In Daniel chapter one, Daniel was carried into the captivity of seventy years prophesied by Jeremiah, and continued until the first year of Cyrus.
Στο πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ, ο Δανιήλ οδηγήθηκε στην αιχμαλωσία των εβδομήντα ετών που είχε προφητεύσει ο Ιερεμίας, και παρέμεινε εκεί μέχρι το πρώτο έτος του Κύρου.
And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.
Καὶ ὁ Δανιήλ διέμεινεν ἕως τοῦ πρώτου ἔτους τοῦ βασιλέως Κύρου. Δανιήλ 1:21.
Thus, Daniel lived through the entire history of the seventy years of captivity, until the decree that allowed the return of ancient Israel to rebuild and restore Jerusalem.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο Δανιήλ έζησε καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας των εβδομήκοντα ετών της αιχμαλωσίας, έως το διάταγμα που επέτρεψε την επιστροφή του αρχαίου Ισραήλ για να ανοικοδομήσει και να αποκαταστήσει την Ιερουσαλήμ.
Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying. Ezra 1:1.
Κατὰ τὸ πρῶτον ἔτος Κύρου, βασιλέως τῆς Περσίας, ἵνα πληρωθῇ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου διὰ στόματος Ἰερεμίου, ὁ Κύριος διήγειρε τὸ πνεῦμα Κύρου, βασιλέως τῆς Περσίας, καὶ ἐξέδωκε κήρυγμα ἐν πάσῃ τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ, καὶ τοῦτο ἔθεσεν καὶ ἐγγράφως, λέγων· Ἔσδρας 1:1.
Daniel therefore is the symbol of the testing process of the one hundred and forty-four thousand that began on September 11, 2001, and continues until the “decree,” which marks the call out of Babylon.
Ο Δανιήλ, λοιπόν, αποτελεί το σύμβολο της διαδικασίας δοκιμασίας των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και συνεχίζεται έως το «διάταγμα», το οποίο σηματοδοτεί την κλήση εξόδου από τη Βαβυλώνα.
And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.
Και ήκουσα άλλην φωνήν εκ του ουρανού, λέγουσαν· Εξέλθετε εξ αυτής, ο λαός μου, διά να μη γείνητε συμμέτοχοι των αμαρτιών αυτής, και διά να μη λάβητε εκ των πληγών αυτής. Διότι αι αμαρτίαι αυτής έφθασαν έως του ουρανού, και ο Θεός ενεθυμήθη τας ανομίας αυτής. Αποκάλυψις 18:4, 5.
The seventy years of captivity is the testing and purification period of the one hundred and forty-four thousand. On September 11, 2001 the third Woe of Islam arrived. This is only recognized by those who accept the foundational truths of Adventism. The first Woe and the second Woe were both correctly identified as Islam by the pioneers. On both the 1843 and the 1850 pioneer charts, which Ellen White endorsed, and which are identified as a fulfillment of Habakkuk chapter two, Islam is identified as the fifth and sixth Trumpets. The last three Trumpets are Woe Trumpets.
Τα εβδομήντα έτη της αιχμαλωσίας είναι η περίοδος δοκιμασίας και εξαγνισμού των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 έφθασε το τρίτο Οὐαί τοῦ Ἰσλάμ. Αυτό αναγνωρίζεται μόνον από εκείνους που αποδέχονται τις θεμελιώδεις αλήθειες του Αντβεντισμού. Το πρώτο Οὐαί και το δεύτερο Οὐαί ταυτοποιήθηκαν αμφότερα ορθώς ως το Ἰσλάμ από τους πρωτοπόρους. Τόσο στους πρωτοποριακούς χάρτες του 1843 όσο και του 1850, τους οποίους ενέκρινε η Ellen White και οι οποίοι προσδιορίζονται ως εκπλήρωση του δεύτερου κεφαλαίου του Αββακούμ, το Ἰσλάμ ταυτοποιείται ως η πέμπτη και η έκτη Σάλπιγγα. Οι τρεις τελευταίες Σάλπιγγες είναι Σάλπιγγες Οὐαί.
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
Και είδα, και άκουσα έναν άγγελο να πετά στο μεσουράνημα, λέγοντας με δυνατή φωνή: Ουαί, ουαί, ουαί εις τους κατοικούντας επί της γης εξαιτίας των λοιπών ήχων της σάλπιγγος των τριών αγγέλων, οι οποίοι μέλλουν ακόμη να σαλπίσουν! Αποκάλυψις 8:13.
If there are three Woe Trumpets, and the first and second Woe Trumpets are Islam, it is pretty simple to recognize that the third Woe Trumpet is also Islam. An element of the symbol of Islam as Woe Trumpets, is their restraint, and then when they’re released. Sister White identifies the four winds of Revelation seven, as an “angry horse,” seeking to “break loose” and “bring death and destruction” in its wake.
Εάν υπάρχουν τρεις Σάλπιγγες του Ουαί, και η πρώτη και η δεύτερη Σάλπιγγα του Ουαί είναι το Ισλάμ, είναι αρκετά απλό να αναγνωρίσει κανείς ότι και η τρίτη Σάλπιγγα του Ουαί είναι επίσης το Ισλάμ. Ένα στοιχείο του συμβόλου του Ισλάμ ως Σαλπίγγων του Ουαί είναι ο περιορισμός τους, και κατόπιν, όταν απελευθερώνονται. Η Αδελφή Ουάιτ ταυτοποιεί τους τέσσερις ανέμους της Αποκαλύψεως επτά ως ένα «εξαγριωμένο άλογο», που επιδιώκει να «ξεφύγει» και να «φέρει θάνατο και καταστροφή» στο πέρασμά του.
“Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.
«Οι άγγελοι συγκρατούν τους τέσσερις ανέμους, που παριστάνονται ως εξαγριωμένος ίππος που επιζητεί να απολυθεί και να ορμήσει επάνω στο πρόσωπο ολόκληρης της γης, φέροντας καταστροφή και θάνατο στο πέρασμά του.
“Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.
«Θα κοιμόμαστε επάνω ακριβώς στο χείλος του αιωνίου κόσμου; Θα είμαστε νωθροί και ψυχροί και νεκροί; Ω, να είχαμε στις εκκλησίες μας το Πνεύμα και την πνοή του Θεού εμφυσώμενα στον λαό Του, ώστε να σταθεί στα πόδια του και να ζήσει. Χρειαζόμαστε να δούμε ότι η οδός είναι στενή και η πύλη τεθλιμμένη. Όταν όμως περνούμε διαμέσου της στενής πύλης, το εύρος της είναι απεριόριστο.» Manuscript Releases, τόμος 20, 217.
The four angels who are restraining the four winds are restraining the “angry horse” of Bible prophecy that produces death and destruction. In Revelation chapter nine, where the first and second Woe Trumpet are identified, there is a king that is identified. He is identified in Revelation “nine-eleven”.
Οι τέσσερις άγγελοι που συγκρατούν τους τέσσερις ανέμους συγκρατούν τον «οργισμένο ίππο» της βιβλικής προφητείας, ο οποίος επιφέρει θάνατο και καταστροφή. Στο ένατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, όπου προσδιορίζονται η πρώτη και η δεύτερη Σάλπιγγα του Αλλοίμονο, προσδιορίζεται και ένας βασιλιάς. Προσδιορίζεται στην Αποκάλυψη 9:11.
And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. as being over them. Revelation 9:11.
Και είχαν επάνω τους βασιλέα, που είναι ο άγγελος της αβύσσου, του οποίου το όνομα στην εβραϊκή γλώσσα είναι Αβαδδών, αλλά στην ελληνική γλώσσα έχει το όνομα Απολλύων, ως όντας επάνω τους. Αποκάλυψις 9:11.
The name, and therefore the character of the king of Islam is Abaddon in the Hebrew and Apollyon in the Greek. In both the Old and New Testaments, represented by the Hebrew and the Greek, the character of Islam is found in the definition of the two names. In both words the definition is “death and destruction.” Sister White says the “angry horse” that the four angels are restraining while the one hundred and forty-four thousand are being sealed is seeking to break loose and bring “death and destruction” in its path.
Το όνομα, και επομένως ο χαρακτήρας, του βασιλέως του Ισλάμ είναι Αβαδδών στα εβραϊκά και Απολλύων στα ελληνικά. Τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη, που αντιπροσωπεύονται από τα εβραϊκά και τα ελληνικά, ο χαρακτήρας του Ισλάμ ευρίσκεται στον ορισμό αυτών των δύο ονομάτων. Και στις δύο λέξεις ο ορισμός είναι «θάνατος και καταστροφή». Η αδελφή White λέγει ότι ο «θυμωμένος ίππος», τον οποίο οι τέσσερις άγγελοι συγκρατούν ενώ οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες σφραγίζονται, επιζητεί να απολυθεί και να επιφέρει στο πέρασμά του «θάνατο και καταστροφή».
The first reference in the Scriptures to Islam is Ishmael, the father of those who uphold the religion of Islam. In that first reference he is identified as a wild man, and the word translated as “wild” means “the wild Arabian ass”. The first prophetic reference to Islam, is a symbol of the horse family, and a horse is how the pioneers illustrated Islam of the first and second Woes on the two sacred charts. The four winds of Revelation chapter seven, are held in check, or “restrained”, until God seals His people. The sealing process of the one hundred and forty-four thousand is also the testing process and purification process.
Η πρώτη αναφορά στο Ισλάμ μέσα στις Γραφές είναι ο Ισμαήλ, ο πατέρας εκείνων που υποστηρίζουν τη θρησκεία του Ισλάμ. Σε εκείνη την πρώτη αναφορά χαρακτηρίζεται ως άγριος άνθρωπος, και η λέξη που μεταφράζεται ως «άγριος» σημαίνει «ο άγριος αραβικός όνος». Η πρώτη προφητική αναφορά στο Ισλάμ είναι ένα σύμβολο της οικογένειας των ίππων, και ο ίππος είναι ο τρόπος με τον οποίο οι πρωτοπόροι απεικόνισαν το Ισλάμ του πρώτου και του δευτέρου Ουαί επάνω στους δύο ιερούς πίνακες. Οι τέσσερις άνεμοι του εβδόμου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως συγκρατούνται, ή «αναχαιτίζονται», έως ότου ο Θεός σφραγίσει τον λαό Του. Η διαδικασία της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων είναι επίσης η διαδικασία της δοκιμασίας και η διαδικασία του εξαγνισμού.
All these prophetic illustrations are represented by Daniel’s captivity for seventy years, beginning with Jehoiakim, the symbol of the empowerment of the first message, until the “decree” that calls men and women out of Babylon. The restraining and then the releasing of Islam is a prophetic characteristic of Islam as a symbol of biblical prophecy.
Όλες αυτές οι προφητικές απεικονίσεις αντιπροσωπεύονται από την αιχμαλωσία του Δανιήλ επί εβδομήντα έτη, αρχίζοντας με τον Ιωακείμ, το σύμβολο της ενδυνάμωσης του πρώτου μηνύματος, έως το «διάταγμα» που καλεί άνδρες και γυναίκες να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα. Ο περιορισμός και κατόπιν η αποδέσμευση του Ισλάμ αποτελεί προφητικό χαρακτηριστικό του Ισλάμ ως συμβόλου της βιβλικής προφητείας.
When they are referred to as the “four winds”, they are held in check while God’s servants are sealed. At the beginning of the second Woe, in the time prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days that was fulfilled on August 11, 1840, four angels, representing Islam of the second Woe, were “loosed.” At the end of the prophecy, they were “restrained”.
Όταν γίνεται αναφορά σε αυτούς ως στους «τέσσερις ανέμους», συγκρατούνται ενώ οι δούλοι του Θεού σφραγίζονται. Στην αρχή του δευτέρου Οὐαί, κατά τη χρονική προφητεία των τριακοσίων ενενήντα ενός ετών και δεκαπέντε ημερών, η οποία εκπληρώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840, τέσσερις άγγελοι, που αντιπροσώπευαν το Ισλάμ του δευτέρου Οὐαί, «λύθηκαν». Στο τέλος της προφητείας, «συγκρατήθηκαν».
Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:14, 15.
Λέγων προς τον έκτον άγγελον, ο οποίος είχε τη σάλπιγγα· Λύσε τους τέσσερις αγγέλους, που είναι δεμένοι στον μέγα ποταμό Ευφράτη. Και λύθηκαν οι τέσσερις άγγελοι, οι οποίοι ήσαν ητοιμασμένοι για μία ώρα, και μία ημέρα, και έναν μήνα, και ένα έτος, για να θανατώσουν το τρίτο μέρος των ανθρώπων. Αποκάλυψις 9:14, 15.
On September 11, 2001, the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand was empowered, when Islam of the third Woe was “loosed.” But it was immediately “restrained”. Sister White explains why this happened, but first we should remember that the purpose of Islam in its first biblical reference was to anger the nations, for Ishmael’s hand would be against every man, and every man’s hand would be against Islam.
Την 11η Σεπτεμβρίου 2001, το πρώτο μήνυμα στην ιστορία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων ενδυναμώθηκε, όταν το Ισλάμ του τρίτου Οὐαί «λύθηκε». Αλλά αμέσως «περιορίστηκε». Η αδελφή Οὐάιτ εξηγεί γιατί συνέβη αυτό, αλλά πρώτα θα πρέπει να θυμηθούμε ότι ο σκοπός του Ισλάμ κατά την πρώτη βιβλική του αναφορά ήταν να εξοργίσει τα έθνη, διότι το χέρι του Ισμαήλ θα ήταν εναντίον κάθε ανθρώπου, και το χέρι κάθε ανθρώπου εναντίον του Ισλάμ.
And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.
Και ο άγγελος του Κυρίου είπε προς αυτήν: Ιδού, είσαι έγκυος και θέλεις γεννήσει υιόν, και θέλεις καλέσει το όνομα αυτού Ισμαήλ· διότι ο Κύριος ήκουσε την ταλαιπωρίαν σου. Και αυτός θέλει είσθαι άνθρωπος άγριος· η χείρ αυτού θέλει είσθαι εναντίον πάντων, και η χείρ πάντων εναντίον αυτού· και θέλει κατοικήσει απέναντι πάντων των αδελφών αυτού. Γένεσις 16:11, 12.
The purpose of Islam in Bible prophecy is to unite all nations against Islam, in advance of the United Nations turning their wrath upon Sabbath keepers. On September 11, 2001 everyone who understands 9/11 as marking the beginning of the repeat of the sequence of the Millerite events has become as “Daniel” when he was taken to Babylon for seventy years. Jehoiakim identifies the starting of that testing process, and Islam of the third Woe was then released, but immediately held in check, so God could seal His people.
Ο σκοπός του Ισλάμ στη βιβλική προφητεία είναι να ενώσει όλα τα έθνη εναντίον του Ισλάμ, πριν τα Ηνωμένα Έθνη στρέψουν την οργή τους εναντίον των τηρούντων το Σάββατο. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, καθένας που κατανοεί την 11η Σεπτεμβρίου ως σηματοδοτούσα την έναρξη της επανάληψης της ακολουθίας των Μιλλεριτικών γεγονότων έχει καταστεί ως ο «Δανιήλ» όταν μεταφέρθηκε στη Βαβυλώνα για εβδομήντα έτη. Ο Ιωακείμ ταυτοποιεί την έναρξη εκείνης της διαδικασίας δοκιμασίας, και το Ισλάμ του τρίτου Ουαί τότε εξαπολύθηκε, αλλά αμέσως συγκρατήθηκε, ώστε ο Θεός να μπορέσει να σφραγίσει τον λαό Του.
“This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.
«Αυτή η όραση δόθηκε το 1847, όταν υπήρχαν μόνο πολύ λίγοι από τους αδελφούς των Αντβεντιστών που τηρούσαν το Σάββατο, και από αυτούς λίγοι μόνον υπέθεταν ότι η τήρησή του ήταν αρκετά σημαντική ώστε να χαράξει διαχωριστική γραμμή μεταξύ του λαού του Θεού και των απίστων. Τώρα αρχίζει να διαφαίνεται η εκπλήρωση εκείνης της όρασης. “Η έναρξη εκείνου του καιρού της θλίψεως”, που αναφέρεται εδώ, δεν αναφέρεται στον χρόνο κατά τον οποίο θα αρχίσουν να εκχέονται οι πληγές, αλλά σε μια σύντομη περίοδο αμέσως πριν εκχυθούν, ενώ ο Χριστός βρίσκεται στο αγιαστήριο. Κατά τον καιρό εκείνο, ενώ το έργο της σωτηρίας πλησιάζει στο τέλος του, θλίψη θα έρχεται επάνω στη γη, και τα έθνη θα οργίζονται, όμως θα συγκρατούνται ώστε να μην εμποδίσουν το έργο του τρίτου αγγέλου. Κατά τον καιρό εκείνο θα έλθει η “όψιμη βροχή”, ή αναζωογόνηση από την παρουσία του Κυρίου, για να δώσει δύναμη στη δυνατή φωνή του τρίτου αγγέλου και να προετοιμάσει τους αγίους να σταθούν στην περίοδο κατά την οποία θα εκχυθούν οι επτά τελευταίες πληγές.» Early Writings, 85.
Daniel’s seventy years began on September 11, 2001 when Islam was released and angered the nations by suddenly and unexpectedly striking the earth beast of Revelation thirteen. Islam was then restrained, so the work of the third angel can be finished. The work of the third angel is the sealing of God’s people, and when that work began on September 11, 2001 the Latter Rain began to “sprinkle”. Daniel chapter one is illustrating the testing process of the one hundred and forty-four thousand, beginning on September 11, 2001, and continuing until the second “voice” of Revelation eighteen calls God’s other flock out of Babylon. Daniel therefore represents a people who are now in spiritual captivity, until the very conclusion of the testing process. The conclusion of the testing period in Daniel chapter one is identified as the “end of the days.”
Τα εβδομήντα έτη του Δανιήλ άρχισαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όταν το Ισλάμ αφέθηκε ελεύθερο και εξόργισε τα έθνη πλήττοντας αιφνιδίως και απροσδοκήτως το θηρίο της γης της Αποκάλυψης δεκατρία. Κατόπιν το Ισλάμ συγκρατήθηκε, ώστε να ολοκληρωθεί το έργο του τρίτου αγγέλου. Το έργο του τρίτου αγγέλου είναι το σφράγισμα του λαού του Θεού, και όταν το έργο αυτό άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η Όψιμη Βροχή άρχισε να «ραντίζει». Το πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ απεικονίζει τη διαδικασία δοκιμασίας των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία αρχίζει στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και συνεχίζεται έως ότου η δεύτερη «φωνή» της Αποκάλυψης δεκαοκτώ καλέσει το άλλο ποίμνιο του Θεού να εξέλθει από τη Βαβυλώνα. Ο Δανιήλ, επομένως, αντιπροσωπεύει έναν λαό που βρίσκεται τώρα σε πνευματική αιχμαλωσία, μέχρι αυτήν καθαυτήν την τελική κατάληξη της διαδικασίας δοκιμασίας. Η ολοκλήρωση της περιόδου δοκιμασίας στο πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ προσδιορίζεται ως το «τέλος των ημερών».
Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king enquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:18–20.
Και στο τέλος των ημερών, τις οποίες είχε ορίσει ο βασιλεύς να τους εισαγάγουν, ο αρχιευνούχος τούς εισήγαγε ενώπιον του Ναβουχοδονόσορος. Και ο βασιλεύς συνωμίλησε με αυτούς· και μεταξύ όλων δεν ευρέθη κανείς όπως ο Δανιήλ, ο Ανανίας, ο Μισαήλ και ο Αζαρίας· διά τούτο παρέστησαν ενώπιον του βασιλέως. Και σε κάθε ζήτημα σοφίας και συνέσεως, για το οποίο ο βασιλεύς τους ερώτησε, τους ευρήκε δεκαπλάσια ανωτέρους από όλους τους μάγους και τους αστρολόγους που ήσαν σε όλη την επικράτειά του. Δανιήλ 1:18–20.
The third test, which represents a prophetic litmus test for Daniel and the three worthies, was when they were judged by Nebuchadnezzar, and found to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.” The third test is represented by judgment, and the judgment occurred at “the end of the days.” In the book of Daniel, the “end of the days,” is where Daniel stands in his lot.
Η τρίτη δοκιμασία, η οποία αντιπροσωπεύει μια προφητική λυδία λίθο για τον Δανιήλ και τους τρεις άξιους, ήταν όταν κρίθηκαν από τον Ναβουχοδονόσορ και βρέθηκαν «δέκα φορές ανώτεροι από όλους τους μάγους και αστρολόγους που ήσαν σε όλη τη βασιλεία του». Η τρίτη δοκιμασία αντιπροσωπεύεται από την κρίση, και η κρίση έλαβε χώρα «στο τέλος των ημερών». Στο βιβλίο του Δανιήλ, το «τέλος των ημερών» είναι εκεί όπου ο Δανιήλ στέκεται στον κλήρο του.
“‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’
«Πολλοὶ θέλουσι καθαρισθῆ, καὶ λευκανθῆ, καὶ δοκιμασθῆ· οἱ δὲ ἀσεβεῖς θέλουσιν ἀσεβῆ· καὶ οὐδεὶς τῶν ἀσεβῶν θέλει ἐννοήσει, ἀλλ’ οἱ συνετοὶ θέλουσιν ἐννοήσει…. Μακάριος ὁ προσμένων καὶ φθάνων εἰς τὰς χιλίας τριακοσίας τριάκοντα πέντε ἡμέρας. Σὺ δὲ (Δανιήλ) ὕπαγε ἕως τοῦ τέλους· διότι θέλεις ἀναπαυθῆ, καὶ θέλεις σταθῆ ἐν τῷ κλήρῳ σου ἐν τῷ τέλει τῶν ἡμερῶν.»
“The time has come for Daniel to stand in his lot. The time has come for the light given him to go to the world as never before. If those for whom the Lord has done so much will walk in the light, their knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased as they near the close of this earth’s history.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1174.
«Ήλθε ο καιρός για τον Δανιήλ να σταθεί στον κλήρο του. Ήλθε ο καιρός το φως που του δόθηκε να εξέλθει προς τον κόσμο όπως ποτέ πριν. Εάν εκείνοι για τους οποίους ο Κύριος έχει πράξει τόσα πολλά περπατήσουν στο φως, η γνώση τους περί του Χριστού και των προφητειών που αναφέρονται σ’ Αυτόν θα αυξηθεί πολύ, καθώς πλησιάζουν προς το τέλος της ιστορίας αυτής της γης». The Seventh-day Adventist Bible Commentary, τόμος 4, 1174.
Sister White identifies the “end of the days” in association with the purification process of verse ten of Daniel chapter twelve. She often employs verse ten, with verse thirteen’s, “end of the days.”
Η αδελφή White προσδιορίζει το «τέλος των ημερών» σε συνάρτηση με τη διαδικασία του εξαγνισμού του δέκατου εδαφίου του δωδεκάτου κεφαλαίου του Δανιήλ. Συχνά χρησιμοποιεί το δέκατο εδάφιο, μαζί με το «τέλος των ημερών» του δέκατου τρίτου εδαφίου.
“‘Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand…. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou (Daniel) thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’
«Πολλοί θέλουσι καθαρισθή, και λευκανθή, και δοκιμασθή· οι δε ασεβείς θέλουσι πράξει ασεβώς· και ουδείς των ασεβών θέλει εννοήσει· οι δε συνετοί θέλουσι εννοήσει…. Μακάριος όστις υπομένει, και φθάνει εις τας χιλίας τριακοσίας τριάκοντα πέντε ημέρας. Συ δε (Δανιήλ) ύπαγε έως του τέλους· διότι θέλεις αναπαυθή, και θέλεις σταθή εν τω κλήρω σου εν τω τέλει των ημερών.»
“Daniel is today standing in his lot, and we are to give him place to speak to the people. Our message is to go forth as a lamp that burneth. ‘At that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars forever and ever.’
«Ο Δανιήλ στέκεται σήμερα στον κλήρο του, και πρέπει να του δώσουμε θέση να μιλήσει στον λαό. Το μήνυμά μας πρέπει να εξέλθει ως λύχνος καιόμενος. “Καὶ κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν θὰ ἐγερθῇ ὁ Μιχαήλ, ὁ ἄρχων ὁ μέγας, ὁ ἑστὼς ὑπὲρ τῶν υἱῶν τοῦ λαοῦ σου· καὶ θὰ ἔλθῃ καιρὸς θλίψεως, οἵα δὲν ἔγεινεν ἀφ’ οὗ ὑπῆρξεν ἔθνος ἕως ἐκείνου τοῦ καιροῦ· καὶ κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ὁ λαός σου θὰ σωθῇ, πᾶς ὅστις εὑρεθῇ γεγραμμένος ἐν τῷ βιβλίῳ. Καὶ πολλοὶ τῶν κοιμωμένων ἐν τῷ χώματι τῆς γῆς θὰ ἐξεγερθῶσι, οἱ μὲν εἰς ζωὴν αἰώνιον, οἱ δὲ εἰς ὀνειδισμὸν καὶ αἰσχύνην αἰώνιον. Καὶ οἱ συνετοὶ θὰ λάμψουν ὡς ἡ λαμπρότης τοῦ στερεώματος· καὶ οἱ ἐπιστρέψαντες πολλοὺς εἰς δικαιοσύνην, ὡς οἱ ἀστέρες εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.”»
“These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling. It is too late to engage with Satan in his work of blinding eyes. It is too late to give heed to seducing spirits and doctrines of devils.
«Τα λόγια αυτά παρουσιάζουν το έργο που οφείλομεν να πράξωμεν κατά τας εσχάτας αυτάς ημέρας. Δεν είμεθα ούτε κατά το ήμισυ αφυπνισμένοι. Δεν έχομεν την δύναμιν εκείνην η οποία είναι ουσιώδης διά την εκτέλεσιν του έργου που πρέπει να γίνει. Πρέπει να εισέλθωμεν εις ζωήν, να εισέλθωμεν εις ένωσιν. Τώρα, αυτήν ακριβώς την στιγμήν, πρέπει να σταθώμεν εις εκείνην την θέσιν όπου η μετάνοια και η συγχώρησις θα είναι τα κυρίαρχα γνωρίσματα του έργου μας. Δεν πρέπει να υπάρχη καμμία φιλονεικία. Είναι πλέον πολύ αργά διά να συμπράττωμεν με τον Σατανάν εις το έργον του να τυφλώνη οφθαλμούς. Είναι πλέον πολύ αργά διά να δίδωμεν προσοχήν εις πνεύματα πλάνης και διδασκαλίας δαιμονίων.»
“I am instructed to say that when the Holy Spirit gives tongue and utterance, we shall see a work done similar to that done on the day of Pentecost. The representatives of Christ will work intelligently. There will not be found one man here and another there seeking to tear down and destroy.
Μου δόθηκε η εντολή να πω ότι, όταν το Άγιο Πνεύμα δίδει γλώσσα και λόγο, θα δούμε να επιτελείται έργο παρόμοιο με εκείνο που επιτελέσθηκε κατά την ημέρα της Πεντηκοστής. Οι αντιπρόσωποι του Χριστού θα εργάζονται με σύνεση. Δεν θα βρεθεί ο ένας εδώ και ο άλλος εκεί να επιζητεί να κατεδαφίζει και να καταστρέφει.
“‘Before the decree bring forth, before the day pass as the chaff, before the fierce anger of the Lord come upon you, before the day of the Lord’s anger come upon you, seek ye the Lord, all ye meek of the earth, which have wrought His judgment; seek righteousness, seek meekness: it may be ye shall be hid in the day of the Lord’s anger.’” Australian Union Conference Record, March 11, 1907.
«“Πριν εκδοθεί το πρόσταγμα, πριν παρέλθει η ημέρα ως άχυρο, πριν έλθει επάνω σας η σφοδρή οργή του Κυρίου, πριν έλθει επάνω σας η ημέρα της οργής του Κυρίου, εκζητήσατε τον Κύριο, πάντες οι πραείς της γης, οι οποίοι εκτελέσατε την κρίση Του· ζητήσατε δικαιοσύνη, ζητήσατε πραότητα· ίσως σκεπασθείτε κατά την ημέρα της οργής του Κυρίου.” Australian Union Conference Record, 11 Μαρτίου, 1907.»
The sealing of the one hundred and forty-four thousand that is represented by the seventy years of Daniel’s captivity in Babylon, is represented in Daniel chapter twelve, and verse ten. The verse possesses the signature of “truth” for it identifies the three-steps that are the characteristics of the Hebrew word “truth.” Many shall be purified, made white and then tried. Daniel and the three worthies were purified by the fear of God in chapter one, for they determined not to eat the Babylonian diet. They then demonstrated a countenance that was made fairer and fatter than those who ate the Babylonian food. Their countenance was the righteousness of Christ which is the white garments. They then were tried when they went into the judgment of Nebuchadnezzar, at the end of the days.
Η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, η οποία παριστάνεται από τα εβδομήντα έτη της αιχμαλωσίας του Δανιήλ στη Βαβυλώνα, παριστάνεται στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, και στο δέκατο εδάφιο. Το εδάφιο φέρει την υπογραφή της «αλήθειας», διότι προσδιορίζει τα τρία βήματα που αποτελούν τα χαρακτηριστικά της εβραϊκής λέξεως «αλήθεια». Πολλοί θέλουσι καθαρισθή, λευκανθή και έπειτα δοκιμασθή. Ο Δανιήλ και οι τρεις άξιοι καθαρίσθηκαν διά του φόβου του Θεού στο πρώτο κεφάλαιο, διότι απεφάσισαν να μη φάγουν τη βαβυλωνιακή τροφή. Έπειτα επέδειξαν όψη που έγινε ωραιοτέρα και παχυτέρα από εκείνων που έτρωγαν τη βαβυλωνιακή τροφή. Η όψη τους ήταν η δικαιοσύνη του Χριστού, η οποία είναι τα λευκά ιμάτια. Έπειτα δοκιμάσθηκαν όταν εισήλθαν στην κρίση του Ναβουχοδονόσορος, στο τέλος των ημερών.
At “the end of the days,” when Daniel stands “in his lot”, “knowledge of Christ and the prophecies relating to Him will be greatly increased” for God’s people. Nebuchadnezzar noted that in “all matters of wisdom and understanding,” Daniel and the three worthies were “found” to be “ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm.”
Κατά «το τέλος των ημερών», όταν ο Δανιήλ σταθεί «εν τω κλήρω αυτού», «η γνώσις του Χριστού και των προφητειών που σχετίζονται με Αυτόν θα αυξηθεί πολύ» για τον λαό του Θεού. Ο Ναβουχοδονόσορ παρατήρησε ότι «εν πάσι τοις πράγμασι της σοφίας και της συνέσεως», ο Δανιήλ και οι τρεις εκείνοι άνδρες «ευρέθησαν» να είναι «δεκαπλάσιοι υπέρτερoι πάντων των μάγων και αστρολόγων, των εν πάση τη βασιλεία αυτού».
Daniel chapter one is illustrating the experience of the one hundred and forty-four thousand, who go through a three-step testing process. Commenting on that process, Sister White says, “These words present the work that we are to do in these last days. We are not one-half awake. We have not the power that is essential to the doing of the work that must be done. We must come into life, come into union. Now, just now, we must stand in that position where repentance and pardon shall be the striking features of our work. There must be no quarrelling.”
Το πρώτο κεφάλαιο του Δανιήλ απεικονίζει την εμπειρία των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, οι οποίοι διέρχονται από μια δοκιμασία τριών σταδίων. Σχολιάζοντας αυτή τη διαδικασία, η Αδελφή Ουάιτ λέγει: «Αυτά τα λόγια παρουσιάζουν το έργο που οφείλουμε να επιτελέσουμε κατά τις έσχατες αυτές ημέρες. Δεν είμεθα ούτε κατά το ήμισυ άγρυπνοι. Δεν έχομε τη δύναμη που είναι ουσιώδης για την επιτέλεση του έργου που πρέπει να γίνει. Πρέπει να έλθωμε εις ζωήν, να έλθωμε εις ενότητα. Τώρα, ακριβώς τώρα, πρέπει να σταθούμε σε εκείνη τη θέση όπου η μετάνοια και η συγχώρηση θα είναι τα εξέχοντα χαρακτηριστικά του έργου μας. Δεν πρέπει να υπάρχει φιλονεικία.»
The testing process that leads to the “end of the days,” leads to the resurrection of the two witnesses in Revelation chapter eleven. The work we are to do now is to accept the message of September 11, 2001 and wake up, as represented by the dead dry bones. “We must come to life, come into union.” When we do this, the striking features of our work will be our “repentance and pardon.” The striking feature of our work is represented by Daniel in chapter nine, when he prays the Leviticus twenty-six prayer, asking for forgiveness of his sins, and the sins of his fathers, while also acknowledging that he had been walking contrary to God ever since the disappointment that marked the beginning of the tarrying time on July 18, 2020. He must also acknowledge that God had been walking contrary to him during that same period. Daniel represents those that have gone through a captivity of “seventy years”, ever since July 18, 2020.
Η διαδικασία της δοκιμασίας που οδηγεί στο «τέλος των ημερών» οδηγεί στην ανάσταση των δύο μαρτύρων στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης. Το έργο που καλούμαστε να κάνουμε τώρα είναι να αποδεχθούμε το μήνυμα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 και να αφυπνισθούμε, όπως παριστάνεται από τα νεκρά ξηρά οστά. «Πρέπει να έλθουμε στη ζωή, να έλθουμε σε ένωση.» Όταν το πράττουμε αυτό, τα εξέχοντα γνωρίσματα του έργου μας θα είναι η «μετάνοια και η συγχώρηση». Το εξέχον γνώρισμα του έργου μας παριστάνεται από τον Δανιήλ στο ένατο κεφάλαιο, όταν προσεύχεται την προσευχή του Λευιτικού 26, ζητώντας συγχώρηση για τις αμαρτίες του και για τις αμαρτίες των πατέρων του, ενώ συγχρόνως αναγνωρίζει ότι είχε περιπατήσει εναντίον του Θεού από την απογοήτευση που σημάδεψε την αρχή του χρόνου της αναμονής στις 18 Ιουλίου 2020. Πρέπει επίσης να αναγνωρίσει ότι ο Θεός είχε περιπατήσει εναντίον αυτού κατά την ίδια εκείνη περίοδο. Ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει εκείνους που έχουν περάσει μέσα από αιχμαλωσία «εβδομήντα ετών», από τις 18 Ιουλίου 2020 και εξής.
The seventy years is a symbol of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The book of Chronicles informs us that the seventy years was the period that the land would “enjoy” the sabbaths which she was not allowed to enjoy due to ancient Israel’s rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five.
Τα εβδομήντα έτη είναι σύμβολο των «επτά καιρών» του Λευιτικού είκοσι έξι. Το βιβλίο των Χρονικών μάς πληροφορεί ότι τα εβδομήντα έτη ήταν η περίοδος κατά την οποία η γη θα «απολάμβανε» τα σάββατα τα οποία δεν της είχε επιτραπεί να απολαύσει εξαιτίας της ανταρσίας του αρχαίου Ισραήλ εναντίον της διαθήκης του Λευιτικού είκοσι πέντε.
To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. 2 Chronicles 36:21.
για να εκπληρωθεί ο λόγος του Κυρίου διά στόματος Ιερεμία, έως ότου η γη απολαύσει τα σάββατά της· διότι όσον καιρό έμενε έρημη, ετήρει σάββατο, μέχρι να συμπληρωθούν εβδομήκοντα έτη. Β΄ Χρονικών 36:21.
As a symbol of a prophetic “wilderness,” the “three and a half days” that the two witnesses of Revelation eleven were dead in the street after July 18, 2020 is a symbol of the “seventy years”, and also a symbol of the “seven times”. At the “end of the days,” is a symbol of the end of the prophetic days that were sealed up in the book of Daniel.
Ως σύμβολο μιας προφητικής «ἐρήμου», οἱ «τρεῖς καὶ ἥμισυ ἡμέραι» κατὰ τὰς ὁποίας οἱ δύο μάρτυρες τοῦ Ἀποκαλύψεως ἕνδεκα ἦσαν νεκροὶ ἐν τῇ πλατείᾳ μετὰ τὴν 18η Ἰουλίου 2020 εἶναι σύμβολο τῶν «ἑβδομήκοντα ἐτῶν», καὶ ἐπίσης σύμβολο τῶν «ἑπτὰ καιρῶν». Τὸ «ἐπὶ συντελείᾳ τῶν ἡμερῶν» εἶναι σύμβολο τοῦ τέλους τῶν προφητικῶν ἡμερῶν ποὺ ἐσφραγίσθησαν ἐν τῷ βιβλίῳ τοῦ Δανιήλ.
In 1798, the book of Daniel was unsealed and Daniel stood in his lot, ready to fulfill his purpose.
Το 1798, το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίστηκε και ο Δανιήλ στάθηκε στον κλήρο του, έτοιμος να εκπληρώσει τον σκοπό του.
“When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.
«Όταν ο Θεός αναθέτει σε έναν άνθρωπο ένα ιδιαίτερο έργο να επιτελέσει, αυτός οφείλει να στέκεται στον κλήρο και στη θέση του, όπως ο Δανιήλ, έτοιμος να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Θεού, έτοιμος να εκπληρώσει τον σκοπό Του.» Manuscript Releases, τόμος 6, σ. 108.
On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter eight, and verse fourteen, the book of Daniel once again stood in its lot. 1798, and 1844, are the conclusion of the first and second indignations, and therefore mark the end of “seven times.” The “end of the days” in the book of Daniel is a symbol of the conclusion of a captivity that is represented by the “seven times.” In Daniel chapter four, Nebuchadnezzar lived as a beast while “seven times” passed over him. At “the end of the days,” his kingdom and reason was restored to him.
Στις 22 Οκτωβρίου 1844, σε εκπλήρωση του όγδοου κεφαλαίου του Δανιήλ και του δεκάτου τετάρτου εδαφίου, το βιβλίο του Δανιήλ στάθηκε για μία ακόμη φορά στον κλήρο του. Τα έτη 1798 και 1844 αποτελούν την κατάληξη της πρώτης και της δεύτερης αγανακτήσεως και, επομένως, σηματοδοτούν το τέλος των «επτά καιρών». Το «τέλος των ημερών» στο βιβλίο του Δανιήλ είναι σύμβολο της ολοκληρώσεως μιας αιχμαλωσίας, η οποία παριστάνεται από τους «επτά καιρούς». Στο τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ, ο Ναβουχοδονόσορ έζησε ως θηρίο ενώ «επτά καιροί» διήλθαν επάνω του. Στο «τέλος των ημερών», η βασιλεία του και η φρόνησή του αποκαταστάθηκαν σε αυτόν.
And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Daniel 4:34–36.
Καὶ στο τέλος των ημερών εγώ, ο Ναβουχοδονόσορ, ύψωσα τους οφθαλμούς μου προς τον ουρανό, και η σύνεσή μου επανήλθε σε μένα, και ευλόγησα τον Ύψιστο, και ήνεσα και ετίμησα Εκείνον που ζει στους αιώνες, του οποίου η εξουσία είναι εξουσία αιώνια, και η βασιλεία του διαμένει από γενεά σε γενεά· και πάντες οι κάτοικοι της γης λογίζονται ως ουδέν· και αυτός πράττει κατά το θέλημά του στο στράτευμα του ουρανού και μεταξύ των κατοίκων της γης· και ουδείς δύναται να αναχαιτίσει τη χείρα του ή να του πει: Τι πράττεις; Κατά τον ίδιο καιρό η φρόνησή μου επανήλθε σε μένα· και προς δόξαν της βασιλείας μου, η τιμή μου και η λαμπρότητά μου επέστρεψαν σε μένα· και οι σύμβουλοί μου και οι άρχοντές μου με αναζήτησαν· και εστερεώθηκα στη βασιλεία μου, και εξαιρετική μεγαλοπρέπεια προσετέθη σε μένα. Δανιήλ 4:34–36.
The end of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand is represented as the “end of the days,” and therefore represents the symbolic conclusion of the “seventy years” and also of the “seven times.” At that time, “repentance and pardon” will be the features that represent the work of those who were previously dead in the street that runs through the valley of dead dry bones.
Το τέλος του καιρού της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων παριστάνεται ως το «τέλος των ημερών» και, επομένως, παριστάνει τη συμβολική ολοκλήρωση των «εβδομήντα ετών» καθώς και των «επτά καιρών». Κατά τον καιρό εκείνο, η «μετάνοια και συγχώρηση» θα είναι τα γνωρίσματα που θα αντιπροσωπεύουν το έργο εκείνων που προηγουμένως ήταν νεκροί στην οδό που διέρχεται μέσα από την κοιλάδα των νεκρών ξηρών οστών.
The visible feature of the work of repentance of the one hundred and forty-four thousand is represented in Ezekiel chapter nine, as “sighing and crying.” When God’s people confess and put away their personal sins, when they acknowledge that they have repeated the same sins of their fathers, when they set aside their pride of opinion and admit that they have been walking contrary to God, and also that He has been walking contrary to them since the tarrying time arrived on July 18, 2020, they will then be found to have “ten times” more prophetic power than all the other professed wise men in the kingdom.
Το ορατό γνώρισμα του έργου μετανοίας των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων παριστάνεται στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ ως «στενάζοντες και βοώντες». Όταν ο λαός του Θεού εξομολογηθεί και αποβάλει τις προσωπικές του αμαρτίες, όταν αναγνωρίσει ότι έχει επαναλάβει τις ίδιες αμαρτίες των πατέρων του, όταν παραμερίσει την υπερηφάνεια της γνώμης του και ομολογήσει ότι έχει πορευθεί εναντίον του Θεού, και επίσης ότι Εκείνος έχει πορευθεί εναντίον αυτού αφότου ο καιρός της καθυστέρησης άρχισε στις 18 Ιουλίου 2020, τότε θα βρεθεί ότι έχει «δέκα φορές» μεγαλύτερη προφητική δύναμη από όλους τους άλλους ομολογουμένως σοφούς άνδρες μέσα στη βασιλεία.
The sealing process began with the loosing and then the restraining of Islam. That process ends as it began, when Islam is once again released. It is released at the end of the days of the sealing time, which for Daniel was the decree of Cyrus that called men out of Babylon. It is there, at the end of the days of purification, at the judgment of the Sunday law “decree” in the United States, that the faithful will be found to possess “ten times more” prophetic power.
Η διαδικασία της σφράγισης άρχισε με τη λύση και κατόπιν τη συγκράτηση του Ισλάμ. Η διαδικασία αυτή τελειώνει όπως άρχισε, όταν το Ισλάμ απελευθερώνεται και πάλι. Απελευθερώνεται στο τέλος των ημερών του καιρού της σφράγισης, πράγμα που, για τον Δανιήλ, ήταν το διάταγμα του Κύρου που καλούσε τους ανθρώπους να εξέλθουν από τη Βαβυλώνα. Εκεί, στο τέλος των ημερών του εξαγνισμού, κατά την κρίση του «διατάγματος» του νόμου της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι πιστοί θα βρεθούν να κατέχουν «δέκα φορές περισσότερη» προφητική δύναμη.
“You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.
«Τοποθετείτε τον ερχομό του Κυρίου υπερβολικά μακριά. Είδα ότι η όψιμη βροχή ερχόταν τόσο [αιφνιδίως όσο] η κραυγή του μεσονυκτίου, και με δεκαπλάσια δύναμη.» Spalding and Magan, 5.
We will begin the consideration of Daniel chapter two in the next article.
Θα αρχίσουμε την εξέταση του δευτέρου κεφαλαίου του Δανιήλ στο επόμενο άρθρο.
“This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.
«Αυτή ήταν η κραυγή του μεσονυκτίου, η οποία επρόκειτο να δώσει δύναμη στο μήνυμα του δευτέρου αγγέλου. Άγγελοι εστάλησαν από τον ουρανό για να αφυπνίσουν τους αποθαρρυμένους αγίους και να τους ετοιμάσουν για το μεγάλο έργο που βρισκόταν εμπρός τους. Οι πλέον ταλαντούχοι άνδρες δεν ήσαν οι πρώτοι που έλαβαν αυτό το μήνυμα. Άγγελοι εστάλησαν προς τους ταπεινούς, αφοσιωμένους, και τους ώθησαν να υψώσουν την κραυγή: “Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν Αυτού!” Εκείνοι στους οποίους είχε εμπιστευθεί η κραυγή έσπευσαν, και με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος ανήγγειλαν το μήνυμα και αφύπνισαν τους αποθαρρυμένους αδελφούς τους. Το έργο αυτό δεν στηριζόταν στη σοφία και τη μάθηση των ανθρώπων, αλλά στη δύναμη του Θεού, και οι άγιοί Του που άκουσαν την κραυγή δεν μπορούσαν να αντισταθούν σε αυτήν. Οι πλέον πνευματικοί έλαβαν πρώτοι αυτό το μήνυμα, και εκείνοι που προηγουμένως είχαν ηγηθεί στο έργο ήσαν οι τελευταίοι που το έλαβαν και συνέβαλαν ώστε να ενισχυθεί η κραυγή: “Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν Αυτού!”» Early Writings, 238.