“So in searching the field and digging for the precious jewels of truth, hidden treasures are discerned. Unexpectedly we find precious ore that is to be gathered and treasured. And the search is to be continued. Hitherto very much of the treasure found has lain near the surface, and was easily obtained. When the search is properly conducted every effort is made to keep a pure understanding and heart. When the mind is kept open and is constantly searching the field of revelation, we shall find rich deposits of truth.
“Busa, sa pagpangita sa kaumahan ug sa pagkalot alang sa bililhon nga mga mutya sa kamatuoran, ang mga tinagong bahandi maila. Sa wala damha atong makita ang bililhon nga mineral nga angay tipunon ug ampingan ingon nga bahandi. Ug ang pagpangita kinahanglan ipadayon. Hangtod karon, daghan kaayo sa bahandi nga nakaplagan nahimutang duol sa nawong, ug sayon ra makuha. Kon ang pagpangita himuon sa husto nga paagi, ang tanang paningkamot pagahimoon aron mapadayon ang putli nga pagsabot ug kasingkasing. Sa dihang ang hunahuna pabiling abli ug sa kanunay nagasusi sa kaumahan sa kapadayagan, atong makita ang daghang dato nga mga deposito sa kamatuoran.
“Old truths will be revealed in new aspects, and truths will appear which have been overlooked in the search. Mighty truths have been buried beneath the sophistry of error, but they will be found by the diligent searcher. As he finds and opens the treasure house of the precious jewels of truth, it is no robbery; for all who appreciate these jewels may possess them, and then they too have a treasure house to open to others. He who imparts does not deprive himself of the treasure; for as he examines it that he may present it in such a way as to attract others, he finds new treasures. . . .
“Ang daang mga kamatuoran igapadayag sa bag-ong mga panglantaw, ug adunay mga kamatuoran nga motungha nga wala matagad sa pagpangita. Ang gamhanang mga kamatuoran nalubong ilalom sa limbongnong pangatarungan sa kasaypanan, apan kini makaplagan sa masinatiyong mangangita. Samtang iyang makita ug ablihan ang tipiganan sa bahandi sa bililhong mga mutya sa kamatuoran, kini dili pagpangawat; kay ang tanan nga adunay pagpasalamat niining mga mutyaha mahimong manag-iya niini, ug unya sila usab adunay tipiganan sa bahandi nga maablihan alang sa uban. Ang nagapanudlo dili mahikawan sa bahandi; kay samtang iyang usisahon kini aron maipresentar niya kini sa paagi nga makadani sa uban, makakaplag siya ug bag-ong mga bahandi....”
“Those who stand before the people as teachers of truth are to grapple with great themes. They are not to occupy precious time in talking of trivial subjects. Let them study the Word, and preach the Word. Let the Word be in their hands as a sharp, two-edged sword. Let it testify to past truths and show what is to be in the future.
“Ang mga nagatindog sa atubangan sa katawhan ingon nga mga magtutudlo sa kamatuoran kinahanglan mag-atubang sa dagkong mga tema. Dili nila angay usikon ang bililhong panahon sa pagsulti bahin sa walay hinungdan nga mga hilisgutan. Tun-i nila ang Pulong, ug iwali ang Pulong. Himoa nga ang Pulong anaa sa ilang mga kamot ingon nga usa ka mahait, duhay sulab nga espada. Himoa kini nga magpamatuod bahin sa nangaging mga kamatuoran ug magpadayag kon unsa ang mahitabo sa umalabot.
“Increased light will shine upon all the grand truths of prophecy, and they will be seen in freshness and brilliancy, because the bright beams of the Sun of Righteousness will illuminate the whole.” Manuscript Releases, volume 1, 37–40.
“Ang dugang nga kahayag mosidlak ibabaw sa tanang dagkung kamatuoran sa tagna, ug kini makita diha sa kabag-o ug kasanag, tungod kay ang masanag nga mga silaw sa Adlaw sa Pagkamatarong magadan-ag sa tibuok.” Manuscript Releases, volume 1, 37–40.
I believe that I have now placed enough prophetic representations in place with the previous articles to have a good point of reference as we begin to proceed through the book of Revelation. If you are reading these articles online, I would hope you understand that the articles are in sequence by date. I understand that there are those following the articles that are familiar with most of what I am sharing, and I offer to them my apologies for all the redundancy. I have been trying to give enough biblical support for the truths we are handling, that someone new to the principles that Future for America employs will understand and stay engaged, though they might lack some of the familiarity with these concepts that many of us already know.
Nagatuo ako nga igo na ang akong napahimutang nga mga representasyong propetiko pinaagi sa nangaging mga artikulo aron may maayong basihanan kita sa pagsugod sa pagpadayon sa pagtuon sa basahon sa Pinadayag. Kon nagabasa kamo niining mga artikulo sa online, nanghinaut ako nga masabtan ninyo nga ang mga artikulo anaa sa sunod-sunod nga han-ay sumala sa petsa. Nasabtan ko nga aduna’y mga nagasubay sa mga artikulo nga pamilyar na sa kadaghanan sa akong gipaambit, ug kanila nagahalad ako sa akong pasaylo tungod sa tanang pagkasubli-subli. Naningkamot ako sa paghatag ug igo nga biblikanhong pagpaluyo alang sa mga kamatuoran nga atong ginadumala, aron ang usa ka bag-o pa sa mga prinsipyo nga gigamit sa Future for America makasabot ug magpabiling masinabtanong nagasunod, bisan pa man kon kulang siya sa pipila ka pamilyaridad niining mga konsepto nga daghan na kanato ang nahibaloan.
There are some very powerful truths, which until recently I had never recognized that have been opened in the book of Revelation. I could simply set the truths out there in the public domain without trying first to build a premise of prophetic support before I share them, but the truths are so new and so serious that I have not been willing to share without some foundation upon which to place the truths, which I believe are represented as the unsealing of Revelation that happens just before probation closes.
Adunay pipila ka hilabihan kagamhanang mga kamatuoran nga, hangtod sa dili pa lang dugay, wala gayud nako mailhi, nga napadayag diha sa basahon sa Pinadayag. Mahimo ko unta nga ibutyag lamang ang mga kamatuoran ngadto sa publiko nga kahimtang sa walay una paningkamot sa pagtukod og usa ka pasikaran sa propetikong pagsuporta sa dili pa ko magpaambit niini, apan ang mga kamatuoran bag-o kaayo ug hilabihan kaseryoso nga wala ako mouyon sa pagpaambit niini nga walay pipila ka patukoranan nga pagabutangan sa mga kamatuoran, nga akong gituohan nga girepresentahan ingon nga ang pagtangtang sa patik sa Pinadayag nga mahitabo sa dili pa mosira ang panahon sa pagsulay.
And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.
Ug siya miingon kanako, Ayaw selyohi ang mga pulong sa tagna niining basahona; kay ang panahon haduol na. Ang dili matarung, pasagdi siya nga magpabiling dili matarung sa gihapon; ug ang mahugaw, pasagdi siya nga magpabiling mahugaw sa gihapon; ug ang matarung, pasagdi siya nga magpabiling matarung sa gihapon; ug ang balaan, pasagdi siya nga magpabiling balaan sa gihapon. Pinadayag 22:10, 11.
Jesus set forth a principle about teaching the truth, that I believe applies here. The principle is set within the identification of the work of the Holy Spirit.
Gipadayag ni Jesus ang usa ka prinsipyo mahitungod sa pagtudlo sa kamatuoran, nga akong gituohan nga magamit dinhi. Kining maong prinsipyo gibutang sulod sa pag-ila sa buhat sa Espiritu Santo.
And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will show you things to come. He shall glorify me: for he shall receive of mine, and shall show it unto you. John 16:8–16.
Ug sa diha nga Siya moanhi, pagapamatuoran niya ang kalibotan mahitungod sa sala, ug sa pagkamatarong, ug sa paghukom: Mahitungod sa sala, tungod kay sila wala motuo kanako; Mahitungod sa pagkamatarong, tungod kay ako moadto sa akong Amahan, ug dili na ninyo ako makita; Mahitungod sa paghukom, tungod kay ang principe niini nga kalibotan nahukman na. Daghan pa akog mga butang nga igaingon kaninyo, apan dili pa ninyo kini maagwanta karon. Apan sa diha nga moanhi na siya, ang Espiritu sa kamatuoran, siya magamando kaninyo ngadto sa tibuok kamatuoran: kay dili siya mosulti gikan sa iyang kaugalingon; kondili bisan unsa ang iyang madungog, mao kana ang iyang igasulti: ug ipadayag niya kaninyo ang mga butang nga umalabot. Siya magahimaya kanako: kay siya modawat gikan sa ako, ug ipadayag niya kini kaninyo. Juan 16:8–16.
When Christ stated, “I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now,” it upholds my conviction that there is now much to share, but there should first be a logical premise to build those truths upon. That being said, the previous verses identify the three angels’ messages as represented by the Holy Spirit reproving “the world of sin, and of righteousness, and of judgment.” Those three messages are the final warning message, so this passage identifying the work of the Holy Spirit is an important testimony, for it emphasizes that the message is progressively understood, and it is only understood by those who possess the oil of the Holy Spirit. John, in the book of Revelation represents that very truth when he identifies that he is a Sabbath worshipping Seventh-day Adventist at the end of the world.
Sa dihang mipahayag si Cristo, “I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now,” kini nagpalig-on sa akong kombiksyon nga adunay daghan pa karon nga ikapaambit, apan kinahanglan una nga adunay lohikal nga patukoranan diin pagatukoran sa maong mga kamatuoran. Tungod niana, ang nangaging mga bersikulo nagaila sa mga mensahe sa tulo ka mga manulonda ingon nga gihulagway sa Espiritu Santo nga nagbadlong “sa kalibutan mahitungod sa sala, ug sa pagkamatarong, ug sa paghukom.” Kining tulo ka mga mensahe mao ang katapusang mensahe sa pasidaan, busa kining pahayag nga nagaila sa buluhaton sa Espiritu Santo maoy usa ka mahinungdanong pagpamatuod, kay kini nagpasiugda nga ang mensahe masabtan sa hinayhinay nga pagpadayag, ug kini masabtan lamang niadtong nagbaton sa lana sa Espiritu Santo. Si Juan, diha sa basahon sa Pinadayag, nagrepresentar nianang maong kamatuoran sa dihang iyang gipaila nga siya usa ka magtutuo nga Seventh-day Adventist nga nagsimba sa Igpapahulay sa katapusan sa kalibutan.
I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet. Revelation 1:10.
Ako diha ako sa Espiritu sa adlaw sa Ginoo, ug nakadungog ako sa luyo ko ug usa ka dakong tingog, daw sa usa ka trumpeta. Pinadayag 1:10.
Seventh-day Adventists at the end of the world who will understand the unsealed message in Revelation will do so because they are “in the Spirit.” In the context of the parable that we have been told “illustrates the experience of the Adventist people,” John is a wise virgin, for he has the oil of the Spirit. He represents the wise virgins at the end of the world, who hear a great voice “behind” them. The “voice from behind” him is the Alpha and Omega as identified in the very next verse, and the voice informs him to return to the old paths and walk therein.
Ang mga Seventh-day Adventist sa katapusan sa kalibotan nga makasabot sa wala matimri nga mensahe diha sa Pinadayag magabuhat niana tungod kay sila “anaa sa Espiritu.” Sulod sa konteksto sa sambingay nga gisultihan kita nga “naghulagway sa kasinatian sa Adventist nga katawhan,” si Juan usa ka maalamong ulay, kay anaa kaniya ang lana sa Espiritu. Siya nagrepresentar sa maalamong mga ulay sa katapusan sa kalibotan, nga nakadungog ug dakong tingog “sa likod” nila. Ang “tingog gikan sa luyo” niya mao ang Alpha ug Omega sumala sa pag-ila niini diha sa misunod dayon nga bersikulo, ug ang tingog nagpahibalo kaniya sa pagbalik ngadto sa daang mga alagianan ug sa paglakat diha niana.
Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein, and ye shall find rest for your souls. But they said, We will not walk therein. Jeremiah 6:16.
Mao kini ang giingon sa Ginoo: Tumindog kamo sa mga dalan, ug tan-awa, ug pangutan-a ang karaang mga agianan, asa ba ang maayong dalan, ug lumakaw kamo niana, ug makakaplag kamo ug kapahulayan alang sa inyong mga kalag. Apan sila miingon, Dili kami molakaw niana. Jeremias 6:16.
The “rest” Jeremiah refers to is the outpouring of the Holy Spirit during the latter rain. In the next verse Jeremiah provides a second illustration of the foolish virgins who refuse to return to the foundations of Adventism (the old paths) and walk therein.
Ang “kapahulayan” nga gihisgotan ni Jeremias mao ang pagbubo sa Espiritu Santo panahon sa ulahing ulan. Sa sunod nga bersikulo, si Jeremias naghatag ug ikaduhang hulagway sa mga buang nga ulay nga nagdumili sa pagbalik ngadto sa mga patukoranan sa Adventismo (ang karaang mga alagianan) ug sa paglakaw diha niana.
Also I set watchmen over you, saying, Hearken to the sound of the trumpet. But they said, We will not hearken. Jeremiah 6:17.
Ug gilatid Ko usab ang mga magbalantay ibabaw kaninyo, nga nagaingon: Pamatii ninyo ang tingog sa trompeta. Apan sila miingon: Dili kami mamati. Jeremias 6:17.
When John hears the voice behind him directing him to the old paths or the foundations of Adventism, the voice he hears is as a trumpet. That voice is conveyed through the “watchmen” that God set over Adventism. Father Miller was the watchman that blew the warning trumpet at the beginning of Adventism during the proclamation of the first angel announcing the opening of the judgment. But John specifically represents those who proclaim the third angel’s message announcing the close of the judgment. He represents those who return to the foundations that God erected through the work of Miller.
Sa dihang nadungog ni Juan ang tingog sa iyang luyo nga nagtudlo kaniya ngadto sa karaang mga alagianan o sa mga patukoranan sa Adventismo, ang tingog nga iyang nadungog sama sa usa ka trumpeta. Kana nga tingog gipadangat pinaagi sa mga “magbalantay” nga gibutang sa Dios ibabaw sa Adventismo. Si Amahan Miller mao ang magbalantay nga mihuyop sa pasidaang trumpeta sa sinugdanan sa Adventismo sa panahon sa pagmantala sa unang manulonda nga nagpahibalo sa pag-abli sa paghukom. Apan si Juan sa piho nagrepresentar niadtong mga nagmantala sa mensahe sa ikatulong manulonda nga nagpahibalo sa pagsira sa paghukom. Siya nagrepresentar niadtong mobalik sa mga patukoranan nga gitukod sa Dios pinaagi sa buluhaton ni Miller.
We have repeatedly shown through the years, (and it can be found in Habakkuk’s Tables), that the first angel’s message “fear God” is to convict of sin, and that the second angel’s message is where righteousness is manifested and the third identifies judgment. These are the three steps of the three angels and also the three steps of the work of the Holy Spirit. Those three steps are also represented by the three Hebrew letters that make up the Hebrew word that is translated as “truth.” In the passage from John sixteen, Jesus is speaking of the work of the Holy Spirit in guiding God’s people into “all truth,” while also showing them “things to come.” Yet Jesus states that He has “many things to say unto you, but ye cannot bear them now.”
Sa makadaghan nga mga tuig, balik-balik na namong gipakita, (ug kini makita diha sa mga Lamisa ni Habakkuk), nga ang mensahe sa nahaunang manulonda nga “kahadloki ang Dios” mao ang pagpamatuod sa sala, ug nga ang mensahe sa ikaduhang manulonda mao ang dapit diin ang pagkamatarong gipadayag, ug ang ikatulong nagaila sa paghukom. Mao kini ang tulo ka lakang sa tulo ka mga manulonda ug usab ang tulo ka mga lakang sa buhat sa Espiritu Santo. Kining tulo ka mga lakang gilarawan usab sa tulo ka Hebreohanong mga letra nga naglangkob sa Hebreohanong pulong nga gihubad nga “kamatuoran.” Sa pahayag gikan sa Juan 16, si Jesus naghisgot mahitungod sa buhat sa Espiritu Santo sa paggiya sa katawohan sa Dios ngadto sa “tanang kamatuoran,” samtang usab nagapakita kanila sa “mga butang nga umalabot.” Apan si Jesus nagaingon nga Siya adunay “daghang mga butang nga isulti kaninyo, apan dili pa ninyo arang mabatas karon.”
I hope you have understood some of the significance of the Hebrew word translated as “truth.” For we have just began to apply that symbol to our study. In the first three verses of Revelation one the communication process between God and man is identified. It is identified even before the Revelation identifies the three-fold nature of the godhead. It finds a second witness in the last verses of Revelation and in so doing, based upon applying “line upon line” it produces more light.
Nagalaum ako nga nasabtan ninyo ang pipila sa kahulogan sa Hebreohanong pulong nga gihubad nga “kamatuoran.” Kay bag-o pa lamang kita nagsugod sa paggamit nianang simbolo sa atong pagtuon. Sa nahaunang tulo ka mga bersikulo sa Pinadayag uno, ang pamaagi sa komunikasyon tali sa Dios ug sa tawo gipaila. Gipaila kini bisan sa wala pa sa Pinadayag nagpaila sa tulo-ka-bahin nga kinaiya sa pagka-Dios. Makakaplag kini ug ikaduhang saksi sa katapusang mga bersikulo sa Pinadayag, ug sa pagbuhat niana, pinasikad sa paggamit sa “linya ibabaw sa linya,” nagahatag kini ug dugang nga kahayag.
Then when we add Genesis 1:1–2:3, we find a third witness and another prophetic line to lay upon the previous two lines at the beginning and ending of Revelation.
Unya kon atong idugang ang Genesis 1:1–2:3, atong makita ang ikatulong saksi ug laing mahonongong linya nga ibutang ibabaw sa miaging duha ka mga linya sa sinugdanan ug sa katapusan sa Pinadayag.
Then we add the last promise in the Old Testament identifying the Elijah to come, and we have four prophetic lines.
Unya atong idugang ang kataposang saad sa Daang Tugon nga nag-ila sa umalabot nga Elias, ug aduna kitay upat ka propetikong linya.
Then we add the first chapter of the New Testament and we have five lines to put together the ultimate message found in the Bible when applying the principle of Alpha and Omega to all the lines. If we would finish off the five lines we have already identified, by applying the principle across the board to those five lines, then we should expect to see the end of Matthew and the end of John testifying to the same information that all five of the “first and last” prophetic lines that we are considering.
Unya atong idugang ang unang kapitulo sa Bag-ong Tugon, ug anaay kita karon ug lima ka mga linya aron ipahiusa ang kinatumyan nga mensahe nga makita sa Biblia sa dihang iaplikar ang prinsipyo sa Alpha ug Omega ngadto sa tanang mga linya. Kon atong tapuson ang lima ka mga linya nga atong nahibal-an na, pinaagi sa pag-aplikar sa maong prinsipyo sa tibuok nga paagi ngadto niadtong lima ka mga linya, nan angay natong mapaabut nga ang katapusan sa Mateo ug ang katapusan sa Juan magpamatuod sa mao rang kasayoran nga ginapamatuoran sa tanang lima sa “nahauna ug naulahi” nga mga propetikong linya nga atong gikonsiderar.
The message that is being unsealed is established in the book of Revelation, so it is the reference point for the other lines, in agreement with Sister White informing us that “all the books of the Bible meet and end in Revelation.” The message of the first three verses of the book of Revelation identify the process God uses to transmit His word to John to write out and send to the churches. The first book of the New Testament, as already noted, sets forth the lineage of Jesus Christ and it starts with a very informative point.
Ang mensahe nga ginatangtang ang selyo natukod diha sa basahon sa Pinadayag, busa mao kini ang tinudloang reperensiya alang sa ubang mga linya, subay sa pagpahibalo kanato ni Sister White nga “ang tanang mga basahon sa Bibliya magtagbo ug magtapos diha sa Pinadayag.” Ang mensahe sa unang tulo ka mga bersikulo sa basahon sa Pinadayag nagaila sa pamaagi nga gigamit sa Dios sa pagpasa sa Iyang pulong ngadto kang Juan aron isulat ug ipadala ngadto sa mga iglesia. Ang unang basahon sa Bag-ong Tugon, sumala sa namatikdan na, naglatid sa kaliwatan ni Jesu-Cristo ug nagsugod kini sa usa ka punto nga labi ka mapadayag.
The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham. Matthew 1:1.
Ang basahon sa kagikan ni Jesu-Cristo, ang anak ni David, ang anak ni Abraham. Mateo 1:1.
Jesus ended his direct interaction with the quibbling Jews by silencing them with the subject of “the son of David,” a subject that could have only been understood by the Jews if they had understood the biblical principle of beginning and ending. They didn’t, and most Adventists don’t. Anyone who wishes to argue against the principle of history repeating demonstrates that they do not understand that ancient Israel typifies modern Israel, and their unwillingness to believe that principle, is the identical unwillingness at the end of ancient Israel to understand the same principle. Jesus represented that principle in His final riddle to the Jews by directing them to the riddle of how David’s Lord, could also be David’s son?
Gitapos ni Jesus ang Iyang tuwirang pakig-uban sa mapinalalisong mga Judio pinaagi sa pagpahilom kanila pinaagi sa hilisgutan mahitungod sa “anak ni David,” usa ka hilisgutan nga mahimo lamang untang masabtan sa mga Judio kon ilang nasabtan ang biblikanhong prinsipyo sa sinugdanan ug katapusan. Wala nila kini masabti, ug ang kadaghanan sa mga Adventista usab wala. Bisan kinsa nga buot molalis batok sa prinsipyo sa pagbalikbalik sa kasaysayan nagapakita nga wala siya makasabot nga ang karaang Israel maoy hulagway sa modernong Israel, ug ang ilang pagdumili sa pagtuo nianang prinsipyo mao ang hingpit nga samang pagdumili sa katapusan sa karaang Israel sa pagsabot sa mao gihapong prinsipyo. Girepresentar ni Jesus kana nga prinsipyo sa Iyang katapusang tigmo ngadto sa mga Judio pinaagi sa pagtudlo kanila ngadto sa tigmo kon giunsa nga ang Ginoo ni David mahimo usab nga anak ni David?
John chapter one, identifies that in the beginning the Word was with God, and the Word is God and the Word created all things. This of course aligns with the other lines we are referring to. And if we then consider the last words in the gospel of John, we see Peter, after hearing Jesus describe how he would die, asking Jesus what would happen to the apostle John.
Ang unang kapitulo sa Juan nagpaila nga sa sinugdan mao na ang Pulong uban sa Dios, ug ang Pulong mao ang Dios, ug ang Pulong maoy nagbuhat sa tanang butang. Kini, sa pagkatinuod, nahiuyon sa ubang mga pahayag nga atong gihisgutan. Ug kon ato dayon tagdon ang katapusang mga pulong sa Maayong Balita sumala ni Juan, makita nato si Pedro, human niya madungog si Jesus nga naghulagway kon unsaon niya sa pagkamatay, nga nangutana kang Jesus unsay mahitabo sa apostol nga si Juan.
Peter seeing him saith to Jesus, Lord, and what shall this man do? Jesus saith unto him, If I will that he tarry till I come, what is that to thee? follow thou me. Then went this saying abroad among the brethren, that that disciple should not die: yet Jesus said not unto him, He shall not die; but, If I will that he tarry till I come, what is that to thee? This is the disciple which testifieth of these things, and wrote these things: and we know that his testimony is true. And there are also many other things which Jesus did, the which, if they should be written every one, I suppose that even the world itself could not contain the books that should be written. Amen. John 21:21–25.
Si Pedro, sa pagtan-aw kaniya, miingon kang Jesus, Ginoo, ug unsa man ang mahitungod niining tawhana? Miingon si Jesus kaniya, Kon buot ko nga siya magpabilin hangtod sa akong pag-anhi, unsa man kana kanimo? Sumunod ka kanako. Busa mikaylap kini nga pulong taliwala sa mga igsoon, nga kadtong tinun-an dili mamatay; apan si Jesus wala moingon kaniya, Dili siya mamatay; kondili, Kon buot ko nga siya magpabilin hangtod sa akong pag-anhi, unsa man kana kanimo? Mao kini ang tinun-an nga nagpamatuod mahitungod niining mga butanga, ug nagsulat niining mga butanga; ug kita nahibalo nga ang iyang pagpamatuod tinuod. Ug daghan pa usab nga ubang mga butang ang gibuhat ni Jesus, nga kon isulat pa ang matag-usa kanila, ako nagahunahuna nga bisan ang kalibutan gayud dili arang makasulod sa mga basahon nga maisulat. Amen. Juan 21:21–25.
Peter wanted to know how John would die, or even if John would die. The answer is repeated twice in the passage when Jesus stated it and then John restated, “If I will that he [John] tarry till I come, what is that to thee?” John did live to Jesus’ Second Coming.
Si Pedro buot mahibalo kon sa unsang paagi mamatay si Juan, o bisan pa kon mamatay ba gayod si Juan. Ang tubag gisubli sa makaduha sulod sa maong pahayag sa dihang gipahayag kini ni Jesus ug unya gisulti pag-usab ni Juan, “Kon buot Ko nga siya [si Juan] magpabilin hangtod sa Akong pag-anhi, unsa man kana kanimo?” Si Juan nabuhi hangtod sa Ikaduhang Pag-anhi ni Jesus.
You can only see or hear that “truth” if you believe in the repetition of history, and also that the history that is to be repeated, does so at the end of the world. The end of the world is where John was when he wrote the book of Revelation. The last book in John’s gospel agrees with the other lines of beginning and ending for it places John in the history of the events leading to the Second Coming where he, representing those who proclaim the final warning message, sends that message to the churches.
Makahimo ka lamang nga makita o makadungog nianang “kamatuoran” kon motuo ka sa pagbalikbalik sa kasaysayan, ug usab nga ang kasaysayan nga pagausbon mahitabo sa katapusan sa kalibotan. Ang katapusan sa kalibotan mao ang dapit diin si Juan atua sa dihang iyang gisulat ang basahon sa Pinadayag. Ang katapusang basahon sa ebanghelyo ni Juan nahiuyon sa ubang mga linya sa sinugdanan ug katapusan, kay gibutang niini si Juan sulod sa kasaysayan sa mga panghitabo nga nag-una sa Ikaduhang Pag-anhi diin siya, nga nagrepresentar niadtong nagamantala sa katapusang mensahe sa pasidaan, nagpadala niana nga mensahe ngadto sa mga iglesia.
“In the days of the early Christians, Christ came the second time. His first advent was at Bethlehem, when He came as an infant. His second advent was at the Isle of Patmos, when He revealed Himself in glory to John the Revelator, who ‘fell at His feet as dead’ when he saw Him. But Christ strengthened him to endure the sight, and then gave him a message to write to the churches of Asia, the names of which are descriptive of the characteristics of every church.
“Sa mga adlaw sa unang mga Cristiano, si Cristo mianhi sa ikaduhang higayon. Ang Iyang unang pag-anhi didto sa Bethlehem, sa dihang mianhi Siya ingon nga usa ka masuso. Ang Iyang ikaduhang pag-anhi didto sa Pulo sa Patmos, sa dihang Iyang gipadayag ang Iyang kaugalingon diha sa himaya ngadto kang Juan nga Manugpahayag, nga ‘mihapa sa Iyang mga tiil ingon nga patay’ sa dihang nakita niya Siya. Apan gipalig-on siya ni Cristo aron maagwanta niya ang maong panan-aw, ug unya gihatagan siya Niya ug mensahe nga isulat ngadto sa mga iglesia sa Asia, kansang mga ngalan naghulagway sa mga kinaiya sa matag iglesia.”
“The light that Christ revealed to His servant the prophet is for us. In His revelation are given the three angels’ messages, and a description of the angel that was to come down from heaven with great power, lightening the earth with his glory. In it are warnings against the wickedness that would exist in the last days, and against the mark of the beast. We are not only to read and understand this message, but to proclaim it with no uncertain sound to the world. By presenting these things revealed to John, we shall be able to stir the people.” Manuscript Releases, volume 19, 41.
“Ang kahayag nga gipadayag ni Cristo ngadto sa Iyang alagad nga propeta alang kanato. Sa Iyang pagpadayag gihatag ang mga mensahe sa tulo ka mga manulonda, ug ang usa ka paghulagway sa manulonda nga mokanaog gikan sa langit uban ang dakong gahum, nga nagahayag sa yuta pinaagi sa iyang himaya. Diha niini anaa ang mga pasidaan batok sa pagkadaotan nga maglungtad sa ulahing mga adlaw, ug batok sa marka sa mapintas nga mananap. Dili lamang kita magabasa ug makasabut niini nga mensahe, kondili igamantala usab nato kini ngadto sa kalibutan uban sa walay malibogong tingog. Pinaagi sa pagpresentar niining mga butanga nga gipadayag kang Juan, makahimo kita sa pagpukaw sa katawhan.” Manuscript Releases, volume 19, 41.
The end of the gospel of John identifies the communication process as in Revelation’s first three verses, by locating John prophetically in the history of the Second Coming. Thus, using Jesus’ first “second coming” (Patmos) to illustrate His last “second coming.” It connects perfectly with the other lines we are considering, for it represents John at the end of the world, on Patmos where he receives the Revelation of Jesus Christ. What about the end of the book of Matthew?
Ang katapusan sa ebanghelyo ni Juan nag-ila sa proseso sa komunikasyon ingon sa nahaunang tulo ka bersikulo sa Pinadayag, pinaagi sa pagbutang kang Juan sa tagnaong paagi sulod sa kasaysayan sa Ikaduhang Pag-anhi. Busa, gigamit ang nahaunang “ikaduhang pag-anhi” ni Jesus (Patmos) aron sa paghulagway sa Iyang ulahing “ikaduhang pag-anhi.” Hingpit kini nga nagakonektar sa ubang mga linya nga atong ginatagad, kay kini nagrepresentar kang Juan sa katapusan sa kalibotan, didto sa Patmos diin iyang nadawat ang Pinadayag ni Jesu-Cristo. Unsa man ang mahitungod sa katapusan sa basahon ni Mateo?
Then the eleven disciples went away into Galilee, into a mountain where Jesus had appointed them. And when they saw him, they worshipped him: but some doubted. And Jesus came and spake unto them, saying, All power is given unto me in heaven and in earth. Go ye therefore, and teach all nations, baptizing them in the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Ghost: Teaching them to observe all things whatsoever I have commanded you: and, lo, I am with you alway, even unto the end of the world. Amen. Matthew 28:16–20.
Unya ang napulo ug usa ka mga tinun-an nangadto sa Galilea, ngadto sa bukid diin gitakda sila ni Jesus nga moadto. Ug sa pagkakita nila kaniya, ilang gisimba siya; apan ang uban nagduhaduha. Ug miduol si Jesus ug misulti kanila, nga nagaingon, Ang tanang gahum gihatag kanako sa langit ug sa yuta. Busa panglakaw kamo, ug himoa nga mga tinun-an ang tanang kanasoran, nga magabautismo kanila sa ngalan sa Amahan, ug sa Anak, ug sa Espiritu Santo: Nga magatudlo kanila sa pagtuman sa tanang mga butang nga gisugo ko kaninyo; ug, ania karon, ako anaa uban kaninyo sa kanunay, bisan hangtod sa katapusan sa kalibutan. Amen. Mateo 28:16–20.
In the passage all power is given to Jesus, and this would of course be His creative power. And then He gives a commandment to baptize in the name of the Father, Son and also the Holy Spirit that moved upon the water in Genesis one, and the seven spirits that are before the throne of God. This passage identifies that Christians are to recognize the three persons of the heavenly trio as three distinct entities. The end of Matthew adds to the lines as the other six do.
Sa maong teksto ang tanang gahum gihatag kang Jesus, ug kini, siyempre, mao ang Iyang gahum sa paglalang. Ug unya Siya mihatag ug usa ka sugo sa pagbautismo sa ngalan sa Amahan, sa Anak, ug usab sa Espiritu Santo nga naglihok ibabaw sa katubigan diha sa Genesis uno, ug sa pito ka mga espiritu nga anaa sa atubangan sa trono sa Dios. Kining tekstoha nagaila nga ang mga Cristiano kinahanglan moila sa tulo ka persona sa langitnong trio ingon nga tulo ka managlahi nga mga entidad. Ang katapusan sa Mateo midugang sa mga linya maingon sa gibuhat sa laing unom.
“Christ has made baptism the sign of entrance to His spiritual kingdom. He has made this a positive condition with which all must comply who wish to be acknowledged as under the authority of the Father, the Son, and the Holy Spirit. Before man can find a home in the church, before passing the threshold of God’s spiritual kingdom, he is to receive the impress of the divine name, ‘The Lord our righteousness.’ Jeremiah 23:6.
“Gihimo ni Cristo ang bautismo nga timaan sa pagsulod ngadto sa Iyang espirituhanong gingharian. Gihimo Niya kini nga usa ka positibong kondisyon nga kinahanglan tumanon sa tanan nga buot maila nga sakop ubos sa awtoridad sa Amahan, sa Anak, ug sa Balaang Espiritu. Sa dili pa makakaplag ang tawo ug puloy-anan diha sa iglesya, sa dili pa makatabok sa salabutan sa espirituhanong gingharian sa Dios, kinahanglan niyang madawat ang timaan sa langitnong ngalan, ‘Ang Ginoo Mao ang Atong Pagkamatarong.’ Jeremias 23:6.
“Baptism is a most solemn renunciation of the world. Those who are baptized in the threefold name of the Father, the Son, and the Holy Spirit, at the very entrance of their Christian life declare publicly that they have forsaken the service of Satan, and have become members of the royal family, children of the heavenly King. They have obeyed the command, ‘Come out from among them, and be ye separate, … and touch not the unclean thing.’ And to them is fulfilled the promise, ‘I will receive you, and will be a Father unto you, and ye shall be My sons and daughters, saith the Lord Almighty.’ 2 Corinthians 6:17, 18.
“Ang bautismo mao ang labing mabug-at nga pagtalikod sa kalibotan. Kadtong gibautismohan sa tulo-ka-pilo nga ngalan sa Amahan, sa Anak, ug sa Espiritu Santo, sa mismong pagsulod sa ilang Kristohanong kinabuhi nagapadayag sa dayag nga paagi nga ilang gibiyaan ang pag-alagad kang Satanas, ug nahimo silang mga sakop sa harianong pamilya, mga anak sa langitnong Hari. Ilang gituman ang sugo, ‘Panggula kamo gikan sa ilang taliwala, ug magpalain kamo, … ug ayaw paghikapa sa mahugaw nga butang.’ Ug kanila natuman ang saad, ‘Dawaton Ko kamo, ug Ako mahimong Amahan alang kaninyo, ug kamo mahimong Akong mga anak nga lalaki ug mga anak nga babaye, nagaingon ang Ginoong Makagagahum.’ 2 Corinto 6:17, 18.
“As Christians submit to the solemn rite of baptism, He registers the vow that they make to be true to Him. This vow is their oath of allegiance. They are baptized in the name of the Father and the Son and the Holy Spirit. Thus they are united with the three great powers of heaven. They pledge themselves to renounce the world and to observe the laws of the kingdom of God. Henceforth they are to walk in newness of life. No longer are they to follow the traditions of men. No longer are they to follow dishonest methods. They are to obey the statutes of the kingdom of heaven. They are to seek God’s honor. If they will be true to their vow, they will be furnished with grace and power that will enable them to fulfill all righteousness. ‘As many as received Him, to them gave He power to become the sons of God, even to them that believe on His name.’” Evangelism, 307.
“Samtang ang mga Kristohanon magpasakop sa solemne nga rito sa bautismo, Iyang ginatala ang panaad nga ilang gihimo nga magmatinumanon Kaniya. Kini nga panaad mao ang ilang panumpa sa pagkamaunongon. Sila gibautismohan sa ngalan sa Amahan ug sa Anak ug sa Espiritu Santo. Sa ingon niana sila mahiusa sa tulo ka dagkong gahum sa langit. Sila mopasalig sa ilang kaugalingon sa pagsalikway sa kalibutan ug sa pagtuman sa mga balaod sa gingharian sa Dios. Gikan karon sila kinahanglan maglakaw diha sa kabag-ohan sa kinabuhi. Dili na sila mosunod sa mga tradisyon sa mga tawo. Dili na sila mosunod sa malimbongong mga pamaagi. Kinahanglan silang motuman sa mga lagda sa gingharian sa langit. Kinahanglan nilang pangitaon ang kadungganan sa Dios. Kon sila magmatinumanon sa ilang panaad, pagahatagan sila ug grasya ug gahum nga makapahimo kanila sa pagtuman sa tanang pagkamatarung. ‘Apan sa tanan nga midawat Kaniya, kanila gihatag Niya ang kagahum nga mahimong mga anak sa Dios, bisan kanila nga nagatoo sa Iyang ngalan.’” Evangelism, 307.
Jesus illustrates the end by the beginning in His Word, for He is the Word, and He is the Alpha and Omega.
Gihulagway ni Jesus ang katapusan pinaagi sa sinugdan diha sa Iyang Pulong, kay Siya mao ang Pulong, ug Siya mao ang Alpha ug Omega.
Bringing these seven lines together builds a very detailed picture of the communication process between God and man, with many other critical and important truths set forth and established by the other “lines” witnesses. Seven “lines” of prophecy representing the Alpha and Omega. But what about the book of Malachi?
Ang paghiusa niining pito ka mga linya nagatukod ug usa ka hilabihan ka detalyadong hulagway sa proseso sa komunikasyon tali sa Dios ug sa tawo, uban sa daghan pang ubang mahukmanon ug mahinungdanong mga kamatuoran nga gipadayag ug gipahimutang sa ubang mga “linya” nga mga saksi. Pito ka mga “linya” sa tagna nga nagarepresentar sa Alpha ug Omega. Apan unsa man ang bahin sa basahon ni Malakias?
Malachi’s book is a scathing rebuke against the unfaithful priests in Adventism. It opens with the identification of two classes of worshippers in Adventism at the end of the world.
Ang basahon ni Malakias usa ka mapintas nga pagbadlong batok sa mga dili-matinumanong mga pari sulod sa Adventismo. Kini nagsugod sa pag-ila sa duha ka matang sa mga magsisimba sulod sa Adventismo sa katapusan sa kalibotan.
The burden of the word of the Lord to Israel by Malachi. I have loved you, saith the Lord. Yet ye say, Wherein hast thou loved us? Was not Esau Jacob’s brother? saith the Lord: yet I loved Jacob. Malachi 1:1, 2.
Ang palas-anon sa pulong ni Jehova ngadto sa Israel pinaagi kang Malakias. “Gihigugma ko kamo,” nagaingon si Jehova. Apan nagaingon kamo, “Sa unsang paagi man kami gihigugma mo?” “Dili ba igsoon ni Jacob si Esau?” nagaingon si Jehova; “apan gihigugma ko si Jacob.” Malakias 1:1, 2.
Malachi further informs us that the two classes of worshippers at the end of the world are two classes of priests.
Ang Malaquias dugang pa nga nagpahibalo kanato nga ang duha ka matang sa mga magsisimba sa kataposan sa kalibotan mao ang duha ka matang sa mga saserdote.
And now, O ye priests, this commandment is for you. If ye will not hear, and if ye will not lay it to heart, to give glory unto my name, saith the Lord of hosts, I will even send a curse upon you, and I will curse your blessings: yea, I have cursed them already, because ye do not lay it to heart. Malachi 2:1, 2.
Ug karon, O kamong mga saserdote, kining sugoa alang kaninyo. Kong kamo dili mamati, ug kong kamo dili magbutang niini sa kasingkasing, sa paghatag ug himaya sa akong ngalan, nagaingon ang Ginoo sa mga panon, ako magapadala gayud ug usa ka tunglo sa ibabaw ninyo, ug akong pagatunglohon ang inyong mga panalangin: oo, gitunglo ko na sila daan, tungod kay kamo wala magbutang niini sa kasingkasing. Malakias 2:1, 2.
The beginning of Malachi is typifying the Laodicean and Philadelphian message with two classes of priests. The priests are commanded to “hear.” John represents the priests that do hear, and a priest represents God’s covenant chosen people. They are already cursed and will be cursed again if they do not “hear” and “they do not” or “will not” “lay it to heart.”
Ang sinugdanan sa Malakias nagahulagway sa mensahe sa Laodicea ug Filadelfia pinaagi sa duha ka matang sa mga saserdote. Ang mga saserdote gisugo sa “pagpatalinghug.” Si Juan nagarepresentar sa mga saserdote nga sa pagkatinuod nagapatalinghug, ug ang usa ka saserdote nagarepresentar sa pinili nga katawhan sa Dios sa tugon. Sila gipanunglo na daan ug pagapanungloon pag-usab kon dili sila “magpatalinghug” ug “sila dili” o “dili buot” “magbutang niini sa kasingkasing.”
Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should shew forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:5–10.
Kamo usab, ingon nga mga buhing bato, gitukod ingon nga usa ka espirituhanong balay, usa ka balaan nga pagkapari, aron sa paghalad ug mga espirituhanong halad nga mahimut-an sa Dios pinaagi kang Jesu-Cristo. Busa usab nahisulat sa Kasulatan, Tan-awa, gibutang Ko sa Sion ang usa ka pangulong bato sa pamag-ang, pinili, bililhon: ug ang nagatoo kaniya dili gayud maulawan. Busa alang kaninyo nga mga nagatoo siya bililhon: apan alang kanila nga mga masinupakon, ang bato nga gisalikway sa mga magtutukod, mao kini nahimong ulohan sa pamag-ang, Ug usa ka bato nga kapangdulan, ug usa ka pangpang nga kapangdulan, bisan alang kanila nga nangdulong sa pulong, kay sila masinupakon: nga alang usab niana sila gitudlo. Apan kamo mao ang usa ka pinili nga kaliwatan, usa ka harianong pagkapari, usa ka balaang nasud, usa ka katawohang iya sa kaugalingon; aron inyong ikapahibalo ang mga pagdayeg Niya nga nagtawag kaninyo gikan sa kangitngit ngadto sa Iyang kahibulongang kahayag: Kamo nga kaniadto dili usa ka katawhan, apan karon mao na ang katawhan sa Dios: kamo nga wala makadawat ug kalooy, apan karon nakadawat na ug kalooy. 1 Pedro 2:5–10.
The priests are God’s chosen people who are tested by the “corner stone” in the foundation of the temple. The corner stone is what all the other foundation stones are aligned with, and also it is the stone that bears the weight of the entire temple. Miller’s corner stone was the “seven times” of Leviticus twenty-six. The corner stone or the stone that the builders rejected is a true story of the building of the temple, which is described very specifically in the writings of the Spirit of Prophecy. One point about the first stone that was rejected is that it was set aside after it was rejected, and from that point on the builders of the temple would regularly trip over the cornerstone, that had been set aside within their work area. It was a stone of stumbling.
Ang mga sacerdote mao ang pinili nga katawhan sa Dios nga pagasusihon pinaagi sa “batu nga pamag-ang” diha sa patukoranan sa templo. Ang batu nga pamag-ang mao ang giuyonan sa tanang uban pang mga batu sa patukoranan, ug usab kini mao ang batu nga nagapas-an sa gibug-aton sa tibuok templo. Ang batu nga pamag-ang ni Miller mao ang “pito ka mga panahon” sa Levitico 26. Ang batu nga pamag-ang, o ang batu nga gisalikway sa mga magtutukod, usa ka tinuod nga sugilanon mahitungod sa pagtukod sa templo, nga gihulagway sa labing piho diha sa mga sinulat sa Espiritu sa Tagna. Usa ka punto mahitungod sa unang batu nga gisalikway mao nga kini gibutang sa kilid human kini masalikway, ug sukad niadtong higayona ang mga magtutukod sa templo kanunayng mapandol sa batu nga pamag-ang, nga gibutang sa kilid sulod sa ilang dapit nga trabahuan. Kini usa ka batu nga kapangdolan.
In Malachi God informs the wicked priests, also known as the foolish Laodicean virgins that he is going to and already has “cursed” them. He curses them for they will not “hear” and “lay” the Elijah message to their hearts. The Elijah message turns the fathers’ hearts to the children and the children’s hearts to the fathers. Turning their hearts represents hearing the Elijah message of fathers and children, which is the principle of first and last. Hearing the message of the first and last is not enough, it must be laid upon the heart. To accept the message of Elijah is to lay it to your heart. If a priest will not hear that principle, he will be cursed.
Diha sa Malakias gipahibalo sa Dios ang daotang mga pari, nga nailhan usab ingong mga buang nga mga ulay sa Laodicea, nga iyang “gitunglo” sila ug nga iya nang nahimo kini. Gitunglo niya sila tungod kay sila dili “mamati” ug dili “ibutang” sa ilang mga kasingkasing ang mensahe ni Elias. Ang mensahe ni Elias nagapabalik sa mga kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak ug sa mga kasingkasing sa mga anak ngadto sa mga amahan. Ang pagpabalik sa ilang mga kasingkasing nagalarawan sa pagpamati sa mensahe ni Elias mahitungod sa mga amahan ug sa mga anak, nga mao ang prinsipyo sa nahauna ug sa naulahi. Ang pagpamati sa mensahe sa nahauna ug sa naulahi dili igo; kini kinahanglan ibutang sa kasingkasing. Ang pagdawat sa mensahe ni Elias mao ang pagbutang niini sa imong kasingkasing. Kon ang usa ka pari dili mamati nianang prinsipyoha, pagatunglohon siya.
They brought the curse upon themselves when in 1863 they began the process of rejecting the very first foundational truth Miller discovered and have done nothing but continue that rejection to this very day. But even though the progressive curse began in 1863, (for they are already cursed), the curse that is in the future tense, takes place when they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. The beginning of Malachi illustrates the end, for the end represents the last warning given to the wise and foolish priests. The wise and foolish in Malachi are represented as Esau and Jacob. The elder brother representing the covenant through the birthright of being the first born, contrasted with a younger brother. The elder being the first and the younger being the last.
Ilang kaugalingon nilang gidala ang tunglo sa dihang sa 1863 gisugdan nila ang proseso sa pagsalikway sa labing unang pundasyonal nga kamatuoran nga nadiskobrehan ni Miller, ug wala silay gihimo kondili ang pagpadayon nianang pagsalikway hangtod niining adlawa. Apan bisan pa man nga ang progresibong tunglo nagsugod sa 1863, (kay sila gikatunglo na), ang tunglo nga anaa sa porma sa umalabot nga panahon mahitabo sa dihang isuka sila gikan sa baba sa Ginoo sa balaod sa Domingo. Ang sinugdanan sa Malakias naghulagway sa katapusan, kay ang katapusan nagrepresentar sa katapusang pasidaan nga gihatag sa manggialamon ug buang nga mga pari. Ang manggialamon ug buang sa Malakias girepresentahan isip si Esau ug si Jacob. Ang magulang nga igsoon nagrepresentar sa tugon pinaagi sa pagkapanganay tungod sa pagkaunang natawo, nga gitandi sa usa ka manghud nga igsoon. Ang magulang mao ang nahauna ug ang manghud mao ang naulahi.
In Malachi both Esau and Jacob are Laodicean Adventists but the last eventually heard the “voice” of the Lord, repented and had his named changed to Israel. The elder, the first did not hear. Jacob heard the voice of the Lord the night he dreamed and saw angels ascending and descending upon the ladder, representing Christ. Jacob represents Laodicean Adventists at the end of the world who are converted from Laodiceans unto Philadelphians when they experience the first three verses of Revelation one, as illustrated by John and Jacob’s dream of the ladder of ascending and descending angels. That experience marks the beginning of Jacob’s conversion into Israel, the Philadelphian. The ending of Jacob’s conversion story is when he wrestles with Christ at Penuel. Thus Jacob’s birthright story begins in the first three verses of Revelation chapter one when the unsealing of the final warning message is taking place and it ends in the time of the seven last plagues, during the time of trouble.
Diha sa Malakias, si Esau ug si Jacob mao ang mga Laodiceanong Adventista, apan ang ulahi sa katapusan nakadungog sa “tingog” sa Ginoo, naghinulsol, ug nausab ang iyang ngalan ngadto sa Israel. Ang magulang, ang nahauna, wala makadungog. Si Jacob nakadungog sa tingog sa Ginoo niadtong gabhiona nga siya nagdamgo ug nakakita sa mga manulonda nga nanungas ug nanaug sa hagdan, nga nagrepresentar kang Cristo. Si Jacob nagrepresentar sa mga Laodiceanong Adventista sa katapusan sa kalibotan nga makabig gikan sa pagka-Laodicea ngadto sa pagka-Filadelfia sa dihang ilang masinati ang nahaunang tulo ka mga bersikulo sa Pinadayag uno, sumala sa gihulagway pinaagi kang Juan ug sa damgo ni Jacob bahin sa hagdan nga gisakyan sa mga manulonda nga nanungas ug nanaug. Kana nga kasinatian nagtimaan sa sinugdanan sa pagkakabig ni Jacob ngadto sa Israel, ang Filadelfianhon. Ang katapusan sa sugilanon sa pagkakabig ni Jacob mao sa dihang siya nakigbisog kang Cristo didto sa Penuel. Busa ang sugilanon sa pagkapanganay ni Jacob nagsugod sa nahaunang tulo ka mga bersikulo sa Pinadayag kapitulo uno sa dihang nagakahitabo ang pagbukas sa silyo sa katapusang mensahe sa pasidaan, ug matapos kini sa panahon sa pito ka ulahing mga hampak, sa panahon sa kalisdanan.
All four sets of beginnings and endings, “line upon line” give testimony to the message of the Revelation of Jesus Christ. The question is whether the foolish priests will hear or not hear.
Ang tanang upat ka hugpong sa mga sinugdanan ug mga katapusan, “linya ibabaw sa linya,” nagpamatuod sa mensahe sa Kapadayagan ni Jesu-Cristo. Ang pangutana mao kon ang mga buangbuang nga mga saserdote mamati ba o dili mamati.
Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.
Bulahan siya nga nagabasa, ug sila nga nagapatalinghug sa mga pulong niini nga tagna, ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat dinhi: kay ang panahon haduol na. Pinadayag 1:3.
The wise priests who hear what the Spirit says to the churches, hear the message of Elijah. Miller was Elijah, and some heard, but others refused.
Ang maalamong mga pari nga nakadungog sa giingon sa Espiritu ngadto sa mga iglesia, nakadungog sa mensahe ni Elias. Si Miller mao si Elias, ug ang uban nakadungog, apan ang uban mibalibad.
“Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.
“Liboliboan ang gidala sa pagdawat sa kamatuoran nga giwali ni William Miller, ug ang mga alagad sa Dios gipatindog diha sa espiritu ug gahum ni Elias aron ipahibalo ang mensahe. Sama kang Juan, nga mag-uuna ni Jesus, kadtong nagwali niining maligdong nga mensahe mibati nga napugos sa pagbutang sa wasay sa gamot sa kahoy, ug sa pagtawag sa mga tawo sa pagpamunga ug mga bunga nga angay sa paghinulsol. Ang ilang pagpamatuod gilaraw aron pukawon ug sa makusganong paagi makaapekto sa mga iglesia ug ipadayag ang ilang tinuod nga kinaiya. Ug sa dihang gipatingog ang maligdong nga pasidaan sa pagkalagiw gikan sa kapungot nga umaabot, daghan sa mga nahiusa sa mga iglesia midawat sa mensahe sa kaayohan; ilang nakita ang ilang mga pagtalikod, ug uban sa mapait nga mga luha sa paghinulsol ug halalum nga kasakit sa kalag, gipaubos nila ang ilang kaugalingon sa atubangan sa Dios. Ug sa dihang ang Espiritu sa Dios mikunsad ibabaw kanila, mitabang sila sa pagpatunog sa singgit, ‘Kahadloki ninyo ang Dios, ug ihatag kaniya ang himaya; kay miabut na ang takna sa iyang paghukom.’” Early Writings, 233.
Miller was typified by both Elijah and John the Baptist, for John the Baptist prepared the way for Christ’s first coming and Miller prepared the way for Christ to come to the Most Holy Place of the heavenly sanctuary on October 22, 1844. Malachi directly identifies John and Miller’s work.
Si Miller gisimbolohan ni Elias ug ni Juan Bautista, kay si Juan Bautista nag-andam sa dalan alang sa unang pag-anhi ni Cristo ug si Miller nag-andam sa dalan alang kang Cristo sa pagsulod ngadto sa Labing Balaang Dapit sa langitnong santuwaryo niadtong Oktubre 22, 1844. Si Malakias tin-awng nag-ila sa buluhaton ni Juan ug ni Miller.
Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. And I will come near to you to judgment; and I will be a swift witness against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me, saith the Lord of hosts. For I am the Lord, I change not; therefore ye sons of Jacob are not consumed. Malachi 3:1–6.
Tan-awa, ipadala ko ang akong mensahero, ug siya magaandam sa dalan sa akong atubangan; ug ang Ginoo, nga inyong gipangita, sa kalit moanhi sa iyang templo, bisan ang mensahero sa tugon, nga inyong gikalipay: tan-awa, siya moanhi, nagaingon ang Ginoo sa mga panon. Apan kinsa man ang makalahutay sa adlaw sa iyang pag-anhi? ug kinsa man ang makatindog sa diha nga siya magapakita? kay siya sama sa kalayo sa magtutunaw, ug sama sa sabon sa maglalaba: Ug siya molingkod ingon nga magtutunaw ug magpaputli sa salapi: ug iyang putlion ang mga anak ni Levi, ug hinloan sila sama sa bulawan ug salapi, aron sila makahalad ngadto sa Ginoo ug halad sa pagkamatarong. Unya ang halad sa Juda ug Jerusalem mahimong makapahimuot ngadto sa Ginoo, ingon sa karaang mga adlaw, ug ingon sa unang mga tuig. Ug moduol ako kaninyo alang sa paghukom; ug ako mahimong dali nga saksi batok sa mga salamangkero, ug batok sa mga mananapaw, ug batok sa mga bakakon sa panumpa, ug batok niadtong nagdaugdaug sa mamumuo sa iyang suhol, sa balo nga babaye, ug sa ilo, ug niadtong nagapahisalaag sa dumuloong gikan sa iyang katungod, ug wala mahadlok kanako, nagaingon ang Ginoo sa mga panon. Kay ako mao ang Ginoo, ako dili mausab; busa kamo, mga anak ni Jacob, wala malaglag. Malakias 3:1–6.
As the ‘watchman’ for his history, Miller’s work represented raising the foundations of the temple. His work in the beginning must illustrate a work that represents the finishing of the temple. That final work requires another watchman to give the trumpet a certain sound. Miller and the message of the first angel announced the opening of judgment, and the watchman who Miller typifies at the end of Adventism will announce the close of judgment.
Ingon nga “magbalantay” alang sa iyang kasaysayan, ang buhat ni Miller naglarawan sa pagpataas sa mga patukoranan sa templo. Ang iyang buhat sa sinugdan kinahanglan maglarawan sa usa ka buhat nga nagrepresentar sa paghuman sa templo. Kanang katapusang buhat nagkinahanglan ug laing magbalantay aron ihatag sa trumpeta ang usa ka tino nga tingog. Si Miller ug ang mensahe sa unang manulunda nagpahibalo sa pag-abli sa paghukom, ug ang magbalantay nga gihulagway ni Miller sa katapusan sa Adventismo magpahibalo sa pagsira sa paghukom.
In Malachi the Lord promises to bring judgment “against the sorcerers, and against the adulterers, and against false swearers, and against those that oppress the hireling in his wages, the widow, and the fatherless, and that turn aside the stranger from his right, and fear not me.” Those that are being identified here are those who “fear not” “the Lord of hosts.” William Miller is the messenger of the first angel which calls for men to “fear God.” Rejecting the foundations is to reject the fear of God.
Sa Malakias ang Ginoo nagsaad sa pagdala ug hukom “batok sa mga salamangkero, ug batok sa mga mananapaw, ug batok sa mga bakakon nga nanumpa, ug batok niadtong nagdaugdaug sa sinuholan pinaagi sa pagpugong sa iyang suhol, sa balo nga babaye, ug sa ilo, ug sa mga nagapahilayo sa lumalangyaw gikan sa iyang katungod, ug wala mahadlok kanako.” Ang mga giila dinhi mao kadtong “wala mahadlok” sa “Ginoo sa mga panon.” Si William Miller mao ang mensahero sa unang manulonda nga nagtawag sa mga tawo sa “kahadlok sa Dios.” Ang pagsalikway sa mga patukoranan mao ang pagsalikway sa kahadlok sa Dios.
For, behold, the day cometh, that shall burn as an oven; and all the proud, yea, and all that do wickedly, shall be stubble: and the day that cometh shall burn them up, saith the Lord of hosts, that it shall leave them neither root nor branch. But unto you that fear my name shall the Sun of righteousness arise with healing in his wings; and ye shall go forth, and grow up as calves of the stall. And ye shall tread down the wicked; for they shall be ashes under the soles of your feet in the day that I shall do this, saith the Lord of hosts. Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:1–6.
Kay, ania karon, moabot ang adlaw nga mosilaob ingon sa hudno; ug ang tanang mapahitas-on, oo, ug ang tanang nagabuhat sa pagkadautan, mahimong sama sa uhot: ug ang adlaw nga moabot magasunog kanila, nagaingon ang Ginoo sa mga panon, nga dili na gayod mahibilin kanila bisan gamut ni sanga. Apan alang kaninyo nga may kahadlok sa akong ngalan mosilang ang Adlaw sa pagkamatarong nga may kaayohan diha sa iyang mga pako; ug manggula kamo, ug motubo sama sa mga nating vaca nga gikan sa toril. Ug inyong tunobtunoban ang mga dautan; kay sila mahimong abo ilalom sa mga lapalapa sa inyong mga tiil sa adlaw nga pagabuhaton ko kini, nagaingon ang Ginoo sa mga panon. Hinumdumi ninyo ang Kasugoan ni Moises nga akong alagad, nga akong gisugo kaniya didto sa Horeb alang sa tibook Israel, uban ang kabalaoran ug ang mga paghukom. Ania karon, ipadala ko kaninyo si Elias nga manalagna sa dili pa moabot ang daku ug makahahadlok nga adlaw sa Ginoo: Ug iyang ipabalik ang kasingkasing sa mga amahan ngadto sa mga anak, ug ang kasingkasing sa mga anak ngadto sa ilang mga amahan, aron dili ako moanhi ug hampakon ko ang yuta pinaagi sa usa ka tunglo. Malakias 4:1–6.
-
The beginning of the Bible (Genesis) and the end of the Bible (Revelation).
Ang sinugdanan sa Biblia (Genesis) ug ang kataposan sa Biblia (Revelation).
-
The beginning of the Old Testament (Genesis) and the end of the Old Testament (Malachi).
Ang sinugdanan sa Daang Tugon (Genesis) ug ang katapusan sa Daang Tugon (Malachi).
-
The beginning of the New Testament (Matthew) and the end of the New Testament (again Revelation).
Ang sinugdanan sa Bag-ong Tugon (Mateo) ug ang katapusan sa Bag-ong Tugon (pag-usab, Pinadayag).
-
The beginning of John’s testimony (the gospel of John) and the end of John’s testimony (again Revelation).
Ang sinugdanan sa pagpamatuod ni Juan (ang Maayong Balita sumala ni Juan) ug ang katapusan sa pagpamatuod ni Juan (usab ang Pinadayag).
-
The beginning of Malachi and the end of Malachi.
Ang sinugdan sa Malakias ug ang katapusan sa Malakias.
-
The beginning of Matthew’s gospel and the end of Matthew’s gospel.
Ang sinugdanan sa ebanghelyo ni Mateo ug ang katapusan sa ebanghelyo ni Mateo.
-
The beginning of John’s gospel and the end of John’s gospel.
Ang sinugdanan sa ebanghelyo ni Juan ug ang katapusan sa ebanghelyo ni Juan.
-
The beginning of the four gospels and the end of the four gospels.
Ang sinugdanan sa upat ka mga ebanghelyo ug ang katapusan sa upat ka mga ebanghelyo.
When we remove the prophetic beginnings or endings that are referenced more than once, it equals eight prophetic lines that are to be brought together and placed upon the first three verses of Revelation. What about the end of Genesis?
Sa dihang atong kuhaon ang mga propetikong sinugdanan o kataposan nga gihisgotan labaw pa sa kausa, kini mahimong walo ka propetikong linya nga pagatigumon ug ibutang ibabaw sa unang tulo ka bersikulo sa Pinadayag. Unsa man ang bahin sa kataposan sa Genesis?
Genesis chapter fifty ends with the death of Joseph.
Ang kapitulo singkwenta sa Genesis nagatapos sa kamatayon ni Jose.
So Joseph died, being an hundred and ten years old: and they embalmed him, and he was put in a coffin in Egypt. Genesis 50:26.
Busa namatay si Jose, nga may panuigon nga usa ka gatus ug napulo ka tuig; ug ilang giembalsamo siya, ug gibutang siya sa usa ka lungon didto sa Egipto. Genesis 50:26.
Chapter forty-eight identifies the death of Jacob. The death of Jacob being first in chapter forty-eight leading to the death of Joseph in chapter fifty’s closing verses place the signature of the Alpha and Omega upon the last three chapters of Genesis as the ending of the book of Genesis.
Ang kapitulo kwarenta’y otso nag-ila sa kamatayon ni Jacob. Ang kamatayon ni Jacob, nga unang gipahimutang sa kapitulo kwarenta’y otso ug nagmando padulong sa kamatayon ni Jose sa panapos nga mga bersikulo sa kapitulo singkwenta, nagbutang sa timaan sa Alpha ug Omega ibabaw sa kataposang tulo ka mga kapitulo sa Genesis ingon nga panapos sa basahon sa Genesis.
Those two deaths are used as symbols of the beginning and ending of Israel’s captivity in Egypt. In the beginning, Jacob’s body is taken back to be buried with his fathers, and when Moses comes out of Egypt, he brings Joseph’s body to be buried in the burial place of his fathers.
Kining duruha ka kamatayon gigamit ingon nga mga simbolo sa sinugdanan ug katapusan sa pagkabinihag sa Israel didto sa Egipto. Sa sinugdanan, ang lawas ni Jacob gidala pagbalik aron ilubong uban sa iyang mga amahan, ug sa dihang migula si Moises gikan sa Egipto, gidala niya ang lawas ni Jose aron ilubong sa lubnganan sa iyang mga amahan.
And Moses took the bones of Joseph with him: for he had straitly sworn the children of Israel, saying, God will surely visit you; and ye shall carry up my bones away hence with you. Exodus 13:19.
Ug gidala ni Moises uban kaniya ang mga bukog ni Jose: kay gipapanumpa gayud niya ang mga anak sa Israel, nga nagaingon, Sa pagkamatuod ang Dios moduaw kaninyo; ug dad-on ninyo gikan dinhi ang akong mga bukog uban kaninyo. Exodo 13:19.
The ending of Genesis is the last three chapters. In chapter forty-eight Jacob (Israel) pronounces blessings upon his twelve sons that are directly identified as prophecies of what happens to those twelve tribes in the “last days” of the investigative judgment.
Ang kataposan sa Genesis mao ang kataposang tulo ka mga kapitulo. Sa kapitulo kap-atan ug walo, si Jacob (Israel) nagpahayag ug mga panalangin ibabaw sa iyang napulog duha ka mga anak nga tuwirang giila nga mga propesiya sa mahitabo niadtong napulog duha ka mga tribo sa “kataposang mga adlaw” sa imbestigatibong paghukom.
And Jacob called unto his sons, and said, Gather yourselves together, that I may tell you that which shall befall you in the last days. Gather yourselves together, and hear, ye sons of Jacob; and hearken unto Israel your father. Genesis 49:1, 2.
Ug gitawag ni Jacob ang iyang mga anak, ug miingon: Magtapok kamo, aron isugilon ko kaninyo ang mahitabo kaninyo sa ulahing mga adlaw. Magtapok kamo, ug pamati, kamo nga mga anak ni Jacob; ug pamatia si Israel nga inyong amahan. Genesis 49:1, 2.
In the “last days” of the investigative judgment the Lord promises to gather his twelve sons, who are represented as the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation. These are they who John represents in the book of Revelation. They are gathered by a call from Jacob, a call from their beginning history that they are told to “hear,” and “hearken” unto. In the last days, those typified by Jacob’s sons “hear” a message and “hearken” or as John says “keep” those things that are written therein. It’s a call from the father to the children, it is the Elijah message. Those called are called the “son[‘s] of Jacob,” and are also to “hearken unto Israel” their father.
Sa “ulahing mga adlaw” sa hukom nga masusing pagsusi, ang Ginoo nagsaad sa pagtigum sa iyang napulog-duha ka mga anak nga lalaki, nga gilarawan ingong usa ka gatos kap-atan ug upat ka libo diha sa basahon sa Pinadayag. Mao kini sila nga girepresentar ni Juan diha sa basahon sa Pinadayag. Ginatigum sila pinaagi sa usa ka tawag gikan kang Jacob, usa ka tawag gikan sa kasaysayan sa ilang sinugdanan nga gisultihan sila sa “pagpatalinghug,” ug sa “pagpamati” niini. Sa ulahing mga adlaw, kadtong gipatipoan sa mga anak nga lalaki ni Jacob “nagpatalinghug” sa usa ka mensahe ug “nagpamati,” o sumala sa giingon ni Juan, “nagtuman” niadtong mga butang nga nahisulat didto. Kini usa ka tawag gikan sa amahan ngadto sa mga anak; kini mao ang mensahe ni Elias. Kadtong mga gitawag gitawag nga mga “anak nga lalaki ni Jacob,” ug kinahanglan usab nga “magpamati kang Israel” nga ilang amahan.
Esau and Jacob in Malachi represent the wise and foolish virgins. The call is from their father Jacob and their father Israel, identifying that when the last call is made everyone is a Laodicean Adventist and the choice is placed into their own hands whether to be a son of Jacob the deceiver or Israel the overcomer. What allows them to make a choice is the creative power within the message. If the message is read, heard and kept, then through the identical creative power that brought all things into existence they will be changed unto a son of Israel. To refuse to hear, is to retain the experience of Jacob, the deceiver.
Si Esau ug si Jacob diha sa Malakias nagrepresentar sa mga manggialamon ug buangbuang nga mga ulay. Ang tawag gikan sa ilang amahan nga si Jacob ug sa ilang amahan nga si Israel, nga nagpaila nga sa dihang himoon ang katapusang tawag ang tanan Laodiceanong mga Adventista, ug ang pagpili ibutang ngadto sa ilang kaugalingong mga kamot kon mahimong anak ba sila ni Jacob nga malimbongon o ni Israel nga mananaog. Ang nagtugot kanila sa paghimo ug pagpili mao ang mamugnaong gahum sulod sa mensahe. Kon ang mensahe pagabasaon, pagapatalinghugan, ug pagabantayan, nan pinaagi sa maong samang mamugnaong gahum nga nagdala sa tanang butang ngadto sa paglungtad sila pagausabon ngadto sa usa ka anak ni Israel. Ang pagdumili sa pagpatalinghug mao ang pagpabilin sa kasinatian ni Jacob, ang malimbongon.
The gathering call by Jacob, which is also the gathering call of the message that is unsealed in Revelation is an important symbol to understand. The “seven times” of Leviticus twenty-six teaches that there is no gathering, unless there is previously a scattering. The one hundred and forty-four thousand are those who were scattered in advance of the calling. This truth is repeatedly identified in the Bible.
Ang tawag sa pagpundok pinaagi kang Jacob, nga mao usab ang tawag sa pagpundok sa mensahe nga gibuksan sa Pinadayag, usa ka mahinungdanong simbolo nga angay sabton. Ang “pito ka mga panahon” sa Levitico 26 nagtudlo nga walay pagpundok gawas kon adunay una nga pagkakatag. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo mao kadtong mga gitag sa wala pa ang pagtawag. Kining kamatuoran balik-balik nga gipaila sa Biblia.
Hear the word of the Lord, O ye nations, and declare it in the isles afar off, and say, He that scattered Israel will gather him, and keep him, as a shepherd doth his flock. Jeremiah 31:10.
Pamati ang pulong ni Jehova, O kamo nga mga nasod, ug imantala kini sa mga pulo nga atua sa halayo, ug ingna, Siya nga nagpatibulaag sa Israel magatigom kaniya, ug magabantay kaniya, ingon sa usa ka magbalantay sa iyang panon. Jeremias 31:10.
The covenant that is renewed with the one hundred and forty-four thousand includes the promise that God will write his law upon our hearts. But those who have this creative act performed for them by the Lord have been previously scattered.
Ang tugon nga bag-ohon uban sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo naglakip sa saad nga isulat sa Dios ang Iyang balaod diha sa atong mga kasingkasing. Apan kadtong gibuhatan niini nga buhat sa paglalang sa Ginoo kaniadto nang nagkatibulaag.
Again the word of the Lord came unto me, saying, Son of man, thy brethren, even thy brethren, the men of thy kindred, and all the house of Israel wholly, are they unto whom the inhabitants of Jerusalem have said, Get you far from the Lord: unto us is this land given in possession. Therefore say, Thus saith the Lord God; Although I have cast them far off among the heathen, and although I have scattered them among the countries, yet will I be to them as a little sanctuary in the countries where they shall come. Therefore say, Thus saith the Lord God; I will even gather you from the people, and assemble you out of the countries where ye have been scattered, and I will give you the land of Israel. And they shall come thither, and they shall take away all the detestable things thereof and all the abominations thereof from thence. And I will give them one heart, and I will put a new spirit within you; and I will take the stony heart out of their flesh, and will give them an heart of flesh. Ezekiel 11:14–19.
Ug ang pulong sa Ginoo miabut na usab kanako, nga nagaingon, Anak sa tawo, ang imong mga igsoon, gayud ang imong mga igsoon, ang mga tawo sa imong kaparyentihan, ug ang bug-os nga panimalay sa Israel, sila mao ang giingnan sa mga pumoluyo sa Jerusalem, Pahalayo kamo gikan sa Ginoo: kanamo kining yutaa gihatag aron maangkon. Busa ipamulong, Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios; Bisan pa nga gipahilayo ko sila ngadto sa taliwala sa mga nasud, ug bisan pa nga gipatlaag ko sila ngadto sa nagkalainlaing mga kayutaan, apan mahimo ako alang kanila nga usa ka gamayng balaang puloy-anan sa mga kayutaan diin sila moadto. Busa ipamulong, Mao kini ang giingon sa Ginoong Dios; Tinguhaon ko gayud ang pagtigum kaninyo gikan sa mga katawohan, ug tapokon ko kamo gikan sa mga kayutaan diin kamo gipatlaag, ug ihatag ko kaninyo ang yuta sa Israel. Ug sila moadto didto, ug kuhaon nila gikan didto ang tanan nga makalilisang nga mga butang niini ug ang tanan nga mga dulumtanan niini. Ug hatagan ko sila ug usa ka kasingkasing, ug ibutang ko ang usa ka bag-ong espiritu sa sulod ninyo; ug kuhaon ko ang batohon nga kasingkasing gikan sa ilang unod, ug hatagan ko sila ug kasingkasing nga unodnon. Ezekiel 11:14–19.
More is to be said about the gathering of the one hundred and forty-four thousand in relation to the “scattering,” but we first need to bring together the consideration of the signature of Alpha and Omega in these nine references we are considering.
Aduna pay ikasulti bahin sa pagtigum sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo kalabot sa “pagpatibulaag,” apan kinahanglan una natong tipunon ang paghisgot sa pirma ni Alpha ug Omega niining siyam ka mga reperensiya nga atong ginatagad.
Two classes are represented in the last three chapters of Genesis. A class of rebels and a class of the wise. Both classes hear a voice that says this is the way walk ye in it, but one class refused to hearken to the trumpet and walk in the old paths. The class of rebels in Genesis forty-eight through fifty are represented by the thirteenth tribe.
Duha ka hut-ong ang gilarawan sa kataposang tulo ka kapitulo sa Genesis. Usa ka hut-ong sa mga masukihon ug usa ka hut-ong sa mga manggialamon. Ang duha ka hut-ong nakadungog sa usa ka tingog nga nagaingon, mao kini ang dalan, lakaw kamo niini; apan ang usa ka hut-ong midumili sa pagpatalinghog sa trumpeta ug sa paglakat sa karaang mga alagianan. Ang hut-ong sa mga masukihon diha sa Genesis kapitulo kwarenta’y otso hangtod singkwenta gilarawan pinaagi sa ikanapulog tulo nga tribo.
At the beginning of ancient Israel there were thirteen tribes and at the beginning of modern Israel there were thirteen disciples. The one disciple that is distinguished from the other twelve disciples, (as was Ephraim distinguished from the other tribes) are both symbols of rebellion. Sister White directly calls Judas a foolish virgin.
Sa sinugdanan sa karaang Israel may napulog tulo ka mga banay, ug sa sinugdanan sa modernong Israel may napulog tulo ka mga tinun-an. Ang usa ka tinun-an nga gilahi gikan sa uban nga napulog duha ka mga tinun-an, (maingon nga si Efraim gilahi gikan sa ubang mga banay) silang duha mga simbolo sa pagsukol. Si Sister White direkta nga nagtawag kang Judas nga usa ka buang nga ulay.
“There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.
“Aduna na ug sa kanunay adunay mga bunglayon taliwala sa trigo, ang mga buang nga ulay uban sa mga manggialamon, kadtong walay lana sa ilang mga sudlanan uban sa ilang mga lamparahan. Adunay usa ka hakog nga Judas sa iglesia nga gitukod ni Cristo dinhi sa yuta, ug adunay mga Judas sa iglesia sa matag yugto sa iyang kasaysayan.” Signs of the Times, Oktubre 23, 1879.
Judas Iscariot was a foolish virgin; he was a tare and if a foolish virgin, then also a Laodicean.
Si Judas Iscariote usa ka buang nga birhen; siya usa ka lisoan, ug kon buang nga birhen siya, nan Laodiceanhon usab siya.
“The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.
“Ang kahimtang sa Iglesia nga girepresentahan sa mga buang nga ulay, gihisgotan usab ingon nga kahimtang sa Laodicea.” Review and Herald, Agosto 19, 1890.
Joseph’s two sons both received a blessing from Jacob in chapter forty-eight of Genesis, and from that point on they are referred to as “half tribes.” Half tribes or not, they were still tribes. Judas Iscariot was replaced by Matthias in order to fill in the twelfth place formerly held by Judas Iscariot. Judas was a disciple, and in this sense—there were thirteen disciples at the end of ancient Israel, just as there were thirteen tribes at the beginning.
Ang duha ka anak nga lalaki ni Jose kapuwa nakadawat ug panalangin gikan kang Jacob sa kapitulo kwarenta’y otso sa Genesis, ug sukad niadtong higayona sila gitawag na nga “katunga nga mga banay.” Katunga nga mga banay man o dili, mga banay gihapon sila. Si Judas Iscariote gipulihan ni Matias aron mapun-an ang ikanapulog-duha nga dapit nga kaniadto gihuptan ni Judas Iscariote. Si Judas usa ka tinun-an, ug niining kahuloga—adunay napulog-tulo ka mga tinun-an sa katapusan sa karaang Israel, maingon nga adunay napulog-tulo ka mga banay sa sinugdanan.
Joseph’s son Ephraim (the thirteenth tribe) became the symbol of the rebellion when the northern ten tribes rallied in support of Jeroboam and divided the kingdom into ten northern tribes and two southern tribes. Why do I identify Ephraim the son of Joseph as the symbol of rebellion instead of his brother Manasseh? The rebellion associated with Ephraim begins in chapter forty-eight, before Jacob blesses his twelve sons. In chapter forty-eight Jacob first blesses Joseph’s two sons. Because Manasseh was the first-born Joseph expects that the first blessing of his sons should go upon Manasseh, and Joseph rebels against Jacob choosing Ephraim.
Si Efraim, ang anak ni Jose (ang ikapulog-tulo ka nga banay), nahimong simbolo sa pagsukol sa dihang ang napulo ka banay sa amihanan mibarog sa pagpaluyo kang Jeroboam ug gibahin ang gingharian ngadto sa napulo ka banay sa amihanan ug duha ka banay sa habagatan. Ngano nga akong giila si Efraim nga anak ni Jose ingon nga simbolo sa pagsukol imbes nga ang iyang igsoon nga si Manases? Ang pagsukol nga nalangkit kang Efraim nagsugod sa kapitulo kap-atan ug walo, sa wala pa panalanginan ni Jacob ang iyang napulog-duha ka mga anak nga lalaki. Sa kapitulo kap-atan ug walo, una nga gipanalanginan ni Jacob ang duha ka anak nga lalaki ni Jose. Tungod kay si Manases mao ang kamagulangan, nagpaabut si Jose nga ang unang panalangin alang sa iyang mga anak kinahanglan moabot kang Manases, ug misukol si Jose batok sa pagpili ni Jacob kang Efraim.
The beginning of Ephraim as a representative of God’s elect possesses a testimony of rebellion, and the end of Ephraim is Leviticus twenty-six’s scattering of “seven times” from 723 BC through to 1798. In 723 BC the northern ten tribes, the kingdom of Ephraim, (also known as Israel) received a deadly wound as a kingdom of Bible prophecy. That deadly wound began a time prophecy that concluded with the papal power and its kingdom receiving a deadly wound in 1798. The deadly wound of the papal power in 1798 typifies the final fall of Babylon when the king of the north will “come to his end with none to help” in Daniel eleven verse forty-five. The rebellion and fall of Babylon in the last days was typified by the rebellion and fall of the papal power in 1798, which in turn was typified by the rebellion and fall of the kingdom of Ephraim (Israel) in 723 BC, which was typified by Joseph’s rebellion to his father’s prophetic inspiration as identified in the end of Genesis.
Ang sinugdanan ni Ephraim ingon nga usa ka representante sa mga pinili sa Dios naglangkob ug usa ka pagpamatuod sa pagrebelde, ug ang katapusan ni Ephraim mao ang pagkakatag nga “pito ka pilo” sa Levitico 26 gikan sa 723 BC hangtod sa 1798. Sa 723 BC ang napulo ka amihanang mga banay, ang gingharian ni Ephraim, (nga nailhan usab nga Israel) nakadawat ug makamatay nga samad ingon nga usa ka gingharian sa tagna sa Biblia. Kadtong makamatay nga samad nagsugod ug usa ka tagna sa panahon nga natapos sa pagdawat sa gahum sa pagka-papa ug sa iyang gingharian ug makamatay nga samad sa 1798. Ang makamatay nga samad sa gahum sa pagka-papa sa 1798 nagatimaan sa katapusang pagkapukan sa Babilonia sa dihang ang hari sa amihanan “moabut sa iyang katapusan nga walay bisan kinsa nga motabang kaniya” diha sa Daniel 11:45. Ang pagrebelde ug pagkapukan sa Babilonia sa ulahing mga adlaw gitimaan daan pinaagi sa pagrebelde ug pagkapukan sa gahum sa pagka-papa sa 1798, nga sa baylo gitimaan daan pinaagi sa pagrebelde ug pagkapukan sa gingharian ni Ephraim (Israel) sa 723 BC, nga gitimaan daan pinaagi sa pagrebelde ni Jose ngadto sa inubanan nga tagnaong pagdasig sa iyang amahan, sumala sa gipaila sa katapusan sa Genesis.
The rebellion that Ephraim is a symbol of started with his father’s rebellion (Joseph) against his father (Jacob). It ultimately leads to the rebellion of the ten northern tribes, which leads to the “scattering represented” as “seven times” in Leviticus twenty-six. The period of the time the northern kingdom was scattered is divided into two periods. One ending in the year 538, the next period ending in 1798, and all pointing to the message that is unsealed just before probation closes in the book of Revelation. That message identifies the final fall of Babylon. At each waymark of Ephraim’s prophetic history rebellion is marked. Just as is the rebellion of the thirteenth disciple, Judas Iscariot. This is two of the witnesses that identify the number thirteen as a symbol of rebellion. But none of these sacred truths can be recognized if a person isn’t standing on the foundations of Adventism that were built upon the first truth Miller discovered and the first truth discarded by Adventism.
Ang pagrebelde nga gisimbolohan ni Ephraim nagsugod sa pagrebelde sa iyang amahan (Joseph) batok sa iyang amahan (Jacob). Sa katapusan kini modala ngadto sa pagrebelde sa napulo ka amihanang mga banay, nga modala ngadto sa “pagkatibulaag nga gihulagway” ingon nga “pito ka mga panahon” diha sa Levitico 26. Ang yugto sa panahon nga ang amihanang gingharian gitibulaag gibahin ngadto sa duha ka mga yugto. Ang usa matapos sa tuig 538, ang mosunod nga yugto matapos sa 1798, ug ang tanan nagatudlo ngadto sa mensahe nga maablihan lamang sa dili pa mosira ang probation diha sa basahon sa Pinadayag. Kana nga mensahe nagaila sa katapusang pagkapukan sa Babilonia. Sa matag waymark sa propetikong kasaysayan ni Ephraim, ang pagrebelde gimarkahan. Maingon man usab ang pagrebelde sa ikanapulog-tulo nga disipulo, si Judas Iscariot. Kini maoy duha sa mga saksi nga nagaila sa gidaghanon nga napulog-tulo ingon nga simbolo sa pagrebelde. Apan walay bisan usa niining mga sagradong kamatuoran nga maila kon ang usa ka tawo wala motindog ibabaw sa mga patukoranan sa Adventismo nga gitukod ibabaw sa unang kamatuoran nga nadiskobrehan ni Miller ug sa unang kamatuoran nga gisalikway sa Adventismo.
The ending of Genesis agrees with all the other lines that we have been considering. In summation:
Ang katapusan sa Genesis nahiuyon sa tanang uban pang mga linya nga atong gihisgotan. Sa katingbanan:
In the beginning the heavenly trio of the Father, Son and Holy Spirit witnessed the creation of the heavens and earth that was accomplished by the Son, who is also the Word. The Word became the channel of communication from the Father, to mankind, and the Word is the only avenue for mankind to communicate with the Father. The Father’s message was given by the Son to the angel Gabriel, who replaced Lucifer (the light bearer) after Lucifer’s rebellion in heaven. Gabriel receives the light, or message and delivers it to a prophet, who is the holy created being assigned with passing the message from the Father to the fallen created family. The message given to the prophet is written out and then conveyed to mankind. At every step in the communication process the message is holy, and for this reason the prophets, who are fallen human beings are to be holy. At the point that the holy message is transferred into the hands of fallen humanity, humanity has the potential of handling a holy message with unsanctified hands. Thus, the light of the holy message produces both light and darkness. When the message is received by those in the family of fallen man it contains the identical creative power that created all things, which is the power that justifies that being. The beginning of the communication process illustrates the end of the communication process. Therefore, if the message is heard, read and kept, the message recreates fallen mankind into the image of the Son.
Sa sinugdanan, ang langitnong tulo sa Amahan, Anak, ug Balaang Espiritu nagsaksi sa paglalang sa mga langit ug sa yuta nga gituman pinaagi sa Anak, nga mao usab ang Pulong. Ang Pulong nahimong agianan sa pakigpahibalo gikan sa Amahan ngadto sa katawhan, ug ang Pulong mao lamang ang bugtong dalan aron ang katawhan makapakigpahibalo sa Amahan. Ang mensahe sa Amahan gihatag sa Anak ngadto sa manulunda nga si Gabriel, nga mipuli kang Lucifer (ang magdadala sa kahayag) human sa pagrebelde ni Lucifer sa langit. Si Gabriel modawat sa kahayag, o mensahe, ug kini iyang ihatud ngadto sa usa ka propeta, nga mao ang balaang binuhat nga gilalang ug gitahasan sa pagpaabot sa mensahe gikan sa Amahan ngadto sa napukan nga panimalay sa mga binuhat. Ang mensahe nga gihatag ngadto sa propeta gisulat ug unya gipahibalo ngadto sa katawhan. Sa matag lakang sa proseso sa pakigpahibalo ang mensahe balaan, ug tungod niini ang mga propeta, nga mga napukan nga tawhanong binuhat, kinahanglan nga balaan. Sa higayon nga ang balaang mensahe ikatugyan na ngadto sa mga kamot sa napukan nga katawhan, ang katawhan adunay posibilidad sa pagdumala sa usa ka balaang mensahe pinaagi sa dili-balaan nga mga kamot. Busa, ang kahayag sa balaang mensahe nagpatungha sa kahayag ug sa kangitngit. Sa diha nga ang mensahe madawat sa mga sakop sa panimalay sa napukan nga tawo, kini naglangkob sa maong mao gayud nga gahum sa paglalang nga naglalang sa tanang butang, nga mao ang gahum nga nagamatarong nianang binuhata. Ang sinugdanan sa proseso sa pakigpahibalo naghulagway sa katapusan sa proseso sa pakigpahibalo. Busa, kon ang mensahe madungog, mabasa, ug bantayan, ang mensahe magabuhat pag-usab sa napukan nga katawhan ngadto sa dagway sa Anak.
Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.
Bulahan siya nga nagabasa, ug sila nga nagapamati sa mga pulong niini nga tagna, ug nagabantay sa mga butang nga nahisulat dinhi: kay ang panahon haduol na. Pinadayag 1:3.
John illustrates fallen mankind in the “last days” of the investigative judgment who hear a voice behind them and turn around to receive the message that leads to the past. Those that receive and make the message not a part of their life, but exclusively their life, are there and then justified. To be justified is to be made holy. When those who read and hear the message sent from the Father, accept the message and are made holy, it is through the creative power within the message. The creative power accomplishes the work of justifying men, when men believe as did Abraham. The message instructs them to turn and listen to the voice behind, which leads to the old paths, which are the foundational truths. The message guides them into all truth and as they walk the old paths, they are walking on the path of the justified.
Gihulagway ni Juan ang nahulog nga katawhan sa kataposang mga adlaw sa pangimbestigar nga paghukom, nga nakadungog ug usa ka tingog sa ilang luyo ug miliso aron modawat sa mensahe nga nagamando ngadto sa nangagi. Kadtong modawat ug mohimo sa mensahe, dili nga bahin lamang sa ilang kinabuhi, kondili mao gayud ang bug-os nilang kinabuhi, mapakamatarung dayon ug didto mismo. Ang pagkamatarung mao ang paghimong balaan. Sa dihang kadtong nagabasa ug nagapatalinghug sa mensahe nga gipadala gikan sa Amahan modawat sa mensahe ug mahimong balaan, pinaagi kini sa mamugnaong gahum nga anaa sulod sa mensahe. Ang mamugnaong gahum maoy nagtuman sa buluhaton sa pagpakamatarung sa mga tawo, sa dihang ang mga tawo motuo sama kang Abraham. Ang mensahe nagatudlo kanila sa pagtalikod ug pagpatalinghug sa tingog sa luyo, nga nagamando ngadto sa karaang mga alagianan, nga mao ang mga sukaranang kamatuoran. Ang mensahe nagamando kanila ngadto sa tanang kamatuoran, ug samtang sila nagalakaw sa karaang mga alagianan, sila nagalakaw sa dalan sa mga gipakamatarung.
But the path of the just is as the shining light, that shineth more and more unto the perfect day. The way of the wicked is as darkness: they know not at what they stumble. My son, attend to my words; incline thine ear unto my sayings. Let them not depart from thine eyes; keep them in the midst of thine heart. For they are life unto those that find them, and health to all their flesh. Keep thy heart with all diligence; for out of it are the issues of life. Put away from thee a froward mouth, and perverse lips put far from thee. Let thine eyes look right on, and let thine eyelids look straight before thee. Ponder the path of thy feet, and let all thy ways be established. Turn not to the right hand nor to the left: remove thy foot from evil. Proverbs 4:18–27.
Apan ang dalan sa matarung sama sa masidlak nga kahayag, nga mosidlak sa labi pa ug labi pa hangtod sa hingpit nga adlaw. Ang dalan sa mga dautan sama sa kangitngit: sila wala mahibalo kong unsa ang ilang hikabsan. Anak ko, pamatia ang akong mga pulong; ikiling ang imong igdulungog ngadto sa akong mga sulti. Ayaw sila pahawaa gikan sa imong mga mata; bantayi sila sa kinataliwad-an sa imong kasingkasing. Kay sila mao ang kinabuhi alang niadtong makakaplag kanila, ug kahimsog sa tanan nilang unod. Bantayi ang imong kasingkasing sa bug-os nga pagkamabinantayon; kay gikan niini mogula ang mga tuboran sa kinabuhi. Isalikway gikan kanimo ang masinupilon nga baba, ug ang mga ngabil nga malimbongon ipahilayo gikan kanimo. Himoa nga ang imong mga mata motan-aw sa tukma sa unahan, ug himoa nga ang imong mga tabontabon sa mata molantaw nga matul-id sa imong atubangan. Timbanga ang agianan sa imong mga tiil, ug himoa nga ang tanan mong mga dalan mapalig-on. Ayaw liko ngadto sa too ni sa wala: ipahilayo ang imong tiil gikan sa dautan. Proverbio 4:18–27.
Those justified by the message conveyed walk on the path that represents an ever-increasing light, but that very light makes the path of the wicked correspondingly darker. Light separates from darkness. The creative power that commanded for there to be light in the beginning produces the same effect upon mankind at the end as light did in the beginning. The class that refuses to hear the voice behind, and therefore choose to walk the darkened path “stumble” at his Word, for they stumble on the foundation stone, the old tried stone. The voice is Alpha and Omega, and when the justified hear those words and incline their hearts unto those words they keep those words in the midst of their hearts, for the Alpha and Omega turns their hearts to the fathers, (the past) and the hearts of the fathers point to the end.
Kadtong gipakamatarung pinaagi sa mensaheng gidala nagalakaw sa dalan nga naghulagway sa kahayag nga nagpadayon sa pagdugang, apan kana mismong kahayag mao ang naghimo sa dalan sa mga dautan nga labi pang mangitngit sa katugbang nga paagi. Ang kahayag nagapahimulag gikan sa kangitngit. Ang mamugnaong gahum nga nagsugo nga may kahayag sa sinugdan nagapamunga sa mao rang epekto ibabaw sa katawhan sa katapusan maingon sa gibuhat sa kahayag sa sinugdan. Ang pundok nga nagdumili sa pagpatalinghug sa tingog sa luyo, ug busa mipili sa paglakaw sa mangitngit nga dalan, “napangdol” sa iyang Pulong, kay sila napangdol sa batong patukoranan, sa karaan nga sinulayan nga bato. Ang tingog mao ang Alpha ug Omega, ug sa diha nga ang mga gipakamatarung makadungog nianang mga pulonga ug ikiling ang ilang mga kasingkasing ngadto nianang mga pulonga, ilang bantayan kana nga mga pulong sa taliwala sa ilang mga kasingkasing, kay ang Alpha ug Omega nagapabalik sa ilang mga kasingkasing ngadto sa mga amahan, (ang nangagi) ug ang mga kasingkasing sa mga amahan nagatudlo ngadto sa katapusan.
The way of the just is uprightness: thou, most upright, dost weigh the path of the just. Yea, in the way of thy judgments, O Lord, have we waited for thee; the desire of our soul is to thy name, and to the remembrance of thee. With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:7–9.
Ang dalan sa matarung mao ang pagkatul-id: ikaw, labing matarung, nagatimbang sa agianan sa matarung. Oo, diha sa dalan sa imong mga paghukom, O Ginoo, naghulat kami kanimo; ang tinguha sa among kalag anaa sa imong ngalan, ug sa handumanan mahitungod kanimo. Uban sa akong kalag gitinguha ko ikaw sa kagabhion; oo, uban sa akong espiritu sa sulod nako mangita ako kanimo sa sayo: kay sa diha nga anaa sa yuta ang imong mga paghukom, ang mga pumoluyo sa kalibutan makakat-on sa pagkamatarung. Isaias 26:7–9.
God weighs, or He judges, those who walk the path of the just, and He does so in the “last days” when His judgments are in the land. The just are those who have waited for the Lord in fulfillment of the tarrying time in the parable of the ten virgins. The desire of those walking the path of increasing knowledge, is for a greater and greater understanding of God’s name, His character. Those who have waited for their Lord, are those that proclaim the final warning message, for they are those who proclaim the Midnight Cry, which is of course the first internal message of Revelation eighteen that is followed by the second, external message.
Gitimbang sa Dios, o ginahukman Niya, kadtong nagalakaw sa dalan sa mga matarung, ug kini ginabuhat Niya sa “ulahing mga adlaw” sa dihang anaa ang Iyang mga paghukom sa yuta. Ang mga matarung mao kadtong nagpaabut sa Ginoo sa katumanan sa panahon sa paglangan diha sa sambingay sa napulo ka ulay. Ang tinguha niadtong nagalakaw sa dalan sa nagadugang nga kahibalo mao ang labi pa ug labi pang pagsabot sa ngalan sa Dios, sa Iyang kinaiya. Kadtong nagpaabut sa ilang Ginoo mao kadtong nagamantala sa katapusang mensahe sa pasidaan, kay sila mao kadtong nagamantala sa Tungang Gabii nga Singgit, nga sa pagkatinuod mao ang nahaunang sulodnong mensahe sa Pinadayag 18 nga gisundan sa ikaduhang panggawas nga mensahe.
And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:1–4.
Ug human niini nakita ko ang laing manulonda nga nanaug gikan sa langit, nga may dakong kagahum; ug ang yuta nalamdagan sa iyang himaya. Ug siya misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon, Ang dakong Babilonia nahulog na, nahulog na, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa, ug salipdanan sa matag mahugaw nga espiritu, ug hawla sa matag mahugaw ug dulumtanan nga langgam. Kay ang tanang mga nasud nakainom sa bino sa kapungot sa iyang pakighilawas, ug ang mga hari sa yuta nakighilawas uban kaniya, ug ang mga magpapatigayon sa yuta nanganadato tungod sa kadagaya sa iyang mga kaluho. Ug nadungog ko ang laing tingog gikan sa langit, nga nagaingon, Gumula kamo gikan kaniya, akong katawohan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili usab kamo makadawat sa iyang mga hampak. Pinadayag 18:1–4.
When the angel of Revelation eighteen descended on September 11, 2001, the Seventh-day Adventist church refused its final call to return to the old paths. It then ceased to be the horn of true Protestantism in the United States. At that point a testing process began for those who chose to take the message of that strong voice and eat it, as typified by John when the angel of Revelation ten descended at the beginning of Adventism on August 11, 1840. The spiritual nation that had taken the mantle of true Protestantism when the first angel’s message was rejected, then followed in the footsteps of apostate Protestantism at the beginning of Adventism.
Sa dihang ang manulonda sa Pinadayag 18 mikunsad niadtong Septiyembre 11, 2001, ang iglesya sa Seventh-day Adventist misalikway sa iyang katapusang tawag sa pagbalik ngadto sa karaang mga dalan. Tungod niana, mihunong kini sa pagkahimong sungay sa tinuod nga Protestantismo sa Estados Unidos. Niadtong higayona nagsugod ang usa ka proseso sa pagsulay alang niadtong mipili sa pagdawat sa mensahe nianang kusgan nga tingog ug sa “pagkaon” niini, sumala sa gisimbolohan ni Juan sa dihang ang manulonda sa Pinadayag 10 mikunsad sa sinugdanan sa Adventismo niadtong Agosto 11, 1840. Ang espirituhanong nasod nga mikuha sa kupo sa tinuod nga Protestantismo sa dihang gisalikway ang mensahe sa unang manulonda, unya misunod sa mga tunob sa apostatang Protestantismo sa sinugdanan sa Adventismo.
The true Protestant horn was then given to those who accepted the message in the little book that was in the angel’s hand in Revelation ten. The testing process at the beginning of Adventism from 1840 through 1844 represents a testing process at the end of Adventism from September 11, 2001 until the Sunday law in the United States. Within the first history of 1840 to 1844, and the testing process that began on September 11, 2001, marks a dispensational transition from the former body of believers who held the mantle of Protestantism, unto a new body of believers who take the mantle of true Protestantism.
Ang tinuod nga sungay sa Protestante gihatag unya ngadto niadtong midawat sa mensahe diha sa gamayng basahon nga diha sa kamot sa manulonda sa Pinadayag 10. Ang proseso sa pagsulay sa sinugdanan sa Adventismo gikan sa 1840 hangtod sa 1844 nagrepresentar sa usa ka proseso sa pagsulay sa katapusan sa Adventismo gikan sa Septiyembre 11, 2001 hangtod sa balaod sa Dominggo sa Tinipong Bansa. Sulod sa nahaunang kasaysayan sa 1840 ngadto sa 1844, ug ang proseso sa pagsulay nga nagsugod niadtong Septiyembre 11, 2001, nagtimaan sa usa ka transisyong dispensasyonal gikan sa nahaunang lawas sa mga magtutuo nga nagkupot sa kupo sa Protestante, ngadto sa usa ka bag-ong lawas sa mga magtutuo nga modawat sa kupo sa tinuod nga Protestante.
More important to our consideration of the path of the justified is that within that history there is a disappointment that marks the beginning of the tarrying time. The faithful wait for their Lord in that time, which ends with the unsealing of the message of the Midnight Cry. That testing process at the beginning of Adventism ended when the message of the Midnight Cry concluded on October 22, 1844. The testing process at the end concludes for those represented by John at the Sunday law in the United States. The message of the Midnight Cry at the end, will conclude just as at the beginning, and in the beginning of Adventism the message of the Midnight Cry was unsealed in advance of the close of the testing process. The message of the Midnight Cry at the beginning is now being unsealed at the end.
Labing importante sa atong pagtagad sa dalan sa mga gipakamatarong mao nga sulod nianang kasaysayan anaa ang usa ka kapakyasan nga nagtimaan sa sinugdanan sa panahon sa paglangan. Ang mga matinumanon nagpaabut sa ilang Ginoo nianang panahona, nga matapos pinaagi sa pag-abli sa mensahe sa Tunga-tungang Pagtuaw. Kadtong proseso sa pagsulay sa sinugdanan sa Adventismo natapos sa dihang ang mensahe sa Tunga-tungang Pagtuaw miabot sa iyang katapusan niadtong Oktubre 22, 1844. Ang proseso sa pagsulay sa katapusan matapos alang niadtong girepresentahan ni Juan diha sa balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa sa Amerika. Ang mensahe sa Tunga-tungang Pagtuaw sa katapusan, mahuman sama usab sa sinugdanan, ug sa sinugdanan sa Adventismo ang mensahe sa Tunga-tungang Pagtuaw giablihan na daan sa wala pa ang pagtapos sa proseso sa pagsulay. Ang mensahe sa Tunga-tungang Pagtuaw sa sinugdanan karon ginabuksan na pag-usab sa katapusan.
The justified wise virgins enter into covenant with God when the wicked foolish virgins enter into a covenant of death.
Ang mga gipakamatarong nga maalamong ulay mosulod sa pakigsaad uban sa Dios sa dihang ang daotang mga buang-buang nga ulay mosulod sa usa ka pakigsaad sa kamatayon.
To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Isaiah 28:12–16.
Kaniya siya miingon, Mao kini ang kapahulayan nga pinaagi niini mapahulay ninyo ang gikapuyan; ug mao kini ang kahupayan: apan sila dili maminaw. Apan ang pulong ni Jehova alang kanila nahimong sugo ibabaw sa sugo, sugo ibabaw sa sugo; linya ibabaw sa linya, linya ibabaw sa linya; dinhi diyutay, ug didto diyutay; aron sila manglakaw, ug mapukan sa likod, ug madugmok, ug mabitik, ug madakpan. Busa pamatia ang pulong ni Jehova, kamo nga mga mapasipalahong tawo, nga nagagahum niining katawohan nga anaa sa Jerusalem. Tungod kay kamo nagaingon, Kami naghimo ug pakigsaad uban sa kamatayon, ug uban sa Sheol kami nagkauyon; sa diha nga moagi ang nag-awas nga latigo, kini dili moabot kanamo: kay among gihimong dalangpanan ang mga bakak, ug sa ilalum sa kabakakan kami nagtago sa among kaugalingon: Busa mao kini ang giingon sa Ginoong Jehova, Ania karon, ako nagabutang sa Zion alang sa usa ka patukoranan nga bato, usa ka bato nga sinulayan, usa ka bililhong bato sa pamag-ang, usa ka malig-on nga patukoranan: ang mosalig dili magdali. Isaias 28:12–16.
The justified take the holy message of the Midnight Cry to the church and thereafter they proclaim the message of the second voice as they call mankind out of Babylon.
Ang mga gimatarong modawat sa balaang mensahe sa Tunga-tungang Sigaw ngadto sa iglesia, ug human niana ilang imantala ang mensahe sa ikaduhang tingog samtang ilang gitawag ang katawhan sa gawas sa Babilonia.
“So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication.’ And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities.’” Review and Herald, December 6, 1892.
“Busa sa katapusang buluhaton alang sa pagpasidaan sa kalibotan, duha ka lahi nga mga tawag ang ipahibalo ngadto sa mga iglesia. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda mao kini, ‘Nahulog na ang Babilonia, nahulog na, kadtong bantugang siyudad, kay gipainom niya ang tanang kanasoran sa bino sa kapungot sa iyang pagpakighilawas.’ Ug sa makusog nga singgit sa mensahe sa ikatulong manulonda usa ka tingog ang madungog gikan sa langit nga nagaingon, ‘Gumula kamo gikan kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak. Kay ang iyang mga sala miabut na ngadto sa langit, ug nahinumduman sa Dios ang iyang mga kasal-anan.’” Review and Herald, December 6, 1892.
Those who come out of Babylon and join those walking on the path of the just are accepted into the fold through the water of baptism that is represented by the name of the heavenly trio. The justified, whether it is those who are currently hearing the message delivered to John on Patmos, or those who thereafter are called out of Babylon are all justified by receiving the Holy Spirit. That combination of the Holy Spirit’s divinity and man’s humanity was accomplished, as set forth as an example when Christ took upon himself human nature. The one hundred and forty-four thousand were represented upon two witnesses, the twelve sons of Jacob and the twelve disciples. The wicked are represented by the thirteenth tribe and the thirteenth disciple. Both “thirteens” in either illustration were called to be priests unto God, and those who reject that calling are represented by Esau, while his younger brother Jacob represents those who accept the calling. Esau and Jacob both represent Laodicean Seventh-day Adventists at the end of the world. One class accepts the holy message conveyed through the prophet’s writings and is changed unto Israel, while Esau retains his name.
Kadtong mogula gikan sa Babilonia ug mouban niadtong nagalakaw sa dalan sa mga matarong gidawat ngadto sa panon pinaagi sa tubig sa bautismo nga girepresentahan sa ngalan sa langitnong tulo. Ang mga gipakamatarong, bisan pa kon sila mao kadtong sa pagkakaron nagapatalinghog sa mensahe nga gihatod kang Juan didto sa Patmos, o kadtong sa ulahi pagatawgon paggawas gikan sa Babilonia, silang tanan gipakamatarong pinaagi sa pagdawat sa Balaang Espiritu. Kana nga paghiusa sa pagka-Dios sa Balaang Espiritu ug sa pagkatawo sa tawo natuman, ingon sa gipahimutang nga panig-ingnan sa dihang gisaput ni Cristo sa iyang kaugalingon ang tawhanong kinaiya. Ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo girepresentahan diha sa duha ka mga saksi, ang napulog-duha ka mga anak nga lalake ni Jacob ug ang napulog-duha ka mga tinun-an. Ang mga dautan girepresentahan sa ikanapulog-tulo nga banay ug sa ikanapulog-tulo nga tinun-an. Ang duruha ka “ikanapulog-tulo” sa bisan hain nga paglalarawan gitawag aron mahimong mga sacerdote ngadto sa Dios, ug kadtong nagasalikway niana nga pagtawag girepresentahan ni Esau, samtang ang iyang manghud nga lalake nga si Jacob nagarepresentar niadtong modawat sa pagtawag. Si Esau ug si Jacob silang duruha nagarepresentar sa mga Laodiceanhong Seventh-day Adventists sa katapusan sa kalibutan. Ang usa ka pundok midawat sa balaang mensahe nga gipadayag pinaagi sa mga sinulat sa manalagna ug nabag-o ngadto sa Israel, samtang si Esau nagapabilin sa iyang ngalan.
There is of course much more in these nine lines of Alpha and Omega, for this was simply a brief summation of beginnings and endings in God’s Word.
Siyempre, aduna pay labi pa kaayo sa sulod niining siyam ka linya sa Alpha ug Omega, kay kini usa lamang ka mubo nga pagsumaryo sa mga sinugdanan ug mga katapusan diha sa Pulong sa Dios.
Nine lines of history, representing prophetic histories from the creation to the Second Coming. All nine of these prophetic lines of beginnings and endings are directly connected to the first three verses of Revelation chapter one. Those three verses identify that the Revelation of Jesus Christ, that is unsealed just before probation closes, is a manifestation of God’s creative power. What other power could construct such a complex inter-woven testimony from a variety of witnesses, who provided their testimony from the time of Moses until the time of John the Revelator?
Siyam ka mga linya sa kasaysayan, nga nagrepresentar sa mga propetikong kasaysayan sukad sa paglalang hangtod sa Ikaduhang Pag-anhi. Kining siyam tanan nga mga propetikong linya sa mga sinugdanan ug mga katapusan may tuwirang kalambigitan sa unang tulo ka mga bersikulo sa Pinadayag kapitulo uno. Kadtong tulo ka mga bersikulo nag-ila nga ang Pinadayag ni Jesu-Cristo, nga pagabuksan sa dili pa mosira ang panahon sa pagsulay, maoy usa ka pagpakita sa gahum sa paglalang sa Dios. Unsa pa mang laing gahum ang makahimo sa pagtukod sa ingon ka masalimuot nga nagkasal-ot nga pagpamatuod gikan sa nagkalainlaing mga saksi, nga mihatag sa ilang pagpamatuod sukad sa panahon ni Moises hangtod sa panahon ni Juan nga Tigpadayag?
Take off your shoes, for this is holy ground.
Huboa ang imong mga sapatos, kay kini balaang yuta.