha gayud sa taliwala sa napulo ka mga tulomanon, nga ginalibotan sa malumo nga halo sa kahayag. Miingon ang manulonda: ‘Kini lamang ang usa sa napulo nga naglatid sa buhing Dios nga mao ang nagbuhat sa mga langit ug sa yuta ug sa tanang mga butang nga anaa niini. Sa dihang gipahimutang ang mga patukoranan sa yuta, didto usab gipahimutang ang patukoranan sa Igpapahulay.’” Testimonies, volume 1, 75.

The seventh-day Sabbath, which is a “foundation,” begins Leviticus “23” and the seventh-year Sabbath ends the testimony of the priests as represented by the spring and fall feasts. The seventh-year Sabbath represents the temple that is built upon the foundation. The seventh-year Sabbath at the end is represented by the 2,520, just as the seventh-day Sabbath is represented by the 2,300. The seventh-year Sabbath represents the “doctrine of the incarnation.” The seventh-day Sabbath is the sign of the Creator and the seventh-year Sabbath is the sign of Divinity combined with humanity.

Ang ikapitong-adlaw nga Igpapahulay, nga usa ka “pundasyon,” maoy nagsugod sa Levitico “23” ug ang ikapitong-tuig nga Igpapahulay maoy nagatapos sa pagpamatuod sa mga saserdote ingon nga girepresentahan sa mga fiesta sa tingpamulak ug tinghunlak. Ang ikapitong-tuig nga Igpapahulay nagarepresentar sa templo nga gitukod ibabaw sa pundasyon. Ang ikapitong-tuig nga Igpapahulay sa katapusan girepresentahan sa 2,520, maingon nga ang ikapitong-adlaw nga Igpapahulay girepresentahan sa 2,300. Ang ikapitong-tuig nga Igpapahulay nagarepresentar sa “doktrina sa pagkatawo ni Cristo.” Ang ikapitong-adlaw nga Igpapahulay mao ang ilhanan sa Magbubuhat ug ang ikapitong-tuig nga Igpapahulay mao ang ilhanan sa pagka-Dios nga gihiusa uban sa pagkatawo.

Aligning the Lines

Pagpahaom sa mga Linya

When we align the spring feasts with the fall feasts in Leviticus twenty-three, the feast of Passover, is followed the next day by the seven-day feast of unleavened bread, and the feast of first fruits follows the day after the seven-day feast of unleavened bread begins. Three waymarks in three days.

Sa dihang atong ipahiuyon ang mga pista sa tingpamulak ngadto sa mga pista sa tingdagdag diha sa Levitico baynte-tres, ang pista sa Paskuwa gisundan sa sunod adlaw sa pito ka adlaw nga pista sa tinapay nga walay patubo, ug ang pista sa unang mga bunga mosunod sa adlaw human magsugod ang pito ka adlaw nga pista sa tinapay nga walay patubo. Tulo ka mga timaan sa tulo ka adlaw.

The period of seven days that makes up the feast of unleavened bread begins with a holy convocation and ends with the same. The day after the feast of unleavened bread begins, the feast of first fruits arrives, and it includes the spring barley first fruit offering. Pentecost, also called the feast of weeks occurs fifty days after the feast of first fruits, which marks the beginning of a seven-week period that ends on the forty-ninth day, which is followed by Pentecost, meaning fifty.

Ang pito ka adlaw nga naglangkob sa pista sa tinapay nga walay patubo nagsugod sa usa ka balaang panagtigom ug natapos sa mao gihapon. Sa adlaw human sa pagsugod sa pista sa tinapay nga walay patubo, moabot ang pista sa unang mga bunga, ug kini naglakip sa halad sa unang bunga sa sebada sa tingpamulak. Ang Pentecostes, nga gitawag usab nga pista sa mga semana, mahitabo kalim-an ka adlaw human sa pista sa unang mga bunga, nga nagtimaan sa pagsugod sa usa ka pito ka semana nga yugto nga matapos sa ikakap-atan ug ikasiyam ka adlaw, nga pagasundan sa Pentecostes, nga nagkahulogan ug kalim-an.

Passover begins at even on the fourteenth. Passover is not a holy convocation.

Ang Pasko nagsugod sa pagkagabii sa ikanapulog-upat. Ang Pasko dili balaang katiguman.

Then on the fifteenth day, the seven-day feast of unleavened bread arrives. The first day and the last day of the seven-day feast is holy convocations.

Unya sa ikanapulog-lima nga adlaw, moabot ang pito ka adlaw nga fiesta sa tinapay nga walay patubo. Ang nahaunang adlaw ug ang kataposang adlaw sa maong pito ka adlaw nga fiesta mga balaang katigoman.

The next day, the sixteenth day, the day of first fruits arrives. Then the seven weeks that are marked by the feast of Pentecost begins, and Pentecost is one of the seven holy convocations represented in the spring and fall feasts. First fruits is not a holy convocation.

Sa sunod nga adlaw, ang ikanapulo ug unom nga adlaw, moabot ang adlaw sa unang mga bunga. Unya magsugod ang pito ka semana nga gimarkahan sa piyesta sa Pentecostes, ug ang Pentecostes usa sa pito ka balaang mga katiguman nga gilarawan sa mga pista sa tingpamulak ug tinghunlak. Ang unang mga bunga dili usa ka balaang katiguman.

Then on the first day of the seventh month the feast of trumpets, is a holy convocation.

Unya sa unang adlaw sa ikapitong bulan, ang Pista sa mga Trumpeta maoy balaang pagtigom.

The Day of Atonement on the tenth day of the seventh month is a holy convocation, but not a feast.

Ang Adlaw sa Pagtabon sa Sala sa ikanapulo ka adlaw sa ikapitong bulan maoy usa ka balaang tigum, apan dili usa ka pista.

The first day of the feast of Tabernacles is a holy convocation. After the seven-day feast there is the eighth day of tabernacles, though the eighth day is considered outside the periods represented by the feasts. That eighth day is a holy convocation.

Ang unang adlaw sa pista sa mga Tabernakulo maoy balaang pagtigum. Human sa pito ka adlaw nga pista, anaa ang ikawalong adlaw sa mga Tabernakulo, bisan pa nga ang ikawalong adlaw giisip nga gawas sa mga yugto nga gisimbolohan sa mga pista. Kana nga ikawalong adlaw maoy usa ka balaang pagtigum.

This equates to seven holy convocations when you include the seventh-day Sabbath that introduces the feasts. Seven holy convocations and seven feasts, though they align differently than the holy convocations. The first and last waymarks are Sabbaths, first for day, then for the year. Within the feasts that are identified between the alpha and omega Sabbaths there are seven feasts and five holy convocations. If you include the alpha seventh-day Sabbath and the omega seventh-year Sabbath you have seven holy convocations and seven feasts. It is understood that the eighth day of Tabernacles is not part of the feasts, and creates the enigma of the eighth being of the seven. The point I am identifying here is that Jesus, as Palmoni organized the variations of numbers within chapter “23” in an absolutely astonishing fashion.

Kini nagkaparehas sa pito ka balaang mga katiguman kon iapil nimo ang ikapitong-adlaw nga Igpapahulay nga nagpasugod sa mga fiesta. Pito ka balaang mga katiguman ug pito ka mga fiesta, bisan pa man nga lahi ang ilang pagkatakdo kay sa balaang mga katiguman. Ang nahauna ug kinaulahian nga mga timaan sa dalan mga Igpapahulay, una alang sa adlaw, unya alang sa tuig. Sulod sa mga fiesta nga giila tali sa alpha ug omega nga mga Igpapahulay adunay pito ka mga fiesta ug lima ka balaang mga katiguman. Kon iapil nimo ang alpha nga ikapitong-adlaw nga Igpapahulay ug ang omega nga ikapitong-tuig nga Igpapahulay, aduna kay pito ka balaang mga katiguman ug pito ka mga fiesta. Nasabtan nga ang ikawalong adlaw sa Tabernakulo dili kabahin sa mga fiesta, ug nagmugna sa talinghaga nga ang ikawalo iya sa pito. Ang punto nga akong gipasabot dinhi mao nga si Jesus, ingon nga Palmoni, naghan-ay sa mga kalainlain sa mga numero sulod sa kapitulo “23” sa hingpit nga makapahinganghang paagi.

Spring

Tingpamulak

The spring feasts contain a seven-day feast period of unleavened bread, containing an alpha holy convocation at the beginning and an omega holy convocation at the end. Pentecost is the third holy convocation in the spring feasts. Pentecost arrives after a seven-week period, that ends with a feast on the fiftieth day. The spring feasts are marked by four feast days and three periods. Passover, unleavened bread, first fruits and Pentecost are the four feast days, and the three periods are the seven days of unleavened bread, the forty-nine days that precede and include the fiftieth day of Pentecost and the first three days which are a period consisting of three steps.

Ang mga kapistahan sa tingpamulak naglangkob ug pito ka adlaw nga panahon sa kapistahan sa tinapay nga walay igpapatubo, nga adunay usa ka alpha nga balaang katilingban sa sinugdanan ug usa ka omega nga balaang katilingban sa katapusan. Ang Pentecostes mao ang ikatulong balaang katilingban sa mga kapistahan sa tingpamulak. Ang Pentecostes moabot human sa usa ka pito ka semana nga panahon, nga matapos pinaagi sa usa ka kapistahan sa ikakalim-an nga adlaw. Ang mga kapistahan sa tingpamulak gimarkahan sa upat ka mga adlaw sa kapistahan ug tulo ka mga panahon. Ang Paskuwa, tinapay nga walay igpapatubo, unang mga bunga, ug Pentecostes mao ang upat ka mga adlaw sa kapistahan, ug ang tulo ka mga panahon mao ang pito ka adlaw sa tinapay nga walay igpapatubo, ang kap-atan ug siyam ka adlaw nga nag-una ug naglakip sa ikakalim-an nga adlaw sa Pentecostes, ug ang unang tulo ka adlaw nga usa ka panahon nga naglangkob ug tulo ka mga lakang.

The first fruit offering of the Passover period aligns with the first fruit offering on the day of Pentecost; the first fruit offerings of barley in Passover’s three-day period, and the first fruit offering of wheat on Pentecost at the conclusion of the Pentecostal season of forty-nine, slash— fifty days.

Ang halad sa unang mga bunga sa panahon sa Pasko sa Paglabay nahiuyon sa halad sa unang mga bunga sa adlaw sa Pentecostes; ang mga halad sa unang mga bunga sa sebada sulod sa tulo ka adlaw nga yugto sa Pasko sa Paglabay, ug ang halad sa unang mga bunga sa trigo sa Pentecostes sa pagtapos sa Pentecostal nga panahon nga kap-atan ug siyam, slash— kalim-an ka adlaw.

Fall

Pagkahulog

The fall feasts begin with a specific feast day that initiates a ten-day period which leads to judgment. Five days after judgment a feast of seven days, of which the first and last day of the seven days are identified as holy convocations. From the fifteenth unto the twenty-second day the feast of Tabernacles is celebrated and then on the twenty-third day the Sabbath of the land is marked.

Ang mga kapistahan sa tinghunlak magsugod sa usa ka piho nga adlaw sa kapistahan nga maoy magpasugod sa napulo ka adlaw nga yugto nga modala ngadto sa paghukom. Lima ka adlaw human sa paghukom, adunay usa ka kapistahan nga pito ka adlaw, diin ang nahauna ug ang kataposang adlaw sa maong pito ka adlaw giila ingon nga balaang mga pagtigom. Gikan sa ikanapulog lima hangtod sa ikanapulog duha ka adlaw ang Kapistahan sa mga Tabernakulo gisaulog, ug unya sa ikanapulog tulo ka adlaw gimarkahan ang Igpapahulay sa yuta.

When we take the fall feasts and place them over the top of the spring feasts, we have two lines that are both represented by twenty-two verses, thus they are represented by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet. When this is done, the first waymark is the holy convocation of the seventh-day Sabbath, and the last waymark is the holy convocation of the seventh-year Sabbath.

Sa dihang atong kuhaon ang mga piyesta sa tinghunlak ug ipahimutang kini ibabaw sa mga piyesta sa tingpamulak, aduna kitay duha ka mga linya nga ang matag-usa girepresentahan sa kaluhaan ug duha ka mga bersikulo; busa girepresentahan kini sa kaluhaan ug duha ka mga letra sa Hebreohanon nga alpabeto. Sa dihang kini pagabuhaton, ang unang timaan sa dalan mao ang balaang panagtigom sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw, ug ang kataposang timaan sa dalan mao ang balaang panagtigom sa Igpapahulay sa ikapitong tuig.

Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:39.

Usab sa ikanapulo ug lima ka adlaw sa ikapitong bulan, sa dihang inyong natigum na ang bunga sa yuta, magsaulog kamo ug pista alang sa Ginoo sulod sa pito ka adlaw: sa nahaunang adlaw adunay pahulay nga sama sa Adlaw nga Igpapahulay, ug sa ikawalong adlaw adunay pahulay nga sama sa Adlaw nga Igpapahulay. Levitico 23:39.

Pentecost was the early rain and Tabernacles is the latter rain. The outpouring of the Holy Spirit at Pentecost was represented by a day, and the outpouring represented by Tabernacles is a period that concludes, and then is followed by a Sabbath, that is the eighth day, of seven days. The Sabbath which follows the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit represents the Sabbath of the earth resting for one thousand years.

Ang Pentecostes mao ang unang ulan ug ang mga Tabernakulo mao ang ulahing ulan. Ang pagbubo sa Balaang Espiritu sa Pentecostes gilarawan pinaagi sa usa ka adlaw, ug ang pagbubo nga gilarawan sa mga Tabernakulo usa ka yugto nga adunay katapusan, ug unya pagasundan sa usa ka Adlaw nga Igpapahulay, nga mao ang ikawalong adlaw, sa pito ka adlaw. Ang Adlaw nga Igpapahulay nga mosunod sa katapusang pagpakita sa pagbubo sa Balaang Espiritu naglarawan sa Igpapahulay sa yuta sulod sa usa ka libo ka tuig.

“In the time of trouble we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with a sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens and the earth. The sky opened and shut and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot and cast out stones upon the land. And as God spoke the day and the hour of Jesus’ coming and delivered the everlasting covenant to His people, He spoke one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upward, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. And at the end of every sentence the saints shouted, ‘Glory! Alleluia!’ Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory, as did the face of Moses when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God in keeping His Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the beast and over his image.

“Sa panahon sa kasamok kitang tanan mikalagiw gikan sa mga siyudad ug mga baryo, apan gigukod kami sa mga daotan, nga misulod sa mga balay sa mga balaan nga may espada. Ilang giisa ang espada aron patyon kami, apan kini nabali ug nahulog nga walay gahum sama sa uhot. Unya kitang tanan mitu-aw adlaw ug gabii alang sa kaluwasan, ug ang pagtu-aw miabut sa atubangan sa Dios. Misubang ang adlaw, ug ang bulan mitindog nga walay lihok. Ang mga sapa mihunong sa pag-agos. Mingsaka ang mangitngit, mabug-at nga mga panganod ug nagbanggaay sa usag usa. Apan may usa ka maathag nga dapit sa malig-ong himaya, diin migula ang tingog sa Dios sama sa daghang katubigan, nga mikurog sa mga langit ug sa yuta. Ang langit naabli ug nasirhan ug nagkaguliyang. Ang mga bukid mikurog sama sa bagakay sa hangin, ug nanglabay ug mga gansangon nga bato sa tanang dapit. Ang dagat mibukal sama sa usa ka kolon ug nanglabay ug mga bato ngadto sa yuta. Ug samtang gisulti sa Dios ang adlaw ug ang takna sa pag-anhi ni Jesus ug gitugyan ang walay-katapusang tugon ngadto sa Iyang katawohan, misulti Siya ug usa ka hugpong sa pulong, ug unya mihunong, samtang ang mga pulong nagligid sa tibuok yuta. Ang Israel sa Dios nagtindog nga ang ilang mga mata gitutok ngadto sa itaas, naminaw sa mga pulong samtang kini nanggula gikan sa baba ni Jehova, ug nagligid sa tibuok yuta sama sa mga pagpalanog sa labing kusog nga dalogdog. Makalilisang ang pagkasolemne. Ug sa katapusan sa matag hugpong sa pulong ang mga balaan misinggit, ‘Himaya! Aleluya!’ Ang ilang mga dagway nasanagan sa himaya sa Dios; ug sila misidlak sa maong himaya, sama sa nawong ni Moises sa iyang paglugsong gikan sa Sinai. Ang mga daotan dili makatan-aw kanila tungod sa himaya. Ug sa dihang gipahayag ang walay-katapusang panalangin ibabaw niadtong nagpasidungog sa Dios pinaagi sa pagbantay sa Iyang Igpapahulay nga balaan, dihay usa ka gamhanang singgit sa kadaugan batok sa mananap ug batok sa iyang larawan.”

“Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Early Writings, 34.

“Unya misugod ang yubileo, sa dihang ang yuta kinahanglan mopahulay.” Early Writings, 34.

The jubilee is the fiftieth year, after seven cycles of seven years, which is the 49 days that lead to the fiftieth day of Pentecost. When the line of the fall feasts is brought together with the spring feasts there are 49 days that lead to Pentecost, which marks the beginning of the seven-day period of Tabernacles. Pentecost and Tabernacles align, and together they identify the period of the latter rain that begins at the soon-coming Sunday law and continues until probation closes, the Lord returns and then the earth rests, as represented by the seventh-year Sabbath, that is the eighth of the seven in the feast of Tabernacles.

Ang jubileo mao ang ikakalimangpulong tuig, human sa pito ka siklo sa pito ka tuig, nga mao ang 49 ka adlaw nga nagdala ngadto sa ikakalimangpulong adlaw sa Pentecostes. Sa diha nga ang linya sa mga kapistahan sa tinghunlak pagahiuson uban sa mga kapistahan sa tingpamulak, adunay 49 ka adlaw nga nagdala ngadto sa Pentecostes, nga nagtimaan sa pagsugod sa pito ka adlawng yugto sa mga Tabernakulo. Ang Pentecostes ug ang mga Tabernakulo nagkaangay, ug sa tingub ilang giila ang yugto sa ulahing ulan nga nagsugod sa hapit na moabot nga balaod sa Domingo ug nagapadayon hangtod nga ang panahon sa pagsulay matapos, ang Ginoo mobalik, ug unya ang yuta mopahulay, ingon sa gihulagway sa Igpapahulay sa ikapitong tuig, nga mao ang ikawalo sa pito diha sa kapistahan sa mga Tabernakulo.

When we bring both lines of twenty-two verses together, we do so for several reasons. Both lines are twenty-two verses, twenty-two being a tithe of 220, a symbol of the combination of Divinity and humanity.

Sa diha nga atong dad-on paghiusa ang duha ka laray nga may kaluhaan ug duha ka mga bersikulo, atong buhaton kini tungod sa daghang mga hinungdan. Ang duha ka laray may kaluhaan ug duha ka mga bersikulo, ug ang kaluhaan ug duha mao ang ikapulo sa 220, usa ka simbolo sa panaghiusa sa Pagka-Dios ug sa pagkatawhan.

Both lines represent the Hebrew alphabet of twenty-two letters.

Ang duha ka laray nagrepresentar sa Hebreohanong alpabeto nga adunay baynte-dos ka mga letra.

Both lines represent the feasts.

Ang duha ka mga linya nagrepresentar sa mga fiesta.

Both lines represent the two harvest seasons of the year.

Ang duha ka linya nagrepresentar sa duha ka panahon sa pag-ani sa tuig.

Both lines represent Christ work in the courtyard, holy place and Most Holy Place. Leviticus means the priests, and Jesus is the Heavenly High Priest. For these reasons, we are justified in applying the line upon line methodology to the forty-four verses of Leviticus twenty-three.

Ang duha ka mga linya nagrepresentar sa buluhaton ni Cristo diha sa sawang, sa balaang dapit, ug sa Labing Balaang Dapit. Ang Levitico nagakahulogan sa mga pari, ug si Jesus mao ang Langitnong Labawng Sacerdote. Tungod niining mga katarongan, matarong kita sa paggamit sa pamaagi sa linya ibabaw sa linya ngadto sa kap-atan ug upat ka mga bersikulo sa Levitico beinte-tres.

Pentecost was the early rain for Christianity and Tabernacles is the latter rain for Christianity. We therefore align the spring “day of Pentecost” with the fall seven days of Tabernacles. When Sister White stated, “In the time of trouble we all fled from the cities and villages” she is identifying the time when God’s people are living in the wilderness due to persecution. Living in booths during the Tabernacle season typifies the history that leads directly to the Sabbath jubilee rest for the earth.

Ang Pentecostes mao ang unang ulan alang sa Kristiyanismo ug ang Tabernakulo mao ang ulahing ulan alang sa Kristiyanismo. Busa atong ipahaum ang pangpamulak nga “adlaw sa Pentecostes” ngadto sa pito ka adlaw sa Tabernakulo sa tinghunlak. Sa dihang si Sister White miingon, “In the time of trouble we all fled from the cities and villages” iyang gitingali ang panahon nga ang katawohan sa Dios nagpuyo sa kamingawan tungod sa paglutos. Ang pagpuyo sa mga payag sa panahon sa Tabernakulo nagtimaan sa kasaysayan nga modala dayon ngadto sa pahulay sa jubileo sa Igpapahulay alang sa yuta.

The Day of Pentecost marks the beginning of seven days of Tabernacles. Then the jubilee is represented by the eighth day, that is of the seven days of Tabernacles. Five days before the feast of Tabernacles was the Day of Atonement. Thus, five days before Pentecost that marks the beginning of Tabernacles—judgment is marked. Ten days before the judgment of the Day of Atonement is the feast of Trumpets. When the lines are combined five days before the Sunday law, represented by Pentecost, judgment is marked. Ten days before that, the feast of Trumpets is marked.

Ang Adlaw sa Pentecostes nagtimaan sa sinugdanan sa pito ka adlaw sa mga Tabernakulo. Unya ang jubileo girepresentahan sa ikawalong adlaw, nga mao ang sa pito ka adlaw sa mga Tabernakulo. Lima ka adlaw sa wala pa ang pista sa mga Tabernakulo mao ang Adlaw sa Pagtabon-sa-sala. Busa, lima ka adlaw sa wala pa ang Pentecostes nga nagtimaan sa sinugdanan sa mga Tabernakulo—ang paghukom gimarkahan. Napulo ka adlaw sa wala pa ang paghukom sa Adlaw sa Pagtabon-sa-sala mao ang pista sa mga Trumpeta. Sa dihang ang mga linya pagahiusahon, lima ka adlaw sa wala pa ang balaod sa Domingo, nga girepresentahan sa Pentecostes, ang paghukom gimarkahan. Napulo ka adlaw sa wala pa niana, ang pista sa mga Trumpeta gimarkahan.

The baptism of Christ represented His death, burial and resurrection. Those three steps are represented by His death at Passover, His burial and rest upon the Sabbath, and His resurrection on Sunday. The three days of His death, burial and resurrection are one waymark that consists of three steps. We therefore start the combination of the two lines of spring and fall feasts at the resurrection. The resurrection of the third day begins a forty-nine-day period that leads to Pentecost, which is the Sunday law. That forty-nine-day period is preceded by the feast of unleavened bread, that begins one day before and extends five days beyond the day of first fruits.

Ang bautismo ni Cristo nagrepresentar sa Iyang kamatayon, paglubong, ug pagkabanhaw. Kining tulo ka mga lakang girepresentahan pinaagi sa Iyang kamatayon sa Paskuwa, sa Iyang paglubong ug pagpahulay sa ibabaw sa Adlaw nga Igpapahulay, ug sa Iyang pagkabanhaw sa Dominggo. Ang tulo ka adlaw sa Iyang kamatayon, paglubong, ug pagkabanhaw maoy usa ka waymark nga naglangkob sa tulo ka mga lakang. Busa, gisugdan nato ang kombinasyon sa duha ka mga linya sa mga fiesta sa tingpamulak ug tinghunlak diha sa pagkabanhaw. Ang pagkabanhaw sa ikatulong adlaw nagsugod sa usa ka kap-atan ug siyam ka adlaw nga yugto nga modala ngadto sa Pentecostes, nga mao ang Sunday law. Kana nga kap-atan ug siyam ka adlaw nga yugto giuna sa fiesta sa tinapay nga walay levadura, nga nagsugod usa ka adlaw sa wala pa ug mopadayon sulod sa lima ka adlaw lapas sa adlaw sa unang mga bunga.

From the resurrection of the first fruits unto the Sunday law is forty-nine days, the Sunday law being the fiftieth day. Five days before the Sunday law judgment is represented, and ten days before that judgment the warning of the trumpets is marked. Resurrection is the first waymark, then five days later the period of unleavened bread concludes. Thirty days after unleavened bread ends, the warning of the trumpets occurs. Ten days later the judgment of the Day of Atonement is marked and five days later the Sunday law of Pentecost arrives.

Gikan sa pagkabanhaw sa unang mga bunga hangtod sa balaod sa Domingo kap-atan ug siyam ka adlaw, ug ang balaod sa Domingo mao ang ikalimampung adlaw. Lima ka adlaw sa wala pa ang balaod sa Domingo ang paghukom girepresentar, ug napulo ka adlaw sa wala pa kana nga paghukom gimarkahan ang pasidaan sa mga trumpeta. Ang pagkabanhaw mao ang unang timailhan sa dalan, unya lima ka adlaw sa ulahi matapus ang panahon sa tinapay nga walay igpapatubo. Katloan ka adlaw human matapos ang tinapay nga walay igpapatubo, mahitabo ang pasidaan sa mga trumpeta. Napulo ka adlaw sa ulahi gimarkahan ang paghukom sa Adlaw sa Pagtabon sa Sala ug lima ka adlaw sa ulahi moabot ang balaod sa Domingo sa Pentecostes.

This identifies seven waymarks in the line upon line application of the spring and fall feasts; the beginning of unleavened bread, the resurrection, the end of unleavened bread, the warning of trumpets, judgment, Pentecost and the latter rain. Those seven waymarks are set within an alpha seventh-day Sabbath and an omega seventh-year Sabbath. The seven waymarks couched between the two Sabbaths isolate and identify a five-day period, followed by a thirty-day period, a ten-day period, a five-day period and a seven-day period.

Kini nag-ila ug pito ka mga timaan sa dalan diha sa line upon line nga pag-aplikar sa mga kapistahan sa tingpamulak ug tinghunlak; ang sinugdanan sa tinapay nga walay patubo, ang pagkabanhaw, ang katapusan sa tinapay nga walay patubo, ang pahimangno sa mga trumpeta, paghukom, Pentecostes, ug ang ulahing ulan. Kining pito ka mga timaan sa dalan gibutang sulod sa usa ka alpha nga ikapitong-adlaw nga Igpapahulay ug usa ka omega nga ikapitong-tuig nga Igpapahulay. Ang pito ka mga timaan sa dalan nga nahimutang taliwala sa duha ka mga Igpapahulay naglain ug nag-ila sa usa ka lima ka adlaw nga yugto, gisundan sa usa ka katloan ka adlaw nga yugto, usa ka napulo ka adlaw nga yugto, usa ka lima ka adlaw nga yugto, ug usa ka pito ka adlaw nga yugto.

When we then align Christ’s resurrection, we find a forty-day period where He instructed the disciples “face to face” and thereafter ascended. Then for ten days the disciples were in the upper room. Those ten days concluded at the Day of Pentecost, which is the Sunday law. This adds a forty-day period and ten-day period to the line of priests represented by Leviticus “23.”

Sa diha nga atong ipahiuyon ang pagkabanhaw ni Cristo, atong makita ang usa ka kap-atan ka adlaw nga yugto diin Siya nagtudlo sa mga tinun-an “atubangan sa nawong” ug pagkahuman mikayab. Unya sulod sa napulo ka adlaw ang mga tinun-an didto sa lawak sa itaas. Kanang napulo ka mga adlaw natapos sa Adlaw sa Pentecostes, nga mao ang balaod sa Dominggo. Kini nagdugang ug usa ka kap-atan ka adlaw nga yugto ug napulo ka adlaw nga yugto sa linya sa mga sacerdote nga girepresentahan sa Levitico “23.”

From the resurrection there is five days to the end of unleavened bread, then thirty days to the trumpet warning, then five days to Christ’s ascension, then five days to judgment, then five days to Pentecost’s seven days of the latter rain.

Gikan sa pagkabanhaw adunay lima ka adlaw ngadto sa katapusan sa walay levadang tinapay, unya katloan ka adlaw ngadto sa pasidaan sa trumpeta, unya lima ka adlaw ngadto sa pagkayab ni Cristo, unya lima ka adlaw ngadto sa paghukom, unya lima ka adlaw ngadto sa pito ka adlaw sa Pentecostes sa ulahing ulan.

The beginning of the seven days of unleavened bread is followed the next day by the resurrection of first fruits. The resurrection occurs within the seven days of unleavened bread, and five days after the resurrection the period of unleavened bread ends.

Ang sinugdanan sa pito ka adlaw sa tinapay nga walay levadura pagasundan sa sunod nga adlaw sa pagkabanhaw sa unang mga bunga. Ang pagkabanhaw mahitabo sulod sa pito ka adlaw sa tinapay nga walay levadura, ug lima ka adlaw human sa pagkabanhaw matapos ang yugto sa tinapay nga walay levadura.

Thirty days after the end of unleavened bread the trumpets mark a warning.

Katloan ka adlaw human sa pagtapos sa walay patubo nga tinapay, ang mga trumpeta nagtimaan sa usa ka pasidaan.

Five days after the warning of the trumpets Christ ascended after teaching for forty days. His ascension marked the beginning of ten days in the upper room.

Lima ka adlaw human sa pasidaan sa mga trumpeta, si Cristo mikayab human sa pagtudlo sulod sa kap-atan ka adlaw. Ang iyang pagkayab nagtimaan sa sinugdanan sa napulo ka adlaw didto sa lawak sa itaas.

Then five days after His ascension judgment is marked.

Unya, lima ka adlaw human sa Iyang pagkayab, gimarkahan ang paghukom.

Five days later the Sunday law of Pentecost opens the seven-day period of the latter rain.

Lima ka adlaw ang milabay, ang balaod sa Dominggo sa Pentecostes nagbukas sa pito ka adlaw nga yugto sa ulahing ulan.

The one hundred and forty-four thousand are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. Elijah and Moses were slain on July 18, 2020. They were slain where also our Lord was crucified. Christ’s resurrection typified the resurrection of December 31, 2023. Before that date, in July of 2023, a voice in the wilderness began to sound a message represented as unleavened bread. Leaven represents error, hypocrisy and sin, and the message from the wilderness was unleavened. From December 31, 2023 through to the Sunday law, Leviticus “23” has designed a framework of the atonement of the one hundred and forty-four thousand. That framework aligns with Miller’s dream, Malachi three and Revelation nineteens’ windows of heaven. It aligns with the third and ninth hour in the sacred week from 27 to 34 AD.

Ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo mao kadtong nagsunod sa Cordero bisan asa Siya moadto. Si Elias ug si Moises gipatay niadtong Hulyo 18, 2020. Gipatay sila didto usab diin gilansang ang atong Ginoo sa krus. Ang pagkabanhaw ni Cristo naghulagway daan sa pagkabanhaw sa Disyembre 31, 2023. Sa wala pa kana nga petsa, niadtong Hulyo sa 2023, usa ka tingog diha sa kamingawan misugod sa pagpatingog sa usa ka mensahe nga girepresentahan ingon nga walay levadura nga tinapay. Ang levadura nagarepresentar sa kasaypanan, pagkasalingkapaw, ug sala, ug ang mensahe gikan sa kamingawan walay levadura. Gikan sa Disyembre 31, 2023 hangtod sa Sunday law, ang Levitico “23” naglaraw ug usa ka balangkas sa pagpasig-uli sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Kana nga balangkas nahiuyon sa damgo ni Miller, sa Malakias tres, ug sa mga bintana sa langit sa Pinadayag disi-nwebe. Nahiuyon usab kini sa ikatulong ug ikasiyam nga takna sa balaan nga semana gikan sa 27 ngadto sa 34 AD.

We will continue these things in the next article.

Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.

“‘By knowledge shall the chambers be filled with all precious and pleasant riches.’

“Pinaagi sa kahibalo mapunô ang mga lawak sa tanang bililhon ug maanindot nga mga bahandi.”

“For the mind and the soul, as well as for the body, it is God’s law that strength is acquired by effort. It is exercise that develops. In harmony with this law, God has provided in His word the means for mental and spiritual development.

“Alang sa hunahuna ug sa kalag, maingon man alang sa lawas, balaod sa Dios nga ang kusog maangkon pinaagi sa paningkamot. Ang pag-ehersisyo mao ang nagpalambo. Uyon niini nga balaod, ang Dios naghatag diha sa Iyang pulong sa mga paagi alang sa pagpalambo sa hunahuna ug sa espiritu.

“The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

“Ang Biblia naglangkob sa tanang mga prinsipyo nga gikinahanglan sa mga tawo aron maandam sila alang niining kinabuhia o alang sa kinabuhi nga umalabot. Ug kining mga prinsipyo mahimong masabtan sa tanan. Walay bisan kinsa nga may espiritu sa pagpasalamat sa iyang pagtulon-an ang makabasa ug usa lamang ka tudling gikan sa Biblia nga dili makabaton gikan niini ug usa ka mapuslanong hunahuna. Apan ang labing bililhon nga pagtulon-an sa Biblia dili maangkon pinaagi sa panagsa-panagsa o binulag nga pagtuon. Ang daku niyang sistema sa kamatuoran wala igapresentar sa ingon nga paagi nga kini mailhan sa magbabasa nga dalidali o walay pagmatngon. Daghan sa iyang mga bahandi nahimutang sa kahiladman ilalom sa nawong, ug mahimo lamang maangkon pinaagi sa matinguhaong pagsusi ug padayon nga paningkamot. Ang mga kamatuoran nga naglangkob sa dakong kinatibuk-an kinahanglan pangitaon ug tigumon, ‘ania diyutay, ug atua diyutay.’ Isaias 28:10.”

“When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.

“Sa diha nga pagasusihon ug pagatigumon sa ingon niini, hikaplagan sila nga hingpit nga nahiangay sa usag usa. Ang matag Ebanghelyo maoy dugang sa uban, ang matag tagna maoy pagpasabot sa lain, ang matag kamatuoran maoy pagpalambo sa laing kamatuoran. Ang mga tipo sa sistemang Judio napahayag sa tin-aw pinaagi sa ebanghelyo. Ang matag prinsipyo diha sa pulong sa Dios adunay iyang dapit, ang matag kamatuoran adunay iyang kahulogan. Ug ang bug-os nga estruktura, sa laraw ug sa pagpatuman, nagapamatuod mahitungod sa iyang Awtor. Ang maong estruktura walay hunahuna gawas lamang sa sa Walay Kinutuban ang makahimo sa paghunahuna o sa pagporma niini.

“In searching out the various parts and studying their relationship, the highest faculties of the human mind are called into intense activity. No one can engage in such study without developing mental power.

“Sa pagsusi sa nagkalainlaing mga bahin ug sa pagtuon sa ilang kalambigitan, ang labing hataas nga mga katakos sa hunahuna sa tawo mapukaw ngadto sa mapintas nga kalihokan. Walay bisan kinsa nga makahimo sa pag-apil sa maong pagtuon nga dili makapalambo sa gahum sa pangisip.

“And not alone in searching out truth and bringing it together does the mental value of Bible study consist. It consists also in the effort required to grasp the themes presented. The mind occupied with commonplace matters only, becomes dwarfed and enfeebled. If never tasked to comprehend grand and far-reaching truths, it after a time loses the power of growth. As a safeguard against this degeneracy, and a stimulus to development, nothing else can equal the study of God’s word. As a means of intellectual training, the Bible is more effective than any other book, or all other books combined. The greatness of its themes, the dignified simplicity of its utterances, the beauty of its imagery, quicken and uplift the thoughts as nothing else can. No other study can impart such mental power as does the effort to grasp the stupendous truths of revelation. The mind thus brought in contact with the thoughts of the Infinite cannot but expand and strengthen.

“Ug dili lamang sa pagsusi sa kamatuoran ug sa paghiusa niini naglangkob ang panghunahunaong bili sa pagtuon sa Biblia. Naglangkob usab kini sa paningkamot nga gikinahanglan aron masabtan ang mga tema nga gipresentar. Ang hunahuna nga nabugkos lamang sa mga butang nga kasagaran, mahimong mokuyos ug maluya. Kon kini dili gayud hagiton sa pagsabot sa dagku ug halapad nga mga kamatuoran, sa ulahi mawagtangan kini sa gahum sa pagtubo. Ingon nga panalipod batok niini nga pagkadaut, ug ingon nga pagdasig sa kalamboan, walay laing butang nga ikatandi sa pagtuon sa pulong sa Dios. Ingon nga paagi sa pagbansay sa salabutan, ang Biblia labaw pa ka mabungahon kay sa bisan unsang laing basahon, o sa tanang ubang basahon nga gihiusa. Ang pagkadaku sa mga tema niini, ang dungganong kayano sa mga pulong niini, ang katahom sa mga hulagway niini, makapalihok ug makapausbaw sa mga hunahuna sa paagi nga walay bisan unsa pa nga makahimo. Walay laing pagtuon nga makahatag ug ingon nianang gahum sa hunahuna sama sa paningkamot sa pagsabot sa makabungog nga mga kamatuoran sa pagpadayag. Ang hunahuna nga sa ingon nadala sa pagduol sa mga hunahuna sa Walay Kinutoban, dili mahimong dili molapad ug molig-on.

“And even greater is the power of the Bible in the development of the spiritual nature. Man, created for fellowship with God, can only in such fellowship find his real life and development. Created to find in God his highest joy, he can find in nothing else that which can quiet the cravings of the heart, can satisfy the hunger and thirst of the soul. He who with sincere and teachable spirit studies God’s word, seeking to comprehend its truths, will be brought in touch with its Author; and, except by his own choice, there is no limit to the possibilities of his development.

“Ug labi pang dako ang gahum sa Biblia sa pagpalambo sa espirituhanong kinaiya. Ang tawo, nga gibuhat alang sa pakig-ambitay sa Dios, diha lamang sa maong pakig-ambitay makakaplag sa iyang tinuod nga kinabuhi ug kalamboan. Kay gibuhat siya aron makakaplag diha sa Dios sa iyang labing hataas nga kalipay, walay laing butang nga iyang makaplagan nga makahupay sa mga pangandoy sa kasingkasing, ug makatagbaw sa kagutom ug kauhaw sa kalag. Siya nga may matinud-anon ug mapasulondon nga espiritu magtoon sa pulong sa Dios, nga nagapangita sa pagsabot sa mga kamatuoran niini, igapahikap ngadto sa Nagsulat niini; ug, gawas kon pinaagi sa iyang kaugalingong pagpili, walay utlanan ang mga posibilidad sa iyang kalamboan.

“In its wide range of style and subjects the Bible has something to interest every mind and appeal to every heart. In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic. Immeasurably superior in value to the productions of any human author are the Bible writings, even when thus considered; but of infinitely wider scope, of infinitely greater value, are they when viewed in their relation to the grand central thought. Viewed in the light of this thought, every topic has a new significance. In the most simply stated truths are involved principles that are as high as heaven and that compass eternity.

“Sa halapad nga gidak-on sa estilo ug sa mga hilisgutan niini, ang Biblia adunay butang nga makapainteres sa matag hunahuna ug makadani sa matag kasingkasing. Diha sa mga panid niini makita ang labing karaan nga kasaysayan; ang biograpiya nga labing matinud-anon sa kinabuhi; mga prinsipyo sa paggobiyerno alang sa pagdumala sa estado, alang sa paghan-ay sa panimalay—mga prinsipyo nga wala gayud matupngi sa kaalam sa tawo. Kini naglangkob sa labing halalum nga pilosopiya, sa labing matam-is ug labing halangdon nga balak, sa labing mapinadaygon ug labing makapaguol. Dili masukod ang pagkalabaw sa mga sinulat sa Biblia sa bili kay sa mga buhat sa bisan kinsang tawhanong awtor, bisan kon pagahisgotan kini sa maong paagi; apan sa walay kinutob nga kalapad sa sakop, sa walay kinutob nga pagkadaku sa bili, labi pa sila sa dihang tan-awon diha sa ilang kalabutan ngadto sa daku nga sentral nga hunahuna. Kon tan-awon diha sa kahayag niini nga hunahuna, ang matag hilisgutan adunay bag-ong kahulogan. Diha sa pinakasayong pagkapahayag nga mga kamatuoran nalakip ang mga prinsipyo nga ingon kataas sa langit ug naglangkob sa walay kataposang panahon.”

“The central theme of the Bible, the theme about which every other in the whole book clusters, is the redemption plan, the restoration in the human soul of the image of God. From the first intimation of hope in the sentence pronounced in Eden to that last glorious promise of the Revelation, ‘They shall see His face; and His name shall be in their foreheads’ (Revelation 22:4), the burden of every book and every passage of the Bible is the unfolding of this wondrous theme,—man’s uplifting,—the power of God, ‘which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.’ 1 Corinthians 15:57.

“Ang sentral nga tema sa Biblia, ang tema nga diin nagtapok ang tanang uban pa sa tibuok basahon, mao ang plano sa pagtubos, ang pagpasig-uli sa hulagway sa Dios diha sa kalag sa tawo. Gikan sa unang pahimangno sa paglaum diha sa hukom nga gipamulong didto sa Eden hangtod sa katapusang mahimayaong saad sa Pinadayag, ‘Makakita sila sa Iyang nawong; ug ang Iyang ngalan anha sa ilang mga agtang’ (Pinadayag 22:4), ang suliran sa matag basahon ug matag pahayag sa Biblia mao ang pagpadayag niini nga kahibulongang tema,—ang pagpataas sa tawo,—ang gahum sa Dios, ‘nga nagahatag kanato sa pagdaug pinaagi sa atong Ginoong Jesu-Cristo.’ 1 Corinto 15:57.”

“He who grasps this thought has before him an infinite field for study. He has the key that will unlock to him the whole treasure house of God’s word.

“Ang nagkupot niining hunahuna may anaa sa iyang atubangan ang walay kinutoban nga kapatagan alang sa pagtuon. Anaa kaniya ang yawi nga mag-abli alang kaniya sa tibuok tipiganan sa mga bahandi sa pulong sa Dios.

“The science of redemption is the science of all sciences; the science that is the study of the angels and of all the intelligences of the unfallen worlds; the science that engages the attention of our Lord and Saviour; the science that enters into the purpose brooded in the mind of the Infinite—‘kept in silence through times eternal’ (Romans 16:25, R.V.); the science that will be the study of God’s redeemed throughout endless ages. This is the highest study in which it is possible for man to engage. As no other study can, it will quicken the mind and uplift the soul.

“Ang siyensiya sa pagtubos mao ang siyensiya sa tanang mga siyensiya; ang siyensiya nga mao ang pagtuon sa mga manulonda ug sa tanang mga salabutan sa mga kalibotan nga wala mahulog; ang siyensiya nga naghatag ug pagtagad sa atong Ginoo ug Manluluwas; ang siyensiya nga misulod ngadto sa tuyo nga gilumlom sa hunahuna sa Walay Kinutoban—‘gitipigan nga mahilom sa tibuok mga panahon nga walay kinutoban’ (Roma 16:25, R.V.); ang siyensiya nga mao ang pagatuon sa mga tinubos sa Dios sa tibuok walay katapusang mga kapanahonan. Kini mao ang labing hataas nga pagtuon nga mahimo pagasudlan sa tawo. Labaw pa sa bisan unsang laing pagtuon, kini makapadasig sa hunahuna ug mopataas sa kalag.

“‘The excellency of knowledge is, that wisdom giveth life to them that have it.’ ‘The words that I speak unto you,’ said Jesus, ‘they are spirit, and they are life.’ ‘This is life eternal, that they should know Thee the only true God, and Him whom Thou didst send.’ Ecclesiastes 7:12; John 6:63; 17:3, R.V.

“‘Ang kaayo sa kahibalo mao kini, nga ang kaalam mohatag ug kinabuhi kanila nga nagabaton niini.’ ‘Ang mga pulong nga akong gisulti kaninyo,’ miingon si Jesus, ‘mga espiritu sila, ug sila mao ang kinabuhi.’ ‘Kini mao ang kinabuhi nga walay katapusan, nga ilang maila Ikaw nga bugtong matuod nga Dios, ug Siya nga Imong gipadala.’ Ecclesiastes 7:12; John 6:63; 17:3, R.V.

“The creative energy that called the worlds into existence is in the word of God. This word imparts power; it begets life. Every command is a promise; accepted by the will, received into the soul, it brings with it the life of the Infinite One. It transforms the nature and re-creates the soul in the image of God.

“Ang mamugnaong kusog nga nagtawag sa mga kalibotan ngadto sa paglungtad anaa sa pulong sa Dios. Kini nga pulong nagahatag og gahum; nagpatungha kini og kinabuhi. Ang matag sugo usa ka saad; kon dawaton sa kabubut-on, madawat ngadto sa kalag, nagadala kini uban sa iyang kaugalingon sa kinabuhi sa Walay Kinutoban. Kini nagabag-o sa kinaiya ug nagamugna pag-usab sa kalag diha sa dagway sa Dios.

“The life thus imparted is in like manner sustained. ‘By every word that proceedeth out of the mouth of God’ (Matthew 4:4) shall man live.

Ang kinabuhi nga sa ingon niana gihatag, sa samang paagi ginapadayon. “Pinaagi sa matag pulong nga nagagula gikan sa baba sa Dios” (Mateo 4:4) mabuhi ang tawo.

“The mind, the soul, is built up by that upon which it feeds; and it rests with us to determine upon what it shall be fed. It is within the power of everyone to choose the topics that shall occupy the thoughts and shape the character. Of every human being privileged with access to the Scriptures, God says, ‘I have written to him the great things of My law.’ ‘Call unto Me, and I will answer thee, and show thee great and mighty things, which thou knowest not.’ Hosea 8:12; Jeremiah 33:3.

“Ang hunahuna, ang kalag, matukod pinaagi niadtong iyang ginapakaon; ug anaa kanato ang pagbuot kon unsa ang igapakaon niini. Anaa sa gahum sa matag usa ang pagpili sa mga hilisgutan nga mopuno sa mga hunahuna ug mohulma sa kinaiya. Mahitungod sa matag tawo nga may pribilehiyo sa pagduol sa Kasulatan, nagaingon ang Dios, ‘Ako nagsulat kaniya sa dagkong mga butang sa Akong kasugoan.’ ‘Tawga Ako, ug Ako motubag kanimo, ug ipakita Ko kanimo ang dagko ug gamhanang mga butang, nga wala mo hibaloi.’ Hosea 8:12; Jeremias 33:3.”

“With the word of God in his hands, every human being, wherever his lot in life may be cast, may have such companionship as he shall choose. In its pages he may hold converse with the noblest and best of the human race, and may listen to the voice of the Eternal as He speaks with men. As he studies and meditates upon the themes into which ‘the angels desire to look’ (1 Peter 1:12), he may have their companionship. He may follow the steps of the heavenly Teacher, and listen to His words as when He taught on mountain and plain and sea. He may dwell in this world in the atmosphere of heaven, imparting to earth’s sorrowing and tempted ones thoughts of hope and longings for holiness; himself coming closer and still closer into fellowship with the Unseen; like him of old who walked with God, drawing nearer and nearer the threshold of the eternal world, until the portals shall open, and he shall enter there. He will find himself no stranger. The voices that will greet him are the voices of the holy ones, who, unseen, were on earth his companions—voices that here he learned to distinguish and to love. He who through the word of God has lived in fellowship with heaven, will find himself at home in heaven’s companionship.” Education, 123–127.

“Uban sa pulong sa Dios diha sa iyang mga kamot, ang matag tawo, bisan hain pa ibutang ang iyang kahimtang sa kinabuhi, makabaton sa ingon nga pagpakig-uban sumala sa iyang pagapilion. Diha sa mga panid niini makapakig-estorya siya sa labing halangdon ug labing maayo sa katawhan, ug makapamati sa tingog sa Walay Katapusan samtang Siya nakigsulti sa mga tawo. Samtang siya magtuon ug mamalandong sa mga hilisgutan nga ginatinguha sa mga anghel nga susihon” (1 Pedro 1:12), “makabaton siya sa ilang pagpakig-uban. Mahimo niyang sundon ang mga lakang sa langitnong Magtutudlo, ug mamati sa Iyang mga pulong sama sa dihang Siya nagtudlo didto sa bukid, sa kapatagan, ug sa daplin sa dagat. Makapuyo siya dinhi sa kalibotan diha sa kahanginan sa langit, nga nagahatag sa mga masulub-on ug gitintal dinhi sa yuta og mga hunahuna sa paglaum ug mga pangandoy alang sa pagkabalaan; samtang siya mismo nagakaduol ug labi pang nagakaduol ngadto sa pakighiusa uban sa Dili Makita; sama kaniya sa karaang panahon nga naglakaw uban sa Dios, nga nagakahiduol ug nagakahiduol sa pultahan sa walay kataposang kalibotan, hangtod nga ang mga ganghaan maablihan, ug siya makasulod didto. Dili siya makakaplag sa iyang kaugalingon nga usa ka dumuloong. Ang mga tingog nga moabiabi kaniya mao ang mga tingog sa mga balaan, nga bisan dili makita, dinhi sa yuta maoy iyang mga kauban—mga tingog nga dinhi iyang nakat-unan ang pag-ila ug paghigugma. Siya nga pinaagi sa pulong sa Dios nagkinabuhi diha sa pakighiusa uban sa langit, makakaplag sa iyang kaugalingon nga anaa sa iyang kaugalingong puloy-anan diha sa pagpakig-uban sa langit.” Education, 123–127.