In the last article we noted that inspiration identified that the Jews “sealed their rejection” of the gospel at the cross, and then confirmed their rejection again at the stoning of Stephen. How can this be? Of course, the rejection of the gospel by the quibbling Jews of that history was accomplished progressively. They had already been passed by at His birth. Christ’s birth to the stoning of Stephen illustrates a progressive rejection of the gospel.
Στο τελευταίο άρθρο σημειώσαμε ότι η έμπνευση προσδιόρισε πως οι Ιουδαίοι «επισφράγισαν την απόρριψή τους» του ευαγγελίου στον σταυρό, και κατόπιν επιβεβαίωσαν εκ νέου την απόρριψή τους κατά τον λιθοβολισμό του Στεφάνου. Πώς δύναται να είναι αυτό; Βεβαίως, η απόρριψη του ευαγγελίου από τους φιλόνικους Ιουδαίους εκείνης της ιστορίας συντελέσθηκε προοδευτικώς. Είχαν ήδη παρακαμφθεί κατά τη γέννησή Του. Από τη γέννηση του Χριστού έως τον λιθοβολισμό του Στεφάνου απεικονίζεται μια προοδευτική απόρριψη του ευαγγελίου.
“Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.
«Οι άνθρωποι δεν το γνωρίζουν, αλλά η αγγελία γεμίζει τον ουρανό με αγαλλίαση. Με βαθύτερο και τρυφερότερο ενδιαφέρον, τα άγια όντα από τον κόσμο του φωτός ελκύονται προς τη γη. Ολόκληρος ο κόσμος είναι λαμπρότερος εξαιτίας της παρουσίας Του. Πάνω από τους λόφους της Βηθλεέμ έχει συγκεντρωθεί ένα αναρίθμητο πλήθος αγγέλων. Περιμένουν το σύνθημα για να αναγγείλουν τα χαρμόσυνα νέα στον κόσμο. Αν οι ηγέτες στον Ισραήλ είχαν σταθεί πιστοί στην εμπιστοσύνη που τους είχε ανατεθεί, θα μπορούσαν να είχαν συμμεριστεί τη χαρά τοῦ να κηρύξουν τη γέννηση του Ιησού. Αλλά τώρα παρακάμπτονται.» The Desire of Ages, 47.
From the birth of Jesus to the death of Stephen the progressive rejection of the gospel by ancient Israel is illustrated. Acknowledging the Jews rejection of Christ as progressive allows an identification of “sealing their rejection,” at both the cross, where the veil of the temple was rent, and at Stephen’s death. The rending of the veil was a symbol that they were no longer God’s covenant people, and when Stephen was stoned, Stephen saw Jesus standing on the right hand of God, which in Daniel chapter twelve, verse one is a symbol of the close of probation. The destruction of Jerusalem is also a symbol of the close of probation.
Από τη γέννηση του Ιησού έως τον θάνατο του Στεφάνου απεικονίζεται η προοδευτική απόρριψη του ευαγγελίου από τον αρχαίο Ισραήλ. Η αναγνώριση ότι η απόρριψη του Χριστού από τους Ιουδαίους υπήρξε προοδευτική επιτρέπει να εντοπιστεί η «επισφράγιση της απόρριψής τους» τόσο στον σταυρό, όπου το καταπέτασμα του ναού εσχίσθη, όσο και στον θάνατο του Στεφάνου. Το σχίσιμο του καταπετάσματος ήταν σύμβολο ότι δεν ήσαν πλέον ο λαός της διαθήκης του Θεού, και όταν ο Στέφανος ελιθοβολήθη, είδε τον Ιησού να ίσταται εκ δεξιών του Θεού, πράγμα το οποίο, στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφιο 1, αποτελεί σύμβολο της λήξεως του καιρού της χάριτος. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ είναι επίσης σύμβολο της λήξεως του καιρού της χάριτος.
“The retribution to come upon Jerusalem could be delayed only a short time; and as Christ’s eye rested upon the doomed city, he saw not merely its destruction, but the destruction of a world. He saw that as Jerusalem was given up to destruction, so the world will be given up to its doom. He saw the retribution that will be visited on the adversaries of God. The scenes that were transacted at the destruction of Jerusalem will be repeated at the great and terrible day of the Lord, but in a more fearful manner.” Review and Herald, December 7, 1897.
«Η τιμωρία που επρόκειτο να επέλθει επάνω στην Ιερουσαλήμ μπορούσε να αναβληθεί μόνο για σύντομο χρονικό διάστημα· και καθώς το βλέμμα του Χριστού αναπαυόταν επάνω στην καταδικασμένη πόλη, είδε όχι μόνο την καταστροφή της, αλλά και την καταστροφή ενός κόσμου. Είδε ότι, όπως η Ιερουσαλήμ παραδόθηκε στην καταστροφή, έτσι και ο κόσμος θα παραδοθεί στον όλεθρό του. Είδε την ανταπόδοση που θα επιβληθεί στους αντιπάλους του Θεού. Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ θα επαναληφθούν κατά τη μεγάλη και φοβερή ημέρα του Κυρίου, αλλά με τρόπο ακόμη πιο τρομακτικό.» Review and Herald, 7 Δεκεμβρίου 1897.
It was only God’s mercy that prevented Jerusalem from being destroyed at the cross.
Μόνον το έλεος του Θεού εμπόδισε να καταστραφεί η Ιερουσαλήμ κατά τον σταυρό.
“In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.” The Desire of Ages, 600.
«Στη σταύρωση του Χριστού από τους Ιουδαίους εμπεριεχόταν η καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Το αίμα που χύθηκε επάνω στον Γολγοθά ήταν το βάρος που τους βύθισε στην καταστροφή για τον παρόντα κόσμο και για τον μέλλοντα. Έτσι θα γίνει και κατά τη μεγάλη τελική ημέρα, όταν η κρίση θα πέσει επάνω σε εκείνους που απορρίπτουν τη χάρη του Θεού. Ο Χριστός, ο λίθος του προσκόμματός τους, θα εμφανιστεί τότε σε αυτούς ως εκδικητικό όρος. Η δόξα του προσώπου Του, η οποία για τους δικαίους είναι ζωή, για τους ασεβείς θα είναι καταναλίσκον πυρ. Εξαιτίας αγάπης που απορρίφθηκε, χάριτος που καταφρονήθηκε, ο αμαρτωλός θα καταστραφεί». The Desire of Ages, 600.
It was only God’s mercy that lingered in not bringing Jerusalem’s destruction at the time of the cross.
Μόνον το έλεος του Θεού επέμεινε, ώστε να μη φέρει την καταστροφή της Ιερουσαλήμ κατά τον καιρό του σταυρού.
“For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son.” The Great Controversy, 27.
«Επί σχεδόν σαράντα έτη αφότου η καταδίκη της Ιερουσαλήμ είχε εξαγγελθεί από τον Ίδιο τον Χριστό, ο Κύριος ανέβαλε τις κρίσεις Του επί της πόλεως και του έθνους. Θαυμαστή υπήρξε η μακροθυμία του Θεού προς εκείνους που απέρριψαν το ευαγγέλιό Του και προς τους φονείς του Υιού Του.» The Great Controversy, 27.
At the time of His last temple cleansing Jesus had set forth the warning to flee Jerusalem when the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, was seen by His followers. The first time He cleansed the temple He had stated that the Jews had made His father’s house a den of thieves, but the last time He said “your house” is left unto you desolate. Even before the cross, which was just about to take place, the temple where the veil was to be rent at the crucifixion had already been identified as the Jew’s house, not God’s house. Sister White addresses when Christ made that declaration, and as her testimony proceeds she also addresses the forty years of extended mercy.
Κατά τον χρόνο του τελευταίου καθαρισμού του ναού, ο Ιησούς είχε εκθέσει την προειδοποίηση να φύγουν από την Ιερουσαλήμ όταν το βδέλυγμα της ερημώσεως, για το οποίο μίλησε ο Δανιήλ ο προφήτης, θα το έβλεπαν οι ακόλουθοί Του. Την πρώτη φορά που καθάρισε τον ναό είχε δηλώσει ότι οι Ιουδαίοι είχαν καταστήσει τον οίκο του Πατέρα Του σπήλαιο ληστών, αλλά την τελευταία φορά είπε: «ο οίκος σας» αφήνεται σε σας έρημος. Ακόμη και πριν από τον σταυρό, ο οποίος επρόκειτο αμέσως να λάβει χώρα, ο ναός όπου το καταπέτασμα επρόκειτο να σχισθεί κατά τη σταύρωση είχε ήδη προσδιορισθεί ως ο οίκος των Ιουδαίων, όχι ο οίκος του Θεού. Η αδελφή Ουάιτ αναφέρεται στο πότε ο Χριστός έκανε εκείνη τη δήλωση, και καθώς η μαρτυρία της συνεχίζεται, αναφέρεται επίσης και στα σαράντα έτη της παρατεταμένης ευσπλαχνίας.
“Christ’s words to the priests and rulers, ‘Behold, your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38), had struck terror to their hearts. They affected indifference, but the question kept rising in their minds as to the import of these words. An unseen danger seemed to threaten them. Could it be that the magnificent temple, which was the nation’s glory, was soon to be a heap of ruins? . . .
Τα λόγια του Χριστού προς τους ιερείς και τους άρχοντες, «Ιδού, ο οίκος σας αφήνεται εις εσάς έρημος» (Κατά Ματθαίον 23:38), είχαν κατατρομάξει τις καρδιές τους. Προσποιούνταν αδιαφορία, αλλ’ εντούτοις το ερώτημα επανερχόταν διαρκώς στον νου τους ως προς τη σημασία αυτών των λόγων. Ένας αόρατος κίνδυνος εφαίνετο να τους απειλεί. Μήπως ήταν δυνατόν ο μεγαλοπρεπής ναός, που αποτελούσε τη δόξα του έθνους, να επρόκειτο σύντομα να γίνει σωρός ερειπίων;...
“Christ gave His disciples a sign of the ruin to come on Jerusalem, and He told them how to escape: ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled.’ This warning was given to be heeded forty years after, at the destruction of Jerusalem. The Christians obeyed the warning, and not a Christian perished in the fall of the city.” The Desire of Ages, 628, 630.
«Ο Χριστός έδωσε στους μαθητές Του ένα σημείο της επερχόμενης καταστροφής της Ιερουσαλήμ και τους είπε πώς να διαφύγουν: “Όταν δε ίδητε την Ιερουσαλήμ περικυκλωμένην υπό στρατευμάτων, τότε γνωρίσατε ότι επλησίασεν η ερήμωσις αυτής. Τότε οι εν τη Ιουδαία ας φεύγωσιν εις τα όρη· και οι εν μέσω αυτής ας αναχωρώσιν έξω· και οι εν ταις χώρας ας μη εισέρχωνται εις αυτήν. Διότι αύται είναι ημέραι εκδικήσεως, διά να πληρωθώσι πάντα τα γεγραμμένα.” Η προειδοποίηση αυτή δόθηκε για να εισακουσθεί σαράντα χρόνια αργότερα, κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Οι Χριστιανοί υπάκουσαν στην προειδοποίηση, και ούτε ένας Χριστιανός δεν χάθηκε κατά την πτώση της πόλεως.» Η Ζωή του Χριστού, 628, 630.
Christ was crucified in the year 31, and nearly forty years later in the year 70, Jerusalem was destroyed after a three-and-a-half-year siege. How could Jerusalem have been destroyed at the cross in the year 31, if there was still three and a half years of probationary time identified as seventy weeks in Daniel chapter nine, verse twenty-four? How can these seeming inconsistencies be resolved? The easiest resolution is to simply identify the fact that when it comes to the close of the probationary time represented by the seventy weeks, that it must be understood as a progressive close of probation. This is true, but it removes any prophetic specificity when applying the waymarks of that history. I will try to explain.
Ο Χριστός σταυρώθηκε το έτος 31, και σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα, το έτος 70, η Ιερουσαλήμ καταστράφηκε έπειτα από πολιορκία τριάμισι ετών. Πώς θα μπορούσε η Ιερουσαλήμ να είχε καταστραφεί κατά τον σταυρό το έτος 31, εφόσον απέμεναν ακόμη τριάμισι έτη χρόνου δοκιμασίας, τα οποία προσδιορίζονται ως οι εβδομήκοντα εβδομάδες στο ένατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφιο 24; Πώς μπορούν να επιλυθούν αυτές οι φαινομενικές ασυνέπειες; Η ευκολότερη λύση είναι απλώς να αναγνωρισθεί το γεγονός ότι, όταν πρόκειται για τη λήξη του χρόνου δοκιμασίας που παριστάνεται από τις εβδομήκοντα εβδομάδες, αυτή πρέπει να νοηθεί ως μια προοδευτική λήξη της δοκιμασίας. Αυτό είναι αληθές, αλλά αφαιρεί κάθε προφητική ειδικότητα κατά την εφαρμογή των οροσήμων εκείνης της ιστορίας. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω.
If Pentecost represents the soon-coming Sunday law where the other flock in Babylon is called out, why was it three and a half years after Pentecost that the gospel went to the Gentiles? Is the death of Christ or the death of Stephen a sign of the close of probation for ancient Israel? If Laodicean Adventism ceases to be a church at the soon-coming Sunday law, did the destruction of the temple in the year 70, represent the end of the temple of Laodicean Adventism at the Sunday law? What might appear as seeming inconsistencies is resolved by the application of “line upon line,” and when that application is employed the testimony of the waymarks we are identifying become very clear and concise.
Εάν η Πεντηκοστή αντιπροσωπεύει τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, κατά τον οποίο καλείται να εξέλθει το άλλο ποίμνιο στη Βαβυλώνα, γιατί το ευαγγέλιο απευθύνθηκε στους Εθνικούς τριάμισι χρόνια μετά την Πεντηκοστή; Είναι ο θάνατος του Χριστού ή ο θάνατος του Στεφάνου σημείο της λήξεως του χρόνου δοκιμασίας για τον αρχαίο Ισραήλ; Εάν ο Λαοδικειανός Αντβεντισμός παύει να είναι εκκλησία κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, αντιπροσώπευε η καταστροφή του ναού το έτος 70 το τέλος του ναού του Λαοδικειανού Αντβεντισμού κατά τον νόμο της Κυριακής; Αυτό που μπορεί να φαίνεται ως φαινομενικές ασυνέπειες επιλύεται με την εφαρμογή του «γραμμή επί γραμμής», και όταν αυτή η εφαρμογή χρησιμοποιείται, η μαρτυρία των οροσήμων που προσδιορίζουμε καθίσταται πολύ σαφής και περιεκτική.
The week that Christ confirmed the covenant is broken up into two equal periods of three and a half years. The first three and a half years begins at Christ’s baptism and ends with His death. Baptism is the symbol of His death and resurrection, so the beginning of that period of three and a half years is identical to the ending. In that period Christ presented the gospel exclusively to the Jews. The end of that three and a half years marks the beginning of the following three and a half years. The beginning of the second period of three and a half years begins with the death of Christ, and it ends with the death of Stephen. In that period the disciples presented the gospel exclusively to the Jews.
Η εβδομάδα κατά την οποία ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη διαιρείται σε δύο ίσες περιόδους, διάρκειας τριών και ημίσεος ετών η καθεμία. Η πρώτη περίοδος των τριών και ημίσεος ετών αρχίζει με το βάπτισμα του Χριστού και λήγει με τον θάνατό Του. Το βάπτισμα είναι το σύμβολο του θανάτου και της αναστάσεώς Του· επομένως, η αρχή εκείνης της περιόδου των τριών και ημίσεος ετών είναι ταυτόσημη με το τέλος. Κατά την περίοδο εκείνη ο Χριστός παρουσίασε το ευαγγέλιο αποκλειστικά στους Ιουδαίους. Το τέλος αυτών των τριών και ημίσεος ετών σηματοδοτεί την αρχή των επόμενων τριών και ημίσεος ετών. Η αρχή της δεύτερης περιόδου των τριών και ημίσεος ετών αρχίζει με τον θάνατο του Χριστού και λήγει με τον θάνατο του Στεφάνου. Κατά την περίοδο εκείνη οι μαθητές παρουσίασαν το ευαγγέλιο αποκλειστικά στους Ιουδαίους.
Those two periods, which are separate prophetic lines, are to be brought together “line upon line.” Both beginnings and endings possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending histories are the same. Both periods of duration are identical, and the work that is carried out during each period is identical. Christ who is the First and the Last, is also the creator of all things, and in that regard He is the Creator of Truth. The Hebrew word “truth” was created by three Hebrew letters. The first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet are combined to make the Hebrew word “truth.”
Αυτές οι δύο περίοδοι, οι οποίες αποτελούν χωριστές προφητικές γραμμές, πρέπει να συναχθούν μαζί «γραμμή επί γραμμή». Τόσο οι αρχές όσο και τα τέλη φέρουν τη σφραγίδα του Άλφα και του Ωμέγα, διότι οι ιστορίες της αρχής και του τέλους είναι οι ίδιες. Αμφότερες οι χρονικές περίοδοι είναι ταυτόσημες, και το έργο που επιτελείται κατά τη διάρκεια καθεμιάς περιόδου είναι ταυτόσημο. Ο Χριστός, ο οποίος είναι ο Πρώτος και ο Έσχατος, είναι επίσης ο δημιουργός των πάντων, και υπό αυτή την έννοια είναι ο Δημιουργός της Αλήθειας. Η εβραϊκή λέξη «αλήθεια» σχηματίστηκε από τρία εβραϊκά γράμματα. Το πρώτο γράμμα, ακολουθούμενο από το δέκατο τρίτο γράμμα, ακολουθούμενο από το τελευταίο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, συνδυάζονται ώστε να σχηματίσουν την εβραϊκή λέξη «αλήθεια».
Both of the periods of three and a half years have Christ as the first and the last, for Christ is at the beginning of the first period at His baptism, as He is at the ending at His death in the first period. And Christ is at His death in the beginning of the second period and He is standing at the right hand of God at the ending of the second period. The number thirteen is the symbol of rebellion, and in both periods whether the gospel was presented in person by Christ, or in the second period by His disciples, the quibbling Jews rebelled against the message of the gospel.
Και οι δύο περίοδοι των τριάμισι ετών έχουν τον Χριστό ως τον πρώτο και τον τελευταίο, διότι ο Χριστός βρίσκεται στην αρχή της πρώτης περιόδου κατά το βάπτισμά Του, καθώς βρίσκεται και στο τέλος αυτής με τον θάνατό Του στην πρώτη περίοδο. Και ο Χριστός βρίσκεται στον θάνατό Του στην αρχή της δεύτερης περιόδου, και στέκεται στα δεξιά του Θεού στο τέλος της δεύτερης περιόδου. Ο αριθμός δεκατρία είναι το σύμβολο της ανταρσίας, και και στις δύο περιόδους, είτε το ευαγγέλιο παρουσιάσθηκε αυτοπροσώπως από τον Χριστό είτε, στη δεύτερη περίοδο, από τους μαθητές Του, οι σχολαστικοί Ιουδαίοι επαναστάτησαν εναντίον του μηνύματος του ευαγγελίου.
Both periods are the same duration, possess the signature of Alpha and Omega, and identify the same gospel message. Those two periods are to be brought together “line upon line.” The methodology of “line upon line,” is the testing methodology of the latter rain. It is the methodology of the last days, and the truths which are identified and established by that methodology in the last days are what purges or purifies the sons of Levi during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.
Αμφότερες οι περίοδοι έχουν την αυτή διάρκεια, φέρουν την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα και προσδιορίζουν το αυτό ευαγγελικό μήνυμα. Οι δύο αυτές περίοδοι πρέπει να συναχθούν «γραμμήν επί γραμμήν». Η μεθοδολογία του «γραμμήν επί γραμμήν» είναι η μεθοδολογία της δοκιμασίας της όψιμης βροχής. Είναι η μεθοδολογία των εσχάτων ημερών, και οι αλήθειες που αναγνωρίζονται και εδραιώνονται διά της μεθοδολογίας αυτής κατά τις έσχατες ημέρες είναι εκείνες που εκκαθαρίζουν ή καθαρίζουν τους υιούς του Λευί κατά τη σφράγιση των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων.
Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.
Τίνα θέλει διδάξει γνώσιν; και τίνα θέλει κάμει να εννοήσει διδασκαλίαν; εκείνους που απογαλακτίσθηκαν από το γάλα και αποσπάσθηκαν από τους μαστούς. Διότι πρέπει να είναι προσταγή επί προσταγής, προσταγή επί προσταγής· γραμμή επί γραμμής, γραμμή επί γραμμής· εδώ ολίγον και εκεί ολίγον· επειδή με τραυλίζοντα χείλη και με άλλη γλώσσα θέλει μιλήσει προς τούτον τον λαόν. Προς τους οποίους είπε, Τούτο είναι η ανάπαυσις, με την οποία μπορείτε να αναπαύσετε τον κεκοπιασμένον· και τούτο είναι η αναζωογόνησις· όμως δεν ηθέλησαν να ακούσουν. Αλλά ο λόγος του Κυρίου ήτο προς αυτούς προσταγή επί προσταγής, προσταγή επί προσταγής· γραμμή επί γραμμής, γραμμή επί γραμμής· εδώ ολίγον και εκεί ολίγον· διά να υπάγουν, και να πέσουν προς τα οπίσω, και να συντριφθούν, και να παγιδευθούν, και να πιασθούν. Ησαΐας 28:9–13.
The next verse in Isaiah addresses the scornful men that rule the people of Jerusalem. For those scornful men, the “rest and the refreshing” (the latter rain), which they refused to “hear,” is what causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” That test was presented to them from another tongue, for Elijah, John the Baptist and William Miller were not trained in the theological schools of their respective histories. The latter rain message that tests Laodicean Adventism, is the message that is produced by the application of “line upon line.”
Το επόμενο εδάφιο στον Ησαΐα απευθύνεται προς τους χλευαστές άνδρες που εξουσιάζουν τον λαό της Ιερουσαλήμ. Για εκείνους τους χλευαστές άνδρες, η «ανάπαυση και η αναψυχή» (η όψιμη βροχή), την οποία αρνήθηκαν να «ακούσουν», είναι εκείνο που τους κάνει να «υπάγωσι, και να πέσωσι προς τα οπίσω, και να συντριφθώσι, και να παγιδευθώσι, και να συλληφθώσι». Αυτή η δοκιμασία παρουσιάσθηκε σε αυτούς «με άλλην γλώσσαν», διότι ο Ηλίας, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής και ο Γουίλλιαμ Μίλλερ δεν είχαν εκπαιδευθεί στις θεολογικές σχολές των αντίστοιχων ιστορικών τους περιόδων. Το μήνυμα της όψιμης βροχής, το οποίο δοκιμάζει τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό, είναι το μήνυμα που παράγεται μέσω της εφαρμογής του «γραμμήν επί γραμμήν».
When the first three and a half years of the week in which Christ confirmed the covenant is laid over the second three and a half years, we find prophetic light that clarifies any seeming inconsistencies that might arise in an inquiring mind. The week was when the Messenger of the Covenant was to confirm the covenant, and a biblical covenant must be confirmed with blood. The baptism and crucifixion of Christ and the stoning of Stephen all identify blood. Both lines represent the blood of the covenant, and those lines are confirming the covenant.
Όταν τα πρώτα τριάμισι έτη της εβδομάδος κατά την οποία ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη τεθούν επάνω στα δεύτερα τριάμισι έτη, βρίσκουμε προφητικό φως που διασαφηνίζει κάθε φαινομενική ασυνέπεια η οποία θα μπορούσε να ανακύψει σε έναν ερευνητικό νου. Η εβδομάδα ήταν ο καιρός κατά τον οποίο ο Άγγελος της Διαθήκης επρόκειτο να επικυρώσει τη διαθήκη, και μία βιβλική διαθήκη πρέπει να επικυρωθεί με αίμα. Το βάπτισμα και η σταύρωση του Χριστού και ο λιθοβολισμός του Στεφάνου όλα υποδεικνύουν αίμα. Και οι δύο γραμμές αντιπροσωπεύουν το αίμα της διαθήκης, και αυτές οι γραμμές επικυρώνουν τη διαθήκη.
When brought together “line upon line,” the baptism and crucifixion are the first waymark, and the crucifixion and stoning of Stephen are the last waymark. When brought together into one line we find the cross and Michael standing up at the death of Stephen as two witnesses of the Jews sealing their rejection of the gospel. The death of Christ, is also the death of His disciple Stephen, which is Passover when the two lines are combined. Three days later Christ is resurrected as the First Fruit offering.
Όταν τεθούν μαζί «εντολή επί εντολήν», το βάπτισμα και η σταύρωση αποτελούν το πρώτο ορόσημο, και η σταύρωση και ο λιθοβολισμός του Στεφάνου αποτελούν το τελευταίο ορόσημο. Όταν τεθούν μαζί σε μία γραμμή, βρίσκουμε τον σταυρό και τον Μιχαήλ να εγείρεται κατά τον θάνατο του Στεφάνου ως δύο μάρτυρες της σφραγίσεως από τους Ιουδαίους της απορρίψεώς τους του ευαγγελίου. Ο θάνατος του Χριστού είναι επίσης ο θάνατος του μαθητή Του, του Στεφάνου, πράγμα το οποίο είναι το Πάσχα όταν οι δύο γραμμές συνδυάζονται. Τρεις ημέρες αργότερα ο Χριστός ανασταίνεται ως η προσφορά των Πρωτογεννημάτων.
But now is Christ risen from the dead, and become the first fruits of them that slept. 1 Corinthians 15:20.
Νυνὶ δὲ ὁ Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο. Α΄ Κορινθίους 15:20.
In between Passover and the feast of First Fruits on the third day is the beginning of the feast of Unleavened Bread. Unleavened bread does not “rise”, and Christ did not rise on the second day, He rose on the third day. Christ and Stephen die together in the “line upon line” application, but Stephen is resurrected after Christ for there is an order to the first fruit resurrection.
Ανάμεσα στο Πάσχα και την εορτή των Πρωτογεννημάτων κατά την τρίτη ημέρα βρίσκεται η έναρξη της εορτής των Αζύμων. Ο άζυμος άρτος δεν «ανέρχεται», και ο Χριστός δεν ανέστη κατά τη δεύτερη ημέρα· ανέστη κατά την τρίτη ημέρα. Ο Χριστός και ο Στέφανος αποθνήσκουν μαζί στην εφαρμογή του «γραμμή επί γραμμής», αλλά ο Στέφανος ανασταίνεται μετά τον Χριστό, διότι υπάρχει τάξη στην ανάσταση των πρωτογεννημάτων.
But every man in his own order: Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:22.
Πλην, έκαστος κατά την ιδίαν αυτού τάξιν· ο Χριστός ως απαρχή· έπειτα όσοι είναι του Χριστού, κατά την παρουσίαν αυτού. Α΄ Κορινθίους 15:22.
The Spring feasts cannot be separated from each other, for they are directly related to one another. In this sense, Pentecost represents the soon-coming Sunday law, when there will be a repetition of the pouring out of the Holy Spirit, and the second voice of Revelation chapter eighteen will then call those that do not currently know the gospel, to come out of Babylon. The word “Babylon,” is based upon the word, “Babel,” which means confusion, for it was in the fall of Babel that God confused the languages, and it was at Pentecost that God reverses the confusion of the languages in order to carry the gospel to the world. Thus Pentecost and the Sunday law align.
Οι ανοιξιάτικες εορτές δεν μπορούν να διαχωριστούν η μία από την άλλη, διότι συνδέονται άμεσα μεταξύ τους. Υπό αυτή την έννοια, η Πεντηκοστή αντιπροσωπεύει τον επικείμενο νόμο της Κυριακής, όταν θα υπάρξει επανάληψη της εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος, και τότε η δεύτερη φωνή του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως θα καλέσει εκείνους που επί του παρόντος δεν γνωρίζουν το ευαγγέλιο να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα. Η λέξη «Βαβυλών» βασίζεται στη λέξη «Βαβέλ», η οποία σημαίνει σύγχυση, διότι κατά την πτώση της Βαβέλ ο Θεός συνέχεε τις γλώσσες, και κατά την Πεντηκοστή ο Θεός αναστρέφει τη σύγχυση των γλωσσών, ώστε να μεταφερθεί το ευαγγέλιο στον κόσμο. Έτσι, η Πεντηκοστή και ο νόμος της Κυριακής ευθυγραμμίζονται.
At Pentecost the gift of languages was given to the disciples, but their message then was still restricted to the Jews. When both lines are brought together Pentecost occurs in the year 34, when Stephen was stoned and the gospel was then carried to those who do not currently know the gospel.
Κατά την Πεντηκοστή το χάρισμα των γλωσσών δόθηκε στους μαθητές, αλλά το μήνυμά τους τότε ήταν ακόμη περιορισμένο στους Ιουδαίους. Όταν και οι δύο γραμμές συνδυάζονται, η Πεντηκοστή τοποθετείται στο έτος 34, όταν ο Στέφανος λιθοβολήθηκε και το ευαγγέλιο μεταφέρθηκε τότε σε εκείνους που επί του παρόντος δεν γνωρίζουν το ευαγγέλιο.
Stephen represents those who are resurrected “at His coming,” but who have died with Him. The First Fruit offering marks the resurrection of Christ on the third day, and it also marks the beginning of the Feast of Weeks, which is also the feast of Pentecost, and which commemorates the giving of the Ten Commandments at Sinai.
Ο Στέφανος αντιπροσωπεύει εκείνους που ανασταίνονται «κατά την παρουσίαν Αυτού», αλλά οι οποίοι έχουν πεθάνει μαζί Του. Η προσφορά της Απαρχής σηματοδοτεί την ανάσταση του Χριστού κατά την τρίτη ημέρα, και επίσης σηματοδοτεί την έναρξη της Εορτής των Εβδομάδων, η οποία είναι επίσης η εορτή της Πεντηκοστής, και η οποία τιμά εις ανάμνησιν τη δόση των Δέκα Εντολών στο Σινά.
October 22, 1844, aligns with the cross, for among other proofs Sister White aligns the disappointment of the disciples after the cross with the disappointment that followed October 22, 1844. Both the cross and October 22, 1844, prefigure the soon-coming Sunday law. Pentecost also typifies the soon coming Sunday law, but Pentecost came fifty-two days after the cross. The cross, which was typified by Passover, ushers in a series of feasts which commemorate the old paths of ancient Israel from the night the angel of death passed over Egypt, through to the giving of the law. Though the feasts possess their own distinctions, they are inseparably linked to each other. It is therefore accurate to apply the complete fifty-two days from Passover to Pentecost as one singular waymark.
Η 22α Οκτωβρίου 1844 ευθυγραμμίζεται με τον σταυρό, διότι, μεταξύ άλλων αποδείξεων, η Αδελφή White ευθυγραμμίζει την απογοήτευση των μαθητών μετά τον σταυρό με την απογοήτευση που ακολούθησε την 22α Οκτωβρίου 1844. Τόσο ο σταυρός όσο και η 22α Οκτωβρίου 1844 προεικονίζουν τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής. Η Πεντηκοστή επίσης προτυπώνει τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής, αλλά η Πεντηκοστή ήλθε πενήντα δύο ημέρες μετά τον σταυρό. Ο σταυρός, ο οποίος προτυπωνόταν από το Πάσχα, εισάγει μια σειρά εορτών που μνημονεύουν τις αρχαίες οδούς του αρχαίου Ισραήλ από τη νύκτα κατά την οποία ο άγγελος του θανάτου προσπέρασε την Αίγυπτο, έως και τη δόση του νόμου. Μολονότι οι εορτές έχουν τις δικές τους διακρίσεις, είναι αδιαχώριστα συνδεδεμένες μεταξύ τους. Είναι, επομένως, ακριβές να εφαρμοσθούν οι πλήρεις πενήντα δύο ημέρες από το Πάσχα έως την Πεντηκοστή ως ένα ενιαίο ορόσημο.
For this reason, the cross, the death of Stephen, and Pentecost all prefigure the soon coming Sunday law, when the progressive executive judgment upon Modern Babylon begins, as the second voice of Revelation chapter eighteen begins to call God’s other flock out of Babylon. It is at that waymark that the executive judgment upon Jerusalem arrived, though God in His mercy deferred the actual destruction of the temple and city nearly forty years after the cross to the year 70. The destruction of ancient Jerusalem represents the beginning of the progressive executive judgment that begins in the United States when “national apostasy is followed by national ruin.”
Διὰ τοῦτο, ὁ σταυρός, ὁ θάνατος τοῦ Στεφάνου καὶ ἡ Πεντηκοστή προεικονίζουν ὅλα τὸν προσεχῶς ἐρχόμενον κυριακὸν νόμον, ὅτε ἀρχίζει ἡ προοδευτικὴ ἐκτελεστικὴ κρίσις ἐπὶ τῆς Συγχρόνου Βαβυλῶνος, καθὼς ἡ δευτέρα φωνὴ τοῦ δεκάτου ὀγδόου κεφαλαίου τῆς Ἀποκαλύψεως ἀρχίζει νὰ καλῇ τὸ ἄλλο ποίμνιον τοῦ Θεοῦ ἐκ τῆς Βαβυλῶνος. Εἶναι εἰς ἐκεῖνον τὸν ὁροδείκτην ποὺ ἔφθασε ἡ ἐκτελεστικὴ κρίσις ἐπὶ τῆς Ἱερουσαλήμ, μολονότι ὁ Θεὸς, ἐν τῷ ἐλέει Αὐτοῦ, ἀνέβαλε τὴν πραγματικὴν καταστροφὴν τοῦ ναοῦ καὶ τῆς πόλεως σχεδὸν τεσσαράκοντα ἔτη μετὰ τὸν σταυρὸν, ἕως τοῦ ἔτους 70. Ἡ καταστροφὴ τῆς ἀρχαίας Ἱερουσαλήμ ἀντιπροσωπεύει τὴν ἀρχὴν τῆς προοδευτικῆς ἐκτελεστικῆς κρίσεως, ἥτις ἀρχίζει εἰς τὰς Ἡνωμένας Πολιτείας ὅταν «ἡ ἐθνικὴ ἀποστασία ἀκολουθεῖται ἀπὸ ἐθνικὴν καταστροφήν».
Truth is established upon the testimony of two, and in the two lines of three and a half years that Christ confirmed the covenant we find two witnesses of a death and resurrection that is associated with the history that identifies the soon-coming Sunday law. That Sunday law in Revelation chapter eleven, is identified as the “hour of the great earthquake.” That “hour” is directly connected to two witnesses that gave a testimony of three and a half years. Their testimony ends with their death and resurrection.
Η αλήθεια εδραιώνεται επάνω στη μαρτυρία δύο, και στις δύο περιόδους των τριάμισι ετών κατά τις οποίες ο Χριστός επικύρωσε τη διαθήκη βρίσκουμε δύο μάρτυρες ενός θανάτου και μιας αναστάσεως, η οποία συνδέεται με την ιστορία που προσδιορίζει τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Εκείνος ο νόμος της Κυριακής, στην Αποκάλυψη κεφάλαιο ένδεκα, προσδιορίζεται ως η «ώρα του μεγάλου σεισμού». Εκείνη η «ώρα» συνδέεται άμεσα με δύο μάρτυρες που έδωσαν μια μαρτυρία τριάμισι ετών. Η μαρτυρία τους τελειώνει με τον θάνατο και την ανάστασή τους.
Their testimony of three and a half years, followed by their death and resurrection has been represented by the death and resurrection of both Jesus and Stephen, for “line upon line,” Stephen is represented as being resurrected with Christ. In the feast of First Fruits, two primary offerings were presented.
Η μαρτυρία τους των τριάμισι ετών, ακολουθούμενη από τον θάνατο και την ανάστασή τους, έχει παρασταθεί μέσω του θανάτου και της αναστάσεως τόσο του Ιησού όσο και του Στεφάνου, διότι «γραμμή επί γραμμής», ο Στέφανος παριστάνεται ως συνανασταινόμενος με τον Χριστό. Στην εορτή των Πρωτογεννημάτων, προσφέρονταν δύο κύριες προσφορές.
One was a lamb without blemish, and the other an offering of barley. The barley represented the crop to follow, and the lamb represented Christ. Christ was resurrected on the third day, and Stephen represented those that follow, and the barley represented the crop that was to follow. The two witnesses in Revelation eleven testified for three and a half years, after which they were then slain and then were resurrected three and a half days later. Those two witnesses had been typified by Christ, who was the First Fruits, for they represent the one hundred and forty-four thousand, who are also first fruits.
Το ένα ήταν ένας αμνός άμωμος, και το άλλο μια προσφορά κριθής. Η κριθὴ αντιπροσώπευε τον θερισμό που θα ακολουθούσε, και ο αμνός αντιπροσώπευε τον Χριστό. Ο Χριστός αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, και ο Στέφανος αντιπροσώπευε εκείνους που ακολουθούν, και η κριθὴ αντιπροσώπευε τον θερισμό που επρόκειτο να ακολουθήσει. Οι δύο μάρτυρες στην Αποκάλυψη ένδεκα έδωσαν τη μαρτυρία τους επί τριάμισι έτη, έπειτα εφονεύθησαν και κατόπιν αναστήθηκαν τριάμισι ημέρες αργότερα. Οι δύο εκείνοι μάρτυρες είχαν προτυπωθεί από τον Χριστό, ο οποίος ήταν οι Απαρχές, διότι αντιπροσωπεύουν τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, οι οποίες είναι επίσης απαρχές.
And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.
Καὶ εἶδον, καὶ ἰδού, Ἀρνίον ἱστάμενον ἐπὶ τὸ ὄρος Σιών, καὶ μετ’ αὐτοῦ ἑκατὸν τεσσεράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ἔχοντες τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ γεγραμμένον ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν. Καὶ ἤκουσα φωνὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, ὡς φωνὴν ὑδάτων πολλῶν, καὶ ὡς φωνὴν βροντῆς μεγάλης· καὶ ἤκουσα φωνὴν κιθαρωδῶν κιθαριζόντων ἐν ταῖς κιθάραις αὐτῶν· καὶ ᾖδον ὡς ᾠδὴν καινὴν ἐνώπιον τοῦ θρόνου, καὶ ἐνώπιον τῶν τεσσάρων ζῴων καὶ τῶν πρεσβυτέρων· καὶ οὐδεὶς ἐδύνατο νὰ μάθῃ τὴν ᾠδὴν εἰ μὴ αἱ ἑκατὸν τεσσεράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, οἱ ἠγορασμένοι ἀπὸ τῆς γῆς. Οὗτοί εἰσιν οἱ μὴ μολυνθέντες μετὰ γυναικῶν, διότι εἶναι παρθένοι. Οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκολουθοῦντες τῷ Ἀρνίῳ ὅπου ἂν ὑπάγῃ. Οὗτοι ἠγοράσθησαν ἐκ μέσου τῶν ἀνθρώπων, ἀπαρχὴ τῷ Θεῷ καὶ τῷ Ἀρνίῳ. Καὶ ἐν τῷ στόματι αὐτῶν δὲν εὑρέθη δόλος· διότι εἶναι ἄμωμοι ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ. Ἀποκάλυψις 14:1–5.
The barley offering on the feast of First Fruits represented the crop that was to follow, and Stephen in the year 34, followed Christ’s death in the year 31, though “line upon line,” they died at the same waymark. In relation to the first fruit offerings, Christ was the lamb that was slain and Stephen was the barley. According to Paul “Christ” is “the first fruits of them that slept,” and then “afterward they that are Christ’s at his coming.” The one hundred and forty-four thousand are first fruits, and they are those “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”
Η προσφορά του κριθαριού κατά την εορτή των Πρωτογεννημάτων αντιπροσώπευε τη συγκομιδή που επρόκειτο να ακολουθήσει, και ο Στέφανος, κατά το έτος 34, ακολούθησε τον θάνατο του Χριστού κατά το έτος 31, μολονότι «γραμμή επί γραμμήν», απέθαναν στο ίδιο ορόσημο. Σε σχέση με τις προσφορές των πρωτογεννημάτων, ο Χριστός ήταν ο αμνός που εσφάγη και ο Στέφανος ήταν το κριθάρι. Σύμφωνα με τον Παύλο, «ο Χριστός» είναι «η απαρχή των κεκοιμημένων», και έπειτα «όσοι είναι του Χριστού κατά την παρουσίαν αυτού». Οι εκατόν τεσσαράκοντα τέσσερις χιλιάδες είναι απαρχές, και είναι εκείνοι «οίτινες ακολουθούσι το Αρνίον όπου αν υπάγη».
In the “hour” of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven, the two witnesses that have prophesied for three and a half years, only to be slain and lie in the streets for three and a half days, are resurrected. They are those represented by Stephen who prophetically was resurrected with Jesus, but also after Jesus. They are therefore resurrected “three and a half days,” after they are murdered by the beast that ascended from the bottomless pit. The same “hour,” that they are resurrected they ascend to heaven as an ensign. The process of their resurrection and ascension is carefully outlined in God’s prophetic Word, and it includes that they were typified by the literal death of Stephen, thus representing a spiritual death that is accomplished upon the two witnesses as they are transformed from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.
Κατά την «ώρα» του «μεγάλου σεισμού» του ενδεκάτου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, οι δύο μάρτυρες που προεφήτευσαν επί τριάμισι έτη, μόνον για να φονευθούν και να κείνται στις οδούς επί τριάμισι ημέρες, ανασταίνονται. Είναι εκείνοι που παριστάνονται από τον Στέφανο, ο οποίος προφητικώς αναστήθηκε μαζί με τον Ιησού, αλλά και μετά τον Ιησού. Ως εκ τούτου, ανασταίνονται «τρεισήμισι ημέρες» αφού φονευθούν από το θηρίο που ανέβηκε από την άβυσσο. Κατά την ίδια «ώρα» κατά την οποία ανασταίνονται, αναβαίνουν στον ουρανό ως σημείο. Η διαδικασία της αναστάσεως και της αναλήψεώς τους εκτίθεται με προσοχή στον προφητικό Λόγο του Θεού, και περιλαμβάνει το ότι προτυπώθηκαν από τον κατά γράμμα θάνατο του Στεφάνου, εκπροσωπώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο έναν πνευματικό θάνατο που επιτελείται επί των δύο μαρτύρων καθώς μεταμορφώνονται από το κίνημα της Λαοδικείας του τρίτου αγγέλου στο Φιλαδελφικό κίνημα του τρίτου αγγέλου.
We will continue this study in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.
“One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.
«Ένα πράγμα είναι βέβαιο: εκείνοι οι Αντβεντιστές της Εβδόμης Ημέρας οι οποίοι λαμβάνουν τη θέση τους υπό τη σημαία του Σατανά, θα απαρνηθούν πρώτα την πίστη τους στις προειδοποιήσεις και τους ελέγχους που περιέχονται στις Μαρτυρίες του Πνεύματος του Θεού.
“The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.
«Η κλήση προς μεγαλύτερο αγιασμό και αγιότερη υπηρεσία απευθύνεται τώρα και θα συνεχίσει να απευθύνεται. Μερικοί από εκείνους που τώρα εκφράζουν τις υποβολές του Σατανά θα συνέλθουν. Υπάρχουν πρόσωπα σε σπουδαίες θέσεις εμπιστοσύνης που δεν κατανοούν την αλήθεια για τον παρόντα καιρό. Προς αυτούς πρέπει να δοθεί το μήνυμα. Εάν το δεχθούν, ο Χριστός θα τους αποδεχθεί και θα τους καταστήσει συνεργούς μαζί του. Αλλά εάν αρνηθούν να ακούσουν το μήνυμα, θα λάβουν τη θέση τους κάτω από τη μαύρη σημαία του Άρχοντα του Σκότους.»
“I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.
«Έχω λάβει την εντολή να πω ότι η πολύτιμη αλήθεια για τον καιρό αυτόν ανοίγεται ολοένα και σαφέστερα στον ανθρώπινο νου. Κατά ιδιαίτερη έννοια, άνδρες και γυναίκες πρέπει να τρώγουν τη σάρκα του Χριστού και να πίνουν το αίμα Του. Θα υπάρξει ανάπτυξη της κατανόησης, διότι η αλήθεια είναι δεκτική αδιάκοπης διεύρυνσης. Ο θείος εισηγητής της αλήθειας θα έλθει σε εγγύτερη και ολοένα εγγύτερη κοινωνία με εκείνους που εξακολουθούν να Τον γνωρίζουν. Καθώς ο λαός του Θεού δέχεται τον λόγο Του ως τον άρτο του ουρανού, θα γνωρίσει ότι οι έξοδοί Του είναι ετοιμασμένες ως η αυγή. Θα λάβει πνευματική δύναμη, όπως το σώμα λαμβάνει σωματική δύναμη όταν τρώγεται τροφή.»
“We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.
Δεν κατανοούμε ούτε κατά το ήμισυ το σχέδιο του Κυρίου καθώς έλαβε τα τέκνα του Ισραήλ από την αιγυπτιακή δουλεία και τα οδήγησε διαμέσου της ερήμου στη Χαναάν.
“As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.
«Καθώς συνάγουμε τις θείες ακτίνες που λάμπουν από το ευαγγέλιο, θα αποκτήσουμε σαφέστερη αντίληψη της Ιουδαϊκής οικονομίας και βαθύτερη εκτίμηση των σπουδαίων αληθειών της. Η διερεύνησή μας της αλήθειας είναι ακόμη ατελής. Έχουμε συγκεντρώσει μόνο λίγες ακτίνες φωτός. Εκείνοι που δεν είναι καθημερινοί σπουδαστές του Λόγου δεν θα επιλύσουν τα προβλήματα της Ιουδαϊκής οικονομίας. Δεν θα κατανοήσουν τις αλήθειες που διδάχθηκαν μέσω της υπηρεσίας του ναού. Το έργο του Θεού παρεμποδίζεται από μια κοσμική κατανόηση του μεγάλου σχεδίου Του. Η μέλλουσα ζωή θα αποκαλύψει το νόημα των νόμων που ο Χριστός, περιβεβλημένος με τον στύλο της νεφέλης, έδωσε στον λαό Του». Spalding and Magan, 305, 306.