We have been forewarned that “old controversies” would be revived in the last days.
Gipahimangnoan kita nang daan nga ang “karaang mga kontrobersiya” pagaulion sa kataposang mga adlaw.
“In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising.” Selected Messages, book 2, 109.
“Sa kasaysayan ug sa tagna ang Pulong sa Dios naghulagway sa dugay nang nagpadayon nga panagbangi tali sa kamatuoran ug sa kasaypanan. Kining panagbangi nagapadayon pa gihapon. Ang mga butang nga nahiuna na, mamahimo na usab nga mausab. Ang karaang mga paglalis pagabanhawon, ug ang bag-ong mga teoriya magakanunay nga motungha.” Selected Messages, book 2, 109.
Invariably those old controversies were a satanic attempt to undermine the role of Modern Rome, for it is papal Rome of the last days who establishes the vision. There are several examples of this fact in the history of Adventism. The first was the controversy between the Protestants and the Millerites as represented upon the 1843 pioneer chart. The only reference on the sacred 1843 pioneer chart, which “was directed by the Lord and should not be altered,” that was not a direct reference to a prophetic truth of God’s word, was the representation of the controversy of the Millerites with the Protestants of that period. The Protestants identified the “robbers of thy people” of Daniel chapter eleven, verse fourteen as Antiochus Epiphanes, while the Millerites knew it was Rome.
Sa kanunay kadtong karaang mga panaglalis usa ka satanikanhong pagsulay sa pagdaot sa papel sa Modernong Roma, kay ang papadong Roma sa katapusang mga adlaw mao ang nagtukod sa panan-awon. Adunay daghang mga pananglitan niini nga kamatuoran sa kasaysayan sa Adventismo. Ang nahaunang panaglalis mao ang panaglalis tali sa mga Protestante ug sa mga Millerite ingon nga gilarawan diha sa 1843 pioneer chart. Ang bugtong reperensiya sa balaang 1843 pioneer chart, nga “gimandoan sa Ginoo ug dili angay usbon,” nga dili tuwirang reperensiya sa usa ka matagnaong kamatuoran sa pulong sa Dios, mao ang paglarawan sa panaglalis sa mga Millerite batok sa mga Protestante niadtong panahona. Giila sa mga Protestante ang “mga tulisan sa imong katawhan” sa Daniel kapitulo onse, bersikulo katorse, nga si Antiochus Epiphanes, samtang ang mga Millerite nasayod nga kini mao ang Roma.
“164 Death of Antiochus Epiphanes, who of course, stood not up against the Prince of Princes, as he had been 164 yrs. dead before the Prince of Princes was born.” 1843 Pioneer Chart.
“164 ang kamatayon ni Antiochus Epiphanes, nga siyempre wala mosukol batok sa Prinsipe sa mga Prinsipe, kay siya namatay na sa 164 ka tuig sa wala pa matawo ang Prinsipe sa mga Prinsipe.” 1843 Pioneer Chart.
Thereafter there was the controversy between James White and Uriah Smith over the correct identification of the “king of the north” in Daniel chapter eleven. James was correct in identifying the “king of the north” in the final verses of Daniel eleven as papal Rome, or as I call it modern Rome. Smith argued the “king of the north” of Daniel chapter eleven, verse thirty-six was atheistic France.
Human niana mitungha ang panaglalis taliwala ni James White ug ni Uriah Smith mahitungod sa husto nga pag-ila sa “hari sa amihanan” diha sa Daniel kapitulo onse. Husto si James sa iyang pag-ila nga ang “hari sa amihanan” sa katapusang mga bersikulo sa Daniel onse mao ang papal nga Roma, o sumala sa akong pagtawag niini, ang modernong Roma. Nangatarongan si Smith nga ang “hari sa amihanan” sa Daniel kapitulo onse, bersikulo traynta’y-sais, mao ang ateyistang Pransiya.
“VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.
“BERSIKULO 36. Ug ang hari magabuhat sumala sa iyang kabubut-on; ug siya magabayaw sa iyang kaugalingon, ug magapadaku sa iyang kaugalingon labaw sa matag dios, ug magasulti sa makapahibulong nga mga butang batok sa Dios sa mga dios, ug magauswag hangtud nga matuman ang kapungot; kay kadtong gitino pagabuhaton.
“The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.
“Ang hari nga dinhi gipaila dili mahimong magpasabot sa mao rang gahum nga bag-o lang gihisgutan; nga mao, ang gahum sa kapapahan; kay ang mga piho nga paghulagway dili motakdo kon kini iaplikar nianang gahuma.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.
Smith inserted his own “private interpretation” when he stated, “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” God’s Word never fails, and it is grammatically incorrect to use a human proposition to deny the clear grammatical structure of the passage. The verse says “and the king” which demands that the king being identified is the same king represented in the previous passage. There is no evidence of a new king, and Smith affirms the “same power which was last noticed” was the “papal power.” He acknowledges in his book that from verse thirty-one through verse thirty-five is the papal power, and with no grammatical evidence identifying a new king in verse thirty-six, he simply argues that the verses following verse thirty-five do not represent the prophetic characteristics of the papal power. He therefore inserts his opinion about France.
Gisulod ni Smith ang iyang kaugalingong “pribadong paghubad” sa dihang miingon siya, “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Ang Pulong sa Dios dili gayud mapakyas, ug sayop sa gramatika ang paggamit sa usa ka sugyot sa tawo aron isalikway ang dayag nga gramatikal nga estruktura sa maong pahayag. Ang bersikulo nagaingon, “ug ang hari,” nga nagkinahanglan nga ang haring giila mao ang mao rang hari nga girepresentahan sa miaging pahayag. Walay ebidensiya sa usa ka bag-ong hari, ug gipamatud-an ni Smith nga ang “same power which was last noticed” mao ang “papal power.” Giila niya sa iyang basahon nga gikan sa bersikulo traynta’y-uno hangtod sa bersikulo traynta’y-singko mao ang gahum sa pagkapapa, ug tungod kay walay gramatikal nga ebidensiya nga nagaila ug usa ka bag-ong hari sa bersikulo traynta’y-sais, iyang gilalis lamang nga ang mga bersikulo nga mosunod sa bersikulo traynta’y-singko dili nagrepresentar sa mga propetikanhong kinaiya sa gahum sa pagkapapa. Busa, gisulod niya ang iyang opinyon mahitungod sa France.
When Smith addresses verse forty, the faulty prophetic platform he has erected with his private interpretation forces him to identify a three way war, that by his conjectures identifies the king of the south as Egypt, who in the verse “pushes” against France, and Turkey he identifies as the king of the north who also comes against France. That added human interpretation builds a prophetic model that has Smith identifying a literal Armageddon, where Turkey marches to Jerusalem, marking the close of human probation as Michael stands up. Many books in Adventism’s history have been written correctly identifying the fallacy of such an application.
Sa dihang hisgutan ni Smith ang ika-kuwarentang bersikulo, ang depektibong patukoranan sa tagna nga iyang gitukod pinaagi sa iyang pribadong paghubad mopugos kaniya sa pag-ila sa usa ka gubat nga tulo ang panig, nga, pinaagi sa iyang mga pangagpas, nag-ila sa hari sa habagatan ingon nga ang Ehipto, nga sa maong bersikulo “mosulong” batok sa Pransiya, ug ang Turkey iyang giila ingon nga hari sa amihanan nga usab moanhi batok sa Pransiya. Kana nga dugang nga tawhanong paghubad nagatukod ug usa ka modelong matagnaon nga maoy hinungdan nga si Smith nag-ila sa usa ka literal nga Armagedon, diin ang Turkey momartsa ngadto sa Jerusalem, nga nagtimaan sa pagtapos sa pagsulay sa tawo samtang si Miguel motindog. Daghang mga libro sa kasaysayan sa Adventismo ang nasulat nga husto nga nag-ila sa sayop sa maong paggamit.
It is not the purpose of this article to address the fruits of Uriah Smith’s private interpretation, but simply to identify the controversy that ensued when he began to promote his private interpretation, for as James White opposed his fallacious view it became another line of controversy in Adventism where the correct identification of Rome was attacked by a false application.
Dili katuyoan niining artikulo ang paghisgot sa mga bunga sa pribadong paghubad ni Uriah Smith, kondili ang yano nga pag-ila sa kontrobersiya nga misunod sa dihang nagsugod siya sa pagpasiugda sa iyang pribadong paghubad; kay sa dihang gisupak ni James White ang iyang malimbongong panglantaw, nahimo kini nga laing laray sa kontrobersiya sulod sa Adventismo diin ang husto nga pag-ila sa Roma giatake pinaagi sa usa ka sayop nga paggamit.
There was also the long-drawn-out controversy over “the daily” in the book of Daniel, when Laodicean Adventism adopted the apostate Protestant view identifying “the daily” in the book of Daniel as Christ’s sanctuary ministry, in contradiction to the established foundational truth that “the daily” was a symbol of pagan Rome.
Diha usab ang hataas ug dugayng kontrobersiya mahitungod sa “ang matag-adlaw” diha sa basahon ni Daniel, sa dihang gisagop sa Laodicean nga Adventismo ang apostatang Protestante nga panglantaw nga nag-ila sa “ang matag-adlaw” diha sa basahon ni Daniel ingong ministeryo ni Cristo sa santuwaryo, nga supak sa natukod na nga pundasyonal nga kamatuoran nga ang “ang matag-adlaw” maoy usa ka simbolo sa paganong Roma.
“Then I saw in relation to the ‘daily’ (Daniel 8:12) that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text, and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘daily’; but in the confusion since 1844, other views have been embraced, and darkness and confusion have followed. Time has not been a test since 1844, and it will never again be a test.” Early Writings, 74.
“Unya nakita ko, maylabot sa ‘adlaw-adlaw’ (Daniel 8:12), nga ang pulong nga ‘halad’ gidugang pinaagi sa kaalam sa tawo, ug dili kini kabahin sa teksto, ug nga ang Ginoo mihatag sa husto nga pagsabot niini ngadto kanila nga nagpahayag sa singgit sa takna sa paghukom. Sa diha nga may panaghiusa pa, sa wala pa ang 1844, hapit ang tanan nagkahiusa diha sa husto nga pagsabot sa ‘adlaw-adlaw’; apan sa kalibog sukad sa 1844, ang ubang mga panglantaw gidawat, ug misunod ang kangitngit ug kalibog. Ang panahon wala na mahimong pagsulay sukad sa 1844, ug dili na gayud kini mahimong pagsulay pag-usab.” Early Writings, 74.
At the time of the end, in 1989, when the last six verses of Daniel eleven were unsealed, the king of the north was then recognized to be papal Rome, just as James White previously identified in his controversy with Uriah Smith. White had applied the methodology of “line upon line” as he addressed Smith’s fallacy. White argued if the last power represented in Daniel two, and the last power represented in Daniel seven, and the last power represented in Daniel eight were all Rome, then upon three lines of witnesses the power who comes to his end in Daniel eleven is Rome, not Smith’s claim that it is Turkey.
Sa panahon sa katapusan, niadtong 1989, sa dihang ang kataposang unom ka mga bersikulo sa Daniel onse gibuksan, ang hari sa amihanan naila unya nga mao ang papal nga Roma, maingon gayod sa giila kaniadto ni James White diha sa iyang pakiglalis batok kang Uriah Smith. Gigamit ni White ang pamaagi sa “linya ibabaw sa linya” sa dihang iyang gitubag ang kasaypanan ni Smith. Nangatarongan si White nga kon ang kataposang gahum nga girepresentahan sa Daniel dos, ug ang kataposang gahum nga girepresentahan sa Daniel pito, ug ang kataposang gahum nga girepresentahan sa Daniel walo pulos Roma, nan sa tulo ka mga linya sa mga saksi ang gahum nga moabot sa iyang katapusan diha sa Daniel onse mao ang Roma, dili ang giangkon ni Smith nga kini mao ang Turkeya.
The prophetic movement of the third angel which began in 1989, was confronted shortly after September 11, 2001 with a controversy over Joel chapter one. Within the first five verses, two witnesses, first of generations, then of insects identify a progressive destruction brought upon Adventism by Rome. The “drunkards” in prophecy according to Isaiah are the “scornful men which rule Jerusalem.” They awake in the fourth and final generation. The progressive destruction is a spiritual destruction for it is addressing Jerusalem of the last days, and from the rebellion of 1863 onward the Laodicean Seventh-day Adventists progressively imbibed in the doctrines of Rome.
Ang kalihukang mapanagnaon sa ikatulong manulonda nga nagsugod niadtong 1989, sa wala madugay human sa Septiyembre 11, 2001, giatubang sa usa ka kontrobersiya mahitungod sa Joel kapitulo uno. Sulod sa unang lima ka bersikulo, duha ka mga saksi, una sa mga kaliwatan, unya sa mga insekto, nagpaila sa usa ka nagpadayon nga pagkalaglag nga gidala sa Roma ibabaw sa Adventismo. Ang “mga palahubog” sa tagna sumala kang Isaias mao ang “mga tawo nga may pagyubit nga nagmando sa Jerusalem.” Sila mamata sa ikaupat ug katapusang kaliwatan. Ang nagpadayon nga pagkalaglag usa ka espirituwal nga pagkalaglag kay kini naghisgot sa Jerusalem sa ulahing mga adlaw, ug sukad sa pagrebelde niadtong 1863 padayon nga misagop ang mga Laodicean nga Seventh-day Adventist sa mga doktrina sa Roma.
The word of the Lord that came to Joel the son of Pethuel. Hear this, ye old men, and give ear, all ye inhabitants of the land. Hath this been in your days, or even in the days of your fathers? Tell ye your children of it, and let your children tell their children, and their children another generation. That which the palmerworm hath left hath the locust eaten; and that which the locust hath left hath the cankerworm eaten; and that which the cankerworm hath left hath the caterpillar eaten. Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine, for it is cut off from your mouth. Joel 1:1–5.
Ang pulong ni Jehova nga miabut kang Joel, anak ni Pethuel. Pamatia kini, kamong mga tigulang, ug patalinghugi, kamong tanan nga mga pumoluyo sa yuta. Nahitabo na ba kini sa inyong mga adlaw, o bisan sa mga adlaw sa inyong mga amahan? Isugilon ninyo kini sa inyong mga anak, ug pasugilon ang inyong mga anak sa ilang mga anak, ug ang ilang mga anak sa laing kaliwatan. Ang nahibilin sa ulod nga manlulumpag, gikaon sa dulon; ug ang nahibilin sa dulon, gikaon sa ulod nga manngutkot; ug ang nahibilin sa ulod nga manngutkot, gikaon sa ulod nga manutod. Pagmata, kamong mga palahubog, ug hilak; ug pagminatay, kamong tanan nga mga moinom ug vino, tungod sa bag-ong vino; kay kini giwagtang gikan sa inyong baba. Joel 1:1–5
After the great buildings of New York City came down, it was understood that the latter rain then began to “sprinkle”, and that the controversy of Habakkuk chapter two, that was fulfilled in Millerite history, was once again under way. The controversy was over correct prophetic methodology.
Human sa dagkong mga tinukod sa Siyudad sa New York nangahugno, nasabtan nga ang ulahing ulan niadto nagsugod na sa “pagsabwag,” ug nga ang kontrobersiya sa Habakkuk kapitulo dos, nga natuman sa kasaysayan sa mga Millerita, sa makausa pa nagpadayon na. Ang kontrobersiya mahitungod sa husto nga pamaagi sa paghubad sa tagna.
I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:1–5.
Motindog ako sa akong bantayan, ug mopahimutang ako sa torre, ug motan-aw ako aron makita kon unsay iyang isulti kanako, ug unsay akong itubag sa diha nga ako pagabadlongon. Ug ang Ginoo mitubag kanako, ug miingon, Isulat ang panan-awon, ug himoa kini nga dayag sa ibabaw sa mga papan, aron ang magabasa niini makadalagan. Kay ang panan-awon alang pa sa usa ka tinudlong panahon, apan sa katapusan kini mosulti, ug dili mamakak: bisan pa kon kini malangan, hulata kini; kay sa pagkatinuod moabot kini, dili kini malangan. Ania karon, ang iyang kalag nga mapahitas-on dili matarong diha kaniya: apan ang matarong mabuhi pinaagi sa iyang pagtuo. Oo usab, tungod kay siya makalapas pinaagi sa bino, siya usa ka mapahitas-ong tawo, dili usab magpabilin sa iyang puluy-anan, nga nagapadaku sa iyang tinguha sama sa Sheol, ug sama sa kamatayon, ug dili matagbaw, kondili nagatigum alang sa iyang kaugalingon sa tanang mga nasud, ug nagatapok alang sa iyang kaugalingon sa tanang mga katawhan. Habakkuk 2:1–5.
The testing of Habakkuk two typified the testing of the movement of the one hundred and forty-four thousand which began when the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended on September 11, 2001. Then a controversy began between those who stood upon the foundations of Adventism represented upon the 1843 pioneer chart, and those who in Habakkuk transgress “by wine” and who were the “drunkards” of Joel who then “awoke,” only to have the “new wine” cut off from their “mouth.”
Ang pagsulay sa Habakuk dos nagtimaan sa pagsulay sa kalihukan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga nagsugod sa dihang ang gamhanang manulonda sa Pinadayag kapitulo disiotso mikanaog niadtong Septiyembre 11, 2001. Unya misugod ang usa ka panaglalis tali niadtong mga mitindog ibabaw sa mga patukoranan sa Adventismo nga girepresentahan diha sa 1843 pioneer chart, ug niadtong sa Habakuk nakalapas “pinaagi sa bino” ug mao ang mga “hubog” sa Joel nga unya “namata,” apan aron lamang maputol ang “bag-ong bino” gikan sa ilang “baba.”
The Hebrew word “reproved” in verse one means “argued with”. The argument given to the Millerite watchmen was represented upon the 1843 pioneer chart which was produced in May of 1842 in fulfillment of these verses. One class who lived by their faith was in controversy over the prophetic present truth message for that period, with another class who transgressed by wine. Those are Joel’s drunkards who awake to find the wine, a symbol of doctrine, is cut off from their mouths. They are Isaiah’s drunkards of Ephraim who rule Jerusalem and are unable to understand the book that is sealed.
Ang Hebreohanon nga pulong nga “gibadlong” diha sa unang bersikulo nagkahulogan og “nakiglalis uban.” Ang pangatarungan nga gihatag ngadto sa mga magbalantay nga Millerite gihulagway diha sa pioneer chart sa 1843 nga gimugna niadtong Mayo sa 1842 sa katumanan niining mga bersikulo. Usa ka pundok nga nagpuyo pinaagi sa ilang pagtoo diha sa pakiglalis mahitungod sa mensahe sa matinud-anong kamatuoran sa tagna alang nianang panahona, uban sa laing pundok nga nakalapas tungod sa bino. Mao kini ang mga hubog ni Joel nga nahigmata aron makita nga ang bino, nga usa ka simbolo sa doktrina, giputol gikan sa ilang mga baba. Sila mao ang mga hubog ni Isaias sa Ephraim nga nagmando sa Jerusalem ug dili arang makasabut sa basahon nga tinimrihan.
Woe to the crown of pride, to the drunkards of Ephraim, whose glorious beauty is a fading flower, which are on the head of the fat valleys of them that are overcome with wine! Behold, the Lord hath a mighty and strong one, which as a tempest of hail and a destroying storm, as a flood of mighty waters overflowing, shall cast down to the earth with the hand. The crown of pride, the drunkards of Ephraim, shall be trodden under feet. . .. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. . .. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Isaiah 28:1–3, 14; 29:9–12.
Alaut sa purong sa pagkamapahitas-on, sa mga palahubog sa Ephraim, kansang mahimayaong kaanyag usa ka nalaya nga bulak, nga anaa sa kinatumyan sa matambok nga mga walog niadtong mga napildi sa bino! Ania karon, ang Ginoo adunay usa nga gamhanan ug kusgan, nga sama sa unos sa yelo ug sa makalaglag nga bagyo, sama sa baha sa makusog nga mga tubig nga nag-awas, igasalibay niya ngadto sa yuta pinaagi sa kamot. Ang purong sa pagkamapahitas-on, ang mga palahubog sa Ephraim, pagatumban ubos sa mga tiil.... Hunonga ang inyong kaugalingon, ug kahibulong; singgit kamo, ug tumangis: sila mga hubog, apan dili sa bino; sila magayukbo-yukbo, apan dili sa maisog nga ilimnon.... Busa pamatia ang pulong sa Ginoo, kamong mga mapanamastamasong tawo, nga nagamando niining katawohan nga anaa sa Jerusalem. Kay ang Ginoo nagbubo sa ibabaw ninyo sa espiritu sa halalum nga pagkatulog, ug gitakpan niya ang inyong mga mata: ang mga manalagna ug ang inyong mga punoan, ang mga manalagna sa panan-aw, iyang gitabonan. Ug ang panan-aw sa tanan nahimo alang kaninyo nga sama sa mga pulong sa usa ka basahon nga pinatakan, nga gihatag sa mga tawo ngadto sa usa nga maalamon, nga nagaingon, Basaha kini, nagahangyo ako kanimo: ug siya nagaingon, Dili ako makahimo; kay kini pinatakan man: Ug ang basahon gihatag ngadto kaniya nga dili maalamon, nga nagaingon, Basaha kini, nagahangyo ako kanimo: ug siya nagaingon, Dili ako maalamon. Isaias 28:1–3, 14; 29:9–12.
The argument of Habakkuk between the drunkards of Ephraim and those who walk by faith in God’s prophetic Word is specifically identified as the argument over correct versus incorrect methodology in Isaiah’s testimony, for Isaiah identifies that it is the methodology of “line upon line” that causes the drunkards to stumble and enter into a covenant of death.
Ang lalis ni Habakkuk taliwala sa mga hubog sa Ephraim ug sa mga nagalakaw pinaagi sa pagtuo sa pulong nga manalagnaon sa Dios tin-awng giila ingon nga ang lalis mahitungod sa husto batok sa sayop nga pamaagi sa pagpamatuod ni Isaias, kay giila ni Isaias nga ang pamaagi sa “linya ibabaw sa linya” mao ang maoy hinungdan nga ang mga hubog mapandol ug mosulod ngadto sa usa ka tugon sa kamatayon.
But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves. Isaiah 28:7–15.
Apan sila usab nasayop tungod sa bino, ug tungod sa maisog nga ilimnon nanghisalaag sila; ang sacerdote ug ang propeta nasayop tungod sa maisog nga ilimnon, gilamoy sila sa bino, nanghisalaag sila tungod sa maisog nga ilimnon; nasayop sila sa panan-awon, nanghipangdol sila sa paghukom. Kay ang tanang mga lamesa napuno sa sinuka ug kahugawan, sa pagkaagi nga walay dapit nga limpyo. Kinsa man ang iyang tudloan sa kahibalo? ug kinsa man ang iyang pasabton sa pagtulon-an? kadtong mga gilutas na sa gatas, ug gipahilayo na gikan sa mga suso. Kay ang sugo kinahanglan maibutang ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay: Kay pinaagi sa nag-ungaw nga mga ngabil ug laing pinulongan mosulti siya niining katawhan. Kang kinsa siya miingon, Mao kini ang kapahulayan diin inyong mapapahulay ang gikapuyan; ug mao kini ang pagpabag-o: apan sila dili buot mamati. Apan ang pulong ni Jehova alang kanila nahimong sugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay; aron sila manglakaw, ug matumba paatras, ug madugmok, ug mabitik, ug madakpan. Busa pamatia ninyo ang pulong ni Jehova, kamong mga tawo nga mabugalon, nga nagmando niining katawhan nga anaa sa Jerusalem. Tungod kay nagaingon kamo, Naghimo kami ug pakigsaad uban sa kamatayon, ug uban sa Sheol kami adunay panagkasabot; sa diha nga moagi ang nag-awas nga hampak, dili kini moabut kanamo: kay ang mga bakak gihimo namo nga among dalangpanan, ug ilalom sa kabakakan kami nagtago sa among kaugalingon. Isaias 28:7–15.
Isaiah then identifies what God placed into the controversy of Habakkuk that would bring judgment upon the drunkards, and it was the foundation stone, the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was the first time prophecy that Gabriel and the angels led William Miller to understand.
Unya giila ni Isaias kon unsa ang gibutang sa Dios sulod sa kontrobersiya ni Habakkuk nga magadala ug paghukom batok sa mga palahubog, ug kana mao ang batong patukoranan, ang “pito ka pilo” sa Levitico 26, nga mao ang unang tagna sa panahon nga gigiyahan ni Gabriel ug sa mga manulonda si William Miller sa pagsabot.
Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:16–18.
Busa mao kini ang giingon sa Ginoong Dios: Ania karon, ibutang ko sa Zion alang sa patukoranan ang usa ka bato, usa ka bato nga nasulayan na, usa ka bililhong bato sa pamag-ang, usa ka malig-ong patukoranan: ang nagatuo dili magdali. Ang hukom usab akong ibutang ingon sa pisi sa pagsukod, ug ang pagkamatarung ingon sa hulogtimbangan; ug ang ulan-nga-yelo mopapas sa dalangpanan sa kabakakan, ug ang mga tubig molapaw sa dapit nga tagoanan. Ug ang inyong tugon uban sa kamatayon pagawagtangon, ug ang inyong kasabotan uban sa impiyerno dili magapadayon; sa diha nga moagi na ang mapawong nga hampak, nan pagatamakan kamo pinaagi niini. Isaias 28:16–18.
Shortly after the Lord led His people back to the old paths, beginning on September 11, 2001 there was a group who had been participating in the movement who determined that the four insects of Joel represented Islam of the third woe. When the methodology of “line upon line” had been opened up to God’s people in that final generation, a key prophetic rule was recognized. That rule is the triple application of prophecy, and the group that determined the four generations of Joel represented Islam of the third woe, incorrectly applied the rule of a triple application of prophecy to uphold their incorrect application.
Wala madugay human nga gidala sa Ginoo ang Iyang katawhan pabalik ngadto sa karaang mga agianan, sugod niadtong Septiyembre 11, 2001 may usa ka pundok nga miapil sa kalihukan nga nagbuot nga ang upat ka mga insekto sa Joel nagrepresentar sa Islam sa ikatulong kaalautan. Sa dihang ang pamaagi sa “linya ibabaw sa linya” gibuksan ngadto sa katawhan sa Dios niadtong katapusang kaliwatan, usa ka mahinungdanong lagda sa tagna naila. Kana nga lagda mao ang tulo-ka-pilo nga pag-aplikar sa tagna, ug ang pundok nga nagbuot nga ang upat ka mga kaliwatan sa Joel nagrepresentar sa Islam sa ikatulong kaalautan, sa sayop nga paagi giaplikar ang lagda sa tulo-ka-pilo nga pag-aplikar sa tagna aron sa pagpaluyo sa ilang sayop nga pag-aplikar.
Then in the 2014 time period Satan was allowed into this movement with the homosexual “woke” agenda out of Great Britain and Australia that based its attack upon a false interpretation of the history represented in Daniel chapter eleven verses one through fifteen. The pro-homosexual leaders who infiltrated and attacked this movement ultimately claimed that Adventism needed to apologize to the pope of Rome, for supposedly making false accusations against the antichrist, the pope of Rome. The purpose of this attack was to slay the movement, and primarily to produce confusion on the very passage (Daniel 11:1–15) where “the robbers of thy people” are identified.
Unya sa yugto sa panahon sa 2014 gitugotan si Satanas nga makasulod niining kalihokana uban ang homoseksuwal nga “woke” nga adyenda gikan sa Great Britain ug Australia, nga nagpasukad sa iyang pag-atake ibabaw sa usa ka bakak nga hubad sa kasaysayan nga girepresentahan diha sa Daniel kapitulo onse bersikulo uno hangtod kinse. Ang mga lider nga pabor sa homoseksuwalidad nga misulod sa tago ug miatake niining kalihokana sa katapusan miangkon nga ang Adventismo kinahanglan mangayo ug pasaylo sa papa sa Roma, tungod kay kuno naghimo kini ug bakak nga mga sumbong batok sa anticristo, ang papa sa Roma. Ang katuyoan niini nga pag-atake mao ang pagpatay sa kalihokana, ug ilabina ang pagpatungha ug kalibog sa mismong pahayag (Daniel 11:1–15) diin giila ang “mga tulisan sa imong katawhan.”
All these controversies were an attempt by Satan to confuse the symbol of papal Rome. There is nothing new under the sun, according to the wisest man who ever lived. Today the controversy is again based upon the identification of Rome, symbolized as “the robbers of thy people”. The new and private interpretation claims “the robbers of thy people” is the United States, and in doing so they are evidently unaware that this is the identical controversy as the very first controversy between the Millerites and Protestants, and the old saying attributed to sixteenth century author John Heywood that states, “There are none so blind as those who will not see.” Another variation of his phrase is “None so deaf as those who will not hear.” Most probably don’t know this phrase is attributed to Heywood, nor do they understand that the phrase of Heywood was derived from the Bible passages such as found in Jeremiah, Isaiah and quoted by Jesus in the New Testament.
Kining tanang mga kontrobersiya usa ka paningkamot ni Satanas sa pagpahisalaag sa simbolo sa papal nga Roma. Sumala sa labing maalamong tawo nga nabuhi sukad, walay bag-o ilalom sa adlaw. Karon ang kontrobersiya nausab pag-usab nga nakabase sa pag-ila sa Roma, nga gisimbolohan ingon nga “ang mga tulisan sa imong katawhan”. Ang bag-o ug pribadong paghubad nagaangkon nga “ang mga tulisan sa imong katawhan” mao ang Tinipong Bansa sa Amerika, ug sa pagbuhat niana sila sa dayag wala masayod nga kini mao ang hingpit nga samang kontrobersiya sa labing unang kontrobersiya tali sa mga Millerite ug mga Protestante, ug sa karaang panultihon nga giilangkang sa tagsulat sa ikanapulog-unom nga siglo nga si John Heywood nga nagaingon, “Walay mga buta nga sama niadtong dili motan-aw.” Laing porma sa iyang hugpong sa pulong mao ang, “Walay mga bungol nga sama niadtong dili maminaw.” Labing lagmit kadaghanan wala mahibalo nga kining hugpong sa pulong giilangkang kang Heywood, ni wala sila makasabot nga ang hugpong sa pulong ni Heywood gikuha gikan sa mga teksto sa Biblia sama sa makita diha sa Jeremias, Isaias, ug gikutlo ni Jesus diha sa Bag-ong Tugon.
Hear now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not. Jeremiah 5:21.
Pamati karon kini, O buang-buang nga katawhan, ug walay pagsabot; nga adunay mga mata, ug dili makakita; nga adunay mga dalunggan, ug dili makadungog. Jeremias 5:21.
It is Daniel’s “wicked” and Matthew’s “foolish virgins” that do not understand the “increase of knowledge”. The increase of knowledge in 1989 was primarily the recognition that the last six verses of Daniel chapter eleven identify the final rise and fall of papal, or as I labeled it Modern Rome. The verses identify the United States, but only the relation of the United States to the papal power. The “wicked” and “foolish” are contrasted with the “wise”, and the wise of the last days do have understanding of the increase of knowledge in 1989. The foolish are those who have eyes, but do not see, and ears and do not hear.
Ang “mga daotan” ni Daniel ug ang “mga buang nga ulay” ni Mateo mao kadtong wala makasabut sa “pagdugang sa kahibalo”. Ang pagdugang sa kahibalo niadtong 1989 sa panguna mao ang pag-ila nga ang kataposang unom ka bersikulo sa Daniel kapitulo onse nagtimaan sa kataposang pagsaka ug pagkapukan sa gahum sa pagka-papa, o sumala sa akong pagngalan niini, ang Modernong Roma. Ang mga bersikulo nagtimaan sa Estados Unidos, apan ang relasyon lamang sa Estados Unidos ngadto sa gahum sa pagka-papa. Ang “mga daotan” ug “mga buang” gipahimutang nga kabaliktaran sa “mga manggialamon”, ug ang mga manggialamon sa kataposang mga adlaw adunay pagsabut sa pagdugang sa kahibalo niadtong 1989. Ang mga buang mao kadtong adunay mga mata, apan wala makakita, ug adunay mga dalunggan apan wala makadungog.
Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Isaiah 6:8–10.
Nadungog usab nako ang tingog sa Ginoo, nga nagaingon, Kinsa ba ang akong ipadala, ug kinsa ang moadto alang kanato? Unya miingon ako, Ania ako; ipadala ako. Ug siya miingon, Lakaw, ug sultihi kining katawhan, Sa pagkamatuod kamo makadungog, apan dili kamo makasabut; ug sa pagkamatuod kamo makakita, apan dili kamo makaila. Patamboka ang kasingkasing niining katawhan, ug pabug-ata ang ilang mga dalunggan, ug piyonga ang ilang mga mata; tingali unya makakita sila pinaagi sa ilang mga mata, ug makadungog pinaagi sa ilang mga dalunggan, ug makasabut pinaagi sa ilang kasingkasing, ug mobalik, ug mamaayo. Isaias 6:8–10.
The people being addressed in Isaiah chapter six, are those who profess to be in the “present truth” message that arrived on September 11, 2001, for Isaiah six marks the passage as occurring when “the earth is full of the glory of the Lord”. The earth was lightened with God’s glory when the angel of Revelation eighteen descended when the great buildings of New York City were thrown down by a touch from God.
Ang mga katawhang gisultihan diha sa Isaias kapitulo sais mao kadtong nag-angkon nga anaa sa mensahe sa “karon nga kamatuoran” nga miabot niadtong Septiyembre 11, 2001, kay ang Isaias sais nagtimaan sa maong panghitabo ingon nga nahitabo sa dihang “ang yuta napuno sa himaya sa Ginoo.” Ang yuta gidagkitan sa kahayag pinaagi sa himaya sa Dios sa dihang mikunsad ang manulonda sa Pinadayag disiotso, sa dihang ang dagkong mga bilding sa Siyudad sa New York gipanglaglag pinaagi sa usa ka hikap gikan sa Dios.
In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Isaiah 6:1–4.
Sa tuig nga namatay si Haring Uzzias nakita ko usab ang Ginoo nga nagalingkod sa ibabaw sa usa ka trono, hataas ug tinuboy; ug ang sidsid sa iyang kupo mipuno sa templo. Sa ibabaw niya nagtindog ang mga serapin: ang matag-usa may unom ka pako; sa duruha gitabonan niya ang iyang nawong, ug sa duruha gitabonan niya ang iyang mga tiil, ug sa duruha siya milupad. Ug ang usa misinggit ngadto sa usa, ug miingon, Balaan, balaan, balaan, mao ang Ginoo sa mga panon: ang tibook nga yuta napuno sa iyang himaya. Ug ang mga haligi sa pultahan nangurog tungod sa tingog niya nga misinggit, ug ang balay napuno sa aso. Isaias 6:1–4.
Sister White connects the angel’s proclamation with the event that marks when the angel of Revelation chapter eighteen fills the earth with his glory.
Gidugtong ni Sister White ang pagpahibalo sa manulonda ngadto sa hitabo nga nagtimaan kon kanus-a ang manulonda sa Pinadayag kapitulo 18 mopuno sa yuta sa iyang himaya.
“When God was about to send Isaiah with a message to His people, He first permitted the prophet to look in vision into the holy of holies within the sanctuary. Suddenly the gate and the inner veil of the temple seemed to be uplifted or withdrawn, and he was permitted to gaze within, upon the holy of holies, where even the prophet’s feet might not enter. There rose before him a vision of Jehovah sitting upon a throne high and lifted up, while the train of His glory filled the temple. Around the throne were seraphim, as guards about the great King, and they reflected the glory that surrounded them. As their songs of praise resounded in deep notes of adoration, the pillars of the gate trembled, as if shaken by an earthquake. With lips unpolluted by sin, these angels poured forth the praises of God. ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts,’ they cried; ‘the whole earth is full of His glory.’ [See Isaiah 6:1–8.]
“Sa diha nga andam na ang Dios sa pagpadala kang Isaias uban ang usa ka mensahe ngadto sa Iyang katawhan, una Niyang gitugotan ang propeta nga motan-aw diha sa panan-awon ngadto sa balaang dapit sa mga balaan sulod sa santuwaryo. Sa kalit ang ganghaan ug ang sulod nga tabil sa templo daw gibayaw o gipahilayo, ug gitugotan siya sa pagtan-aw sa sulod, ngadto sa labing balaang dapit, diin bisan ang mga tiil sa propeta dili makahimo sa pagsulod. Mitungha sa iyang atubangan ang usa ka panan-awon ni Jehova nga nagalingkod ibabaw sa usa ka trono nga hataas ug binayaw, samtang ang kahalangdon sa Iyang himaya mipuno sa templo. Naglibot sa trono ang mga serapin, ingon nga mga magbalantay libot sa bantugang Hari, ug ilang gipakita ang himaya nga naglibot kanila. Sa diha nga ang ilang mga awit sa pagdayeg midahunog sa lawom nga mga tono sa pagsimba, nangurog ang mga haligi sa ganghaan, daw giuyog sa usa ka linog. Uban sa mga ngabil nga wala mahugawi sa sala, kining mga manulonda mibubo sa mga pagdayeg ngadto sa Dios. ‘Balaan, balaan, balaan, ang Ginoo sa mga panon,’ misinggit sila; ‘ang tibook yuta napuno sa Iyang himaya.’ [Tan-awa ang Isaias 6:1–8.]”
“The seraphim around the throne are so filled with reverential awe as they behold the glory of God, that they do not for an instant look upon themselves with admiration. Their praise is for the Lord of hosts. As they look into the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of hosts.’” Gospel Workers, 21.
“Ang mga serapin sa palibot sa trono napuno gayod sa mapinadaygon nga kahadlok samtang ilang ginatan-aw ang himaya sa Dios, nga bisan sa usa ka gutlo wala sila motan-aw sa ilang kaugalingon uban sa pagdayeg. Ang ilang pagdayeg alang sa Ginoo sa mga panon. Samtang ilang tan-awon ang umalabot, sa dihang ang tibuok yuta mapuno sa Iyang himaya, ang madaugong awit ginapalanog gikan sa usa ngadto sa lain pinaagi sa malinong ug matahum nga pag-awit, ‘Balaan, balaan, balaan, mao ang Ginoo sa mga panon.’” Gospel Workers, 21.
Isaiah, representing God’s people during the sealing time that began on September 11, 2001, was given a message to carry to a people who had eyes, but did not choose to see, and ears, but did not choose to hear. Jesus, as Alpha and Omega, illustrates the end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand with the beginning. At the end there will again be a messenger represented by Isaiah who carries a message to a people who choose not to see and hear. That message will produce the final purging of the one hundred and forty-four thousand. The message is the words of Truth, that are brought from God’s prophetic testimony. That prophetic testimony is the “vision” that is established by the power symbolized as “the robbers of thy people”.
Si Isaias, nga nagrepresentar sa katawhan sa Dios sa panahon sa pagpatik nga nagsugod niadtong Septyembre 11, 2001, gihatagan ug mensahe nga iyang dad-on ngadto sa usa ka katawhan nga may mga mata, apan wala mopili sa pagtan-aw, ug may mga dalunggan, apan wala mopili sa pagpaminaw. Si Jesus, ingon nga Alpha ug Omega, naghulagway sa katapusan sa panahon sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo pinaagi sa sinugdanan. Sa katapusan may usa na usab ka mensahero nga girepresentahan ni Isaias nga magadala ug mensahe ngadto sa usa ka katawhan nga mopili nga dili motan-aw ug dili mamati. Kana nga mensahe magahimo sa katapusang paghinlo sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo. Ang mensahe mao ang mga pulong sa Kamatuoran, nga gidala gikan sa profetikanhong pagpamatuod sa Dios. Kana nga profetikanhong pagpamatuod mao ang “panan-awon” nga gitukod pinaagi sa gahum nga gisimbolohan ingong “ang mga tulisan sa imong katawhan”.
In the next article we will take each of these controversies and lay them over each other in a line-upon-line fashion. The Millerite line, the Smith and White line, the “daily” line, the “king of the north” in 1989 line, the insects of Joel line and the current controversy. Six old controversies, which when viewed line-upon-line clearly uphold the truth of the first controversy which is represented upon the 1843 pioneer chart. That truth being that Rome is “the robbers of thy people”, who exalt themselves, and who fall, and establish the vision.
Sa sunod nga artikulo atong kuhaon ang matag usa niining mga kontrobersiya ug ipatong kini sa ibabaw sa usag usa diha sa usa ka paagi nga linya-ibabaw-sa-linya. Ang linya sa mga Millerita, ang linya nila Smith ug White, ang linya sa “adlaw-adlaw,” ang linya sa “hari sa amihanan” sa 1989, ang linya sa mga insekto sa Joel, ug ang kasamtangang kontrobersiya. Unom ka daang mga kontrobersiya, nga kon tan-awon diha sa linya-ibabaw-sa-linya matin-aw nga nagapadayon sa kamatuoran sa unang kontrobersiya nga girepresentar ibabaw sa tsart sa mga pioneer sa 1843. Kana nga kamatuoran mao nga ang Roma mao ang “mga tulisan sa imong katawohan,” nga nagapahitaas sa ilang kaugalingon, ug nga nangapukan, ug nagapalig-on sa panan-awon.
“I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.
“Nakita ko nga ang tsart sa 1843 gimandoan sa kamot sa Ginoo, ug nga kini dili angay usbon; nga ang mga numero sama sa Iyang gusto nga mamahimo kini; nga ang Iyang kamot ibabaw niini ug nagtago sa usa ka sayop sa pipila sa mga numero, aron walay bisan kinsa nga makakita niini, hangtod nga ang Iyang kamot gikuha na.” Early Writings, 74.
To reject the truths upon that chart is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy, and the chart identifies that it is Rome, not the United States, who establishes “the vision”, which is the vision that Solomon instructs us that without that “vision”, God’s people will perish.
Ang pagsalikway sa mga kamatuoran nga anaa nianang tsart mao usab sa samang higayon ang pagsalikway sa awtoridad sa Espiritu sa Propesiya, ug ang tsart nag-ila nga ang Roma, dili ang Estados Unidos, mao ang nagtukod sa “panan-awon,” nga mao ang panan-awon nga gitudloan kita ni Solomon nga kon wala kana nga “panan-awon,” ang katawohan sa Dios mangahanaw.
“Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.
“Si Satanas mao... ang padayon nga pagpasiugda sa mini—aron ipahilayo gikan sa kamatuoran. Ang labing ulahing limbong gayud ni Satanas mao ang paghimo nga walay kapuslanan ang pagpamatuod sa Espiritu sa Dios. ‘Diin walay panan-awon, ang katawhan mangahanaw’ (Proverbs 29:18). Si Satanas molihok uban sa dakong pagkamaalamon, sa nagkalainlaing mga paagi ug pinaagi sa nagkalainlaing mga galamiton, aron uy-ogon ang pagsalig sa nahibilin nga katawhan sa Dios diha sa matuod nga pagpamatuod.”
“There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.
“Adunay pagdumot nga mapasiga batok sa mga Testimonya nga sataniko ang kinaiya. Ang mga binuhatan ni Satanas mao ang pagbalhinbalhin sa pagtuo sa mga iglesia diha kanila, tungod niini nga hinungdan: si Satanas dili makabaton ug ingon niana ka hayag nga dalan sa pagpasulod sa iyang mga paglimbong ug sa pagbugkos sa mga kalag diha sa iyang mga limbong kon ang mga pahimangno ug mga pagbadlong ug mga tambag sa Espiritu sa Dios pagatalinghugan.” Selected Messages, libro 1, 48.
“One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had great light: ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.
“Ang Usa nga makakita sa ilawom sa panagway sa gawas, nga makabasa sa mga kasingkasing sa tanang tawo, nagaingon mahitungod niadtong nakabaton ug dakong kahayag: ‘Sila wala masakiti ug wala matingala tungod sa ilang moral ug espirituhanong kahimtang.’ Oo, gipili nila ang ilang kaugalingong mga dalan, ug ang ilang kalag nalipay sa ilang mga dulumtanan. Ako usab magapili sa ilang mga limbong, ug ipadangat ko kanila ang ilang mga kahadlok; tungod kay sa diha nga nagtawag Ako, walay mitubag; sa diha nga nagsulti Ako, sila wala mamati: hinunoa naghimo sila ug dautan sa atubangan sa Akong mga mata, ug gipili nila kadtong wala Ko kahimut-i.’ ‘Ang Dios magapadala kanila ug makusog nga paglimbong, aron motuo sila sa bakak,’ tungod kay sila wala modawat sa gugma sa kamatuoran, aron sila maluwas,’ ‘apan nahimuot sila sa pagkadili-matarong.’ Isaias 66:3, 4; 2 Tesalonica 2:11, 10, 12.
“The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have once known the truth, mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.
Ang langitnong Magtutudlo nangutana: ‘Unsa pa bang mas kusgan nga limbong ang makapahisalaag sa hunahuna kay sa pagpakaaron-ingnon nga nagatukod kamo diha sa husto nga patukoran ug nga gidawat sa Dios ang inyong mga buhat, samtang sa pagkatinuod nagabuhat kamo sa daghang mga butang sumala sa kalibotanon nga pamaagi ug nanagpakasala batok kang Jehova? Oh, daku kini nga paglimbong, usa ka makabibihag nga kasaypanan, nga nagamando sa mga hunahuna sa diha nga ang mga tawo nga kaniadto nakaila sa kamatuoran masayop sa pag-isip sa dagway sa pagkadiosnon nga mao na ang espiritu ug gahum niini; sa diha nga sila nagahunahuna nga sila dato ug nadagaya sa mga kabtangan ug wala magkinahanglan ug bisan unsa, samtang sa pagkatinuod nanginahanglan sila sa tanang butang.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.