The abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet is a sign for Christians in three different eras to flee. The Christians in Jerusalem fled when they saw the standards of the Roman armies encompassing Jerusalem in the year 66 AD. The Christians of the late fifth and early sixth century fled into the wilderness when they saw the man of sin in the temple of God proclaiming that he was God. In 1888 there was a series of Sunday laws introduced into the Congress of the United States by Senator Blair. Those bills were called the Blair bills, and they were an effort to identify Sunday as a National Day of Worship. Sunday worship is the mark of the beast, the mark of papal authority and the Constitution of the United States directly opposes the enforcement of a national religion as a test for the citizens of the United States.
Ang dulumtanan nga kahugawan nga gihisgotan ni Daniel nga propeta maoy usa ka ilhanan alang sa mga Kristohanon sa tulo ka nagkalainlaing kapanahonan aron mangalagiw. Ang mga Kristohanon sa Jerusalem nangalagiw sa dihang ilang nakita ang mga bandila sa mga kasundalohan sa Roma nga naglibot sa Jerusalem sa tuig 66 AD. Ang mga Kristohanon sa ulahing bahin sa ikalimang siglo ug sa sayong bahin sa ikaunom nga siglo nangalagiw ngadto sa kamingawan sa dihang ilang nakita ang tawo sa sala diha sa templo sa Dios nga nagmantala nga siya mao ang Dios. Sa 1888 may usa ka sunod-sunod nga mga balaod sa Domingo nga gipaila ngadto sa Kongreso sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos pinaagi ni Senador Blair. Kadtong mga balaora gitawag nga mga balaod ni Blair, ug usa kadto ka paningkamot sa pag-ila sa Domingo ingon nga usa ka Nasudnong Adlaw sa Pagsimba. Ang pagsimba sa Domingo mao ang marka sa mananap, ang marka sa awtoridad sa pagka-papa, ug ang Konstitusyon sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos diretso nga nagasukol sa pagpatuman sa usa ka nasudnong relihiyon ingon nga usa ka sukdanan alang sa mga lungsoranon sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos.
It is this fact that is left out of the flawed application connected with identifying the United States as modern Rome. A triple application of prophecy possesses specific rules that govern its application. The rules identify that the prophetic characteristics of the first fulfillment are to be combined with the prophetic characteristics of the second fulfillment in order to establish the prophetic characteristics of the third fulfillment.
Mao kining kamatuoran nga wala maapil sa sayop nga paggamit nga nalangkit sa pag-ila sa Tinipong Bansa sa Amerika ingon nga modernong Roma. Ang tulo-ka-pilo nga paggamit sa tagna adunay piho nga mga lagda nga nagdumala sa paggamit niini. Ang mga lagda nag-ila nga ang mga mahimantalaong kinaiya sa unang katumanan pagahiusahon uban sa mga mahimantalaong kinaiya sa ikaduhang katumanan aron matukod ang mga mahimantalaong kinaiya sa ikatulong katumanan.
The warning to flee, is a warning to flee from a coming persecution. In Christ’s era the persecution was the destruction of Jerusalem and the temple in the year 70. The warning sign of that approaching persecution was given in the year 66 AD. The warning to flee in the late fifth and early sixth century was identified by Paul as the recognition of a falling away of prophetic Pergamos, which represented pagan Rome. There was to be a falling away first, in order for the man of sin who would proclaim himself as God to be revealed. In the history approaching 538, pagan Rome that had restrained, or as Paul stated “withholdeth” was taken away, and as Pergamos fell away and the sign to flee arrived and directed the faithful to separate from the papal churches communion. Then in 538, at the Counsel of Orleans the papal power passed a Sunday law, and the twelve hundred and sixty years of papal persecution began.
Ang pasidaan sa pagkalagiw, mao ang pasidaan sa pagkalagiw gikan sa umaabot nga paglutos. Sa kapanahonan ni Cristo ang maong paglutos mao ang paglaglag sa Jerusalem ug sa templo niadtong tuig 70. Ang timaan sa maong nagkaduol nga paglutos gihatag niadtong tuig 66 AD. Ang pasidaan sa pagkalagiw sa ulahing ikalimang siglo ug sayong ikaunom nga siglo giila ni Pablo ingon nga pag-ila sa pagkahulog sa pagtoo sa matagnaong Pergamo, nga nagrepresentar sa paganong Roma. Kinahanglan adunay mahitabo una nga pagkahulog sa pagtoo, aron ang tawo sa sala nga magmantala sa iyang kaugalingon ingon nga Dios ikapadayag. Sa kasaysayan nga nagkaduol sa 538, ang paganong Roma nga maoy nakapugong, o sumala sa gipahayag ni Pablo, “withholdeth,” gikuha, ug sa dihang ang Pergamo nahulog sa pagtoo ug miabot ang timaan sa pagkalagiw, kini naggiya sa mga matinumanon sa pagbulag gikan sa pakig-ambitay sa mga iglesiang papal. Unya sa 538, sa Konseho sa Orleans, ang gahum sa kapapahan mipasar ug balaod sa Domingo, ug nagsugod ang usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig nga paglutos sa kapapahan.
The first two witnesses identify clearly that the third fulfillment of the warning to flee given by Christ preceded the actual persecution. The destruction of Jerusalem came exactly three and a half years after the siege of Cestius began in 66 AD, thus allowing the Christians to flee in advance of the horrors of the second siege which was instigated by Titus and concluded with the destruction of the temple and city. In advance of the year 538, the Christians separated from the church of papal Rome, and prophetically fled into the wilderness, which represents the destruction of spiritual Jerusalem.
Ang unang duha ka mga saksi sa tin-aw nagpakaila nga ang ikatulong katumanan sa pasidaan sa pagkalagiw nga gihatag ni Cristo miuna sa tinuod nga paglutos. Ang pagkalaglag sa Jerusalem miabot gayud tulo ug tunga ka tuig human magsugod ang paglikos ni Cestius niadtong AD 66, sa ingon nagtugot sa mga Kristohanon sa pagkalagiw daan sa dili pa ang mga kalisang sa ikaduhang paglikos nga gisugdan ni Tito ug gitapos pinaagi sa pagkalaglag sa templo ug sa siyudad. Sa wala pa ang tuig 538, ang mga Kristohanon mibulag gikan sa iglesia sa papal nga Roma, ug sa pagtagna milagiw ngadto sa kamingawan, nga nagrepresentar sa pagkalaglag sa espirituhanong Jerusalem.
But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.
Apan ang sawang nga atua sa gawas sa templo, pasagdi kana, ug ayaw kana sukda; kay kini gihatag ngadto sa mga Gentil: ug pagayatakan nila ang balaang siyudad sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Ug hatagan ko ug gahum ang akong duruha ka mga saksi, ug managna sila sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka adlaw, nga nagsul-ob ug sako nga panapton. Pinadayag 11:2, 3.
In both illustrations of the warning to flee, the warning precedes the persecution, and the persecution is represented by Rome, whether pagan or papal, trampling down Jerusalem, whether literal or spiritual. The warning to flee for Seventh-day Adventist was the Blair bill in 1888. In the first fulfillment in the history of pagan Rome the Christians were to flee from Jerusalem, and in fulfillment of papal Rome the Christians fled into the wilderness. For Adventism the warning was to flee into the country.
Sa duha ka hulagway sa pasidaan sa pagkalagiw, ang pasidaan nag-una sa paglutos, ug ang paglutos gihulagway pinaagi sa Roma, pagan o papal man, nga nagatamak sa Jerusalem, literal o espirituwal man. Ang pasidaan sa pagkalagiw alang sa Seventh-day Adventist mao ang Blair bill niadtong 1888. Sa unang katumanan diha sa kasaysayan sa paganong Roma, ang mga Kristohanon kinahanglan molagiw gikan sa Jerusalem, ug sa katumanan sa papal nga Roma ang mga Kristohanon mikalagiw ngadto sa kamingawan. Alang sa Adventismo, ang pasidaan mao ang pagkalagiw ngadto sa kabaryohan.
“It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.
“Dili na kini panahon karon alang sa katawohan sa Dios sa pagbutang sa ilang mga pagbati o sa pagtigom sa ilang bahandi dinhi sa kalibotan. Dili na halayo ang panahon nga, sama sa nahaunang mga tinun-an, mapugos kita sa pagpangita ug dalangpanan sa mingaw ug binulag nga mga dapit. Maingon nga ang paglibot sa Jerusalem sa mga kasundalohan sa Roma maoy ilhanan sa pagkalagiw alang sa Kristohanong mga taga-Judea, mao usab ang pag-angkon sa gahom sa atong nasod diha sa kasugoan nga nagpatuman sa papal nga Igpapahulay maoy pahimangno alang kanato. Unya panahon na sa pagbiya sa dagkong mga siyudad, isip pagpangandam sa pagbiya sa gagmayng mga lungsod paingon sa hilit nga mga puluy-anan sa tinagong mga dapit taliwala sa kabukiran.” Testimonies, tomo 5, 464.
“The assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us,” was fulfilled when the abomination of desolation, in agreement with Mark’s words was “standing where it ought not.” In 1888, the Congress of the United States was considering a law in direct contradiction to a primary element of the Constitution, and at that point Seventh-day Adventists were to leave the cities and move to the country.
“Ang pag-angkon sa gahum sa bahin sa atong nasud diha sa sugo nga nagpatuman sa papal nga adlaw nga igpapahulay maoy mahimong usa ka pasidaan alang kanato,” natuman sa dihang ang dulumtanan sa pagkaguba, sumala sa mga pulong ni Markos, “nagtindog sa dapit diin dili kini angay motindog.” Niadtong 1888, ang Kongreso sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos naghisgot ug usa ka balaod nga direkta nga supak sa usa ka nag-unang elemento sa Konstitusyon, ug nianang higayona ang mga Adventista sa Ikapito nga Adlaw kinahanglan mobiya sa mga siyudad ug mobalhin ngadto sa kabaryohan.
“Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 30.
“Walay bisan usa ka Kristohanon ang namatay sa pagkalaglag sa Jerusalem. Gihatagan ni Cristo sa pasidaan ang Iyang mga tinun-an, ug ang tanan nga mitoo sa Iyang mga pulong nagmatngon alang sa gisaad nga ilhanan.... Sa walay langan nangalagiw sila ngadto sa usa ka dapit nga luwas—ang siyudad sa Pella, sa yuta sa Perea, tabok sa Jordan.” The Great Controversy, 30.
The prophetic characteristics of the first of the warning signs to flee, represent the third and final fulfillment. Sometimes those prophetic characteristics produce a double fulfillment in the third fulfillment. An example of this is the three Elijah’s. The line of Elijah in his confrontation with Jezebel, Ahab and the prophets of Baal, combined with the characteristics of John the Baptist, the second Elijah, in his confrontation with Herodias, Herod and Salome establish that in the last days, for the third and final fulfillment of a triple application is always in the last days, Elijah and John represent two classes of God’s people. One class represented by Elijah do not die, and the other class represented by John do die. The two classes are also represented in Revelation chapter seven as the one hundred and forty-four thousand, who do not die, and the great multitude that do die.
Ang mga mapanagnaong kinaiya sa nahauna sa mga timaan sa pasidaan sa pagkalagiw nagrepresentar sa ikatulo ug kataposang katumanan. Usahay kining mga mapanagnaong kinaiya magpatungha ug usa ka dobleng katumanan sulod sa ikatulong katumanan. Usa ka pananglitan niini mao ang tulo ka Elias. Ang linya ni Elias sa iyang pag-atubang kang Jezebel, kang Ahab, ug sa mga propeta ni Baal, inubanan sa mga kinaiya ni Juan Bautista, ang ikaduhang Elias, sa iyang pag-atubang kang Herodias, kang Herodes, ug kang Salome, nagapahimutang nga sa ulahing mga adlaw, kay ang ikatulo ug kataposang katumanan sa usa ka triplong aplikasyon anaa sa kanunay sa ulahing mga adlaw, si Elias ug si Juan nagrepresentar sa duha ka hut-ong sa katawhan sa Dios. Ang usa ka hut-ong nga girepresentar ni Elias dili mamatay, ug ang laing hut-ong nga girepresentar ni Juan mamatay. Kining duha ka hut-ong girepresentar usab diha sa Pinadayag kapitulo pito ingon nga ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, nga dili mamatay, ug ang dakung panon nga mamatay.
In the three Babylon’s a similar element of the prophetic message is that the first Babylon is represented by Nimrod, but the second Babylon is represented by the first and last kings, Nebuchadnezzar and Belshazzar. Nebuchadnezzar represents those in Babylon who will be saved, and Belshazzar, those in Babylon who will be lost.
Sa tulo ka Babilonya, usa ka susamang bahin sa mensaheng propetiko mao nga ang unang Babilonya girepresentar ni Nimrod, apan ang ikaduhang Babilonya girepresentar sa nahauna ug sa kataposang mga hari, si Nabucodonosor ug si Belsasar. Si Nabucodonosor nagarepresentar niadtong anaa sa Babilonya nga maluwas, ug si Belsasar, niadtong anaa sa Babilonya nga mapahisalaag.
In the last days there are two Sunday laws that are the subject of Bible prophecy. The first is the soon-coming Sunday law in the United States, and the second is the Sunday law that is forced upon the entire world. Those two Sunday laws were typified by the Sunday law of pagan Rome, when in the year 321, Constantine enforced the first Sunday law, followed by the Sunday law of Papal Rome in 538. Pagan Rome is one of several prophetic types that prefigure the United States, and the Sunday law of 321, typifies the soon-coming Sunday law in the United States. The papal Sunday law of 538 typifies the Sunday law that is enforced upon the entire world. The flawed view that the United States is typified by the robbers in Daniel eleven tries to employ the soon-coming Sunday law in the United States as evidence to claim that the Sunday law in the United States proves that the United States is modern Rome, and disregards that there is another Sunday law that is forced upon every nation of the world by the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.
Sa kataposang mga adlaw adunay duha ka mga balaod sa Domingo nga maoy hilisgutan sa tagna sa Biblia. Ang una mao ang umaabot sa dili madugay nga balaod sa Domingo sa Estados Unidos, ug ang ikaduha mao ang balaod sa Domingo nga ipugos sa tibuok kalibutan. Kining duha ka mga balaod sa Domingo gitipohan daan pinaagi sa balaod sa Domingo sa pagano nga Roma, sa dihang sa tuig 321, gipatuman ni Constantino ang unang balaod sa Domingo, nga gisundan sa balaod sa Domingo sa Papal nga Roma niadtong 538. Ang pagano nga Roma usa sa pipila ka mga matinagdanong tipo sa tagna nga nagapauna sa Estados Unidos, ug ang balaod sa Domingo sa 321 nagatipo sa umaabot sa dili madugay nga balaod sa Domingo sa Estados Unidos. Ang papal nga balaod sa Domingo sa 538 nagatipo sa balaod sa Domingo nga ipatuman sa tibuok kalibutan. Ang sayop nga panglantaw nga ang Estados Unidos gitipohan sa mga tulisan sa Daniel onse nagapaningkamot sa paggamit sa umaabot sa dili madugay nga balaod sa Domingo sa Estados Unidos ingon nga ebidensiya aron mangangkon nga ang balaod sa Domingo sa Estados Unidos nagapamatuod nga ang Estados Unidos mao ang moderno nga Roma, ug wala magtagad nga adunay laing balaod sa Domingo nga ipugos sa matag nasod sa kalibutan pinaagi sa tulo-ka-pilo nga panaghiusa sa dragon, sa mapintas nga mananap, ug sa bakak nga manalagna.
If a Sunday law in the United States identifies the United States as Modern Rome, then what does the worldwide Sunday law identify? The three Rome’s identify that Modern Rome, which is threefold, will enforce two distinct Sunday laws. The first is in the United States and was typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the second is the entire world, as typified by the papal Sunday law of 538. To employ the Sunday law in the United States in the context of a triple application of prophecy to claim that the Sunday law proves who is Modern Rome, is to disregard the prophetic characteristics established by pagan and papal Rome. There are two distinct Sunday laws in the last days, and neither is a proof to identify the robbers of the people are the United States. When the testimony of pagan and papal Rome is misrepresented to uphold a private interpretation, as is currently being done, it demonstrates that those seeking to uphold their private interpretation do not understand type and antitype.
Kon ang balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika nag-ila sa Tinipong Bansa sa Amerika ingon nga Modernong Roma, nan unsa man ang giila sa pangkalibotang balaod sa Domingo? Ang tulo ka Roma nag-ila nga kanang Modernong Roma, nga tripartito, magpatuman ug duha ka lahi nga mga balaod sa Domingo. Ang nahauna anaa sa Tinipong Bansa sa Amerika ug gitipohan sa balaod sa Domingo ni Constantino niadtong 321, ug ang ikaduha mao ang tibuok kalibotan, ingon nga gitipohan sa balaod sa Domingo sa pagkapapa niadtong 538. Ang paggamit sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika sulod sa konteksto sa tulo-ka-pilo nga aplikasyon sa tagna aron sa pag-angkon nga ang balaod sa Domingo maoy pamatuod kon kinsa ang Modernong Roma, mao ang pagsalikway sa mga kinaiyang propetiko nga gitukod sa pagano ug pagkapapang Roma. Adunay duha ka managlahi nga mga balaod sa Domingo sa kaulahiang mga adlaw, ug walay usa kanila nga pamatuod aron maila nga ang mga tulisan sa katawhan mao ang Tinipong Bansa sa Amerika. Sa dihang ang pagpamatuod sa pagano ug pagkapapang Roma sayop nga gipakita aron sa pagpaluyo sa usa ka pribadong paghubad, ingon sa karon ginabuhat, kini nagapakita nga kadtong naningkamot sa pagpaluyo sa ilang pribadong paghubad wala makasabut sa tipo ug antitipo.
Pagan Rome is a type of the United States, and papal Rome typifies modern Rome. Along with this misapplication of a triple application of prophecy, and the claim that what is being taught is set in the context of “type and antitype,” is the other failure of defining the “abomination of desolation” as it is represented within the context of a triple application of prophecy.
Ang paganong Roma maoy usa ka tipo sa Estados Unidos, ug ang papal nga Roma naghulagway sa modernong Roma. Uban niining sayop nga pagpadapat sa usa ka tulo ka pilo nga aplikasyon sa tagna, ug sa pag-angkon nga ang ginatudlo gibutang sulod sa konteksto sa “tipo ug antitipo,” anaa usab ang laing kapakyasan sa paghubit sa “mamakak nga makapaluya” sumala sa paagi nga kini gihulagway sulod sa konteksto sa usa ka tulo ka pilo nga aplikasyon sa tagna.
From the year 66 to the year 70 AD, two Roman generals attacked Jerusalem. Both generals, Cestius and Titus began with a siege, but only one withdrew from the siege for a brief period of time, which providentially allowed the Christians to flee. It was the first siege under Cestius that the Christians recognized the warning to flee. When Titus arrived to carry on the warfare against Jerusalem in the year 70 AD, he began with a siege and did not cease until Jerusalem and the temple were destroyed. The warning of Jesus contains two steps. First is the sign to flee, and thereafter the persecution. In the fulfillment of the warning in the fifth and sixth centuries the Christians separated from the corrupt Roman church before 538, and then the persecution began.
Gikan sa tuig 66 hangtod sa tuig 70 AD, duha ka Romanhong heneral ang miatake sa Jerusalem. Ang duha ka heneral, si Cestius ug si Titus, nagsugod pinaagi sa paglibut, apan usa lamang kanila ang mibiya sa paglibut sulod sa hamubo nga panahon, nga sa pagbuot sa Providencia nagtugot sa mga Kristohanon sa pagkalagiw. Ang unang paglibut ilalom ni Cestius mao ang giila sa mga Kristohanon ingon nga pahimangno sa pagkalagiw. Sa pag-abot ni Titus aron ipadayon ang gubat batok sa Jerusalem sa tuig 70 AD, nagsugod siya pinaagi sa paglibut ug wala mohunong hangtod nga nalaglag ang Jerusalem ug ang templo. Ang pahimangno ni Jesus adunay duha ka mga lakang. Ang nahauna mao ang timaan sa pagkalagiw, ug human niana ang paglutos. Sa katumanan sa maong pahimangno sa ikalima ug ikaunom nga mga siglo, ang mga Kristohanon mibulag gikan sa mahugaw nga Romanhong simbahan sa wala pa ang 538, ug unya misugod ang paglutos.
Paul is very clear that all the recorded history of ancient Israel was written for those living in the last days, and that all those histories were types, although the Greek word “typos,” meaning types is translated as ensamples in his classic presentation of this truth.
Klaro kaayo si Pablo nga ang tanang natala nga kasaysayan sa karaang Israel gisulat alang niadtong nangabuhi sa kaulahiang mga adlaw, ug nga kining tanang mga kasaysayan maoy mga tipo, bisan pa nga ang Gregong pulong nga “typos,” nga nagkahulugang mga tipo, gihubad isip mga panig-ingnan diha sa iyang klasiko nga pagpasundayag niining kamatuoran.
Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.
Karon kining tanang mga butanga nahitabo kanila ingon nga mga pananglitan; ug kini gisulat alang sa atong pahimangno, kanato nga ginaabut na sa mga tumoy sa kalibotan. 1 Corinthians 10:11.
The histories in chapter ten which Paul uses to set the context for this truth was not a history of ancient Israel acting righteously.
Ang mga kasaysayan sa kapitulo 10 nga gigamit ni Pablo aron itakda ang konteksto alang niining kamatuoran dili kasaysayan sa karaang Israel nga naglihok sa pagkamatarong.
But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. 1 Corinthians 10:5–9.
Apan sa daghan kanila ang Dios wala mahimuot; kay nangapukan sila sa kamingawan. Karon kining mga butanga nahimong mga panig-ingnan alang kanato, aron dili kita mangibog sa mga dautang butang, maingon usab nga sila nangibog. Dili usab kamo mahimong mga magsisimba sa mga diosdios, sama sa uban kanila; ingon sa nahisulat, Ang katawohan minglingkod aron mokaon ug moinom, ug mingtindog aron magdula. Dili usab kita magbuhat ug pakighilawas, ingon sa gibuhat sa uban kanila, ug nangapukan sa usa ka adlaw ang kaluhaan ug tulo ka libo. Dili usab nato sulayon si Cristo, maingon sa uban kanila nga misulay usab kaniya, ug gilaglag sa mga bitin. 1 Corinto 10:5–9.
Sacred history is a record of both the righteousness and unrighteousness of God’s people, but in either record the history is still a type for God’s people living in the last days. The history of the rebellion in Minneapolis in 1888, is a record of unrighteousness, in spite of what Adventist historians’ claim. The rebellion was so profound that Ellen White determined to leave the meeting, and only stayed because an angel told her it was her responsibility to stay and record the rebellion that was a parallel to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram in the history of Moses. At that meeting the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended, but the message He brought was rejected.
Ang sagradong kasaysayan maoy talaan sa pagkamatarong ug pagkadili-matarong sa katawhan sa Dios, apan sa bisan hain nga talaan, ang kasaysayan gihapon maoy usa ka tipo alang sa katawhan sa Dios nga nagkinabuhi sa katapusang mga adlaw. Ang kasaysayan sa pagrebelde sa Minneapolis niadtong 1888 maoy usa ka talaan sa pagkadili-matarong, bisan pa sa mga giangkon sa mga historyador nga Adventista. Hilabihan ka lawom ang maong pagrebelde nga si Ellen White mipasiya sa pagbiya sa tigom, ug mipabilin lamang tungod kay giingnan siya sa usa ka manulonda nga iyang katungdanan ang pagpabilin ug pagtala sa pagrebelde nga maoy usa ka kaangay sa pagrebelde nila Korah, Dathan, ug Abiram sa kasaysayan ni Moises. Niadtong maong tigom, ang gamhanang manulonda sa Pinadayag kapitulo 18 mikunsad, apan ang mensahe nga Iyang gidala gisalikway.
That history typified September 11, 2001, when the great buildings of New York City were brought down. That history included the first Sunday law bill that was to be introduced by Senator Blair. His efforts to enforce Sunday as a National Day of Worship failed, but it was part of a sacred history that typified the last days. Senator Blair’s bill was the warning to flee the cities. Before 1888 when Sister White spoke of the necessity of living out of the cities, she spoke in the future tense. She pointed to a time in the near future when God’s people must move to the country. After 1888, all of Sister White’s references to the necessity of country living placed her counsel in the context that the time to be in the country had already arrived. The Blair bill in 1888, was the sign of Sunday enforcement, as Luke put it, in a place where it ought not be. Sunday enforcement was not to be brought into the Congress of the United States, for it was a denial of a primary principle of the Constitution.
Kana nga kasaysayan nagpaila sa Septiyembre 11, 2001, sa dihang ang dagkong mga bilding sa Siyudad sa New York gipukan. Kana nga kasaysayan naglakip sa unang balaodnon sa kasugoan sa Domingo nga ipaila unta ni Senador Blair. Ang iyang mga paningkamot sa pagpugos sa Domingo ingon nga Pambansang Adlaw sa Pagsimba napakyas, apan kabahin kini sa usa ka balaang kasaysayan nga nagpaila sa ulahing mga adlaw. Ang balaodnon ni Senador Blair mao ang pasidaan sa pagkalagiw gikan sa mga siyudad. Sa wala pa ang 1888, sa dihang si Sister White misulti mahitungod sa panginahanglan sa pagpuyo gawas sa mga siyudad, misulti siya sa porma sa umalabot nga panahon. Gitudlo niya ang usa ka panahon sa haduol nga umalabot sa dihang ang katawhan sa Dios kinahanglan mobalhin ngadto sa kabaryohan. Human sa 1888, ang tanang mga pakisayran ni Sister White sa panginahanglan sa pagpuyo sa kabaryohan nagbutang sa iyang tambag sulod sa kahimtang nga ang panahon sa pagpuyo sa kabaryohan miabut na. Ang balaodnon ni Blair niadtong 1888 mao ang timaan sa pagpatuman sa Domingo, sumala sa pagpahayag ni Lucas, sa usa ka dapit diin dili unta kini angay anha. Ang pagpatuman sa Domingo dili unta ipasulod ngadto sa Kongreso sa Tinipong Bansa sa Estados Unidos, kay kini usa ka pagsalikway sa usa ka nag-unang prinsipyo sa Konstitusyon.
The history of 1888 was recorded in order to typify the prophetic history that began on September 11, 2001. The Blair Bill in 1888 typified the Patriot Act of 2001. It was the warning that preceded the actual enforcement of the mark of the beast. No one who is following Christ should be living in a city after September 11, 2001. It was the prophetic siege that directed God’s people to flee. And just as there are two Sunday laws that are the subject of the prophetic model of the last days, as represented by the Sunday laws of pagan and papal Rome, both Sunday laws are preceded by the warning to flee.
Ang kasaysayan sa 1888 gitala aron mahimong hulagway sa kasaysayang matagnaon nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001. Ang Blair Bill niadtong 1888 naghulagway sa Patriot Act sa 2001. Mao kini ang pasidaan nga miuna sa tinuod nga pagpatuman sa marka sa mananap. Walay bisan kinsa nga nagsunod kang Cristo ang angay magpuyo sa usa ka siyudad human sa Septiyembre 11, 2001. Mao kadto ang matagnaong paglibot nga nagmando sa katawhan sa Dios sa pagkalagiw. Ug maingon nga may duha ka mga balaod sa Domingo nga maoy hilisgutan sa matagnaong modelo sa kataposang mga adlaw, ingon sa girepresentahan sa mga balaod sa Domingo sa pagano ug sa pagka-papal nga Roma, ang maong duha ka mga balaod sa Domingo giunhan sa pasidaan sa pagkalagiw.
For those who profess to be Seventh-day Adventists, they were to prophetically recognize the Patriot Act as a sign to flee the cities for the country in advance of the soon-coming Sunday law. That very same Sunday law was the sign for God’s other flock who are still in Babylon to flee out of Babylon in advance of the Sunday enforcement that is to be brought upon every nation.
Alang niadtong nagaangkon nga sila mga Seventh-day Adventist, kinahanglan unta nilang ilhon sa paagi nga mapasangpotonhon ang Patriot Act ingon nga timaan sa pagkalagiw gikan sa mga siyudad ngadto sa kabanikanhan sa dili pa ang haduol nang umalabot nga balaod sa Domingo. Kana gayud nga maong balaod sa Domingo mao ang timaan alang sa laing panon sa Dios nga anaa pa sa Babilonia, sa pagkalagiw gawas sa Babilonia sa dili pa ipatuman ang balaod sa Domingo nga igadala ibabaw sa matag nasod.
“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.
“Sa diha nga ang Amerika, ang yuta sa relihiyosong kagawasan, makighiusa sa Kapapahan sa pagpugos sa tanlag ug sa pagpugos sa mga tawo sa pagpasidungog sa mini nga adlaw nga igpapahulay, ang mga katawhan sa matag nasod sa tibuok kalibotan madala sa pagsunod sa iyang ehemplo.” Testimonies, tomo 6, 18.
Just as the triple application of the three Elijah’s establishes that there are two classes of God’s people in the last days, the triple application of Rome identifies that there are two distinct Sunday laws. Those who wish to claim that the United States is the robbers of thy people, and therefore the prophetic role of the United States establishes the vision suggest that the soon-coming Sunday law in the United States is the abomination of desolation that Christ identified as a warning for His people to flee from the coming persecution. They fail to identify the distinction between the siege, which is the warning sign to flee, and the second siege that represents when the actual enforcement of a Sunday law begins the persecution of the last days. They fail to address the distinction established upon two witnesses that there is to be two distinct Sunday laws that fulfill prophecy in the last days. In doing so they argue the soon-coming Sunday law in the United States is the warning represented as the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, and it is, but not as they define it.
Sama sa tripolohiyang paggamit sa tulo ka Elias nagapahimutang nga adunay duha ka pundok sa katawhan sa Dios sa kataposang mga adlaw, ang tripolohiyang paggamit sa Roma nagaila usab nga adunay duha ka linain nga mga balaod sa Domingo. Kadtong buot moangkon nga ang Tinipong Bansa mao ang mga tulisan sa imong katawhan, ug busa ang manalagnon nga papel sa Tinipong Bansa mao ang nagapahimutang sa panan-awon, nagasugyot nga ang haduol nang umabot nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa mao ang dulomtanan sa pagkalaglag nga giila ni Cristo ingon nga pasidaan alang sa Iyang katawhan sa pagkalagiw gikan sa umaabot nga paglutos. Napakyas sila sa pag-ila sa kalainan tali sa paglibot sa kasundalohan, nga mao ang timaan sa pasidaan sa pagkalagiw, ug sa ikaduhang paglibot nga nagarepresentar sa panahon nga ang tinuod nga pagpatuman sa usa ka balaod sa Domingo nagsugod sa paglutos sa kataposang mga adlaw. Napakyas usab sila sa pagtubag sa kalainan nga napahimutang pinaagi sa duha ka mga saksi nga kinahanglan adunay duha ka linain nga mga balaod sa Domingo nga magatuman sa tagna sa kataposang mga adlaw. Sa pagbuhat niini ilang ginapangatarungan nga ang haduol nang umabot nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa mao ang pasidaan nga girepresentahan ingon nga dulomtanan sa pagkalaglag, nga gisulti ni Daniel nga manalagna, ug mao gayud kini, apan dili sumala sa ilang paghubad niini.
The Sunday law in the United States is the warning for God’s other flock that is still in Babylon to flee from her communion. It is therefore a warning of the coming Sunday law that is enforced upon all the nations.
Ang balaod sa Domingo sa Estados Unidos mao ang pasidaan alang sa laing panon sa Dios nga anaa pa sa Babilonia aron mokalagiw gikan sa iyang pakig-ambit. Busa, kini usa ka pasidaan mahitungod sa umaabot nga balaod sa Domingo nga ipatuman ibabaw sa tanang mga nasod.
“Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.
“Ang mga langyawng nasod mosunod sa ehemplo sa Estados Unidos. Bisan siya maoy mangulo, apan ang mao rang krisis moabot sa atong katawhan sa tanang bahin sa kalibotan.” Testimonies, volume 6, 395.
Their claim is that the Sunday law in the United States is identifying the United States as the symbol which establishes the prophetic vision, but in the context of the warning to flee given by Christ, that Sunday law represents a world-wide warning to the eleventh-hour workers to flee from Babylon.
Ang ilang pag-angkon mao nga ang balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika nagaila sa Tinipong Bansa sa Amerika ingon nga simbolo nga nagpatukod sa matagnaong panan-awon, apan sa kahulogan sa pasidaan sa pagkalagiw nga gihatag ni Cristo, kana nga balaod sa Domingo nagrepresentar sa usa ka pasidaan sa tibuok kalibotan ngadto sa mga mamumuo sa ikanapulog-usa nga takna nga mokalagiw gikan sa Babilonia.
When Sister White addresses the warning to flee, she addresses the Sunday law issue that overtakes the whole world. That movement begins at the Sunday law in the United States. She identifies that the Sunday law in the United States is the warning of the coming persecution.
Sa dihang ipadayag ni Sister White ang pasidaan sa pagkalagiw, iyang gitumong ang isyu sa balaod sa Domingo nga modangat sa tibuok kalibotan. Kana nga kalihokan magsugod sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos. Iyang gipaila nga ang balaod sa Domingo sa Estados Unidos mao ang pasidaan sa umalabot nga paglutos.
“By the decree enforcing the institution of the papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.
“Pinaagi sa sugo nga nagpatuman sa pagkatukod sa pagka-papa nga supak sa balaod sa Dios, ang atong nasud mopahilayo sa iyang kaugalingon sa hingpit gikan sa pagkamatarong. Sa diha nga ang Protestantismo moabwag sa iyang kamot tabok sa bung-aw aron kuptan ang kamot sa gahom sa Roma, sa diha nga kini molatas ibabaw sa kahiladman aron makiglamano sa espiritismo, sa diha nga, ilalom sa impluwensiya niining tulo-ka-pilo nga panaghiusa, ang atong nasud mosalikway sa matag prinsipyo sa iyang Konstitusyon ingon nga usa ka Protestante ug republikano nga kagamhanan, ug maghimo ug kahikayan alang sa pagpakaylap sa mga kabakakan ug mga limbong sa pagka-papa, nan mahibaloan nato nga miabut na ang panahon alang sa kahibulongang paglihok ni Satanas ug nga haduol na ang katapusan.”
“As the approach of the Roman armies was a sign to the disciples of the impending destruction of Jerusalem, so may this apostasy be a sign to us that the limit of God’s forbearance is reached, that the measure of our nation’s iniquity is full, and that the angel of mercy is about to take her flight, never to return. The people of God will then be plunged into those scenes of affliction and distress which prophets have described as the time of Jacob’s trouble. The cries of the faithful, persecuted ones ascend to heaven. And as the blood of Abel cried from the ground, there are voices also crying to God from martyrs’ graves, from the sepulchers of the sea, from mountain caverns, from convent vaults: ‘How long, O Lord, holy and true, dost Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?’” Testimonies, volume 5, 451.
“Maingon nga ang pagduol sa mga kasundalohan sa Roma maoy usa ka timaan ngadto sa mga tinun-an sa nagakahidlaw nga pagkalaglag sa Jerusalem, mao man usab kining apostasya mahimong usa ka timaan alang kanato nga naabot na ang kinutoban sa pagpailub sa Dios, nga napuno na ang takos sa kasal-anan sa atong nasud, ug nga ang manulonda sa kalooy hapit na molupad palayo, nga dili na gayud mobalik. Unya ang katawohan sa Dios ihulog ngadto sa mga talan-awon sa kasakit ug kaguol nga gihulagway sa mga manalagna ingon nga panahon sa kagul-anan ni Jacob. Ang mga pagtuaw sa matinumanon nga mga gilutos mosaka ngadto sa langit. Ug maingon nga ang dugo ni Abel misinggit gikan sa yuta, adunay mga tingog usab nga nagasinggit ngadto sa Dios gikan sa mga lubnganan sa mga martir, gikan sa mga lubnganan sa dagat, gikan sa mga langob sa kabukiran, gikan sa mga lubnganan sa mga kumbento: ‘Hangtod anus-a, O Ginoo, balaan ug matuod, nga dili Ka maghukom ug manimalos sa among dugo ibabaw kanila nga nagapuyo sa yuta?’” Testimonies, volume 5, 451.
Sister White is identifying the Sunday law in the United States, and identifies it as a “sign” that probationary time for the United States is over. But God’s people in the other nations of the world are also to be confronted with the same test. There is a period of time from the Sunday law in the United States until Michael stands up and human probation closes. When it closes, “the angel of mercy takes her flight.”
Gipaila ni Sister White ang balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa, ug gipasabot niya kini ingon nga usa ka “ilhanan” nga ang panahon sa pagsulay alang sa Tinipong Bansa natapos na. Apan ang katawohan sa Dios sa ubang mga nasud sa kalibotan kinahanglan usab atubangon sa maong pagsulay. Adunay usa ka yugto sa panahon gikan sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa hangtod nga si Miguel motindog ug ang pagsulay sa tawo pagasirhan. Sa dihang kini pagasirhan na, “ang manulonda sa kalooy molupad palayo.”