Caesarea Philippi to Caesarea Maritima represents the period from the third to the ninth hour, which is divided at the sixth hour. The division of Caesarea to Caesarea was the Mount of Transfiguration. The Mount of Transfiguration aligns two other lines to the waymark of three steps that precedes the Pentecostal Sunday law by five days.
Ang Caesarea Philippi ngadto sa Caesarea Maritima nagrepresentar sa yugto gikan sa ikatulong takna hangtod sa ikasiyam nga takna, nga nabahin sa ikaunom nga takna. Ang pagbahin gikan sa Caesarea ngadto sa Caesarea mao ang Bukid sa Pagkabalhin sa Dagway. Ang Bukid sa Pagkabalhin sa Dagway nagpahiuyon sa laing duha ka mga linya ngadto sa timailhan sa dalan nga tulo ka mga lakang nga nag-una sa Pentecostal nga balaod sa Dominggo sulod sa lima ka adlaw.
At the Mount, God the Father spoke a second time. The first time He spoke was at Christ’s baptism, the last time was just before the cross.
Sa Bukid, ang Dios Amahan misulti sa ikaduhang higayon. Ang unang higayon nga Siya misulti mao sa bautismo ni Cristo; ang kataposang higayon mao sa wala pa ang krus.
Now is my soul troubled; and what shall I say? Father, save me from this hour: but for this cause came I unto this hour. Father, glorify thy name. Then came there a voice from heaven, saying, I have both glorified it, and will glorify it again. The people therefore, that stood by, and heard it, said that it thundered: others said, An angel spake to him. John 12:27–29.
Karon nasamok ang akong kalag; ug unsa ang akong igaingon? Amahan, luwasa ako gikan niining taknaa: apan tungod niini nga hinungdan mianhi ako niining taknaa. Amahan, himayaa ang imong ngalan. Unya miabut ang usa ka tingog gikan sa langit, nga nagaingon, Gihimaya ko na kini, ug himayaon ko kini pag-usab. Busa ang katawhan nga nanagtindog sa duol, ug nakadungog niini, miingon nga nagdalugdog kini: ang uban miingon, Usa ka manulonda ang misulti kaniya. Juan 12:27–29.
God glorifies His name when He seals the one hundred and forty-four thousand and writes upon them His name.
Ang Dios maghimaya sa Iyang ngalan sa dihang Iyang timrihan ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo ug isulat diha kanila ang Iyang ngalan.
Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.
Ang magmadaogon pagahimoon ko nga haligi diha sa templo sa akong Dios, ug dili na gayud siya mogula pa; ug isulat ko sa ibabaw niya ang ngalan sa akong Dios, ug ang ngalan sa ciudad sa akong Dios, nga mao ang bag-ong Jerusalem, nga nagakunsad gikan sa langit gikan sa akong Dios; ug isulat ko sa ibabaw niya ang akong bag-ong ngalan. Ang adunay igdulungog, pamatia niya ang giingon sa Espiritu ngadto sa mga iglesia. Pinadayag 3:12, 13.
At the Mount of Transfiguration, Peter, James and John were the only disciples present, as they were at the resurrection of Jairus’ daughter and also again at Gethsemane. Gethsemane, like unto the Father speaking in John twelve—came just before the cross. Gethsemane means “oil press,” identifying the oil test of the virgins. Gethsemane is the “crisis” that brings the soul “face to face with death,” and the wise virgins pass the test, for in the second temple test they came face to face with life, as Jesus taught “face to face” for thirty days.
Sa Bukid sa Pagkabalhin sa Panagway, si Pedro, Santiago, ug Juan mao lamang ang mga tinun-an nga atua, maingon usab sa ilang pagkaatua sa pagkabanhaw sa anak nga babaye ni Jairo ug usab pag-usab sa Getsemani. Ang Getsemani, sama sa pagpanulti sa Amahan diha sa Juan dose—miabot diha-diha sa wala pa ang krus. Ang Getsemani nagkahulogan og “galingan sa lana,” nga nagpaila sa pagsulay sa lana sa mga ulay. Ang Getsemani mao ang “krisis” nga nagdala sa kalag “atubangan sa nawong sa kamatayon,” ug ang mga manggialamon nga ulay milabang sa pagsulay, kay sa ikaduhang pagsulay sa templo sila nahiatubang nawong sa nawong sa kinabuhi, ingon sa gitudlo ni Jesus nga “nawong sa nawong” sulod sa katloan ka adlaw.
The first time the Father spoke was at Christ’s baptism and the first time He exclusively took Peter, James and John was when the twelve-year-old daughter of Jairus was resurrected. The resurrection of the twelve-year-old virgin aligns with the baptism of Christ, which symbolizes the power of the resurrection. The resurrection of Jairus’s daughter aligns with the baptism of Christ and Caesarea Philippi. Gethsemane and the troubling of Christ when the Father spoke just before the cross align with Caesarea Maritima.
Ang unang higayon nga misulti ang Amahan mao sa bautismo ni Cristo, ug ang unang higayon nga Siya mipili nga dad-on lamang si Pedro, Santiago, ug Juan mao sa dihang gibanhaw ang dose ka tuig nga anak nga babayeng ulay ni Jairo. Ang pagkabanhaw sa dose ka tuig nga ulay nahiuyon sa bautismo ni Cristo, nga nagasimbolo sa gahum sa pagkabanhaw. Ang pagkabanhaw sa anak nga babaye ni Jairo nahiuyon sa bautismo ni Cristo ug sa Cesarea Filipos. Ang Getsemani ug ang kasamok ni Cristo sa dihang misulti ang Amahan sa wala pa ang krus nahiuyon sa Cesarea Maritima.
Line upon line Peter represents the one hundred and forty-four thousand who are sealed at Caesarea Philippi, when Simon Barjona’s name is changed to Peter. Once sealed at Panium, which is Caesarea Philippi, Peter goes to the sixth hour of the Mount, where he is lifted up as an ensign as he continues on to answer the call of Cornelius at Caesarea Maritima. At Caesarea Philippi Peter leaves the Exeter camp meeting with the seal of God and the message of the Midnight Cry to proclaim. The message of Islam as represented by the feast of trumpets carries Peter on to Caesarea by the sea. The message of Islam lifts up Peter to the view of the world, for Peter has predicted the prophetic arrival of Islam in advance of the feast of trumpets.
Sa linya ibabaw sa linya si Pedro nagrepresentar sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo nga gitimrihan sa Caesarea Philippi, sa dihang ang ngalan ni Simon Barjona giilisan ngadto kang Pedro. Sa dihang natimrihan na sa Panium, nga mao ang Caesarea Philippi, si Pedro moadto sa ikaunom nga takna sa Bukid, diin siya igatuboy ingon nga usa ka bandila samtang magpadayon siya sa pagtubag sa tawag ni Cornelio didto sa Caesarea Maritima. Sa Caesarea Philippi gibiyaan ni Pedro ang camp meeting sa Exeter uban ang timri sa Dios ug ang mensahe sa Tunga-tungang Pagtuaw nga iyang imantala. Ang mensahe sa Islam nga girepresentahan sa fiesta sa mga trumpeta modala kang Pedro ngadto sa Caesarea sa daplin sa dagat. Ang mensahe sa Islam nagatuboy kang Pedro ngadto sa pagtan-aw sa kalibutan, kay si Pedro daan nang nakapanagna sa profesiyang pag-abot sa Islam sa dili pa ang fiesta sa mga trumpeta.
Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.
Ania karon, ipadala ko kaninyo si Elias nga propeta sa dili pa moabot ang dako ug makalilisang nga adlaw sa Ginoo: Ug iyang ipabalik ang kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug ang kasingkasing sa mga anak ngadto sa ilang mga amahan, aron dili ako moanhi ug hampakon ang yuta pinaagi sa usa ka tunglo. Malakias 4:5, 6.
Line upon line the Elijah message is the message that is premised upon aligning the fathers with their children. Elijah was Father Miller, who illustrates his children. The one hundred and forty-four thousand are the children of William Miller, and to turn the hearts of Miller to his children is to align Millerite history with the history of Elijah, as well as John the Baptist with the messenger associated with the one hundred and forty-four thousand. An element of the alignment of these four lines is that in each of the testing histories of Elijah, John and Miller the only message of present truth—was the message which came through the messenger.
Ang mensahe ni Elias, linya ibabaw sa linya, mao ang mensahe nga nagasandig sa pagpahiuyon sa mga amahan ngadto sa ilang mga anak. Si Elias mao si Amahan Miller, nga nagailustrar sa iyang mga anak. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao ang mga anak ni William Miller, ug ang pagpabalik sa mga kasingkasing ni Miller ngadto sa iyang mga anak mao ang pagpahiuyon sa kasaysayan sa mga Millerita ngadto sa kasaysayan ni Elias, ingon man usab ni Juan Bautista ngadto sa mensahero nga nalangkit sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Usa ka bahin sa pagpahiuyon niining upat ka mga linya mao nga sa matag usa sa mga kasaysayan sa pagsulay nila Elias, Juan, ug Miller, ang bugtong mensahe sa kamatuoran alang sa karon mao ang mensahe nga miabot pinaagi sa mensahero.
And Elijah the Tishbite, who was of the inhabitants of Gilead, said unto Ahab, As the Lord God of Israel liveth, before whom I stand, there shall not be dew nor rain these years, but according to my word. 1 Kings 17:1.
Ug si Elias nga Tishbihanon, nga usa sa mga molupyo sa Gilead, miingon kang Ahab, Ingon nga buhi si Jehova nga Dios sa Israel, sa atubangan kang kinsa ako nagatindog, niining mga tuiga walay tun-og ni ulan, gawas sumala sa akong pulong. 1 Mga Hari 17:1.
Sister White is clear that those who did not accept the message of John, who Jesus identified as Elijah, would not be benefitted by the teachings of Jesus, and also that those who rejected the message of Miller, as represented as the first angel’s message, could not be benefitted by the message of the second angel. Accompanying Elijah’s announcement that rain would only come at his command, was the ultimate test that included the command to choose between Elijah’s message or Baal’s message. The prophetic symbol of “how long” aligns Elijah’s Mount Carmel with the Sunday law.
Klaro si Sister White nga kadtong wala modawat sa mensahe ni Juan, nga giila ni Jesus ingon nga si Elias, dili makapahimulos sa mga pagtulon-an ni Jesus; ug usab nga kadtong misalikway sa mensahe ni Miller, nga gihulagway ingon nga mensahe sa unang manulonda, dili makapahimulos sa mensahe sa ikaduhang manulonda. Kauban sa pagpahibalo ni Elias nga ang ulan moabot lamang pinaagi sa iyang sugo, mao ang katapusang pagsulay nga naglakip sa sugo sa pagpili tali sa mensahe ni Elias ug sa mensahe ni Baal. Ang propetikong simbolo sa “hangtod kanus-a” nagahiusa sa Bukid Carmel ni Elias uban sa balaod sa Domingo.
So Ahab sent unto all the children of Israel, and gathered the prophets together unto mount Carmel. And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. Let them therefore give us two bullocks; and let them choose one bullock for themselves, and cut it in pieces, and lay it on wood, and put no fire under: and I will dress the other bullock, and lay it on wood, and put no fire under: And call ye on the name of your gods, and I will call on the name of the Lord: and the God that answereth by fire, let him be God. And all the people answered and said, It is well spoken. 1 Kings 18:20–24.
Busa si Ahab nagpasugo ngadto sa tanang mga anak sa Israel, ug gitigom ang mga propeta ngadto sa Bukid sa Carmel. Ug si Elias miduol sa tibuok katawhan ug miingon, Hangtud kanus-a ba kamo magduha-duha tali sa duha ka hunahuna? Kon ang Ginoo mao ang Dios, nan sunod kamo kaniya; apan kon si Baal, nan sunod kamo kaniya. Ug ang katawhan wala motubag kaniya bisan usa ka pulong. Unya si Elias miingon sa katawhan, Ako, ako lamang, ang nahibiling propeta sa Ginoo; apan ang mga propeta ni Baal upat ka gatus ug kalim-an ka tawo. Busa hatagi kami nila ug duha ka nating baka; ug papilion sila ug usa ka nating baka alang sa ilang kaugalingon, ug hiwa-hiwaa kini, ug ibutang sa ibabaw sa kahoy, ug ayaw butangi ug kalayo sa ilalom; ug akong andamon ang usa pa ka nating baka, ug ibutang sa ibabaw sa kahoy, ug ayaw butangi ug kalayo sa ilalom. Ug manawag kamo sa ngalan sa inyong mga dios, ug ako manawag sa ngalan sa Ginoo; ug ang Dios nga motubag pinaagi sa kalayo, siya mao ang Dios. Ug ang tibuok katawhan mitubag ug miingon, Maayo ang imong gipamulong. 1 Mga Hari 18:20–24.
The test of Carmel was choosing between two messages. A test between true and false prophecy, and the messenger Elijah or the prophets who sat at Jezebel’s table. It was about the messenger and the message. In 1844, Carmel was repeated as the Lord brought about a test which manifested Miller as the true prophet, and Miller’s message as the dew and rain. The distinction between the true prophet and true message in contrast with the false prophet and the false message was represented at the Exeter camp meeting by the Exeter tent and the tent of the Watertown group. Two tabernacles representing the true in contrast with the false. The distinction made at Carmel and the history of 1844 is identified at Caesarea Philippi when Peter is sealed and lifted up to the Mount as an ensign. He is lifted up because he had claimed that his message was the only true message of the latter rain. He was lifted up when his prediction was fulfilled.
Ang pagsulay sa Carmel mao ang pagpili tali sa duha ka mga mensahe. Usa kini ka pagsulay tali sa tinuod ug bakak nga pagtagna, ug tali sa mensahero nga si Elias ug sa mga manalagna nga naglingkod sa lamesa ni Jezebel. Mahitungod kini sa mensahero ug sa mensahe. Sa 1844, gisubli ang Carmel samtang ang Ginoo nagpahigayon og usa ka pagsulay nga nagpadayag kang Miller ingon nga tinuod nga manalagna, ug ang mensahe ni Miller ingon nga yamog ug ulan. Ang kalainan tali sa tinuod nga manalagna ug sa tinuod nga mensahe, sukwahi sa bakak nga manalagna ug sa bakak nga mensahe, girepresentahan sa Exeter camp meeting pinaagi sa Exeter tent ug sa tolda sa pundok sa Watertown. Duha ka mga tabernakulo nga nagrepresentar sa tinuod sukwahi sa bakak. Ang kalainan nga gihimo sa Carmel ug sa kasaysayan sa 1844 giila sa Caesarea Philippi sa dihang si Pedro gisilyohan ug gibayaw ngadto sa Bukid ingon nga usa ka bandera. Gibayaw siya tungod kay iyang giangkon nga ang iyang mensahe mao lamang ang usa ka tinuod nga mensahe sa ulahing ulan. Gibayaw siya sa dihang natuman ang iyang tagna.
The feast of trumpets is the third and litmus test in the Pentecostal season and before the litmus test Peter identifies that Islam is to be loosed to mark the beginning of the proclamation of the Midnight Cry. The fulfillment of prophecy is what made the distinction between the Millerites and the Protestants, who represent the former covenant people who are being passed by. Elijah personally killed the false prophets, once the distinction between true and false was manifested. The distinction is made at the feast of trumpets, when a prediction of Islam is fulfilled.
Ang Pista sa mga Trumpeta mao ang ikatulo ug litmus test sa panahon sa Pentecostal, ug sa dili pa ang litmus test si Pedro nagpaila nga ang Islam pagabuhian aron timailhanan sa sinugdanan sa pagpahibalo sa Tinga sa Tunga sa Gabii. Ang katumanan sa tagna mao ang naghimo sa kalainan tali sa mga Millerite ug sa mga Protestante, nga nagrepresentar sa nahaunang katawhan sa tugon nga ginapalabyan na. Si Elias sa iyang kaugalingon mipatay sa mini nga mga propeta, sa dihang ang kalainan tali sa tinuod ug sa bakak napadayag na. Ang kalainan himoon sa Pista sa mga Trumpeta, sa dihang ang usa ka tagna mahitungod sa Islam matuman.
The Midnight Cry of Millerite history was a prediction that was corrected and thereafter fulfilled. It was fulfilled on October 22, 1844, whereas Miller’s original understanding of the Midnight Cry was the year 1843. Samuel Snow represents the correction of the message, and his message became known as the “true” Midnight Cry message.
Ang Singgit sa Tungang Gabii sa kasaysayan sa mga Millerite maoy usa ka panagna nga gitul-id ug unya natuman. Natuman kini niadtong Oktubre 22, 1844, samtang ang orihinal nga pagsabot ni Miller sa Singgit sa Tungang Gabii mao ang tuig 1843. Si Samuel Snow nagrepresentar sa pagtul-id sa mensahe, ug ang iyang mensahe nailhan ingong “tinuod” nga mensahe sa Singgit sa Tungang Gabii.
1844 was an illustration of the distinction between the message of Miller and the message of the Protestants. In the testing process the Protestants were slain by Miller and they then became apostate Protestantism, the daughters of Rome, the priests of Jezebel. The distinction was manifested by either a reception or rejection of the prophetic message. With John and Miller the prophetic message exposed the false message of the former covenant people who were being passed by. Elijah’s message claimed there would be no rain except at his word, and after three and a half years the test of that claim was to be made manifest.
Ang 1844 maoy usa ka hulagway sa kalainan tali sa mensahe ni Miller ug sa mensahe sa mga Protestante. Sa proseso sa pagsulay, ang mga Protestante gipatay ni Miller ug unya nahimo silang apostatang Protestantismo, ang mga anak nga babaye sa Roma, ang mga pari ni Jezebel. Ang maong kalainan gipadayag pinaagi sa pagdawat o pagsalikway sa profetikong mensahe. Uban kang Juan ug kang Miller, ang profetikong mensahe nagbutyag sa bakak nga mensahe sa kanhing katawhan sa tugon nga gisalikway na. Ang mensahe ni Elias mipahayag nga walay ulan gawas lamang pinaagi sa iyang pulong, ug human sa tulo ug tunga ka tuig ang pagsulay niana nga pag-angkon ipadayag.
And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. Now therefore send, and gather to me all Israel unto mount Carmel, and the prophets of Baal four hundred and fifty, and the prophets of the groves four hundred, which eat at Jezebel’s table. 1 Kings 18:17–19.
Ug nahitabo, sa pagkakita ni Ahab kang Elias, si Ahab miingon kaniya, Ikaw ba ang nagasamok sa Israel? Ug siya mitubag, Wala ako magsamok sa Israel; kondili ikaw, ug ang balay sa imong amahan, tungod kay gibiyaan ninyo ang mga sugo sa Ginoo, ug ikaw misunod sa mga Baal. Busa karon magsugo ka, ug tiguma alang kanako ang tibook Israel didto sa bukid sa Carmel, ug ang mga manalagna ni Baal nga upat ka gatus ug kalim-an, ug ang mga manalagna sa mga kakahoyan nga upat ka gatus, nga nagakaon sa lamesa ni Jezebel. 1 Mga Hari 18:17–19.
The distinction between the false and true, whether it be the messenger or the message was made in a testing process that included accusations against both the message and the messenger. Elijah was the one who was accused of troubling Israel, for his message had stopped the rain. Had it continued to rain in Israel, no issue about Elijah would have been raised. The issue was based upon Elijah’s prediction, and its fulfillment over the three and a half years.
Ang kalainan tali sa bakak ug sa tinuod, bisan pa kini mao ang mensahero o ang mensahe, nahimo pinaagi sa usa ka proseso sa pagsulay nga naglakip sa mga akusasyon batok sa mensahe ug sa mensahero. Si Elias mao ang giakusahan nga nagasamok sa Israel, kay ang iyang mensahe maoy nakapahunong sa ulan. Kon nagpadayon pa unta ang ulan sa Israel, walay isyu mahitungod kang Elias nga mapatindog. Ang isyu nahisandig sa tagna ni Elias, ug sa katumanan niini sulod sa tulo ka tuig ug tunga.
When Peter is at the litmus test of Caesarea Philippi, which is the feast of trumpets, and also where the ass is loosed, the beginning of the message of the Midnight Cry is marked. Peter like unto Elijah, has just witnessed the confirmation of his prediction, and the distinction between the true and false has been demonstrated for all to see. The prediction’s confirmation is represented by the feast of trumpets—which is the litmus test. The prediction was typified by both 1840 and 1844, where a prediction is corrected and thereafter fulfilled. The corrected prediction of Josiah Litch empowered the first angel on August 11, 1840 and the prediction of the year 1843 by Miller was corrected by Snow.
Sa dihang si Pedro atua sa litmus test sa Cesarea Filipos, nga mao ang pista sa mga trumpeta, ug usab diin ang asno gibadbad, gimarkahan ang sinugdanan sa mensahe sa Tunga sa Gabii nga Singgit. Si Pedro, sama kang Elias, bag-o pa lamang nakasaksi sa pagpamatuod sa iyang panagna, ug ang kalainan tali sa matuod ug sa bakak gipakita aron makita sa tanan. Ang pagpamatuod sa panagna gilarawan pinaagi sa pista sa mga trumpeta—nga mao ang litmus test. Ang panagna gitipohan sa 1840 ug sa 1844, diin ang usa ka panagna gitul-id ug human niana natuman. Ang gitul-id nga panagna ni Josiah Litch naghatag og gahum sa unang manulonda niadtong Agosto 11, 1840, ug ang panagna sa tuig 1843 ni Miller gitul-id ni Snow.
“In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’
“Sa tuig 1840 laing talagsaong katumanan sa tagna nakapukaw sa halapad nga interes. Duha ka tuig sa wala pa niini, si Josiah Litch, usa sa mga nag-unang mga ministro nga nagwali sa ikaduhang pag-anhi, nagmantala ug usa ka paghubad sa Pinadayag 9, nga nagtagna sa pagkapukan sa Imperyong Ottoman. Sumala sa iyang mga kalkulasyon, kining gahuma pagalaglagon… sa ika-11 sa Agosto, 1840, sa dihang ang gahum sa Ottoman sa Constantinople mapaabut nga mapukan. Ug niini, ako nagatuo, hikaplagan nga mao gayud ang mahitabo.’
“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.
“Sa tukmang panahon nga gitino, ang Turkiya, pinaagi sa iyang mga embahador, midawat sa pagpanalipod sa mga kaalyadong gahum sa Uropa, ug sa ingon gibutang ang iyang kaugalingon ilalom sa pagpugong sa mga Kristohanong nasod. Ang hitabo mituman gayud sa tagna sa tukmang paagi. Sa dihang nahibaloan kini, daghang mga tawo nakombinsir sa pagkahusto sa mga prinsipyo sa paghubad sa tagna nga gisagop ni Miller ug sa iyang mga kauban, ug usa ka kahibulongang kusog ang nahatag ngadto sa kalihokan sa pag-anhi. Ang mga tawong may kinaadman ug kahimtang mikuyog kang Miller, sa pagwali ug sa pagmantala sa iyang mga panglantaw, ug gikan sa 1840 hangtod sa 1844 ang buluhaton milapad sa matulin nga paagi.” The Great Controversy, 334, 335.
The prediction of Litch was about Islam, and the prediction of Snow was about the closed door. When Litch’s prediction was fulfilled, the methodology that established the message was accepted, and those who accepted the message “united” with the messenger. Both the message and the messenger was recognized in the fulfillment of the prediction. The prediction of Litch was about Islam, and the prediction of Snow was about the closed door.
Ang tagna ni Litch mahitungod sa Islam, ug ang tagna ni Snow mahitungod sa siradong pultahan. Sa dihang natuman ang tagna ni Litch, ang pamaagi nga nagpalig-on sa mensahe gidawat, ug kadtong midawat sa mensahe “nahiusa” uban sa mensahero. Ang mensahe ug ang mensahero kapwa giila diha sa katumanan sa tagna. Ang tagna ni Litch mahitungod sa Islam, ug ang tagna ni Snow mahitungod sa siradong pultahan.
“I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.
“Nakita ko ang katawohan sa Dios nga malipayon diha sa pagpaabut, nga nagtan-aw alang sa ilang Ginoo. Apan gituyo sa Dios ang pagsulay kanila. Gitabonan sa Iyang kamot ang usa ka sayop sa pag-ihap sa mga profetikong yugto sa panahon. Kadtong nanagpaabut sa ilang Ginoo wala makadiskobre niining sayopa, ug bisan ang labing nakakat-on nga mga tawo nga misupak sa panahon napakyas usab sa pagtan-aw niini. Gituyo sa Dios nga ang Iyang katawohan magaatubang sa usa ka kapakyasan sa paglaum. Milabay ang panahon, ug kadtong nanagpaabut sa ilang Manluluwas uban ang malipayong paglaum nasubo ug nangaluya sa kasingkasing, samtang kadtong wala mahigugma sa pagpakita ni Jesus, kondili midawat sa mensahe tungod sa kahadlok, nalipay nga Siya wala moanhi sa panahon sa gipaabut. Ang ilang pag-angkon wala makadani sa kasingkasing ug makaputli sa kinabuhi. Ang paglabay sa panahon tukma kaayo nga gilaraw aron ipadayag ang maong mga kasingkasing. Sila mao ang unang mitalikod ug mibiaybiay sa mga masulob-on, napakyas sa paglaum, nga tinuod nga nahigugma sa pagpakita sa ilang Manluluwas. Nakita ko ang kaalam sa Dios sa pagsulay sa Iyang katawohan ug sa paghatag kanila ug mapanukiduking pagsulay aron pagpadayag niadtong mosibog ug motalikod sa takna sa pagsulay.”
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.
“Si Jesus ug ang tibuok langitnong panon mitan-aw uban sa kalooy ug gugma sa mga tawo nga uban sa matam-is nga pagpaabut nangandoy sa pagtan-aw Kaniya nga gihigugma sa ilang mga kalag. Ang mga manulonda nagalutaw sa ilang palibot, aron sa paglig-on kanila sa takna sa ilang pagsulay. Ang mga nagpabaya sa pagdawat sa langitnong mensahe gibiyaan diha sa kangitngit, ug ang kasuko sa Dios misilaob batok kanila, tungod kay wala nila dawata ang kahayag nga Iyang gipadala kanila gikan sa langit. Kadtong matinumanon apan napakyas sa ilang gilauman, nga wala makasabut nganong ang ilang Ginoo wala moanhi, wala biya-i diha sa kangitngit. Pag-usab gidala sila ngadto sa ilang mga Biblia aron sa pagsusi sa matagnaong mga yugto sa panahon. Ang kamot sa Ginoo gikuha gikan sa mga numero, ug ang kasaypanan gipatin-aw. Ilang nakita nga ang matagnaong mga yugto sa panahon miabot ngadto sa 1844, ug nga ang mao rang ebidensiya nga ilang gipresentar aron ipakita nga ang matagnaong mga yugto sa panahon natapos sa 1843, nagpamatuod nga kini matapos sa 1844. Ang kahayag gikan sa Pulong sa Dios misidlak sa ilang kahimtang, ug ilang nadiskobrehan ang usa ka panahon sa paglangay—‘Bisan pa kon kini [ang panan-awon] maglangan, hulata kini.’ Sa ilang gugma alang sa dihadiha nga pag-anhi ni Cristo, wala nila matagad ang paglangay sa panan-awon, nga gituyo aron ipadayag ang tinuod nga mga nagahulat. Pag-usab sila may usa ka tukma nga punto sa panahon. Apan nakita ko nga daghan kanila wala makahimo sa pagbangon labaw sa ilang mapait nga kapakyasan aron maangkon kadtong sukod sa kasibot ug kusog nga nagtimaan sa ilang pagtoo niadtong 1843.”
“Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.
“Si Satanas ug ang iyang mga manulonda midaog batok kanila, ug kadtong dili modawat sa mensahe gidayeg ang ilang kaugalingon tungod sa ilang halayo ug matul-id nga paghukom ug kaalam sa dili pagdawat sa limbong, sumala sa ilang pagtawag niini. Wala nila maamgohi nga ilang gisalikway ang tambag sa Dios batok sa ilang kaugalingon, ug nagbuhat sila diha sa panaghiusa uban kang Satanas ug sa iyang mga manulonda aron sa pagpahasol sa katawohan sa Dios, nga nagkinabuhi sumala sa mensaheng gipadala gikan sa langit.”
“The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.
“Ang mga magtutuo niini nga mensahe gidaugdaug sa mga iglesia. Sulod sa usa ka panahon, kadtong dili modawat sa mensahe gipugngan sa kahadlok sa pagpadayag sa mga pagbati sa ilang mga kasingkasing; apan ang paglabay sa panahon nagpadayag sa ilang tinuod nga pagbati. Gitinguha nila ang pagpahilom sa pagpamatuod nga gibati sa mga naghulat nga sila napugos sa pagdala, nga ang mga kapanahonan sa tagna miabot hangtod sa 1844. Sa kahayag ug katin-aw ang mga magtutuo mipasabot sa ilang sayop ug mihatag sa mga katarongan nganong ilang gipaabot ang ilang Ginoo sa 1844. Ang ilang mga mosupak walay ikasumbong nga mga pangatarongan batok sa gamhanang mga katarongan nga gihatag. Apan ang kasuko sa mga iglesia misilaob; sila determinado nga dili maminaw sa pamatuod, ug sa pagpugong sa maong pagpamatuod gikan sa mga iglesia, aron ang uban dili makadungog niini. Kadtong wala mangahas sa pagpugong gikan sa uban sa kahayag nga gihatag sa Dios kanila, gipapahawa gikan sa mga iglesia; apan si Jesus uban kanila, ug sila nalipay sa kahayag sa Iyang dagway. Giandam sila sa pagdawat sa mensahe sa ikaduhang manulonda.” Early Writings, 235–237.
Peter represents the one hundred and forty-four thousand who like unto Litch present a corrected prediction about Islam and the end of a kingdom; and like unto Snow, Peter also presents a corrected prediction of the closed door. Litch’s message of the second woe of Islam was an external prediction, and Snow’s closed door was an internal prediction. For Snow the work began when the Lord removed his hand from the figures, and it was then seen that same evidence that had been previously been thought to prove 1843, actually proved October 22, 1844. For Litch it was a calculation that when fulfilled brought the angel of Revelation ten down to stand upon the earth and the sea.
Si Pedro nagrepresentar sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo nga, sama kang Litch, nagpresentar ug usa ka gitul-id nga tagna mahitungod sa Islam ug sa katapusan sa usa ka gingharian; ug sama kang Snow, si Pedro usab nagpresentar ug usa ka gitul-id nga tagna mahitungod sa siradong pultahan. Ang mensahe ni Litch bahin sa ikaduhang kaalaut sa Islam usa ka panggawas nga tagna, ug ang siradong pultahan ni Snow usa ka pangsulod nga tagna. Alang kang Snow, ang buluhaton nagsugod sa dihang gikuha sa Ginoo ang Iyang kamot gikan sa mga numero, ug unya nakita nga ang mao rang ebidensiya nga kaniadto gihunahuna nga nagapamatuod sa 1843, sa pagkatinuod nagapamatuod sa Oktubre 22, 1844. Alang kang Litch, kini usa ka kalkulasyon nga, sa dihang natuman, nagdala sa manulonda sa Pinadayag 10 sa pagkanaug aron motindog ibabaw sa yuta ug sa dagat.
The fact that Litch recalculated his prediction ten days before its fulfillment identifies the work of correcting a previous prediction as a test. Is the beginning in 1840 and the ending in 1844 actually a prophetic symbol of a prediction that is recalculated to become the true Midnight Cry? Does the alpha and omega of Millerite history which concluded with the proclamation of the Midnight Cry actually typify the prophetic characteristics of the true Midnight Cry of the one hundred and forty-four thousand?
Ang kamatuoran nga gikalkulo pag-usab ni Litch ang iyang tagna napulo ka adlaw sa wala pa ang katumanan niini nagaila sa buluhaton sa pagtul-id sa usa ka miaging tagna ingon nga usa ka pagsulay. Ang pagsugod ba sa 1840 ug ang pagtapos sa 1844 sa pagkatinuod usa ka simbolong propetiko sa usa ka tagna nga gikalkulo pag-usab aron mahimong tinuod nga Midnight Cry? Ang alpha ug omega ba sa kasaysayan sa mga Millerita nga nagtapos sa pagmantala sa Midnight Cry sa pagkatinuod nagatipolohiya sa mga propetikong kinaiya sa tinuod nga Midnight Cry sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo?
In both periods of the corrected prediction’s proclamation, controversy was manifested against the Millerite message, for the message troubled the people. When Peter stands at Caesarea Philippi there is a controversy over the message that began prior to Caesarea Philippi, for it is the fulfillment that confirms that it was only at Peter’s word that the message of rain would fall. Caesarea Philippi is the feast of trumpets aligns with Christ sending two disciples, representing the second angel, to loose the ass of Islam. The loosing of the ass of Islam announces the beginning of the message of the Midnight Cry at Exeter camp meeting, for arriving on horse a day late, on August 13, Samuel Snow, who had tarried rather than arrive on the opening day, marks the end of the tarrying time and the beginning of the message that would be carried like a tidal wave when the meeting ended on the 17th.
Sa duha ka mga yugto sa pagmantala sa gitul-id nga tagna, ang kontrobersiya napadayag batok sa mensahe sa mga Millerita, kay ang mensahe nakasamok sa katawhan. Sa dihang si Pedro mitindog sa Cesarea Filipos adunay usa ka kontrobersiya mahitungod sa mensahe nga nagsugod sa wala pa ang Cesarea Filipos, kay kini mao ang katumanan nga nagpamatuod nga pinaagi lamang sa pulong ni Pedro mahulog ang mensahe sa ulan. Ang Cesarea Filipos mao ang fiesta sa mga trumpeta nga nahiuyon sa pagpadala ni Cristo sa duha ka mga tinun-an, nga nagrepresentar sa ikaduhang manulonda, aron hubaran ang asno sa Islam. Ang paghubad sa asno sa Islam nagpahibalo sa sinugdanan sa mensahe sa Tungang Gabiing Singgit sa camp meeting sa Exeter, kay sa iyang pag-abot nga nagsakay sa kabayo nga ulahi og usa ka adlaw, niadtong Agosto 13, si Samuel Snow, nga naglangan inay nga moabot sa adlaw sa pag-abli, nagtimaan sa katapusan sa panahon sa paglangan ug sa sinugdanan sa mensahe nga ipadala sama sa usa ka balod sa dagat sa dihang natapos ang tigom sa ika-17.
The controversy of Millerite history, the accusations of king Ahab and the resistance of the quibbling Jews as Christ entered Jerusalem all identify a controversy that reaches its conclusion at the feast of trumpets, when the ass is loosed. The loosing of the ass is the confirmation of a prophecy that identifies a closed door upon Adventism in the beginning at Caesarea Philippi and a closed door at the end of the period at Caesarea Maritima. The ass is a symbol of Islam of the third woe that strikes the United States, including Nashville, Tennessee. The failed prediction of July 18, 2020, is now being progressively corrected as the Lord removes His hand, and unseals the revelation of Jesus Christ. That unsealing began in the wilderness in July of 2023.
Ang panaglalis sa kasaysayan sa mga Millerite, ang mga sumbong ni Haring Ahab ug ang pagsukol sa mga Judiong mapanghimantayon sa dihang misulod si Cristo sa Jerusalem, ang tanan nag-ila sa usa ka panaglalis nga moabot sa iyang kataposang sangpotanan sa fiesta sa mga trumpeta, sa dihang buhian ang asno. Ang pagbuhi sa asno mao ang pagpamatuod sa usa ka tagna nga nag-ila sa usa ka siradong pultahan ibabaw sa Adventismo sa sinugdanan didto sa Caesarea Philippi ug usa ka siradong pultahan sa katapusan sa maong kapanahonan didto sa Caesarea Maritima. Ang asno usa ka simbolo sa Islam sa ikatulong kaalautan nga moigo sa Tinipong Bansa sa Amerika, lakip ang Nashville, Tennessee. Ang napakyas nga prediksyon sa Hulyo 18, 2020, karon hinay-hinay nga ginatadlong samtang ginakuha sa Ginoo ang Iyang kamot, ug ginabuksan ang pinadayag ni Jesu-Cristo. Kining pag-abli nagsugod didto sa kamingawan niadtong Hulyo sa 2023.
The vision of Daniel Eleven
Ang panan-awon sa Daniel Onse
The feast of trumpets represents the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam. A trumpet is an external warning message of war, but it may also be understood as an internal call to a holy convocation. As the litmus test that begins when the thirty days of the second temple test concludes, it is both an external and internal message. The first foundational test arrived in the spring of 2024 with the external vision of antichrist as represented in Daniel 11:14.
Ang pista sa mga trumpeta nagrepresentar sa ikapitong trumpeta, nga mao ang ikatulong kaalaotan, nga mao ang Islam. Ang usa ka trumpeta usa ka panggawas nga pasidaang mensahe sa gubat, apan mahimo usab kini sabton ingon nga usa ka pangsulod nga tawag ngadto sa balaang katiguman. Ingon nga litmus test nga nagsugod sa dihang ang katloan ka adlaw sa pagsulay sa ikaduhang templo matapus, kini usa ka mensaheng panggawas ug pangsulod. Ang unang pundasyonal nga pagsulay miabot sa tingpamulak sa 2024 uban sa panggawas nga panan-awon sa anticristo ingon nga girepresentahan diha sa Daniel 11:14.
And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.
Ug niadtong mga panahona daghan ang motindog batok sa hari sa habagatan; usab, ang mga tulisan sa imong katawhan managpataas sa ilang kaugalingon aron pagtukod sa panan-awon; apan sila mangapukan. Daniel 11:14.
The previous verse introduced Panium, and the testimony of Panium continues through to verse fifteen.
Ang miaging bersikulo nagpaila sa Panium, ug ang pagpamatuod sa Panium nagapadayon hangtod sa bersikulo kinse.
For the king of the north shall return, and shall set forth a multitude greater than the former, and shall certainly come after certain years with a great army and with much riches. Daniel 11:13.
Kay ang hari sa amihanan mobalik, ug magpatungha sa usa ka panon nga labi pang daghan kay sa nahauna; ug sa pagkamatuod moanhi siya human sa pipila ka tuig uban ang usa ka dakong kasundalohan ug uban ang daghang mga bahandi. Daniel 11:13.
The king of the north in verses ten through fifteen is the proxy power of the papacy, who was represented by Ronald Reagan in verse ten when the wall of the iron curtain was removed as typified by the fall of the Berlin Wall on November 9, 1989. Verse sixteen marks the removal of the wall of separation of church and state at the Sunday law. Verse eleven and twelve represent the Ukrainian war that began in 2014, and verse thirteen is identifying the election of 2024, when Trump, the eighth president since Reagan, who is also the eighth president who is of the seven previous presidents, “returns” with more power, for when he returns he “shall set forth a multitude greater than the former, and shall certainly come after certain years.” The “certain years” are the four years of Joe Biden.
Ang hari sa amihanan diha sa mga bersikulo napulo hangtod kinse mao ang puli nga gahum sa kapapahan, nga girepresentahan ni Ronald Reagan diha sa bersikulo napulo sa dihang gikuha ang kuta sa puthaw nga kurtina, ingon nga gitipohan sa pagkahugno sa Berlin Wall niadtong Nobyembre 9, 1989. Ang bersikulo disesais nagtimaan sa pagwagtang sa kuta sa pagkabahin sa iglesia ug estado sa balaod sa Domingo. Ang mga bersikulo onse ug dose nagrepresentar sa gubat sa Ukraine nga nagsugod niadtong 2014, ug ang bersikulo trese nagaila sa eleksiyon sa 2024, sa dihang si Trump, ang ikawalong presidente sukad kang Reagan, nga mao usab ang ikawalong presidente nga gikan sa pito ka nangaging mga presidente, “mobalik” uban sa labi pang dakong gahum, kay sa dihang siya mobalik siya “magapahigayon ug panon nga labi pang daghan kay sa nahauna, ug sa walay duhaduha moanhi human sa pipila ka mga tuig.” Ang “pipila ka mga tuig” mao ang upat ka tuig ni Joe Biden.
After 2024, in agreement with verse thirteen, Rome will insert itself into the prophetic history of Panium. May 8, 2025 the first pope from the spiritual glorious land was selected and He chose the name of Leo, that carries with it many significant prophetic characteristics. Then in verse fifteen the battle is engaged.
Human sa 2024, subay sa bersikulo trese, ang Roma mosulod sa propetikong kasaysayan sa Panium. Niadtong Mayo 8, 2025, ang unang papa gikan sa espirituhanong mahimayaong yuta gipili, ug iyang gipili ang ngalan nga Leo, nga nagdala uban niini sa daghang mahinungdanong mga propetikong kinaiya. Unya sa bersikulo kinse, ang gubat masugdan.
So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. Daniel 11:15.
Busa moanhi ang hari sa amihanan, ug magpatindog ug bungdo, ug makakuha sa labing kinutaan nga mga siyudad; ug ang mga bukton sa habagatan dili makasukol, ni ang iyang piniling katawhan, ni adunay bisan unsang kusog sa pagsukol. Daniel 11:15.
The battle of Panium is engaged in verse fifteen and the earth-beast represented by Donald Trump will defeat the kingdom of the south. The king of the south in verse eleven began a war with Ukraine, the papacy’s proxy power who was financed and supported by the papacy’s proxy power of verse ten—the United States. The king of the south would be victorious in the battle of Raphia, but in the aftermath of the victory the progressive dissolution which is always associated with the demise of a dragon kingdom of the south, leaves the king of the south in an extremely vulnerable position as the king of the north returns, stronger than ever and prepares for the battle of Panium. Russia and Putin are the king of the south when the United States initiated the Ukrainian War in 2014. In 2022 the invasion began and blood began to flow. In 2024 the king of the north returned.
Ang gubat sa Panium gisugdan diha sa bersikulo kinse, ug ang mananap sa yuta nga girepresentahan ni Donald Trump mopildi sa gingharian sa habagatan. Ang hari sa habagatan sa bersikulo onse nagsugod ug gubat batok sa Ukraine, ang puli nga gahum sa kapapahan nga gipondohan ug gisuportahan sa puli nga gahum sa kapapahan sa bersikulo diyes—ang Tinipong Bansa sa Amerika. Ang hari sa habagatan mahimong madaugon sa gubat sa Raphia, apan sa ulahing mga hitabo sa maong kadaugan, ang anam-anam nga pagkatunaw nga sa kanunay nalambigit sa pagkahugno sa usa ka dragon nga gingharian sa habagatan, magbilin sa hari sa habagatan sa hilabihan ka huyang nga kahimtang samtang ang hari sa amihanan mobalik, mas lig-on kay sa kaniadto, ug mangandam alang sa gubat sa Panium. Ang Rusya ug si Putin mao ang hari sa habagatan sa dihang ang Tinipong Bansa sa Amerika misugod sa Gubat sa Ukraine niadtong 2014. Niadtong 2022 nagsugod ang pagsulong ug misugod ang pag-agas sa dugo. Niadtong 2024 mibalik ang hari sa amihanan.
Peter is at Caesarea Philippi, which is the beginning of the proclamation of the message of the Midnight Cry. Peter, like unto Elijah and the Millerites as represented by Litch and Snow has previously set forth a prediction of a closed door and Islam. Its fulfillment identifies the distinction between the true and false latter rain messages, and the true and false messengers. Peter’s message is the corrected message of Nashville and Islam, and when he is standing in Caesarea Philippi, he is standing at Panium, the battle that leads to the Sunday law of verse sixteen. The fulfillment of Peter’s prediction identifies the beginning of the proclamation of the Midnight Cry, when Islam is loosed, which is also, line upon line when the battle of Panium arrives.
Si Pedro anaa sa Caesarea Philippi, nga mao ang sinugdanan sa pagmantala sa mensahe sa Singgit sa Tunga‑tungang Gabii. Si Pedro, sama kang Elias ug sa mga Millerite sumala sa ilang representasyon ni Litch ug Snow, kaniadto nagpahayag na daan ug usa ka panagna mahitungod sa siradong pultahan ug sa Islam. Ang katumanan niini maoy nagpaila sa kalainan tali sa tinuod ug bakak nga mga mensahe sa ulahing ulan, ug sa tinuod ug bakak nga mga sinugo. Ang mensahe ni Pedro mao ang gitul-id nga mensahe sa Nashville ug sa Islam, ug sa dihang nagtindog siya sa Caesarea Philippi, nagtindog siya sa Panium, ang gubat nga nagadala ngadto sa balaod sa Dominggo sa bersikulo 16. Ang katumanan sa panagna ni Pedro maoy nagpaila sa sinugdanan sa pagmantala sa Singgit sa Tunga‑tungang Gabii, sa dihang gibuhian ang Islam, nga mao usab, linya ibabaw sa linya, sa dihang moabot ang gubat sa Panium.
The Vision of Daniel ten
Ang Panan-awon ni Daniel 10
The feast of trumpets represents the seventh trumpet, which is the third woe, which is Islam. A trumpet is a warning message, and also a call to a holy convocation. It also is the litmus test that begins when the thirty days of the second temple test concludes. The first foundational external testing vision of antichrist arrived in the spring of 2024, and the second internal testing vision of Christ, as represented in Daniel 10 arrived in 2026.
Ang pista sa mga trumpeta nagrepresentar sa ikapitong trumpeta, nga mao ang ikatulong alaut, nga mao ang Islam. Ang usa ka trumpeta usa ka mensahe sa pasidaan, ug usa usab ka tawag ngadto sa balaang panagtigom. Kini usab mao ang litmus test nga magsugod sa dihang matapos ang katloan ka adlaw sa pagsulay sa ikaduhang templo. Ang nahaunang pundasyonal nga panggawas nga panan-awon sa pagsulay sa anticristo miabot sa tingpamulak sa 2024, ug ang ikaduhang pangsulod nga panan-awon sa pagsulay ni Cristo, ingon sa girepresentahan diha sa Daniel 10, miabot sa 2026.
Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.
Unya giyahat ko ang akong mga mata, ug mitan-aw ako, ug ania karon, usa ka tawo nga sinul-oban ug lino, kansang hawak binaksan sa lunsay nga bulawan sa Uphaz: Ang iyang lawas usab sama sa berilo, ug ang iyang nawong sama sa dagway sa kilat, ug ang iyang mga mata sama sa mga suga sa kalayo, ug ang iyang mga bukton ug ang iyang mga tiil sama sa kolor sa pinasinaw nga tumbaga, ug ang tingog sa iyang mga pulong sama sa tingog sa usa ka panon.
And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.
Ug ako si Daniel lamang ang nakakita sa panan-awon; kay ang mga tawo nga uban kanako wala makakita sa panan-awon; apan usa ka dakong pagkurog miabot kanila, mao nga sila nangalagiw aron magtago sa ilang kaugalingon.
Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.
Busa gibiyaan ako nga nag-inusara, ug nakita ko kining daku nga panan-awon, ug walay nahibiling kusog dinhi kanako; kay ang akong katahum nahimong pagkadunot sulod kanako, ug wala na gayud koy nahibiling kusog.
Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground.
Apan nadungog ko ang tingog sa iyang mga pulong; ug sa akong pagkadungog sa tingog sa iyang mga pulong, nahimutang ako sa halalum nga pagkatulog nga naghayang ang akong nawong sa yuta, ug ang akong nawong mitumong ngadto sa yuta.
And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb.
Ug ania karon, may usa ka kamot nga mihikap kanako, nga nagpahimutang kanako ibabaw sa akong mga tuhod ug ibabaw sa mga palad sa akong mga kamot. Ug siya miingon kanako, O Daniel, tawo nga gihigugma pag-ayo, sabta ang mga pulong nga akong isulti kanimo, ug tumindog nga matul-id: kay kanimo ako karon gipadala. Ug sa diha nga nasulti na niya kining pulonga kanako, mitindog ako nga nagkurog. Unya miingon siya kanako, Ayaw kahadlok, Daniel: kay sukad sa unang adlaw nga gitumong mo ang imong kasingkasing sa pagsabot, ug sa pagpaubos sa imong kaugalingon sa atubangan sa imong Dios, nadungog ang imong mga pulong, ug mianhi ako tungod sa imong mga pulong. Apan ang principe sa gingharian sa Persia misukol kanako sulod sa kaluhaan ug usa ka adlaw: apan, ania karon, si Miguel, usa sa mga pangulong principe, mianhi sa pagtabang kanako; ug nagpabilin ako didto uban sa mga hari sa Persia. Karon mianhi ako sa pagpahibalo kanimo aron masabtan mo ang mahitabo sa imong katawohan sa ulahing mga adlaw: kay ang panan-awon alang pa sa daghang mga adlaw. Ug sa diha nga nakasulti na siya kanako sa ingon nga mga pulong, gitutok ko ang akong nawong sa yuta, ug naamang ako.
And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.
Ug tan-awa, may usa nga sama sa dagway sa mga anak sa mga tawo nga mihikap sa akong mga ngabil; unya gibuka ko ang akong baba, ug misulti, ug miingon kaniya nga nagtindog sa akong atubangan, O akong ginoo, tungod sa panan-aw ang akong mga kasubo mibalik sa ibabaw nako, ug wala nay kusog nga nahibilin kanako. Kay unsaon man sa ulipon niining akong ginoo ang pagpakigsulti niining akong ginoo? kay mahitungod kanako, dihadiha wala nay kusog nga nahibilin kanako, ni wala nay gininhawa nga nahibilin kanako.
Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Daniel 10:5–19.
Unya may miabut pag-usab ug mihikap kanako, nga sama sa dagway sa usa ka tawo, ug gipalig-on niya ako, Ug miingon, O tawo nga hinigugma kaayo, ayaw kahadlok: ang pakigdait maanaa kanimo, magmakusganon ka, oo, magmakusganon ka. Ug sa diha nga nakasulti na siya kanako, napalig-on ako, ug miingon, Pasultiha ang akong ginoo; kay gipalig-on mo ako. Daniel 10:5–19.
Daniel on the twenty-second day, sees the vision of the heavenly High Priest in the latter days. The vision of Rome establishing the vision was the foundational and alpha test of 2024, and the vision of Christ is the temple test. It produces a separation of the class who flee from Daniel and hide. That class hides under lies and falsehoods, and for this reason they receive strong delusion.
Si Daniel, sa ikakaluhaan ug duha ka adlaw, nakakita sa panan-awon sa langitnong Labing Halangdong Saserdote sa kaulahiang mga adlaw. Ang panan-awon sa Roma nga nagtukod sa panan-awon mao ang pundasyonal ug alpha nga pagsulay sa 2024, ug ang panan-awon ni Cristo mao ang pagsulay sa templo. Kini nagpatungha ug pagkabulag sa hut-ong nga mikalagiw gikan kang Daniel ug nanago. Kadtong hut-onga nanago ilalom sa mga bakak ug kabakakan, ug tungod niini sila makadawat ug kusganong paglimbong.
Daniel is then touched three times, the first by Gabriel then by Christ and then a third time by Gabriel. In the Most Holy Place, when Daniel is touched three times he is portraying a strengthening, for it begins with him having no strength when he saw the vision, but by the third touch he is ultimately strengthened. He is strengthened to understand what shall befall God’s people in the latter days. The prophetic message of what befalls God’s people in the latter days is the message represented within the parable of the ten virgins.
Unya si Daniel gihikap sa makatulo, ang nahauna ni Gabriel, dayon ni Cristo, ug unya sa ikatulong higayon ni Gabriel. Diha sa Labing Balaang Dapit, sa dihang si Daniel gihikap sa makatulo, kini naglarawan sa usa ka pagpalig-on, kay nagsugod kini nga siya walay kusog sa dihang nakita niya ang panan-awon, apan sa ikatulong paghikap siya sa katapusan napalig-on. Gipalig-on siya aron masabtan kung unsay mahitabo sa katawhan sa Dios sa kaulahiang mga adlaw. Ang mensaheng matagnaon mahitungod sa mahitabo sa katawhan sa Dios sa kaulahiang mga adlaw mao ang mensaheng girepresentahan sulod sa sambingay sa napulo ka mga ulay.
Daniel begins with no strength, for the looking glass vision of Christ left him with no strength, but by the end of the three touches he is strengthened, and the command to “be strong, yea, be strong,” is a doubling, which marks the second angel or the second test. The second test is the temple test where God’s people are strengthened to proclaim the message of the Midnight Cry when the Exeter camp meeting ends. That test is the temple test where the cap stone, that was the foundation and corner stone becomes the marvelous capstone of the temple, thus marking its completion. Daniel is strengthened on the twenty-second day, when he enters the Most Holy Place by faith. When he does Gabriel touches him, then Christ touches him and then Gabriel touches him again. Daniel is therefore strengthened to proclaim the message in the Most Holy Place where he sees Christ between two angels, and the place in the Most Holy Place where Christ is in the middle is the mercy seat with the two covering cherubs looking to the ark that is illuminated from the light of the Shekinah glory of Christ seated upon His throne. The vision of Daniel ten is prophetically structured with Daniel looking upon the glory of Christ as the Shekinah upon the throne of the mercy seat, while the two covering cherubs gaze into the ark!
Nagsugod si Daniel nga walay kusog, kay ang panan-aw nga sama sa salamin mahitungod kang Cristo nakabiya kaniya nga walay kusog; apan sa katapusan sa tulo ka paghikap, siya gipalig-on, ug ang sugo nga “pagmakusganon, oo, pagmakusganon,” maoy pagduplikar, nga nagtimaan sa ikaduhang manulonda o sa ikaduhang pagsulay. Ang ikaduhang pagsulay mao ang pagsulay sa templo diin ang katawhan sa Dios gipalig-on aron sa pagmantala sa mensahe sa Midnight Cry sa dihang matapos ang Exeter camp meeting. Kana nga pagsulay mao ang pagsulay sa templo diin ang cap stone, nga mao ang foundation ug corner stone, nahimong kahibulongang capstone sa templo, sa ingon nagtimaan sa pagkompleto niini. Gipalig-on si Daniel sa ikakaluhaan ug duha ka adlaw, sa dihang misulod siya pinaagi sa pagtuo ngadto sa Labing Balaang Dapit. Sa dihang iyang gibuhat kana, gihikap siya ni Gabriel, unya gihikap siya ni Cristo ug dayon gihikap siya pag-usab ni Gabriel. Busa, gipalig-on si Daniel aron sa pagmantala sa mensahe diha sa Labing Balaang Dapit diin nakita niya si Cristo taliwala sa duha ka mga manulonda, ug ang dapit sa sulod sa Labing Balaang Dapit diin si Cristo anaa sa taliwala mao ang lingkoranan sa kalooy uban sa duha ka nagtabon nga mga querubin nga nagatan-aw ngadto sa arka nga gidagkutan sa kahayag sa himaya sa Shekinah ni Cristo nga nagalingkod ibabaw sa Iyang trono. Ang panan-aw sa Daniel 10 sa paagi sa pagtagna gitukod nga si Daniel nagatan-aw sa himaya ni Cristo ingon nga Shekinah ibabaw sa trono sa lingkoranan sa kalooy, samtang ang duha ka nagtabon nga mga querubin nagasud-ong sulod sa arka!
Before the feast of trumpets Elijah claims his message of rain is the only message of rain that is of the Lord, and he sets forth a prediction that reaches its conclusion with a demonstration which proves who is or is not the messenger and what is or what isn’t the message. For three and a half years before Carmel king Ahab was searching for Elijah, for there is a period of controversy that precedes Carmel. Mount Carmel is simply the litmus test where character is manifested. The same period in Millerite history contained the same witness, as those who hated the message shut the faithful out of the churches and the faithful thereafter raised a message calling people out of the fallen former covenant people who were being passed by.
Sa wala pa ang pista sa mga trumpeta, si Elias nag-angkon nga ang iyang mensahe bahin sa ulan mao lamang ang mensahe sa ulan nga gikan sa Ginoo, ug iyang gipadayag ang usa ka tagna nga moabot sa iyang kataposan pinaagi sa usa ka pagpakita nga magpamatuod kon kinsa ang mensahero o dili, ug unsa ang mensahe o dili. Sulod sa tulo ug tunga ka tuig sa wala pa ang Carmel, si Haring Ahab nangita kang Elias, kay adunay usa ka panahon sa panaglalis nga nag-una sa Carmel. Ang Bukid sa Carmel mao lamang ang litmus test diin ang kinaiya gipadayag. Ang maong panahon sa kasaysayan sa Millerite naglangkob sa mao usab nga pagpamatuod, ingon nga ang mga nagdumot sa mensahe nagpahilayo sa mga matinumanon gikan sa mga iglesia ug ang mga matinumanon human niana mipatugbaw ug usa ka mensahe nga nagtawag sa mga tawo sa paggula gikan sa nangapukan nga kanhing mga katawhan sa tugon nga gisayran na.
Peter is at the Pentecostal Sunday law proclaiming the message of Joel, which means Peter is proclaiming the same message when the period of the Midnight Cry begins at the end of the Exeter camp meeting, which began when the prediction of Peter had been corrected as was Snow and Litch’s messages. A controversy always precedes the fulfillment of the prediction. The controversy therefore begins before the fulfillment of the prediction.
Si Pedro atua sa pagmantala sa mensahe ni Joel diha sa Pentecostal nga balaod sa Domingo, nga nagpasabot nga si Pedro nagamantala sa maong mensahe sa dihang ang yugto sa Tunga‑sa‑Gabii nga Pagtuaw nagsugod sa katapusan sa miting sa kampo sa Exeter, nga nagsugod sa dihang ang tagna ni Pedro gitul-id ingon sa mga mensahe ni Snow ug Litch. Ang usa ka kontrobersiya kanunay nga nagauna sa katumanan sa tagna. Busa, ang kontrobersiya nagsugod sa wala pa ang katumanan sa tagna.
The message that causes anxiety for Ahab, Jezebel and her prophets, and the quibbling Jews of Christ day, and the fallen Protestants of Millerite history is identified by Peter as the book of Joel. Before the third litmus test that is marked by the loosing of the ass, Peter’s message is attacked by Laodicean Adventism, and Peter responds to the resistance by identifying that the messengers are not drunk, they are simply a fulfillment of Joel’s three chapters. Joel’s three chapters begin with a scathing condemnation of Laodicean Adventism. When the message reaches the ears of those who are drunken with strong drink they will respond. They confronted Christ as He descended the mount on His way to Jerusalem, and they confronted Him again in Jerusalem.
Ang mensahe nga nakapahinabo ug kabalaka kang Ahab, Jezebel ug sa iyang mga manalagna, ug sa mga Judiong mapakiglalis sa mga adlaw ni Cristo, ug sa nahulog nga mga Protestante sa kasaysayan sa mga Millerita, giila ni Pedro ingon nga basahon ni Joel. Sa wala pa ang ikatulong litmus test nga gimarkahan pinaagi sa pagbuhian sa asno, ang mensahe ni Pedro gisulong sa Laodicean nga Adventismo, ug si Pedro mitubag sa pagsukol pinaagi sa pag-ila nga ang mga mensahero dili hubog, kondili yano lamang nga katumanan sa tulo ka mga kapitulo ni Joel. Ang tulo ka mga kapitulo ni Joel nagsugod sa mapintas nga paghukom batok sa Laodicean nga Adventismo. Sa diha nga ang mensahe makaabot sa mga dalunggan niadtong mga nangahubog sa maisog nga ilimnon, sila motubag. Ilang gisukol si Cristo sa diha nga Siya nanaug gikan sa bukid paingon sa Jerusalem, ug ilang gisukol Siya pag-usab didto sa Jerusalem.
The ass is loosed, the entry begins; the quibbling Jews want the message silenced. Jesus continues and then stops and weeps over the Adventism’s last day of probationary time. Then in Jerusalem another confrontation with the Jews who wish the people to cease their message. When the sun went down that day, probation for the Jewish nation reached another step. The progression of resistance continues to the death of the cross, and it began in earnest with the resurrection of Lazarus, which marked the arrival of the second angel and the tarrying time.
Gibadbad ang asno, nagsugod ang pagsulod; gusto sa mapanghimarautong mga Judio nga pahilumon ang mensahe. Nagpadayon si Jesus ug dayon mihunong ug mihilak tungod sa katapusang adlaw sa panahon sa pagsulay sa Adventismo. Unya didto sa Jerusalem may laing komprontasyon batok sa mga Judio nga nangandoy nga undangon sa katawohan ang ilang mensahe. Sa paglubog sa adlaw niadtong adlawa, ang panahon sa pagsulay alang sa nasod nga Judio miabut sa laing lakang. Ang pag-uswag sa pagsukol nagpadayon hangtod sa kamatayon sa krus, ug kini nagsugod gayud sa pagkabanhaw ni Lazaro, nga maoy nagtimaan sa pag-abot sa ikaduhang manulonda ug sa panahon sa paglangan.
“Bethany was so near Jerusalem that the news of the raising of Lazarus was soon carried to the city. Through spies who had witnessed the miracle the Jewish rulers were speedily in possession of the facts. A meeting of the Sanhedrin was at once called to decide as to what should be done. Christ had now fully made manifest His control of death and the grave. That mighty miracle was the crowning evidence offered by God to men that He had sent His Son into the world for their salvation. It was a demonstration of divine power sufficient to convince every mind that was under the control of reason and enlightened conscience. Many who witnessed the resurrection of Lazarus were led to believe on Jesus. But the hatred of the priests against Him was intensified. They had rejected all lesser evidence of His divinity, and they were only enraged at this new miracle. The dead had been raised in the full light of day, and before a crowd of witnesses. No artifice could explain away such evidence. For this very reason the enmity of the priests grew deadlier. They were more than ever determined to put a stop to Christ’s work.
“Ang Betania duol kaayo sa Jerusalem nga ang balita mahitungod sa pagkabanhaw ni Lazaro sa madali gidala ngadto sa siyudad. Pinaagi sa mga espiya nga nakasaksi sa milagro, ang mga pangulo sa mga Judio sa gilayon nahibalo sa mga kamatuoran. Usa ka tigom sa Sanhedrin dihadiha gipatawag aron paghukom kon unsay angay buhaton. Si Cristo karon hingpit nang nagpadayag sa Iyang pagbuot ibabaw sa kamatayon ug sa lubnganan. Kana nga gamhanang milagro mao ang kinatumyan nga pamatuod nga gitanyag sa Dios ngadto sa mga tawo nga Iyang gipadala ang Iyang Anak nganhi sa kalibotan alang sa ilang kaluwasan. Kini usa ka pagpakita sa balaang gahum nga igo aron makapakombinsir sa matag hunahuna nga nailalom sa pagdumala sa katarungan ug nahayag sa nalamdagang konsensiya. Daghan sa mga nakasaksi sa pagkabanhaw ni Lazaro ang gidala ngadto sa pagtuo kang Jesus. Apan ang pagdumot sa mga sacerdote batok Kaniya misamot pag-ayo. Ilang gisalikway ang tanang mas ubos nga pamatuod sa Iyang pagka-Dios, ug sila nahimong labi pang naligutgot tungod niining bag-ong milagro. Ang patay gibanhaw sa hayag nga kaadlawon, ug sa atubangan sa usa ka panon sa mga saksi. Walay limbong nga makahimo sa pagpasikad niining maong pamatuod. Tungod gayod niining maong hinungdan, ang pagpakigbatok sa mga sacerdote misamot pagkamakamatyonon. Labaw pa kay sa kaniadto, determinado sila sa pagpahunong sa buluhaton ni Cristo.”
“The Sadducees, though not favorable to Christ, had not been so full of malignity toward Him as were the Pharisees. Their hatred had not been so bitter. But they were now thoroughly alarmed. They did not believe in a resurrection of the dead. Producing so-called science, they had reasoned that it would be an impossibility for a dead body to be brought to life. But by a few words from Christ their theory had been overthrown. They were shown to be ignorant both of the Scriptures and of the power of God. They could see no possibility of removing the impression made on the people by the miracle. How could men be turned away from Him who had prevailed to rob the grave of its dead? Lying reports were put in circulation, but the miracle could not be denied, and how to counteract its effect they knew not. Thus far the Sadducees had not encouraged the plan of putting Christ to death. But after the resurrection of Lazarus they decided that only by His death could His fearless denunciations against them be stopped.” The Desire of Ages, 537.
“Ang mga Saduseo, bisan dili pabor kang Cristo, wala pa mapuno ug ingon ka dakong pagkamalinisohon batok Kaniya sama sa mga Pariseo. Ang ilang pagdumot wala pa mahimong ingon ka mapait. Apan karon hingpit silang nabalaka. Wala sila motuo sa pagkabanhaw sa mga minatay. Pinaagi sa gitawag nilang siyensiya, nangatarungan sila nga imposible gayud nga ang usa ka lawas nga patay mabuhi pag-usab. Apan pinaagi sa pipila lamang ka mga pulong gikan kang Cristo, ang ilang teorya napukan. Gipakita nga sila walay kahibalo sa mga Kasulatan ug sa gahum sa Dios. Wala sila makakita ug paagi sa pagwagtang sa impresyon nga nahimo sa milagro diha sa katawohan. Unsaon man pagpahilayo sa mga tawo gikan Kaniya nga nakadaug sa pag-agaw gikan sa lubnganan sa mga patay niini? Gipatuyok ang bakak nga mga taho, apan ang milagro dili ikalimod, ug wala sila mahibalo kon unsaon pagsumpo sa epekto niini. Hangtod niini ang mga Saduseo wala magdasig sa laraw sa pagpatay kang Cristo. Apan human sa pagkabanhaw ni Lazaro ilang gidesisyonan nga pinaagi lamang sa Iyang kamatayon mapahunong ang Iyang walay kahadlok nga mga pagsaway batok kanila.” The Desire of Ages, 537.
Lazarus’s death marked the beginning of the four days that Jesus tarried. His death represented the arrival of the second angel, that marks the beginning of the tarrying time. His resurrection marks the resurrection of the two witnesses on December 31, 2023, twenty-two years after 9/11. His resurrection marks the resurrection of Ezekiel’s dead dry bones. His resurrection was typified by the creation of Adam, which consisted of humanity, represented by clay, being combined with Divinity, represented by the breath of life.
Ang kamatayon ni Lazaro maoy nagtimaan sa sinugdanan sa upat ka adlaw nga paglangay ni Jesus. Ang iyang kamatayon nagrepresentar sa pag-abot sa ikaduhang manulunda, nga nagtimaan sa pagsugod sa panahon sa paglangay. Ang iyang pagkabanhaw nagtimaan sa pagkabanhaw sa duha ka mga saksi sa Disyembre 31, 2023, kaluhaan ug duha ka tuig human sa 9/11. Ang iyang pagkabanhaw nagtimaan sa pagkabanhaw sa mga uga nga bukog sa mga patay ni Ezekiel. Ang iyang pagkabanhaw gipasundayag pinaagi sa paglalang kang Adan, nga naglangkob sa katawhan, nga girepresentahan sa kolonon, nga gikombinar sa Pagka-Dios, nga girepresentahan sa ginhawa sa kinabuhi.
“The priests and rulers of the Jews hated Jesus; but multitudes thronged to listen to His words of wisdom and to witness His mighty works. The people were stirred with the deepest interest and anxiously followed Jesus to hear the instructions of this wonderful teacher. Many of the rulers believed on Him, but dared not confess their faith lest they should be put out of the synagogue. The priests and elders decided that something must be done to draw the attention of the people from Jesus. They feared that all men would believe on Him. They could see no safety for themselves. They must lose their position or put Jesus to death. And after they should put Him to death, there would still be those who were living monuments of His power. Jesus had raised Lazarus from the dead, and they feared that if they should kill Jesus, Lazarus would testify of His mighty power. The people were flocking to see him who was raised from the dead, and the rulers determined to slay Lazarus also, and put down the excitement. Then they would turn the people to the traditions and doctrines of men, to tithe mint and rue, and again have influence over them. They agreed to take Jesus when He was alone; for if they should attempt to take Him in a crowd, when the minds of the people were all interested in Him, they would be stoned.” Early Writings, 165.
“Ang mga saserdote ug mga pangulo sa mga Judio nagdumot kang Jesus; apan ang daghang mga tawo naghuot sa pagpanon aron maminaw sa Iyang mga pulong sa kaalam ug sa pagsaksi sa Iyang gamhanang mga buhat. Ang katawhan napukaw sa labing halalum nga pagkamainteresado ug mapailubon nga nagsunod kang Jesus aron mamati sa mga pagtulon-an niining kahibulongang Magtutudlo. Daghan sa mga pangulo mituo Kaniya, apan wala mangahas sa pagsugid sa ilang pagtoo kay basin palagpoton sila gikan sa sinagoga. Ang mga saserdote ug ang mga anciano nakahukom nga may usa ka butang nga kinahanglan pagabuhaton aron mabalhin ang pagtagad sa katawhan gikan kang Jesus. Nahadlok sila nga ang tanang tawo motuo Kaniya. Wala silay makita nga kasigurohan alang sa ilang kaugalingon. Kinahanglan nga mawad-an sila sa ilang kahimtang o ipapatay si Jesus. Ug human nila Siya mapatay, aduna gihapon unta’y magpabiling buhing mga handumanan sa Iyang gahum. Gibanhaw ni Jesus si Lazaro gikan sa mga patay, ug nahadlok sila nga kon ilang patyon si Jesus, si Lazaro mosaksi mahitungod sa Iyang gamhanang gahum. Ang katawhan nagpanon aron motan-aw kaniya nga gibanhaw gikan sa mga patay, ug ang mga pangulo nakahukom sa pagpatay usab kang Lazaro, ug sa pagpahunong sa kahinam. Unya ilang ipabalik ang katawhan ngadto sa mga tradisyon ug mga doktrina sa mga tawo, sa paghatag sa ikapulo sa yerbabuena ug ruda, ug pag-usab makabaton sila ug impluwensiya ibabaw kanila. Nagkasabut sila sa pagdakop kang Jesus sa dihang nag-inusara Siya; kay kon sulayan nila Siya pagdakop taliwala sa panon, sa dihang ang mga hunahuna sa katawhan nalinga pag-ayo Kaniya, batohon sila.” Early Writings, 165.
On July 18, 2020 the two witnesses of Revelation were slain and the second angel and tarrying time arrived. December 31, 2023 the two step resurrection process began. The first step was the foundation; the second step was the erection of the temple upon the foundation. The Laodicean Seventh-day Adventist church hated the message from the time it was born in 1989, and they hate it still. Now that the hated witnesses they thought were dead, are alive again; they will hate the message even more. They will argue about the prediction of July 18, 2020 with a venom that the Jews had for the resurrection of Lazarus. In the history of the temple test, Peter will answer their erroneous charges by pointing to the book of Joel as the answer to all their lies.
Niadtong Hulyo 18, 2020, ang duha ka mga saksi sa Pinadayag gipatay ug miabut ang ikaduhang manulonda ug ang panahon sa paglangan. Niadtong Disyembre 31, 2023, nagsugod ang duha ka lakang nga proseso sa pagkabanhaw. Ang unang lakang mao ang patukoranan; ang ikaduhang lakang mao ang pagtindog sa templo ibabaw sa patukoranan. Ang iglesya sa Laodicean Seventh-day Adventist midumot sa mensahe sukad sa pagkahimugso niini niadtong 1989, ug nagdumot gihapon sila niini. Karon nga ang gidumtan nga mga saksi nga ilang gihunahuna nga patay na, buhi na pag-usab; mas modumot pa sila sa mensahe. Makiglalis sila mahitungod sa tagna sa Hulyo 18, 2020 uban sa hilo nga pagdumot nga sama sa gibati sa mga Judio batok sa pagkabanhaw ni Lazaro. Sa kasaysayan sa pagsulay sa templo, si Pedro motubag sa ilang sayop nga mga sumbong pinaagi sa pagtudlo sa basahon ni Joel ingon nga tubag sa tanan nilang mga bakak.
We will continue this study in the next article.
Padayonon nato kining pagtuon sa sunod nga artikulo.