The Midnight Cry message in the beginning ended at the opening of the investigative judgment, and the Midnight Cry message ends, at the opening of the executive judgment. The third woe of Islam brings judgment upon the United States for the passage of the Sunday law, and it represents a continuing and escalating judgment upon the entire world for their acceptance of their own Sunday law under the pressure of the civil persecuting power, represented by the ten kings who have committed fornication with Jezebel, the whore of Tyre.
Ang mensahe sa Paghilak sa Tunga‑tungang Gabii sa sinugdanan natapos sa pag-abli sa hukom nga imbestigatibo, ug ang mensahe sa Paghilak sa Tunga‑tungang Gabii nagatapos sa pag-abli sa hukom nga ehekutibo. Ang ikatulong kaalaotan sa Islam nagadala ug hukom ibabaw sa Estados Unidos tungod sa pagpasa sa balaod sa Domingo, ug kini nagrepresentar sa usa ka nagapadayon ug nagakagrabe nga hukom ibabaw sa tibuok kalibotan tungod sa ilang pagdawat sa ilang kaugalingong balaod sa Domingo ilalom sa pag-ipit sa sibil nga gahom nga mapanglutos, nga girepresentahan sa napulo ka mga hari nga nakapanapaw uban kang Jezebel, ang bigaon sa Tiro.
“As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.
“Sa dihang ang Amerika, ang yuta sa kagawasan sa relihiyon, mahiusa uban sa Kapapahan sa pagpugos sa konsensiya ug sa pagpugos sa mga tawo sa pagpasidungog sa mini nga adlaw nga igpapahulay, ang katawhan sa matag nasod sa tibuok kalibotan pagadad-on sa pagsunod sa iyang panig-ingnan.” Testimonies, tomo 6, 18.
The Sunday law battle of the great controversy, is then fully engaged. Satan then appears to personate Christ.
Ang gubat sa balaod sa Dominggo sa dakong panagbangi, unya hingpit nang masugdan. Si Satanas unya motungha aron magpahisuno kang Cristo.
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
“Pinaagi sa balaodnon nga nagpatuman sa pagkatukod sa Kapapahan nga naglapas sa balaod sa Dios, ang atong nasud moputol sa iyang kaugalingon sa hingpit gikan sa pagkamatarong. Sa dihang ang Protestantismo moabot sa iyang kamot tabok sa bung-aw aron kuptan ang kamot sa gahom sa Roma, sa dihang molabaw siya tabok sa kahiladman aron maghinawiray sa Espiritismo, sa dihang, ilalom sa impluwensiya niining tulo ka pilo nga panaghiusa, ang atong nasud mosalikway sa matag prinsipyo sa iyang Konstitusyon ingon nga usa ka Protestante ug republikano nga pangagamhanan, ug maghimo ug mga pamaagi alang sa pagpalapad sa mga bakak ug mga limbong sa kapapahan, nan mahibaloan nato nga miabot na ang panahon sa kahibulongang pagpamuhat ni Satanas ug nga haduol na ang katapusan.” Testimonies, tomo 5, 451.
National apostasy is followed by national ruin.
Ang nasodnong apostasya gisundan sa nasodnong kapukan.
“The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.
“Ang katawhan sa Estados Unidos nahimong usa ka pinasahi nga gipalabi nga katawhan; apan sa dihang ilang pugngan ang kagawasan sa relihiyon, biyaan ang Protestantismo, ug mohatag ug pag-uyon sa pagkapapa, mapuno na ang sukod sa ilang sala, ug ang ‘nasudnong apostasya’ isulat sa mga basahon sa langit. Ang sangpotanan niini nga apostasya mao ang nasudnong kapildihan.” Review and Herald, Mayo 2, 1893.
The foolish Laodicean Adventists join hands with the papal power and are overthrown while the other flock of Christ that is still in Babylon escapes the hand of the papacy.
Ang mga buang nga Adventistang Laodiceano makighiusa sa gahum sa kapapahan ug mapukan, samtang ang laing panon ni Cristo nga anaa pa sa Babilonia makagawas gikan sa kamot sa kapapahan.
He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.
Mosulod usab siya sa mahimayaong yuta, ug daghang mga nasod pagapukanon; apan kini makagawas gikan sa iyang kamot, bisan ang Edom, ug ang Moab, ug ang pangulo sa mga anak sa Ammon. Daniel 11:41.
Islam suddenly strikes the United States, as the seventh trumpet brings a judgment woe for the passage of the Sunday law.
Sa kalit misulong ang Islam batok sa Estados Unidos, samtang ang ikapitong trompeta nagdala sa usa ka paghukom nga kaalaotan tungod sa pagpahigayon sa balaod sa Dominggo.
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
Ug nakita ko, ug nadungog ko ang usa ka manulonda nga naglupad sa taliwala sa langit, nga nagaingon sa makusog nga tingog: Alaut, alaut, alaut sa mga nanagpuyo sa yuta tungod sa ubang mga tingog sa trumpeta sa tulo ka mga manulonda, nga wala pa motingog! Pinadayag 8:13.
The ensign that represents the two witnesses in Revelation eleven is then portrayed by John in Revelation chapter twelve as a woman clothed with the sun, and prophetically portrayed with the symbolism of the beginning and the end.
Ang bandera nga nagrepresentar sa duha ka mga saksi diha sa Pinadayag onse dayon gihulagway ni Juan diha sa Pinadayag kapitulo dose ingon nga usa ka babaye nga gisul-oban sa adlaw, ug sa matagnaong paagi gihulagway pinaagi sa simbolismo sa sinugdanan ug sa katapusan.
And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.
Ug didto mitungha ang usa ka dakung katingalahan sa langit; usa ka babaye nga sinul-oban sa adlaw, ug ang bulan anaa sa ilalom sa iyang mga tiil, ug sa ibabaw sa iyang ulo ang usa ka purongpurong nga may napulog-duha ka mga bitoon: Ug siya, sanglit nagsabak, misinggit, nagaantus sa kasakit sa pagpanganak, ug nagsakit aron mamahimugso. Ug didto mitungha ang lain pang katingalahan sa langit; ug ania karon, usa ka daku nga mapulang dragon, nga may pito ka mga ulo ug napulo ka mga sungay, ug pito ka mga purongpurong diha sa iyang mga ulo. Ug pinaagi sa iyang ikog iyang gihila ang ikatulong bahin sa mga bitoon sa langit, ug gilabay sila ngadto sa yuta: ug ang dragon mitindog atubangan sa babaye nga hapit nang mamahimugso, aron pagalamyon ang iyang anak sa diha nga kini matawo na. Ug siya nanganak ug usa ka batang lalaki, nga maoy magagahum sa tanang mga nasud pinaagi sa usa ka baras nga puthaw: ug ang iyang anak gisakgaw paingon ngadto sa Dios, ug ngadto sa Iyang trono. Pinadayag 12:1–5.
She is standing upon the moon, and clothed with the sun. The moon is a reflection of the sun, and therefore prophetically typifies the sun. The twelve stars in her crown represent the twelve tribes of ancient Israel at the beginning of ancient Israel, which typify the twelve disciples at the end of ancient Israel. The twelve stars that are the twelve disciples at the end of ancient Israel, are also the twelve apostles at the beginning of modern Israel. They therefore typify the one hundred and forty-four thousand at the end of modern Israel, who are disciples and apostles. At the beginning of the history where the disciples represent both an ending of ancient Israel and the apostles the beginning of modern Israel, the woman who is the church, was pregnant with Christ. He is the “man child” who would be caught up to God after His death and resurrection.
Nagbarug siya ibabaw sa bulan, ug gibistihan sa adlaw. Ang bulan usa ka pagpamalandong sa adlaw, ug busa sa profetikanhong paagi naghulagway sa adlaw. Ang napulog-duha ka mga bitoon sa iyang purongpurong nagrepresentar sa napulog-duha ka mga banay sa karaang Israel sa sinugdanan sa karaang Israel, nga naghulagway sa napulog-duha ka mga tinun-an sa katapusan sa karaang Israel. Ang napulog-duha ka mga bitoon nga mao ang napulog-duha ka mga tinun-an sa katapusan sa karaang Israel, mao usab ang napulog-duha ka mga apostoles sa sinugdanan sa modernong Israel. Busa naghulagway sila sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa katapusan sa modernong Israel, nga mga tinun-an ug mga apostoles. Sa sinugdanan sa kasaysayan diin ang mga tinun-an nagrepresentar sa katapusan sa karaang Israel ug ang mga apostoles sa sinugdanan sa modernong Israel, ang babaye nga mao ang iglesia, nagsabak kang Cristo. Siya mao ang “lalaking bata” nga pagasakgaton ngadto sa Dios human sa Iyang kamatayon ug pagkabanhaw.
The woman therefore, also typifies the birth of the one hundred and forty-four thousand, who also ascend into heaven after being resurrected from the valley of death. Once they are in heaven, she would also give birth to another child, that represents the other flock that comes out of Babylon at the Sunday law.
Busa, ang babaye nagalarawan usab sa pagkatawo sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, nga mosaka usab ngadto sa langit human mabanhaw gikan sa walog sa kamatayon. Sa diha nga atua na sila sa langit, siya manganak usab ug laing anak, nga nagrepresentar sa laing panon nga mogula gikan sa Babilonia sa balaod sa Dominggo.
Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.
Sa wala pa siya manganak sa hilabihan, nanganak na siya; sa wala pa moabot ang iyang kasakit, nahimugso niya ang usa ka batang lalaki. Kinsa ba ang nakadungog sa ingon niana nga butang? kinsa ba ang nakakita sa ingon nianang mga butanga? Mahimo ba nga ang yuta magpatungha sa usa ka adlaw? o ang usa ba ka nasud matawo dihadiha? kay sa diha nga si Zion nagbati sa kasakit sa pagpanganak, giluwal niya ang iyang mga anak. Ako ba magdala ngadto sa takna sa pagpanganak, ug dili magpaanak? nagaingon ang Ginoo: Ako ba magpaanak, ug pagasiraon ang tagoangkan? nagaingon ang imong Dios. Isaias 66:7–9.
In the time of the earth beast’s rule, a nation is born at once. That nation is the one hundred and forty-four thousand, for they are those who perfectly reflect the character of Christ. They are those typified by the “man child” Jesus. They are Isaiah’s “man child,” who is born before the woman goes into labor. The dead dry bones that the world rejoiced over when they were murdered by the beast from the bottomless pit, will be comforted in Jerusalem, and they will then rejoice with the woman who brings forth the “man child.” They are brought forth before she travails and then she travails and brings forth “her” other “children,” as the Gentiles then respond to the message of the third angel as a flowing river, as the message sweeps across the land as a tidal wave. They are born in a great crisis, representing her travail. The woman of Revelation twelve, essentially has twins. The first born are the one hundred and forty-four thousand who are identified as the first fruits, and the Gentiles as the great ingathering of the summertime harvest.
Sa panahon sa pagmando sa mananap sa yuta, usa ka nasod matawo dayon. Kining nasora mao ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, kay sila mao ang mga nagpakita sa hingpit sa kinaiya ni Cristo. Sila mao ang gihulagway pinaagi sa “batang lalake” nga si Jesus. Sila mao ang “batang lalake” ni Isaias, nga matawo sa dili pa magsugod sa pagpanganak ang babaye. Ang nangauga nga mga bukog sa mga minatay, nga gikalipayan sa kalibutan sa dihang sila gipatay sa mananap nga gikan sa kahiladman nga walay kinutuban, pagalipayon sa Jerusalem, ug unya magakalipay sila uban sa babaye nga magpanganak sa “batang lalake.” Sila igapaanak sa dili pa siya magasakit sa pagpanganak, ug unya magasakit siya sa pagpanganak ug magpanganak sa “iyang” ubang mga “anak,” sa dihang ang mga Gentil motubag na sa mensahe sa ikatulong manulonda ingon sa usa ka nagaagay nga suba, samtang ang mensahe mokatag sa tibuok yuta ingon sa usa ka balod sa dagat. Sila matawo sa taliwala sa usa ka dakong krisis, nga nagrepresentar sa iyang kasakit sa pagpanganak. Ang babaye sa Pinadayag dose, sa pagkatinuod, adunay kaluha. Ang unang mga gipanganak mao ang usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo nga giila ingon nga mga unang bunga, ug ang mga Gentil ingon nga dakong panagtigum sa ting-init nga anihon.
Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.
Pagmaya kamo uban sa Jerusalem, ug paglipay uban kaniya, kamong tanan nga nahigugma kaniya: pagmaya uban kaniya sa dakung kalipay, kamong tanan nga nagabalata alang kaniya: Aron kamo makasuso, ug matagbaw sa mga dughan sa iyang mga paglipay; aron kamo makapadede, ug malingaw sa kadagaya sa iyang himaya. Kay mao kini ang giingon sa Ginoo, Ania karon, igapatunhay ko ang pakigdait kaniya sama sa usa ka suba, ug ang himaya sa mga Gentil sama sa usa ka nagaagay nga sapa: unya makasuso kamo, pagakugoson kamo sa iyang mga kiliran, ug pagaduyaduyaan kamo sa iyang mga tuhod. Ingon sa usa nga ginalipay sa iyang inahan, mao man usab ako ang paglipay kaninyo; ug kamo pagalipayon didto sa Jerusalem. Ug sa diha nga makita ninyo kini, ang inyong kasingkasing magakalipay, ug ang inyong mga bukog motubo sama sa balili: ug ang kamot sa Ginoo maila nganha sa iyang mga alagad, ug ang iyang kapungot batok sa iyang mga kaaway. Isaias 66:10–14.
Those that “mourn” for Jerusalem are those that sigh and cry for the abominations done within her and who have been sealed, and they are sealed in advance of the Sunday law. We are now in the “closing work for the church,” which are the final moments of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Kadtong mga “nagbangutan” tungod sa Jerusalem mao kadtong nagapaninghoy ug nagatuaw tungod sa mga dulumtanan nga ginabuhat sa sulod niya ug nga naselyohan na, ug sila pagaselyohan sa dili pa ipatuman ang balaod sa Domingo. Anaa na kita karon sa “panapus nga buluhaton alang sa iglesia,” nga mao ang katapusang mga gutlo sa pagpatik sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo.
“The true people of God, who have the spirit of the work of the Lord and the salvation of souls at heart, will ever view sin in its real, sinful character. They will always be on the side of faithful and plain dealing with sins which easily beset the people of God. Especially in the closing work for the church, in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand who are to stand without fault before the throne of God, will they feel most deeply the wrongs of God’s professed people. This is forcibly set forth by the prophet’s illustration of the last work under the figure of the men each having a slaughter weapon in his hand. One man among them was clothed with linen, with a writer’s inkhorn by his side. ‘And the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’” Testimonies, volume 3, 266.
“Ang tinuod nga katawhan sa Dios, nga adunay espiritu sa buluhaton sa Ginoo ug sa kaluwasan sa mga kalag diha sa ilang kasingkasing, sa kanunay magatan-aw sa sala sumala sa tinuod niini nga kinaiya nga makasasala. Sa tanang panahon atua sila sa dapig sa matinumanon ug prangkang pagbadlong sa mga sala nga dali kaayong makadani sa katawhan sa Dios. Ilabina sa katapusang buluhaton alang sa iglesia, sa panahon sa pagtimri sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo nga motindog nga walay ikasaway atubangan sa trono sa Dios, ilang mabati sa labing halalum nga paagi ang mga kasaypanan sa mga katawhan sa Dios nga nagaangkon nga iya sila. Kini sa makusog gipadayag pinaagi sa hulagway nga gigamit sa propeta mahitungod sa katapusang buluhaton ubos sa dagway sa mga tawo nga ang matag-usa adunay hinagiban sa pagpatay diha sa iyang kamot. Usa ka tawo taliwala kanila nagsul-ob og lino, uban ang basyahan sa magsusulat sa iyang kiliran. ‘Ug ang Ginoo miingon kaniya: Umadto ka sa taliwala sa siyudad, sa taliwala sa Jerusalem, ug butangi og timaan ang mga agtang sa mga tawo nga nanag-agulo ug nanagtuaw tungod sa tanang mga dulumtanan nga ginabuhat sa taliwala niini.’” Testimonies, tomo 3, 266.
Those that “sigh and cry” are sealed before the destroying angels with the slaughter weapons go through the church, which is represented as Jerusalem.
Kadtong “nanghupaw ug nanghilak” timrihan una sa dili pa moagi pinaagi sa iglesia, nga gihulagway ingon nga Jerusalem, ang mga manlalaglag nga mga manulonda nga may mga hinagiban sa pagpatay.
“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.
“Ang sugo mao kini: ‘Latasa ang kinatung-an sa siyudad, sa kinatung-an sa Jerusalem, ug butangi ug timaan ang mga agtang sa mga tawo nga nag-agulo ug nagahilak tungod sa tanang mga dulumtanan nga ginabuhat sa kinatung-an niini.’ Kining mga nag-agulo ug nagahilak nagapadayag sa mga pulong sa kinabuhi; sila nanaway, nagtambag, ug naghangyo. Ang uban nga nagpasipala sa Dios naghinulsol ug nagpaubos sa ilang mga kasingkasing sa atubangan Niya. Apan ang himaya sa Ginoo mibulag na gikan sa Israel; bisan daghan pa ang nagpadayon sa mga porma sa relihiyon, kulang ang Iyang gahum ug presensya.
“In the time when His wrath shall go forth in judgments, these humble, devoted followers of Christ will be distinguished from the rest of the world by their soul anguish, which is expressed in lamentation and weeping, reproofs and warnings. While others try to throw a cloak over the existing evil, and excuse the great wickedness everywhere prevalent, those who have a zeal for God’s honor and a love for souls will not hold their peace to obtain favor of any. Their righteous souls are vexed day by day with the unholy works and conversation of the unrighteous. They are powerless to stop the rushing torrent of iniquity, and hence they are filled with grief and alarm. They mourn before God to see religion despised in the very homes of those who have had great light. They lament and afflict their souls because pride, avarice, selfishness, and deception of almost every kind are in the church. The Spirit of God, which prompts to reproof, is trampled underfoot, while the servants of Satan triumph. God is dishonored, the truth made of none effect.
“Sa panahon nga ang Iyang kapungot mogula diha sa mga paghukom, kining mapainubsanon, matinud-anong mga sumusunod ni Cristo mailhan gikan sa nahibiling kalibotan pinaagi sa kasakit sa ilang mga kalag, nga gipadayag diha sa pagminatay ug paghilak, sa mga pagbadlong ug mga pasidaan. Samtang ang uban naningkamot sa pagtabon sa naglungtad nga daotan, ug pasangilan ang dakong pagkadaotan nga nagpatigbabaw sa tanang dapit, kadtong adunay kasibot alang sa kadungganan sa Dios ug gugma alang sa mga kalag dili magpakahilom aron makabaton sa pabor ni bisan kinsa. Ang ilang matarong nga mga kalag gisakit sa adlaw-adlaw tungod sa dili balaan nga mga buhat ug pakigpulong sa mga dili matarong. Wala silay gahum sa pagpahunong sa nagdali nga baha sa kasal-anan, ug busa napuno sila sa kaguol ug kahadlok. Nagabalata sila sa atubangan sa Dios sa pagkakita nga ang relihiyon gitamay bisan sa mismong mga panimalay niadtong nakadawat ug dakong kahayag. Nagaminatay sila ug nagsakit sa ilang mga kalag tungod kay ang pagkamapahitas-on, kadalo, kahakog sa kaugalingon, ug paglimbong sa halos tanang matang anaa sa iglesia. Ang Espiritu sa Dios, nga nagduso ngadto sa pagbadlong, gitamakan ilalom sa tiil, samtang ang mga sulugoon ni Satanas nagmadaugon. Ang Dios gipasipalahan, ang kamatuoran gihimong walay epekto.”
“The class who do not feel grieved over their own spiritual declension, nor mourn over the sins of others, will be left without the seal of God. The Lord commissions His messengers, the men with slaughtering weapons in their hands: ‘Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.
“Ang pundok nga wala mobati og kasubo tungod sa ilang kaugalingong espirituhanong pagkunhod, ni magbangotan tungod sa mga sala sa uban, biyaan nga walay patik sa Dios. Ang Ginoo nagsugo sa Iyang mga sinugo, ang mga tawo nga may mga hinagiban sa pagpamatay diha sa ilang mga kamot: ‘Lakaw kamo sunod kaniya latas sa siyudad, ug hampaka: ayaw pagpaluoya ang inyong mata, ni magpakita kamo og kalooy: laglaga gayud ang tigulang ug batan-on, ang mga ulay, ug ang gagmayng mga bata, ug ang mga babaye: apan ayaw pagduol sa bisan kinsang tawhana nga anaa kaniya ang timaan; ug sugdi sa Akong balaang puloy-anan. Unya sila misugod sa mga tigulang nga lalaki nga diha sa atubangan sa balay.
“Here we see that the church—the Lord’s sanctuary—was the first to feel the stroke of the wrath of God. The ancient men, those to whom God had given great light and who had stood as guardians of the spiritual interests of the people, had betrayed their trust. They had taken the position that we need not look for miracles and the marked manifestation of God’s power as in former days. Times have changed. These words strengthen their unbelief, and they say: The Lord will not do good, neither will He do evil. He is too merciful to visit His people in judgment. Thus ‘Peace and safety’ is the cry from men who will never again lift up their voice like a trumpet to show God’s people their transgressions and the house of Jacob their sins. These dumb dogs that would not bark are the ones who feel the just vengeance of an offended God. Men, maidens, and little children all perish together.” Testimonies, volume 5, 210, 211.
“Dinhi atong makita nga ang iglesia—ang balaang puloy-anan sa Ginoo—mao ang nahauna sa pagbati sa hampak sa kapungot sa Dios. Ang mga tigulang nga tawo, kadtong gihatagan sa Dios ug dakong kahayag ug mitindog ingon nga mga magbalantay sa espirituhanong kaayohan sa katawhan, nagbudhi sa ilang gitugyan nga katungdanan. Ilang gikuha ang baruganan nga dili na kita kinahanglan magpaabut ug mga milagro ug sa dayag nga pagpakita sa gahum sa Dios sama sa unang mga adlaw. Ang mga panahon nausab na. Kining mga pulonga nagpalig-on sa ilang pagkadili-matinoohon, ug sila nagaingon: Ang Ginoo dili mobuhat ug maayo, ni mobuhat Siya ug daotan. Maloloy-on ra kaayo Siya aron silotan ang Iyang katawhan pinaagi sa paghukom. Busa ang ‘Kalinaw ug kasigurohan’ mao ang singgit sa mga tawo nga dili na gayud mopataas pag-usab sa ilang tingog sama sa trumpeta aron ipakita sa katawhan sa Dios ang ilang mga kalapasan ug sa balay ni Jacob ang ilang mga sala. Kining mga amang nga iro nga dili mopaghot mao ang mga nagabati sa matarong nga panimalos sa nasuko nga Dios. Ang mga lalaki, mga dalaga, ug mga gagmayng bata mangamatay nga tanan magkauban.” Testimonies, volume 5, 210, 211.
Isaiah forty begins by employing the symbolism of a doubling, which is a prophetic marker of the Midnight Cry message that is a second message that unites with the message of the fall of Babylon. The fall of Babylon is doubled when it is expressed prophetically. The phrase is “Babylon is fallen, is fallen.”
Ang Isaias 40 nagsugod pinaagi sa paggamit sa simbolismo sa pagdoble, nga usa ka profetikanhong timaan sa mensahe sa Pagtuaw sa Tunga-tungang Gabii nga mao ang ikaduhang mensahe nga naghiusa uban sa mensahe sa pagkahulog sa Babilonia. Ang pagkahulog sa Babilonia gidoble sa dihang kini gipahayag sa profetikanhong paagi. Ang pulong mao kini: “Napukan na ang Babilonia, napukan na.”
And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.
Ug may misunod nga laing manulonda, nga nagaingon, Nahulog na ang Babilonia, nahulog na, kadtong dakong siyudad, kay gipainom niya ang tanang kanasoran sa bino sa kapungot sa iyang pakighilawas. Pinadayag 14:8.
There are two biblical falls of literal Babylon, and there are two biblical falls of spiritual Babylon. Together they represent four historical witnesses which identify the prophetic characteristics of Babylon’s fall.
Adunay duha ka biblikanhong pagkapukan sa literal nga Babilonia, ug adunay duha ka biblikanhong pagkapukan sa espirituwal nga Babilonia. Sa tingub sila nagrepresentar ug upat ka makasaysayanong mga saksi nga nag-ila sa mahimatikdanong mga kinaiya sa pagkapukan sa Babilonia.
And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. Revelation 18:2.
Ug siya misinggit sa makusog nga tingog, nga nagaingon: Ang dakong Babilonia nahulog na, nahulog na, ug nahimong puloy-anan sa mga yawa, ug salipdanan sa tanang mahugaw nga espiritu, ug hawla sa tanang mahugaw ug talamayon nga langgam. Pinadayag 18:2.
Literal Babylon fell as Babel in the time of Nimrod, and literal Babylon also fell in the time of Belshazzar. Spiritual Babylon fell in 1798, and its final fall is repeatedly illustrated in the Scriptures. For this reason, the message of the fall of Babylon contains the prophetic symbolism of the doubling. With Babylon’s fall there is a doubling, but there are also two other primary prophetic reasons for the phenomenon of doubling.
Ang literal nga Babilonia napukan ingon nga Babel sa panahon ni Nimrod, ug ang literal nga Babilonia napukan usab sa panahon ni Belshazzar. Ang espirituwal nga Babilonia napukan niadtong 1798, ug ang iyang katapusang pagkapukan balik-balik nga gihulagway sa Kasulatan. Tungod niini, ang mensahe bahin sa pagkapukan sa Babilonia naglangkob sa profetikanhong simbolismo sa pagdoble. Uban sa pagkapukan sa Babilonia adunay pagdoble, apan aduna usab duha pa ka nag-unang profetikanhong mga hinungdan alang sa panghitabo sa pagdoble.
The second reason is that as a message it represents a message that is joined by a second message. It represents two messages. There are other significant truths associated with the meaning and structure of the second angel’s message, but we are simply noting that Isaiah’s final prophetic narrative that begins in chapter forty, begins with the doubling of the symbol of the Comforter, which Christ promised to provide His people, while he tarried in the heavenly sanctuary.
Ang ikaduhang hinungdan mao nga ingon nga usa ka mensahe kini nagrepresentar sa usa ka mensahe nga gidugtongan sa ikaduhang mensahe. Nagrepresentar kini ug duha ka mga mensahe. Aduna pay uban nga mahinungdanong mga kamatuoran nga nalangkit sa kahulogan ug estruktura sa mensahe sa ikaduhang manulonda, apan among gitimaan lamang nga ang katapusang propetikong asoy ni Isaias nga nagsugod sa kapitulo kuwarenta, nagsugod pinaagi sa pagdoble sa simbolo sa Maghuhupay, nga gisaad ni Cristo nga ihatag sa Iyang katawhan, samtang Siya naglangan sa langitnong balaang puloy-anan.
Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 40:1, 2.
Liwasa ninyo, liwasa ninyo ang akong katawhan, nagaingon ang inyong Dios. Isulti ninyo sa makapahupay nga paagi ngadto sa Jerusalem, ug singgita ngadto kaniya, nga ang iyang pakigbisog nahuman na, nga ang iyang kasal-anan napasaylo na; kay nakadawat siya gikan sa kamot sa Ginoo ug dobli tungod sa tanan niyang mga sala. Isaias 40:1, 2.
There is no other passage in the Bible that speaks more specifically concerning the element of Christ’s character as the Alpha and Omega, as the passage in Isaiah forty to the end of the book. As the Alpha and Omega, Christ places the signature of His name as Alpha and Omega upon this passage, for when you get to the end of Isaiah, he once again refers to the Comforter, for Christ is the Word, and He is the beginning and ending.
Walay laing teksto sa Biblia nga mas piho pa nga naghisgot mahitungod sa bahin sa kinaiya ni Cristo ingon nga ang Alpha ug Omega, kay sa teksto sa Isaias kap-atan hangtod sa katapusan sa basahon. Ingon nga ang Alpha ug Omega, gibutang ni Cristo ang pirma sa Iyang ngalan nga Alpha ug Omega ibabaw niining tekstoha, kay sa dihang moabot ka sa katapusan sa Isaias, siya sa makausa pa naghisgot sa Manlalang, kay si Cristo mao ang Pulong, ug Siya mao ang sinugdanan ug ang katapusan.
Thus saith the Lord, The heaven is my throne, and the earth is my footstool: where is the house that ye build unto me? and where is the place of my rest? For all those things hath mine hand made, and all those things have been, saith the Lord: but to this man will I look, even to him that is poor and of a contrite spirit, and trembleth at my word. He that killeth an ox is as if he slew a man; he that sacrificeth a lamb, as if he cut off a dog’s neck; he that offereth an oblation, as if he offered swine’s blood; he that burneth incense, as if he blessed an idol. Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before mine eyes, and chose that in which I delighted not. Isaiah 66:1–4.
Mao kini ang giingon sa Ginoo: Ang langit mao ang akong trono, ug ang yuta mao ang tumbanan sa akong mga tiil: hain man ang balay nga inyong tukoron alang kanako? ug hain man ang dapit sa akong kapahulayan? Kay kining tanang mga butanga gibuhat sa akong kamot, ug pinaagi niini nangahimo kining tanan, nagaingon ang Ginoo: apan niining tawhana ako motutok, kaniya nga kabus ug mapainubsanon ang espiritu, ug nagakurog sa akong pulong. Ang nagapatay ug baka sama ra sa nagpatay ug tawo; ang nagahalad ug nating karnero, sama sa nagputol sa liog sa iro; ang nagahalad ug halad-nga-kalan-on, sama sa naghalad ug dugo sa baboy; ang nagsunog ug incienso, sama sa nagpanalangin ug diosdios. Oo, gipili nila ang ilang kaugalingong mga dalan, ug ang ilang kalag nagakalipay sa ilang mga dulumtanan. Ako usab mopili sa ilang mga limbong, ug ipahamtang ko kanila ang ilang mga kahadlok; tungod kay sa diha nga nagtawag ako, walay mitubag; sa diha nga misulti ako, wala sila mamati: hinonoa nagbuhat sila ug daotan sa atubangan sa akong mga mata, ug gipili nila ang wala ko kahimut-an. Isaias 66:1–4.
The question is raised concerning what house did God’s people build for Him? Did they raise Peter’s spiritual house or the synagogue of Satan? God identifies that the house that He built, is made up of those that are of a “poor and of a contrite spirit, and” those who “trembleth at” God’s “word.” He contrasts those who tremble at His word with another class that offer unclean offerings, who have chosen their own way. Those of the class that are offering unclean offerings will find as did the Jews, that their house is to be left to them desolate.
Ang pangutana gipukaw mahitungod sa unsang balay ang gitukod sa katawohan sa Dios alang Kaniya. Ilang gibangon ba ang espirituhanong balay ni Pedro o ang sinagoga ni Satanas? Gipaila sa Dios nga ang balay nga Iyang gitukod gilangkuban niadtong mga “kabus ug mahinulsolon sa espiritu, ug” niadtong “nangurog sa” Iyang “pulong.” Iyang gitandi kadtong mga nangurog sa Iyang pulong sa laing hut-ong nga naghalad ug mahugaw nga mga halad, nga nagpili sa ilang kaugalingong dalan. Kadtong anaa sa hut-ong nga naghalad ug mahugaw nga mga halad makakaplag, sama sa mga Judio, nga ang ilang balay pagabiyaan kanila nga biniyaan.
All the prophets speak of the end of the world, and this is an illustration of the distinction between the wise, who tremble at His Word, and the foolish that are offering abominations to God, abominations that their souls delight in. For this reason, God will choose the delusions for the foolish Laodicean virgins, which is the delusion which the apostle Paul identifies is brought about for accepting a “lie.”
Ang tanang mga manalagna nagsulti mahitungod sa katapusan sa kalibotan, ug kini usa ka hulagway sa kalainan tali sa mga manggialamon, nga nangurog sa Iyang Pulong, ug sa mga buang nga nagtanyag ug mga dulumtanan ngadto sa Dios, mga dulumtanan nga ginakalipayan sa ilang mga kalag. Tungod niini, pilion sa Dios ang mga paglimbong alang sa mga buang nga mga birhen sa Laodicea, nga mao ang paglimbong nga giila sa apostol Pablo nga gipahinabo tungod sa pagdawat sa usa ka “bakak.”
The “lie” is a specific symbol in Adventism’s history, and it was accepted by the builders in 1863, and built upon throughout Advent history. It was a lie that produced a false foundation, and they there began to erect a counterfeit false temple. Their work of counterfeiting the true temple continues until “the last days.” Isaiah places the context of chapter sixty-six within the separation of the wise and foolish virgins. Isaiah is identifying the prophetic history that he marked in the first verse of Isaiah forty when Christ promised to send the Comforter three and a half symbolic days after the disappointment of July 18, 2020.
Ang “bakak” usa ka piho nga simbolo sa kasaysayan sa Adventismo, ug gidawat kini sa mga magtutukod niadtong 1863, ug gipadayon ang pagtukod ibabaw niini sa tibuok kasaysayan sa Advent. Kini usa ka bakak nga nagmugna ug usa ka bakak nga patukoranan, ug didto nagsugod sila sa pagpatindog ug usa ka peke nga mini nga templo. Ang ilang buluhaton sa pagpikaw sa tinuod nga templo nagpadayon hangtod sa “mga kaulahian nga adlaw.” Gipahimutang ni Isaias ang konteksto sa kapitulo saysenta ug sais sulod sa pagkabulag sa mga maalamon ug mga buang nga ulay. Gipaila ni Isaias ang propetikong kasaysayan nga iyang gimarkahan sa unang bersikulo sa Isaias kwarenta sa dihang misaad si Cristo nga ipadala ang Maglilipay tulo ug tunga ka simbolikong mga adlaw human sa kapakyasan sa Hulyo 18, 2020.
Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:5, 6.
Pamati ang pulong ni Jehova, kamo nga nangurog sa iyang pulong; Ang inyong mga igsoon nga nagdumot kaninyo, nga naghingilin kaninyo tungod sa akong ngalan, miingon, Himuon unta nga mahimayaon si Jehova: apan siya magapakita alang sa inyong kalipay, ug sila maulawan. Usa ka tingog sa kasaba gikan sa siyudad, usa ka tingog gikan sa templo, usa ka tingog ni Jehova nga nagahatag sa balus sa iyang mga kaaway. Isaias 66:5, 6.
From 1798 to 1844, in the movement of the Millerites, the Lord erected a spiritual temple that, as the messenger of the covenant He came suddenly unto in 1844. The Lord erects a spiritual temple in the movement of the one hundred and forty-four thousand, that He might suddenly come and enter into covenant with that temple. Peter, in his first epistle, chapter two calls that temple a “spiritual house.” Those that “hear the word of the Lord” are those that John in the Revelation refers to when he says those that hear are “blessed.” They are the ensign, for the ensign is made up of “the outcasts of Israel.” The foolish Laodiceans will be ashamed when the Lord glorifies Himself in the Philadelphians who tremble at His Word, and His Word is “truth.”
Gikan sa 1798 ngadto sa 1844, diha sa kalihukan sa mga Millerite, ang Ginoo nagtukod ug espirituhanong templo nga, ingon nga mensahero sa pakigsaad, Kaniya kalit nga gianhi niadtong 1844. Ang Ginoo nagtukod ug espirituhanong templo diha sa kalihukan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo, aron Siya sa kalit moanhi ug mosulod sa pakigsaad uban nianang templo. Si Pedro, sa iyang unang sulat, kapitulo dos, nagtawag nianang templo nga usa ka “espirituhanong balay.” Kadtong mga “nagapatalinghug sa pulong sa Ginoo” mao kadtong giingon ni Juan diha sa Pinadayag sa dihang siya nagaingon nga kadtong mga nagapatalinghug “bulahan.” Sila mao ang bandila, kay ang bandila gilangkuban sa “mga sinalikway sa Israel.” Ang mga buangbuang nga mga Laodiceanhon maulawan sa dihang ang Ginoo magahimaya sa Iyang kaugalingon diha sa mga Filadelfianhon nga nangurog sa Iyang Pulong, ug ang Iyang Pulong mao ang “kamatuoran.”
The three voices that are heard during the period when the wise and foolish are being separated from the other class, comes from “the city,” from “the temple” and from “the Lord that renders recompense.” The first “voice” from the city is “a voice of noise,” and the “noise” is the arrival of the Comforter that comes suddenly.
Ang tulo ka mga tingog nga nadungog sulod sa panahong ang maalamon ug ang buang gilain gikan sa laing hut-ong, nagagikan sa “lungsod,” gikan sa “templo,” ug gikan sa “Ginoo nga nagahatag ug balus.” Ang nahaunang “tingog” gikan sa lungsod mao ang “tingog sa kasaba,” ug ang “kasaba” mao ang pag-abot sa Maghuhupay nga moabot sa kalit.
And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. Acts 2:1-3.
Ug sa hingpit na pag-abot sa adlaw sa Pentecostes, silang tanan nagkatigum sa usa ka hunahuna sa usa ka dapit. Ug sa kalit may miabut nga tingog gikan sa langit, sama sa usa ka kusog nga hangin nga nagdali, ug napuno niini ang tibook balay diin sila nanaglingkod. Ug didto mipakita kanila ang mga dila nga binahinbahin nga daw sa kalayo, ug kini mitugpa sa matag usa kanila. Mga Buhat 2:1-3.
The word translated as “sound” in Acts chapter two, verse two, means a “noise,” and a “rumor.” A “rumor,” is a prophecy. The “sound” or “noise” that comes from “the city” is represented by “a mighty wind.” The “voice of noise from the city,” is the “rumor” or prophetic message of Islam that marks the arrival of the Comforter in the valley of dry bones that were slain in “the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified.”
Ang pulong gihubad nga “tingog” sa Buhat kapitulo dos, bersikulo dos, nagpasabot ug “kasaba,” ug usa ka “hungihong.” Ang usa ka “hungihong” maoy usa ka panagna. Ang “tingog” o “kasaba” nga moabot gikan sa “syudad” girepresentahan sa “usa ka kusgan nga hangin.” Ang “tingog sa kasaba gikan sa syudad” mao ang “hungihong” o profetikong mensahe sa Islam nga nagtimaan sa pag-abot sa Manlalaban didto sa walog sa mga uga nga bukog nga gipamatay diha sa “dalan sa dakong syudad, nga sa espirituhanong kahulogan ginganlan ug Sodoma ug Egipto, diin usab ang atong Ginoo gilansang sa krus.”
In chapter forty of Isaiah, the “voice” that was to prepare the way for “the messenger of the covenant,” asked what message he should “cry.” He was told to “cry” the message of Islam. In Acts the “sound” that filled Peter’s spiritual “house” was a “rushing mighty wind,” which in Ezekiel thirty-seven, came from the four winds of Islam.
Sa ika-kwarenta nga kapitulo sa Isaias, ang “tingog” nga mao unta ang mag-andam sa dalan alang sa “mensahero sa tugon,” nangutana kon unsang mensahe ang iyang “isinggit.” Giingnan siya nga “isinggit” ang mensahe sa Islam. Sa Mga Buhat, ang “tingog” nga mipuno sa espirituhanong “balay” ni Pedro maoy usa ka “makusog nga nagdali nga hangin,” nga sa Ezekiel traynta’y siyete, miabut gikan sa upat ka mga hangin sa Islam.
A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompence to his enemies. Isaiah 66:6.
Usa ka tingog sa kaguliyang gikan sa siyudad, usa ka tingog gikan sa templo, usa ka tingog sa Ginoo nga nagahatag ug balus sa iyang mga kaaway. Isaias 66:6.
From the street where our Lord was crucified the Comforter first informs the “voice” of the one who cries in the wilderness, what the message is to be. Then the mighty army that is the temple that has been erected, as typified in the beginning movement from 1798 to 1844, swells the cry. The movement of the mighty army as they proclaim the cry of Islam leads to the third “voice” identifying God’s voice of the judgment upon the United States for the passage of the Sunday law. It is there that the Lord renders recompense. The three voices are governed within the structure of the hidden history of the seven thunders, which represents the beginning, middle and ending letters of the Hebrew word that was created by the Wonderful Linguist and is translated as “truth”. You cannot make this stuff up!
Gikan sa dalan diin ang atong Ginoo gilansang sa krus, ang Manlalangay una nga nagpahibalo sa “tingog” niadtong nagasinggit didto sa kamingawan kon unsa ang pagakahimong mensahe. Unya ang gamhanang kasundalohan nga mao ang templo nga gitukod, sumala sa gipatipo sa sinugdanang kalihokan gikan sa 1798 hangtod sa 1844, mopadako sa singgit. Ang kalihokan sa gamhanang kasundalohan samtang ilang imantala ang singgit sa Islam modala ngadto sa ikatulong “tingog” nga nagaila sa tingog sa Dios sa paghukom batok sa Tinipong Bansa tungod sa pagpasa sa balaod sa Domingo. Didto ang Ginoo magahatag sa balus. Ang tulo ka mga tingog gidumala sulod sa estruktura sa tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalugdog, nga nagarepresentar sa sinugdanan, taliwala, ug katapusang mga letra sa Hebreohanong pulong nga gibuhat sa Kahibulongang Lingguwista ug gihubad ingon nga “kamatuoran”. Dili kini mahimong hinimo-himo lamang!
In agreement with the prophetic history we have been identifying, Isaiah then addresses the birth of a nation.
Uyon sa maong propetikong kasaysayan nga atong giila, si Isaias dayon naghisgot mahitungod sa pagkahimugso sa usa ka nasod.
Before she travailed, she brought forth; before her pain came, she was delivered of a man child. Who hath heard such a thing? who hath seen such things? Shall the earth be made to bring forth in one day? or shall a nation be born at once? for as soon as Zion travailed, she brought forth her children. Shall I bring to the birth, and not cause to bring forth? saith the Lord: shall I cause to bring forth, and shut the womb? saith thy God. Isaiah 66:7–9.
Sa wala pa siya magbati sa pagpanganak, nanganak na siya; sa wala pa moabut ang iyang kasakit, naluwas na siya sa usa ka batang lalaki. Kinsa ba ang nakadungog sa ingon niana nga butang? kinsa ba ang nakakita sa ingon niana nga mga butang? Mahimo ba nga ang yuta magpaanak sa usa ka adlaw? o ang usa ba ka nasud matawo sa usa ka higayon? kay sa diha-diha nga ang Zion nagbati sa pagpanganak, nanganak siya sa iyang mga anak. Ako ba magdala ngadto sa pagpanganak, ug dili magpaanak? nagaingon ang Ginoo: ako ba magpaanak, ug sirhan ang tagoangkan? nagaingon ang imong Dios. Isaias 66:7–9.
The nation that is born before the woman travails was recently in the street, dead and dry while the whole world rejoiced over her circumstances. But when the two witnesses stood, those who had been rejoicing in their death were afraid. Once the dead dry slain bodies stand up as a nation, all that love Jerusalem will then rejoice with her. Those that love Jerusalem include not only the nation of the one hundred and forty-four thousand, but also God’s other flock that are then called out of Babylon. The resurrection from the disappointment of July 18, 2020, is accomplished by the arrival of the Comforter, which will make the dead dry “bones” “flourish like an herb.”
Ang nasud nga matawo sa dili pa manganak ang babaye bag-ohay lang didto sa dalan, patay ug mamala, samtang ang tibook kalibotan nagmaya tungod sa iyang kahimtang. Apan sa dihang mitindog ang duha ka mga saksi, ang mga nanagmaya sa ilang kamatayon nangahadlok. Sa dihang ang patay, mamala, pinatay nga mga lawas motindog ingon nga usa ka nasud, ang tanan nga nahigugma sa Jerusalem managmaya uban kaniya. Ang mga nahigugma sa Jerusalem naglakip dili lamang sa nasud sa usa ka gatos ug kap-atan ug upat ka libo, kondili usab sa laing panon sa Dios nga pagatawgon unya paggawas sa Babilonya. Ang pagkabanhaw gikan sa kapakyasan sa Hulyo 18, 2020, matuman pinaagi sa pag-abot sa Manlalaban, nga magapahimo sa patay, mamala nga “mga bukog” nga “molambo sama sa tanom.”
Rejoice ye with Jerusalem, and be glad with her, all ye that love her: rejoice for joy with her, all ye that mourn for her: That ye may suck, and be satisfied with the breasts of her consolations; that ye may milk out, and be delighted with the abundance of her glory. For thus saith the Lord, Behold, I will extend peace to her like a river, and the glory of the Gentiles like a flowing stream: then shall ye suck, ye shall be borne upon her sides, and be dandled upon her knees. As one whom his mother comforteth, so will I comfort you; and ye shall be comforted in Jerusalem. And when ye see this, your heart shall rejoice, and your bones shall flourish like an herb: and the hand of the Lord shall be known toward his servants, and his indignation toward his enemies. Isaiah 66:10–14.
Paglipay kamo uban sa Jerusalem, ug pagmaya uban kaniya, kamong tanan nga nahigugma kaniya: pagmaya uban kaniya sa dakung kalipay, kamong tanan nga nagasubo tungod kaniya: Aron makasuso kamo, ug mabusog sa mga dughan sa iyang mga paglipay; aron makagatas kamo, ug malipay sa kadagaya sa iyang himaya. Kay mao kini ang giingon sa Ginoo, Ania karon, igatuy-od ko kaniya ang pakigdait sama sa usa ka suba, ug ang himaya sa mga Gentil sama sa usa ka nag-awas nga sapa: unya makasuso kamo, pagapas-anon kamo sa iyang mga kiliran, ug pagaduyduyon kamo sa ibabaw sa iyang mga tuhod. Ingon sa usa nga gilipay sa iyang inahan, mao man ang akong paglipay kaninyo; ug kamo pagalipayon didto sa Jerusalem. Ug sa diha nga makita ninyo kini, ang inyong kasingkasing magakalipay, ug ang inyong mga bukog motubo sama sa hilamon: ug ang kamot sa Ginoo maila ngadto sa iyang mga alagad, ug ang iyang kaligutgut ngadto sa iyang mga kaaway. Isaias 66:10–14.
The Alpha and Omega places the ending of Isaiah’s last narrative right where it started in the beginning, with the identification of the arrival of the Comforter. And as is always the case, with every message that represents the Elijah message, it is placed within the context of the Lord striking the earth with a curse.
Ang Alpha ug Omega nagbutang sa katapusan sa ulahing sugilanon ni Isaias diha gayod sa dapit diin kini nagsugod sa sinugdanan, uban sa pag-ila sa pag-abot sa Maglilipay. Ug sama sa kanunayng mahitabo, sa matag mensahe nga nagrepresentar sa mensahe ni Elias, kini gibutang sulod sa konteksto sa Ginoo nga naghampak sa yuta pinaagi sa usa ka tunglo.
For, behold, the Lord will come with fire, and with his chariots like a whirlwind, to render his anger with fury, and his rebuke with flames of fire. For by fire and by his sword will the Lord plead with all flesh: and the slain of the Lord shall be many. They that sanctify themselves, and purify themselves in the gardens behind one tree in the midst, eating swine’s flesh, and the abomination, and the mouse, shall be consumed together, saith the Lord. For I know their works and their thoughts: it shall come, that I will gather all nations and tongues; and they shall come, and see my glory. Isaiah 66:15–18.
Kay, ania karon, ang Ginoo moanhi uban ang kalayo, ug uban sa iyang mga karo sama sa usa ka alimpulos, aron ipahamtang ang iyang kasuko uban ang kapintas, ug ang iyang pagbadlong uban ang mga dilaab sa kalayo. Kay pinaagi sa kalayo ug pinaagi sa iyang espada ang Ginoo makiglalis sa tanang unod; ug daghan ang mga patay sa Ginoo. Kadtong nagapabalaan sa ilang kaugalingon, ug nagaputli sa ilang kaugalingon didto sa mga tanaman sa luyo sa usa ka kahoy sa taliwala, nga nagakaon sa unod sa baboy, ug sa dulumtanan, ug sa ilaga, mangaut-ut nga magkauban, nagaingon ang Ginoo. Kay ako nahibalo sa ilang mga buhat ug sa ilang mga hunahuna: mahitabo nga akong tigumon ang tanang mga nasud ug mga pinulongan; ug sila moanhi, ug makakita sa akong himaya. Isaias 66:15–18.
The foolish Laodicean Adventists that are behind the “tree” of the knowledge of good and evil that is “in the midst” of “the garden” of Eden, profess to be sanctifying and purifying themselves, while they are actually eating the unclean doctrines of Babylon, and hiding as did Adam and Eve because of the sins they loved too much to surrender. They shall be consumed with all the other nations. They are contrasted with the wise who will be a “sign.” The “sign” is the “ensign,” which represents the Sabbath, which is the sign of the Lord thy God that actually sanctifies His people.
Ang mga buang nga mga Adventista sa Laodicea nga atua sa luyo sa “kahoy” sa kahibalo sa maayo ug dautan nga anaa “sa taliwala” sa “hardin” sa Eden, nagaangkon nga sila nagabalaan ug nagaputli sa ilang kaugalingon, samtang sa pagkatinuod nagakaon sila sa mahugaw nga mga doktrina sa Babilonia, ug nagatago sama sa gibuhat ni Adan ug Eva tungod sa mga sala nga ilang gihigugma pag-ayo aron isalikway. Sila pagaut-uton uban sa tanang uban pang mga nasod. Gikatandi sila sa mga manggialamon nga mahimong usa ka “timaan.” Ang “timaan” mao ang “bandila,” nga nagarepresentar sa Igpapahulay, nga mao ang timaan sa Ginoo mong Dios nga sa pagkatinuod nagabalaan sa Iyang katawhan.
Wherefore the children of Israel shall keep the sabbath, to observe the sabbath throughout their generations, for a perpetual covenant. It is a sign between me and the children of Israel for ever: for in six days the Lord made heaven and earth, and on the seventh day he rested, and was refreshed. Exodus 31:16, 17.
Busa ang mga anak sa Israel magabantay sa adlaw nga igpapahulay, sa pagtuman sa adlaw nga igpapahulay sa tibuok nilang mga kaliwatan, alang sa usa ka walay katapusang tugon. Kini maoy usa ka timaan sa taliwala nako ug sa mga anak sa Israel sa walay katapusan; kay sulod sa unom ka adlaw gibuhat sa Ginoo ang langit ug ang yuta, ug sa ikapito ka adlaw mipahulay siya, ug nabag-o ang iyang kusog. Exodo 31:16, 17.
The wise are not hiding behind a tree of profession, they are lifted up as an ensign, presenting the glory of God in the final scenes of the great controversy. His glory is His character, and the element of His character that they represent to the world is Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and last which is represented as “Truth.”
Ang manggialamon wala magtago luyo sa kahoy sa pag-angkon sa pagtoo; sila ginapataas ingon nga usa ka bandila, nga nagapadayag sa himaya sa Dios sa katapusang mga talan-awon sa dakong pakigbisog. Ang Iyang himaya mao ang Iyang kinaiya, ug ang bahin sa Iyang kinaiya nga ilang ginarepresentar ngadto sa kalibutan mao ang Alpha ug Omega, ang sinugdan ug ang katapusan, ang nahauna ug ang naulahi, nga girepresentar ingon nga “Kamatuoran.”
And I will set a sign among them, and I will send those that escape of them unto the nations, to Tarshish, Pul, and Lud, that draw the bow, to Tubal, and Javan, to the isles afar off, that have not heard my fame, neither have seen my glory; and they shall declare my glory among the Gentiles. And they shall bring all your brethren for an offering unto the Lord out of all nations upon horses, and in chariots, and in litters, and upon mules, and upon swift beasts, to my holy mountain Jerusalem, saith the Lord, as the children of Israel bring an offering in a clean vessel into the house of the Lord. And I will also take of them for priests and for Levites, saith the Lord. For as the new heavens and the new earth, which I will make, shall remain before me, saith the Lord, so shall your seed and your name remain. And it shall come to pass, that from one new moon to another, and from one sabbath to another, shall all flesh come to worship before me, saith the Lord. And they shall go forth, and look upon the carcases of the men that have transgressed against me: for their worm shall not die, neither shall their fire be quenched; and they shall be an abhorring unto all flesh. Isaiah 66:16–24.
Ug ako magabutang ug usa ka ilhanan sa taliwala nila, ug akong ipadala ang mga nakaikyas gikan kanila ngadto sa mga nasud, ngadto sa Tarsis, Pul, ug Lud, nga mga mananana sa pana, ngadto sa Tubal ug Javan, ngadto sa halayong mga pulo, nga wala makadungog sa akong kabantog ni makakita sa akong himaya; ug ilang ipahibalo ang akong himaya sa taliwala sa mga Hentil. Ug ilang dad-on ang tanan ninyong mga igsoon ingon nga halad ngadto sa Ginoo gikan sa tanang mga nasud, sakay sa mga kabayo, ug sa mga karo, ug sa mga andas, ug sa mga mula, ug sa matulin nga mga mananap, ngadto sa akong balaang bukid nga Jerusalem, nagaingon ang Ginoo, maingon nga ang mga anak sa Israel nagadala ug halad sulod sa usa ka mahinlo nga sudlanan ngadto sa balay sa Ginoo. Ug gikan usab kanila magakuha ako ug mga pari ug mga Levihanon, nagaingon ang Ginoo. Kay maingon nga ang bag-ong mga langit ug ang bag-ong yuta, nga akong pagabuhaton, magapabilin sa akong atubangan, nagaingon ang Ginoo, mao man usab nga ang inyong kaliwat ug ang inyong ngalan magapabilin. Ug mahitabo nga gikan sa usa ka bag-ong bulan ngadto sa lain, ug gikan sa usa ka adlaw nga igpapahulay ngadto sa lain, ang tanang unod manganhi sa pagsimba sa akong atubangan, nagaingon ang Ginoo. Ug sila manggula, ug motan-aw sa mga minatay sa mga tawo nga nakalapas batok kanako; kay ang ilang ulod dili mamatay, ni ang ilang kalayo mapalong; ug sila mahimong talamayon sa tanang unod. Isaias 66:16–24.
Isaiah’s final prophetic narrative begins with the arrival of the Comforter in July of 2023, and the narrative ends right where it started. It arrives in the hidden history of the seven thunders that is unsealed just before probation closes. It identifies the repetition of the Millerite movement at the beginning with the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand at the end. It represents the message of the curse that accompanies the Elijah message as the message of Islam’s prophetic work of angering the nations as it is employed by the Lord to bring judgment ‘first’ upon the United States for a Sunday law, and ‘last’ upon the entire world, for the same rebellion.
Ang katapusang profetikong asoy ni Isaias nagsugod sa pag-abot sa Maghuhupay niadtong Hulyo 2023, ug ang asoy matapos mismo sa dapit diin kini nagsugod. Moabot kini sa tinago nga kasaysayan sa pito ka mga dalugdog nga pagabuksan sa dili pa mosira ang panahon sa pagsulay. Gipasabot niini ang pag-usab sa kalihukang Millerite sa sinugdanan uban sa kasaysayan sa kalihukan sa usa ka gatus ug kap-atan ug upat ka libo sa katapusan. Girepresentahan niini ang mensahe sa tunglo nga nag-uban sa mensahe ni Elias ingon nga mensahe sa profetikong buluhaton sa Islam sa pagpasuko sa mga nasud, sa dihang gamiton kini sa Ginoo aron sa pagdala ug paghukom ‘una’ ibabaw sa Estados Unidos tungod sa balaod sa Dominggo, ug ‘ulahi’ ibabaw sa tibuok kalibotan, tungod sa mao gihapong pagsukol.
We will continue our consideration of Isaiah’s last narrative in the next article.
Padayonon nato ang atong pagsusi sa katapusang asoy ni Isaias sa sunod nga artikulo.