When the parable of the ten virgins was fulfilled in Millerite history it took place during the second angel’s message. The second angel’s message represents two distinct messages, both in the period of time which they cover and in terms of the intended audience of the message. The second angel’s message was directed to the Protestant churches that had just returned to Rome and became daughters of Babylon. The Midnight Cry was directed to the sleeping Millerites. The first message was directed outside of the Millerites, the second was directed inside. This will be fulfilled to the letter in our day.

Sa dihang natuman ang sambingay sa napulo ka mga ulay diha sa kasaysayan sa mga Millerita, kini nahitabo sulod sa mensahe sa ikaduhang manulonda. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda nagrepresentar ug duha ka lahi nga mga mensahe, sa panahon nga ilang gisakop ug usab sa bahin sa gitumong nga mga tigpaminaw sa mensahe. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda gipahinungod ngadto sa mga Protestanteng iglesia nga bag-o pa lamang mibalik ngadto sa Roma ug nahimong mga anak nga babaye sa Babilonia. Ang Singgit sa Tunga-tungang Gabii gipahinungod ngadto sa natulog nga mga Millerita. Ang nahaunang mensahe gipahinungod sa mga anaa sa gawas sa mga Millerita; ang ikaduha gipahinungod sa mga anaa sa sulod. Kini matuman gayud sa letra sa atong adlaw.

The difference that needs to be noted in the repetition of our day is that in the beginning of Adventism the message of the second angel first went outside the Millerites and then part two of the message went inside the Millerites. At the end of Adventism, when the parable is again repeated, so also is the second angel’s message. We are told that directly more than a handful of times. But the two-fold nature of the message is reversed at the end. The first message goes to Adventism and the second to those outside of Adventism. We are told that the work and message represented by the angel of Revelation eighteen is a repetition of the second angel’s message.

Ang kalainan nga angay timan-an sa pagbalikbalik sa atong panahon mao kini: nga sa sinugdanan sa Adventismo, ang mensahe sa ikaduhang anghel una miadto sa gawas sa mga Millerite ug unya ang ikaduhang bahin sa mensahe misulod ngadto sa mga Millerite. Sa katapusan sa Adventismo, sa dihang ang sambingay pagausabon na usab, maingon man usab ang mensahe sa ikaduhang anghel. Gisultihan kita niana sa diretso sa kapin pa sa pipila lamang ka higayon. Apan ang duruha ka bahin nga kinaiya sa mensahe mibalit-ad sa katapusan. Ang unang mensahe moadto sa Adventismo ug ang ikaduha ngadto sa mga anaa sa gawas sa Adventismo. Gisultihan kita nga ang buluhaton ug mensahe nga girepresentahan sa anghel sa Pinadayag 18 usa ka pagbalik sa mensahe sa ikaduhang anghel.

“The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

“Ang propeta nagaingon, ‘Nakita ko ang laing manulonda nga mikunsad gikan sa langit, nga may dakung kagahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ug siya misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Nahulog na ang dakung Babilonia, nahulog na, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa’ (Pinadayag 18:1, 2). Mao kini ang mao gihapong mensahe nga gihatag sa ikaduhang manulonda. Nahulog na ang Babilonia, ‘tungod kay iyang gipainom ang tanang kanasoran sa bino sa kapungot sa iyang pakighilawas’ (Pinadayag 14:8). Unsa man kana nga bino?—Ang iyang mini nga mga doktrina. Iyang gihatag sa kalibotan ang mini nga igpapahulay puli sa Igpapahulay sa ikaupat nga sugo, ug gisubli niya ang bakak nga unang gisulti ni Satanas kang Eva didto sa Eden—ang kinaiyanhong pagka-imortal sa kalag. Daghang managsama nga mga kasaypanan iyang gipakaylap sa halayo ug sa lapad, ‘nga nagatudlo ingon nga mga doktrina sa mga sugo sa mga tawo’ (Mateo 15:9).

“When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

“Sa dihang gisugdan ni Jesus ang Iyang pangmadlaang ministeryo, gilimpyohan Niya ang Templo gikan sa sagrilehiyosong pagpasipala niini. Lakip sa katapusang mga buhat sa Iyang ministeryo mao ang ikaduhang paglimpyo sa Templo. Busa sa katapusang buluhaton alang sa pagpasidaan sa kalibotan, duha ka lahi nga mga tawag ang gihimo ngadto sa mga iglesia. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda mao kini, ‘Nahulog na ang Babilonia, nahulog na, kadtong bantugang siyudad, tungod kay gipainom niya ang tanang kanasoran sa bino sa kapungot sa iyang pagpakighilawas’ (Pinadayag 14:8). Ug diha sa makusog nga singgit sa mensahe sa ikatulong manulonda usa ka tingog ang nadungog gikan sa langit nga nagaingon, ‘Gumula kamo kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala nakaabot na ngadto sa langit, ug nahinumduman sa Dios ang iyang mga kasal-anan’ (Pinadayag 18:4, 5).” Selected Messages, libro 2, 118.

The message of the second angel at the beginning of Adventism is the same message as the message represented by the angel of Revelation eighteen, and in that warning, there are two voices that proclaim a message. The first voice is proclaimed when the earth is lightened by his glory and in verse four John heard another voice saying, “come out of her.”

Ang mensahe sa ikaduhang manulonda sa sinugdanan sa Adventismo mao ra ang samang mensahe nga gihulagway sa manulonda sa Pinadayag 18, ug nianang pasidaan, adunay duha ka mga tingog nga nagmantala ug usa ka mensahe. Ang unang tingog gipahibalo sa dihang ang yuta napasanag pinaagi sa iyang himaya, ug sa bersikulo 4 si Juan nakadungog ug laing tingog nga nagaingon, “gumula kamo gikan kaniya.”

In Millerite history the call out of Babylon came first and the message to the Millerites came second. In Revelation eighteen it is the second voice, or second message that addresses those outside of Adventism. Along with the declaration that there are “two distinct calls made to the churches” we find that the two times Christ cleansed the temple (at the beginning and ending of His ministry) is also an illustration of the beginning and ending of Adventism.

Sa kasaysayan sa mga Millerite, ang tawag sa paggula gikan sa Babilonia miuna, ug ang mensahe ngadto sa mga Millerite misunod. Sa Pinadayag 18, kini mao ang ikaduhang tingog, o ikaduhang mensahe, nga naghisgot ngadto niadtong anaa sa gawas sa Adventismo. Uban sa pagpahayag nga adunay “duha ka lahi nga mga tawag nga gihimo ngadto sa mga iglesia,” atong makita usab nga ang duha ka higayon nga gilimpyohan ni Cristo ang templo (sa sinugdanan ug sa katapusan sa Iyang ministerio) usa usab ka hulagway sa sinugdanan ug sa katapusan sa Adventismo.

The beginning of Adventism illustrated a purification of the workers that helped in building the foundation that William Miller was used to establish. The foundation was completed at the conclusion of the second angel’s message, for with the arrival of the third angel on October 22, 1844 the truths that make up the foundations of Adventism were made available to understand, for those who are willing to hear.

Ang pagsugod sa Adventismo naghulagway sa usa ka paghinlo sa mga mamumuo nga nakatabang sa pagtukod sa pundasyon nga gigamit si William Miller sa pagpatukod. Ang pundasyon nahuman sa pagtapos sa mensahe sa ikaduhang manulonda, kay sa pag-abot sa ikatulong manulonda niadtong Oktubre 22, 1844, ang mga kamatuoran nga naglangkob sa mga pundasyon sa Adventismo gihimong mabatonan aron masabtan sa mga andam nga mamati.

The work of building the foundation concluded at the climax of the history of the second angel, when “two distinct calls were made to the churches.” The first call was outside the Millerites, the second was for the Millerites. But another beginning that aligns with Adventism’s beginning is the ministry of Christ when He cleansed His temple the first time. The prophetic illustration of the temple being cleansed is marking a purification at the beginning and end of His ministry, that in turn typifies a purification of Adventism at its beginning and ending. Christ’s two temple cleansings align with the beginning and ending of Adventism, but His message was just for His covenant people who were in the process of forever divorcing themselves from God.

Ang buluhaton sa pagtukod sa pundasyon natapos sa kinatumyan sa kasaysayan sa ikaduhang anghel, sa dihang “duha ka lahi nga mga tawag gihimo ngadto sa mga iglesia.” Ang unang tawag didto sa gawas sa mga Millerite, ang ikaduha alang sa mga Millerite. Apan may laing sinugdanan usab nga mohaom sa sinugdanan sa Adventismo, mao ang ministeryo ni Cristo sa dihang gilimpyohan Niya ang Iyang templo sa unang higayon. Ang propetikong hulagway sa templo nga gilimpyohan nagtimaan sa usa ka paghinlo sa sinugdanan ug sa katapusan sa Iyang ministeryo, nga sa baylo naghulagway sa usa ka paghinlo sa Adventismo sa sinugdanan ug sa katapusan niini. Ang duha ka paghinlo ni Cristo sa templo nagkatakdo sa sinugdanan ug sa katapusan sa Adventismo, apan ang Iyang mensahe alang lamang sa Iyang katawhan sa tugon nga anaa sa proseso sa walay kataposang pagbulag sa ilang kaugalingon gikan sa Dios.

The beginning of Adventism presented a message announcing the opening of the judgment and the end of Adventism is announcing the end of judgment. Jesus cleansed the temple the first time and rebuked the Jews for turning His house into a den of thieves, but the second cleansing of the temple was “among the last acts of His ministry.” At the end of His ministry, He no longer told the Jews that they had made His Father’s house a den of thieves, he then told them that their house “was left to them desolate.”

Ang sinugdanan sa Adventismo nagpresentar ug usa ka mensahe nga nagpahibalo sa pag-abli sa hukom, ug ang katapusan sa Adventismo nagpahibalo sa pagtapos sa hukom. Gihinloan ni Jesus ang templo sa unang higayon ug gibadlong ang mga Judio tungod sa paghimo sa Iyang balay nga usa ka langub sa mga tulisan, apan ang ikaduhang paghinlo sa templo diha “sa taliwala sa katapusang mga buhat sa Iyang ministeryo.” Sa katapusan sa Iyang ministeryo, wala na Niya sultihi ang mga Judio nga ilang gihimo ang balay sa Iyang Amahan nga usa ka langub sa mga tulisan; hinoon, gisultihan Niya sila nga ang ilang balay “gibiyaan ngadto kanila nga biniyaan.”

“Meanwhile worshipers from every nation sought the temple which had been dedicated to the worship of God. Glittering with gold and precious stones, it was a vision of beauty and grandeur. But Jehovah was no longer to be found in that palace of loveliness. Israel as a nation had divorced herself from God. When Christ, near the close of His earthly ministry, looked for the last time upon the interior of the temple, He said, ‘Behold, your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Hitherto He had called the temple His Father’s house; but as the Son of God passed out from those walls, God’s presence was withdrawn forever from the temple built to His glory.” Acts of the Apostles, 145.

“Sa maong panahon ang mga magsisimba gikan sa matag nasod nangita sa templo nga gipahinungod alang sa pagsimba sa Dios. Nagasidlak sa bulawan ug mga mahalong bato, kini usa ka panan-awon sa katahom ug kahalangdon. Apan si Jehova wala na hikaplagi didto sa maong palasyo sa katahom. Ang Israel isip usa ka nasod mibulag sa iyang kaugalingon gikan sa Dios. Sa dihang si Cristo, haduol na sa katapusan sa Iyang yutan-ong ministeryo, mitan-aw sa katapusang higayon sa sulod sa templo, Siya miingon, ‘Tan-awa, ang inyong balay gibiyaan kaninyo nga biniyaan.’ Mateo 23:38. Hangtod niana gitawag Niya ang templo nga balay sa Iyang Amahan; apan sa dihang ang Anak sa Dios migawas gikan niadtong mga paril, ang presensya sa Dios gikuha sa walay katapusan gikan sa templo nga gitukod alang sa Iyang himaya.” Mga Buhat sa mga Apostoles, 145.

The temple He cleansed at the beginning was a different temple than what He cleansed at the end. The first temple was His Father’s house, but the second temple was the Jew’s house. The Lord entered into covenant with Adventism at the beginning and Adventists became priests in His temple. At the end of Adventism, they are to be no more priests, and their house will be desolated.

Ang templo nga Iyang gihinloan sa sinugdan lahi sa templo nga Iyang gihinloan sa katapusan. Ang unang templo mao ang balay sa Iyang Amahan, apan ang ikaduhang templo mao ang balay sa mga Judio. Ang Ginoo misulod sa pakigsaad uban sa Adventismo sa sinugdan, ug ang mga Adventista nahimong mga saserdote sa Iyang templo. Sa katapusan sa Adventismo, dili na sila mahimong mga saserdote, ug ang ilang balay himoon nga biniyaan.

The second angel represents two messages. This is one reason the message is represented as Babylon falling twice. This is not the primary reason for the twice repeated announcement of Babylon’s fall, but is one reason. How is it two messages?

Ang ikaduhang manulunda nagrepresentar sa duha ka mga mensahe. Mao kini ang usa sa mga hinungdan nganong ang mensahe gihulagway nga ang Babilonia napukan sa makaduha. Dili kini mao ang pangunang hinungdan sa makaduha nga gipahibalo nga kapukan sa Babilonia, apan usa kini ka hinungdan. Sa unsang paagi nga duha kini ka mga mensahe?

The second angel arrived in response to the rejection of the first angel’s message. When the failed prediction, identifying 1843 as the conclusion of the 2300-year prophecy, the Protestant churches used the erroneous message to reject Miller’s message. Miller’s message was the first angel’s message. At its rejection the Protestant churches, who had been God’s church in the wilderness for over 1260 years, were rejected and became a daughter of Babylon. At that point the second angel arrived with his message.

Ang ikaduhang anghel miabot isip tubag sa pagsalikway sa mensahe sa unang anghel. Sa dihang ang napakyas nga pagtagna, nga nag-ila sa 1843 ingong katapusan sa 2300 ka-tuig nga tagna, gigamit sa mga Protestanteng iglesia ang sayop nga mensahe aron isalikway ang mensahe ni Miller. Ang mensahe ni Miller mao ang mensahe sa unang anghel. Sa pagsalikway niini, ang mga Protestanteng iglesia, nga mao kaniadto ang iglesia sa Dios didto sa kamingawan sulod sa kapin pa sa 1260 ka tuig, gisalikway ug nahimong anak nga babaye sa Babilonia. Nianang higayona ang ikaduhang anghel miabot uban sa iyang mensahe.

There are some very important points involved with the various elements of this history we are considering. There is at least one point that must be developed slowly for it definitely contributes to the understanding of the message of the Revelation of Jesus Christ that is currently being unsealed. For this reason, I am including a very important passage about that history. It is two chapters that I am pointing to, but there is also a third important chapter in the middle of those two chapters. I am not including this at this time in order to limit the scope of our consideration.

Adunay pipila ka mahinungdanon kaayo nga mga punto nga nalangkit sa nagkalain-laing mga bahin niining kasaysayan nga atong ginakonsiderar. Adunay labing menos usa ka punto nga kinahanglan hisgotan sa hinay-hinay tungod kay sa pagkatinuod kini nakaamot sa pagsabot sa mensahe sa Pinadayag ni Jesu-Cristo nga sa pagkakaron ginabuksan na ang mga selyo. Tungod niini, akong gilakip ang usa ka hilabihan ka mahinungdanong teksto mahitungod nianang kasaysayana. Duha ka kapitulo ang akong ginatudlo, apan aduna usab ikatulong mahinungdanong kapitulo sa taliwala niadtong duha ka kapitulo. Wala ko kini ilakip niining higayona aron limitahan ang gilapdon sa atong pagtagad.

Notice which angel is being addressed as you read through, look for the progressive testing process, note in the first paragraph that the prophetic characteristics of the angel of Revelation eighteen are also the characteristics of the first angel. Notice that to crucify one of the messages is to crucify Christ, and notice that the three angels are all presented as single angels, but the Midnight Cry message is a multitude of angels.

Timan-i kon kinsang manulonda ang gitumong niini nga anghel samtang nagabasa ka, pangitaa ang nagpadayon nga proseso sa pagsulay, himatikdi sa unang parapo nga ang mga propetikong kinaiya sa anghel sa Pinadayag 18 mao usab ang mga kinaiya sa nahaunang anghel. Himatikdi nga ang paglansang sa usa sa mga mensahe sa krus mao ang paglansang kang Cristo, ug himatikdi nga ang tulo ka mga anghel tanan gipresentar ingon nga tagsatagsa ka anghel, apan ang mensahe sa Tunga-tungang Singgit usa ka panon sa mga anghel.

“I was shown the interest which all heaven had taken in the work which had been going on upon the earth. Jesus commissioned a strong and mighty angel to descend and warn the inhabitants of earth to get ready for his second appearing. I saw the mighty angel leave the presence of Jesus in heaven. Before him went an exceedingly bright and glorious light. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory, and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. The light was shed upon all, but some merely came under the influence of the light, and did not heartily receive it. But all who received it, turned their faces upward to heaven, and glorified God. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile, and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world, and were closely united together.

“Gipakita kanako ang interes nga gihatag sa tibuok langit sa buluhaton nga nagapadayon ibabaw sa yuta. Gisugo ni Jesus ang usa ka kusgan ug gamhanang manulunda sa pagkanaog ug sa pagpasidaan sa mga pumoluyo sa yuta nga mag-andam alang sa iyang ikaduhang pagpakita. Nakita ko ang gamhanang manulunda nga mibulag gikan sa presensya ni Jesus didto sa langit. Nag-una kaniya ang usa ka hilabihan kasanag ug mahimayaong kahayag. Gisultihan ako nga ang iyang misyon mao ang pagpasidlak sa yuta pinaagi sa iyang himaya, ug sa pagpasidaan sa tawo mahitungod sa nagasingabot nga kapungot sa Dios. Mga panon sa katawhan midawat sa kahayag. Ang uban daw hilabihan ka mainampuon, samtang ang uban malipayon ug nahingangha sa kalipay. Ang kahayag gipadan-ag ngadto sa tanan, apan ang uban nahilambigit lamang sa impluwensiya sa kahayag, ug wala kini dawata sa kinasingkasing. Apan ang tanan nga midawat niini, mipaatubang sa ilang mga nawong paingon sa langit, ug naghimaya sa Dios. Daghan ang napuno sa dakong kapungot. Ang mga ministro ug ang katawhan nakiusa uban sa mahugaw, ug misukol sa mapig-ot batok sa kahayag nga gipadan-ag sa gamhanang manulunda. Apan ang tanan nga midawat niini mibulag gikan sa kalibotan, ug nagkahiusa pag-ayo sa usag usa.”

“Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of all they could from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel watching with the deepest interest the professed people of God, to record the character they developed, as the message of heavenly origin was introduced to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision and hatred, an angel with a parchment in his hand, made the shameful record. All heaven was filled with indignation, because Jesus was slighted by his professed followers.

“Si Satanas ug ang iyang mga manulonda nagkapuliki sa pagpangita sa paagi sa pagdani sa mga hunahuna sa tanan nga ilang mahimo palayo sa kahayag. Ang pundok nga misalikway niini gibiyaan sa kangitngit. Nakita ko ang manulonda nga nagbantay uban sa labing halalom nga pagtagad sa mga nag-angkon nga katawhan sa Dios, aron irekord ang kinaiya nga ilang napalambo, sa dihang ang mensahe nga gikan sa langitnong gigikanan gipaila kanila. Ug samtang ang daghan kaayo nga nag-angkon nga nahigugma kang Jesus mitalikod gikan sa langitnong mensahe uban sa pagtamay, pagbiaybiay, ug pagdumot, usa ka manulonda nga may pergamino sa iyang kamot naghimo sa makauulaw nga talaan. Ang tibuok langit napuno sa kapungot, tungod kay si Jesus gipakaulawan sa iyang mga nag-angkon nga mga sumusunod.

“I saw the disappointment of the trusting ones. They did not see their Lord at the expected time. It was God’s purpose to conceal the future, and bring his people to a point of decision. Without this point of time the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading the minds of very many far ahead in the future. A period of time proclaimed for Christ’s appearing must bring the mind to earnestly seek for a present preparation. As the time passed, those who had not fully received the light of the angel, united with those who had despised the heavenly message, and they turned upon the disappointed ones in ridicule. I saw the angels in heaven consulting with Jesus. They had marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They all loudly professed to be Christians, yet failed in following Christ in almost every particular. Satan exulted at the state of the professed followers of Christ. He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure, the clean, and holy, all mixed up with sinners in Zion, and the world-loving hypocrite. They had watched over the true lovers of Jesus; but the corrupt were affecting the holy.

“Nakita ko ang kapakyasan sa paglaum sa mga masaligon. Wala nila makita ang ilang Ginoo sa gilaoman nga panahon. Tumong sa Dios ang pagtago sa umalabot, ug ang pagdala sa iyang katawhan ngadto sa usa ka punto sa paghukom. Kon wala kini nga takna, ang buluhaton nga gituyo sa Dios dili unta matuman. Si Satanas nagmando sa mga hunahuna sa hilabihan nang daghan nga molabaw sa unahan ngadto sa umalabot. Ang usa ka yugto sa panahon nga gimantala alang sa pagpakita ni Cristo kinahanglan magdala sa hunahuna sa mainiton nga pagpangita alang sa usa ka andam sa karon. Sa paglabay sa panahon, kadtong wala sa hingpit modawat sa kahayag sa manolunda, miuban niadtong mga mitamay sa langitnong mensahe, ug ilang giatubang ang mga napakyas sa paglaum uban sa pagyubit. Nakita ko ang mga manolunda sa langit nga nagkonsulta uban kang Jesus. Ilang namatikdan ang kahimtang sa mga nag-angkon nga sumusunod ni Cristo. Ang paglabay sa tin-aw nga gitakdang panahon maoy nakasulay ug nakapamatuod kanila, ug ang hilabihan nang daghan gitimbang sa timbangan ug hingkaplagang kulang. Silang tanan sa makusog nanag-angkon nga sila mga Cristohanon, apan napakyas sa pagsunod kang Cristo sa hapit tanang bahin. Si Satanas nagmaya sa kahimtang sa mga nag-angkon nga sumusunod ni Cristo. Anaa sila sa iyang lit-ag. Iyang gimandoan ang kadaghanan nga mobiya sa matul-id nga dalan, ug naningkamot sila sa pagsaka ngadto sa langit pinaagi sa laing paagi. Nakita sa mga manolunda ang mga putli, ang mga limpyo, ug mga balaan, nga nangasagol uban sa mga makasasala sa Zion, ug uban sa mahigugmaon-sa-kalibotan nga mga salingkapaw. Ilang gibantayan ang tinuod nga mga nahigugma kang Jesus; apan ang mga mahugaw nakaapekto sa mga balaan.”

“Those whose hearts burned with a longing, intense desire to see Jesus, were forbidden by their professed brethren to speak of his coming. Angels viewed the whole scene, and sympathized with the remnant, who loved the appearing of Jesus. Another mighty angel was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to earth, he cried, Babylon is fallen! is fallen! Then I saw the disappointed ones again look cheerful, and raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Bible that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect him in 1844. I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith. But as the disappointed ones united in the cry of the second angel, the heavenly host looked with the deepest interest, and marked the effect of the message. They saw those who bore the name of Christians turn with derision and scorn upon those who had been disappointed. As the words fell from the mocker’s lips, You have not gone up yet! an angel wrote them. Said the angel, They mock God.

“Kadtong mga kasingkasing nga nagdilaab sa pangandoy, mapintas nga tinguha sa pagtan-aw kang Jesus, gidid-an sa ilang mga kaigsoonan nga sa pag-angkon maoy iya, sa pagsulti mahitungod sa iyang pag-anhi. Ang mga manulonda mitan-aw sa tibuok talan-awon, ug naluoy sa salin, nga nahigugma sa pagpakita ni Jesus. Laing gamhanang manulonda gisugo sa pagkanaog ngadto sa yuta. Gibutang ni Jesus sa iyang kamot ang usa ka sinulat, ug sa pag-abot niya sa yuta, misinggit siya, Nahulog na ang Babilonia! nahulog na! Unya nakita ko ang mga nangapakyas nga nangin malipayon pag-usab, ug gitutok nila ang ilang mga mata ngadto sa langit, nga nagtan-aw uban sa pagtuo ug paglaom sa pagpakita sa ilang Ginoo. Apan daghan ang daw nagpabilin sa usa ka binuang nga kahimtang, daw nangatulog; apan makita ko ang timaan sa halalum nga kasubo sa ilang mga nawong. Ang mga nangapakyas nakakita gikan sa Biblia nga anaa sila sa panahon sa paglangan, ug nga kinahanglan silang mapailubon nga maghulat sa katumanan sa panan-awon. Ang mao gihapong pamatuod nga maoy nagdala kanila sa pagpaabot sa ilang Ginoo sa 1843, maoy nagdala kanila sa pagdahom kaniya sa 1844. Nakita ko nga ang kadaghanan wala makapanag-iya nianang kusog nga mao ang timaan sa ilang pagtuo sa 1843. Ang ilang kapakyasan nakapapula sa ilang pagtuo. Apan sa dihang ang mga nangapakyas naghiusa sa pagsinggit sa ikaduhang manulonda, ang langitnong panon mitan-aw uban sa labing halalum nga interes, ug nagtimaan sa epekto sa mensahe. Nakita nila kadtong nagdala sa ngalan nga mga Kristohanon nga mitalikod uban sa pagbiaybiay ug pagtamay batok niadtong mga nangapakyas. Sa pagkahulog sa mga pulong gikan sa mga ngabil sa mabiaybiayon, Wala pa man kamo makasaka! usa ka manulonda misulat niini. Miingon ang manulonda, Gibiaybiay nila ang Dios.”

“I was pointed back to the translation of Elijah. His mantle fell on Elisha, and wicked children (or young people) followed him, mocking, crying, Go up thou bald head! Go up thou bald head! They mocked God, and met their punishment there. They had learned it of their parents. And those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the plagues of God, and will realize that it is not a small thing to trifle with him.

“Gipunting ako pagbalik ngadto sa pagkahubad ni Elias. Ang iyang kupo nahulog kang Eliseo, ug ang daotang mga bata (o mga batan-on) misunod kaniya, nga nagbiaybiay, nga naninggit, Saka, ikaw upaw nga ulo! Saka, ikaw upaw nga ulo! Gibiaybiay nila ang Dios, ug didto nasugatan nila ang ilang silot. Ila kining nakat-onan gikan sa ilang mga ginikanan. Ug kadtong mga nanamastamas ug nanagbiaybiay sa panghunahuna sa pagsaka sa mga santos, pagaduawon sa mga hampak sa Dios, ug makaamgo sila nga dili diyutay nga butang ang pagpakigdula Kaniya.

“Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of his people, and prepare them to understand the message of the second angel, and of the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus, and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried. Behold the Bridegroom cometh, go ye out to meet him. Then I saw those disappointed ones rise, and in harmony with the second angel, proclaim, Behold the Bridegroom cometh, go ye out to meet him. The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading, and having its designed effect. They contended with the angels of God, and told them that God had deceived the people, and that with all their light and power, they could not make the people believe that Jesus was coming. The angels of God continued their work, although Satan strove to hedge up the way, and draw the minds of the people from the light. Those who received it looked very happy. They fixed their eyes up to heaven, and longed for the appearing of Jesus. Some were in great distress, weeping and praying. Their eyes seemed to be fixed upon themselves, and they dared not look upward.

“Si Jesus nagsugo ug ubang mga manulonda aron sa pagdali ug paglupad sa pagpasig-uli ug pagpalig-on sa nagakaluya nga pagtoo sa iyang katawohan, ug sa pag-andam kanila sa pagsabot sa mensahe sa ikaduhang manulonda, ug sa mahinungdanong lihok nga sa dili madugay pagahimoon didto sa langit. Nakita ko kining mga manulonda nga midawat ug dakong gahum ug kahayag gikan kang Jesus, ug midali sa paglupad paingon sa yuta aron sa pagtuman sa ilang sugo sa pagtabang sa ikaduhang manulonda sa iyang buluhaton. Usa ka dakong kahayag ang misidlak ibabaw sa katawohan sa Dios samtang ang mga manulonda misinggit, Ania karon, ang Pamanhonon nagaanhi; gumula kamo sa pagsugat kaniya. Unya nakita ko kadtong mga nangasagmuyo nga mingtindog, ug uyon sa ikaduhang manulonda, nagmantala, Ania karon, ang Pamanhonon nagaanhi; gumula kamo sa pagsugat kaniya. Ang kahayag gikan sa mga manulonda misulod sa kangitngit bisan asa. Si Satanas ug ang iyang mga manulonda naninguha sa pagpugong sa pagkaylap niining kahayag, ug sa pagbaton niini sa gituyo nga epekto. Nakiglalis sila sa mga manulonda sa Dios, ug miingon kanila nga gilimbongan sa Dios ang katawohan, ug nga bisan pa sa tanan nilang kahayag ug gahum, dili nila mapatuo ang katawohan nga si Jesus magaabot na. Ang mga manulonda sa Dios nagpadayon sa ilang buluhaton, bisan pa si Satanas naninguha sa pag-alad sa dalan, ug sa pagdani sa mga hunahuna sa katawohan palayo sa kahayag. Kadtong mga midawat niini natan-aw nga malipayon kaayo. Ilang gitutokan ang ilang mga mata ngadto sa langit, ug nangandoy sa pagpakita ni Jesus. Ang uban diha sa dakong kasakit, nga nagahilak ug nagaampo. Ang ilang mga mata daw natutok sa ilang kaugalingon, ug wala sila mangahas sa pagtan-aw sa itaas.”

“A precious light from heaven parted the darkness from them, and their eyes, which had been fixed in despair upon themselves, were turned upward, while gratitude and holy joy were expressed upon every feature. Jesus and all the angelic host looked with approbation upon the faithful, waiting ones.

“Usa ka bililhong kahayag gikan sa langit maoy mibulag sa kangitngit gikan kanila, ug ang ilang mga mata, nga napahiluna na sa pagkawalay paglaum ibabaw sa ilang kaugalingon, gipatuyok paingon sa itaas, samtang ang pagpasalamat ug balaang kalipay gipadayag sa matag dagway. Si Jesus ug ang tibuok panon sa mga manulonda mitan-aw uban sa pag-uyon ibabaw sa mga matinumanon nga nagpaabot.”

“Those who rejected and opposed the light of the first angel’s message, lost the light of the second, and could not be benefited by the power and glory which attended the message, Behold the Bridegroom cometh. Jesus turned from them with a frown. They had slighted and rejected him. Those who received the message were wrapt in a cloud of glory. They waited and watched and prayed to know the will of God. They greatly feared to offend him. I saw Satan and his angels seeking to shut this divine light from the people of God; but as long as the waiting ones cherished the light, and kept their eyes raised from earth to Jesus, Satan could have no power to deprive them of this precious light. The message given from heaven enraged Satan and his angels, and those who professed to love Jesus, but despised his coming, scorned and derided the faithful, trusting ones. But an angel marked every insult, every slight, every abuse they received from their professed brethren. Very many raised their voices to cry, Behold the Bridegroom cometh, and left their brethren who did not love the appearing of Jesus, and who would not suffer them to dwell upon his second coming. I saw Jesus turn his face from those who rejected and despised his coming, and then he bade angels lead his people out from among the unclean, lest they should be defiled. Those obedient to the messages stood out free and united. A holy and excellent light shone upon them. They renounced the world, tore their affections from it, and sacrificed their earthly interests. They gave up their earthly treasure, and their anxious gaze was directed to heaven, expecting to see their loved Deliverer. A sacred, holy joy beamed upon their countenances, and told of the peace and joy which reigned within. Jesus bade his angels go and strengthen them, for the hour of their trial drew on. I saw that these waiting ones were not yet tried as they must be. They were not free from errors. And I saw the mercy and goodness of God in sending a warning to the people of earth, and repeated messages to bring them up to a point of time, to lead them to a diligent search of themselves, that they might divest themselves of errors which have been handed down from the heathen and papists. Through these messages God has been bringing out his people where he can work for them in greater power, and where they can keep all his commandments. . . .

“Ang mga misalikway ug misupak sa kahayag sa mensahe sa unang manulonda, nawad-an sa kahayag sa ikaduha, ug dili na makadawat sa kaayohan gikan sa gahum ug himaya nga mikuyog sa mensahe, Ania karon, nagaabot ang Pamanhonon. Si Jesus mitalikod gikan kanila uban ang pagkunot sa agtang. Ila Siyang gitamay ug gisalikway. Ang mga midawat sa mensahe giputos sa usa ka panganod sa himaya. Sila naghulat ug nagbantay ug nagaampo aron mahibaloan ang kabubut-on sa Dios. Daku kaayo ang ilang kahadlok sa pagpasilo Kaniya. Nakita ko si Satanas ug ang iyang mga manulonda nga naninguha sa pagsira niining langitnong kahayag gikan sa katawohan sa Dios; apan samtang ang mga naghulat nagmahal sa kahayag, ug nagpadayon sa pagpataas sa ilang mga mata gikan sa yuta ngadto kang Jesus, si Satanas walay gahum sa pag-ilog kanila niining bililhong kahayag. Ang mensahe nga gihatag gikan sa langit nakapungot kang Satanas ug sa iyang mga manulonda, ug kadtong nangangkon nga nahigugma kang Jesus, apan nagtamay sa Iyang pag-anhi, nanghimakak ug nangyubit sa matinumanon ug masaligon. Apan usa ka manulonda maoy nagtimaan sa matag pag-insulto, matag pagtamay, matag pag-abuso nga ilang nadawat gikan sa ilang mga igsoon nga nag-angkon. Daghan kaayo ang mipataas sa ilang mga tingog sa pagsinggit, Ania karon, nagaabot ang Pamanhonon, ug mibiya sa ilang mga igsoon nga wala mahigugma sa pagpakita ni Jesus, ug nga dili motugot kanila sa pagpuyo sa hunahuna sa Iyang ikaduhang pag-anhi. Nakita ko si Jesus nga mitalikod sa Iyang nawong gikan niadtong misalikway ug nagtamay sa Iyang pag-anhi, ug unya Iyang gisugo ang mga manulonda sa paggiya sa Iyang katawohan paggawas gikan sa taliwala sa mahugaw, aron sila dili mahugawan. Kadtong matinumanon sa mga mensahe mitindog nga gawasnon ug nagkahiusa. Usa ka balaan ug mahimayaong kahayag misidlak ibabaw kanila. Ilang gisalikway ang kalibutan, gibira ang ilang mga pagbati gikan niini, ug gihalad ang ilang yutan-ong mga kapalaran. Ilang gibyaan ang ilang yutan-ong bahandi, ug ang ilang madasigon nga pagtan-aw gitumong ngadto sa langit, nga nagpaabut sa pagtan-aw sa ilang hinigugmang Manluluwas. Usa ka sagrado, balaan nga kalipay misidlak sa ilang mga nawong, ug nagpamatuod sa kalinaw ug kalipay nga naghari sa sulod. Gisugo ni Jesus ang Iyang mga manulonda sa pag-adto ug paglig-on kanila, kay ang takna sa ilang pagsulay nagkaduol na. Nakita ko nga kining mga naghulat wala pa diay masulayi ingon sa kinahanglan nilang pagaantuson. Wala pa sila gawasa sa mga kasaypanan. Ug nakita ko ang kalooy ug kaayo sa Dios sa pagpadala ug pasidaan ngadto sa mga tawo sa yuta, ug sa gisubli nga mga mensahe aron dad-on sila ngadto sa usa ka takna sa panahon, aron pangulohan sila ngadto sa matinguhaong pagsusi sa ilang kaugalingon, aron mahukas nila ang ilang kaugalingon gikan sa mga kasaypanan nga gipasa gikan sa mga pagano ug sa mga papista. Pinaagi niining mga mensahe gidala sa Dios gawas ang Iyang katawohan ngadto sa dapit diin Siya makahimo paglihok alang kanila sa labi pang dakong gahum, ug diin ilang matuman ang tanan Niyang mga sugo....”

“As the ministration of Jesus closed in the Holy place, and he passed into the Holiest, and stood before the ark containing the law of God, he sent another mighty angel to earth with the third message. He placed a parchment in the angel’s hand, and as he descended to earth in majesty and power, he proclaimed a fearful warning, the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, and show them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, yet they must hold fast the truth. The third angel closes his message with these words, Here is the patience of the saints; here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus. As he repeated these words he pointed to the heavenly Sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the Most Holy place where Jesus stands before the ark, making his final intercession for all those for whom mercy still lingers, and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. Jesus makes an atonement for those who died, not receiving the light upon God’s commandments, who sinned ignorantly.

“Samtang ang pagministeryo ni Jesus natapos sa Balaang Dapit, ug siya misulod ngadto sa Labing Balaang Dapit, ug mitindog sa atubangan sa arka nga naglangkob sa kasugoan sa Dios, iyang gipadala ang laing gamhanang manulonda ngadto sa yuta uban sa ikatulong mensahe. Gibutang niya ang usa ka sinulat sa kamot sa manulonda, ug sa iyang pagkanaog ngadto sa yuta diha sa kahalangdon ug gahum, iyang gimantala ang usa ka makahahadlok nga pasidaan, ang labing mabug-at nga hulga nga sukad gidala ngadto sa tawo. Kining mensaheha gituyo aron ibutang ang mga anak sa Dios sa ilang pagbantay, ug ipakita kanila ang takna sa pagtintal ug kasakit nga anaa sa ilang atubangan. Miingon ang manulonda, Sila pagadad-on ngadto sa suod nga pakig-away batok sa mananap ug sa iyang larawan. Ang ilang bugtong paglaum sa kinabuhing dayon mao ang pagpabilin nga malig-on. Bisan pa nga ang ilang mga kinabuhi anaa sa katalagman, kinahanglan gayud nilang kuptan pag-ayo ang kamatuoran. Gitapos sa ikatulong manulonda ang iyang mensahe pinaagi niining mga pulonga, Ania ang pagpailub sa mga balaan; ania sila nga nagabantay sa mga sugo sa Dios, ug sa pagtuo ni Jesus. Sa iyang pagsubli niining mga pulonga iyang gitudlo ang langitnong Santuwaryo. Ang mga hunahuna sa tanan nga midawat niining mensaheha gitumong ngadto sa Labing Balaang Dapit diin si Jesus nagatindog sa atubangan sa arka, nga nagahimo sa iyang katapusang pagpangamuyo alang sa tanan nga alang kanila ang kalooy nagalangan pa, ug alang niadtong walay kahibalo nga nakalapas sa kasugoan sa Dios. Kining pagpasig-uli gihimo alang sa mga matarung nga nangamatay maingon man alang sa mga matarung nga buhi. Si Jesus nagahimo ug pagpasig-uli alang kanila nga nangamatay nga wala makadawat sa kahayag mahitungod sa mga sugo sa Dios, nga nakasala sa walay kahibalo.”

“After Jesus opened the door of the Most Holy the light of the Sabbath was seen, and the people of God were to be tested and proved, as God proved the children of Israel anciently, to see if they would keep his law. I saw the third angel pointing upward, showing the disappointed ones the way to the Holiest of the heavenly Sanctuary. They followed Jesus by faith into the Most Holy. Again they have found Jesus, and joy and hope spring up anew. I saw them looking back reviewing the past, from the proclamation of the second advent of Jesus, down through their travels to the passing of the time in 1844. They see their disappointment explained, and joy and certainty again animate them. The third angel has lighted up the past, present and future, and they know that God has indeed led them by his mysterious providence.

“Human sa pag-abli ni Jesus sa pultahan sa Labing Balaan nakita ang kahayag sa Igpapahulay, ug ang katawohan sa Dios pagasulayan ug pamatud-an, maingon sa pagsulay sa Dios sa mga anak sa Israel sa karaang mga panahon, aron tan-awon kong ilang pagabantayan ang iyang balaod. Nakita ko ang ikatulong manulonda nga nagatudlo ngadto sa itaas, nga nagapakita sa mga nasagmuyo sa dalan paingon sa Labing Balaan sa langitnong Santuwaryo. Gisunod nila si Jesus pinaagi sa pagtuo ngadto sa Labing Balaan. Nakaplagan na usab nila si Jesus, ug ang kalipay ug paglaum miturok pag-usab. Nakita ko sila nga nagatan-aw pabalik ug nagasusi sa nangagi, sukad sa pagpahibalo sa ikaduhang pag-anhi ni Jesus, padayon sa ilang panaw hangtud sa paglabay sa panahon niadtong 1844. Nakita nila nga ang ilang kasagmuyo nahubad na, ug ang kalipay ug kasigurohan naghatag na usab kanila ug kinabuhi. Ang ikatulong manulonda nagpasiga sa nangagi, sa karon, ug sa umalabot, ug sila nahibalo nga ang Dios sa pagkatinuod nagmando kanila pinaagi sa iyang misteryosong pagbuot.”

“It was represented to me that the remnant followed Jesus into the Most Holy place, and beheld the ark, and the mercy-seat, and were captivated with their glory. Jesus raised the cover of the ark, and behold! the tables of stone, with the ten commandments written upon them. They trace down the lively oracles; but they start back with trembling when they see the fourth commandment living among the ten holy precepts, while a brighter light shines upon it than upon the other nine, and a halo of glory is all around it. They find nothing there informing them that the Sabbath has been abolished, or changed to the first day of the week. It reads as when spoken by the mouth of God in solemn and awful grandeur upon the mount, while the lightnings flashed and the thunders rolled, and when written with his own holy finger in the tables of stone. Six days shalt thou labor and do all thy work; but the seventh day is the Sabbath of the Lord thy God. They are amazed as they behold the care taken of the ten commandments. They see them placed close by Jehovah, overshadowed and protected by his holiness. They see that they have been trampling upon the fourth commandment of the decalogue, and have observed a day handed down by the heathen and papists, instead of the day sanctified by Jehovah. They humble themselves before God, and mourn over their past transgressions.

“Gipakita kanako nga ang salin misunod kang Jesus ngadto sa Labing Balaang dapit, ug ilang nakita ang arka ug ang lingkoranan sa kalooy, ug nakuha sila sa kahimaya niini. Gibayaw ni Jesus ang tabon sa arka, ug ania karon! ang mga papan nga bato, nga gisulatan sa Napulo ka Sugo. Ila kining gisubay, kining buhing mga pulong sa Dios; apan mipaurong sila nga may pagkurog sa dihang ilang nakita ang ikaupat nga sugo nga buhi sa taliwala sa napulo ka balaang mga lagda, samtang ang usa ka labi pang masanag nga kahayag nagdan-ag ibabaw niini kay sa ubang siyam, ug ang usa ka lingin sa himaya naglibot niini. Wala silay nakitang bisan unsa didto nga nagpahibalo kanila nga ang Igpapahulay gihaw-as na, o giusab ngadto sa unang adlaw sa semana. Kini nabasa ingon sa diha nga gisulti sa baba sa Dios sa mainiton ug makahahadlok nga pagkahalangdon didto sa bukid, samtang ang mga kilat misidlak ug ang mga dalugdog midahunog, ug sa dihang gisulat kini pinaagi sa iyang kaugalingong balaang tudlo sa mga papan nga bato. Unom ka adlaw magabuhat ka ug pagahumanon mo ang tanan mong buluhaton; apan ang ikapitong adlaw mao ang Igpapahulay ni Jehova nga imong Dios. Nahibulong sila sa ilang pagtan-aw sa pag-atiman nga gihatag sa Napulo ka Sugo. Ilang nakita nga kini gibutang haduol kang Jehova, nga gitabonan ug gipanalipdan sa iyang pagkabalaan. Ilang nakita nga ilang gitamakan ang ikaupat nga sugo sa Dekalogo, ug ilang gisaulog ang usa ka adlaw nga gipasa gikan sa mga pagano ug sa mga papista, ilis sa adlaw nga gibalaan ni Jehova. Nagpaubos sila sa ilang kaugalingon sa atubangan sa Dios, ug nagminatay tungod sa ilang nangaging mga kalapasan.

“I saw the incense in the censer smoke as Jesus offered their confessions and prayers to his Father. And as it ascended, a bright light rested upon Jesus, and upon the mercy-seat; and the earnest, praying ones, who were troubled because they had discovered themselves to be transgressors of God’s law, were blest, and their countenances lighted up with hope and joy. They joined in the work of the third angel, and raised their voices and proclaimed the solemn warning. But few at first received the message, yet they continued with energy to proclaim the warning. Then I saw many embrace the message of the third angel, and unite their voices with those who had first proclaimed the warning, and they exalted God and magnified him by observing his sanctified Rest-day.

“Nakita ko ang insenso sa insensaryo nga nag-aso samtang gihalad ni Jesus ang ilang mga pagsugid ug mga pag-ampo ngadto sa iyang Amahan. Ug sa dihang kini misaka, usa ka masanag nga kahayag mipatong ibabaw kang Jesus, ug ibabaw sa lingkoranan sa kalooy; ug ang mga mainiton ug nagaampo nga mga tawo, nga nasamok tungod kay ilang hingkaplagan ang ilang kaugalingon nga mga malalapas sa balaod sa Dios, gipanalanginan, ug ang ilang mga dagway nalamdagan sa paglaom ug kalipay. Miapil sila sa buluhaton sa ikatulong manulonda, ug gipatugbaw nila ang ilang mga tingog ug gimantala ang solemneng pasidaan. Apan sa sinugdan diyutay ra ang midawat sa mensahe, apan mipadayon sila uban sa kusog sa pagmantala sa pasidaan. Unya nakita ko ang daghan nga midawat sa mensahe sa ikatulong manulonda, ug gidugtong nila ang ilang mga tingog niadtong unang nagmantala sa pasidaan, ug ilang gidayeg ang Dios ug gipasidunggan siya pinaagi sa pagbantay sa iyang gibalaan nga Adlaw nga Kapahulayan.”

“Many who embraced the third message had not an experience in the two former messages. Satan understood this, and his evil eye was upon them to overthrow them; but the third angel was pointing them to the Most Holy place, and those who had an experience in the past messages were pointing them the way to the heavenly Sanctuary. Many saw the perfect chain of truth in the angels’ messages, and gladly received it. They embraced them in their order, and followed Jesus by faith into the heavenly Sanctuary. These messages were represented to me as an anchor to hold the body. And as individuals receive and understand them, they are shielded against the many delusions of Satan.

“Daghan ang midawat sa ikatulong mensahe nga wala makasinati sa duha ka nahaunang mga mensahe. Nasabtan kini ni Satanas, ug ang iyang daotang mata diha kanila aron pukanon sila; apan ang ikatulong manulonda nagtudlo kanila ngadto sa Labing Balaang Dapit, ug kadtong may kasinatian sa nangaging mga mensahe nagpakita kanila sa dalan paingon sa langitnong Santuwaryo. Daghan ang nakakita sa hingpit nga kadena sa kamatuoran diha sa mga mensahe sa mga manulonda, ug malipayon nga midawat niini. Ila kining gidawat sumala sa ilang han-ay, ug pinaagi sa pagtoo misunod kang Jesus ngadto sa langitnong Santuwaryo. Kining mga mensahe girepresentar kanako ingon nga usa ka angkla aron magpabiling lig-on ang lawas. Ug sa dihang ang tagsatagsa modawat ug mosabut niini, sila mapanalipdan batok sa daghang mga limbong ni Satanas.”

“After the great disappointment in 1844, Satan and his angels were busily engaged in laying snares to unsettle the faith of the body. He was affecting the minds of individuals who had a personal experience in these things. They had an appearance of humility. They changed the first and second messages, and pointed to the future for their fulfillment, while others pointed far back in the past, declaring that they had been there fulfilled. These individuals were drawing the minds of the inexperienced away, and unsettling their faith. Some were searching the Bible to try to build up a faith of their own, independent of the body. Satan exulted in all this; for he knew that those who broke loose from the anchor, he could affect by different errors and drive about with winds of doctrine. Many who had led in the first and second messages, denied them, and division and scattering was throughout the body. I then saw Wm. Miller. He looked perplexed, and was bowed with sorrow and distress for his people. He saw the company who were united and loving in 1844, losing their love for each other, and opposing one another. He saw them fall back into a cold, backslidden state. Grief wasted his strength. I saw leading men watching Wm. Miller, and fearing lest he should embrace the third angel’s message and the commandments of God. And as he would lean towards the light from heaven, these men would lay some plan to draw his mind away. I saw a human influence exerted to keep his mind in darkness, and to retain his influence among them. At length Wm. Miller raised his voice against the light from heaven. He failed in not receiving the message which would have fully explained his disappointment, and cast a light and glory on the past, which would have revived his exhausted energies, brightened up his hope, and led him to glorify God. But he leaned to human wisdom instead of divine, and being broken with arduous labor in his Master’s cause, and by age, he was not as accountable as those who kept him from the truth. They are responsible, and the sin rests upon them. If Wm. Miller could have seen the light of the third message, many things which looked dark and mysterious to him would have been explained. His brethren professed such deep love and interest for him, he thought he could not tear away from them. His heart would incline towards the truth; but then he looked at his brethren. They opposed it. Could he tear away from those who had stood side and shoulder with him in proclaiming Jesus’ coming? He thought they surely would not lead him astray.

“Human sa dakong kapakyasan niadtong 1844, si Satanas ug ang iyang mga manulonda nagmasiboton gayud sa pagbutang ug mga lit-ag aron pagpaluya sa pagtuo sa lawas. Iyang giimpluwensyahan ang mga hunahuna sa tagsatagsa ka tawo nga adunay personal nga kasinatian niini nga mga butang. Nagpakita sila ug dagway sa pagkamapaubsanon. Ilang giusab ang nahaunang ug ikaduhang mga mensahe, ug nagtudlo ngadto sa umaabot alang sa ilang katumanan, samtang ang uban nagtudlo ngadto sa halayo nang kagahapon, nga nagapahayag nga didto na kini natuman. Kining mga tawhana nagpalayo sa mga hunahuna sa walay kasinatian gikan sa kamatuoran, ug nagpalig-on sa ilang pagkawalay-kasigurohan sa pagtuo. Ang uban nagsusi sa Biblia aron mosulay sa pagtukod sa ilang kaugalingong pagtuo, nga bulag sa lawas. Si Satanas nagmaya tungod niining tanan; kay siya nasayod nga kadtong nakabuwag gikan sa angkla, mahimo niyang maimpluwensyahan pinaagi sa nagkalainlaing mga kasaypanan ug mapaanod-anod sa mga hangin sa doktrina. Daghan sa mga nangulo sa nahaunang ug ikaduhang mga mensahe, milimod kanila, ug ang pagkabahinbahin ug pagkakatag mitabon sa tibuok lawas. Unya nakita ko si Wm. Miller. Nagpakita siya nga nalibog, ug giduko sa kasubo ug kaguol tungod sa iyang katawhan. Nakita niya ang pundok nga nahiusa ug mahigugmaon niadtong 1844 nga nangawad-an sa ilang gugma sa usag usa, ug nanagbatokay ang usa batok sa usa. Nakita niya sila nga mibalik ngadto sa usa ka mabugnaw, napabiya nga kahimtang. Ang kasubo maoy nagpaubos sa iyang kusog. Nakita ko ang mga nangulong lalaki nga nagbantay kang Wm. Miller, ug nahadlok nga basin dawaton niya ang mensahe sa ikatulong manulonda ug ang mga sugo sa Dios. Ug sa dihang mopadapig na unta siya ngadto sa kahayag gikan sa langit, kining mga tawhana magahimo ug usa ka laraw aron ipahilayo ang iyang hunahuna. Nakita ko nga adunay tawhanong impluwensiya nga gigamit aron ibutang ang iyang hunahuna sa kangitngit, ug aron mapabilin ang iyang impluwensiya sa taliwala nila. Sa katapusan si Wm. Miller mipataas sa iyang tingog batok sa kahayag gikan sa langit. Napakyas siya tungod sa dili pagdawat sa mensahe nga unta makahatag ug hingpit nga pagpasabot sa iyang kapakyasan, ug magpasidlak ug kahayag ug himaya sa nangagi, nga unta makapabag-o sa iyang hinayhap na nga mga kusog, makapadan-ag sa iyang paglaum, ug magatultol kaniya sa paghimaya sa Dios. Apan misalig siya sa tawhanong kaalam inay sa langitnong kaalam, ug sanglit nabugto na sa mapintas nga paghago diha sa buluhaton sa iyang Agalon, ug tungod sa iyang panuigon, dili siya ingon ka may tulubagon sama niadtong nagpugong kaniya gikan sa kamatuoran. Sila maoy may tulubagon, ug ang sala nagpabilin sa ibabaw nila. Kon si Wm. Miller nakakita pa unta sa kahayag sa ikatulong mensahe, daghang mga butang nga alang kaniya mangitngit ug misteryoso unta napasabot na. Ang iyang mga igsoon nagpakita ug ingon ka halalum nga gugma ug pagtagad alang kaniya, nga naghunahuna siya nga dili niya sila mabiyai. Ang iyang kasingkasing mopadapig ngadto sa kamatuoran; apan unya mitan-aw siya sa iyang mga igsoon. Misupak sila niini. Makabuwag ba siya gikan niadtong nanindog nga kiliran ug abaga uban kaniya sa pagmantala sa pag-anhi ni Jesus? Naghunahuna siya nga sa pagkatinuod dili sila motultol kaniya sa kasaypanan.”

“God suffered him to come under the power of Satan, and death to have dominion over him. He hid him in the grave, away from those who were constantly drawing him from God. Moses erred just as he was about to enter the promised land. So also, I saw that Wm. Miller erred as he was soon to enter the heavenly Canaan, in suffering his influence to go against the truth. Others led him to this. Others must account for it. But angels watch the precious dust of this servant of God, and he will come forth at the sound of the last trump.

“Gitugotan sa Dios nga siya mahulog ilalom sa gahum ni Satanas, ug nga ang kamatayon adunay paghari ibabaw kaniya. Gitago Siya sa lubnganan, palayo niadtong sa kanunay nagapahila kaniya gikan sa Dios. Nakasayop si Moises sa diha nga hapit na siya mosulod sa yutang gisaad. Sa ingon man usab, nakita ko nga si Wm. Miller nasayop sa diha nga haduol na siya mosulod sa langitnong Canaan, tungod sa pagtugot nga ang iyang impluwensiya molihok batok sa kamatuoran. Ang uban maoy nagdala kaniya ngadto niini. Ang uban kinahanglan manubag tungod niini. Apan ang mga manulonda nagabantay sa bililhong abog niining alagad sa Dios, ug siya mogula sa tingog sa ulahing trumpeta.”

“I saw a company who stood well guarded and firm, and would give no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—one, two and three—the first, second and third angels’ messages. Said the angel, Woe to him who shall move a block, or stir a pin in these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received. I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. Step by step had God brought them along, until he had placed them upon a solid, immovable platform. Then I saw individuals as they approached the platform, before stepping upon it examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the laying of the foundation of the platform. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform and examined it, then found fault with it, declaring it to be laid wrong. I saw that nearly all stood firm upon the platform, and exhorted others who had stepped off to cease their complaints, for God was the master-builder, and they were fighting against him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union nearly all raised their eyes to heaven, and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained, and left the platform, and again they with humble look stepped upon it.

“Nakita ko ang usa ka pundok nga nagbarug nga lig-on ug inampingang nabantayan, ug wala gayud mohatag ug bisan unsang pag-uyon niadtong mga gustong makapalihok sa natukod nang pagtoo sa lawas. Gitan-aw sila sa Dios uban sa pag-uyon. Gipakita kanako ang tulo ka mga lakang—usa, duha ug tulo—ang mga mensahe sa nahaunang anghel, sa ikaduhang anghel, ug sa ikatulong anghel. Miingon ang anghel, Alaut siya nga magalihok sa usa ka bloke, o maglihok sa usa ka lansang, niining mga mensaheha. Ang tinuod nga pagsabot niining mga mensaheha maoy hilabihan ka mahinungdanon. Ang kapalaran sa mga kalag nagabitay sa paagi sa ilang pagdawat niini. Gidala ako pag-usab paubos pinaagi niining mga mensaheha, ug nakita ko kon unsa kamahal nga napalit sa katawhan sa Dios ang ilang kasinatian. Kini nakuha pinaagi sa daghang pag-antus ug mapintas nga pakigbisog. Hinay-hinay, lakang sa matag lakang, gidala sila sa Dios, hangtod gibutang Niya sila ibabaw sa usa ka malig-on, dili matarog nga patukoranan. Unya nakita ko ang mga indibiduwal nga, sa ilang pagduol sa patukoranan, sa dili pa motungtong niini, nagsusi una sa pundasyon. Ang uban, uban sa kalipay, dihadiha mitungtong niini. Ang uban nagsugod sa pagpangita ug sayop sa pagpatukod sa pundasyon sa patukoranan. Nangandoy sila nga himoan kini ug mga pagpaayo, ug unya ang patukoranan mahimong labi pang hingpit, ug ang katawhan labi pang malipayon. Ang uban mikanaog sa patukoranan ug gisusi kini, unya nakakaplag ug sayop niini, nga nagapadayag nga sayop ang pagkatukod niini. Nakita ko nga hapit silang tanan nagpabiling malig-on ibabaw sa patukoranan, ug nag-awhag sa uban nga nanaug gikan niini nga hunongon ang ilang mga pagreklamo, kay ang Dios mao ang magtatukod nga agalon, ug sila nakig-away batok Kaniya. Gisaysay nila ang kahibulongang buhat sa Dios, nga maoy nagdala kanila ngadto sa malig-ong patukoranan, ug sa panaghiusa, hapit silang tanan miyahat sa ilang mga mata ngadto sa langit, ug sa makusog nga tingog gihimaya ang Dios. Kini nakaapekto sa pipila niadtong nanagreklamo ug mibiya sa patukoranan, ug sila usab, uban sa mapainubsanong panagway, mitungtong pag-usab niini.”

“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way for Jesus’ coming. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the proclamation of his first advent placed them where they could not readily receive the strongest evidence of his being the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still further, to reject Jesus and crucify him. In doing this, they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly Sanctuary. The rending of the vail of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered, and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly Sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by his own blood, and shed upon his disciples the benefits of his atonement. The Jews were left in complete deception and total darkness. They lost all the light they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. They could not be benefited by the mediation of Christ in the Holy place. The heavenly Sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the way to the heavenly.

“Gipahinumdoman ako ngadto sa pagmantala sa unang pag-anhi ni Cristo. Si Juan gipadala diha sa espiritu ug gahum ni Elias aron sa pag-andam sa dalan alang sa pag-anhi ni Jesus. Kadtong mga misalikway sa pagpamatuod ni Juan wala makabenepisyo gikan sa mga pagtulon-an ni Jesus. Ang ilang pagsupak sa pagmantala sa iyang unang pag-anhi nagbutang kanila sa kahimtang diin dili sila andam modawat sa labing lig-on nga mga pamatuod nga siya mao ang Mesiyas. Si Satanas maoy nagmando niadtong mga misalikway sa mensahe ni Juan sa pagpadayon pa gayud, sa pagsalikway kang Jesus ug sa paglansang kaniya sa krus. Sa pagbuhat niini, gibutang nila ang ilang kaugalingon sa kahimtang diin dili sila makadawat sa panalangin sa adlaw sa Pentecostes, nga unta magtudlo kanila sa dalan paingon ngadto sa langitnong Santuwaryo. Ang pagkabahin sa tabil sa templo nagpakita nga ang mga halad ug mga tulomanon sa mga Judio dili na pagadawaton. Ang dakong Halad nahalad na, ug gidawat na, ug ang Espiritu Santo nga mikunsad sa adlaw sa Pentecostes maoy nagdala sa mga hunahuna sa mga tinun-an gikan sa yutan-ong Santuwaryo ngadto sa langitnong Santuwaryo, diin si Jesus misulod pinaagi sa iyang kaugalingong dugo, ug gibubo ngadto sa iyang mga tinun-an ang mga kaayohan sa iyang pagpasig-uli. Ang mga Judio gibiyaan diha sa hingpit nga paglimbong ug bug-os nga kangitngit. Nawala kanila ang tanang kahayag nga unta ilang maangkon mahitungod sa laraw sa kaluwasan, ug nagpadayon gihapon sila sa pagsalig sa ilang walay kapuslanan nga mga halad ug mga inampo. Dili sila makabenepisyo gikan sa pagpangamuyo ni Cristo didto sa Balaang Dapit. Ang langitnong Santuwaryo mipuli na sa yutan-ong santuwaryo, apan wala silay kahibalo sa dalan ngadto sa langitnon.”

“Many look with horror at the course the Jews pursued toward Jesus in rejecting and crucifying him. And as they read the history of his shameful abuse, they think they love Christ, and would not have denied him like Peter, or crucified him like the Jews. But God who has witnessed their professed sympathy for his Son, has proved them, and has brought to the test that love which they professed for Jesus.

“Daghan ang nagatan-aw uban sa kalisang sa dalan nga gisunod sa mga Judio ngadto kang Jesus sa ilang pagsalikway ug paglansang kaniya sa krus. Ug samtang ilang basahon ang kasaysayan sa iyang makauulaw nga pag-abuso, maghunahuna sila nga sila nahigugma kang Cristo, ug dili unta nila siya ilimod sama kang Pedro, ni ilansang siya sa krus sama sa gibuhat sa mga Judio. Apan ang Dios, nga nakasaksi sa ilang gipang-angkon nga pakigduyog sa iyang Anak, nagsulay kanila, ug gidala ngadto sa pagsulay ang maong gugma nga ilang giangkon alang kang Jesus.

“All heaven watched with the deepest interest the reception of the message. But many who profess to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, instead of receiving the message with gladness, are stirred, with anger, and deride the good news of Jesus’ coming, and declare it to be delusion. They would not fellowship those who loved his appearing, but hated them, and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second, and were not benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the Most Holy place of the heavenly Sanctuary. And by rejecting the two former messages, they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the Most Holy place. I saw that the nominal churches, as the Jews crucified Jesus, had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the move made in heaven, or of the way into the Most Holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left, and Satan, pleased with the deception of the professed followers of Christ, fastens them in his snare, and assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, and works with his power, his signs and lying wonders. Some he deceives in one way and some in another. He has different delusions prepared to affect different minds. Some look with horror upon one deception, while they readily receive another. Satan deceives some with Spiritualism. He also comes as an angel of light, and spreads his influence over the land. I saw false reformations everywhere. The churches were elated, and considered that God was marvelously working for them, when it was another spirit. It will die away and leave the world and the church in a worse condition than before.

“Ang tibuok langit nagtan-aw uban sa labing halalum nga interes sa pagdawat sa mensahe. Apan daghan nga nagaangkon nga nahigugma kang Jesus, ug nagpaagay ug mga luha samtang nagabasa sila sa sugilanon sa krus, imbes nga modawat sa mensahe uban sa kalipay, napukaw hinoon sa kasuko, ug gitalamayon ang maayong balita sa pag-anhi ni Jesus, ug nagpahayag nga kini limbong. Dili sila motugot sa pakig-ambit niadtong nahigugma sa iyang pagpakita, kondili gidumtan nila sila, ug gipapahawa sila gikan sa mga iglesia. Kadtong misalikway sa unang mensahe dili makabenepisyo sa ikaduha, ug wala usab makabenepisyo sa singgit sa tungang gabii, nga maoy pag-andam kanila sa pagsulod uban kang Jesus pinaagi sa pagtoo ngadto sa Labing Balaang dapit sa langitnong Santuwaryo. Ug tungod sa ilang pagsalikway sa duha ka nahaunang mga mensahe, wala silay makita nga kahayag diha sa mensahe sa ikatulong manolunda, nga nagapakita sa dalan paingon sa Labing Balaang dapit. Nakita ko nga ang mga iglesia nga iglesiang lamang sa ngalan, maingon sa mga Judio nga naglansang kang Jesus sa krus, naglansang usab niining mga mensaheha sa krus, ug busa wala silay kahibalo sa lihok nga gihimo didto sa langit, ni sa dalan paingon sa Labing Balaang dapit, ug dili sila makabenepisyo sa pagpangamuyo ni Jesus didto. Sama sa mga Judio, nga naghalad sa ilang mga walay kapuslanan nga mga halad, ilang gihalad ang ilang mga walay kapuslanan nga mga pag-ampo ngadto sa lawak nga gibiyaan na ni Jesus, ug si Satanas, nga nalipay sa paglimbong sa mga nagaangkon nga sumusunod ni Cristo, nagahigot kanila sa iyang lit-ag, ug nagasul-ob ug relihiyosong kinaiya, ug ginadala ang mga hunahuna niining mga nagaangkon nga mga Cristohanon ngadto sa iyang kaugalingon, ug nagabuhat uban sa iyang gahum, sa iyang mga ilhanan ug bakak nga mga katingalahan. Ang uban iyang gilimbongan sa usa ka paagi ug ang uban sa laing paagi. Aduna siyay lainlaing mga paglimbong nga giandam aron makaapekto sa nagkalainlaing mga hunahuna. Ang uban nagatan-aw uban sa kalisang sa usa ka paglimbong, samtang andam kaayo silang modawat sa lain. Gilimbongan ni Satanas ang uban pinaagi sa Espiritwalismo. Siya usab moanhi ingon nga usa ka manolunda sa kahayag, ug mikatap sa iyang impluwensiya sa tibuok yuta. Nakita ko ang bakak nga mga repormasyon bisan diin. Ang mga iglesia napahitas-on, ug naghunahuna nga ang Dios nagabuhat ug kahibulongan alang kanila, apan lahi nga espiritu kadto. Kini mawagtang ug mobiya sa kalibutan ug sa iglesia sa usa ka kahimtang nga labi pang dautan kay sa kaniadto.”

“I saw that God had honest children among the nominal Adventists, and the fallen churches, and ministers and people will yet be called out from these churches, before the plagues shall be poured out, and they will gladly embrace the truth. Satan knows this, and before the loud cry of the third angel, raises an excitement in these religious bodies, that those who have rejected the truth may think God is with them. He hopes to deceive the honest, and lead them to think that God is still working for the churches. But the light will shine, and every one of the honest ones will leave the fallen churches, and take their stand with the remnant.” Spiritual Gifts, volume 1, 151–172.

“Nakita ko nga ang Dios adunay mga matinud-anong anak taliwala sa mga nominal nga mga Adventista, ug sa nangahulog nga mga iglesia, ug ang mga ministro ug ang mga tawo pagatawgon pa gikan niining mga iglesiahana sa dili pa ibubo ang mga hampak, ug sila malipayong modawat sa kamatuoran. Si Satanas nahibalo niini, ug sa dili pa ang makusog nga singgit sa ikatulong manulonda, mopahinabo siyag kahinam niining mga lawas pangrelihiyon, aron kadtong mga misalikway sa kamatuoran makahunahuna nga ang Dios anaa uban kanila. Nagalaum siya sa paglimbong sa mga matinud-anon, ug sa pagdala kanila sa paghunahuna nga ang Dios nagapanglihok gihapon alang sa mga iglesia. Apan ang kahayag mosidlak, ug ang tagsatagsa sa mga matinud-anon mobiya sa nangahulog nga mga iglesia, ug mopahiluna sa ilang kaugalingon uban sa salin.” Spiritual Gifts, volume 1, 151–172.

This passage has so many important truths, but I am using the passage to isolate some characteristics of the messages of Millerite history, in order to understand how those typify our history. All three of the angels of Revelation fourteen have a message in their hands. The second and third angel are identified as having a “parchment,” with them as they descend with their message. Each angel represents a message, and the arrival of each message causes an effect.

Kini nga tudling adunay daghang mahinungdanong mga kamatuoran, apan gigamit ko kini nga tudling aron ilain ang pipila ka mga kinaiya sa mga mensahe sa kasaysayan sa mga Millerite, aron masabtan kon sa unsang paagi kana nagpadayag sa atong kasaysayan ingon nga mga hulagway niini. Ang tanang tulo ka mga manulonda sa Pinadayag 14 adunay usa ka mensahe diha sa ilang mga kamot. Ang ikaduhang ug ikatulong manulonda giila nga adunay usa ka “linukot nga sulatan” uban kanila samtang sila nagakunsad uban sa ilang mensahe. Ang matag manulonda nagrepresentar ug usa ka mensahe, ug ang pag-abot sa matag mensahe nagapahinabo ug usa ka epekto.

We will continue this subject in the next article.

Padayonon nato kining hilisgutan sa sunod nga artikulo.