Verse forty of Daniel eleven is one of the most profound verses in the Bible. It represents the unsealing of the book of Daniel in 1798, 1989 and 2023. The three times the book was unsealed mark the conclusion of a scattering of “seven times.” 1798 marked the conclusion of the twenty-five hundred and twenty years of scattering that began in 723 BC when Assyria carried the northern ten tribes into captivity. 1989 marked the conclusion of 126 years since the rebellion of 1863, when the Seventh-day Adventist Church officially set aside the “seven times” of Leviticus twenty-six. 2023 marked the conclusion of the three and a half days of Revelation eleven’s two witnesses being dead in the street. At the conclusion of the 2,520 years, (the 126 years and the 3½ days—all symbols of the “seven times”) the book of Daniel was unsealed.
Ang bersikulo kuwarenta sa Daniel onse maoy usa sa labing halangdon nga mga bersikulo sa Biblia. Kini nagrepresentar sa pag-abli sa basahon ni Daniel sa 1798, 1989, ug 2023. Ang tulo ka higayon nga ang basahon giablihan nagtimaan sa pagtapos sa pagkatibulaag sulod sa “pito ka mga panahon.” Ang 1798 nagtimaan sa pagtapos sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig nga pagkatibulaag nga nagsugod sa 723 BC sa dihang gidala sa Asiria ang napulo ka tribo sa amihanan ngadto sa pagkabinihag. Ang 1989 nagtimaan sa pagtapos sa 126 ka tuig sukad sa pagsukol niadtong 1863, sa dihang ang Iglesia Seventh-day Adventist opisyal nga mibutang sa kilid sa “pito ka mga panahon” sa Levitico baynte-sais. Ang 2023 nagtimaan sa pagtapos sa tulo ug tunga ka adlaw sa duha ka mga saksi sa Pinadayag onse nga nangamatay sa dalan. Sa pagtapos sa 2,520 ka tuig (ang 126 ka tuig ug ang 3½ ka adlaw—nga pawang mga simbolo sa “pito ka mga panahon”), ang basahon ni Daniel giablihan.
Sister White informs us that in 1798 it was needful that men be presented with the events connected with the close of probation. When she records this fact, she is identifying parallel histories, for she also represents the message of the last days as the events connected with the close of probation. Speaking of Millerite history she records:
Si Sister White nagpahibalo kanato nga sa 1798 gikinahanglan nga ang mga tawo pailhon sa mga hitabo nga may kalabutan sa pagsira sa panahon sa pagsulay. Sa dihang iyang gitala kining kamatuoran, iyang giila ang managkaangay nga mga kasaysayan, kay iyang gihulagway usab ang mensahe sa kataposang mga adlaw ingon nga mao ang mga hitabo nga may kalabutan sa pagsira sa panahon sa pagsulay. Sa pagsulti mahitungod sa kasaysayan sa mga Millerite, iyang gitala:
“It was needful that men should be awakened to their danger; that they should be roused to prepare for the solemn events connected with the close of probation.” The Great Controversy, 310.
“Kinahanglan nga ang mga tawo mapukaw ngadto sa ilang kapeligrohan; nga sila dasigon sa pagpangandam alang sa mga mabug-at nga hitabo nga nalangkit sa pagtapos sa panahon sa grasya.” The Great Controversy, 310.
Speaking of the last days she records:
Mahitungod sa kataposang mga adlaw, iyang gitala:
“Before His crucifixion the Saviour explained to His disciples that He was to be put to death and to rise again from the tomb, and angels were present to impress His words on minds and hearts. But the disciples were looking for temporal deliverance from the Roman yoke, and they could not tolerate the thought that He in whom all their hopes centered should suffer an ignominious death. The words which they needed to remember were banished from their minds; and when the time of trial came, it found them unprepared. The death of Jesus as fully destroyed their hopes as if He had not forewarned them. So in the prophecies the future is opened before us as plainly as it was opened to the disciples by the words of Christ. The events connected with the close of probation and the work of preparation for the time of trouble, are clearly presented. But multitudes have no more understanding of these important truths than if they had never been revealed. Satan watches to catch away every impression that would make them wise unto salvation, and the time of trouble will find them unready.” The Great Controversy, 595.
“Sa wala pa ang Iyang paglansang sa krus, gipatin-aw sa Manluluwas sa Iyang mga tinun-an nga Siya igapatay ug mabanhaw pag-usab gikan sa lubnganan, ug ang mga manulonda didto aron ipapilit sa ilang mga hunahuna ug kasingkasing ang Iyang mga pulong. Apan ang mga tinun-an nagpaabut ug temporal nga kaluwasan gikan sa yugo sa Roma, ug dili nila madawat ang hunahuna nga Siya, nga maoy sentro sa tanan nilang mga paglaum, mag-antus ug makauulaw nga kamatayon. Ang mga pulong nga ilang gikinahanglan nga hinumdoman gipapahawa gikan sa ilang mga hunahuna; ug sa miabot ang panahon sa pagsulay, nasapwan sila nga andam dili. Ang kamatayon ni Jesus hingpit nga nakaguba sa ilang mga paglaum daw sama nga Siya wala gayod sila daan pasidaan. Busa sa mga tagna ang umalabot gibuksan sa atong atubangan sa kasinaw sama sa pagkabukas niini sa atubangan sa mga tinun-an pinaagi sa mga pulong ni Cristo. Ang mga hitabo nga nalangkit sa pagtapos sa probation ug sa buluhaton sa pagpangandam alang sa panahon sa kagul-anan, tin-awng gipadayag. Apan ang daghang mga tawo walay labaw pang pagsabot niining mahinungdanong mga kamatuoran kay sa daw wala pa gayod kini ikapadayag. Si Satanas nagbantay aron kuhaon ang matag impresyon nga magahimo kanila nga manggialamon ngadto sa kaluwasan, ug ang panahon sa kagul-anan mosapupo kanila nga dili andam.” The Great Controversy, 595.
The Millerite message was unsealed in 1798 and it presented “the events connected with the close of probation.” When speaking of the last days, she applies the history of the disciples to illustrate the fact that “the events connected with the close of probation” are what make men wise unto salvation, but are not understood. The messages that were unsealed in 1798, 1989 and 2023 were messages that identified the “events connected with the close of probation.”
Ang mensaheng Millerite gibuksan sa 1798 ug kini nagpresentar sa “mga hitabo nga nalambigit sa pagtapos sa panahon sa pagsulay.” Sa dihang nagsulti mahitungod sa ulahing mga adlaw, iyang gigamit ang kasaysayan sa mga tinun-an aron ipakita ang kamatuoran nga “ang mga hitabo nga nalambigit sa pagtapos sa panahon sa pagsulay” mao ang nakapahimong maalamon sa mga tawo ngadto sa kaluwasan, apan wala masabti. Ang mga mensahe nga gibuksan sa 1798, 1989, ug 2023 mao ang mga mensahe nga nagpaila sa “mga hitabo nga nalambigit sa pagtapos sa panahon sa pagsulay.”
Verse forty represents a historical line when the book of Daniel is unsealed three times. In 1798 Daniel’s vision of the Ulai River representing chapters seven through nine was unsealed. In 1989 Daniel’s vision of the Hiddekel River representing chapter ten through twelve was unsealed. In 2023 the hidden history of verse forty of Daniel eleven was unsealed.
Ang bersikulo kuwarenta nagrepresentar sa usa ka makasaysayanong linya diin ang basahon ni Daniel gibuksan ang selyo sa makatulo ka higayon. Niadtong 1798, ang panan-awon ni Daniel bahin sa Suba sa Ulai nga nagrepresentar sa mga kapitulo pito hangtod siyam gibuksan ang selyo. Niadtong 1989, ang panan-awon ni Daniel bahin sa Suba sa Hiddekel nga nagrepresentar sa kapitulo napulo hangtod dose gibuksan ang selyo. Niadtong 2023, ang tinagong kasaysayan sa bersikulo kuwarenta sa Daniel onse gibuksan ang selyo.
The history of verse forty represents 1798 unto the Sunday law of verse forty-one, which is the history of the United States that is also the earth beast of Revelation thirteen, the false prophet of Revelation sixteen and the sixth kingdom of Bible prophecy. The same history represented in verse forty of Daniel eleven is also represented in one verse in the book of Revelation.
Ang kasaysayan sa bersikulo kwarenta nagrepresentar sa 1798 hangtod sa balaod sa Dominggo sa bersikulo kwarenta’y uno, nga mao ang kasaysayan sa Estados Unidos, nga mao usab ang mananap nga gikan sa yuta sa Pinadayag trese, ang mini nga manalagna sa Pinadayag disi-sais, ug ang ikaunom nga gingharian sa panagna sa Biblia. Ang mao rang kasaysayan nga girepresentar sa bersikulo kwarenta sa Daniel onse girepresentar usab sa usa ka bersikulo sa basahon sa Pinadayag.
And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. Revelation 13:11.
Ug nakita ko ang laing mananap nga misaka gikan sa yuta; ug siya may duruha ka sungay nga sama sa nating karnero, ug siya misulti ingon sa usa ka dragon. Pinadayag 13:11.
This verse, as in verse forty is the history that begins with the Alien and Sedition Acts of 1798 and ends with the Sunday law when the nation speaks as a dragon, a history that begins when papal Rome is taken off the throne and ends when papal Rome is restored to the throne. The history represented by both Revelation 13:11 and Daniel 11:40 begins with the removal of the fifth kingdom of Bible prophecy and ends with the removal of the sixth kingdom of Bible prophecy.
Kini nga bersikulo, sama sa bersikulo kuwarenta, mao ang kasaysayan nga nagsugod sa Alien and Sedition Acts sa 1798 ug natapos sa balaod sa Domingo sa dihang ang nasud mosulti ingon nga usa ka dragon, usa ka kasaysayan nga nagsugod sa dihang ang papal nga Roma gikuha gikan sa trono ug natapos sa dihang ang papal nga Roma gipahiuli ngadto sa trono. Ang kasaysayan nga girepresentahan sa duha ka mga bersikulo, Pinadayag 13:11 ug Daniel 11:40, nagsugod sa pagtangtang sa ikalima nga gingharian sa tagna sa Biblia ug natapos sa pagtangtang sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia.
The “seventy” years which Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy unto the second kingdom of Bible prophecy represents the history of verse forty from 1798 unto the Sunday law.
Ang “kapitoan” ka tuig diin ang Babilonia naghari ingon nga nahaunang gingharian sa tagna sa Biblia hangtod sa ikaduhang gingharian sa tagna sa Biblia nagrepresentar sa kasaysayan sa bersikulo kuwarenta gikan sa 1798 hangtod sa balaod sa Domingo.
And it shall come to pass in that day, that Tyre shall be forgotten seventy years, according to the days of one king: after the end of seventy years shall Tyre sing as an harlot. Take an harp, go about the city, thou harlot that hast been forgotten; make sweet melody, sing many songs, that thou mayest be remembered. And it shall come to pass after the end of seventy years, that the Lord will visit Tyre, and she shall turn to her hire, and shall commit fornication with all the kingdoms of the world upon the face of the earth. Isaiah 23:15–17.
Ug mahitabo niadtong adlawa, nga ang Tiro hingalimtan sulod sa kapitoan ka tuig, sumala sa mga adlaw sa usa ka hari; human sa katapusan sa kapitoan ka tuig ang Tiro magaawit ingon sa usa ka bigaon. Kuhaa ang alpa, libota ang siyudad, ikaw nga bigaon nga hingalimtan; himoa nga matam-is ang imong melodiya, awiti ug daghang mga awit, aron ikaw mahinumdoman. Ug mahitabo nga human sa katapusan sa kapitoan ka tuig, ang Ginoo moduaw sa Tiro, ug kini mobalik sa iyang suhol, ug magapakighilawas uban sa tanang mga gingharian sa kalibotan sa ibabaw sa nawong sa yuta. Isaias 23:15–17.
The history of 1798 unto the Sunday law is also the history when the whore of Tyre is forgotten as recorded in Isaiah twenty-three, which expresses the period as “seventy years” and as the “days of one king.” From Nebuchadnezzar to Belshazzar the first kingdom of Bible prophecy reigned, thus typifying the sixth kingdom of Bible prophecy who began as a lamb but ends up speaking as a dragon. Nebuchadnezzar represents a follower of the lamb and Belshazzar a follower of the dragon.
Ang kasaysayan gikan sa 1798 hangtod sa balaod sa Domingo mao usab ang kasaysayan sa dihang ang bigaon sa Tiro hingkalimtan, sumala sa natala sa Isaias beinte-tres, nga naghulagway sa maong yugto ingon nga “kapitoan ka tuig” ug ingon nga ang “mga adlaw sa usa ka hari.” Gikan kang Nabucodonosor hangtod kang Belsasar ang unang gingharian sa tagna sa Biblia naghari, sa ingon nagpatin-aw sa ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia nga nagsugod ingon nga usa ka nating karnero apan matapos sa pagsulti ingon nga usa ka dragon. Si Nabucodonosor nagrepresentar sa usa ka sumusunod sa nating karnero ug si Belsasar sa usa ka sumusunod sa dragon.
The history of 1798 unto the Sunday law is also the history of the three angels of Revelation fourteen, beginning with the reformation of the Millerites and ending with the reformation of the one hundred and forty-four thousand. The message of the three angels is the judgment hour message. The Millerites announced the events connected with the opening of the judgment and the one hundred and forty-four thousand announce the events connected with the close of probation.
Ang kasaysayan gikan sa 1798 hangtod sa balaod sa Dominggo mao usab ang kasaysayan sa tulo ka mga manulonda sa Pinadayag katorse, nga nagsugod sa repormasyon sa mga Millerita ug nagtapos sa repormasyon sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo. Ang mensahe sa tulo ka mga manulonda mao ang mensahe sa takna sa paghukom. Gipahibalo sa mga Millerita ang mga hitabo nga nalangkit sa pag-abli sa paghukom, ug ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo nagpahibalo sa mga hitabo nga nalangkit sa pagtapos sa panahon sa kaluoy.
The events connected with the close of probation are portrayed upon internal and external lines of prophecy, and the events take place primarily in the history represented by verse forty of Daniel eleven. The events of verse forty end at the Sunday law in the United States, so the events of the final ingathering of God’s other children who are still in Babylon is not represented in verse forty; still the crisis that then confronts the world has just finished in the United States. Those events represent the judgment upon the United States and the purification of God’s church in advance of the church being lifted up as an ensign.
Ang mga hitabo nga may kalabutan sa pagtapos sa probation gihulagway diha sa sulod ug gawas nga mga linya sa tagna, ug ang mga hitabo nagakahitabo una sa tanan sa kasaysayan nga girepresentahan sa bersikulo kuwarenta sa Daniel onse. Ang mga hitabo sa bersikulo kuwarenta matapos sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika, busa ang mga hitabo sa kataposang pagpanghipos sa ubang mga anak sa Dios nga anaa pa sa Babilonia wala girepresentahan sa bersikulo kuwarenta; apan, ang krisis nga sa ingon niana moatubang sa kalibutan bag-o pa nahuman sa Tinipong Bansa sa Amerika. Kining mga hitabo nagarepresentar sa paghukom ibabaw sa Tinipong Bansa sa Amerika ug sa paghinlo sa iglesia sa Dios sa dili pa ikabayaw ang iglesia ingon nga usa ka bandila.
The internal events connected with the close of probation identify Christ’s work as High Priest in finishing the mystery of God among His last day people. The external events identify the role of the United States in restoring power to the papacy. The entire history of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy, the entire history of Laodicea occurs during the history represented by verse forty.
Ang mga sulodnong hitabo nga nalangkit sa pagtapos sa panahon sa probation nag-ila sa buluhaton ni Cristo ingon nga Labing Halangdong Pari sa pagtuman sa misteryo sa Dios taliwala sa Iyang katawhan sa katapusang mga adlaw. Ang mga gawasnong hitabo nag-ila sa papel sa Estados Unidos sa pagpahiuli sa gahum ngadto sa kapapahan. Ang tibook kasaysayan sa Estados Unidos ingon nga ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ang tibook kasaysayan sa Laodicea, mahitabo sulod sa kasaysayan nga girepresentahan sa bersikulo kap-atan.
The internal and external lines within verse forty are represented by the two horns of the earth beast. The horn of Republicanism is the external line and the horn of Protestantism is the internal line. Both lines exist within the history of the sixth kingdom, and at the conclusion of the history of the sixth kingdom God’s judgment is brought upon both the Protestant and Republican horns. The message that identifies the events connected with the close of probation is the message that identifies the events that are brought upon the United States as it fills up its cup of probationary time. The message that identifies the events connected with the close of probation is also the message that identifies the events that are brought upon Seventh-day Adventism as it fills up its cup of probationary time.
Ang sulod ug gawas nga mga linya sulod sa bersikulo kuwarenta gilarawan pinaagi sa duha ka sungay sa mananap sa yuta. Ang sungay sa Republicanism mao ang gawas nga linya, ug ang sungay sa Protestantismo mao ang sulod nga linya. Ang duha ka linya anaa sulod sa kasaysayan sa ikaunom nga gingharian, ug sa pagtapos sa kasaysayan sa ikaunom nga gingharian ang paghukom sa Dios ipahamtang ibabaw sa Protestanteng ug Republikano nga mga sungay. Ang mensahe nga nag-ila sa mga hitabo nga may kalabutan sa pagtapos sa panahon sa pagsulay mao ang mensahe nga nag-ila sa mga hitabo nga ipahamtang sa Estados Unidos samtang gipuno niini ang iyang kopa sa panahon sa pagsulay. Ang mensahe nga nag-ila sa mga hitabo nga may kalabutan sa pagtapos sa panahon sa pagsulay mao usab ang mensahe nga nag-ila sa mga hitabo nga ipahamtang sa Seventh-day Adventism samtang gipuno niini ang iyang kopa sa panahon sa pagsulay.
Within the history of verse forty there are three times the book of Daniel is unsealed, and each of the three times produces an internal and external line that presents the events connected with the close of probation. Each of the three waymarks is preceded by a scattering of seven times. Verse forty therefore represents the history of 1798 unto the Sunday law, and the prophetic waymarks within that history are the “events connected with the close of probation.” Within the history of verse forty the internal line represents a transition from Philadelphia unto Laodicea at the beginning and a transition from Laodicea to Philadelphia at the ending. The beginning represented a reformatory movement as illustrated by the parable of the ten virgins which typified a reformatory movement at the ending that also fulfilled the parable to the very letter.
Sulod sa kasaysayan sa bersikulo kwarenta, tulo ka higayon nga nabuksan ang basahon ni Daniel, ug ang matag usa sa maong tulo ka higayon nagmugna ug usa ka sulodnon ug gawasnong linya nga nagpresentar sa mga hitabo nga may kalabotan sa pagtapos sa panahon sa pagsulay. Ang matag usa sa maong tulo ka timailhan sa dalan giunhan sa usa ka pagkakatag sa pito ka panahon. Busa, ang bersikulo kwarenta nagrepresentar sa kasaysayan gikan sa 1798 hangtod sa balaod sa Domingo, ug ang mga propetikong timailhan sa dalan sulod niana nga kasaysayan mao ang “mga hitabo nga may kalabotan sa pagtapos sa panahon sa pagsulay.” Sulod sa kasaysayan sa bersikulo kwarenta, ang sulodnong linya nagrepresentar sa usa ka pagbalhin gikan sa Philadelphia ngadto sa Laodicea sa sinugdanan ug usa ka pagbalhin gikan sa Laodicea ngadto sa Philadelphia sa katapusan. Ang sinugdanan nagrepresentar sa usa ka kalihokang repormatibo sumala sa gihulagway sa sambingay sa napulo ka ulay, nga nagtimaan daan sa usa ka kalihokang repormatibo sa katapusan nga mituman usab sa maong sambingay hangtod sa pinakaliteral nga detalye.
The Philadelphian Millerite movement began with a fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1798, and then another fulfillment of the “seven times” on October 22, 1844. At least by 1856 both James White and Sister White identified the movement as in a Laodicean condition. In the same year new light on the “seven times” was presented in the official church publication that was never finished. “Seven times” was fulfilled in 1798, and thereafter William Miller discovered the “commencement of the chain of truth” as Sister White called it, and the commencement of the chain of truth was the “seven times.” 1798 was a fulfillment of the “seven times,” thereafter Miller makes his foundational discovery of the “seven times” as the book of Daniel is unsealed. After that October 22, 1844 marks another fulfillment of the “seven times, which is in turn followed by a transition in the movement from Philadelphia unto Laodicea in the same year that new light upon the “seven times” is left unfinished. In 1863 what had been the Millerite Philadelphian movement until 1856 when it transitioned into the Millerite Laodicean movement became an legally registered church, largely under the premises and pressures of the Civil War and protecting the youth of the church. The movement ended in 1863 when it became a church. Seven years prior, in 1856 Laodicea set aside a message of new light upon the very topic which was William Miller’s first prophetic discovery.
Ang Philadelphian nga kalihokang Millerite nagsugod uban sa usa ka katumanan sa “pito ka mga panahon” sa Levitico 26 niadtong 1798, ug dayon laing katumanan sa “pito ka mga panahon” niadtong Oktubre 22, 1844. Sa labing menos pag-abot sa 1856, si James White ug si Sister White parehong nagpaila sa maong kalihokan nga anaa sa kahimtang sa Laodicea. Nianang maong tuig, bag-ong kahayag bahin sa “pito ka mga panahon” gipresentar sa opisyal nga publikasyon sa iglesia nga wala gayod mahuman. Ang “pito ka mga panahon” natuman niadtong 1798, ug pagkahuman niana nadiskobrehan ni William Miller ang “sinugdanan sa kadena sa kamatuoran,” sumala sa pagtawag ni Sister White niini, ug ang sinugdanan sa kadena sa kamatuoran mao ang “pito ka mga panahon.” Ang 1798 usa ka katumanan sa “pito ka mga panahon”; pagkahuman niana gihimo ni Miller ang iyang pundasyonal nga pagkadiskobre sa “pito ka mga panahon” samtang ang basahon ni Daniel giablihan. Human niana, ang Oktubre 22, 1844 nagtimaan sa laing katumanan sa “pito ka mga panahon,” nga sa baylo gisundan sa usa ka pagbalhin sa kalihokan gikan sa Philadelphia ngadto sa Laodicea nianang maong tuig diin ang bag-ong kahayag bahin sa “pito ka mga panahon” gibiyaan nga wala mahuman. Niadtong 1863, ang kaniadto mao ang Millerite nga Philadelphian nga kalihokan hangtod sa 1856 sa dihang kini mibalhin ngadto sa Millerite nga Laodicean nga kalihokan, nahimong usa ka legal nga narehistrong iglesia, kadaghanan ilalom sa mga pasikaran ug mga pagpamugos sa Gubat Sibil ug sa pagpanalipod sa kabatan-onan sa iglesia. Ang kalihokan natapos niadtong 1863 sa dihang kini nahimong usa ka iglesia. Pito ka tuig sa wala pa niana, niadtong 1856, gisalikway sa Laodicea ang usa ka mensahe sa bag-ong kahayag mahitungod sa mao gayod nga topiko nga maoy unang propetikong pagkadiskobre ni William Miller.
The Millerite movement and the light that is called “the commencement of the chain of truth,” the light of the “seven times” was opened up to the leadership of the Laodicean movement who gradually set aside a desire to uphold the “seven times” and at the end of seven years (“seven times”) in 1863, a new chart and prophetic message is produced without any reference to the “seven times.”
Ang kalihukang Millerite ug ang kahayag nga gitawag nga “ang pagsugod sa kadena sa kamatuoran,” ang kahayag sa “pito ka panahon,” gipadayag ngadto sa pagpangulo sa kalihukang Laodicean, kinsa sa hinayhinay mihiklin sa tinguha sa pagbarug alang sa “pito ka panahon”; ug sa katapusan sa pito ka tuig (“pito ka panahon”) niadtong 1863, usa ka bag-ong tsart ug mensaheng matagnaon ang gihimo nga walay bisan unsang paghisgot sa “pito ka panahon.”
In 1863 the conclusion of Isaiah’s sixty-five year prophecy concluded right where it started, with a civil war between north and south. The issue of slavery in 1863 had been typified by the carrying away of both the northern and southern kingdoms in fulfillment of the “seven times,” and the slavery into which Israel was carried into fitly represented the issues of slavery at the end. 1863 represents the end of the prophetic structure based upon Isaiah’s sixty-five year prophecy.
Niadtong 1863 ang katapusan sa kan-uman ug lima ka tuig nga tagna ni Isaias natuman gayod sa dapit diin kini nagsugod, uban sa usa ka gubat sibil tali sa amihanan ug habagatan. Ang isyu sa pagkaulipon niadtong 1863 gipakita na daan pinaagi sa pagkabihag sa duha ka gingharian, ang amihanang gingharian ug ang habagatang gingharian, sa katumanan sa “pito ka mga panahon,” ug ang pagkaulipon diin gidala ang Israel tukma nga nagrepresentar sa mga isyu sa pagkaulipon sa katapusan. Ang 1863 nagrepresentar sa katapusan sa propetikong estruktura nga gibase sa kan-uman ug lima ka tuig nga tagna ni Isaias.
Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:7–9.
Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios: Kini dili magapadayon, ni matuman man. Kay ang ulo sa Siria mao ang Damasco, ug ang ulo sa Damasco mao si Rezin; ug sulod sa kan-uman ug lima ka tuig mabungkag ang Ephraim, aron dili na kini mahimong usa ka katawhan. Ug ang ulo sa Ephraim mao ang Samaria, ug ang ulo sa Samaria mao ang anak ni Remaliah. Kon dili kamo motoo, sa pagkamatuod dili kamo malig-on. Isaias 7:7–9.
Rightly understood this prophecy beginning in 742 BC identifies three waymarks within a sixty-five year span. Two of the waymarks identify the starting points of twenty-five hundred and twenty years of captivity and slavery for both the northern and southern kingdoms of Israel. In 742 BC the northern and southern kingdoms were involved in a civil war, and the northern ten tribes had formed an alliance with Syria to invade the southern kingdom of Judah. Nineteen years later in 723 BC the northern ten tribes were carried into slavery by the Assyrians. Forty-six years later in 677 BC the Assyrians captured Manasseh and took him to Babylon. Twenty-five hundred and twenty years after 723 BC arrives at 1798, the time of the end and beginning of verse forty. Forty-six years later the “seven times” against the southern kingdom that began in 677 BC ended in 1844. Nineteen years later in 1863 the prophetic characteristics of 742 BC are represented to the very letter. A civil war between the northern and southern kingdoms is under way in 742 BC and 1863. In 742 BC the prediction given by Isaiah to wicked King Ahaz was concerning the impending enslavement of both the northern and southern kingdoms, and in 1863, the very center point of the Civil War President Lincoln proclaimed the Emancipation Proclamation beginning the process of ending slavery. The warning given to wicked King Ahaz in 742 BC was given in the literal glorious land typifying the message given by Lincoln in the spiritual glorious land.
Sa hustong pagsabot, kining tagna nga nagsugod niadtong 742 BC nagtimaan ug tulo ka mga waymark sulod sa kan-uman ug lima ka tuig. Duha niining mga waymark nagtimaan sa mga sinugdanan sa duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig nga pagkabinihag ug pagkaulipon alang sa amihanang gingharian ug sa habagatang gingharian sa Israel. Niadtong 742 BC ang amihanan ug habagatan nga mga gingharian nalambigit sa usa ka gubat sibil, ug ang napulo ka kaliwatan sa amihanan nakighigala sa Siria aron sa pagsulong sa habagatang gingharian sa Juda. Napulog-siyam ka tuig ang milabay, niadtong 723 BC, ang napulo ka kaliwatan sa amihanan gidala ngadto sa pagkaulipon sa mga Asirianhon. Kap-atan ug unom ka tuig ang milabay, niadtong 677 BC, gibihag sa mga Asirianhon si Manases ug gidala siya ngadto sa Babilonia. Duha ka libo lima ka gatus ug kaluhaan ka tuig human sa 723 BC moabot sa 1798, ang panahon sa katapusan ug ang sinugdanan sa bersikulo kap-atan. Kap-atan ug unom ka tuig ang milabay, ang “pito ka mga panahon” batok sa habagatang gingharian nga nagsugod niadtong 677 BC natapos niadtong 1844. Napulog-siyam ka tuig ang milabay, niadtong 1863, ang mga propetikong kinaiya sa 742 BC girepresentar sa hingpit gayod nga paagi. Ang usa ka gubat sibil tali sa amihanan ug habagatan nga mga gingharian nagpadayon niadtong 742 BC ug 1863. Niadtong 742 BC, ang panagna nga gihatag ni Isaias ngadto sa dautang Hari Ahaz mahitungod sa nagakahaduol nga pagkaulipon sa amihanang gingharian ug sa habagatang gingharian, ug niadtong 1863, sa mismong sentrong punto sa Gubat Sibil, giproklamar ni Presidente Lincoln ang Emancipation Proclamation, nga nagsugod sa proseso sa pagtapos sa pagkaulipon. Ang pasidaan nga gihatag ngadto sa dautang Hari Ahaz niadtong 742 BC gihatag diha sa literal nga mahimayaong yuta, nga naghulagway sa mensahe nga gihatag ni Lincoln diha sa espirituwal nga mahimayaong yuta.
Seven years after the messages of the “seven times” by Hiram Edson were published in 1856 Adventism produced the 1863 chart which removed the Millerite teaching of the seven times, thus calling into question multitudes of passages where Ellen White teaches that we are to repeat the messages of the Millerites, and also that we are to defend against those messages being attacked. The same year they became a legally registered church. There is more which can be written about 1863 and its prophetic implications, but what I am here noting is that there are several witnesses, both internal and external that identify the rebellion of 1863, whether it be the rebellion of the external with the southern states, or the rebellion of the internal with the rejection of the first foundational truth. 1863 is one of the events within the history of verse forty that represents a waymark that makes up the “events connected with the close of probation.”
Pito ka tuig human mapatik ang mga mensahe sa “seven times” ni Hiram Edson niadtong 1856, ang Adventismo mipagula sa tsart sa 1863 nga nagwagtang sa Millerite nga pagtulon-an sa seven times, sa ingon nagbutang sa pagduhaduha sa daghang mga pahayag diin si Ellen White nagtudlo nga kinahanglan natong sublion ang mga mensahe sa mga Millerite, ug usab nga kinahanglan natong panalipdan batok sa pag-atake niadtong mga mensahe. Sa maong tuig usab, nahimo sila nga usa ka legal nga narehistrong iglesia. Aduna pay dugang nga mahimong isulat mahitungod sa 1863 ug sa mga propetikong implikasyon niini, apan ang akong ginatimaan dinhi mao nga adunay pipila ka mga saksi, sa sulod ug sa gawas, nga nagaila sa pagrebelde sa 1863, bisan pa kini ang pagrebelde sa gawas pinaagi sa mga habagatang estado, o ang pagrebelde sa sulod pinaagi sa pagsalikway sa nahaunang pundasyonal nga kamatuoran. Ang 1863 maoy usa sa mga hitabo sulod sa kasaysayan sa bersikulo kwarenta nga nagrepresentar sa usa ka timaan sa dalan nga naglangkob sa “mga hitabo nga nalangkit sa pagtapos sa panahon sa gracia.”
1863 aligns with the beginning of forty years in the wilderness for ancient literal Israel. At the end of the forty years Joshua led ancient Israel into the Promised Land and they brought down Jericho and pronounced a curse upon any who would rebuild Jericho. In 1863 the leadership of Laodicean Adventism rebuilt Jericho. 1863 is represented in the beginning and ending of the forty years in the wilderness. 1863 is a prophetic waymark that ties together history of the external and internal lines of verse forty’s history. There is the seventh church, “a church judged” as the word “Laodicea” means, entering into a period represented by an entire generation dying in the wilderness. At the same point, the first Republican president is beginning the work of freeing the slaves, thus typifying the last Republican Presidents who will implement martial law in a period of crisis leading to what inspiration calls “national ruin.”
Ang 1863 nahiuyon sa sinugdanan sa kap-atan ka tuig didto sa kamingawan alang sa karaang literal nga Israel. Sa katapusan sa kap-atan ka tuig si Josue maoy nangulo sa karaang Israel ngadto sa Yutang Saad, ug ilang gipukan ang Jerico ug nagpahibalo ug tunglo batok kang bisan kinsa nga magatukod pag-usab sa Jerico. Niadtong 1863 ang pagpangulo sa Laodiceanong Adventismo maoy nagtukod pag-usab sa Jerico. Ang 1863 gilarawan sa sinugdanan ug sa katapusan sa kap-atan ka tuig didto sa kamingawan. Ang 1863 maoy usa ka propetikong timailhan nga nagbugkos sa kasaysayan sa panggawas ug sa sulod nga mga linya sa kasaysayan sa bersikulo 40. Anaa ang ikapitong iglesia, “usa ka iglesia nga gihukman,” sumala sa kahulogan sa pulong “Laodicea,” nga misulod ngadto sa usa ka yugto nga gilarawan pinaagi sa pagkamatay sa tibuok usa ka kaliwatan didto sa kamingawan. Sa mao gihapong punto, ang unang Republikano nga presidente nagsugod sa buluhaton sa pagpagawas sa mga ulipon, sa ingon nagatipolohiya sa ulahing mga Republikano nga mga Presidente nga magapatuman sa militar nga balaod sa panahon sa krisis nga modala ngadto sa gitawag sa inspirasyon nga “nasudnong pagkagun-ob.”
In the waymarks of the beginning the waymarks of the end are represented and the events connected with the close of the judgment were typified in the events connected with the opening of the judgment. The rebellion at Kadesh in rejecting the message of Joshua and Caleb at the beginning of the forty years typified the rebellion of Moses’ in striking the Rock at Kadesh at the end of the forty years. 1863 identifies the Sunday law where Laodicea is spewed out of the mouth of the Lord, and where the twenty-five ancient men in Jerusalem are bowing to the sun in Ezekiel chapter eight, and where Shiloh is repeated upon those who trust in the lying words, “the temple of the Lord are we.”
Diha sa mga timaan sa dalan sa sinugdanan gilarawan ang mga timaan sa dalan sa katapusan, ug ang mga hitabo nga nalangkit sa pagtapos sa paghukom gitipo diha sa mga hitabo nga nalangkit sa pagbukas sa paghukom. Ang pagrebelde sa Kadesh pinaagi sa pagsalikway sa mensahe ni Joshua ug Caleb sa sinugdanan sa kap-atan ka tuig mitipo sa pagrebelde ni Moises sa paghapak sa Bato didto sa Kadesh sa katapusan sa kap-atan ka tuig. Ang 1863 nagtimaan sa balaod sa Domingo diin ang Laodicea igasuka gikan sa baba sa Ginoo, ug diin ang kaluhaan ug lima ka tigulang nga mga lalaki sa Jerusalem nagyukbo ngadto sa adlaw diha sa Ezekiel kapitulo otso, ug diin ang Shiloh gisubli ibabaw niadtong nagsalig sa malimbongong mga pulong, “ang templo sa Ginoo mao kami.”
We will continue this study of Panium in the next article.
Padayonon nato kining pagtuon mahitungod sa Panium sa sunod nga artikulo.