In chapter eleven of Revelation, the two witnesses are lifted up to heaven as an ensign in “the same hour” that a “tenth part of the city” falls. In that hour the “second woe is past; and behold, the third woe cometh quickly.” Islam is the seventh trumpet and the third woe that comes at the “hour” of the Sunday law “earthquake.”
Sa ikanapulog-usa nga kapitulo sa Pinadayag, ang duha ka mga saksi gibayaw ngadto sa langit ingon nga usa ka timaan sa “maong takna” nga ang “ikanapulo ka bahin sa siyudad” mapukan. Niadtong taknaa ang “ikaduhang kaalaut milabay na; ug ania karon, ang ikatulong kaalaut moabut sa madali.” Ang Islam mao ang ikapitong trumpeta ug ang ikatulong kaalaut nga moabut sa “takna” sa “linog” sa balaod sa Domingo.
And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. And the same hour was there a great earthquake, and the tenth part of the city fell, and in the earthquake were slain of men seven thousand: and the remnant were affrighted, and gave glory to the God of heaven. The second woe is past; and, behold, the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded; and there were great voices in heaven, saying, The kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned. And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament: and there were lightnings, and voices, and thunderings, and an earthquake, and great hail. Revelation 11:12–19.
Ug nadungog nila ang usa ka dakung tingog gikan sa langit nga nagaingon kanila, Saka kamo dinhi. Ug misaka sila ngadto sa langit diha sa usa ka panganod; ug nakita sila sa ilang mga kaaway. Ug niadtong maong taknaa may usa ka dakung linog, ug ang ikapulo ka bahin sa siyudad nangapukan, ug sa linog napatay ang pito ka libo ka tawo; ug ang nahibilin nangahadlok, ug mihatag ug himaya sa Dios sa langit. Milabay na ang ikaduhang kaalaut; ug, ania karon, ang ikatulong kaalaut moabut sa madali. Ug ang ikapitong manulonda mipatingog; ug dihay dagkung mga tingog sa langit, nga nagaingon, Ang mga gingharian niining kalibutana nangahimong gingharian sa atong Ginoo, ug sa iyang Cristo; ug magahari siya sa walay katapusan ug sa walay katapusan. Ug ang kaluhaan ug upat ka mga anciano, nga nanaglingkod sa atubangan sa Dios sa ilang mga trono, mihapa sa ilang mga nawong, ug misimba sa Dios, Nga nagaingon, Nagapasalamat kami kanimo, O Ginoong Dios nga Makagagahum sa ngatanan, nga anaa, ug kaniadto, ug moanhi; kay gikuha mo na ang imong dakung gahum ngadto sa imong kaugalingon, ug naghari ka. Ug ang mga nasud nangasuko, ug miabut na ang imong kapungot, ug ang panahon sa mga minatay, aron sila pagahukman, ug aron ihatag mo ang balus sa imong mga ulipon nga mga manalagna, ug sa mga balaan, ug kanila nga nangahadlok sa imong ngalan, gagmay ug dagku; ug aron laglagon mo sila nga nagalaglag sa yuta. Ug ang templo sa Dios naablihan didto sa langit, ug nakita diha sa iyang templo ang arka sa iyang tugon: ug dihay mga kilat, ug mga tingog, ug mga dalugdog, ug usa ka linog, ug dakung ulan-nga-yelo. Pinadayag 11:12–19.
The two witnesses ascend to heaven in a cloud, which prophetically represents a group of angels. As previously cited in these articles and as found in Habakkuk’s Tables, Sister White identifies that when the individual messages represented as the first, the second and the third angel arrive into prophetic history, they are portrayed as singular angels, but the message of the Midnight Cry, is represented by many angels. The two witnesses are lifted up into heaven as they proclaim the message of the Midnight Cry by an army of angels, thus they are taken into heaven “in a cloud.”
Ang duha ka mga saksi misaka ngadto sa langit diha sa usa ka panganod, nga sa tagnaong paagi nagrepresentar sa usa ka pundok sa mga manulonda. Sumala sa nangaging gikutlo niini nga mga artikulo ug sumala sa makita diha sa Habakkuk’s Tables, gipaila ni Sister White nga sa dihang ang tagsatagsa ka mga mensahe nga girepresentahan isip ang nahauna, ang ikaduha, ug ang ikatulo nga manulonda moabut ngadto sa kasaysayan sa tagna, kini gihulagway ingon nga tagsa ka usa ka manulonda; apan ang mensahe sa Midnight Cry girepresentahan pinaagi sa daghang mga manulonda. Ang duha ka mga saksi gibayaw ngadto sa langit samtang ilang gimantala ang mensahe sa Midnight Cry pinaagi sa usa ka kasundalohan sa mga manulonda, busa gidala sila ngadto sa langit “diha sa usa ka panganod.”
“Near the close of the second angel’s message, I saw a great light from heaven shining upon the people of God. The rays of this light seemed bright as the sun. And I heard the voices of angels crying, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’
“Duol na sa pagtapos sa mensahe sa ikaduhang manulonda, nakita ko ang usa ka dakung kahayag gikan sa langit nga nagadan-ag ibabaw sa katawhan sa Dios. Ang mga silaw niini nga kahayag daw masanagon sama sa adlaw. Ug nadungog ko ang mga tingog sa mga manulonda nga nagasinggit, ‘Ania karon, nagaabot na ang Pamanhonon; panggula kamo aron sa pagsugat Kaniya!’”
“This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.
“Mao kini ang singgit sa tungang gabii, nga magahatag ug gahum sa mensahe sa ikaduhang manulonda. Ang mga manulonda gipadala gikan sa langit aron pukawon ang mga santos nga nangaluya ug andamon sila alang sa dakong buluhaton sa ilang atubangan. Ang labing talantadong mga tawo dili mao ang unang nakadawat niini nga mensahe. Ang mga manulonda gipadala ngadto sa mga mapainubsanon ug matinumanong katawhan, ug gipugos sila sa pagpataas sa singgit, ‘Ania karon, ang Pamanhonon nagaabot; gumula kamo sa pagsugat Kaniya!’ Kadtong gitugyanan sa singgit midali, ug pinaagi sa gahum sa Balaang Espiritu ilang gipatin-aw ang mensahe ug gipukaw ang ilang mga igsoon nga nangaluya. Kini nga buluhaton wala magbarog diha sa kaalam ug kinaadman sa mga tawo, kondili diha sa gahum sa Dios, ug ang Iyang mga santos nga nakadungog sa singgit dili makasukol niini. Ang labing espirituhanon mao ang unang midawat niini nga mensahe, ug kadtong kaniadto nangulo sa buluhaton mao ang ulahi sa pagdawat ug sa pagtabang sa pagpakusog sa singgit, ‘Ania karon, ang Pamanhonon nagaabot; gumula kamo sa pagsugat Kaniya!’” Early Writings, 238.
In the hour of the earthquake, which destroys a tenth part of the city, seven thousand men are slain. The earthquake is the Sunday law in the United States. A city is a kingdom in prophecy, and the United States is one tenth of the kingdom of the ten kings of Revelation 17. The United States is overthrown at the earthquake of the Sunday law and ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy, and then transcends into the premier king of the ten kings, the seventh kingdom of Bible prophecy, who will agree to give their kingdom unto the papacy who is the eighth which is of the seven.
Sa takna sa linog, nga nagalaglag sa ikanapulo nga bahin sa siyudad, pito ka libo ka tawo ang gipamatay. Ang linog mao ang balaod sa Domingo sa Tinipong Bansa. Ang usa ka siyudad mao ang usa ka gingharian sa tagna, ug ang Tinipong Bansa mao ang usa sa napulo ka bahin sa gingharian sa napulo ka mga hari sa Pinadayag 17. Ang Tinipong Bansa mapukan sa linog sa balaod sa Domingo ug mohunong sa pagkaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia, ug unya molabaw ngadto sa pangunang hari sa napulo ka mga hari, ang ikapitong gingharian sa tagna sa Biblia, nga mouyon sa paghatag sa ilang gingharian ngadto sa kapapahan nga mao ang ikawalo nga gikan sa pito.
And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:12–18.
Ug ang napulo ka sungay nga imong nakita mao ang napulo ka mga hari, nga wala pa makadawat ug gingharian hangtod karon; apan modawat sila ug kagahum ingon nga mga hari sulod sa usa ka takna uban sa mananap. Kini sila adunay usa ra ka hunahuna, ug igahatag nila ang ilang kagahum ug kusog ngadto sa mananap. Kini sila makiggubat batok sa Cordero, ug ang Cordero modaug batok kanila: kay siya mao ang Ginoo sa mga ginoo, ug Hari sa mga hari: ug kadtong mga kauban niya mga tinawag, ug pinili, ug matinumanon. Ug siya miingon kanako, Ang mga tubig nga imong nakita, diin naglingkod ang bigaon, mao ang mga katawohan, ug mga panon, ug mga nasod, ug mga pinulongan. Ug ang napulo ka mga sungay nga imong nakita sa ibabaw sa mananap, kini sila magadumot sa bigaon, ug himoon nila siyang biniyaan ug hubo, ug pagakan-on nila ang iyang unod, ug sunogon nila siya sa kalayo. Kay gibutang sa Dios sa ilang mga kasingkasing ang pagtuman sa iyang kabubut-on, ug ang paghiusa, ug ang paghatag sa ilang gingharian ngadto sa mananap, hangtod nga matuman ang mga pulong sa Dios. Ug ang babaye nga imong nakita mao ang bantugang siyudad, nga nagahari ibabaw sa mga hari sa yuta. Pinadayag 17:12–18.
The ten kings of the United Nations “agree” to “give their worldwide “kingdom unto the beast.” They have “one mind,” just as they “consulted together with one consent,” in Psalms eighty- three. Ahab was the king of the ten tribes, who committed the unlawful relationship of fornication with the whore of Tyre in Isaiah twenty-three. Ahab and Jezebel’s unlawful relationship typified the unlawful relationship of Herod and Herodias in the time of Elijah, represented as John the Baptist. Herod was a representative of the Roman Empire, which in Daniel seven, the Roman Empire consists of ten horns. The ten horns were typified by Ahab’s kingdom of ten tribes, and they both provide witnesses to the ten kings of the United Nations. With Ahab and Herod representing the state in the unlawful relationships, their role was to accomplish the persecution of heretics for the whore of Tyre, who sings her songs at the end of the symbolic seventy years.
Ang napulo ka mga hari sa United Nations “nagkauyon” sa “paghatag sa ilang pangkalibotang “gingharian ngadto sa mapintas nga mananap.” Sila adunay “usa ka hunahuna,” maingon nga sila “nanagsabot nga may usa ka pag-uyon,” diha sa Mga Salmo otsenta’y tres. Si Ahab mao ang hari sa napulo ka mga banay, nga nakahimo sa supak sa balaod nga pakighilawas uban sa bigaon sa Tiro diha sa Isaias baynte’y tres. Ang supak sa balaod nga relasyon ni Ahab ug ni Jezebel naglarawan sa supak sa balaod nga relasyon ni Herodes ug ni Herodias sa panahon ni Elias, nga girepresentahan ingon si Juan Bautista. Si Herodes maoy usa ka representante sa Romanhong Imperyo, nga sa Daniel siete, ang Romanhong Imperyo naglangkob sa napulo ka mga sungay. Ang napulo ka mga sungay gilarawan pinaagi sa gingharian ni Ahab nga may napulo ka mga banay, ug silang duha nagahatag ug mga saksi ngadto sa napulo ka mga hari sa United Nations. Tungod kay si Ahab ug si Herodes nagrepresentar sa estado sulod sa mga supak sa balaod nga mga relasyon, ang ilang tahas mao ang pagtuman sa paglutos sa mga erehe alang sa bigaon sa Tiro, nga nagaawit sa iyang mga awit sa katapusan sa simbolikong kapitoan ka tuig.
“Kings and rulers and governors have placed upon themselves the brand of antichrist, and are represented as the dragon who goes to make war with the saints—with those who keep the commandments of God and who have the faith of Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.
“Ang mga hari ug mga magmamando ug mga gobernador nagbutang sa ilang kaugalingon sa timaan sa anticristo, ug girepresentahan ingon nga dragon nga milakaw aron makiggubat batok sa mga balaan—batok niadtong mga nagabantay sa mga sugo sa Dios ug nga adunay pagtuo ni Jesus.” Testimonies to Ministers, 38.
At the Sunday law the earth beast ceases to reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, for it has just committed fornication with Jezebel, and then takes the leadership of the United Nations. It then forces the entire world to set up a worldwide image of the beast, as they had previously accomplished at the Sunday law in their nation.
Sa balaod sa Domingo, ang mapintas nga mananap sa yuta mohunong sa paghari ingon nga ikaunom nga gingharian sa panagna sa Biblia, kay bag-o pa kini nakighilawas kang Jezebel, ug dayon mokupot sa pagpangulo sa United Nations. Unya pugson niini ang tibuok kalibotan sa pagtukod ug usa ka tibuok-kalibotang hulagway sa mapintas nga mananap, maingon nga ilang nahimo kaniadto sa balaod sa Domingo sa ilang nasod.
And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Revelation 13:14–17.
Ug pinaagi sa mga milagro nga gihatag kaniya ang gahum sa pagbuhat diha sa atubangan sa mananap, gilimbongan niya ang mga nanagpuyo sa yuta; nga nagaingon sa mga nanagpuyo sa yuta, nga sila maghimo ug larawan alang sa mananap, nga adunay samad tungod sa espada, ug nabuhi. Ug gihatagan siya ug gahum sa paghatag ug gininhawa sa larawan sa mananap, aron ang larawan sa mananap makasulti, ug makapahinabo nga pagapatyon ang tanang dili mosimba sa larawan sa mananap. Ug iyang gipapugos ang tanan, gagmay ug dagku, dato ug kabus, gawasnon ug ulipon, sa pagdawat ug timaan sa ilang tuo nga kamot, o sa ilang mga agtang: Ug nga walay bisan kinsa nga makapalit o makabaligya, gawas lamang sa adunay timaan, o sa ngalan sa mananap, o sa gidaghanon sa iyang ngalan. Pinadayag 13:14–17.
Ahab, Herod, the ten kings of the Roman Empire and the ten kings of the United Nations represent the dragon that goes to make war with the saints, for it is always Jezebel’s paramour that accomplishes the persecuting of those who Jezebel classifies as heretics.
Si Ahab, Herodes, ang napulo ka mga hari sa Imperyong Romano, ug ang napulo ka mga hari sa United Nations nagrepresentar sa dragon nga moadto sa pagpakiggubat batok sa mga santos, kay sa kanunay ang pinalangga ni Jezebel maoy magpatuman sa paglutos niadtong giklasipikar ni Jezebel ingon nga mga erehe.
“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.
“Busa, samtang ang dragon, sa panguna, nagrepresentar kang Satanas, kini usab, sa ikaduhang kahulogan, usa ka simbolo sa paganong Roma.” The Great Controversy, 439.
At the earthquake of the Sunday law there are “seven thousand” men that are “slain.” In Daniel eleven and verse forty-one, “many are overthrown.” Those overthrown when the Sunday law arrives, are Laodicean Seventh-day Adventists who have not prepared for the crisis. The number “seven thousand” represents the remnant of God’s people. God told Elijah, at the crisis of mount Carmel, which represents the Sunday law crisis, that there were “seven thousand in Israel” who had not bowed a knee to Baal. The apostle Paul comments on this.
Sa paglinog sa balaod sa Domingo, adunay “pito ka libo” ka mga tawo nga “napatay.” Sa Daniel onse ug bersikulo kwarenta ug uno, “daghan ang mapukan.” Kadtong mga napukan sa pag-abot sa balaod sa Domingo mao ang mga Laodiceanong mga Seventh-day Adventist nga wala makapangandam alang sa krisis. Ang gidaghanon nga “pito ka libo” nagrepresentar sa salin sa katawohan sa Dios. Ang Dios misulti kang Elias, sa krisis sa bukid sa Carmel, nga nagrepresentar sa krisis sa balaod sa Domingo, nga adunay “pito ka libo sa Israel” nga wala moluhod kang Baal. Ang apostol nga si Pablo naghisgot niini.
I say then, Hath God cast away his people? God forbid. For I also am an Israelite, of the seed of Abraham, of the tribe of Benjamin. God hath not cast away his people which he foreknew. Wot ye not what the scripture saith of Elias? how he maketh intercession to God against Israel, saying, Lord, they have killed thy prophets, and digged down thine altars; and I am left alone, and they seek my life. But what saith the answer of God unto him? I have reserved to myself seven thousand men, who have not bowed the knee to the image of Baal. Even so then at this present time also there is a remnant according to the election of grace. Romans 11:1–5.
Busa nag-ingon ako, Gisalibay na ba sa Dios ang iyang katawohan? Dili unta itugot sa Dios. Kay ako usab usa ka Israelinhon, kaliwat ni Abraham, sa banay ni Benjamin. Wala isalibay sa Dios ang iyang katawohan nga iyang daan nang nailhan. Wala ba kamo mahibalo kon unsay giingon sa Kasulatan mahitungod kang Elias? giunsa niya ang pagpangamuyo sa Dios batok sa Israel, nga nagaingon, Ginoo, ilang gipamatay ang imong mga propeta, ug ilang giguba ang imong mga halaran; ug ako na lamang ang nahibilin nga nag-inusara, ug ilang gipangita ang akong kinabuhi. Apan unsa may giingon sa tubag sa Dios kaniya? Gitagana ko alang sa akong kaugalingon ang pito ka libo ka mga tawo, nga wala managluhod sa larawan ni Baal. Busa, sa ingon usab niining panahona karon, adunay nahibilin nga salin sumala sa pagpili sa grasya. Roma 11:1–5.
The words “seven thousand” represent a remnant of God’s people, but the context where they are symbolically identified, must be factored in. The men overthrown at the earthquake of the Sunday law are the remnant of unfaithful Seventh-day Adventists who are there and then, taken captive by modern spiritual Babylon. In the prophetic history of ancient literal Israel, when Babylon desolated Jerusalem the second of three times, there was a remnant of “seven thousand” “mighty” men “of the land” taken captive.
Ang mga pulong nga “pito ka libo” nagrepresentar sa usa ka salin sa katawhan sa Dios, apan kinahanglan hisgutan ang konteksto diin sila simbolikong giila. Ang mga tawo nga napukan sa linog sa balaod sa Domingo mao ang salin sa mga dili matinumanong mga Seventh-day Adventist nga didto ug niadtong higayona nadala ngadto sa pagkabinihag sa moderno nga espirituwal nga Babilonia. Sa propetikong kasaysayan sa karaang literal nga Israel, sa dihang gilaglag sa Babilonia ang Jerusalem sa ikaduhang higayon sa tulo ka higayon, may usa ka salin nga “pito ka libo” ka “kusganon” nga mga tawo “sa yuta” nga gidala ngadto sa pagkabinihag.
And he carried away Jehoiachin to Babylon, and the king’s mother, and the king’s wives, and his officers, and the mighty of the land, those carried he into captivity from Jerusalem to Babylon. And all the men of might, even seven thousand, and craftsmen and smiths a thousand, all that were strong and apt for war, even them the king of Babylon brought captive to Babylon. And the king of Babylon made Mattaniah his father’s brother king in his stead, and changed his name to Zedekiah. 2 Kings 24:15–17.
Ug gidala niya si Jehoiachin ngadto sa Babilonia, ug ang inahan sa hari, ug ang mga asawa sa hari, ug ang iyang mga punoan, ug ang mga gamhanan sa yuta; sila gidala niya ngadto sa pagkabinihag gikan sa Jerusalem paingon sa Babilonia. Ug ang tanang mga tawong kusgan, pito ka libo, ug usa ka libo nga mga batid nga mamumuhat ug mga panday nga puthaw, silang tanan nga kusgan ug haum alang sa gubat, bisan sila gidala sa hari sa Babilonia nga mga binihag ngadto sa Babilonia. Ug ang hari sa Babilonia naghimo kang Mattaniah nga igsoon sa iyang amahan nga hari ilis kaniya, ug giusab ang iyang ngalan ngadto kang Zedekias. 2 Mga Hari 24:15–17.
Once the mighty men of Jerusalem are overthrown at the earthquake of the Sunday law, “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe is the seventh trumpet that the seventh angel sounds. In the “hour” of the “earthquake” of the Sunday law—Islam strikes!
Sa diha nga ang mga gamhanang tawo sa Jerusalem mapukan sa linog sa balaod sa Domingo, “ang ikatulong kaalaut moanhi sa madali. Ug ang ikapitong manulonda mitingog.” Ang ikatulong kaalaut mao ang ikapitong trompeta nga gipatingog sa ikapitong manulonda. Sa “takna” sa “linog” sa balaod sa Domingo—ang Islam moatake!
One of the primary characteristics of Islam in the first and second woes, was the historical fact that their mode of warfare was unlike the common tactics of war carried out in the history where they fulfilled their prophetic role. Their mode of warfare was to strike suddenly and unexpectedly. The word “assassin” is derived from the practices of the Islamic warriors in that period of history. Their attacks were as the Japanese Kamikazes of World War Two. The Islamic warriors expected to die when they assassinated their target. For this reason, a common practice for the warriors was to prepare for death by getting intoxicated on hashish, before their attack to help subdue the fear of death. When they struck their victims, it was sudden and unexpected, and their dependence upon hashish for the desired mental state, combined with the secret attack, formed the etymological basis of the word “assassin,” due to its connection with the word hashish.
Usa sa mga pangunang kinaiya sa Islam sa nahaunang ug ikaduhang mga kaalaotan mao ang kamatuoran sa kasaysayan nga ang ilang pamaagi sa pakiggubat lahi sa kasagarang mga taktika sa gubat nga gigamit sa kasaysayan sa panahon diin ilang gituman ang ilang matagnaong papel. Ang ilang pamaagi sa pakiggubat mao ang pag-atake sa kalit ug sa dili damha. Ang pulong nga “assassin” naggikan sa mga buhat sa mga manggugubat nga Islamiko nianang yugto sa kasaysayan. Ang ilang mga pag-atake sama sa mga Kamikaze nga Hapon sa Ikaduhang Gubat sa Kalibotan. Ang mga manggugubat nga Islamiko nagdahom nga mamatay sa dihang ilang patyon ang ilang puntirya. Tungod niini, ang usa ka kasagarang batasan sa mga manggugubat mao ang pagpangandam alang sa kamatayon pinaagi sa paghubog sa hashish sa wala pa ang ilang pag-atake aron matabangan sila sa pagpugong sa kahadlok sa kamatayon. Sa dihang ilang tigbason ang ilang mga biktima, kini kalit ug dili damha, ug ang ilang pagsalig sa hashish alang sa gitinguhang kahimtang sa hunahuna, inubanan sa sekretong pag-atake, maoy nakaporma sa etimolohikal nga patukoranan sa pulong nga “assassin,” tungod sa kalambigitan niini sa pulong nga hashish.
The third woe and the seventh trumpet “cometh quickly.”
Ang ikatulong kaalautan ug ang ikapitong trumpeta “moanhi sa madali.”
Similarly, on October 22, 1844, the messenger of the covenant came “suddenly” to His temple. Sister White defined the “suddenness” of the arrival of the messenger of the covenant, representing that His coming was “unexpected.” Therefore all four “comings” that were fulfilled on October 22, 1844 were unexpected and sudden.
Sa susama nga paagi, niadtong Oktubre 22, 1844, ang mensahero sa tugon miabot “sa kalit” ngadto sa Iyang templo. Gihubit ni Sister White ang “pagkaklit” sa pag-abot sa mensahero sa tugon, nga nagpasabot nga ang Iyang pag-anhi “wala damha.” Busa ang tanan upat ka “mga pag-anhi” nga natuman niadtong Oktubre 22, 1844 wala damha ug kalit.
“The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.
“Ang pag-abot ni Cristo ingon nga atong labawng saserdote ngadto sa labing balaang dapit, alang sa paghinlo sa santuwaryo, nga gipakita sa Daniel 8:14; ang pag-abot sa Anak sa tawo ngadto sa Tigulang sa mga Adlaw, ingon sa gipresentar sa Daniel 7:13; ug ang pag-abot sa Ginoo ngadto sa Iyang templo, nga gitagna ni Malakias, maoy mga paghulagway sa mao rang hitabo; ug kini girepresentahan usab pinaagi sa pag-abot sa pamanhonon ngadto sa kasal, nga gihulagway ni Cristo sa sambingay sa napulo ka mga ulay, sa Mateo 25.” The Great Controversy, 426.
The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, thus all four “comings” that were fulfilled on October 22, 1844, are to be fulfilled to the very letter again at the earthquake that is the Sunday law. Commenting on the parable of the virgins, Sister White adds to the witness that identifies the suddenness and unexpectedness that is symbolized at the earthquake of the Sunday law, which is the perfect fulfillment of the Midnight Cry.
Ang sambingay sa napulo ka mga ulay gisubli gayod sa matag letra; busa ang tanang upat ka “pag-abot” nga natuman niadtong Oktubre 22, 1844, pagatumanon pag-usab gayod sa matag letra sa linog nga mao ang balaod sa Domingo. Sa iyang komentaryo bahin sa sambingay sa mga ulay, si Sister White midugang sa pagpamatuod nga nag-ila sa kalit ug sa pagkawalay pagdahom nga gisimbolohan sa linog sa balaod sa Domingo, nga mao ang hingpit nga katumanan sa Singgit sa Tunga sa Gabii.
“Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.
“Ang kinaiya ikapadayag pinaagi sa usa ka krisis. Sa dihang ang mainiton nga tingog mipahibalo sa tungang gabii, ‘Ania karon, nagaabut ang pamanhonon; panggawas kamo sa pagsugat kaniya,’ ang mga ulay nga natulog nahigmata gikan sa ilang pagkatulog, ug nakita kung kinsa ang nakapangandam alang sa maong hitabo. Ang duha ka pundok nakurat nga walay pagpahibalo, apan ang usa nakaandam alang sa kalit nga panginahanglan, ug ang usa hikaplagan nga walay pagpangandam. Ang kinaiya ikapadayag pinaagi sa mga kahimtang. Ang mga kalit nga panghitabo maoy nagapadayag sa tinuod nga kalidad sa kinaiya. Ang usa ka kalit ug wala damhang katalagman, kasubo tungod sa pagkawala sa minahal, o krisis, ang usa ka wala damhang sakit o kasakit, ang usa ka butang nga nagapaatubang sa kalag nawong sa nawong sa kamatayon, maoy magapadayag sa tinuod nga kahiladman sa sulod sa kinaiya. Ikapadayag kon adunay tinuod nga pagtuo sa mga saad sa pulong sa Dios o wala. Ikapadayag kon ang kalag ginapalig-on ba sa grasya o dili, kon adunay lana sa sudlanan uban sa suga.”
“Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals.” Review and Herald, October 17, 1895.
“Ang mga panahon sa pagsulay moabot sa tanan. Unsaon man nato pagdala sa atong kaugalingon ilalom sa pagsulay ug pagpamatuod sa Dios? Mapalong ba ang atong mga suga? o padayon ba natong pasigaon kini? Andam ba kita sa matag emerhensiya pinaagi sa atong pakigdugtong Kaniya nga puno sa grasya ug kamatuoran? Ang lima ka maalamong ulay dili makahatag sa ilang kinaiya ngadto sa lima ka buang nga mga ulay. Ang kinaiya kinahanglan nga maporma nato ingon nga tagsatagsa ka mga indibiduwal.” Review and Herald, October 17, 1895.
At the earthquake of the Sunday law, the United States ceases to be the sixth kingdom of Bible prophecy. The remnant of seven thousand Laodicean Adventists that have not prepared for the crisis, will manifest a character prepared for the mark of the beast. Then Islam suddenly and unexpectedly arrives, for “the third woe cometh quickly” as “the seventh angel” sounds!
Sa linog sa balaod sa Dominggo, ang Tinipong Bansa mohunong sa pagkahimong ikaunom nga gingharian sa tagna sa Biblia. Ang salin nga pito ka libo ka mga Adbentista sa Laodicea nga wala makapangandam alang sa kagul-anan, magapadayag ug kinaiya nga andam alang sa marka sa mananap. Unya ang Islam moabot sa kalit ug sa wala damha, kay “ang ikatulong kaalaut nagaabut sa madali” samtang “ang ikapitong manulonda” nagpatunog!
The four ‘comings’ that were all fulfilled on October 22, 1844 are then repeated. The first coming identified the opening of the judgment, in fulfillment of Daniel eight verse fourteen. It confirmed the message of the first angel that announced that the “hour” of His judgment is come. That fulfillment typifies the “hour” of the earthquake, which begins at the Sunday law, and is the “hour” when Islam brings “His judgment” upon the United States for the passage of a Sunday law.
Ang upat ka “pag-abot” nga tanan natuman niadtong Oktubre 22, 1844, unya gisubli. Ang nahaunang pag-abot nagpaila sa pag-abli sa paghukom, sa katumanan sa Daniel ocho bersikulo katorse. Kini nagpamatuod sa mensahe sa unang manulonda nga nagpahibalo nga miabut na ang “takna” sa Iyang paghukom. Kana nga katumanan naghulagway sa “takna” sa linog, nga nagsugod sa balaod sa Domingo, ug mao ang “takna” sa dihang ang Islam magadala sa “Iyang paghukom” ibabaw sa Tinipong Bansa sa Amerika tungod sa pagpasa sa usa ka balaod sa Domingo.
The messenger of the covenant in Malachi chapter three, came suddenly to the temple He had raised up in forty-six years from 1798 to 1844, to enter into a covenant with the “Levites” of the Millerite history. At the earthquake of the Sunday law, the messenger of the covenant suddenly comes to enter into the temple of resurrected dead dry bones, to enter into covenant with the “Levites” of the history of the one hundred and forty-four thousand.
Ang mensahero sa tugon sa pakigsaad diha sa Malakias kapitulo tres, miabut sa hinanali ngadto sa templo nga Iyang gitukod sulod sa kap-atan ug unom ka tuig gikan sa 1798 ngadto sa 1844, aron mosulod sa pakigsaad uban sa mga “Levita” sa kasaysayan sa mga Millerita. Sa linog sa balaod sa Domingo, ang mensahero sa pakigsaad sa kalit moabut aron mosulod ngadto sa templo sa mga uga nga bukog sa mga minatay nga gibanhaw, aron mosulod sa pakigsaad uban sa mga “Levita” sa kasaysayan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.
At the earthquake of the Sunday law the Son of man comes to the Father to receive a kingdom in fulfillment of Daniel seven verse thirteen, as He did on October 22, 1844, for at the “hour” of the earthquake there are “voices in heaven,” who proclaim, that the “kingdoms of this world are become the kingdoms of our Lord, and of his Christ; and he shall reign for ever and ever. And the four and twenty elders, which sat before God on their seats, fell upon their faces, and worshipped God, Saying, We give thee thanks, O Lord God Almighty, which art, and wast, and art to come; because thou hast taken to thee thy great power, and hast reigned.”
Sa linog sa balaod sa Domingo, ang Anak sa tawo moanhi ngadto sa Amahan aron modawat ug gingharian sa katumanan sa Daniel 7:13, maingon sa Iyang gibuhat niadtong Oktubre 22, 1844, kay sa “takna” sa linog adunay “mga tingog sa langit,” nga nagamantala nga ang “mga gingharian niining kalibotana nahimong mga gingharian sa atong Ginoo, ug sa iyang Cristo; ug siya magahari sa walay katapusan. Ug ang kaluhaan ug upat ka mga anciano, nga naglingkod sa atubangan sa Dios sa ilang mga lingkoranan, mihapa sa ilang mga nawong, ug misimba sa Dios, Nga nagaingon, Nagapasalamat kami kanimo, O Ginoong Dios nga Makagagahum sa tanan, nga mao, ug kaniadto, ug umaabot; tungod kay gikuha mo ang imong dakong gahum nganha kanimo, ug naghari ka.”
In the hour of the earthquake, when His judgment is come, and the two witnesses who have been previously resurrected from the street where they had been murdered stand up. Then, as a mighty army, they are lifted up to heaven while the remnant of seven thousand Laodicean Adventist are overthrown. The wise wheat has there and then been separated from the foolish tares. Christ then receives His kingdom and the seventh trumpet sounds, which is also the third woe, which arrives suddenly and unexpectedly, and then “the nations” are “angry, and thy wrath is come.”
Sa takna sa linog, sa dihang miabot na ang Iyang paghukom, ug ang duha ka mga saksi nga kaniadto gibanhaw gikan sa dalan diin sila gipatay, nanindog. Unya, ingon sa usa ka gamhanang kasundalohan, gisakgaw sila paingon sa langit samtang ang salin nga pito ka libong mga Laodicean Adventist napukan. Ang manggialamong trigo didto ug dihadiha gibulag gikan sa mga buangbuang nga mga bunglayon. Unya gidawat ni Cristo ang Iyang gingharian ug ang ikapitong trumpeta mitingog, nga mao usab ang ikatulong kaalaotan, nga miabot sa kalit ug wala damha, ug unya “ang mga nasud” “nangasuko, ug miabot ang Imong kapungot.”
The angering of the nations is the prophetic role of Islam, and it begins at the hour of the earthquake and continues until the close of human probation and the seven last plagues, which are presented by the words, “thy wrath has come.” Between the Sunday law in the United States and the close of probation, where God’s wrath is manifested in the seven last plagues—the third woe, a symbol of Islam; the seventh trumpet, a symbol of Islam; and the angering of the nations, a symbol of Islam; provides three symbolic witnesses that the message of the Midnight Cry is a fulfillment of Islam’s arrival at the Sunday law.
Ang pagpasuko sa kapungot sa mga nasod mao ang propetikong papel sa Islam, ug kini nagsugod sa takna sa linog ug nagapadayon hangtod sa pagtapos sa panahon sa paghusay sa tawo ug sa pito ka ulahing mga hampak, nga gipaila pinaagi sa mga pulong, “miabot na ang imong kapungot.” Tali sa balaod sa Dominggo sa Tinipong Bansa sa Amerika ug sa pagtapos sa panahon sa paghusay, diin ang kapungot sa Dios gipadayag diha sa pito ka ulahing mga hampak—ang ikatulong kaalaut, usa ka simbolo sa Islam; ang ikapitong trumpeta, usa ka simbolo sa Islam; ug ang pagpasuko sa kapungot sa mga nasod, usa ka simbolo sa Islam;naghatag ug tulo ka simbolikong mga saksi nga ang mensahe sa Tunga-tungang Paghilak maoy katumanan sa pag-abot sa Islam sa balaod sa Dominggo.
As with the Millerite movement at the beginning, the Midnight Cry message was a correction of a failed prediction. In the Millerite history it was a failure of the event that was predicted to take place. In Millerite history at the beginning, the Philadelphians presented their failed prediction, because God held His hand over a mistake in the 1843 chart.
Sama sa sinugdanan sa kalihokang Millerite, ang mensahe sa Tunga‑sa‑Gabii nga Singgit maoy usa ka pagtul-id sa napakyas nga tagna. Sa kasaysayan sa Millerite, kini mao ang kapakyasan sa hitabo nga gitagna nga mahitabo. Sa sinugdanang kasaysayan sa Millerite, gipaila sa mga taga-Philadelphia ang ilang napakyas nga tagna, tungod kay gipugngan sa Dios ang Iyang kamot ibabaw sa usa ka sayop diha sa tsart sa 1843.
In the Laodicean movement at the end of Future for America, God never held His hand over the mistake. It was human hands that covered the truth that time was to be no longer used in prophetic application. Human hands represent human works.
Sa lihok nga Laodicean sa katapusan sa Future for America, wala gayud gitabonan sa Dios pinaagi sa Iyang kamot ang sayop. Mga kamot sa tawo maoy mitabon sa kamatuoran nga ang panahon dili na gamiton sa pag-aplikar sa tagna. Ang mga kamot sa tawo nagrepresentar sa mga buhat sa tawo.
In the ending movement of the one hundred and forty-four thousand, the error of applying time was sin, for the application of prophetic time was to be no longer used. The sinful application of time was typified by Moses disregarding God’s command to circumcise his son, and it was typified by Uzzah disregarding God’s command that only the priests could handle the ark. It was not the Lord’s will for either of those sinful actions or inactions to be accomplished by God’s people. Sin has only one definition and it is the transgression of the law. Moses transgressed God’s law of circumcision, Uzzah transgressed God’s law of the sanctuary and this movement transgressed God’s prophetic law. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law and the Advent movement in its beginning and end were also made the depositaries of God’s prophetic truths.
Sa katapusang lihok sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, ang kasaypanan sa pag-aplikar sa panahon mao ang sala, kay ang pag-aplikar sa matagnaong panahon dili na angay gamiton. Ang makasasala nga pag-aplikar sa panahon gihulagway ni Moises sa iyang pagsalikway sa sugo sa Dios sa pagpatuli sa iyang anak, ug gihulagway usab kini ni Uzzah sa iyang pagsalikway sa sugo sa Dios nga ang mga pari lamang ang mahimong motandog sa arka. Dili kabubut-on sa Ginoo nga bisan hain niadtong makasasala nga mga binuhatan o mga kapakyasan sa paglihok matuman pinaagi sa katawhan sa Dios. Ang sala adunay usa lamang ka kahulugan, ug kana mao ang paglapas sa balaod. Gilapas ni Moises ang balaod sa Dios bahin sa pagpatuli, gilapas ni Uzzah ang balaod sa Dios bahin sa santuwaryo, ug gilapas niini nga lihok ang matagnaong balaod sa Dios. Ang karaang Israel gihimong mga tinugyanan sa balaod sa Dios, ug ang kalihokang Adventista sa sinugdanan ug sa katapusan niini gihimo usab nga mga tinugyanan sa matagnaong mga kamatuoran sa Dios.
In her distress, Zipporah immediately accomplished the act of circumcising their son herself, thus representing the repentance those who were involved in this movement were to immediately manifest for the sinful inaction of allowing the application of time to be associated with the message. David likewise manifests severe repentance for Uzzah’s action. For the movement to argue that the application of time in the prediction of July 18, 2020 was in some way correct, that somehow that it was God’s will, is to argue that Moses and Zipporah didn’t truly need to uphold God’s explicit commands, and that God did not really care whether Uzzah touched the ark. July 18, 2020 was a false prediction, and the element that was false was the element of time.
Sa iyang kalisdanan, si Zipora dihadiha mituman sa buhat sa pagpatuli sa ilang anak pinaagi sa iyang kaugalingon, sa ingon nagrepresentar sa paghinulsol nga angay unta dayon nga ipadayag niadtong mga nalambigit niini nga kalihukan tungod sa makasasala nga kapakyasan sa pagpasag-ot nga ang pagpadapat sa panahon maikawil sa mensahe. Si David usab nagpadayag sa mapintas nga paghinulsol tungod sa gibuhat ni Uzza. Alang sa kalihukan nga mangatarongan nga ang pagpadapat sa panahon diha sa panagna sa Hulyo 18, 2020 sa pipila ka paagi husto, nga sa usa ka paagi kana maoy kabubut-on sa Dios, mao ang pag-ingon nga si Moises ug si Zipora wala gayud kinahanglana nga tumanon ang dayag nga mga sugo sa Dios, ug nga ang Dios wala gayud magtagad kon si Uzza mihikap sa arka. Ang Hulyo 18, 2020 usa ka bakak nga panagna, ug ang elemento nga bakak mao ang elemento sa panahon.
These truths will be explored further in the next article.
Kini nga mga kamatuoran hisgotan pa ug dugang sa sunod nga artikulo.
“The Lord has shown me that the message of the third angel must go, and be proclaimed to the scattered children of the Lord, and that it should not be hung on time; for time never will be a test again. I saw that some were getting a false excitement arising from preaching time; that the third angel’s message was stronger than time can be. I saw that this message can stand on its own foundation, and that it needs not time to strengthen it, and that it will go in mighty power, and do its work, and will be cut short in righteousness.” Experience and Views, 48.
“Gipakita kanako sa Ginoo nga ang mensahe sa ikatulong manulonda kinahanglan nga moadto, ug imantala ngadto sa nagkatibulaag nga mga anak sa Ginoo, ug nga kini dili kinahanglan igabitay sa panahon; kay ang panahon dili na gayud mahimong pagsulay pag-usab. Nakita ko nga ang uban nakadawat ug bakak nga kadasig nga nagagikan sa pagwali mahitungod sa panahon; nga ang mensahe sa ikatulong manulonda mas labaw pa kay sa mahimo sa panahon. Nakita ko nga kining mensaheha makabarug sa iyang kaugalingong patukoranan, ug nga dili kini magkinahanglan sa panahon aron lig-onon kini, ug nga kini mopadayon uban sa gamhanang gahum, ug pagabuhaton niini ang iyang buluhaton, ug pagaputlon kini sa pagkamatarung.” Experience and Views, 48.