With the collapse of the USSR in 1989 verse forty of Daniel eleven was fulfilled. Verse forty-one is the Sunday law in the United States, as is verse sixteen. From 1989 until the Sunday law in the United States verse forty is empty. The collapse of the USSR in 1989 was also identified in verse ten of Daniel eleven, that was initially fulfilled by Antiochus Magnus.
Sa pagkapukan sa USSR niadtong 1989, natuman ang bersikulo kwarenta sa Daniel onse. Ang bersikulo kwarenta ug usa mao ang balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa, maingon man ang bersikulo disi-sais. Gikan sa 1989 hangtod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa, walay sulod ang bersikulo kwarenta. Ang pagkapukan sa USSR niadtong 1989 giila usab diha sa bersikulo diyes sa Daniel onse, nga sa sinugdan natuman pinaagi kang Antiochus Magnus.
Antiochus III Magnus the Seleucid “king of the north,” ruled from 223–187 BC and sought to reclaim territories lost to the Ptolemies (the “king of the south”) after the Third Syrian War (246–241 BC). His campaign in the Fourth Syrian War (219–217 BC) aimed to retake Coele-Syria, Phoenicia, and Palestine. In 219 BC Antiochus marched south, capturing Seleucia-in-Pieria, Tyre, and Ptolemais (Acre), regaining coastal strongholds. In 218 BC he advanced further, taking Philadelphia (Amman) and pressing toward Egypt’s frontier, intent on reclaiming lost Seleucid lands down to Gaza. Antiochus halted his march in 218 BC, consolidating gains and preparing for a decisive push. Ptolemy IV Philopator, the Ptolemaic king, mustered an army to meet him, bolstered by Egyptian troops. Verse ten of Daniel eleven sets forth this movement of Antiochus, thus prefiguring the collapse of the USSR in 1989, and typifying verse forty.
Si Antiochus III Magnus, ang Seleucid nga “hari sa amihanan,” naghari gikan sa 223–187 BC ug nagtinguha sa pagbawi sa mga teritoryo nga nawala ngadto sa mga Ptolemy (ang “hari sa habagatan”) human sa Ikatulong Gubat Siryano (246–241 BC). Ang iyang kampanya sa Ikaupat nga Gubat Siryano (219–217 BC) nagtumong sa pag-ilog pag-usab sa Coele-Syria, Phoenicia, ug Palestina. Sa 219 BC si Antiochus milakaw paingon sa habagatan, nga miilog sa Seleucia-in-Pieria, Tiro, ug Ptolemais (Acre), ug nabawi ang mga kuta sa kabaybayonan. Sa 218 BC mipadayon pa siya sa unahan, nga miilog sa Philadelphia (Amman) ug mipadayon ngadto sa utlanan sa Ehipto, nga adunay tuyo sa pagbawi sa nawalang mga yuta sa Seleucid hangtod sa Gaza. Si Antiochus mihunong sa iyang pagmartsa sa 218 BC, nga nagpalig-on sa mga nabatonan ug nangandam alang sa usa ka mahukmanong paningkamot. Si Ptolemy IV Philopator, ang Ptolemaic nga hari, nagtigom ug usa ka kasundalohan aron atubangon siya, nga gipalig-on sa mga sundalong Ehiptohanon. Ang bersikulo napulo sa Daniel onse nagbutyag niining lihoka ni Antiochus, sa ingon nagapaunang hulagway sa pagkapukan sa USSR niadtong 1989, ug nagatipo sa bersikulo kwarenta.
But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.
Apan ang iyang mga anak mapukaw, ug magatigom sa usa ka panon sa dagkong mga kasundalohan; ug ang usa moanhi sa pagkatinuod, ug mobaha, ug molatas; unya siya mobalik, ug mapukaw, bisan hangtod sa iyang kuta. Daniel 11:10.
When the king of the north in verse forty “overflows and passes over” it aligns with verse ten’s king of the north “overflowing and passing through.” In both verses it is the identical Hebrew words, that are simply translated a little differently. It is the same expression as found in Isaiah 8:8.
Sa diha nga ang hari sa amihanan diha sa bersikulo kwarenta “molapaw ug moagi,” nagkatakdo kini sa hari sa amihanan sa bersikulo diyes nga “nagabaha ug nagaagi.” Sa duha ka bersikulo, mao ra kini ang managsamang Hebreohanong mga pulong, nga gihubad lamang sa diyutayng kalainan. Mao kini ang mao rang pahayag nga makita sa Isaias 8:8.
And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.
Ug siya moagi sa Juda; siya molapaw ug moagi ibabaw, siya moabot bisan hangtod sa liog; ug ang pagkaylap sa iyang mga pako mopuno sa gilapdon sa imong yuta, O Immanuel. Isaias 8:8.
Each of the three verses is identifying a southern king being defeated by a northern king. Antiochus the northern king prevails over Ptolemy the southern king, just as Sennacherib prevailed over Judah the southern king, and just as the king of the north in verse forty swept away the USSR in 1989. Three verses along with the three historical fulfillments of those verses, identify the “time of the end” in 1989. Thus, verse ten is 1989 and verse sixteen is the Sunday law in the United States, as is verse forty-one.
Ang matag usa sa tulo ka mga bersikulo nagpakaila sa usa ka hari sa habagatan nga gipildi sa usa ka hari sa amihanan. Si Antiochus, ang hari sa amihanan, midaog batok kang Ptolemy, ang hari sa habagatan, maingon nga si Sennacherib midaog batok sa Juda, ang hari sa habagatan, ug maingon usab nga ang hari sa amihanan sa bersikulo kuwarenta mipapas sa USSR niadtong 1989. Ang tulo ka mga bersikulo, uban sa tulo ka makasaysayanong katumanan nianang mga bersikulo, nagtimaan sa “panahon sa katapusan” diha sa 1989. Busa, ang bersikulo napulo mao ang 1989 ug ang bersikulo disisais mao ang balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa, maingon man ang bersikulo kuwarenta ug usa.
Verses eleven through fifteen is a line of Scripture, which also has a historical fulfillment that identifies specific prophetic waymarks within the hidden history of verse forty. Before the Sunday law in the United States, but after 1989 the battle of Raphia and its aftermath is set forth in verses eleven and twelve, and the battle of Panium is set forth in verses thirteen to fifteen.
Ang mga bersikulo onse hangtod kinse mao ang usa ka linya sa Kasulatan, nga adunay usab historikal nga katumanan nga nag-ila sa piho nga mga ilhanang tagnaon sulod sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kwarenta. Sa wala pa ang balaod sa Domingo sa Estados Unidos, apan human sa 1989, ang gubat sa Raphia ug ang mga sangpotanan niini gipadayag diha sa mga bersikulo onse ug dose, ug ang gubat sa Panium gipadayag diha sa mga bersikulo trese hangtod kinse.
The Sunday law is the time appointed; for it is there that the deadly wound of the papacy is healed, and the pope returns to the throne of the earth. That empowerment was typified by the enthronement of the papacy in 538, and by the enthronement of pagan Rome at the battle of Actium. Once prophetically enthroned pagan Rome ruled supremely for 360 years. Once the papacy was enthroned in 538, she ruled supremely for twelve hundred and sixty years. Once the deadly wound is healed at the Sunday law the papacy will rule supremely for a symbolic 42 months.
Ang balaod sa Domingo mao ang gitakdang panahon; kay didto mamaayo ang makamatay nga samad sa kapapahan, ug ang papa mobalik sa trono sa yuta. Kana nga paghatag ug gahum gisimbolohan pinaagi sa paglingkod sa kapapahan sa trono niadtong 538, ug pinaagi sa paglingkod sa paganong Roma sa trono sa gubat sa Actium. Sa dihang ang paganong Roma naluklok sa trono sumala sa tagna, naghari siya nga labing labaw sulod sa 360 ka tuig. Sa dihang ang kapapahan naluklok sa trono niadtong 538, naghari siya nga labing labaw sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig. Sa dihang mamaayo ang makamatay nga samad sa balaod sa Domingo, ang kapapahan magahari nga labing labaw sulod sa simbolikong 42 ka bulan.
And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.
Ug nakita ko ang usa sa iyang mga ulo nga daw samaran ngadto sa kamatayon; ug ang iyang samad nga makamatay naayo: ug ang tibook kalibutan nahibulong sa pagsunod sa mapintas nga mananap. Ug ilang gisimba ang dragon nga mihatag ug gahum ngadto sa mapintas nga mananap: ug ilang gisimba ang mapintas nga mananap, nga nagaingon, Kinsa ba ang sama sa mapintas nga mananap? kinsa ba ang arang makahimo ug gubat batok kaniya? Ug gihatagan siya ug baba nga nagasulti ug dagkung mga butang ug mga pagpasipala; ug gihatagan siya ug gahum sa pagpadayon sulod sa kap-atan ug duha ka bulan. Pinadayag 13:3–5.
Verse 27 says “both” of these kings:
Ang bersikulo 27 nag-ingon “ang duha” niining mga hari:
And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.
Ug ang kasingkasing niining duruha ka hari magtinguha sa pagbuhat ug kadautan, ug sila manulti ug mga bakak sa usa ka lamesa; apan kini dili mouswag, kay ang katapusan maanaa pa sa panahon nga gitagal. Daniel 11:27.
The two kings in verse twenty-seven are the kings in the previous two verses who thereafter fought the battle of Actium.
Ang duha ka mga hari sa bersikulo baynte-siete mao ang mga hari nga gihisgutan sa nag-unang duha ka mga bersikulo, nga sa ulahi nakiggubat sa gubat sa Actium.
And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.
Ug iyang pakusgon ang iyang gahum ug ang iyang kaisog batok sa hari sa habagatan uban ang usa ka dakung kasundalohan; ug ang hari sa habagatan mapukaw ngadto sa gubat uban ang usa ka hilabihan kadaku ug gamhanang kasundalohan; apan siya dili makabarug, kay sila magalalang ug mga lalang batok kaniya. Oo, sila nga mokaon sa bahin sa iyang kalan-on magalaglag kaniya, ug ang iyang kasundalohan moawas nga daw baha; ug daghan ang mangapukan nga pinatay. Daniel 11:25, 26.
Verse twenty-seven therefore creates an anomaly that needs to be understood before we proceed. In verse twenty-four the “time” represents a 360-year period beginning at the battle of Actium and concluding at the appointed time in the year 330.
Busa ang bersikulo baynte-siyete nagmugna ug usa ka dili kasagaran nga kahimtang nga kinahanglan masabtan una kita mopadayon. Sa bersikulo baynte-kuwatro, ang “panahon” nagrepresentar sa usa ka yugto nga 360 ka tuig nga nagsugod sa gubat sa Actium ug natapos sa tinudlong panahon sa tuig 330.
The king of the south in the battle was Cleopatra, who was in an alliance with Marc Antony. Octavius was the king of the north who would defeat them both. At the time appointed (31 BC) the two kings who had previously sat down at one table and told lies to one another would confront each other at the battle of Actium.
Ang hari sa habagatan diha sa gubat mao si Cleopatra, nga diha sa usa ka pakigsaad uban kang Marc Antony. Si Octavius mao ang hari sa amihanan nga mopildi kanilang duha. Sa gitakdang panahon (31 BC) ang duha ka mga hari nga kaniadto nanglingkod sa usa ka lamesa ug nagbinakakay sa usag usa mag-atubangay sa usag usa diha sa gubat sa Actium.
The two kings at the table align with the history of the battle of Panium (verses 13 through 15), where there was an alliance of Antiochus Magnus and Phillip of Macedon. That historical alliance corresponds with the symbolic alliance represented in the name of Panium in the time of Christ—Caesarea Philippi. The alliance is also represented in verse forty when the USSR is swept away in 1989 through an alliance between Reagan and pope John Paul II. The two kings tell lies to each other before 31 BC, which aligns with the Sunday law in the United States, and therefore their lies occur before verse sixteen, during the history represented by verses thirteen to fifteen which were fulfilled at the battle of Panium seventeen years after the battle of Raphia, and one hundred and thirty-seven years before Pompey conquered Jerusalem in fulfillment of verse sixteen.
Ang duha ka hari diha sa lamesa nahiuyon sa kasaysayan sa gubat sa Panium (mga bersikulo 13 hangtod 15), diin may usa ka pakigsaad tali ni Antiochus Magnus ug ni Phillip sa Macedon. Kana nga pakigsaad sa kasaysayan motakdo sa simbolikong pakigsaad nga girepresentar sa ngalan sa Panium sa panahon ni Cristo—Caesarea Philippi. Ang pakigsaad girepresentar usab diha sa bersikulo kuwarante sa dihang ang USSR gilaglag sa 1989 pinaagi sa usa ka pakigsaad tali ni Reagan ug ni papa John Paul II. Ang duha ka hari nagsinabakay ug mga bakak sa usag usa sa wala pa ang 31 BC, nga motakdo sa balaod sa Dominggo sa Estados Unidos, ug busa ang ilang mga bakak nahitabo sa wala pa ang bersikulo 16, sulod sa kasaysayan nga girepresentahan sa mga bersikulo 13 ngadto sa 15 nga natuman sa gubat sa Panium napulog-pito ka tuig human sa gubat sa Raphia, ug usa ka gatos ug katloan ug pito ka tuig sa wala pa gisakop ni Pompey ang Jerusalem sa katumanan sa bersikulo 16.
In verse twenty-eight Octavius, the victor over both Cleopatra (the king of the south) and Marc Antony, “returns into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land.” Uriah Smith identifies these two victories as Actium in 31 BC and the destruction of Jerusalem in 70 AD. Verse twenty-eight is therefore identifying a history which begins at the battle of Actium, which is the beginning of the 360 years and the destruction of Jerusalem in 70 AD.
Sa bersikulo beinte-otso si Octavius, ang mananaog batok kang Cleopatra (ang hari sa habagatan) ug kang Marc Antony, “mobalik ngadto sa iyang yuta uban ang daghang bahandi; ug ang iyang kasingkasing batok sa balaang tugon; ug siya magbuhat ug dagkong buhat, ug mobalik sa iyang kaugalingong yuta.” Giila ni Uriah Smith kining duruha ka mga kadaugan ingon nga ang Actium niadtong 31 BC ug ang paglaglag sa Jerusalem niadtong 70 AD. Busa, ang bersikulo beinte-otso nagtimaan sa usa ka kasaysayan nga nagsugod sa gubat sa Actium, nga mao ang sinugdanan sa 360 ka tuig, ug sa paglaglag sa Jerusalem niadtong 70 AD.
Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. Daniel 11:28.
Unya mobalik siya sa iyang yuta uban ang daghang mga bahandi; ug ang iyang kasingkasing mahimong batok sa balaang tugon; ug siya magabuhat ug dagkung mga buhat, ug mobalik sa iyang kaugalingong yuta. Daniel 11:28.
The last phrase of verse twenty-four (even for a time) onward represents a historical line which began in 31 BC and concludes in the last phrase of verse thirty-one (shall place the abomination that maketh desolate) which was fulfilled in 538. The line begins with the battle of Actium, which marks the beginning of pagan Rome ruling supremely for three hundred and sixty years. The line ends in 538 with papal Rome beginning to rule supremely for twelve hundred and sixty years. Within the verses and the history which fulfilled the verses the time appointed in 330 represents a division in the history of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy. After the initial period of ruling supremely for three hundred and sixty years, there follows two hundred and eight years of disintegration of the empire in advance of the papacy taking the throne in verse thirty-one in the year 538. In the sequence of those eight verses only verse twenty-seven identifies a historical fulfillment that occurred before the battle of Actium in 31 BC.
Ang kataposang hugpong sa bersikulo baynte-kuwatro (bisan sa usa ka panahon) padayon nagrepresentar sa usa ka makasaysayanong linya nga nagsugod niadtong 31 BC ug natapos sa kataposang hugpong sa bersikulo traynta’y-uno (ibutang ang mangil-ad nga butang nga nagapahimong biniyaan) nga natuman niadtong 538. Ang linya nagsugod sa gubat sa Actium, nga nagtimaan sa sinugdanan sa pagdumala sa pagano nga Roma sa kinahalangdong kagahum sulod sa tulo ka gatus ug kan-uman ka tuig. Ang linya matapos niadtong 538 uban sa pagsugod sa pagdumala sa papa nga Roma sa kinahalangdong kagahum sulod sa usa ka libo duha ka gatus ug kan-uman ka tuig. Sulod sa mga bersikulo ug sa kasaysayan nga nagtuman sa mga bersikulo, ang gitakdang panahon niadtong 330 nagrepresentar sa usa ka pagkabahin sa kasaysayan sa pagano nga Roma ingon nga ikaupat nga gingharian sa tagna sa Biblia. Human sa unang yugto sa pagdumala sa kinahalangdong kagahum sulod sa tulo ka gatus ug kan-uman ka tuig, misunod ang duha ka gatus ug walo ka tuig nga pagkabungkag sa emperyo sa dili pa ang kapapahan modawat sa trono diha sa bersikulo traynta’y-uno sa tuig 538. Sa han-ay niadtong walo ka bersikulo, ang bersikulo baynte-siyete lamang ang nagila sa usa ka makasaysayanong katumanan nga nahitabo sa wala pa ang gubat sa Actium niadtong 31 BC.
Verse twenty-seven identifies a meeting between two kings in advance of the “appointed time” and verse twenty-nine identifies an “appointed time.” Verse twenty-seven’s “appointed time” is the beginning of the three hundred and sixty year period and the “appointed time” of verse twenty-nine is the ending of the three hundred and sixty year period. The beginning and ending represent an “appointed time.”
Ang bersikulo baynte-siete nagpaila sa usa ka panagtagbo tali sa duha ka hari sa wala pa ang “gitakdang panahon,” ug ang bersikulo baynte-nuebe nagpaila sa usa ka “gitakdang panahon.” Ang “gitakdang panahon” sa bersikulo baynte-siete mao ang sinugdanan sa tulo ka gatus ug kan-uman ka tuig nga yugto, ug ang “gitakdang panahon” sa bersikulo baynte-nuebe mao ang katapusan sa tulo ka gatus ug kan-uman ka tuig nga yugto. Ang sinugdanan ug ang katapusan nagrepresentar sa usa ka “gitakdang panahon.”
The empowerment of pagan Rome began when it conquered the third geographical obstacle as represented in Daniel 8:9.
Ang paghatag ug gahum sa paganong Roma nagsugod sa dihang gilupig niini ang ikatulong heograpikal nga babag, ingon sa gilarawan sa Daniel 8:9.
And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.
Ug gikan sa usa kanila mitungha ang usa ka gamay nga sungay, nga mitubo pag-ayo sa pagkadaku, paingon sa habagatan, ug paingon sa sidlakan, ug paingon sa maanindot nga yuta. Daniel 8:9.
The empowerment began at the battle of Actium, and the subsequent subjection of the king of the south (Egypt) in verse nine of chapter eight.
Ang paghatag ug gahum nagsugod sa gubat sa Actium, ug sa misunod nga pagpailalom sa hari sa habagatan (Ehipto) diha sa bersikulo 9 sa kapitulo 8.
The ending of pagan Rome’s rules as the fourth kingdom of Bible prophecy ended in 538 when papal Rome overcame its third geographical obstacle. The entire five-hundred and sixty-eight year period from the battle of Actium unto 538 begins with pagan Rome conquering it’s third obstacle and becoming the fourth kingdom of Bible prophecy, and it ends when papal Rome conquers it’s third geographical obstacle.
Ang katapusan sa pagmando sa paganong Roma ingon nga ikaupat nga gingharian sa tagna sa Biblia natapos niadtong 538 sa dihang ang papal nga Roma nakabuntog sa ikatulo niini nga heograpikal nga babag. Ang tibuok lima ka gatus ug kan-uman ug walo ka tuig nga yugto gikan sa gubat sa Actium hangtod sa 538 nagsugod sa dihang ang paganong Roma mibuntog sa ikatulo niyang babag ug nahimong ikaupat nga gingharian sa tagna sa Biblia, ug natapos kini sa dihang ang papal nga Roma mibuntog sa ikatulo niyang heograpikal nga babag.
As the fourth kingdom of Bible prophecy, the history represented identifies two periods, the first when Rome exalts itself followed by a period describing Rome’s fall. The beginning of the first period of exaltation is also the beginning of the entire period pagan Rome ruled as the fourth kingdom of Bible prophecy. The first period of Rome’s exaltation begins and ends with an appointed time, and it also begins with the joining of the northern and southern kingdoms. It ends with the division into an eastern kingdom and a western kingdom. Beginning and ending with an appointed time and the beginning and ending represent the four divisions of Alexander’s kingdom.
Ingon ikaupat nga gingharian sa tagna sa Biblia, ang kasaysayan nga girepresentar nagpaila sa duha ka mga panahon: ang nahauna sa dihang gibayaw sa Roma ang iyang kaugalingon, ug gisundan kini sa usa ka panahon nga naghulagway sa pagkapukan sa Roma. Ang sinugdanan sa nahaunang panahon sa pagpabayaw mao usab ang sinugdanan sa tibuok nga panahon nga ang paganong Roma nagmando isip ikaupat nga gingharian sa tagna sa Biblia. Ang nahaunang panahon sa pagpabayaw sa Roma nagsugod ug natapos pinaagi sa usa ka tinudlong panahon, ug nagsugod usab kini sa paghiusa sa amihanang ug habagatang mga gingharian. Kini natapos sa pagkabahin ngadto sa usa ka sidlakang gingharian ug usa ka kasadpang gingharian. Ang pagsugod ug pagtapos pinaagi sa usa ka tinudlong panahon, ug ang sinugdanan ug katapusan, nagrepresentar sa upat ka mga pagkabahin sa gingharian ni Alexander.
The two appointed times of verses twenty-seven and twenty-nine represent a beginning and ending waymark describing the period when Rome rules supremely. At the Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one and verse sixteen of Daniel eleven the period for modern Rome to rule supremely for forty-two symbolic months begins. The first appointed time of verse twenty-seven is the Sunday law in the United States and the second appointed time represents when the last nation on earth follows the example of the United States and enforces the last Sunday law and in so doing identifies the worldwide enforcement of the idol sabbath.
Ang duha ka gitakdang panahon sa bersikulo baynte-siyete ug baynte-nwebe nagrepresentar sa usa ka sinugdanan ug usa ka katapusang timailhan nga naghulagway sa yugto sa dihang ang Roma naghari sa labing hataas nga pagkagamhanan. Sa balaod sa Dominggo sa Tinipong Bansa sa Amerika, sa katumanan sa bersikulo kwarenta’y-uno ug bersikulo disi-sais sa Daniel onse, nagsugod ang yugto alang sa modernong Roma sa paghari sa labing hataas nga pagkagamhanan sulod sa kap-atan ug duha ka simbolikong bulan. Ang nahaunang gitakdang panahon sa bersikulo baynte-siyete mao ang balaod sa Dominggo sa Tinipong Bansa sa Amerika, ug ang ikaduhang gitakdang panahon nagrepresentar sa panahon nga ang katapusang nasod sa yuta mosunod sa panig-ingnan sa Tinipong Bansa sa Amerika ug magpatuman sa katapusang balaod sa Dominggo, ug sa pagbuhat niini nagpaila sa tibuok-kalibutang pagpatuman sa idolong igpapahulay nga adlaw.
Those two prophetic waymarks are the Sunday law in the United States unto the world Sunday law enforcement, and those two Sunday laws are the two appointed times in verse twenty-seven and twenty-nine. The first appointed time of verse twenty-seven was also typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the papal Sunday law at the Counsel of Orleans in 538 represents the worldwide Sunday law.
Kining duha ka profetikong timailhan mao ang balaod sa Dominggo sa Tinipong Bansa sa Amerika padulong sa pagpatuman sa balaod sa Dominggo sa tibuok kalibotan, ug kining duha ka mga balaod sa Dominggo mao ang duha ka tinudlong panahon diha sa bersikulo baynte-siyete ug baynte-nuwebe. Ang nahaunang tinudlong panahon sa bersikulo baynte-siyete gitipohan usab pinaagi sa balaod sa Dominggo ni Constantine niadtong 321, ug ang papal nga balaod sa Dominggo sa Konseho sa Orleans niadtong 538 nagrepresentar sa tibuok-kalibotang balaod sa Dominggo.
In the context of verses thirteen through fifteen the battle of Panium is the history that precedes the Sunday law of verse sixteen. Within that history the meeting of the two kings who lie to each other is fulfilled. Verse thirteen through fifteen are part of the history represented in verses ten through sixteen. The verses identify the fourth Syrian War in verse ten, the battle of Raphia in verse eleven, and the aftermath of that battle in verse twelve. Verses thirteen through fifteen represent the history of the year 200 BC when the battle of Panium was fulfilled, and when pagan Rome represented as the robbers of thy people enter the prophetic narrative.
Sa konteksto sa bersikulo trese hangtod kinse, ang gubat sa Panium mao ang kasaysayan nga nag-una sa balaod sa Domingo sa bersikulo disi-sais. Sulod nianang kasaysayan, ang panagtagbo sa duha ka hari nga nagbakak sa usag usa natuman. Ang bersikulo trese hangtod kinse kabahin sa kasaysayan nga girepresentahan sa bersikulo napulo hangtod disi-sais. Gilauman sa mga bersikulo ang ikaupat nga Gubat sa Siria diha sa bersikulo napulo, ang gubat sa Raphia diha sa bersikulo onse, ug ang sangpotanan sa maong gubat diha sa bersikulo dose. Ang bersikulo trese hangtod kinse nagrepresentar sa kasaysayan sa tuig 200 BC sa dihang natuman ang gubat sa Panium, ug sa dihang ang paganong Roma, nga girepresentahan ingon nga mga tulisan sa imong katawohan, misulod sa profetikong asoy.
Daniel eleven verse forty identifies the collapse of the USSR in 1989 and verse sixteen identifies the Sunday law in the United States. The meeting between two kings who tell lies to one another in advance of the time appointed, which was the battle of Actium, do so within the history of verse forty that follows the time of the end in 1989 and concludes at the Sunday law in the United States. Verse twenty-seven is a waymark in the hidden history of verse forty, occurring after 1989, but before the Sunday law. The “meeting” of verse twenty-seven is a waymark before the empowerment of Rome at the Sunday law. There are several waymarks that lead up to the empowerment of the papacy in 538, and these waymarks also occur before the time appointed. One of those prophetic waymarks is the decree of Justinian in 533, that fulfilled verse thirty’s reference to having “intelligence with those that forsake the covenant.”
Ang Daniel kapitulo onse bersikulo kwarenta nagtimaan sa pagkahugno sa USSR niadtong 1989, ug ang bersikulo disisais nagtimaan sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos. Ang panagtagbo sa duha ka mga hari nga nagasultihanay ug mga bakak sa usag usa sa dili pa ang gitakdang panahon, nga mao ang gubat sa Actium, nahitabo sulod sa kasaysayan sa bersikulo kwarenta nga nagsunod sa panahon sa katapusan niadtong 1989 ug nagatapos sa balaod sa Domingo sa Estados Unidos. Ang bersikulo baynte-siyete usa ka ilhanan sa dalan sa tinagong kasaysayan sa bersikulo kwarenta, nga mahitabo human sa 1989, apan sa dili pa ang balaod sa Domingo. Ang “panagtagbo” sa bersikulo baynte-siyete usa ka ilhanan sa dalan sa dili pa ang paghatag ug gahum sa Roma diha sa balaod sa Domingo. Adunay daghang mga ilhanan sa dalan nga nagdala ngadto sa paghatag ug gahum sa pagkapapa niadtong 538, ug kining mga ilhanan sa dalan mahitabo usab sa dili pa ang gitakdang panahon. Usa niadtong mga profetikong ilhanan sa dalan mao ang sugo ni Justinian niadtong 533, nga nagtuman sa reperensiya sa bersikulo traynta mahitungod sa pagbaton ug “panabot uban niadtong mga mibiya sa tugon.”
The other waymarks that lead to the time appointed in the history of pagan Rome are the year 330 when pagan Rome cast down and simultaneously gave the “seat,” to the papal power. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy. In fulfillment of Daniel seven pagan Rome removed “three horns” for the papacy, the last being the removal of the Ostrogoths from the city of Rome in 538. In 508 the religion of paganism was set aside as the legal religion of the realm and was replaced with Catholicism. 538 represents the Sunday law of verse forty-one, and 496 represents 1989 when Reagan as with Clovis dedicated his power to the pope of Rome. The year 330 identifies the Sunday law, for it is there that the papacy returns to the seat of authority.
Ang ubang mga timaan sa dalan nga modala ngadto sa gitakdang panahon sa kasaysayan sa pagano nga Roma mao ang tuig 330 sa dihang gipukan sa pagano nga Roma ug sa samang higayon gihatag ang “lingkoranan” ngadto sa gahum sa pagkapapa. Niadtong 496 gihatag ni Clovis ang iyang “gahum” ngadto sa pagkapapa. Sa katumanan sa Daniel 7, gikuha sa pagano nga Roma ang “tulo ka sungay” alang sa pagkapapa, ug ang ulahi mao ang pagtangtang sa mga Ostrogoth gikan sa siyudad sa Roma niadtong 538. Niadtong 508 ang relihiyon sa pagano gisalikway ingon nga legal nga relihiyon sa gingharian ug gipulihan sa Katolisismo. Ang 538 nagrepresentar sa balaod sa Domingo sa bersikulo 41, ug ang 496 nagrepresentar sa 1989 sa dihang si Reagan, maingon kang Clovis, mitugyan sa iyang gahum ngadto sa papa sa Roma. Ang tuig 330 nagtimaan sa balaod sa Domingo, kay didto mibalik ang pagkapapa ngadto sa lingkoranan sa awtoridad.
This identifies that both 538 and 330 represent the time appointed, which is verses sixteen and forty-one. 496 represents 1989 fulfilled verse ten and verse forty in Daniel eleven and Isaiah 8:8. 508 identifies when the religion of the realm is set aside for Catholicism. Beginning with Clovis in 496 through 508, a progressive removal and replacement of the legal religion of the realm was illustrated. In the history beginning in 330 a progressive demise of Western Rome is represented by the first four trumpets, thus identifying progressive destruction that begins at the Sunday law in the United States.
Kini nagpakita nga ang 538 ug ang 330 kapuwa nagrepresentar sa gitakdang panahon, nga mao ang bersikulo 16 ug 41. Ang 496 nagrepresentar sa 1989 nga nagtuman sa bersikulo 10 ug bersikulo 40 sa Daniel 11 ug Isaias 8:8. Ang 508 nagpakita kon kanus-a ang relihiyon sa gingharian gipahiluna aron ilisan alang sa Katolisismo. Sugod kang Clovis niadtong 496 hangtod sa 508, gipakita ang usa ka anam-anam nga pagtangtang ug pagpuli sa legal nga relihiyon sa gingharian. Sa kasaysayan nga nagsugod sa 330, ang usa ka anam-anam nga pagkapukan sa Kasadpang Roma girepresentar sa unang upat ka mga trumpeta, sa ingon nagpakita sa anam-anam nga paglaglag nga nagsugod sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa.
The progressive fall of pagan Rome following Constantine’s Sunday law in 321 illustrates the fall of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy that arrives at the Sunday law. Then the four trumpet judgments are brought upon the United States as Sister White has identified when she states that “national apostacy will be followed by national ruin.” Ezekiel adds witness to a fourfold punishment.
Ang hinay-hinay nga pagkapukan sa paganong Roma human sa balaod sa Dominggo ni Constantine niadtong 321 naghulagway sa pagkapukan sa Estados Unidos ingon nga ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia nga moabut sa balaod sa Dominggo. Unya ang upat ka mga paghukom sa trumpeta ipahamtang ibabaw sa Estados Unidos, sumala sa giila ni Sister White sa dihang siya miingon nga “ang nasudnong apostasya pagasundan sa nasudnong kalaglagan.” Ang Ezekiel nagdugang ug pagpamatuod mahitungod sa upat ka pilo nga silot.
The word of the Lord came again to me, saying, Son of man, when the land sinneth against me by trespassing grievously, then will I stretch out mine hand upon it, and will break the staff of the bread thereof, and will send famine upon it, and will cut off man and beast from it: Though these three men, Noah, Daniel, and Job, were in it, they should deliver but their own souls by their righteousness, saith the Lord God. If I cause noisome beasts to pass through the land, and they spoil it, so that it be desolate, that no man may pass through because of the beasts: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters; they only shall be delivered, but the land shall be desolate. Or if I bring a sword upon that land, and say, Sword, go through the land; so that I cut off man and beast from it: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters, but they only shall be delivered themselves. Or if I send a pestilence into that land, and pour out my fury upon it in blood, to cut off from it man and beast: Though Noah, Daniel, and Job, were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither son nor daughter; they shall but deliver their own souls by their righteousness. For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Yet, behold, therein shall be left a remnant that shall be brought forth, both sons and daughters: behold, they shall come forth unto you, and ye shall see their way and their doings: and ye shall be comforted concerning the evil that I have brought upon Jerusalem, even concerning all that I have brought upon it. And they shall comfort you, when ye see their ways and their doings: and ye shall know that I have not done without cause all that I have done in it, saith the Lord God. Ezekiel 14:12–23.
Ang pulong ni Jehova miabut pag-usab kanako, nga nagaingon: Anak sa tawo, sa diha nga ang yuta makasala batok kanako pinaagi sa hilabihang paglapas, nan tuy-oron ko ang akong kamot batok niini, ug pagabungkagon ko ang sungkod sa iyang tinapay, ug padad-an ko kini ug gutom, ug wagtangon ko gikan niini ang tawo ug ang mananap. Bisan pa kon kining tulo ka tawo, si Noe, si Daniel, ug si Job, anaa pa niini, iluwas lamang nila ang ilang kaugalingong mga kalag pinaagi sa ilang pagkamatarong, nagaingon ang Ginoong Jehova. Kon paagion ko ang mga makalilisang nga mananap sa yuta, ug laglagon nila kini, aron kini mahimong biniyaan, nga walay tawo nga makaagi tungod sa mga mananap: Bisan pa kon kining tulo ka tawo anaa pa niini, ingon nga ako buhi, nagaingon ang Ginoong Jehova, dili nila maluwas ang mga anak nga lalake ni ang mga anak nga babaye; sila lamang ang pagaluwason, apan ang yuta mahimong biniyaan. O kon padad-an ko ug espada kana nga yuta, ug moingon ako, Espada, lumatas ka sa yuta; aron wagtangon ko gikan niini ang tawo ug ang mananap: Bisan pa kon kining tulo ka tawo anaa pa niini, ingon nga ako buhi, nagaingon ang Ginoong Jehova, dili nila maluwas ang mga anak nga lalake ni ang mga anak nga babaye, kondili sila lamang ang pagaluwason sa ilang kaugalingon. O kon padad-an ko ug kamatay kana nga yuta, ug ibubo ko ang akong kapungot ibabaw niini pinaagi sa dugo, aron wagtangon gikan niini ang tawo ug ang mananap: Bisan pa kon si Noe, si Daniel, ug si Job, anaa pa niini, ingon nga ako buhi, nagaingon ang Ginoong Jehova, dili nila maluwas ang anak nga lalake ni ang anak nga babaye; iluwas lamang nila ang ilang kaugalingong mga kalag pinaagi sa ilang pagkamatarong. Kay mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova: Unsa pa kaha kon ipadala ko ang akong upat ka mabug-at nga mga paghukom ibabaw sa Jerusalem, ang espada, ug ang gutom, ug ang makalilisang nga mananap, ug ang kamatay, aron wagtangon gikan niini ang tawo ug ang mananap? Apan, ania karon, may mahabilin didto nga salin nga pagulaon, mga anak nga lalake ug mga anak nga babaye: ania karon, manggula sila nganha kaninyo, ug makita ninyo ang ilang dalan ug ang ilang mga binuhatan; ug mapaligon kamo mahitungod sa kadautan nga akong gidala ibabaw sa Jerusalem, sa tanan nga akong gidala ibabaw niini. Ug sila magapahupay kaninyo, sa diha nga makita ninyo ang ilang mga dalan ug ang ilang mga binuhatan: ug mahibalo kamo nga dili ako nagbuhat nga walay hinungdan sa tanan nga akong gibuhat niini, nagaingon ang Ginoong Jehova. Ezekiel 14:12–23.
We will continue these considerations in the next article.
Padayonon nato kining mga paghisgot sa sunod nga artikulo.