In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:
Sa ebanghelyo ni Juan, diha-diha dayon pagkahuman sa Katapusang Panihapon hangtod sa pag-adto ni Jesus sa Tanaman sa Getsemani, anaa ang usa ka hataas nga asoy gikan sa kapitulo katorse hangtod sa katapusan sa kapitulo disi-siyete. Tuyo ko nga hisgutan kining mga kapitulo sa mosunod nga artikulo. Kining artikuloha mao ang patukoranan sa pagtukod sa pagsabot ibabaw nianang mga kapitulo. Sa pagtan-aw sa reform line sa kasaysayan ni Cristo, ang panaghisgot ni Cristo ug sa Iyang mga tinun-an sa maong mga kapitulo nahitabo human lang sa madaugong pagsulod ug sa wala pa ang krus. Misulod si Jesus sa Jerusalem, unya nagkaon sa Iyang katapusang panihapon uban sa mga tinun-an, unya nahitabo ang maong asoy, ug pagkahuman niana miadto Siya sa Getsemani, ug sa tungang gabii sa maong adlaw gidakop Siya ug nagsugod ang pito ka lakang nga proseso nga modala ngadto sa paglansang sa krus. Siya ug ang mga tinun-an, sa pagtagna, nahimutang diha-diha dayon human sa Exeter camp meeting ug sa wala pa ang Great Disappointment, sa usa ka kasaysayan nga girepresentahan sa seventh month movement. Sa asoy nga nagsugod diha-diha dayon pagkahuman sa Katapusang Panihapon, ang unang butang nga giingon ni Jesus mao kini:
Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.
Ayaw pagkalisang ang inyong kasingkasing: kamo nagatoo sa Dios, magtoo usab kamo kanako. Juan 14:1.
Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.
Nasayran nga pipila na lamang ka oras ang nahibilin sa wala pa ang dakong kapakyasan, si Jesus nangita ug paagi sa paglig-on sa Iyang mga tinun-an alang sa umaabot nga krisis. Ang tinagong linya sa tagna sulod sa upat ka mga timaan nga naglangkob sa mga panghitabo nga gisimbolohan ingong pito ka mga dalugdog mao ang kasaysayan diin kining tulo ka mga lakang sa asoy diha sa Maayong Balita ni Juan mahitabo. Kana nga tinagong linya, sulod sa pito ka mga dalugdog, nagrepresentar sa kasaysayan gikan sa nahaunang kapakyasan ngadto sa ulahing kapakyasan.
Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.
Sa dili pa si Jesus mosulti kanila nga “dili magkalisod” ang ilang mga kasingkasing, si Judas Iscariote mibiya na sa panihapon aron moadto sa Sanhedrin sa ikatulo ug kataposang higayon. Sa dihang mibiya siya sa panihapon alang sa iyang ikatulong pakigkita, gitakpan niya ang iyang panahon sa pagsulay.
In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.
Sa sulod sa konteksto sa tinagong linya sulod sa simbolo sa pito ka mga dalugdog, ang malampusong pagsulod ni Cristo nagrepresentar sa Tungang Gabii nga Pagsinggit diin ang duha ka mga hut-ong sa mga magsisimba gipadayag. Ang timailhang agianan sa tunga-tungang letra sa Hebreohanon nga gigamit aron paghimo sa Hebreohanong pulong nga “kamatuoran,” mao ang ikanapulog-tulo nga letra sa alpabetong Hebreohanon. Ang napulog-tulo nagrepresentar sa pagsukol, ug ingon nga usa ka matagnaong timailhang agianan, kini nagrepresentar sa Tungang Gabii nga Pagsinggit diin ang mga buangbuang nga ulay nagrepresentar sa usa ka pagpadayag sa pagsukol, maingon usab kang Judas sa panahon sa timailhang agianan sa malampusong pagsulod.
“There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.
“Aduna na ug sa kanunay adunay mga sampinit taliwala sa trigo, ang mga buang nga ulay uban sa mga manggialamon, kadtong walay lana sa ilang mga sudlanan uban sa ilang mga lamparahan. Adunay usa ka hakog nga Judas sa iglesia nga gipahamutang ni Cristo dinhi sa yuta, ug adunay mga Judas sa iglesia sa matag yugto sa iyang kasaysayan.” Signs of the Times, Oktubre 23, 1879.
When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.
Sa dihang gibalik ni Judas ang salapi, giangkon ang iyang pagbudhi kang Caiaphas ug unya kang Cristo, mipaingon siya aron magbitay sa iyang kaugalingon. Sa iyang paggawas sa hukmanan, misinggit siya pinaagi sa mao gayud nga mga pulong nga naghulagway sa kalisdanan sa ulay nga buang sa dihang ilang maila nga wala sila makabaton sa lana.
“Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.
“Nakita ni Judas nga kawang lamang ang iyang mga pangamuyo, ug midalagan siya paggawas sa hall nga nagsinggit, Ulahi na kaayo! Ulahi na kaayo! Gibati niya nga dili siya arang mabuhi aron makita si Jesus nga ilansang sa krus, ug tungod sa pagkawalay paglaum migawas siya ug nagbitay sa iyang kaugalingon.” Desire of Ages, 722.
Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.
Si Judas naghulagway sa usa ka bakak nga mensahe sa Tungang Gabii nga Singgit sa dihang siya “midali paggawas gikan sa hawanan nga nagasinggit, Ulahi na kaayo! Ulahi na kaayo!” Ang mensahe sa kanunay nagapadayag ug duha ka hut-ong sa mga magsisimba, ug maingon sa kasaysayan sa mga Millerita, ang mga buang nga ulay nagpadayon human sa pag-abot sa tinuod nga mensahe sa Tungang Gabii nga Singgit uban sa usa ka bakak nga mensahe. Busa, sa kasaysayan sa mga Millerita, makita nato ang kalihukan nga nagpili kang William Miller ingon nga pangulo, samtang gisalikway ang mensahe sa ikatulong manulonda ug misupak sa gamayng panon nga misunod kang Cristo ngadto sa Labing Balaang Dapit.
“My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.
“Ang akong hunahuna gidala ngadto sa umalabot, sa dihang igahatag na ang timaan. ‘Ania karon, nagaabot ang Pamanhonon; gumula kamo sa pagsugat kaniya.’ Apan ang uban malangan sa pag-angkon sa lana alang sa pagpuno pag-usab sa ilang mga lamparahan, ug sa ulahi na kaayo ilang mahibaloan nga ang kinaiya, nga gisimbolo sa lana, dili mapasa ngadto sa uban.” Review and Herald, Pebrero 11, 1896.
The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.
Ang ikatulong timailhan sa natagong kasaysayan nagrepresentar sa paghukom ug gisimbolohan sa katapusang letra sa Hebreohanong alpabeto. Ang maong letra mao ang “Tav,” ug sa dihang isulat kini, ang porma niini sama sa usa ka krus. Ang krus nagrepresentar sa paghukom.
From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.
Gikan sa unang kapakyasan sa kasaysayan sa mga Millerite hangtod sa Tingtang Cry, o gikan sa letra nga alpha hangtod sa ikanapulog-tulo nga letra, adunay usa ka ilhanan sa dalan nga nagrepresentar sa usa ka yugto sa panahon, nga giila ingon nga panahon sa paglangan sa sambingay sa napulo ka mga ulay, usa ka panahon sa paglangan nga anaa usab sa Habakkuk kapitulo dos. Gikan sa Tingtang Cry, o sa ikanapulog-tulo nga letra sa pagsukol, hangtod sa dakong kapakyasan, ang katapusang letra sa alpabeto, adunay usab usa ka yugto sa panahon nga gitawag nga “lihok sa ikapitong bulan,” dili tungod kay milungtad kini ug pito ka bulan, kondili tungod kay ang mensahe sa Tingtang Cry nagpaila nga si Cristo moanhi sa ikanapulo ka adlaw sa ikapitong bulan sa kalendaryo sa mga Judio, nga mao ang Adlaw sa Pagpasig-uli.
The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.
Ang konteksto sa asoy gikan sa Juan kapitulo katorse hangtod sa kapitulo disiotso nagsugod sulod sa usa ka yugto sa panahon nga nagtimaan sa kalihokan sa ikapitong bulan sa kasaysayan sa mga Millerite. Ang bug-at nga tahas sa asoy sa ebanghelyo ni Juan mao ang pag-andam sa mga tinun-an alang sa umaabot nga krisis sa krus (ang letra nga “Tav”). Busa gipaila ni Cristo nga gikan sa Iyang kamatayon hangtod sa Iyang pagkayab ngadto sa Iyang Amahan ug sa Iyang pagbalik, alang sa Iyang mga tinun-an kini mahimong usa ka yugto sa kasubo, kawalay-kasigurohan, ug kapakyasan sa gipaabot. Sama sa mga manalagnang kinaiya sa tanang unang mga kapakyasan sa gipaabot nga girepresentar sa pagpamatuod sa mga linya sa reporma, ang kapakyasan sa gipaabot naglakip sa usa ka kahimtang nga mahatud tungod sa pagpasagad sa usa ka importante nga kamatuoran nga napadayag na kaniadto. Ang kamatayon ni Cristo sa krus usa ka importante nga kamatuoran kaniadto ug karon, ug direkta Niyang gisultihan ang mga tinun-an nga Siya ilansang sa krus ug banhawon pag-usab, apan ang krisis dako kaayo, hilabihan ka bug-at, nga ilang hingkalimtan ang ilang angay unta nga nahinumdoman.
“When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.
“Sa dihang si Cristo, ang Paglaum sa Israel, gilansang sa krus ug gibayaw maingon sa Iyang gisulti kang Nicodemo nga Siya pagabuhaton, ang paglaum sa mga tinun-an namatay uban kang Jesus. Dili nila mahubad ang maong butang. Dili nila masabtan ang tanan nga gisulti na ni Cristo kanila mahitungod niini sa wala pa kini mahitabo.” Faith and Works, 63.
The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.
Ang tibuok tumong sa asoy diha sa upat ka kapitulo sa Juan nga atong gihisgutan mao nga si Jesus nag-andam sa Iyang mga tinun-an alang sa panahon sa kasagmuyo nga ilang masinati sugod sa pagdakop kang Jesus sa tungang gabii, hangtod nga Siya mibalik human sa Iyang pagpanungas ngadto sa Iyang Amahan. Diha sa upat ka kapitulo sa Juan, kadtong yugto sa panahon sa dihang si Cristo wala uban sa mga tinun-an nagrepresentar sa usa ka panahon sa paglangan. Sa kasaysayan, kadtong yugto sa panahon, nga akong giila ingon nga panahon sa paglangan, nahitabo human sa krisis sa krus. Sa upat ka kapitulo nga atong andamon karon sa paghisgot, sa matagnaong paagi sila nagrepresentar sa panahon sa paglangan nga nagsugod sa nahaunang kasagmuyo, dili human sa dakong kasagmuyo sa krus.
Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.
Ngano nga akong gisugyot nga ang katapusang kapakyasan sa paglaom nga giandam ni Cristo ang Iyang mga tinun-an alang niini, maoy nagpatagway sa unang kapakyasan sa paglaom nga, diha sa linya sa reporma ni Cristo, mao ang kamatayon ni Lazaro? Kini nga pangutana kinahanglan masulbad una pa kita makakita sa asoy sa upat ka mga kapitulo sa Juan diha sa kahayag nga nagatuboy sa mga kamatuoran nga karon ginabukhad na may kalabotan sa tinagong kasaysayan sa pito ka mga dalugdog.
In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.
Sa kasaysayan ni Cristo, ang yugto sa panahon tali sa kamatayon ug pagkabanhaw ni Lazaro motakdo sa panahon sa paglangan. Unya miadto si Cristo sa Jerusalem alang sa Iyang mahimayaong pagsulod. Si Cristo sa Juan 14 nagasulti sa Iyang mga tinun-an sulod sa kasaysayan sa mahitabo nga kalihokan sa ikapitong bulan nga nagsugod sa dihang ang panahon sa paglangan nahuman na sa pag-abot sa mensahe sa Taliwala sa Gabii nga Singgit, nga maoy nagpasiugda sa kalihokan sa ikapitong bulan.
To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.
Aron masabtan kon sa unsang paagi ang Hebreohanon nga pulong nga “kamatuoran” nagpamatuod sa pag-ila sa tinagong kasaysayan nga gibuksan na gikan sa simbolikong kasaysayan sa pito ka mga dalugdog, nagkinahanglan kini ug maampingong pagsusi sa mensahe nga gihatag ni Cristo niadtong panahona ngadto sa iyang mga tinun-an diha sa Juan kapitulo katorse hangtod sa kapitulo disi-siyete. Usa ka pananglitan sa timailhan sa dakong kapakyasan nga gigamit aron paglarawan sa timailhan sa unang kapakyasan makita diha sa kasinatian sa mga tinun-an didto sa dalan paingon sa Emaus.
What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.
Ang nagtapos sa panahon sa paglangan sa kasaysayan sa mga Millerite mao ang pagtul-id sa kaniadto napakyas nga tagna sa 1843. Ang buluhaton ni Samuel Snow sa pagpalambo sa mensahe nga nagpasiugda sa kalihokan sa ikapitong bulan, nga mitapos sa Dakong Kapakyasan, mahimong masubay sa kasaysayan pinaagi sa pagsunod sa pagtubo sa pagsabot ni Samuel Snow pinaagi sa iyang gipatik nga mga sinulat ug sa iyang mga publikong presentasyon nga nag-una sa camp meeting sa Exeter. Ang giinspirar nga komentaryo nagduol niana nga paglambo sa lahi nga paagi kay sa yano lamang nga historikal nga paglambo sa kinatumyan nga mensahe ni Snow. Gipahibalo kita ni Sister White nga ang mensahe naila sa dihang gikuha sa Ginoo ang Iyang kamot gikan sa usa ka sayop sa mga numero diha sa tsart ni Habakkuk sa 1843.
“I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.
“Nakita ko ang katawohan sa Dios nga malipayon sa pagpaabut, nagapaabot sa ilang Ginoo. Apan gituyo sa Dios ang pagsulay kanila. Gitabonan sa Iyang kamot ang usa ka sayop sa pag-ihap sa mga tagnaong kapanahonan. Kadtong nagpaabut sa ilang Ginoo wala makamatikod niining sayopa, ug bisan ang labing kinaadman nga mga tawo nga misupak sa maong panahon napakyas usab sa pagkakita niini. Gituyo sa Dios nga ang Iyang katawohan makaagom ug kapakyasan sa ilang gipaabut. Milabay ang panahon, ug kadtong nagpaabut uban ang malipayong paglaum sa ilang Manluluwas nangasubo ug nangaluya ang kasingkasing, samtang kadtong wala mahigugma sa pagpakita ni Jesus, kondili midawat sa mensahe tungod sa kahadlok, nalipay nga Siya wala moanhi sa panahon sa ilang gipaabut. Ang ilang pag-angkon sa pagtuo wala makalihok sa kasingkasing ug wala makaputli sa kinabuhi. Ang paglabay sa panahon maayong gikatuyo aron mapadayag ang ingon nianang mga kasingkasing. Sila mao ang unang mitalikod ug mibiaybiay sa mga masulob-on ug nasagmuyo nga mga tawo nga sa pagkatinuod nahigugma sa pagpakita sa ilang Manluluwas. Nakita ko ang kaalam sa Dios sa pagsulay sa Iyang katawohan ug sa paghatag kanila ug mapanukidukidong pagsulay aron mahibaloan kadtong mokulhod ug motalikod sa takna sa kagul-anan.
“Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.
“Si Jesus ug ang tibuok panon sa langit mitan-aw uban sa kalooy ug gugma niadtong mga nagpaabut sa matam-is nga paglaum nga makita Siya nga maoy gihigugma sa ilang mga kalag. Ang mga manulonda naglibot kanila, aron sa paglig-on kanila sa takna sa ilang pagsulay. Kadtong mga nagpasagad sa pagdawat sa mensahe gikan sa langit gipasagdan sa kangitngit, ug ang kasuko sa Dios misilaub batok kanila, tungod kay wala nila dawata ang kahayag nga Iyang gipadala kanila gikan sa langit. Kadtong matinumanong mga nasagmuyo, nga dili makasabut nganong ang ilang Ginoo wala moanhi, wala biyaa sa kangitngit. Pag-usab gidala sila ngadto sa ilang mga Biblia aron sa pagsusi sa mga panahon sa tagna. Ang kamot sa Ginoo gikuha gikan sa mga numero, ug ang sayop gipatin-aw. Ilang nakita nga ang mga panahon sa tagna miabot ngadto sa 1844, ug nga ang mao ra nga pamatuod nga ilang gipadayag aron pamatud-an nga ang mga panahon sa tagna natapos sa 1843, maoy nagpamatuod nga kini matapos sa 1844. Ang kahayag gikan sa Pulong sa Dios misidlak ibabaw sa ilang kahimtang, ug ilang nadiskobrehan ang usa ka panahon sa paglangan—‘Bisan pa maglangan kini [ang panan-awon], hulata kini.’ Sa ilang gugma alang sa dihadiha nga pag-anhi ni Cristo, ilang wala matagad ang paglangan sa panan-awon, nga gituyo aron ipakita ang tinuod nga mga nagpaabut. Pag-usab aduna silay usa ka takna sa panahon. Apan nakita ko nga daghan kanila wala makahimo sa pagbangon ibabaw sa ilang hilabihang kasagmuyo aron mabatonan ang maong sukod sa kasibot ug kusog nga maoy nagtimaan sa ilang pagtoo niadtong 1843.
“Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.
“Si Satanas ug ang iyang mga manulonda nakadaug batok kanila, ug kadtong dili modawat sa mensahe nagdayeg sa ilang kaugalingon tungod sa ilang halayo’g tan-awng paghukom ug kaalam sa dili pagdawat sa limbong, sumala sa ilang pagtawag niini. Wala nila maamgohi nga ilang gisalikway ang tambag sa Dios batok sa ilang kaugalingon, ug nga sila nagbuhat nga usa uban kang Satanas ug sa iyang mga manulonda aron sa paglibog sa katawohan sa Dios, nga nagkinabuhi subay sa mensaheng gipadala gikan sa langit.”
“The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.
“Ang mga magtotoo niining mensahe ginalupig sa mga iglesia. Sulod sa usa ka panahon, kadtong dili modawat sa mensahe gipugngan sa kahadlok gikan sa pagbuhat sumala sa mga pagbati sa ilang mga kasingkasing; apan ang paglabay sa panahon nagpadayag sa ilang tinuod nga mga pagbati. Nangandoy sila sa pagpahilom sa pagpamatuod nga gibati sa mga nagpaabut nga napugos silang ipas-an, nga ang mga panahon sa tagna miabot hangtod sa 1844. Sa katin-aw ang mga magtotoo mipasabut sa ilang sayop ug mihatag sa mga katarungan ngano nga ilang gipaabut ang ilang Ginoo sa 1844. Ang ilang mga mingsupak walay ikadalit nga mga pangatarungan batok sa gamhanang mga katarungan nga gihatag. Apan ang kasuko sa mga iglesia misilaob; determinado sila nga dili mamati sa ebidensiya, ug sa pagsirado sa pagpamatuod gikan sa mga iglesia, aron ang uban dili makadungog niini. Kadtong nangahas nga dili ihikaw gikan sa uban ang kahayag nga gihatag sa Dios kanila, gipapahawa gikan sa mga iglesia; apan si Jesus uban kanila, ug sila malipayon sa kahayag sa Iyang nawong. Giandam sila sa pagdawat sa mensahe sa ikaduhang manulonda.” Early Writings, 235–237.
The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.
Ang kasaysayan nga bag-o pa nahisaysay naghulagway, lakip sa ubang mga butang, sa kasinatian sa Hulyo 18, 2020, apan ang punto nga buot ko nga inyong palandunga mao nga ang pagsabot nga ginarepresentahan sa mensahe sa Midnight Cry, sumala sa gihatag ni Samuel Snow sa Exeter camp meeting, ginarepresentahan dili sa historikal nga buluhaton ni Snow, kondili sa lihok sa kamot sa Ginoo. Ang Iyang kamot maoy mitabon sa usa ka sayop, ug sa dihang Iyang gikuha ang Iyang kamot, ang mga Millerita nakasabot na unya sa ilang kapakyasan, ug usab nakasabot nga sila diay anaa sa panahon nga ginarepresentahan ingon nga panahon sa paglangan.
The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.
Ang pagkuha sa Iyang kamot maoy usa ka hinungdanong elemento sa mga tinun-an nga didto sa dalan paingon sa Emmaus. Kini naghulagway sa katapusan sa yugto nga nailhan ingon nga panahon sa paghulat ug matapos diha sa pagsabot nga girepresentar sa mensahe sa Tungang Gabii nga Singgit. Apan ang hulagway sa Emmaus nahitabo human sa krus, nga nagrepresentar sa Dakong Kapakyasan, dili sa unang kapakyasan sa kamatayon ni Lazaro.
And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.
Ug ania karong adlawa, duruha kanila ang nangadto sa usa ka baryo nga ginganlag Emmaus, nga mga kan-uman ka estadio ang gilay-on gikan sa Jerusalem. Ug sila nanag-istoryahanay mahitungod niining tanang mga butanga nga nahitabo. Ug nahitabo nga, samtang sila nagpakigpulongay ug nangatarongan, si Jesus gayud miduol ug mikuyog kanila. Apan ang ilang mga mata gipugngan aron dili nila siya maila. Ug siya miingon kanila, Unsang mga pulong sa pagpakig-estorya kini nga inyong gisinabtan sa usa’g usa, samtang kamo nagalakaw, ug nagmasulob-on? Lucas 24:13–16.
The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.
Ang pulong “mga mata” sa maong teksto nagrepresentar sa panan-aw, labaw pa kay sa mismong organo sa mata. Ang pulong “holden” nagpasabot og kusog. Ang mga tinun-an wala makahimo sa pagsabot sa panan-awon sa krus kay gitabonan ni Cristo ang ilang abilidad sa pagtan-aw sa manalagnong panan-awon sa krus. Ang kamot ni Cristo simbolo sa Iyang kusog. Ang kasubo nga giila ni Jesus nagrepresentar sa ilang dakong kapakyasan sa paglaom. Human sa dugang pang pakigpulong sa mga nasagmuyo nga mga tinun-an, si Cristo misugod sa pagsulti.
Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.
Unya miingon kanila, O mga buang, ug mga mahinay ug kasingkasing sa pagtuo sa tanan nga gisulti sa mga propeta: Dili ba kinahanglan nga si Cristo magaantus niining mga butanga, ug mosulod sa iyang himaya? Ug sugod kang Moises ug sa tanang mga propeta, iyang gipasabut kanila sa tanang mga Kasulatan ang mga butang mahitungod sa iyang kaugalingon. Ug sila nagkaduol sa baryo nga ilang padulngan; ug siya nagpakaaron-ingnon nga mopadayon pa unta siya sa unahan. Apan ilang gipugos siya, nga nagaingon, Pabilin uban kanamo: kay hapit na ang kagabhion, ug daku na ang pagkahapon sa adlaw. Ug siya misulod aron mopabilin uban kanila. Lucas 24:25–29.
Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.
Gitudloan ni Jesus ang mga tinun-an pinaagi sa paggamit sa “historicist” nga pamaagi sa paghubad sa Biblia, nga nagdala sa mga linya sa tagna gikan kang Moises padayon sa balaang kasaysayan aron mailhan ang kasaysayan sa krus. Gigamit ni Jesus ang mga linya sa nangaging tagnaong kasaysayan, nga nagrepresentar sa karaang mga alagianan ug sa pamaagi sa linya ibabaw sa linya, aron tudloan ang mga napakyas sa paglaom nga mga tinun-an. Sa dihang Siya daw mopadayon sa paglakaw nga wala sila, gipugos nila Siya sa pagsulod ug sa pagpabilin uban kanila. Atua sila sa panahon sa paglangan, ug si Cristo hapit na kuhaon ang Iyang kamot gikan sa ilang mga mata. Sa dihang makuha na ang Iyang kamot, ang panahon sa paglangan matapos na, ug sa ilang pagdali pinaagi sa kangitngit paingon balik sa Jerusalem ug ngadto sa napulo ug usa ka mga tinun-an, ilang gitipo ang kapaspason sa pagpasa sa mensahe sa Midnight Cry.
And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.
Ug nahitabo nga, samtang naglingkod siya uban kanila sa pagpangaon, mikuha siya ug tinapay, ug gipanalanginan kini, ug gipikaspikas, ug gihatag kanila. Ug nangabuka ang ilang mga mata, ug ila siya nga nailhan; ug nawala siya gikan sa ilang panan-aw. Lucas 24:31.
Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.
Gikuha ni Jesus ang Iyang kamot nga nagkupot sa ilang pagsabot sa maong profetikanhong panan-awon, ug sa dihang gibuhat Niya kini, ilang nailhan Siya. Gidala ni Jesus ngadto kanila ang mensahe sa Tunga-tungang Gabii nga Singgit, ug ilang gidawat kini samtang nagkaon, kay ang matag mensahe kinahanglan kan-on. Diha-diha silang midali “sama sa usa ka higanteng balod nga milukop sa tibuok yuta” aron sa pagsugilon niini ngadto sa napulog usa ka mga tinun-an.
And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.
Ug miingon sila sa usag usa, Wala ba magdilaab ang atong kasingkasing sulod kanato samtang nakigsulti siya kanato diha sa dalan, ug samtang iyang gibuksan kanato ang mga Kasulatan? Ug mitindog sila niadtong maong taknaa, ug mibalik sa Jerusalem, ug ilang nakita ang napulog-usa nga nanagkatigom, ug kadtong mga kauban nila, Nga nagaingon, Ang Ginoo sa pagkatinuod nabanhaw na, ug nagpakita kang Simon. Ug ilang gisugilon ang mga nahitabo diha sa dalan, ug giunsa nila siya pag-ila sa pagpikas sa tinapay. Ug samtang nagasulti pa sila niini, si Jesus gayud mitindog sa taliwala nila, ug miingon kanila, Ang pakigdait anaa kaninyo. Apan nangahadlok sila ug nangalisang, ug naghunahuna nga nakakita sila ug espiritu. Ug siya miingon kanila, Nganong nangasamok kamo? ug nganong may mga hunahuna nga motungha sa sulod sa inyong mga kasingkasing? Tan-awa ang akong mga kamot ug ang akong mga tiil, nga ako gayud kini: hikapa ako, ug tan-awa; kay ang espiritu walay unod ug mga bukog, ingon sa inyong nakita nga ania kanako. Ug sa nakasulti na siya niini, iyang gipakita kanila ang iyang mga kamot ug ang iyang mga tiil. Ug samtang wala pa sila motoo tungod sa kalipay, ug nanghibulong, siya miingon kanila, Aduna ba kamo dinhi ug makaon? Ug ilang gihatag kaniya ang usa ka tipik nga sinugbang isda, ug sa usa ka udlot sa putyokan. Ug iyang gikuha kini, ug gikaon sa ilang atubangan. Ug siya miingon kanila, Mao kini ang mga pulong nga akong gisulti kaninyo, samtang uban pa ako kaninyo, nga ang tanang mga butang kinahanglan matuman, nga nahisulat sa Kasugoan ni Moises, ug sa mga manalagna, ug sa mga salmo, mahitungod kanako. Unya gibuksan niya ang ilang salabutan, aron ilang masabtan ang mga Kasulatan. Lucas 24:32–45.
Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.
Sama sa nahitabo sa mga tinun-an diha sa dalan paingon sa Emaus, si Jesus mipresentar sa mensahe pinaagi sa nangaging sagradong mga kasaysayan sa Biblia aron ipatin-aw ang kasaysayan sa Iyang kamatayon ug pagkabanhaw, ug gibuhat Niya kini pinaagi sa paghatag kanila og usa ka pananglitan sa pagkaon. Ang katawhan sa Dios kinahanglan mokaon sa mensahe. Diha sa ilang kawalay kasigurohan ug kasubo, gihatod ni Jesus ngadto sa katapusan ang panahon sa paglangan nga nahitabo sukad sa Iyang kamatayon hangtod sa Iyang pagkabanhaw, pagkayab, ug pagbalik pinaagi sa pag-abli sa ilang salabutan ngadto sa mensahe sa karon nga kamatuoran nga gitukod ibabaw sa sagradong mga kasaysayan sa nangagi nga gihiusa, linya ibabaw sa linya.
Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.
Busa, ang duha ka mga tinun-an diha sa dalan paingon sa Emmaus (nga nagrepresentar sa ikaduhang manulonda nga gidugtong ug gihatagan og gahum pinaagi sa mensahe sa Tunga-tungang Panawag) nag-ila sa panahon sa paghulat nga misunod sa krus ingon nga mao ang panahon sa paghulat nga miuna sa Tunga-tungang Panawag. Busa, ang kasubo sa tinun-an nagrepresentar sa nahaunang kapakyasan sa linya sa tagna, dili ang dakong kapakyasan.
The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.
Ang sugilanon sa Emmaus unya gisubli uban sa napakyas nga napulog-usa ka mga tinun-an. Miduol si Jesus kanila, nagtudlo kanila mahitungod sa katumanan sa pulong nga matagnaon pinaagi sa metodolohiya sa “historicism,” ug unya giablihan Niya ang ilang pagsabot, samtang nagkaon. Ang sinugdanan sa sugilanon nagpaila sa katapusan sa sugilanon. Unya gipahigayon ni Jesus ang ikatulong saksi sa kamatuoran nga ang kapakyasan sa krus mahimong ipatuman sa matagnaong paagi ngadto sa nahaunang kapakyasan. Gihatag Niya ang ikatulong saksi sa estruktura sa kasaysayan pinaagi sa pagsulti kanila nga magpabilin sa Jerusalem hangtod nga makadawat sila ug gahum gikan sa kahitas-an.
And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.
Ug miingon Siya kanila, Mao kini ang nahisulat, ug mao usab ang angay nga si Cristo magaantus ug mabanhaw gikan sa mga patay sa ikatulong adlaw: Ug nga ang paghinulsol ug kapasayloan sa mga sala igawali sa Iyang ngalan ngadto sa tanang mga nasud, sugod sa Jerusalem. Ug kamo mao ang mga saksi niini nga mga butang. Ug, ania karon, igapadala Ko kaninyo ang saad sa Akong Amahan; apan pabilin kamo sa siyudad sa Jerusalem, hangtod nga mapanalipdan kamo sa gahum gikan sa kahitas-an. Ug Iyang gidala sila ngadto sa gawas hangtod sa Betania, ug Iyang gibayaw ang Iyang mga kamot, ug gipanalanginan sila. Ug nahitabo, samtang Iyang gipanalanginan sila, Siya mibulag gikan kanila, ug gibayaw ngadto sa langit. Ug ilang gisimba Siya, ug mibalik sa Jerusalem uban ang dakong kalipay: Ug sa kanunay didto sila sa templo, nga nagadayeg ug nagapanalangin sa Dios. Amen. Lucas 24:46–53.
The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.
Ang hulagway sa mga tinun-an diha sa dalan paingon sa Emaus nag-ilhan sa usa ka panahon sa paghulat nga nagsugod sa Iyang kamatayon hangtod Siya nabanhaw ug mikayab ngadto sa Iyang Amahan. Ang panahon sa paghulat natapos alang sa mga tinun-an sa Emaus sa dihang ang mensahe mahitungod sa mga hitabo sa krus napalig-on pinaagi sa pamaagi sa paghiusa sa mga linya sa nangaging sagradong mga kasaysayan, linya ibabaw sa linya. Unya ang mensahe gidala sa mga tinun-an sa labing madali nga paagi nga ilang mahimo. Unya si Jesus nakigtagbo sa napulo ug usa ka mga tinun-an, sa makausa pa gihisgotan ang pagkaon sa usa ka panihapon, gigamit ang linya ibabaw sa linya aron pamatud-an ang mensahe, ug sama sa mga tinun-an sa Emaus Iyang gibuksan ang ilang salabutan ug mipahawa. Apan dili pa sa wala pa Niya maila ang kasaysayan sa paghulat didto sa Jerusalem hangtod nga ang panahon sa paghulat matapos sa pag-abot sa Espiritu Santo sa Pentecostes.
When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.
Sa dihang gisultihan ni Jesus ang Iyang mga tinun-an nga magpabilin sa Jerusalem, kana mao ang katapusan sa sugilanon sa dalan paingon sa Emmaus. Ang sinugdanan sa maong sugilanon nagrepresentar sa usa ka kapakyasan sa gipaabot, gisundan sa usa ka panahon sa pagpabilin, ug dayon gisundan sa usa ka pagpadayag sa kamatuoran nga nagrepresentar sa mensahe sa Tunga-tungang Singgit. Kadtong pagpadayag sa kamatuoran natuman sa dihang gikuha ni Cristo ang Iyang kamot, nga maoy “nakapugong” sa mga mata sa mga tinun-an. Mao kana ang sinugdanan sa sugilanon, ug ang tunga sa sugilanon gisubli pinaagi sa mao rang sugilanon sa dihang gikuha ni Cristo ang kapakyasan sa gipaabot gikan sa napulog-usa ka mga tinun-an pinaagi sa pagpadayag sa Iyang kaugalingon ug sa pagbukas sa ilang salabutan sa Iyang Pulong. Unya ang katapusang saksi sa maong susamang profetikanhong estruktura nga nagsugod sa unang kapakyasan sa gipaabot, dili sa dakong kapakyasan sa gipaabot.
The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”
Ang kasaysayan gikan sa Emaus ngadto sa Pentecostes naghatag ug tulo ka mga saksi sa unang kapakyasan sa paglaum, sa panahon sa paglangan, ug sa Singgit sa Tungang Gabii, apan ang tinuod nga kapakyasan sa paglaum nga mao ang timaan sa dalan sa sinugdanan sa matag usa sa tulo ka mga saksi mao gayud ang ikaduhang kapakyasan sa paglaum, dili ang una. Ang pag-ila nga ang timaan sa dalan nga mao ang Dakong Kapakyasan sa Paglaum sa kasaysayan sa mga Millerite gigamit sa paghulagway sa unang kapakyasan sa paglaum sa kasaysayan sa mga Millerite maoy hinungdanon sa pagsabot sa asoy nga atong makita sa upat ka mga kapitulo sa Juan nga nahitabo tali sa pagpangaon nga nahitabo sa katapusang panihapon ug sa pagdakop sa tungang gabii sa tanaman sa Getsemani. Angay nga ilhon nga sa dihang si Jesus mipakita sa napulo ug usa ka mga tinun-an ug mikaon uban kanila, nangutana siya, “Ngano nga nangalisang kamo? ug ngano nga may mga hunahuna nga motungha sa inyong mga kasingkasing?”
Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”
Diha-diha human siya makakaon sa katapusang panihapon diha sa basahon ni Juan, ang pahayag nga atong pagatun-an nagsugod pinaagi sa mga pulong ni Cristo nga nagaingon kanila, “Ayaw kaguola ang inyong mga kasingkasing.” Sulod sa lima ka adlaw, ilang hingkalimtan kadtong maong sugo. Ang kapitulo katorse hangtod sa kapitulo disisiete sa ebanghelyo ni Juan nagrepresentar sa nahaunang kapakyasan sa Hulyo 18, 2020, nga nagpasulod sa usa ka panahon sa paglangay, nga nagpadulong ngadto sa Pinadayag ni Jesucristo nga giablihan sa dili pa manira ang probation, ug nagrepresentar sa mensahe sa Singgit sa Tunga-tungang Gabi-i. Kana nga mensahe nagpasulod sa usa ka yugto sa panahon nga gitipoan sa kalihokan sa ikapitong bulan ug gitipoan usab sa paspas nga pagdagan sa mga tinun-an sa Emaus paingon sa Jerusalem sa halalum nga kagabhion. Kana nga kasaysayan mao ang girepresentahan sa tulo ka Hebreohanon nga mga letra nga gigamit ni Cristo aron sa pagrepresentar sa Iyang kaugalingon ingon nga ang “Kamatuoran.”
It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.
Diha sa pagsaysay niining upat ka mga kapitulo sa Juan atong makita dili lamang nga ang buhat sa Balaang Espiritu gikailhan ingon nga mao rang mga lakang nianang maong pulong, kondili usab dinhi makita ang labing maayong ebidensiya sa pagsuporta sa mga pag-angkon nga karon ginahimo nga ang katapusang katumanan sa mensahe sa Midnight Cry karon sa hinayhinay ginapadayag sa Exeter camp meeting gikan sa ikanapulog-duha sa Agosto hangtod sa ikanapulog-pito. Sa dihang ang mensahe sa katapusan maila na sa nagahulat nga mga balaan, ang kalibutan igalumos ngadto sa krisis sa balaod sa Domingo samtang kadtong mga mensahero magdala sa katapusang mensahe sa pasidaan sa “katapusang mga adlaw” ngadto sa usa ka kalibutang nagakahingpit sa kamatayon.