In the first seventeen verses of Isaiah forty the one hundred and forty-four thousand are prophetically located at the end of three and a half days, where they had been lying dead in the streets, while the world rejoiced. All the prophets agree with each other and the prophetic events they present always align with the other prophets, for God is not the author of confusion.
Sa unang napulog-pito ka mga bersikulo sa Isaias 40, ang usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa mahimayaong paagi sa tagna gibutang sa katapusan sa tulo ug tunga ka adlaw, diin sila naghigda nga patay sa kadalanan, samtang ang kalibotan nagmaya. Ang tanang mga propeta nagkauyon sa usag usa, ug ang mga hitabo nga ilang gipadayag sa tagna kanunay nga nagkauyon sa ubang mga propeta, kay ang Dios dili maoy tinubdan sa kalibog.
And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.
Ug ang mga espiritu sa mga manalagna nailalom sa mga manalagna. Kay ang Dios dili maoy Magbubuhat sa kalibog, kondili sa pakigdait, ingon sa tanang mga iglesia sa mga balaan. 1 Corinto 14:32, 33.
The Comforter, who Jesus promised to send in His absence, was placed into the very first words, of the very first verse, of the twenty-six chapters that make up Isaiah’s final prophetic narrative. “Comfort ye, comfort ye my people, saith your God.” The rule of first mention emphasizes that the following twenty-six chapters is to be understood in reference to the perfect and final fulfillment of the coming of the Comforter.
Ang Maglilipay, nga gisaad ni Jesus nga Iyang ipadala sa Iyang pagkawala, gipahimutang sa unang mga pulong gayod, sa unang bersikulo, sa kaluhaan ug unom ka mga kapitulo nga naglangkob sa katapusang propetikong asoy ni Isaias. “Lipaya ninyo, lipaya ninyo ang akong katawhan, nagaingon ang inyong Dios.” Ang lagda sa unang paghisgot nagpasiugda nga ang mosunod nga kaluhaan ug unom ka mga kapitulo kinahanglan sabton nga may kalabutan sa hingpit ug katapusang katumanan sa pag-abot sa Maglilipay.
And I will pray the Father, and he shall give you another Comforter, that he may abide with you forever. . .. But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:16, 26.
Ug ako magaampo sa Amahan, ug Siya magahatag kaninyo ug laing Maglilipay, aron Siya magapabilin uban kaninyo hangtod sa kahangtoran.... Apan ang Maglilipay, nga mao ang Espiritu Santo, nga igapadala sa Amahan sa akong ngalan, Siya magatudlo kaninyo sa tanang mga butang, ug magapahinumdom kaninyo sa tanang mga butang nga akong gisulti kaninyo. Juan 14:16, 26.
The Midnight Cry of the Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.
Ang Tunga sa Gabii nga Singgit sa kasaysayan sa mga Millerite gisubli sa kasaysayan sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo.
“There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.
“Adunay usa ka kalibotan nga nahigda sa pagkadaotan, sa pagpanglimbong ug sa paglimbong sa hunahuna, sa mismong landong sa kamatayon,—natulog, natulog. Kinsa man ang nagabati ug kasakit sa kalag aron pukawon sila? Unsa nga tingog ang makadangat kanila? Ang akong hunahuna gidala ngadto sa umaabot, sa dihang igahatag na ang ilhanan. ‘Ania karon, ang Pamanhonon nagaanhi; panggawas kamo sa pagsugat kaniya.’ Apan ang uban maglangan sa pagkuha sa lana alang sa pagdugang sa ilang mga lampara, ug ulahi na kaayo nila mahibaloan nga ang kinaiya, nga gihulagway sa lana, dili mabalhin ngadto sa uban.” Review and Herald, Pebrero 11, 1896.
The question is asked, “what voice can” “awaken” those that are “asleep”? The “voice” that awakens them in Isaiah chapter forty, is the “voice” that “cries” in the “wilderness.”
Ang pangutana gipangutana, “unsa nga tingog ang” “makapukaw” niadtong mga “natulog”? Ang “tingog” nga nagapukaw kanila diha sa Isaiah kapitulo kuwarenta, mao ang “tingog” nga “nagsinggit” didto sa “kamingawan.”
Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The “voice” of him that “crieth” in the wilderness. . .. Isaiah 40:2, 3.
Isulti ninyo sa makalilipay nga paagi ngadto sa Jerusalem, ug singgita ngadto kaniya, nga ang iyang pakiggubat natapus na, nga ang iyang kasal-anan napasaylo na; kay nadawat niya gikan sa kamot sa Ginoo ang doble tungod sa tanan niyang mga sala. Ang “tingog” niya nga “nagsinggit” didto sa kamingawan.... Isaias 40:2, 3.
The message of the Midnight Cry is also the message of the latter rain.
Ang mensahe sa Tunga‑tungang Gabiing Pagtuaw mao usab ang mensahe sa ulahing ulan.
“You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.
“Gipalayo ra kaayo ninyo ang pag-anhi sa Ginoo. Nakita ko nga ang ulahing ulan moabot sama sa [kalit sama sa] singgit sa tungang gabii, ug adunay napulo ka pilo nga gahum.” Spalding and Magan, 5.
One of the many symbols found in the Word of God that represents the latter rain message, is the symbol that is recognized by a doubling of words or phrases. The doubling of words, or phrases is a symbol of the Midnight Cry, or latter rain message in the last days. The symbolism of the doubling of “comfort ye,” places the opening of Isaiah chapter forty in the tarrying time, when the message represented as the Midnight Cry of the parable of the ten virgins is to be recognized and then proclaimed. At that time, Christ sends the Comforter to awaken the sleeping virgins, who are prophetically represented as sleeping, and in some prophetic passages as sleeping, the sleep of death. The first verse of Isaiah forty, is prophetically located three and a half symbolic days ‘after’ the disappointment of July 18, 2020, for that is when the Comforter is sent to awaken those that are asleep. Three and a half days is a symbol of a wilderness, and there is where the “voice” begins to “cry.”
Usa sa daghang mga simbolo nga makita diha sa Pulong sa Dios nga nagrepresentar sa mensahe sa ulahing ulan mao ang simbolo nga mailhan pinaagi sa pagdoble sa mga pulong o mga hugpong sa pulong. Ang pagdoble sa mga pulong, o sa mga hugpong sa pulong, maoy simbolo sa Singgit sa Tungang Gabii, o sa mensahe sa ulahing ulan sa katapusang mga adlaw. Ang simbolismo sa pagdoble sa “lipaya ninyo,” nagbutang sa pag-abli sa Isaias kapitulo kwarenta sulod sa panahon sa paglangan, sa dihang ang mensahe nga girepresentahan ingon nga Singgit sa Tungang Gabii sa sambingay sa napulo ka mga ulay pagailhon ug unya imantala. Nianang panahona, gipadala ni Cristo ang Maglilipay aron pukawon ang mga natulog nga mga ulay, nga sa pagtagna girepresentahan ingon nga natulog, ug sa pipila ka mga profetikanhong pahayag ingon nga natulog sa katulogon sa kamatayon. Ang nahaunang bersikulo sa Isaias kwarenta, sa pagtagna gipahimutang tulo ug tunga ka simbolikong mga adlaw “human” sa kapakyasan niadtong Hulyo 18, 2020, kay mao kana ang panahon nga ang Maglilipay gipadala aron pukawon ang mga nangatulog. Ang tulo ug tunga ka adlaw usa ka simbolo sa kamingawan, ug didto maoy dapit diin ang “tingog” nagsugod sa “pagsinggit.”
Revelation eleven, Ezekiel thirty-seven, Matthew twenty-five, the history of the Millerites (along with the same waymarks of Millerite history that occur in every reform movement), combine to identify a ‘specific process’ of awakening the sleeping virgins. The process starts with the virgins going to sleep at the disappointment. The period of the tarrying time that began at the disappointment is ultimately recognized as the tarrying time. The last portion of the tarrying time is the development of the message of the Midnight Cry. When the message is established, it is then proclaimed until it reaches its climax, the judgment.
Ang Pinadayag onse, Ezekiel trenta y siyete, Mateo baynte singko, ang kasaysayan sa mga Millerite (uban ang maong mga timailhan sa dalan sa kasaysayan sa mga Millerite nga makita sa matag kalihokan sa reporma), naghiusa sa pag-ila sa usa ka “piho nga proseso” sa pagpukaw sa nangatulog nga mga ulay. Ang proseso nagsugod sa dihang ang mga ulay nangatulog tungod sa kapakyasan. Ang yugto sa naglangan nga panahon nga nagsugod sa kapakyasan sa ulahi maila ingon nga mao ang naglangan nga panahon. Ang kataposang bahin sa naglangan nga panahon mao ang paglambo sa mensahe sa Taliwala sa Gabii nga Singgit. Sa dihang ang mensahe malig-on na, kini igapahibalo dayon hangtod nga moabot sa iyang kinapungkayan, ang paghukom.
The messenger represented as the “voice” in Isaiah, asked what the message was that was to be proclaimed. He was told in symbolic language to present the message of Islam. The prophetic message of Islam cannot be separated from the soon-coming Sunday law, for Islam is a trumpet power, and the seven trumpets of Revelation represent God’s judgment upon the powers who pass Sunday laws. Those powers were pagan Rome in 321, a symbol of the dragon; papal Rome in 538, a symbol of the beast; and the soon coming Sunday law in the United States, a symbol of the false prophet.
Ang mensahero nga gihulagway ingon nga “tingog” sa Isaias, nangutana kon unsa ang mensahe nga igamantala. Gikasugo siya sa simbolikong pinulongan sa pagpresentar sa mensahe sa Islam. Ang propetikong mensahe sa Islam dili mabulag gikan sa umaabot nga balaod sa Domingo, kay ang Islam usa ka gahum sa trumpeta, ug ang pito ka mga trumpeta sa Pinadayag nagrepresentar sa paghukom sa Dios ibabaw sa mga gahum nga nagpatuman ug mga balaod sa Domingo. Kining mga gahuma mao ang paganong Roma niadtong 321, usa ka simbolo sa dragon; ang papal nga Roma niadtong 538, usa ka simbolo sa mapintas nga mananap; ug ang haduol na nga balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa, usa ka simbolo sa mini nga propeta.
In connection with the identification of what the message that the “voice” who had been crying in the wilderness was to proclaim, was the promise that God’s word never fails. The ‘promise and assurance’ that God’s word never fails, is located in the identical prophetic setting that in Habakkuk chapter two, and verse three, is expressed as “at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” The message of Islam will never fail, it will surely come. The last verse of Isaiah chapter forty, addresses those that wait for the vision in Habakkuk.
May kalabotan sa pag-ila kon unsa ang mensahe nga igamantala sa “tingog” nga naninggit sa kamingawan, mao ang saad nga ang pulong sa Dios dili gayod mapakyas. Ang “saad ug kasigurohan” nga ang pulong sa Dios dili gayod mapakyas, makita sulod sa mao rang managsamang profetikong kahimtang nga sa Habakkuk kapitulo dos, ug bersikulo tres, gipahayag ingon niini: “sa katapusan kini mosulti, ug dili magbakak: bisan pa kon kini malangan, hulata kini; kay kini sa pagkatinuod moabot, kini dili malangan.” Ang mensahe sa Islam dili gayod mapakyas, kini sa pagkatinuod moabot. Ang katapusang bersikulo sa Isaiah kapitulo kuwarenta, naghisgot niadtong mga nagahulat sa panan-awon diha sa Habakkuk.
But they that wait upon the Lord shall renew their strength; they shall mount up with wings as eagles; they shall run, and not be weary; and they shall walk, and not faint. Isaiah 40:31.
Apan kadtong nagapaabot sa Ginoo magabag-o sa ilang kusog; mosaka sila uban sa mga pako sama sa mga agila; modagan sila, ug dili kapuyan; ug molakaw sila, ug dili maluya. Isaias 40:31.
The “hidden history” of the seven thunders, that is now being unsealed, identifies three waymarks that begin and end with a disappointment. In that symbolic history, there are three waymarks, separated by two periods of time. A disappointment begins the tarrying time. The tarrying time leads to the corrected message and prediction of the Midnight Cry. The message of the Midnight Cry begins a period of proclaiming the message of the Midnight Cry, that leads to a second disappointment, that is represented as judgment. Those three steps, separated by two periods of time, represent the Alpha and Omega, as created in the Hebrew word “truth.”
Ang “tinagong kasaysayan” sa pito ka mga dalugdog, nga karon ginabuksan na, nagaila sa tulo ka mga timaan sa dalan nga nagsugod ug natapos pinaagi sa usa ka kapakyasan sa pagpaabut. Nianang simbolikong kasaysayan, adunay tulo ka mga timaan sa dalan, nga gibulag sa duha ka mga yugto sa panahon. Ang usa ka kapakyasan sa pagpaabut maoy nagsugod sa panahon sa paglangay-langay. Ang panahon sa paglangay-langay modala ngadto sa gitul-id nga mensahe ug panagna sa Taliwala sa Kagabhion nga Singgit. Ang mensahe sa Taliwala sa Kagabhion nga Singgit maoy nagsugod sa usa ka yugto sa pagmantala sa mensahe sa Taliwala sa Kagabhion nga Singgit, nga modala ngadto sa ikaduhang kapakyasan sa pagpaabut, nga gihulagway ingon nga paghukom. Kining tulo ka mga lakang, nga gibulag sa duha ka mga yugto sa panahon, nagrepresentar sa Alpha ug Omega, ingon nga gimugna diha sa Hebreohanon nga pulong nga “kamatuoran.”
In Ezekiel thirty-seven, Ezekiel also represents the “voice” of Isaiah forty. The voice in Isaiah forty asks, “What shall I cry?” The “voice” in Ezekiel thirty-seven, verse seven, then “prophesied as” he “was commanded.”
Diha sa Ezekiel traynta’y-siyete, si Ezekiel usab nagrepresentar sa “tingog” sa Isaias kwarenta. Ang tingog sa Isaias kwarenta nangutana, “Unsay akong isangyaw?” Ang “tingog” sa Ezekiel traynta’y-siyete, bersikulo siyete, unya “nagtagna sumala sa” iyang “gisugo.”
So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.
Busa nagtagna ako sumala sa gisugo kanako: ug sa nagtagna ako, dihay usa ka dinahunog, ug ania karon, usa ka pag-uyog, ug ang mga bukog nanaghiusa, bukog ngadto sa iyang bukog. Ug sa mitan-aw ako, ania karon, ang mga litid ug ang unod mitungha sa ibabaw nila, ug ang panit mitabon kanila sa ibabaw: apan walay gininhawa diha kanila. Ezekiel 37:7, 8.
Ezekiel’s first prophecy brought the bones and flesh together, but they were not yet alive. “So,” Ezekiel “prophesied as he” was “commanded” a second time. The second prophecy brought the bodies to life. The two prophecies are typified by the creation of Adam.
Ang unang tagna ni Ezekiel maoy naghiusa sa mga bukog ug unod, apan sila wala pa mabuhi. “Busa,” si Ezekiel “nagna sumala sa” ikaduhang higayon “nga gisugo” siya. Ang ikaduhang tagna maoy naghatag ug kinabuhi sa mga lawas. Ang duha ka mga tagna gilarawan pinaagi sa paglalang kang Adan.
And the Lord God formed man of the dust of the ground, and breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul. Genesis 2:7.
Ug ang Ginoong Dios nag-umol sa tawo gikan sa abog sa yuta, ug gihuypan ang iyang mga buho sa ilong sa gininhawa sa kinabuhi; ug ang tawo nahimong buhing kalag. Genesis 2:7.
The two-step process of bringing the dead dry bones to life is first mentioned in the creation of Adam, thus emphasizing that God’s prophetic Word is also His creative power. God first “formed” Adam, and Ezekiel’s first prophecy brought the bones and bodies together, then God “breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul.”
Ang duha ka-lakang nga proseso sa paghatag ug kinabuhi sa mga patay nga uga nga mga bukog unang gihisgutan sa paglalang kang Adan, sa ingon gipasiugda nga ang pulong nga propetiko sa Dios mao usab ang Iyang gahum sa paglalang. Ang Dios una nga “naghulma” kang Adan, ug ang unang propesiya ni Ezequiel naghiusa sa mga bukog ug sa mga lawas, unya ang Dios “mihuyop sa iyang mga buho sa ilong sa gininhawa sa kinabuhi; ug ang tawo nahimong usa ka buhi nga kalag.”
Ezekiel’s second prophecy was directed “unto the wind,” not unto the bones, for he was told to “say to the wind,” “Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live.” Ezekiel’s second prophecy, which brings the dead bodies to life as a mighty army, was directed, not at the dead bodies, but at the wind. It was a command to the wind to breathe upon the bodies. The first time the word “breath” is mentioned in God’s Word is the creation of Adam, and it is there defined as the breath of life, and what brings life into the dead bodies, comes from the four winds.
Ang ikaduhang panagna ni Ezekiel gitumong “ngadto sa hangin,” dili ngadto sa mga bukog, kay gisugo siya sa “pag-ingon sa hangin,” “Umari ka gikan sa upat ka hangin, O gininhawa, ug ginhawaan mo kining mga pinatay, aron sila mabuhi.” Ang ikaduhang panagna ni Ezekiel, nga nagapabuhi sa mga patay nga lawas aron mahimong usa ka gamhanang kasundalohan, gitumong, dili ngadto sa mga patay nga lawas, kondili ngadto sa hangin. Kini maoy usa ka sugo ngadto sa hangin nga ginhawaan ang mga lawas. Ang unang higayon nga ang pulong “gininhawa” gihisgotan sa Pulong sa Dios mao sa paglalang kang Adan, ug didto kini gihulagway ingon nga gininhawa sa kinabuhi, ug ang nagadala ug kinabuhi ngadto sa mga patay nga lawas, nagagikan sa upat ka hangin.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
“Ang mga manulonda nagkupot sa upat ka hangin, nga gihulagway ingon sa usa ka masuk-anong kabayo nga naninguha sa pagbuhi ug sa pagdali ibabaw sa nawong sa tibuok yuta, nga nagdala ug kalaglagan ug kamatayon diha sa iyang agianan.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
“Matulog ba kita sa mismong daplin sa walay kataposang kalibotan? Mahimo ba kitang hinay, tugnaw, ug patay? O, hinaut unta nga sa atong mga iglesia maanaa ang Espiritu ug gininhawa sa Dios nga gihuyop ngadto sa Iyang katawhan, aron sila makatindog sa ilang mga tiil ug mabuhi.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
The two questions here are shall we sleep, and shall we be dead?…two terms for the same prophetic condition. The message of the four winds that are being restrained by angels, is the message that causes the breath of God to enter the dead and causes them to stand up and live. The message of the four winds is the message of the angry horse of Islam. The message of the four winds in the book of Revelation, is the sealing message. The sealing message of Revelation seven, verse one through three, is the message that identifies that the four winds are restrained, until the servants of God are sealed.
Ang duha ka pangutana dinhi mao kon kita ba matulog, ug kon kita ba mamatay? …duha ka pulong alang sa mao rang kahimtang nga mahitabo sumala sa tagna. Ang mensahe bahin sa upat ka hangin nga gipugngan sa mga manulonda, mao ang mensahe nga maoy hinungdan nga ang gininhawa sa Dios mosulod ngadto sa mga patay ug maoy hinungdan nga sila motindog ug mabuhi. Ang mensahe sa upat ka hangin mao ang mensahe sa masuk-anong kabayo sa Islam. Ang mensahe sa upat ka hangin diha sa basahon sa Pinadayag mao ang mensahe sa pagtimri. Ang mensahe sa pagtimri sa Pinadayag 7:1–3 mao ang mensahe nga nagpaila nga ang upat ka hangin gipugngan hangtod nga ang mga sulugoon sa Dios matimrihan.
And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.
Ug human niini nga mga butanga nakita ko ang upat ka manulonda nga nagtindog sa upat ka suok sa yuta, nga nagkupot sa upat ka hangin sa yuta, aron ang hangin dili mohuros sa yuta, ni sa dagat, ni sa bisan unsang kahoy. Ug nakita ko ang laing manulonda nga misaka gikan sa sidlakan, nga may patik sa buhing Dios; ug siya misinggit sa makusog nga tingog ngadto sa upat ka manulonda, nga gitugotan sa pagdaot sa yuta ug sa dagat, nga nagaingon, Ayaw ninyo pagdaota ang yuta, ni ang dagat, ni ang mga kahoy, hangtod mapatikan namo sa ilang mga agtang ang mga alagad sa atong Dios. Pinadayag 7:1–3.
Ezekiel’s second prophecy was directed to the wind, and the life that the wind delivered unto the bodies came from the message of the four winds. In verses eight through ten, in Ezekiel thirty-seven the words that appear either as “wind” or “breath” is the same Hebrew word in each occurrence. God breathed into Adam, the breath of life, and in Ezekiel the breath of life is the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that comes from the four winds. That message delivers God’s creative power to the bodies that have been brought together in the valley of death, by the first message. The message of the four winds is the message of Islam bringing judgment upon the United States for the Sunday law. It is the message of the Midnight Cry.
Ang ikaduhang tagna ni Ezekiel gitumong ngadto sa hangin, ug ang kinabuhi nga gidala sa hangin ngadto sa mga lawas nagagikan sa mensahe sa upat ka mga hangin. Sa mga bersikulo otso hangtod napulo, sa Ezekiel treinta y siete, ang mga pulong nga makita isip “hangin” o “ginhawa” mao ra ang mao gihapong Hebreohanong pulong sa matag paglitaw. Ang Dios mihuypa ngadto kang Adan sa ginhawa sa kinabuhi, ug sa Ezekiel ang ginhawa sa kinabuhi mao ang mensahe sa pagpatik sa usa ka gatus kap-atan ug upat ka libo nga nagagikan sa upat ka mga hangin. Kana nga mensahe nagdala sa mamugnaong gahum sa Dios ngadto sa mga lawas nga natigom na sa walog sa kamatayon pinaagi sa unang mensahe. Ang mensahe sa upat ka mga hangin mao ang mensahe sa Islam nga nagdala ug paghukom ibabaw sa Tinipong Bansa alang sa balaod sa Domingo. Kini mao ang mensahe sa Tunga-tungang Pagtuaw.
The hidden history of the seven thunders begins with a disappointment, which begins the tarrying time. In Revelation eleven when the two prophets were slain on July 18, 2020, the tarrying time began. Ezekiel was among the dead when the Lord asked Ezekiel if the two witnesses that are dead in the street could live.
Ang tinagong kasaysayan sa pito ka dalugdog nagsugod uban sa usa ka kapakyasan sa gipaabot, nga mao ang nagsugod sa panahon sa paglangan. Diha sa Pinadayag onse, sa dihang ang duha ka manalagna gipamatay niadtong Hulyo 18, 2020, nagsugod ang panahon sa paglangan. Si Ezequiel anaa sa taliwala sa mga patay sa dihang gipangutana sa Ginoo si Ezequiel kon ang duha ka mga saksi nga patay didto sa dalan makahimo pa ba sa pagbuhi.
The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Ezekiel 37:1–3.
Ang kamot sa Ginoo miabut kanako, ug gidala niya ako pinaagi sa Espiritu sa Ginoo, ug gipahamutang ako sa taliwala sa walog nga napuno sa mga bukog, Ug gipapalibot niya ako sa pag-agi taliwala kanila: ug, ania karon, daghan kaayo sila sa hawan nga walog; ug, tan-awa, uga gayod kaayo sila. Ug siya miingon kanako, Anak sa tawo, mabuhi pa ba kining mga bukog? Ug mitubag ako, O Ginoong Dios, ikaw ang nahibalo. Ezekiel 37:1–3.
In verse seven, when Ezekiel delivers the first of the two prophecies the message was simply, “O ye dry bones, hear the word of the Lord.” John, in the Revelation records, “blessed are those who hear the words of the prophecy of this book.” Ezekiel represents the dead dry bones who are blessed, as those who hear Ezekiel’s command to hear the Word of the Lord, and His Word is Truth. In chapter two of Ezekiel, the experience of those who hear God’s word is described.
Sa bersikulo siyete, sa dihang gipahayag ni Ezekiel ang nahauna sa duha ka mga panagna, ang mensahe yano lamang: “O kamong mga uga nga bukog, pamatia ninyo ang pulong sa Ginoo.” Si Juan, sa Pinadayag, nagaingon, “bulahan sila nga mamati sa mga pulong sa panagna niining basahon.” Si Ezekiel nagalarawan sa mga patay ug uga nga mga bukog nga bulahan, ingon niadtong mga namati sa sugo ni Ezekiel nga mamati sa Pulong sa Ginoo, ug ang Iyang Pulong mao ang Kamatuoran. Sa ikaduhang kapitulo sa Ezekiel, gihulagway ang kasinatian niadtong mga namati sa pulong sa Dios.
And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.
Ug siya miingon kanako, Anak sa tawo, tumindog ka sa imong mga tiil, ug mosulti ako kanimo. Ug ang Espiritu misulod kanako sa diha nga siya misulti kanako, ug gipatindog ako niya sa akong mga tiil, aron madungog ko siya nga nagsulti kanako. Ezekiel 2:1, 2.
In Revelation eleven, when the dead bodies hear the Word of the Lord, the Comforter enters into them and they stand on their feet. It is the Comforter that sets them on their feet.
Sa Pinadayag onse, sa dihang madungog sa mga patayng lawas ang Pulong sa Ginoo, ang Maglilipay misulod kanila ug sila mitindog sa ilang mga tiil. Ang Maglilipay mao ang nagpatindog kanila sa ilang mga tiil.
And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.
Ug human sa tulo ka adlaw ug tunga, ang Espiritu sa kinabuhi nga gikan sa Dios misulod kanila, ug mitindog sila ibabaw sa ilang mga tiil; ug dakong kahadlok miabut ibabaw kanila nga nakakita kanila. Pinadayag 11:11.
The standing up of the dead is step number one, in a two-step process that raises them out of their graves to become the ensign that is lifted up at the judgment of the Sunday law. When they stand in chapter eleven, “great fear” comes upon those that see them.
Ang pagbarog sa mga patay mao ang unang lakang, sa usa ka duha-ka-lakang nga proseso nga mopabangon kanila gikan sa ilang mga lubnganan aron mahimong bandila nga ipataas sa paghukom sa balaod sa Domingo. Sa dihang sila motindog sa kapitulo onse, ang “dakong kahadlok” moabut ibabaw sa mga makakita kanila.
And he shall pass over to his strong hold for fear, and his princes shall be afraid of the ensign, saith the Lord, whose fire is in Zion, and his furnace in Jerusalem. Isaiah 31:9.
Ug tungod sa kahadlok moagi siya ngadto sa iyang salipdanang dapit, ug ang iyang mga principe mahadlok tungod sa bandila, nagaingon ang Ginoo, kansang kalayo anaa sa Zion, ug ang iyang hudno anaa sa Jerusalem. Isaias 31:9.
The Midnight Cry message of Millerite history was the second part of the second angel’s message. The second angel’s message produced a separation of the Millerites from the churches that were then identified as the daughters of Babylon, and the faithful were called out to come and stand with the Millerites. A ‘body’ of believers was formed by that message, and then the second step was the message of the Midnight Cry that joined and added power to the second message. The Millerites then became a mighty army that took the message like a tidal wave across the land. That two-step process is the two voices of Revelation eighteen, and it is the identical process of the resurrection of the dead dry bones in Ezekiel who were slain in the street of Revelation eleven.
Ang mensahe sa Tunga-tungang Pagtuaw sa kasaysayan sa mga Millerita mao ang ikaduhang bahin sa mensahe sa ikaduhang manulonda. Ang mensahe sa ikaduhang manulonda nagpatungha ug usa ka pagkabulag sa mga Millerita gikan sa mga iglesya nga niadtong panahona giila ingon nga mga anak nga babaye sa Babilonia, ug ang mga matinumanon gitawag pagawas aron moanhi ug motindog uban sa mga Millerita. Usa ka “lawas” sa mga magtutuo naporma pinaagi niana nga mensahe, ug unya ang ikaduhang lakang mao ang mensahe sa Tunga-tungang Pagtuaw nga miduyog ug midugang ug gahum sa ikaduhang mensahe. Ang mga Millerita dayon nahimong usa ka gamhanang kasundalohan nga midala sa mensahe sama sa usa ka balod sa taob sa tibuok yuta. Kadtong duha-ka-lakang nga proseso mao ang duha ka mga tingog sa Pinadayag 18, ug mao usab kini ang hingpit nga sama nga proseso sa pagkabanhaw sa mga patay nga uga nga mga bukog diha kang Ezekiel nga gipamatay sa dalan sa Pinadayag 11.
“Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 195, 196.
“Ang mga anghel gipadala aron motabang sa gamhanang manulonda gikan sa langit, ug nakadungog ako og mga tingog nga daw nagatingog bisan asa, Gumula kamo gikan kaniya, akong katawhan, aron dili kamo makaambit sa iyang mga sala, ug aron dili kamo makadawat sa iyang mga hampak; kay ang iyang mga sala nakaabut na ngadto sa langit, ug nahinumdoman sa Dios ang iyang mga kasal-anan. Kini nga mensahe daw usa ka dugang sa ikatulong mensahe, ug miduyog niini, maingon nga ang singgit sa tungang gabii miduyog sa mensahe sa ikaduhang manulonda niadtong 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 195, 196.
The first waymark in the hidden history of the seven thunders, is the disappointment which begins the tarrying time. The tarrying time is a period of time that is represented as three and a half days, which is a symbol of the wilderness. At the end of the forty years of wandering in the wilderness, Joshua led a mighty army into the Promised Land. At the end of the three and a half days, Ezekiel is taken to the valley of death, and is told to command the dead bodies to “hear the word of the Lord.” Ezekiel is a “voice” crying in the wilderness. The command to hear the Word of the Lord brings the body parts together, but they are not yet alive, they are not yet an army, they are not yet sealed. The “word of the Lord” which is spoken by Ezekiel in chapter two, identifies that when the Comforter arrives, God’s people stand, while they simultaneously hear the Word of the Lord. Christ promised He would send the Comforter, three and a half days after they were murdered in the street.
Ang unang timaan sa dalan sa tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalogdog mao ang kapakyasan nga nagsugod sa panahon sa paglangan. Ang panahon sa paglangan maoy usa ka yugto sa panahon nga gihulagway ingon nga tulo ug tunga ka adlaw, nga usa ka simbolo sa kamingawan. Sa katapusan sa kap-atan ka tuig nga paglatagaw sa kamingawan, si Josue nangulo sa usa ka gamhanang kasundalohan ngadto sa Yutang Saad. Sa katapusan sa tulo ug tunga ka adlaw, si Ezekiel gidala ngadto sa walog sa kamatayon, ug gisultihan sa pagsugo sa mga patayng lawas nga “pamati sa pulong sa Ginoo.” Si Ezekiel usa ka “tingog” nga nagasinggit diha sa kamingawan. Ang sugo sa pagpamati sa Pulong sa Ginoo maoy nagtapok sa mga bahin sa lawas, apan wala pa sila mabuhi, wala pa sila mahimong usa ka kasundalohan, wala pa sila matimri. Ang “pulong sa Ginoo” nga gisulti ni Ezekiel sa ikaduhang kapitulo, nagpaila nga sa pag-abot sa Manlalaban, ang katawhan sa Dios motindog, samtang sa maong higayon sila nagapamati sa Pulong sa Ginoo. Si Cristo misaad nga Iyang ipadala ang Manlalaban, tulo ug tunga ka adlaw human sila gipamatay diha sa dalan.
Once standing, the bodies ‘who are not yet alive,’ are going to be given a second prophecy. The “voice that crieth in the wilderness” in Isaiah, asks what the prophecy is that he is to cry? The “message” that both Ezekiel, and the “voice” in Isaiah forty are commanded to present, is the message of Islam. When that prophecy is delivered, “Adam” comes to life as a mighty army. The living two witnesses then proclaim the message of Islam’s judgment upon the United States, because of the passage of the soon-coming Sunday law. The judgment of the Sunday law is the third waymark of the hidden history of the seven thunders. When it is fulfilled, the army is lifted up as an ensign to heaven, and is represented in Revelation fourteen.
Sa dihang makatindog na, ang mga lawas “nga wala pa mabuhi” pagahatagan ug ikaduhang tagna. Ang “tingog nga nagsinggit sa kamingawan” diha sa Isaias, nangutana kon unsa ang tagna nga iyang igasinggit? Ang “mensahe” nga gisugo kapuwa kang Ezekiel ug sa “tingog” diha sa Isaias kapitulo 40 nga ilang ipasangyaw, mao ang mensahe sa Islam. Sa dihang ikahatag na kana nga tagna, si “Adan” mabuhi ingon nga usa ka gamhanang kasundalohan. Unya ang buhing duha ka mga saksi mopasangyaw sa mensahe sa paghukom sa Islam batok sa Estados Unidos, tungod sa pagpatuman sa haduol nang moabot nga balaod sa Domingo. Ang paghukom sa balaod sa Domingo mao ang ikatulong timaan sa dalan sa tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalogdog. Sa dihang kini matuman na, ang kasundalohan ipatuboy ingon nga usa ka bandila ngadto sa langit, ug girepresentahan diha sa Pinadayag kapitulo 14.
“I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Selected Messages, book 2, 387.
“Ako adunay kasinatian diha sa mga mensahe sa nahaunang, ikaduhang, ug ikatulong mga manulonda. Ang mga manulonda gihulagway nga nagalupad sa taliwala sa langit, nga nagamantala ngadto sa kalibotan ug mensahe sa pasidaan, ug may tuwirang kalabotan sa mga tawo nga nagapuyo sa kataposang mga adlaw sa kasaysayan niining yutaa. Walay bisan kinsa nga makadungog sa tingog niining mga manulonda, kay sila usa ka simbolo nga nagarepresentar sa katawohan sa Dios nga nagabuhat nga nahiuyon sa langitnong uniberso. Ang kalalakin-an ug kababayen-an, nga napasidlakan sa Espiritu sa Dios ug nabalaan pinaagi sa kamatuoran, nagamantala sa tulo ka mga mensahe sumala sa ilang pagkahan-ay.” Selected Messages, book 2, 387.
The ensign that is lifted up is the third angel that is flying in the midst of heaven, warning mankind against accepting the mark of the beast. The mighty army continues to present that message to the world, until Michael stands up and human probation closes.
Ang bandera nga gibayaw mao ang ikatulong manulonda nga nagalupad sa taliwala sa langit, nga nagpasidaan sa katawhan batok sa pagdawat sa timaan sa mapintas nga mananap. Ang gamhanang kasundalohan nagapadayon sa pagmantala nianang mensahe ngadto sa kalibotan, hangtod nga motindog si Miguel ug matapos ang panahon sa pagsulay alang sa tawo.
We will continue these thoughts in the next article.
Padayonon nato kining mga hunahuna sa sunod nga artikulo.
And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Matthew 25:6.
Ug sa tungang gabii may usa ka singgit nga nadungog, Ania karon, ang pamanhonon nagaabot; manggula kamo sa pagsugat kaniya. Mateo 25:6.