The investigative judgment of the living began on September 11, 2001, and the executive judgment begins at the soon-coming Sunday law. Those two periods of judgment represent the work of the messenger who prepares the way for the third Messenger of the Covenant, and the third Elijah, which is the ending of the Elijah messenger that began in Millerite history.
Η ανακριτική κρίση των ζώντων άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και η εκτελεστική κρίση αρχίζει με τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής. Αυτές οι δύο περίοδοι κρίσεως αντιπροσωπεύουν το έργο του αγγελιοφόρου που προετοιμάζει την οδό για τον τρίτο Αγγελιοφόρο της Διαθήκης και για τον τρίτο Ηλία, πράγμα που αποτελεί την ολοκλήρωση του αγγελιοφόρου Ηλία, ο οποίος άρχισε στη Μιλλεριτική ιστορία.
In Christ fulfillment of the Messenger of the Covenant He twice cleansed the literal earthly temple, which typified His body and His spiritual temple. His literal earthly temple began as the Tabernacle temple of the wilderness, then Solomon’s temple, then the temple which was rebuilt after the seventy years of captivity in Babylon, and that same temple after a forty-six year remodeling project carried out by Herod.
Στον Χριστό, ως εκπλήρωση του Αγγελιοφόρου της Διαθήκης, καθάρισε δύο φορές τον κυριολεκτικό επίγειο ναό, ο οποίος προεικόνιζε το σώμα Του και τον πνευματικό Του ναό. Ο κυριολεκτικός επίγειος ναός Του άρχισε ως ο ναός της Σκηνής του μαρτυρίου στην έρημο, έπειτα ως ο ναός του Σολομώντος, κατόπιν ως ο ναός που ανοικοδομήθηκε μετά τα εβδομήντα έτη της αιχμαλωσίας στη Βαβυλώνα, και ο ίδιος εκείνος ναός ύστερα από ένα έργο ανακαίνισης σαράντα έξι ετών που εκτελέσθηκε από τον Ηρώδη.
God’s physical presence blessed the Tabernacle temple and Solomon’s temple, but not the temple which was rebuilt after the captivity, but that remodeled temple was blessed by the physical presence of Christ. In the history of Herod’s remodeled temple, Christ twice cleansed the temple in fulfillment of Malachi chapter three. The first cleansing, Christ identified the temple as His father’s house, but at the last temple cleansing Christ identified it as the Jews’ house.
Η σωματική παρουσία του Θεού ευλόγησε τη Σκηνή του Μαρτυρίου και τον ναό του Σολομώντος, όχι όμως τον ναό που ανοικοδομήθηκε μετά την αιχμαλωσία· αλλ’ εκείνος ο ανακαινισμένος ναός ευλογήθηκε από τη σωματική παρουσία του Χριστού. Στην ιστορία του ανακαινισμένου ναού του Ηρώδη, ο Χριστός δύο φορές καθάρισε τον ναό σε εκπλήρωση του τρίτου κεφαλαίου του Μαλαχία. Κατά τον πρώτο καθαρισμό, ο Χριστός προσδιόρισε τον ναό ως οίκο του Πατρός Του, ενώ κατά τον τελευταίο καθαρισμό του ναού ο Χριστός τον προσδιόρισε ως οίκο των Ιουδαίων.
In the history of the Millerites Christ erected a spiritual temple in forty-six years from 1798 unto 1844. On October 22, 1844, in fulfillment of Malachi chapter three, He suddenly came to His temple, thus purging the foolish virgins. He then arrived as the third angel to accomplish the second and final cleansing, but as with the beginning of ancient Israel, modern Israel lacked the faith necessary to finish the work.
Στην ιστορία των Μιλλεριτών ο Χριστός ανήγειρε πνευματικό ναό μέσα σε σαράντα έξι έτη, από το 1798 έως το 1844. Στις 22 Οκτωβρίου 1844, σε εκπλήρωση του τρίτου κεφαλαίου του Μαλαχία, ήλθε αιφνιδίως στον ναό Του, καθαρίζοντας έτσι τις μωρές παρθένους. Κατόπιν ήλθε ως ο τρίτος άγγελος για να επιτελέσει τον δεύτερο και τελικό καθαρισμό, αλλά, όπως και κατά την αρχή του αρχαίου Ισραήλ, ο σύγχρονος Ισραήλ στερούνταν της πίστεως που ήταν αναγκαία για να ολοκληρωθεί το έργο.
On September 11, 2001, Christ returned to accomplish the second temple cleansing that is accomplished when the foolish virgins are purged at the soon-coming Sunday law, when they awaken to the reality that they do not understand the increase of knowledge that was unsealed in 1989. That increase of knowledge represents the latter rain message, which is the Midnight Cry message when placed in the context of the parable of the ten virgins. The message of the last six verses of Daniel eleven that was unsealed at the time of the end in 1989, is represented in verse forty-four of those verses as “tidings out of the east and out of the north.”
Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, ο Χριστός επέστρεψε για να επιτελέσει τον δεύτερο καθαρισμό του ναού, ο οποίος επιτελείται όταν οι μωρές παρθένες εκκαθαρίζονται κατά τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής, όταν αφυπνίζονται στην πραγματικότητα ότι δεν κατανοούν την αύξηση της γνώσεως που αποσφραγίσθηκε το 1989. Αυτή η αύξηση της γνώσεως αντιπροσωπεύει το μήνυμα της όψιμης βροχής, το οποίο είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, όταν τοποθετείται στο πλαίσιο της παραβολής των δέκα παρθένων. Το μήνυμα των τελευταίων έξι εδαφίων του ενδέκατου κεφαλαίου του Δανιήλ, το οποίο αποσφραγίσθηκε κατά τον καιρό του τέλους το 1989, παριστάνεται στο εδάφιο σαράντα τέσσερα αυτών των εδαφίων ως «αγγελίαι εξ ανατολών και εκ βορρά».
The message of the latter rain, is the message of the Midnight Cry and it is the message of the east and the north. The east and north represent Islam and the papacy respectively, and as a message they represent the message that is counterfeited by Laodicean Adventism between September 11, 2001 and the soon-coming Sunday law. September 11, 2001, represents Islam (the east), and the Sunday law represents the mark of the beast (the north).
Το μήνυμα της όψιμης βροχής είναι το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, και είναι το μήνυμα της ανατολής και του βορρά. Η ανατολή και ο βορράς αντιπροσωπεύουν αντιστοίχως το Ισλάμ και τον παπισμό, και, ως μήνυμα, αντιπροσωπεύουν το μήνυμα που παραποιείται από τον Λαοδικειακό Αντβεντισμό μεταξύ της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και του προσεχώς ερχόμενου νόμου της Κυριακής. Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 αντιπροσωπεύει το Ισλάμ (την ανατολή), και ο νόμος της Κυριακής αντιπροσωπεύει το χάραγμα του θηρίου (τον βορρά).
The deathbed for Laodicean Adventism is represented between those two waymarks, as typified by the disobedient prophet’s death between the ass and the lion. The deathbed for those who accept the mark of the beast is represented by the “tidings out of the east and the north” that enrages the papal power and initiates the final persecution of God’s people. That message begins at the soon coming Sunday law in the United States, which is where and also when Islam of the third Woe suddenly strikes. That unexpected attack produces national ruin, and angers the nations, thus providing the economic and political impetus to bring all nations together against Islam, under the auspices of the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.
Το νεκροκρέβατο του Λαοδικειανού Αντβεντισμού παριστάνεται μεταξύ εκείνων των δύο οροσήμων, όπως προτυπώνεται από τον θάνατο του ανυπάκουου προφήτη μεταξύ της όνου και του λέοντος. Το νεκροκρέβατο για εκείνους που αποδέχονται το χάραγμα του θηρίου παριστάνεται από τις «ειδήσεις εκ της ανατολής και εκ του βορρά», οι οποίες εξοργίζουν την παπική εξουσία και θέτουν σε κίνηση τον τελικό διωγμό του λαού του Θεού. Το μήνυμα εκείνο αρχίζει με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου και επίσης όταν το Ισλάμ του τρίτου Ουαί αιφνιδίως πλήττει. Εκείνη η απροσδόκητη επίθεση επιφέρει εθνική καταστροφή και εξοργίζει τα έθνη, παρέχοντας έτσι την οικονομική και πολιτική ώθηση για να συναχθούν όλα τα έθνη μαζί εναντίον του Ισλάμ, υπό την αιγίδα της τριπλής ενώσεως του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου.
In the history represented by the third Elijah, the message that identifies the third Woe, informs the dragon, the beast and the false prophet that Islam is the tool of judgment that God uses to punish men for the worship of the papal mark of authority. As with the three Rome’s, the three Babylon’s, the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way, the third Woe is established by the triple application of the three Woes.
Στην ιστορία που αντιπροσωπεύεται από τον τρίτο Ηλία, το μήνυμα που προσδιορίζει το τρίτο Οὐαί πληροφορεί τον δράκοντα, το θηρίο και τον ψευδοπροφήτη ότι το Ισλάμ είναι το όργανο της κρίσεως το οποίο χρησιμοποιεί ο Θεός για να τιμωρήσει τους ανθρώπους για τη λατρεία του παπικού σημείου εξουσίας. Όπως συμβαίνει με τις τρεις Ρώμες, τις τρεις Βαβυλώνες, τους τρεις Ηλίες και τους τρεις αγγελιοφόρους που προετοιμάζουν την οδό, έτσι και το τρίτο Οὐαί εδραιώνεται μέσω της τριπλής εφαρμογής των τριών Οὐαί.
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
Καὶ εἶδον, καὶ ἤκουσα ἄγγελον πετόμενον ἐν μεσουρανήματι, λέγοντα μετὰ φωνῆς μεγάλης· Οὐαί, οὐαί, οὐαί εἰς τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς, ἐξ αἰτίας τῶν λοιπῶν φωνῶν τῆς σάλπιγγος τῶν τριῶν ἀγγέλων, οἵτινες μέλλουσιν ἔτι σαλπίζειν! Ἀποκάλυψις 8:13.
Sister White profoundly endorsed Smith’s book, Daniel and Revelation, identifying that every Seventh-day Adventist should own the book, although she did not express it as directly as I just wrote, but the fact is there in her endorsement.
Η αδελφή White ενέκρινε βαθύτατα το βιβλίο του Smith, Daniel and Revelation, υποδεικνύοντας ότι κάθε Αντβεντιστής της Εβδόμης Ημέρας θα έπρεπε να κατέχει το βιβλίο, αν και δεν το διατύπωσε τόσο άμεσα όσο μόλις το έγραψα εγώ· όμως το γεγονός αυτό περιέχεται στην έγκρισή της.
“The Lord calls for workers to enter the canvassing field that the books containing the light of present truth may be circulated. The people in the world need to know that the signs of the times are fulfilling. Take to them the books that will enlighten them. Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages should now go to the world. The grand instruction contained in Daniel and Revelation has been eagerly perused by many in Australia. This book has been the means of bringing many precious souls to a knowledge of the truth. Everything that can be done should be done to circulate Thoughts on Daniel and the Revelation. I know of no other book that can take the place of this one. It is God’s helping hand.
«Ο Κύριος καλεί εργάτες να εισέλθουν στο έργο της διανομής βιβλίων, ώστε να κυκλοφορήσουν τα βιβλία που περιέχουν το φως της παρούσας αλήθειας. Οι άνθρωποι του κόσμου χρειάζεται να γνωρίσουν ότι τα σημεία των καιρών εκπληρώνονται. Πάρτε σε αυτούς τα βιβλία που θα τους φωτίσουν. Το Daniel and Revelation, το The Great Controversy, το Patriarchs and Prophets και το The Desire of Ages πρέπει τώρα να εξέλθουν προς τον κόσμο. Η μεγάλη διδασκαλία που περιέχεται στο Daniel and Revelation έχει μελετηθεί με ζωηρό ενδιαφέρον από πολλούς στην Αυστραλία. Το βιβλίο αυτό υπήρξε το μέσον για να οδηγηθούν πολλές πολύτιμες ψυχές στη γνώση της αλήθειας. Καθετί που μπορεί να γίνει για την κυκλοφορία του Thoughts on Daniel and the Revelation πρέπει να γίνει. Δεν γνωρίζω άλλο βιβλίο που να μπορεί να λάβει τη θέση αυτού. Είναι το βοηθητικό χέρι του Θεού.»
“Those who have been long in the truth are asleep. They need to be sanctified by the Holy Spirit. The third angel’s message is to be proclaimed with a loud voice. Tremendous issues are before us. We have no time to lose. God forbid that we should allow minor matters to eclipse the light which should be given to the world.” Manuscript Releases, volume 21, 444.
«Εκείνοι που βρίσκονται επί μακρόν μέσα στην αλήθεια κοιμούνται. Χρειάζεται να αγιασθούν διά του Αγίου Πνεύματος. Το μήνυμα του τρίτου αγγέλου πρέπει να κηρυχθεί με φωνή μεγάλη. Συγκλονιστικά ζητήματα βρίσκονται ενώπιόν μας. Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Ο Θεός να φυλάξει να επιτρέψουμε σε δευτερεύοντα ζητήματα να επισκιάσουν το φως που πρέπει να δοθεί στον κόσμο.» Manuscript Releases, τόμος 21, 444.
The book, which those who rejected the Millerite view of “the daily” in the book of Daniel also rejected, was identified as “God’s helping hand.” If God’s people have been given the responsibility to circulate the books mentioned in the previous citation, it means that God’s people would need to own the book themselves. The book was the focus of the attack of those who promoted the “new” view of “the daily” in the book of Daniel, for it was the book they desired to re-write and remove the correct view of “the daily”.
Το βιβλίο, το οποίο απέρριψαν επίσης εκείνοι που απέρριψαν τη Μιλλεριτική άποψη περί «του καθημερινού» στο βιβλίο του Δανιήλ, προσδιορίστηκε ως «το βοηθητικό χέρι του Θεού». Εφόσον στον λαό του Θεού έχει ανατεθεί η ευθύνη να διακινεί τα βιβλία που μνημονεύονται στο προηγούμενο παράθεμα, αυτό σημαίνει ότι ο λαός του Θεού θα έπρεπε να κατέχει και το ίδιο το βιβλίο. Το βιβλίο αυτό αποτέλεσε το επίκεντρο της επιθέσεως εκείνων που προωθούσαν τη «νέα» άποψη περί «του καθημερινού» στο βιβλίο του Δανιήλ, διότι ήταν το βιβλίο το οποίο επιθυμούσαν να ξαναγράψουν και να αφαιρέσουν από αυτό τη σωστή άποψη περί «του καθημερινού».
When Sister White referred to the two primary leaders in the rebellion of “the daily” in the book of Daniel, she often pointed out that they (Prescott and Daniells) did not have the ability to “reason from cause to effect.” The Laodicean Adventists historical revisionists appear to have the same problem.
Όταν η αδελφή White αναφερόταν στους δύο κύριους ηγέτες της ανταρσίας σχετικά με «το παντοτινό» στο βιβλίο του Δανιήλ, συχνά επισήμαινε ότι αυτοί (ο Prescott και ο Daniells) δεν είχαν την ικανότητα να «συλλογίζονται από το αίτιο προς το αποτέλεσμα». Οι ιστορικοί αναθεωρητές των Λαοδικέων Αντβεντιστών φαίνεται να αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα.
The leading men, that throughout the history of rebellion from 1888 and onward, had at some point in their personal experience, accepted the false teaching of “the daily.” Their rebellion was the “effect,” and the wrong understanding of “the daily,” was the “cause.” The Laodicean Adventist revisionists lead the unlearned to believe that those very historical rebels of Advent history, were actually not in rebellion, though their revised testimony is never upheld by the testimony of the Bible and Spirit of Prophecy. Because they do not consider the “effect” as a rebellion, they close the possibility of seeking for the “cause.”
Οι ηγετικοί άνδρες, οι οποίοι σε όλη την ιστορία της αποστασίας από το 1888 και έπειτα, είχαν σε κάποιο σημείο της προσωπικής τους εμπειρίας αποδεχθεί την ψευδή διδασκαλία περί «του καθημερινού». Η αποστασία τους ήταν το «αποτέλεσμα», και η εσφαλμένη κατανόηση περί «του καθημερινού» ήταν η «αιτία». Οι αναθεωρητές Λαοδικείς Αντβεντιστές οδηγούν τους αμαθείς να πιστεύουν ότι αυτοί ακριβώς οι ιστορικοί αποστάτες της Αντβεντιστικής ιστορίας στην πραγματικότητα δεν βρίσκονταν σε αποστασία, μολονότι η αναθεωρημένη μαρτυρία τους δεν υποστηρίζεται ποτέ από τη μαρτυρία της Βίβλου και του Πνεύματος της Προφητείας. Επειδή δεν θεωρούν το «αποτέλεσμα» ως αποστασία, αποκλείουν τη δυνατότητα να αναζητηθεί η «αιτία».
As the bird by wandering, as the swallow by flying, so the curse causeless shall not come. Proverbs 22:6.
Όπως το πουλί περιπλανώμενο, όπως το χελιδόνι πετώντας, έτσι η κατάρα χωρίς αιτία δεν θα έλθει. Παροιμίαι 22:6.
God’s people are to recognize rebellion, and when they do, they are to seek for the cause. Then they are to remedy the cause. In the following passage Sister White is commenting on the story of Achan.
Ο λαός του Θεού πρέπει να αναγνωρίζει την ανταρσία, και όταν το πράττει, πρέπει να αναζητεί την αιτία. Κατόπιν πρέπει να θεραπεύει την αιτία. Στο ακόλουθο απόσπασμα η Αδελφή White σχολιάζει την ιστορία του Αχάν.
“I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded. He shows us that when His people are found in sin they should at once take decided measures to put that sin from them, that His frown may not rest upon them all. But if the sins of the people are passed over by those in responsible positions, His frown will be upon them, and the people of God, as a body, will be held responsible for those sins. In His dealings with His people in the past the Lord shows the necessity of purifying the church from wrongs. One sinner may diffuse darkness that will exclude the light of God from the entire congregation. When the people realize that darkness is settling upon them, and they do not know the cause, they should seek God earnestly, in great humility and self-abasement, until the wrongs which grieve His Spirit are searched out and put away.
Μου εδείχθη ότι ο Θεός εδώ παραστατικώς φανερώνει πώς θεωρεί την αμαρτία μεταξύ εκείνων που ομολογούν ότι είναι ο λαός Του, τηρών τις εντολές Του. Εκείνοι τους οποίους ιδιαιτέρως ετίμησε, επιτρέποντάς τους να είναι μάρτυρες των αξιοσημείωτων εκδηλώσεων της δυνάμεώς Του, όπως έγινε με τον αρχαίο Ισραήλ, και οι οποίοι, ακόμη και τότε, τολμούν να παραβλέπουν τις ρητές οδηγίες Του, θα γίνουν αντικείμενα της οργής Του. Θέλει να διδάξει τον λαό Του ότι η απείθεια και η αμαρτία είναι υπερβολικά προσβλητικές ενώπιόν Του και δεν πρέπει να θεωρούνται ελαφρά. Μας δείχνει ότι, όταν ο λαός Του ευρίσκεται σε αμαρτία, πρέπει αμέσως να λαμβάνει αποφασιστικά μέτρα, ώστε να αποβάλει την αμαρτία από ανάμεσά του, για να μη μείνει επάνω σε όλους η δυσμένειά Του. Αλλ’ εάν οι αμαρτίες του λαού παραβλέπονται από εκείνους που κατέχουν θέσεις ευθύνης, η δυσμένειά Του θα είναι επάνω τους, και ο λαός του Θεού, ως σώμα, θα θεωρηθεί υπεύθυνος για τις αμαρτίες εκείνες. Στις σχέσεις Του με τον λαό Του κατά το παρελθόν, ο Κύριος δείχνει την αναγκαιότητα του καθαρισμού της εκκλησίας από τα κακώς κείμενα. Ένας αμαρτωλός μπορεί να διαχύσει σκοτάδι που θα αποκλείσει το φως του Θεού από ολόκληρη τη συνάθροιση. Όταν ο λαός αντιληφθεί ότι σκοτάδι κατακάθεται επάνω του και δεν γνωρίζει την αιτία, πρέπει να εκζητήσει τον Θεό με θέρμη, με μεγάλη ταπείνωση και αυτοταπείνωση, έως ότου οι αμαρτίες που λυπούν το Πνεύμα Του ερευνηθούν και αποβληθούν.
“The prejudice which has arisen against us because we have reproved the wrongs that God has shown me existed, and the cry that has been raised of harshness and severity, are unjust. God bids us speak, and we will not be silent. If wrongs are apparent among His people, and if the servants of God pass on indifferent to them, they virtually sustain and justify the sinner, and are alike guilty and will just as surely receive the displeasure of God; for they will be made responsible for the sins of the guilty. In vision I have been pointed to many instances where the displeasure of God has been incurred by a neglect on the part of His servants to deal with the wrongs and sins existing among them. Those who have excused these wrongs have been thought by the people to be very amiable and lovely in disposition, simply because they shunned to discharge a plain Scriptural duty. The task was not agreeable to their feelings; therefore they avoided it.” Testimonies, volume 3, 265.
«Η προκατάληψη που έχει εγερθεί εναντίον μας επειδή ελέγξαμε τα κακά τα οποία ο Θεός μού έδειξε ότι υπήρχαν, και η κραυγή που υψώθηκε περί σκληρότητας και αυστηρότητας, είναι άδικες. Ο Θεός μάς προστάζει να μιλούμε, και δεν θα σιωπήσουμε. Εάν αδικίες είναι φανερές μεταξύ του λαού Του, και οι δούλοι του Θεού προσπερνούν αδιάφοροι απέναντί τους, στην ουσία υποστηρίζουν και δικαιολογούν τον αμαρτωλό, και είναι εξίσου ένοχοι και εξίσου βέβαια θα δεχθούν τη δυσμένεια του Θεού· διότι θα καταστούν υπεύθυνοι για τις αμαρτίες των ενόχων. Σε όραμα μού έχει υποδειχθεί πλήθος περιπτώσεων στις οποίες προκλήθηκε η δυσαρέσκεια του Θεού εξαιτίας της παραμέλησης εκ μέρους των δούλων Του να αντιμετωπίσουν τα κακά και τις αμαρτίες που υπήρχαν ανάμεσά τους. Εκείνοι που δικαιολογούσαν αυτά τα κακά θεωρούνταν από τον λαό πολύ ευπροσήγοροι και αξιαγάπητοι στον χαρακτήρα, απλώς επειδή απέφευγαν να εκπληρώσουν ένα σαφές Γραφικό καθήκον. Το έργο αυτό δεν ήταν ευχάριστο στα αισθήματά τους· γι’ αυτό και το απέφευγαν». Testimonies, τόμος 3, 265.
The histories of leaders that have rebelled in Adventism testify to the fact that one of the steps that is almost always seen in their rebellion is that at some point in their personal experience they accepted the false view of “the daily.” That being said, the book by Smith, though not inspired and containing some doctrinal problems, still provides an excellent overview of the pioneer understanding of Revelation chapters eight and nine, where we see the prophetic history of the first six trumpets set forth. We will refer to Smith’s commentary from his book, Daniel and Revelation, as we begin to consider the triple application of the three Woes.
Οι ιστορίες ηγετών που έχουν αποστατήσει μέσα στον Αντβεντισμό μαρτυρούν το γεγονός ότι ένα από τα βήματα που σχεδόν πάντοτε παρατηρείται στην αποστασία τους είναι πως, σε κάποιο σημείο της προσωπικής τους εμπειρίας, αποδέχθηκαν την ψευδή άποψη περί «του καθημερινού». Τούτου λεχθέντος, το βιβλίο του Smith, μολονότι δεν είναι θεόπνευστο και περιέχει ορισμένα δογματικά προβλήματα, εξακολουθεί να προσφέρει μια εξαιρετική επισκόπηση της κατανόησης των πρωτοπόρων για τα κεφάλαια οκτώ και εννέα της Αποκάλυψης, όπου βλέπουμε να εκτίθεται η προφητική ιστορία των πρώτων έξι σαλπίγγων. Θα αναφερθούμε στο σχόλιο του Smith από το βιβλίο του, Daniel and Revelation, καθώς αρχίζουμε να εξετάζουμε την τριπλή εφαρμογή των τριών Αλλοίμονο.
Sister White informs us that William Miller was given great light upon the book of Revelation, but his understanding of chapters thirteen, and sixteen through eighteen was incorrect, for he was at the wrong vantage point in history to see that there are three, and not two desolating powers. His great light was upon chapters two through nine of Revelation.
Η αδελφή White μάς πληροφορεί ότι στον William Miller δόθηκε μεγάλο φως επάνω στο βιβλίο της Αποκάλυψης, αλλά η κατανόησή του των κεφαλαίων δεκατρία και δεκαέξι έως δεκαοκτώ ήταν εσφαλμένη, διότι βρισκόταν σε εσφαλμένο ιστορικό σημείο παρατήρησης για να διακρίνει ότι υπάρχουν τρεις, και όχι δύο, ερημωτικές δυνάμεις. Το μεγάλο του φως ήταν επάνω στα κεφάλαια δύο έως εννέα της Αποκάλυψης.
“Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.
«Κήρυκες και λαός έχουν θεωρήσει το βιβλίο της Αποκάλυψης ως μυστηριώδες και λιγότερο σημαντικό από άλλα μέρη των Ιερών Γραφών. Αλλά είδα ότι το βιβλίο αυτό είναι πράγματι μια αποκάλυψη δοσμένη προς ιδιαίτερο όφελος εκείνων που θα ζούσαν κατά τις έσχατες ημέρες, για να τους καθοδηγεί στο να εξακριβώσουν την αληθινή τους θέση και το καθήκον τους. Ο Θεός κατεύθυνε τη διάνοια του William Miller προς τις προφητείες και του έδωσε μεγάλο φως επάνω στο βιβλίο της Αποκάλυψης.» Early Writings, 231.
Miller set forth his understanding of the churches, seals, trumpets and vials as follows.
Ο Μίλλερ εξέθεσε την κατανόησή του περί των ἐκκλησιῶν, τῶν σφραγίδων, τῶν σαλπίγγων καὶ τῶν φιαλῶν ὡς ἀκολούθως.
“The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.
«Οι επτά εκκλησίες της Ασίας αποτελούν ιστορία της Εκκλησίας του Χριστού στις επτά μορφές της, σε όλες τις καμπές και τις στροφές της, σε όλη την ευημερία και την αντιξοότητά της, από τις ημέρες των αποστόλων έως το τέλος του κόσμου. Οι επτά σφραγίδες αποτελούν ιστορία των ενεργειών των δυνάμεων και των βασιλέων της γης έναντι της Εκκλησίας, και της προστασίας του λαού του Θεού κατά τον ίδιο χρόνο. Οι επτά σάλπιγγες αποτελούν ιστορία επτά ιδιάζουσων και βαρέων κρίσεων που εστάλησαν επί της γης, ή του ρωμαϊκού βασιλείου. Και οι επτά φιάλες είναι οι επτά έσχατες πληγές που εστάλησαν επί της Παπικής Ρώμης. Αναμεμειγμένα με αυτά είναι και πολλά άλλα γεγονότα, υφασμένα μέσα τους σαν παραπόταμοι, τα οποία συμπληρώνουν τον μέγα ποταμό της προφητείας, έως ότου το όλον καταλήξει για εμάς στον ωκεανό της αιωνιότητας.»
“This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.
«Αυτό, κατά τη γνώμη μου, είναι το σχέδιο της προφητείας του Ιωάννη στο βιβλίο της Αποκάλυψης. Και ο άνθρωπος που επιθυμεί να κατανοήσει αυτό το βιβλίο, πρέπει να έχει βαθιά γνώση άλλων μερών του λόγου του Θεού. Τα σχήματα και οι μεταφορές που χρησιμοποιούνται σε αυτή την προφητεία, δεν εξηγούνται όλα μέσα στην ίδια, αλλά πρέπει να αναζητηθούν σε άλλους προφήτες και να ερμηνευθούν σε άλλα χωρία της Γραφής. Επομένως, είναι προφανές ότι ο Θεός έχει ορίσει τη μελέτη του συνόλου, ακόμη και για να αποκτηθεί σαφής γνώση οποιουδήποτε μέρους.» William Miller, Miller’s Lectures, τόμος 2, διάλεξη 12, 178.
Just as the third messenger, who prepares the way for the Messenger of the Covenant, represents the internal history of the judgment of the church, in contrast with the third Elijah, who represents an external history in the judgment of modern Babylon, the pioneer understanding of the churches and seals identified the same internal-external testimony.
Όπως ακριβώς ο τρίτος αγγελιοφόρος, ο οποίος προετοιμάζει την οδό για τον Αγγελιοφόρο της Διαθήκης, αντιπροσωπεύει την εσωτερική ιστορία της κρίσεως της εκκλησίας, σε αντίθεση προς τον τρίτο Ηλία, ο οποίος αντιπροσωπεύει μια εξωτερική ιστορία στην κρίση της σύγχρονης Βαβυλώνας, έτσι και η πρωτοποριακή κατανόηση των εκκλησιών και των σφραγίδων προσδιόριζε την ίδια εσωτερική-εξωτερική μαρτυρία.
“The seals are introduced to our notice in the 4th, 5th, and 6th chapters of Revelation. The scenes presented under these seals are brought to view in Revelation 6, and the first verse of Revelation 8. They evidently cover events with which the church is connected from the opening of this dispensation to the coming of Christ.
Αἱ σφραγῖδες τίθενται ἐνώπιόν μας εἰς τὰ κεφάλαια 4ον, 5ον καὶ 6ον τῆς Ἀποκαλύψεως. Αἱ σκηναὶ αἱ παρατιθέμεναι ὑπὸ τὰς σφραγῖδας ταύτας προβάλλονται εἰς τὸ 6ον κεφάλαιον τῆς Ἀποκαλύψεως καὶ εἰς τὸ πρῶτον ἐδάφιον τοῦ 8ου κεφαλαίου. Προδήλως περιλαμβάνουν γεγονότα μετὰ τῶν ὁποίων συνδέεται ἡ ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἔναρξιν ταύτης τῆς οἰκονομίας μέχρι τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ.
“While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
«Ενώ οι επτά εκκλησίες παρουσιάζουν την εσωτερική ιστορία της εκκλησίας, οι επτά σφραγίδες θέτουν ενώπιον της θέας τα μεγάλα γεγονότα της εξωτερικής της ιστορίας.» Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.
Uriah Smith was identifying the Millerite understanding of the internal and external relationship of the churches, and James White presents a similar overview in terms of parallel histories.
Ο Uriah Smith περιέγραφε τη μιλλεριτική κατανόηση της εσωτερικής και εξωτερικής σχέσεως των εκκλησιών, και ο James White παρουσιάζει μια παρόμοια επισκόπηση υπό το πρίσμα παραλλήλων ιστοριών.
“We have now traced the churches, the seals, and the beasts, or living beings, as far as they will compare as covering the same periods of time. The seals are seven in number, the beasts but four. And it may be well here to notice, that at the opening of the first, second, third and fourth seals the first, second, third and fourth beasts are heard to say ‘Come and see;’ but when the fifth, sixth and seventh seals are opened, there is no such voice heard. Neither do the last three churches, and the last three seals, compare, as covering the same periods of time, as the first four churches, and the first four seals do. But, as we have shown, the churches, seals and beasts do agree, as covering the same periods of time for the space of nearly 1800 years, till we come down to a little more than half a century of the present time.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.
«Έχουμε τώρα παρακολουθήσει τις εκκλησίες, τις σφραγίδες και τα θηρία, ή ζώντα όντα, έως το σημείο όπου μπορούν να συγκριθούν ως καλύπτοντα τις ίδιες χρονικές περιόδους. Οι σφραγίδες είναι επτά στον αριθμό, τα δε θηρία μόνον τέσσερα. Και ίσως είναι καλό εδώ να σημειωθεί ότι, κατά το άνοιγμα της πρώτης, δεύτερης, τρίτης και τέταρτης σφραγίδας, ακούγονται το πρώτο, δεύτερο, τρίτο και τέταρτο θηρίο να λέγουν: “Έλα και δες·” αλλά όταν ανοίγονται η πέμπτη, η έκτη και η έβδομη σφραγίδα, δεν ακούγεται καμιά τέτοια φωνή. Ούτε οι τρεις τελευταίες εκκλησίες και οι τρεις τελευταίες σφραγίδες αντιστοιχούν, ως καλύπτουσες τις ίδιες χρονικές περιόδους, όπως αντιστοιχούν οι τέσσερις πρώτες εκκλησίες και οι τέσσερις πρώτες σφραγίδες. Αλλά, όπως έχουμε δείξει, οι εκκλησίες, οι σφραγίδες και τα θηρία πράγματι συμφωνούν, ως καλύπτοντα τις ίδιες χρονικές περιόδους, επί διάστημα σχεδόν 1800 ετών, έως ότου φθάσουμε σε κάτι περισσότερο από μισόν αιώνα πριν από τον παρόντα καιρό.» James White, Review and Herald, February 12, 1857.
We just cited three of the primary pioneers of Millerite history. All three held to the correct view of “the daily,” and they all held to the overview of the churches, seals, and trumpets in the framework of truth which Miller was led to understand and present.
Μόλις παραθέσαμε τρεις από τους κύριους πρωτοπόρους της Μιλλεριτικής ιστορίας. Και οι τρεις προσκολλήθηκαν στην ορθή άποψη περί του «καθημερινού», και όλοι τους αποδέχονταν τη γενική θεώρηση των εκκλησιών, των σφραγίδων και των σαλπίγγων μέσα στο πλαίσιο της αλήθειας, το οποίο ο Μίλλερ οδηγήθηκε να κατανοήσει και να παρουσιάσει.
“When men come in who would move one pin or pillar from the foundation which God has established by His Holy Spirit, let the aged men who were pioneers in our work speak plainly, and let those who are dead speak also by the reprinting of their articles in our periodicals. Gather up the rays of divine light that God has given as He has led His people on step by step in the way of truth. This truth will stand the test of time and trial.” Manuscript Release, 760, 10.
«Όταν εμφανίζονται άνθρωποι που θα ήθελαν να μετακινήσουν έναν πείρο ή έναν στύλο από το θεμέλιο το οποίο ο Θεός έχει θέσει διά του Αγίου Αυτού Πνεύματος, ας μιλήσουν με παρρησία οι ηλικιωμένοι άνδρες που υπήρξαν πρωτοπόροι στο έργο μας, και ας μιλήσουν επίσης και εκείνοι που έχουν πεθάνει, μέσω της επανεκτύπωσης των άρθρων τους στα περιοδικά μας. Συγκεντρώστε τις ακτίνες του θείου φωτός που ο Θεός έχει δώσει, καθώς οδηγούσε τον λαό Του βήμα προς βήμα στην οδό της αλήθειας. Αυτή η αλήθεια θα αντέξει στη δοκιμασία του χρόνου και της θλίψεως.» Manuscript Release, 760, 10.
On September 11, 2001, the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended and began the work of leading those who would accept and eat the Bread that had just come down from heaven back to the “old paths,” of Jeremiah chapter six. The Alpha and Omega needed those who were willing to strive to be among the one hundred and forty-four thousand to see that what brought Him down out of heaven on August 11, 1840, was not simply a fulfillment of a time prophecy, but a fulfillment of the time prophecy of the second Woe. He needed His people to rediscover the old paths of the history where He had erected the temple of the Millerites in the forty-six years from 1798 to 1844.
Την 11η Σεπτεμβρίου 2001, ο ισχυρός άγγελος του δέκατου ογδόου κεφαλαίου της Αποκάλυψης κατήλθε και άρχισε το έργο του να οδηγήσει εκείνους που θα δέχονταν και θα έτρωγαν τον Άρτο που μόλις είχε καταβεί από τον ουρανό πίσω στις «παλαιές τρίβους» του έκτου κεφαλαίου του Ιερεμία. Το Άλφα και το Ωμέγα χρειαζόταν εκείνους που ήταν πρόθυμοι να αγωνισθούν για να είναι μεταξύ των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, ώστε να δουν ότι εκείνο που Τον έφερε κάτω από τον ουρανό στις 11 Αυγούστου 1840 δεν ήταν απλώς μια εκπλήρωση μιας χρονικής προφητείας, αλλά η εκπλήρωση της χρονικής προφητείας του δευτέρου Ουαί. Χρειαζόταν ο λαός Του να ανακαλύψει εκ νέου τις παλαιές τρίβους της ιστορίας όπου είχε ανεγείρει τον ναό των Μιλλεριτών στα σαράντα έξι έτη από το 1798 έως το 1844.
That history had been covered with rubbish and counterfeit coins and jewels. That history was obscured by a false foundational message that was built upon sand, and not the Rock of Ages. It was in the history of the Millerites, the history where, as Peter describes it, the Millerites, “which in time past were not a people, but” then became “the people of God,” who had been raised up and built up as “a spiritual house, an holy priesthood.” The Lion of the tribe of Judah descended on September 11, 2001, and led His last-day people into the work of cleaning out the “temple” of the history of the raising up of the Millerite temple. That work had been typified by a prophecy, which predicted that the Lord would raise up a man named Josiah, (which means foundation of God).
Η ιστορία εκείνη είχε καλυφθεί με σκουπίδια και παραχαραγμένα νομίσματα και κοσμήματα. Η ιστορία εκείνη είχε συσκοτισθεί από ένα ψευδές θεμελιώδες μήνυμα, το οποίο είχε οικοδομηθεί επάνω στην άμμο και όχι επάνω στον Βράχο των Αιώνων. Ήταν στην ιστορία των Μιλλεριτών, την ιστορία όπου, όπως την περιγράφει ο Πέτρος, οι Μιλλερίτες, «οι ποτέ μη όντες λαός», αλλά έπειτα έγιναν «λαός Θεού», οι οποίοι είχαν εγερθεί και οικοδομηθεί ως «οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον». Ο Λέων της φυλής του Ιούδα κατέβηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και οδήγησε τον λαό Του των εσχάτων ημερών στο έργο του καθαρισμού του «ναού» της ιστορίας της εγέρσεως του ναού των Μιλλεριτών. Εκείνο το έργο είχε προτυπωθεί από μία προφητεία, η οποία προέλεγε ότι ο Κύριος θα ήγειρε έναν άνθρωπο ονόματι Ιωσίας (που σημαίνει θεμέλιο του Θεού).
When Josiah was raised up in fulfillment of the prophecy of the disobedient prophet, he began the work of repairing the temple which was in disarray. In the work of repairing and cleaning “the curse of Moses” was discovered, and when read before Josiah it brought about the reformation of Josiah. We will address that prophecy, in connection with the rediscovery of the “seven times,” post-September 11, 2001.
Όταν ο Ιωσίας ανεδείχθη προς εκπλήρωση της προφητείας του ανυπάκουου προφήτη, άρχισε το έργο της αποκαταστάσεως του ναού, ο οποίος βρισκόταν σε αταξία. Κατά το έργο της επισκευής και του καθαρισμού ανεκαλύφθη «η κατάρα του Μωυσή» και, όταν ανεγνώσθη ενώπιον του Ιωσία, επέφερε τη μεταρρύθμιση του Ιωσία. Θα εξετάσουμε εκείνη την προφητεία, σε συνάρτηση με την εκ νέου ανακάλυψη των «επτά καιρών», μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001.
We will begin that study in the next article.
Θα αρχίσουμε εκείνη τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.
“Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’
«Όσο εκείνοι που ομολογούν την αλήθεια υπηρετούν τον Σατανά, η κολασμένη σκιά του θα αποκόπτει από την όρασή τους τον Θεό και τον ουρανό. Θα είναι ως εκείνοι που έχουν χάσει την πρώτη τους αγάπη. Δεν μπορούν να ατενίσουν τις αιώνιες πραγματικότητες. Εκείνο που ο Θεός έχει ετοιμάσει για εμάς παριστάνεται στον Ζαχαρία, κεφάλαια 3 και 4, και 4:12–14: “And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.”»
“The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«Ο Κύριος είναι πλήρης πόρων. Δεν έχει καμία έλλειψη μέσων. Εξαιτίας της δικής μας έλλειψης πίστεως, της προσκόλλησής μας στα γήινα, των επιπόλαιων λόγων μας, της απιστίας μας, όπως αυτή εκδηλώνεται στη συνομιλία μας, σκοτεινές σκιές συγκεντρώνονται γύρω μας. Ο Χριστός δεν αποκαλύπτεται ούτε στον λόγο ούτε στον χαρακτήρα ως ο παντελώς αξιαγάπητος και ο ενδοξότερος μεταξύ μυριάδων. Όταν η ψυχή αρκείται στο να υψώνει τον εαυτό της προς τη ματαιότητα, το Πνεύμα του Κυρίου μπορεί να κάνει ελάχιστα γι’ αυτήν. Η μυωπική μας όραση βλέπει τη σκιά, αλλά δεν μπορεί να διακρίνει τη δόξα πέρα από αυτήν. Άγγελοι συγκρατούν τους τέσσερις ανέμους, οι οποίοι παριστάνονται ως έξαλλο ίππος που ζητεί να ελευθερωθεί και να ορμήσει επάνω στο πρόσωπο ολόκληρης της γης, φέροντας στο πέρασμά του καταστροφή και θάνατο.»
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.
«Θα κοιμόμαστε άραγε επάνω ακριβώς στο χείλος του αιωνίου κόσμου; Θα είμαστε νωθροί και ψυχροί και νεκροί; Ω, είθε να είχαμε στις εκκλησίες μας το Πνεύμα και την πνοή του Θεού εμφυσημένα στον λαό Του, ώστε να σταθούν στα πόδια τους και να ζήσουν. Χρειάζεται να δούμε ότι η οδός είναι στενή και η πύλη τεθλιμμένη. Αλλά καθώς διερχόμαστε δια της στενής πύλης, το πλάτος της είναι απεριόριστο.» Manuscript Releases, τόμος 20, 216, 217.