Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν έξι

Η ανακριτική κρίση των ζώντων άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και η εκτελεστική κρίση αρχίζει με τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής. Αυτές οι δύο περίοδοι κρίσεως αντιπροσωπεύουν το έργο του αγγελιοφόρου που προετοιμάζει την οδό για τον τρίτο Αγγελιοφόρο της Διαθήκης και για τον τρίτο Ηλία, πράγμα που αποτελεί την ολοκλήρωση του αγγελιοφόρου Ηλία, ο οποίος άρχισε στη Μιλλεριτική ιστορία.

Στον Χριστό, ως εκπλήρωση του Αγγελιοφόρου της Διαθήκης, καθάρισε δύο φορές τον κυριολεκτικό επίγειο ναό, ο οποίος προεικόνιζε το σώμα Του και τον πνευματικό Του ναό. Ο κυριολεκτικός επίγειος ναός Του άρχισε ως ο ναός της Σκηνής του μαρτυρίου στην έρημο, έπειτα ως ο ναός του Σολομώντος, κατόπιν ως ο ναός που ανοικοδομήθηκε μετά τα εβδομήντα έτη της αιχμαλωσίας στη Βαβυλώνα, και ο ίδιος εκείνος ναός ύστερα από ένα έργο ανακαίνισης σαράντα έξι ετών που εκτελέσθηκε από τον Ηρώδη.

Η σωματική παρουσία του Θεού ευλόγησε τη Σκηνή του Μαρτυρίου και τον ναό του Σολομώντος, όχι όμως τον ναό που ανοικοδομήθηκε μετά την αιχμαλωσία· αλλ’ εκείνος ο ανακαινισμένος ναός ευλογήθηκε από τη σωματική παρουσία του Χριστού. Στην ιστορία του ανακαινισμένου ναού του Ηρώδη, ο Χριστός δύο φορές καθάρισε τον ναό σε εκπλήρωση του τρίτου κεφαλαίου του Μαλαχία. Κατά τον πρώτο καθαρισμό, ο Χριστός προσδιόρισε τον ναό ως οίκο του Πατρός Του, ενώ κατά τον τελευταίο καθαρισμό του ναού ο Χριστός τον προσδιόρισε ως οίκο των Ιουδαίων.

Στην ιστορία των Μιλλεριτών ο Χριστός ανήγειρε πνευματικό ναό μέσα σε σαράντα έξι έτη, από το 1798 έως το 1844. Στις 22 Οκτωβρίου 1844, σε εκπλήρωση του τρίτου κεφαλαίου του Μαλαχία, ήλθε αιφνιδίως στον ναό Του, καθαρίζοντας έτσι τις μωρές παρθένους. Κατόπιν ήλθε ως ο τρίτος άγγελος για να επιτελέσει τον δεύτερο και τελικό καθαρισμό, αλλά, όπως και κατά την αρχή του αρχαίου Ισραήλ, ο σύγχρονος Ισραήλ στερούνταν της πίστεως που ήταν αναγκαία για να ολοκληρωθεί το έργο.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ο Χριστός επέστρεψε για να επιτελέσει τον δεύτερο καθαρισμό του ναού, ο οποίος επιτελείται όταν οι μωρές παρθένες εκκαθαρίζονται κατά τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής, όταν αφυπνίζονται στην πραγματικότητα ότι δεν κατανοούν την αύξηση της γνώσεως που αποσφραγίσθηκε το 1989. Αυτή η αύξηση της γνώσεως αντιπροσωπεύει το μήνυμα της όψιμης βροχής, το οποίο είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, όταν τοποθετείται στο πλαίσιο της παραβολής των δέκα παρθένων. Το μήνυμα των τελευταίων έξι εδαφίων του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, το οποίο αποσφραγίσθηκε κατά τον καιρό του τέλους το 1989, παριστάνεται στο εδάφιο σαράντα τέσσερα αυτών των εδαφίων ως «αγγελίαι εξ ανατολών και εκ βορρά».

Το μήνυμα της όψιμης βροχής είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, και είναι το μήνυμα της ανατολής και του βορρά. Η ανατολή και ο βορράς αντιπροσωπεύουν αντιστοίχως το Ισλάμ και τον παπισμό, και, ως μήνυμα, αντιπροσωπεύουν το μήνυμα που παραποιείται από τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό μεταξύ της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και του προσεχώς ερχόμενου νόμου της Κυριακής. Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 αντιπροσωπεύει το Ισλάμ (την ανατολή), και ο νόμος της Κυριακής αντιπροσωπεύει το χάραγμα του θηρίου (τον βορρά).

Το νεκροκρέβατο του Λαοδικειανού Αντβεντισμού παριστάνεται μεταξύ εκείνων των δύο οροσήμων, όπως προτυπώνεται από τον θάνατο του ανυπάκουου προφήτη μεταξύ της όνου και του λέοντος. Το νεκροκρέβατο για εκείνους που αποδέχονται το χάραγμα του θηρίου παριστάνεται από τις «ειδήσεις εκ της ανατολής και εκ του βορρά», οι οποίες εξοργίζουν την παπική εξουσία και θέτουν σε κίνηση τον τελικό διωγμό του λαού του Θεού. Το μήνυμα εκείνο αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και επίσης όταν το Ισλάμ του τρίτου Ουαί αιφνιδίως πλήττει. Εκείνη η απροσδόκητη επίθεση επιφέρει εθνική καταστροφή και εξοργίζει τα έθνη, παρέχοντας έτσι την οικονομική και πολιτική ώθηση για να συναχθούν όλα τα έθνη μαζί εναντίον του Ισλάμ, υπό την αιγίδα της τριπλής ενώσεως του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου.

Στην ιστορία που αντιπροσωπεύεται από τον τρίτο Ηλία, το μήνυμα που προσδιορίζει το τρίτο Οὐαί πληροφορεί τον δράκοντα, το θηρίο και τον ψευδοπροφήτη ότι το Ισλάμ είναι το όργανο της κρίσεως το οποίο χρησιμοποιεί ο Θεός για να τιμωρήσει τους ανθρώπους για τη λατρεία του παπικού σημείου εξουσίας. Όπως συμβαίνει με τις τρεις Ρώμες, τις τρεις Βαβυλώνες, τους τρεις Ηλίες και τους τρεις αγγελιοφόρους που προετοιμάζουν την οδό, έτσι και το τρίτο Οὐαί εδραιώνεται μέσω της τριπλής εφαρμογής των τριών Οὐαί.

Η αδελφή White ενέκρινε βαθύτατα το βιβλίο του Smith, Daniel and Revelation, υποδεικνύοντας ότι κάθε Αντβεντιστής της Εβδόμης Ημέρας θα έπρεπε να κατέχει το βιβλίο, αν και δεν το διατύπωσε τόσο άμεσα όσο μόλις το έγραψα εγώ· όμως το γεγονός αυτό περιέχεται στην έγκρισή της.

Το βιβλίο, το οποίο απέρριψαν επίσης εκείνοι που απέρριψαν τη Μιλλεριτική άποψη περί «του καθημερινού» στο βιβλίο του Δανιήλ, προσδιορίστηκε ως «το βοηθητικό χέρι του Θεού». Εφόσον στον λαό του Θεού έχει ανατεθεί η ευθύνη να διακινεί τα βιβλία που μνημονεύονται στο προηγούμενο παράθεμα, αυτό σημαίνει ότι ο λαός του Θεού θα έπρεπε να κατέχει και το ίδιο το βιβλίο. Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε το επίκεντρο της επιθέσεως εκείνων που προωθούσαν τη «νέα» άποψη περί «του καθημερινού» στο βιβλίο του Δανιήλ, διότι ήταν το βιβλίο το οποίο επιθυμούσαν να ξαναγράψουν και να αφαιρέσουν από αυτό τη σωστή άποψη περί «του καθημερινού».

Όταν η αδελφή White αναφερόταν στους δύο κύριους ηγέτες της ανταρσίας σχετικά με «το παντοτινό» στο βιβλίο του Δανιήλ, συχνά επισήμαινε ότι αυτοί (ο Prescott και ο Daniells) δεν είχαν την ικανότητα να «συλλογίζονται από το αίτιο προς το αποτέλεσμα». Οι ιστορικοί αναθεωρητές των Λαοδικέων Αντβεντιστών φαίνεται να αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα.

Οι ηγετικοί άνδρες, οι οποίοι σε όλη την ιστορία της αποστασίας από το 1888 και έπειτα, είχαν σε κάποιο σημείο της προσωπικής τους εμπειρίας αποδεχθεί την ψευδή διδασκαλία περί «του καθημερινού». Η αποστασία τους ήταν το «αποτέλεσμα», και η εσφαλμένη κατανόηση περί «του καθημερινού» ήταν η «αιτία». Οι αναθεωρητές Λαοδικείς Αντβεντιστές οδηγούν τους αμαθείς να πιστεύουν ότι αυτοί ακριβώς οι ιστορικοί αποστάτες της Αντβεντιστικής ιστορίας στην πραγματικότητα δεν βρίσκονταν σε αποστασία, μολονότι η αναθεωρημένη μαρτυρία τους δεν υποστηρίζεται ποτέ από τη μαρτυρία της Βίβλου και του Πνεύματος της Προφητείας. Επειδή δεν θεωρούν το «αποτέλεσμα» ως αποστασία, αποκλείουν τη δυνατότητα να αναζητηθεί η «αιτία».

Ο λαός του Θεού πρέπει να αναγνωρίζει την ανταρσία, και όταν το πράττει, πρέπει να αναζητεί την αιτία. Κατόπιν πρέπει να θεραπεύει την αιτία. Στο ακόλουθο απόσπασμα η Αδελφή White σχολιάζει την ιστορία του Αχάν.

Οι ιστορίες ηγετών που έχουν αποστατήσει μέσα στον Αντβεντισμό μαρτυρούν το γεγονός ότι ένα από τα βήματα που σχεδόν πάντοτε παρατηρείται στην αποστασία τους είναι πως, σε κάποιο σημείο της προσωπικής τους εμπειρίας, αποδέχθηκαν την ψευδή άποψη περί «του καθημερινού». Τούτου λεχθέντος, το βιβλίο του Smith, μολονότι δεν είναι θεόπνευστο και περιέχει ορισμένα δογματικά προβλήματα, εξακολουθεί να προσφέρει μια εξαιρετική επισκόπηση της κατανόησης των πρωτοπόρων για τα κεφάλαια οκτώ και εννέα της Αποκάλυψης, όπου βλέπουμε να εκτίθεται η προφητική ιστορία των πρώτων έξι σαλπίγγων. Θα αναφερθούμε στο σχόλιο του Smith από το βιβλίο του, Daniel and Revelation, καθώς αρχίζουμε να εξετάζουμε την τριπλή εφαρμογή των τριών Αλλοίμονο.

Η αδελφή White μάς πληροφορεί ότι στον William Miller δόθηκε μεγάλο φως επάνω στο βιβλίο της Αποκάλυψης, αλλά η κατανόησή του των κεφαλαίων δεκατρία και δεκαέξι έως δεκαοκτώ ήταν εσφαλμένη, διότι βρισκόταν σε εσφαλμένο ιστορικό σημείο παρατήρησης για να διακρίνει ότι υπάρχουν τρεις, και όχι δύο, ερημωτικές δυνάμεις. Το μεγάλο του φως ήταν επάνω στα κεφάλαια δύο έως εννέα της Αποκάλυψης.

Ο Μίλλερ εξέθεσε την κατανόησή του περί των ἐκκλησιῶν, τῶν σφραγίδων, τῶν σαλπίγγων καὶ τῶν φιαλῶν ὡς ἀκολούθως.

Όπως ακριβώς ο τρίτος αγγελιοφόρος, ο οποίος προετοιμάζει την οδό για τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης, αντιπροσωπεύει την εσωτερική ιστορία της κρίσεως της εκκλησίας, σε αντίθεση προς τον τρίτο Ηλία, ο οποίος αντιπροσωπεύει μια εξωτερική ιστορία στην κρίση της σύγχρονης Βαβυλώνας, έτσι και η πρωτοποριακή κατανόηση των εκκλησιών και των σφραγίδων προσδιόριζε την ίδια εσωτερική-εξωτερική μαρτυρία.

Ο Uriah Smith περιέγραφε τη μιλλεριτική κατανόηση της εσωτερικής και εξωτερικής σχέσεως των εκκλησιών, και ο James White παρουσιάζει μια παρόμοια επισκόπηση υπό το πρίσμα παραλλήλων ιστοριών.

Μόλις παραθέσαμε τρεις από τους κύριους πρωτοπόρους της Μιλλεριτικής ιστορίας. Και οι τρεις προσκολλήθηκαν στην ορθή άποψη περί του «καθημερινού», και όλοι τους αποδέχονταν τη γενική θεώρηση των εκκλησιών, των σφραγίδων και των σαλπίγγων μέσα στο πλαίσιο της αλήθειας, το οποίο ο Μίλλερ οδηγήθηκε να κατανοήσει και να παρουσιάσει.

Την 11η Σεπτεμβρίου 2001, ο ισχυρός άγγελος του δέκατου ογδόου κεφαλαίου της Αποκάλυψης κατήλθε και άρχισε το έργο του να οδηγήσει εκείνους που θα δέχονταν και θα έτρωγαν τον Άρτο που μόλις είχε καταβεί από τον ουρανό πίσω στις «παλαιές τρίβους» του έκτου κεφαλαίου του Ιερεμία. Το Άλφα και το Ωμέγα χρειαζόταν εκείνους που ήταν πρόθυμοι να αγωνισθούν για να είναι μεταξύ των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, ώστε να δουν ότι εκείνο που Τον έφερε κάτω από τον ουρανό στις 11 Αυγούστου 1840 δεν ήταν απλώς μια εκπλήρωση μιας χρονικής προφητείας, αλλά η εκπλήρωση της χρονικής προφητείας του δευτέρου Ουαί. Χρειαζόταν ο λαός Του να ανακαλύψει εκ νέου τις παλαιές τρίβους της ιστορίας όπου είχε ανεγείρει τον ναό των Μιλλεριτών στα σαράντα έξι έτη από το 1798 έως το 1844.

Η ιστορία εκείνη είχε καλυφθεί με σκουπίδια και παραχαραγμένα νομίσματα και κοσμήματα. Η ιστορία εκείνη είχε συσκοτισθεί από ένα ψευδές θεμελιώδες μήνυμα, το οποίο είχε οικοδομηθεί επάνω στην άμμο και όχι επάνω στον Βράχο των Αιώνων. Ήταν στην ιστορία των Μιλλεριτών, την ιστορία όπου, όπως την περιγράφει ο Πέτρος, οι Μιλλερίτες, «οι ποτέ μη όντες λαός», αλλά έπειτα έγιναν «λαός Θεού», οι οποίοι είχαν εγερθεί και οικοδομηθεί ως «οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον». Ο Λέων της φυλής του Ιούδα κατέβηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και οδήγησε τον λαό Του των εσχάτων ημερών στο έργο του καθαρισμού του «ναού» της ιστορίας της εγέρσεως του ναού των Μιλλεριτών. Εκείνο το έργο είχε προτυπωθεί από μία προφητεία, η οποία προέλεγε ότι ο Κύριος θα ήγειρε έναν άνθρωπο ονόματι Ιωσίας (που σημαίνει θεμέλιο του Θεού).

Όταν ο Ιωσίας ανεδείχθη προς εκπλήρωση της προφητείας του ανυπάκουου προφήτη, άρχισε το έργο της αποκαταστάσεως του ναού, ο οποίος βρισκόταν σε αταξία. Κατά το έργο της επισκευής και του καθαρισμού ανεκαλύφθη «η κατάρα του Μωυσή» και, όταν ανεγνώσθη ενώπιον του Ιωσία, επέφερε τη μεταρρύθμιση του Ιωσία. Θα εξετάσουμε εκείνη την προφητεία, σε συνάρτηση με την εκ νέου ανακάλυψη των «επτά καιρών», μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001.

Θα αρχίσουμε εκείνη τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.