In 1844, the doctrine of the seventh-day Sabbath was unsealed and then emphasized to Sister White when she looked into the ark of the covenant. She also recorded that in the last days the doctrine of the incarnation possessed the same heavenly emphasis. The seventh-day Sabbath, represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement began, and the seventh-year Sabbath represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement reaches its conclusion.
Niadtong 1844, ang doktrina sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw gibuksan ug unya gipasiugda kang Sister White sa dihang mitan-aw siya ngadto sa arka sa tugon. Girekord usab niya nga sa kaulahiang mga adlaw ang doktrina sa pagkakatawo nagbaton sa maong langitnong pagpasiugda. Ang Igpapahulay sa ikapitong adlaw nagrepresentar sa pinasahi nga kahayag gikan sa arka sa dihang nagsugod ang antitipikal nga Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala, ug ang Igpapahulay sa ikapitong tuig nagrepresentar sa pinasahi nga kahayag gikan sa arka sa dihang ang antitipikal nga Adlaw sa Pagtabon-sa-Sala moabot sa iyang kataposan.
The doctrine of the incarnation is typified in the last holy convocation of Leviticus twenty-three; it is the omega to the seventh-day Sabbath, which is the first holy convocation at the beginning of Leviticus twenty-three. That first Sabbath represents God’s creative power and the last Sabbath represents His recreative power. That first Sabbath is represented by the number “23” and the last by the number “252.”
Ang doktrina sa pagka-incarnate gipaila pinaagi sa hulagway sa kataposang balaang panagtigom sa Levitico 23; kini mao ang omega sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw, nga mao ang unang balaang panagtigom sa sinugdanan sa Levitico 23. Kadtong unang Igpapahulay nagrepresentar sa mamugnaong gahum sa Dios ug ang kataposang Igpapahulay nagrepresentar sa Iyang gahum sa paglalang pag-usab. Kadtong unang Igpapahulay girepresentahan sa numero “23” ug ang kataposan sa numero “252.”
Those two symbols are the bookends of Leviticus twenty-three and they are also the bookends for the Millerite history. 1798 was the fulfillment of the 2,520 years against the northern kingdom of Israel and the 2,300 years was fulfilled October 22, 1844. When Sister White was led into the sanctuary and gazed upon the Ten Commandments, she was typifying God’s latter-day people who follow Christ into the Most Holy Place when He is finishing His work of at-one-ment. The temple test is the test of following the Lamb whithersoever He goeth.
Kadtong duha ka mga simbolo mao ang mga tumbanan sa Levitico 23 ug sila usab ang mga tumbanan sa kasaysayan sa mga Millerite. Ang 1798 mao ang katumanan sa 2,520 ka tuig batok sa amihanang gingharian sa Israel ug ang 2,300 ka tuig natuman niadtong Oktubre 22, 1844. Sa dihang si Sister White gidala ngadto sa santuwaryo ug mitan-aw sa Napulo ka mga Sugo, siya nagtimaan sa katawhan sa Dios sa kaulahiang mga adlaw nga nagsunod kang Cristo ngadto sa Labing Balaang Dapit sa dihang Iyang gitapus ang Iyang buhat sa pagpasig-uli. Ang pagsulay sa templo mao ang pagsulay sa pagsunod sa Cordero bisan asa Siya moadto.
These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.
Kini sila ang wala mahugawi sa mga babaye; kay sila mga ulay. Kini sila ang mosunod sa Cordero bisan asa siya moadto. Kini sila ang tinubos gikan sa taliwala sa mga tawo, nga mao ang mga unang bunga alang sa Dios ug alang sa Cordero. Pinadayag 14:4.
Sister White, as a prophet was illustrating the faithful at the beginning who entered the Most Holy Place by faith, and in so doing she was providing an example of the faithful at the end who enter by faith into the Most Holy Place and then gaze into the ark. What they see illuminated there is the doctrine of the incarnation, the finishing of the at-one-ment. They see the two covering cherubs representing the two Sabbaths of creation and re-creation. They see the 252 on one side of the ark and the 23 on the other and recognize that in agreement with creation and re-creation; 23 represents the marriage of Divinity with humanity, and they see 252 as the symbol of a human’s transformation into a human that is combined with Divinity.
Si Sister White, ingon nga usa ka propeta, naghulagway sa mga matinumanon sa sinugdan nga misulod pinaagi sa pagtuo ngadto sa Labing Balaang Dapit, ug sa pagbuhat niini siya naghatag ug panig-ingnan sa mga matinumanon sa katapusan nga mosulod pinaagi sa pagtuo ngadto sa Labing Balaang Dapit ug unya motan-aw ngadto sa arka. Ang ilang makita didto nga nahayagan mao ang doktrina sa pagpakatawo, ang pagkompleto sa paghiusa-sa-usa. Ilang makita ang duha ka nagatabon nga mga kerubin nga nagrepresentar sa duha ka mga Igpapahulay sa paglalang ug sa paglalang pag-usab. Ilang makita ang 252 sa usa ka kilid sa arka ug ang 23 sa pikas ug maila nga, uyon sa paglalang ug sa paglalang pag-usab, ang 23 nagrepresentar sa kaminyoon sa Pagka-Dios uban sa pagkatawo, ug ilang makita ang 252 ingon nga simbolo sa pagkausab sa usa ka tawo ngadto sa usa ka tawo nga nahiusa uban sa Pagka-Dios.
The mercy seat was not to be removed, so for Sister White to look inside was a special revelation, and prophetically the illustration is more for the latter days, than the days in which she lived. By beholding we are changed. The temple test is Christ leading His virgin people into His temple, step by step. Prophetic truths represent the steps along the path that is lightened by the message of the Midnight Cry.
Ang lingkoranan sa kalooy dili pagatangtangon, busa alang kang Sister White ang pagtan-aw sa sulod usa ka pinasahi nga pagpadayag, ug sa pagpanagna ang hulagway labaw pang alang sa ulahing mga adlaw kay sa mga adlaw diin siya nabuhi. Pinaagi sa pagtan-aw kita mausab. Ang pagsulay sa templo mao si Cristo nga nagamando sa Iyang ulay nga katawhan ngadto sa Iyang templo, matag lakang. Ang mga kamatuoran sa pagpanagna nagrepresentar sa mga lakang subay sa dalan nga napasanag sa mensahe sa Tunga-tungang Singgit.
The Millerite temple of forty-six years is a step.
Ang templo sa Millerite nga kap-atan ug unom ka tuig usa ka lakang.
The human temple of “23,” (male and female, He created them) is a step.
Ang tawhanong templo sa “23,” (lalaki ug babaye, gibuhat Niya sila) maoy usa ka lakang.
Christ raising His temple in three days is a step.
Ang pagpatindog ni Cristo sa Iyang templo sulod sa tulo ka adlaw usa ka lakang.
The storehouse is the temple of Malachi.
Ang tipiganan mao ang templo sa Malaquias.
Nehemiah cleansed the storehouse from the profanation of Tobiah.
Gilimpyohan ni Nehemias ang tipiganan gikan sa paghugaw ni Tobias.
That temple was where the high priest Hilkiah discovered the writings of Moses during the revival of king Josiah.
Kadtong temploha mao ang dapit diin nadiskobrehan sa labawng pari nga si Hilkias ang mga sinulat ni Moises sa panahon sa pagpasig-uli ni Haring Josias.
The temple Nehemiah cleansed from profanation is the same temple Christ twice cleansed from it’s “sacrilegious profanation” as Sister White states.
Ang templo nga gilimpyohan ni Nehemias gikan sa pagpasipala mao usab ang mao rang templo nga kaduha gilimpyohan ni Cristo gikan sa “sacrilegious profanation” niini, sumala sa gipahayag ni Sister White.
The casket of Miller’s dream was a step.
Ang kabaong sa damgo ni Miller usa ka hagdanan.
Once Christ has led His faithful in the Most Holy Place, He leads them, as represented by Sister White to the ark, raises the mercy seat and allows them to look inside. When they look inside they see both the doctrine of the incarnation and the seventh-day Sabbath is invested with a soft halo. Line upon line those who recognize the doctrines that are “invested with a soft radiance” align with Sister White entering the Most Holy Place by faith and looking into the ark.
Sa diha nga si Cristo magiyahan na sa Iyang mga matinumanon ngadto sa Labing Balaang Dapit, sila Iyang pangulohan, ingon sa girepresentar kang Igsoong White, paingon sa arka, iyang ipataas ang lingkoranan sa kalooy ug tugotan sila sa pagtan-aw sa sulod niini. Sa ilang pagtan-aw sa sulod, ilang makita nga ang doktrina sa pagkatawo ni Cristo ug ang Igpapahulay sa ikapitong adlaw kapwa ginabistihan sa usa ka malumo nga kahayag. Linya ibabaw sa linya, kadtong nagaila sa mga doktrina nga “ginabistihan sa usa ka malumo nga kasanag” mopahiuyon kang Igsoong White sa pagsulod pinaagi sa pagtoo ngadto sa Labing Balaang Dapit ug sa pagtan-aw sulod sa arka.
The ancient prophets spoke more specifically for the latter days than the days in which they lived. When those ancient prophets themselves become part of the testimony, they represent God’s people in the latter days, and God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand. Sister White is perhaps the most important ancient prophet, for all her illustrations represent the alpha history of the omega history of the one hundred and forty-four thousand. All the prophets illustrate the remnant, but Sister White also represents a beginning history that is fulfilled in the ending history—to the very letter.
Ang karaang mga manalagna misulti nga labaw pang espesipiko alang sa ulahing mga adlaw kay sa mga adlaw diin sila nagpuyo. Sa dihang kadtong karaang mga manalagna mismo mahimong kabahin sa pagpamatuod, sila nagrepresentar sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw, ug ang katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw mao ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Si Sister White tingali mao ang labing mahinungdanong karaang manalagna, kay ang tanan niyang mga hulagway nagrepresentar sa kasaysayan sa alpha sa kasaysayan sa omega sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang tanang mga manalagna naghulagway sa salin, apan si Sister White usab nagrepresentar sa usa ka sinugdanang kasaysayan nga matuman sa katapusang kasaysayan—sa matag titik.
In the alpha foundational history, Sister White in vision, is taken into the Most Holy Place of the heavenly sanctuary. Once there, the mercy seat upon the ark of the covenant, a seat that was not to be removed, was raised so that Sister White could gaze inside where she saw the Ten Commandments.
Sa alpha nga pundasyonal nga kasaysayan, si Sister White diha sa panan-awon gidala ngadto sa Labing Balaang Dapit sa langitnong santuwaryo. Sa dihang atua na siya didto, ang lingkoranan sa kalooy ibabaw sa arka sa tugon, usa ka lingkoranan nga dili angay ibalhin, gipataas aron si Sister White makatan-aw sa sulod diin iyang nakita ang Napulo ka Sugo.
“In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.
“Diha sa labing balaang dapit nakita ko ang usa ka arka; sa ibabaw ug sa mga kilid niini may labing putli nga bulawan. Sa matag tumoy sa arka may usa ka maanindot nga querubin, nga ang iyang mga pako gibuklad ibabaw niini. Ang ilang mga nawong nag-atubangay, ug sila nagtan-aw paubos. Sa taliwala sa mga manulonda may usa ka bulawang insensaryo. Sa ibabaw sa arka, diin nanindog ang mga manulonda, may hilabihang masanag nga himaya, nga morag usa ka trono diin nagpuyo ang Dios. Si Jesus nagtindog tupad sa arka, ug sa dihang misaka ngadto Kaniya ang mga pag-ampo sa mga balaan, ang incienso sa insensaryo misigarilyo, ug Iyang gihalad ang ilang mga pag-ampo uban sa aso sa incienso ngadto sa Iyang Amahan. Sulod sa arka didto ang bulawang kolon sa manna, ang sungkod ni Aaron nga namuswak, ug ang mga papan nga bato nga magtapik sama sa usa ka basahon. Giablihan kini ni Jesus, ug nakita ko ang Napulo ka Sugo nga nasulat diha niini pinaagi sa tudlo sa Dios. Sa usa ka papan may upat, ug sa usa may unom. Ang upat sa unang papan misidlak nga labi pa kay sa laing unom. Apan ang ikaupat, ang sugo bahin sa Igpapahulay, misidlak labaw kanilang tanan; kay ang Igpapahulay gibulag aron bantayan sa pagpasidungog sa balaang ngalan sa Dios. Ang balaang Igpapahulay makita nga mahimayaon—usa ka halo sa himaya anaa sa tibuok palibot niini. Nakita ko nga ang sugo sa Igpapahulay wala ilansang sa krus. Kon kini gilansang pa, nan ang laing siyam ka sugo gilansang usab; ug kita may kagawasan sa paglapas kanilang tanan, maingon man sa paglapas sa ikaupat. Nakita ko nga ang Dios wala mag-usab sa Igpapahulay, kay Siya dili gayud mausab. Apan ang papa maoy nag-usab niini gikan sa ikapito ngadto sa unang adlaw sa semana; kay siya mao ang mag-usab sa mga panahon ug sa mga balaod.” Early Writings, 32.
The doctrine of the seventh-day Sabbath was the alpha doctrine of the foundational history of the Millerite movement that began as the Philadelphian Millerite movement, then transformed unto the Laodicean Millerite movement in 1856, and then unto the Laodicean Seventh-day Adventist Church in 1863. Sister White also identifies the omega doctrine in the history of the latter days, when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transforms into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. The alpha and omega lights are represented by the doctrine of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.
Ang doktrina sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw mao ang alpha nga doktrina sa pundasyonal nga kasaysayan sa kalihokang Millerite nga nagsugod ingon nga Philadelphian nga kalihokang Millerite, unya nahimong Laodicean nga kalihokang Millerite niadtong 1856, ug unya ngadto sa Laodicean Seventh-day Adventist Church niadtong 1863. Giila usab ni Sister White ang omega nga doktrina sa kasaysayan sa ulahing mga adlaw, sa dihang ang Laodicean nga kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mausab ngadto sa Philadelphian nga kalihokan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang alpha ug omega nga mga kahayag girepresentahan sa doktrina sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw ug sa doktrina sa pagkatawo ni Cristo.
“Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.
“Ang mga nakig-uban sa Dios nagalakaw diha sa kahayag sa Adlaw sa Pagkamatarong. Wala nila pasipad-i ang ilang Manluluwas pinaagi sa pagdaot sa ilang dalan sa atubangan sa Dios. Ang langitnong kahayag nagdan-ag ibabaw kanila. Samtang sila nagkaduol sa panapos sa kasaysayan niining kalibotana, ang ilang kahibalo mahitungod kang Cristo, ug sa mga tagna nga may kalabutan kaniya, modaku pag-ayo. Sila adunay walay kinutuban nga bili sa pagtan-aw sa Dios; kay sila anaa sa panaghiusa uban sa iyang Anak. Alang kanila ang pulong sa Dios may labawng katahom ug kahalangdon. Ilang nakita ang kamahinungdanon niini. Ang kamatuoran gipadayag ngadto kanila. Ang doktrina sa pagkatawo ni Cristo gilibotan sa malinawon nga kasidlak. Ilang nakita nga ang Kasulatan mao ang yawi nga nag-abli sa tanang mga tinago ug nagasulbad sa tanang mga kalisdanan. Kadtong dili buot modawat sa kahayag ug maglakaw diha sa kahayag dili makasabut sa tinago sa pagkadiosnon, apan kadtong wala magduhaduha sa pagpas-an sa krus ug sa pagsunod kang Jesus, makakita sa kahayag diha sa kahayag sa Dios.” The Southern Watchman, Abril 4, 1905.
The “doctrine of the incarnation” is also called the “mystery of godliness.”
Ang “doktrina sa pagka-nagpakatawo” gitawag usab nga “tinago sa pagkadiosnon.”
And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.
Ug sa walay pagduhaduha, daku ang tinago sa pagkadiosnon: Ang Dios gipadayag diha sa unod, gimatarung diha sa Espiritu, nakita sa mga manolunda, giwali ngadto sa mga Gentil, gituohan dinhi sa kalibotan, gidawat ngadto sa himaya. 1 Timoteo 3:16.
The “mystery” is hidden until the final generation, when the faithful see that the doctrine of the incarnation is the omega of the seventh-day Sabbath.
Ang “tinago” natago hangtod sa katapusang kaliwatan, sa dihang makita sa mga matinumanon nga ang doktrina sa pagka-nagkatawo mao ang omega sa Igpapahulay sa ikapitong adlaw.
Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory. Colossians 1:26, 27.
Bisan pa ang tinagoan nga misteryo nga gitago sukad sa kapanahonan ug sa mga kaliwatan, apan karon gipadayag na ngadto sa iyang mga balaan: Kang kinsa buot sa Dios nga ipahibalo unsa ang kadagaya sa himaya niining misteryoha taliwala sa mga Gentil; nga mao si Cristo diha kaninyo, ang paglaum sa himaya. Colosas 1:26, 27.
It is fitting that it is Colossians 1:26 that speaks of a “mystery” that “hath been hid,” but that mystery is “made manifest” in the latter days. Prophetic light is made manifest when prophecy is unsealed, as represented in Daniel twelve where at the end of 1,260 days, at the time of the end a prophecy is unsealed. The prophecy that has been hid for generations is unsealed, and the prophecy is the truth which when unsealed is the “glory” that is made known unto the Gentiles at the Sunday law. That mystery is Christ in you the hope of glory, which is accomplished in the days of the sounding of the seventh trumpet.
Angay gayod nga ang Colosas 1:26 mao ang naghisgot bahin sa usa ka “tinago” nga “gitagoan,” apan kana nga tinago “gipadayag” sa ulahing mga adlaw. Ang manalagnang kahayag gipadayag sa dihang ang panagna maablihan, sumala sa gilarawan sa Daniel dose diin sa katapusan sa 1,260 ka adlaw, sa panahon sa katapusan, ang usa ka panagna maablihan. Ang panagna nga gitagoan sulod sa nagkalainlaing kaliwatan maablihan, ug ang maong panagna mao ang kamatuoran nga, sa dihang maablihan, mao ang “himaya” nga gipahibalo ngadto sa mga Hentil sa Sunday law. Kana nga tinago mao si Cristo diha kaninyo, ang paglaum sa himaya, nga matuman sa mga adlaw sa tingog sa ikapitong trumpeta.
But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.
Apan sa mga adlaw sa tingog sa ikapitong manulonda, sa diha nga siya magsugod na sa paghuyop, ang tinago sa Dios pagatumanon, sumala sa iyang gipahibalo sa iyang mga alagad nga mga manalagna. Pinadayag 10:7.
It is only fitting that the voice of the seventh angel began to sound on the tenth day of the seventh month as represented in Revelation 10:7. The seventh angel is also represented as the third woe, and the first two woes were Islam, thus providing two witnesses that the third woe is Islam. The mystery of God is finished when the trumpet of Islam is blowing.
Angayan lamang nga ang tingog sa ikapitong manulonda misugod sa pagpatunog sa ikanapulo ka adlaw sa ikapitong bulan, ingon sa girepresentar sa Pinadayag 10:7. Ang ikapitong manulonda girepresentar usab ingon nga ang ikatulong kaalautan, ug ang unang duha ka mga kaalautan mao ang Islam, sa ingon naghatag ug duha ka mga saksi nga ang ikatulong kaalautan mao ang Islam. Ang tinago sa Dios mahuman sa dihang ang trumpeta sa Islam nagpatunog.
In the history of the seventh trumpet the doctrine of the incarnation, which is the mystery of Christ in you, or the combination of Divinity with humanity, as represented by Christ when He took upon Himself human flesh; the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they have the necessary oil and faith to enter into the Most Holy Place. If they hesitate darkness falls upon them, if they follow the Lamb withersoever He goeth, they will be led to look into the ark. In the ark they will find the doctrines of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.
Sa kasaysayan sa ikapitong trompeta ang doktrina sa pagka-nagpakatawo, nga mao ang tinago ni Cristo diha kaninyo, o ang paghiusa sa pagka-Dios ug sa pagka-tawo, ingon sa girepresentahan ni Cristo sa dihang Iyang gisul-ob sa Iyang kaugalingon ang unod nga tawhanon; ang mga kandidato nga maapil sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pagasulayan kon aduna ba kanila ang gikinahanglang lana ug pagtuo aron makasulod ngadto sa Labing Balaang Dapit. Kon sila magduhaduha, ang kangitngit mahulog ibabaw kanila; kon sila mosunod sa Cordero bisan asa Siya moadto, sila pagamandoan sa pagtan-aw sulod sa arka. Diha sa arka ilang makita ang mga doktrina sa igpapahulay sa ikapitong adlaw ug ang doktrina sa pagka-nagpakatawo.
As significant as these two doctrines are, what I am focusing on is not the alpha and omega lights, but that the prophetess illustrated God’s people entering into the heavenly sanctuary and looking into the ark of the covenant. There must be a point in the history of the one hundred and forty-four thousand, during the latter days, where the one hundred and forty-four thousand are taken into the Most Holy Place to gaze upon the opened ark.
Bisan unsa ka mahinungdanon kining duha ka mga doktrina, ang akong gipunting dili ang mga kahayag sa alpha ug omega, kondili nga ang manalagna nga babaye naghulagway sa katawhan sa Dios nga misulod ngadto sa langitnong balaang puloy-anan ug mitan-aw sulod sa kaban sa pakigsaad. Kinahanglan adunay usa ka takna sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, sa ulahing mga adlaw, diin ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pagadad-on ngadto sa Labing Balaang Dapit aron motan-aw sa naablihan nga kaban.
If you possess the faith to believe the prophets illustrate God’s people in the latter days, along with the faith that Sister White was as much inspired, in every way, as every other prophet in the Bible—then the application I just set forth must be accepted as true. The one hundred and forty-four thousand must follow Christ, by faith into the Most Holy Place, as Sister White says the faithful did on October 22, 1844. There were then two classes manifested, those who refused to enter in by faith, and those who entered in.
Kon kamo ang pagtuo sa pagtoo nga ang mga propeta naghulagway sa katawhan sa Dios sa ulahing mga adlaw, inubanan sa pagtuo nga si Sister White giagda sa Dios sa sama gayud nga paagi, sa tanang bahin, ingon sa matag usa ka propeta sa Biblia—nan ang paggamit nga akong bag-o pa lamang gipadayag kinahanglan pagadawaton nga tinuod. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo kinahanglan mosunod kang Cristo, pinaagi sa pagtuo ngadto sa Labing Balaan nga Dapit, sumala sa giingon ni Sister White nga gibuhat sa mga matinumanon niadtong Oktubre 22, 1844. Niadto may duha ka mga hut-ong nga napadayag, kadtong midumili sa pagsulod pinaagi sa pagtuo, ug kadtong misulod.
“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.
“Gidala ako pag-usab ngadto sa pagpahibalo sa unang pag-anhi ni Cristo. Si Juan gipadala diha sa espiritu ug gahum ni Elias aron sa pag-andam sa dalan ni Jesus. Kadtong misalikway sa pagpamatuod ni Juan wala makabenepisyo sa mga pagtulon-an ni Jesus. Ang ilang pagsupak sa mensahe nga nagtagna sa Iyang pag-anhi nagbutang kanila sa maong kahimtang diin dili sila sa kasayon makadawat sa labing kusgan nga mga pamatuod nga Siya mao ang Mesias. Si Satanas maoy nag-agda niadtong misalikway sa mensahe ni Juan sa pagpadayon pa gayud ngadto sa labi pang halayo, sa pagsalikway ug paglansang kang Cristo sa krus. Sa pagbuhat niini ilang gibutang ang ilang kaugalingon sa kahimtang diin dili na sila makadawat sa panalangin sa adlaw sa Pentecostes, nga unta nagtudlo kanila sa dalan paingon ngadto sa langitnong santuwaryo. Ang pagkagisi sa tabil sa templo nagpakita nga ang mga halad ug mga tulomanon sa mga Judio dili na pagadawaton. Ang daku nga Halad nahalad na ug gidawat na, ug ang Espiritu Santo nga mikunsad sa adlaw sa Pentecostes nagdala sa mga hunahuna sa mga tinun-an gikan sa yutan-ong santuwaryo ngadto sa langitnong santuwaryo, diin misulod si Jesus pinaagi sa Iyang kaugalingong dugo, aron ibubo ngadto sa Iyang mga tinun-an ang mga kaayohan sa Iyang pagtabon-sa-sala. Apan ang mga Judio nahibilin sa bug-os nga kangitngit. Nawala kanila ang tanang kahayag nga unta ilang maangkon bahin sa laraw sa kaluwasan, ug mipadayon gihapon sila sa pagsalig sa ilang walay kapuslanan nga mga halad ug mga offeringa. Ang langitnong santuwaryo mipuli na sa yutan-ong santuwaryo, apan wala sila’y kahibalo sa maong kausaban. Busa dili sila makabenepisyo sa pagpangamuyo ni Cristo didto sa balaang dapit.”
“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.
“Daghan ang nagtan-aw uban sa kalisang sa gihimo sa mga Judio sa ilang pagsalikway ug paglansang kang Cristo; ug samtang ilang basahon ang kasaysayan sa Iyang makauulaw nga pag-abuso, naghunahuna sila nga gihigugma nila Siya, ug nga dili unta nila Siya ilimod sama sa gibuhat ni Pedro, ni ilansang Siya sa krus sama sa gibuhat sa mga Judio. Apan ang Dios nga nagasusi sa mga kasingkasing sa tanan, nagdala sa pagsulay nianang gugma alang kang Jesus nga ilang giangkon nga gibati. Ang tibuok langit nagtan-aw uban sa labing lalom nga pagtagad sa pagdawat sa mensahe sa unang manulonda. Apan daghan nga nagaangkon nga nahigugma kang Jesus, ug nga nagpaagay sa mga luha samtang ilang gibasa ang sugilanon sa krus, nagyubit sa maayong balita sa Iyang pag-anhi. Inay nga dawaton ang mensahe uban sa kalipay, ilang gipahibalo nga kini usa ka limbong. Gidumtan nila kadtong nahigugma sa Iyang pagpakita ug gipapahawa sila gikan sa mga iglesia. Kadtong misalikway sa unang mensahe dili na makapahimulos sa ikaduha; ni nakapahimulos sila sa singgit sa tungang gabii, nga mao unta ang pag-andam kanila sa pagsulod uban kang Jesus pinaagi sa pagtoo ngadto sa labing balaang dapit sa langitnong santuwaryo. Ug pinaagi sa ilang pagsalikway sa duha ka naunang mga mensahe, ilang gipangitngitan pag-ayo ang ilang salabutan aron dili na sila makakita ug kahayag diha sa mensahe sa ikatulong manulonda, nga nagapakita sa dalan paingon ngadto sa labing balaang dapit. Nakita ko nga maingon nga gilansang sa mga Judio si Jesus sa krus, mao usab nga gilansang sa pormal nga mga iglesia kining mga mensahe, ug busa wala silay kahibalo sa dalan ngadto sa labing balaan, ug dili sila makapahimulos sa pagpangamuyo ni Jesus didto. Sama sa mga Judio, nga naghalad sa ilang walay kapuslanan nga mga halad, nagahalad usab sila sa ilang walay kapuslanan nga mga pag-ampo ngadto sa lawak nga gibiyaan na ni Jesus; ug si Satanas, nga nalipay sa maong paglimbong, nagbaton ug relihiyosong dagway, ug nagdala sa mga hunahuna niining mga nagaangkon nga mga Cristiano ngadto sa iyang kaugalingon, nga nagabuhat uban sa iyang gahum, sa iyang mga ilhanan, ug sa bakak nga mga katingalahan, aron higpit silang madakpan sa iyang lit-ag.” Early Writings, 259–261.
Sister White identifies the progressive testing process of John the Baptist and Christ’s history that ended with the Jews being in total darkness in order to illustrate the same history in the time of the Millerites, which is the alpha history of Sister White; the ancient prophetess of the latter days. The life-or-death test in the beginning was over entering into the Most Holy Place or refusing to do so. To refuse to do so produced the same darkness upon the rebels of Millerite history that had come upon the rebellious Jews in the history of Christ.
Gipaila ni Sister White ang progresibong proseso sa pagsulay diha sa kasaysayan ni Juan Bautista ug ni Cristo nga mitapos sa pagkaanaa sa mga Judio sa hingpit nga kangitngit, aron paghulagwayon ang mao rang kasaysayan sa panahon sa mga Millerite, nga mao ang alpha nga kasaysayan ni Sister White, ang karaang manalagnang babaye sa ulahing mga adlaw. Ang pagsulay nga may kalabotan sa kinabuhi o kamatayon sa sinugdanan mao ang mahitungod sa pagsulod ngadto sa Labing Balaang Dapit o sa pagdumili sa pagbuhat niana. Ang pagdumili sa pagbuhat niana nagdala sa mao rang kangitngit ibabaw sa mga masupilon sa kasaysayan sa mga Millerite nga miabut ibabaw sa mga masupilon nga Judio sa kasaysayan ni Cristo.
Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing; so, when Sister White was taken into the Most Holy Place and gazed upon the open ark, in connection with the test of October 22, 1844, it identifies that the one hundred and forty-four thousand will be tested upon following the Lamb into the Most Holy Place or going into perfect eternal darkness. This fact is premised upon a faith that understands the ancient prophets are illustrating God’s latter-day people when they themselves become part of the recorded testimony. Sister White illustrates both classes.
Si Jesus sa kanunay naglarawan sa katapusan sa usa ka butang pinaagi sa sinugdanan sa usa ka butang; busa, sa dihang si Sister White gidala ngadto sa Labing Balaan nga Dapit ug mitan-aw sa bukás nga arka, may kalabotan sa pagsulay sa Oktubre 22, 1844, kini nagapaila nga ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pagasulayan mahitungod sa pagsunod sa Cordero ngadto sa Labing Balaan nga Dapit o sa pag-adto ngadto sa hingpit nga walay-kataposang kangitngit. Kining kamatuoran gibase sa usa ka pagtuo nga nakasabot nga ang karaang mga propeta nagalarawan sa mga katawohan sa Dios sa kaulahiang mga adlaw sa dihang sila mismo mahimong kabahin sa natala nga pagpamatuod. Si Sister White nagalarawan sa duruha ka matang.
“While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.
“Samtang anaa ako niining kahimtang sa kasubo ug pagkawad-an sa paglaum, nagdamgo ako ug usa ka damgo nga naghimo ug halalum nga impresyon sa akong hunahuna. Nagdamgo ako nga nakakita ug usa ka templo, diin daghan nga mga tawo ang nagdagsa. Kadto lamang nga midangop nianang templuha ang maluwas sa diha nga ang panahon matapos na. Ang tanan nga magpabilin sa gawas mangawagtang sa walay kataposan. Ang mga panon sa katawhan sa gawas, nga nagpadayon sa ilang nagkalainlaing mga dalan, nanamay ug nagbiaybiay niadtong mga mosulod sa templo, ug miingon kanila nga kining laraw sa kaluwasan usa ka malalangon nga limbong, ug nga sa pagkatinuod walay bisan unsang kapeligrohan nga likayan. Ilang gikuptan pa gani ang pipila aron pugngan sila sa pagdali pagsulod sulod sa mga paril.”
“Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.
“Tungod sa kahadlok nga mahimong talamayon, naghunahuna ako nga labing maayo ang paghulat hangtod nga magkatibulaag ang panon, o hangtod nga makasulod ako nga dili nila mamatikdan. Apan ang ilang gidaghanon midaghan hinoon imbis nga mikunhod, ug tungod sa kahadlok nga maulahi na kaayo, dali-dali akong mipahawa sa akong balay ug miabante latas sa panon. Sa akong kabalaka nga makaabot sa templo, wala ako makamatikod ni magtagad sa panon sa katawhan nga naglibot kanako. Sa pagsulod ko sa bilding, nakita ko nga ang halapad nga templo gisuportahan sa usa ka dako kaayong haligi, ug niini gihigot ang usa ka nating karnero nga samdan pag-ayo ug nagdugo. Kaming mga nanambong daw nasayod nga kining nating karnero gisamaran ug gipasakitan tungod kanamo. Ang tanan nga mosulod sa templo kinahanglan moadto una sa atubangan niini ug magasugid sa ilang mga sala.
“Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.
“Sa dili pa ang nating karnero dihay mga lingkoranang gibayaw, diin nanaglingkod ang usa ka pundok nga daw hilabihan ka malipayon. Ang kahayag sa langit daw nagdan-ag sa ilang mga nawong, ug sila nagdayeg sa Dios ug nanag-awit ug mga awit sa malipayon nga pagpasalamat nga daw sama sa musika sa mga manulonda. Mao kini sila ang mga mianhi sa atubangan sa nating karnero, misugid sa ilang mga sala, nakadawat ug kapasayloan, ug karon nagpaabot uban sa malipayon nga paglaum sa usa ka malipayong hitabo.
“Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.
“Bisan human ako makasulod sa bilding, gidat-ongan ako sa kahadlok, ug sa usa ka pagbati sa kaulaw nga kinahanglan ko magpaubos sa akong kaugalingon atubangan niining mga tawhana. Apan daw napugos ako sa pagpadayon sa paglihok paingon sa unahan, ug hinay-hinay nga nagpadulong ako libot sa haligi aron maatubang ang nating karnero, sa dihang may usa ka trumpeta nga mitingog, miuyog ang templo, mibutho ang mga singgit sa pagdaug gikan sa mga balaang nanagtigum, usa ka makalilisang nga kahayag misidlak sa tibuok bilding, unya ang tanan nahimong mabagang kangitngit. Ang malipayong mga tawo nangahanaw uban sa kahayag, ug ako nahibilin nga nag-inusara sa hilum nga kalisang sa kagabhion. Namatngon ako nga nag-antos sa hilabihang kasakit sa hunahuna ug halos dili makatoo sa akong kaugalingon nga nagdamgo lamang ako. Morag kanako nga ang akong silot gitino na, nga ang Espiritu sa Ginoo mibiya na kanako, ug dili na gayud mobalik.
“Soon after this I had another dream. I seemed to be sitting in abject despair with my face in my hands, reflecting like this: If Jesus were upon earth, I would go to Him, throw myself at His feet, and tell Him all my sufferings. He would not turn away from me, He would have mercy upon me, and I would love and serve Him always. Just then the door opened, and a person of beautiful form and countenance entered. He looked upon me pitifully and said: ‘Do you wish to see Jesus? He is here, and you can see Him if you desire it. Take everything you possess and follow me.’
“Wala madugay human niini nakaangkon ako og laing damgo. Morag naglingkod ako sa hilabihang kawalay paglaom, nga ang akong nawong anaa sa akong mga kamot, nga nagpamalandong sa ingon niini: Kon si Jesus ania pa sa yuta, moadto unta ako Kaniya, ilabay ang akong kaugalingon sa Iyang mga tiil, ug isulti Kaniya ang tanan kong mga pag-antos. Dili Niya ako isalikway, maluoy Siya kanako, ug higugmaon ug alagaron ko Siya sa kanunay. Niadtong higayona miabli ang pultahan, ug misulod ang usa ka tawo nga maanyag ang dagway ug panagway. Mitan-aw siya kanako nga puno sa kalooy ug miingon: ‘Buot ka bang makakita kang Jesus? Ania Siya dinhi, ug makita mo Siya kon tinguhaon mo. Dad-a ang tanan mong ginapanag-iya ug sunod kanako.’”
“I heard this with unspeakable joy, and gladly gathered up all my little possessions, every treasured trinket, and followed my guide. He led me to a steep and apparently frail stairway. As I commenced to ascend the steps, he cautioned me to keep my eyes fixed upward, lest I should grow dizzy and fall. Many others who were climbing the steep ascent fell before gaining the top.
“Nadungog ko kini uban sa dili mahulagwayng kalipay, ug malipayon kong gitigom ang tanan ko nga gagmayng kabtangan, ang matag gimahal kong gagmayng butang, ug misunod sa akong magmamando. Gidala niya ako ngadto sa usa ka matarik ug sa pagtan-aw daw huyang nga hagdanan. Sa pagsugod ko sa pagsaka sa mga tunob, gipasidan-an niya ako nga ibutang kanunay ang akong mga mata sa kahitas-an, aron dili ako malipong ug mahulog. Daghan pang uban nga nanaka sa maong matarik nga pagsaka ang nangapukan sa wala pa makaabot sa tumoy.”
“Finally we reached the last step, and stood before a door. Here my guide directed me to leave all the things that I had brought with me. I cheerfully laid them down; he then opened the door and bade me enter. In a moment I stood before Jesus. There was no mistaking that beautiful countenance. That expression of benevolence and majesty could belong to no other. As His gaze rested upon me, I knew at once that He was acquainted with every circumstance of my life and all my inner thoughts and feelings.
“Sa katapusan nakaabot kami sa ulahing ang-ang, ug mitindog sa atubangan sa usa ka pultahan. Dinhi gimandoan ako sa akong giya sa pagbiya sa tanang mga butang nga gidala ko uban kanako. Malipayon ko kining gibutang; dayon giablihan niya ang pultahan ug gisugo ako sa pagsulod. Sa usa ka gutlo mitindog ako sa atubangan ni Jesus. Dili ikasayop kadtong matahum nga dagway. Kana nga pagpamatuod sa pagka-maayo ug pagkahalangdon dili mahisakop kang bisan kinsa pa. Sa dihang mipabilin ang Iyang pagtan-aw ibabaw kanako, dihadiha nasayod ako nga Siya nahibalo sa tanang kahimtang sa akong kinabuhi ug sa tanan kong kinahiladman nga mga hunahuna ug pagbati.
“I tried to shield myself from His gaze, feeling unable to endure His searching eyes, but He drew near with a smile, and, laying His hand upon my head, said: ‘Fear not.’ The sound of His sweet voice thrilled my heart with a happiness it had never before experienced. I was too joyful to utter a word, but, overcome with emotion, sank prostrate at His feet. While I was lying helpless there, scenes of beauty and glory passed before me, and I seemed to have reached the safety and peace of heaven. At length my strength returned, and I arose. The loving eyes of Jesus were still upon me, and His smile filled my soul with gladness. His presence filled me with a holy reverence and an inexpressible love.
“Misulay ako sa pagpanalipod sa akong kaugalingon gikan sa Iyang pagtan-aw, kay mibati ako nga dili ako arang makaantus sa Iyang masinusiong mga mata, apan miduol Siya nga may pahiyom, ug, sa Iyang pagpandong sa Iyang kamot sa akong ulo, miingon: ‘Ayaw kahadlok.’ Ang tingog sa Iyang matam-is nga tingog nakapalisang sa akong kasingkasing sa kalipay nga wala pa gayud niini masinati kaniadto. Hilabihan akong malipayon nga dili ako makalitok ug usa ka pulong, apan, napukan sa pagbati, mihapa ako sa Iyang mga tiil. Samtang naghigda ako didto nga walay mahimo, ang mga talan-awon sa katahum ug himaya miagi sa akong atubangan, ug daw nakaabot ako sa kasigurohan ug kalinaw sa langit. Sa katapusan mibalik ang akong kusog, ug mibangon ako. Ang mahigugmaong mga mata ni Jesus nagpabilin gihapon sa ibabaw nako, ug ang Iyang pahiyom mipuno sa akong kalag sa kalipay. Ang Iyang presensya mipuno kanako sa balaang pagtahud ug sa usa ka gugma nga dili ikasaysay.
“My guide now opened the door, and we both passed out. He bade me take up again all the things I had left without. This done, he handed me a green cord coiled up closely. This he directed me to place next my heart, and when I wished to see Jesus, take it from my bosom and stretch it to the utmost. He cautioned me not to let it remain coiled for any length of time, lest it should become knotted and difficult to straighten. I placed the cord near my heart and joyfully descended the narrow stairs, praising the Lord and telling all whom I met where they could find Jesus. This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Testimonies, volume 1, 27–29.
“Unya gibuksan sa akong giya ang pultahan, ug kaming duha migawas. Gisugo niya ako sa pagkuha pag-usab sa tanang mga butang nga akong gibiyaan sa gawas. Sa nahimo na kini, iyang gitunol kanako ang usa ka lunhawng pisi nga hiktin ug maampingong napulupot. Gisugo niya ako nga ibutang kini duol sa akong kasingkasing, ug sa dihang buot kong makita si Jesus, kuhaon ko kini gikan sa akong sabakan ug ibuklad sa kinatas-ang gitas-on niini. Gipasidan-an niya ako nga dili kini pasagdan nga magpabiling napulupot sa bisan unsang gidugayon, kay tingali kini magkabuhol ug malisdan sa pagtul-id. Gibutang ko ang pisi duol sa akong kasingkasing ug malipayon nga mikanaog sa hiktin nga hagdanan, nga nagadayeg sa Ginoo ug nagsugilon sa tanan nga akong mahimamat kon asa nila makita si Jesus. Kining damgoa mihatag kanako ug paglaum. Sa akong hunahuna ang lunhawng pisi nagrepresentar sa pagtuo, ug ang katahom ug kayano sa pagsalig sa Dios misugod sa pagdan-ag ibabaw sa akong kalag.” Testimonies, tomo 1, 27–29.
From the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22 in 1844 was sixty-six days. Those sixty-six days represent the period of the proclamation of the Midnight Cry, and in the context of the parable of the ten virgins those that then proclaimed the message represent those who had oil, and those who did not then proclaim the message had no oil.
Gikan sa pagtapos sa camp meeting sa Exeter niadtong Agosto 17 hangtod Oktubre 22 sa 1844 may anaa nga kan-uman ug unom ka adlaw. Kining kan-uman ug unom ka adlaw naghulagway sa yugto sa pagmantala sa Pagsinggit sa Tunga sa Gabii, ug sa konteksto sa sambingay sa napulo ka ulay, kadtong nanagmantala sa mensahe niadtong panahona nagrepresentar niadtong adunay lana, ug kadtong wala managmantala sa mensahe niadtong panahona walay lana.
In the parable, the marriage took place at the beginning of the tarrying time. The legal marriage took place and then everyone went home and waited until the groom’s father decided if it was acceptable to consummate the marriage. Infidelity between the first marriage and the second ceremony at midnight was considered adultery. The tarrying time was based upon the father of the groom waiting to see what happened to the bride over a period of time. Was she pregnant?
Diha sa sambingay, ang kasal nahitabo sa sinugdanan sa panahon sa paglangan. Ang legal nga kaminyoon natuman na, ug unya ang tanan mipauli ug mihulat hangtod ang amahan sa pamanhonon mohukom kon madawat ba nga tapuson ang kaminyoon pinaagi sa pagpakighiusa. Ang pagkadili-matinud-anon tali sa unang kaminyoon ug sa ikaduhang seremonya sa tungang gabii giisip nga pagpanapaw. Ang panahon sa paglangan gibasi sa paghulat sa amahan sa pamanhonon aron makita kon unsay mahitabo sa pangasaw-onon sulod sa usa ka yugto sa panahon. Mabdos ba siya?
When the father decided all was well, the midnight procession began, and it began at night to avoid the oppressive heat in the daytime of Palestine. For this reason, the bride’s attendants, the virgins of the parable, were required to have their own lantern and supply of oil waiting for the midnight cry announcing that the procession to the marriage was under way, for it was to take place at night. At Exeter the midnight cry arrived and you either had enough oil ready for the procession or you didn’t.
Sa dihang nakahukom ang amahan nga ang tanan husto na, misugod ang panaw sa tungang gabii, ug kini gisugdan sa kagabhion aron malikayan ang mapangdaugdaug nga kainit sa adlaw sa Palestina. Tungod niini, ang mga tig-alagad sa pangasaw-onon, ang mga ulay sa sambingay, kinahanglan nga adunay tagsa nilang suga ug andam nga suplay sa lana samtang naghulat sa singgit sa tungang gabii nga nagpahibalo nga ang panaw paingon sa kasal nagsugod na, kay kini mahitabo man sa kagabhion. Sa Exeter miabot ang singgit sa tungang gabii, ug ikaw may igo nang lana nga andam alang sa panaw o wala.
When they left Exeter with the message they were illustrating a people who were sealed. Some had enough oil to make into the marriage on October 22, 1844, and some didn’t. Those sixty-six-days represent a period of time when God’s people are sealed unto the closed door of the Sunday law. If they had the proper amount of oil they entered by faith into the Most Holy Place. Sister White illustrated God’s people entering into the Most Holy Place in the latter days, and in her alpha history it was a life-or-death test that was involved with entering into the Most Holy Place by faith. In the latter days the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they will enter into the Most Holy Place by faith. It is once again a life-or-death test.
Sa dihang mibiya sila sa Exeter uban ang mensahe, ilang gilarawan ang usa ka katawhan nga natimrihan. Ang uban adunay igo nga lana aron makasulod sa kasal niadtong Oktubre 22, 1844, ug ang uban wala. Kadtong kan-uman ug unom ka adlaw nagrepresentar sa usa ka yugto sa panahon diin ang katawhan sa Dios pagatimrihan ngadto sa siradong pultahan sa balaod sa Domingo. Kon sila adunay hustong gidaghanon sa lana, pinaagi sa pagtoo misulod sila ngadto sa Labing Balaang Dapit. Gilarawan ni Sister White ang katawhan sa Dios nga mosulod ngadto sa Labing Balaang Dapit sa ulahing mga adlaw, ug sa iyang alpha nga kasaysayan kini usa ka pagsulay sa kinabuhi o kamatayon nga nalangkit sa pagsulod ngadto sa Labing Balaang Dapit pinaagi sa pagtoo. Sa ulahing mga adlaw ang usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo pagasulayan kon mosulod ba sila ngadto sa Labing Balaang Dapit pinaagi sa pagtoo. Sa makausa pa, kini usa ka pagsulay sa kinabuhi o kamatayon.
We will continue these things in the next article.
Padayonon nato kining mga butanga sa sunod nga artikulo.
“In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts.
“Sa paghinlo sa templo, si Jesus nagpahibalo sa Iyang buluhaton isip Mesiyas, ug misulod sa pagbuhat sa Iyang buhat. Kana nga templo, nga gitukod alang sa puloy-anan sa langitnong Presensya, gilaraw aron mahimong usa ka buhing pagtulon-an alang sa Israel ug alang sa kalibotan. Sukad pa sa walay-kataposang mga kapanahonan, katuyoan sa Dios nga ang matag binuhat, sukad sa masanagon ug balaang serapin hangtod sa tawo, mahimong usa ka templo alang sa nagpuyo sulod nga Magbubuhat. Tungod sa sala, ang katawhan mihunong sa pagkahimong templo alang sa Dios. Gilamon sa kangitngit ug gihugawan sa kadautan, ang kasingkasing sa tawo wala na magpadayag sa himaya sa Balaan. Apan pinaagi sa pagkalawas sa Anak sa Dios sa unod, natuman ang katuyoan sa Langit. Ang Dios nagpuyo sa katawhan, ug pinaagi sa makaluwas nga grasya ang kasingkasing sa tawo nahimong pag-usab Iyang templo. Gitinguha sa Dios nga ang templo sa Jerusalem mahimong usa ka walay-pagputol nga pagpamatuod sa hataas nga padulngan nga abli alang sa matag kalag. Apan ang mga Judio wala makasabut sa kahulogan sa maong bilding nga ilang gitan-aw uban sa dakong garbo. Wala nila itugyan ang ilang kaugalingon ingon nga mga balaang templo alang sa Langitnong Espiritu. Ang mga sawang sa templo sa Jerusalem, nga napuno sa kaguliyang sa dili-balaan nga patigayon, tinuod kaayo nga nagrepresentar sa templo sa kasingkasing, nga gihugawan sa presensya sa lawasnong kaibog ug dili-balaan nga mga hunahuna.”
“In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.
“Pinaagi sa paghinlo sa templo gikan sa mga mamalitay ug mga magbabaligya sa kalibutan, gipahibalo ni Jesus ang Iyang buluhaton sa paghinlo sa kasingkasing gikan sa kahugawan sa sala,—gikan sa yutan-ong mga tinguha, sa hakog nga mga pangibog, sa daotang mga batasan, nga nagdaut sa kalag. Malakias 3:1–3 gikutlo.” The Desire of Ages, 161.
“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).
“Ang propeta nagaingon, ‘Nakita ko ang laing manulonda nga nanaug gikan sa langit, nga may dakung gahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ug siya misinggit sa kusog uban sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Napukan na ang Babilonia nga daku, napukan na, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa’ (Pinadayag 18:1, 2). Mao kini ang mao rang mensahe nga gihatag sa ikaduhang manulonda. Napukan ang Babilonia, ‘tungod kay iyang gipainom ang tanang mga nasud sa bino sa kapungot sa iyang pagpakighilawas’ (Pinadayag 14:8). Unsa ba kana nga bino?—Ang iyang mini nga mga doktrina. Gihatag niya sa kalibutan ang usa ka mini nga adlaw nga igpapahulay ilis sa Igpapahulay sa ikaupat nga sugo, ug gisubli niya ang kabakakan nga unang gisulti ni Satanas kang Eva didto sa Eden—ang kinaiyanhong pagka-imortal sa kalag. Daghang kaubang mga kasaypanan ang iyang gipakaylap sa halayo ug sa gilapdon, ‘nga nagatudlo ingon nga mga doktrina sa mga sugo sa mga tawo’ (Mateo 15:9).”
“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.
“Sa dihang gisugdan ni Jesus ang Iyang pangpublikong ministeryo, Iyang gilimpyohan ang Templo gikan sa mapasipalahong pagpasipala niini. Lakip sa kataposang mga buhat sa Iyang ministeryo mao ang ikaduhang paghinlo sa Templo. Busa sa kataposang buluhaton alang sa pagpasidaan sa kalibotan, duha ka lahi nga mga tawag ang ipahibalo ngadto sa mga iglesia. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda mao kini, ‘Nahulog na ang Babilonia, nahulog na, ang dakong siyudad, kay iyang gipainom ang tanang kanasoran sa bino sa kapungot sa iyang pagpakighilawas’ (Pinadayag 14:8). Ug diha sa makusog nga singgit sa mensahe sa ikatulong manulonda usa ka tingog ang nadungog gikan sa langit nga nagaingon, ‘Gumula kamo kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala nakaabot na ngadto sa langit, ug nahinumduman sa Dios ang iyang mga kasal-anan’ (Pinadayag 18:4, 5).” Selected Messages, libro 2, 118.