Στο προηγούμενο άρθρο εξετάζαμε το πεντηκοστό κεφάλαιο του Ιερεμία και, στο σχετικό χωρίο, την κρίση επί της Βαβυλώνος, η οποία αρχίζει με τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες και καταλήγει στην οργή του Θεού. Η εκτελεστική κρίση είναι η ημέρα της εκδικήσεως του Κυρίου, η οποία είχε προτυπωθεί από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ κατά το έτος 70 μ.Χ. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ που πραγματοποιήθηκε από τη Ρώμη το 70 μ.Χ. είχε προτυπωθεί από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ που εκτελέστηκε από τον Ναβουχοδονόσορ. Από κοινού παρείχαν δύο μάρτυρες της Εκτελεστικής Κρίσεως της πόρνης της Τύρου, η οποία είναι επίσης η πόρνη του δέκατου εβδόμου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως.
Ο Ιερεμίας μάς πληροφορεί ότι, όταν η εκδίκηση του Κυρίου εκτελεσθεί επί της σύγχρονης Βαβυλώνος, αρχίζοντας με τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής, «Εν ταις ημέραις εκείναις και εν τω καιρώ εκείνω, λέγει Κύριος, η ανομία του Ισραήλ θέλει ζητηθή, και δεν θέλει ευρεθή· και αι αμαρτίαι του Ιούδα, και δεν θέλουσιν ευρεθή· διότι θέλω συγχωρήσει εκείνους τους οποίους διατηρώ.» Κατά τις ημέρες εκείνες, η σφράγιση των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων θα έχει ήδη συντελεσθεί.
«Τι κάνετε, αδελφοί, στο μεγάλο έργο της προετοιμασίας; Εκείνοι που ενώνονται με τον κόσμο λαμβάνουν το κοσμικό εκμαγείο και προετοιμάζονται για το χάραγμα του θηρίου. Εκείνοι που δυσπιστούν προς τον εαυτό τους, που ταπεινώνονται ενώπιον του Θεού και καθαρίζουν τις ψυχές τους υπακούοντας στην αλήθεια, αυτοί λαμβάνουν το ουράνιο εκμαγείο και προετοιμάζονται για τη σφραγίδα του Θεού στα μέτωπά τους. Όταν εκδοθεί το διάταγμα και αποτυπωθεί η σφραγίδα, ο χαρακτήρας τους θα παραμείνει καθαρός και άσπιλος εις την αιωνιότητα.» Testimonies, τόμος 5, 216.
Η εκτελεστική κρίση αρχίζει με τη δεύτερη φωνή του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, η οποία καλεί άνδρες και γυναίκες να φύγουν από τη Βαβυλώνα, και ο Ιερεμίας λέγει: «ήλθεν η ημέρα αυτών, ο καιρός της επισκέψεως αυτών· η φωνή εκείνων που φεύγουν και διασώζονται από τη γη της Βαβυλώνος, για να αναγγείλουν εν Σιών την εκδίκηση του Κυρίου του Θεού ημών, την εκδίκηση του ναού αυτού. Συγκεντρώσατε τους τοξότες εναντίον της Βαβυλώνος· πάντες όσοι τείνετε το τόξον, στρατοπεδεύσατε κύκλω αυτής· ας μη διαφύγει ουδείς εξ αυτής· ανταποδώσατε εις αυτήν κατά το έργον αυτής· κατά πάντα όσα έπραξε, πράξατε εις αυτήν.» Η κρίση της εκτελείται διά των «τοξοτών». Η πρώτη αναφορά σε τοξότη στις Γραφές αφορά τον Ισμαήλ.
Καὶ ἤκουσεν ὁ Θεὸς τὴν φωνὴν τοῦ παιδίου· καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ ἐκάλεσε τὴν Ἅγαρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Τί ἔχεις, Ἅγαρ; μὴ φοβοῦ· διότι ἤκουσεν ὁ Θεὸς τὴν φωνὴν τοῦ παιδίου ἐκεῖ ὅπου εἶναι. Σηκώθητι, ἔπαρε τὸ παιδίον καὶ κράτησον αὐτὸ ἐν τῇ χειρί σου· διότι θὰ κάμω αὐτὸ ἔθνος μέγα. Καὶ ἤνοιξεν ὁ Θεὸς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς, καὶ εἶδε φρέαρ ὕδατος· καὶ ἐπορεύθη καὶ ἐγέμισε τὸν ἀσκὸν μὲ ὕδωρ, καὶ ἔδωκεν εἰς τὸ παιδίον νὰ πίῃ. Καὶ ἦτο ὁ Θεὸς μετὰ τοῦ παιδίου· καὶ ηὐξήθη, καὶ κατῴκησεν ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ ἔγεινεν τοξότης. Γένεσις 21:17–20.
Η «ώρα του μεγάλου σεισμού» στην Αποκάλυψη ένδεκα προσδιορίζει την αρχή της εκτελεστικής κρίσεως επάνω στην πόρνη της Ρώμης, η οποία αρχίζει με τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά την «ώρα» «η ουαί η τρίτη έρχεται ταχέως. Και ο έβδομος άγγελος εσάλπισε». Η τρίτη ουαί είναι η εβδόμη σάλπιγγα. Είναι οι τοξότες του Ισλάμ που χρησιμοποιούνται για να επιφέρουν την κρίση Του επάνω σε εκείνους που επιβάλλουν το σημείο της παπικής εξουσίας (λατρεία της Κυριακής) και διώκουν εκείνους που διαφυλάττουν το σημείο της εξουσίας του Θεού (λατρεία του Σαββάτου).
Στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά, ο Ιησούς, απαντώντας στις ερωτήσεις των μαθητών σχετικά με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού, παραθέτει μια ιστορική αφήγηση η οποία επίσης αντιπροσωπεύει την ιστορία των εσχάτων ημερών. Αναφέρεται στις «ημέρες εκδικήσεως», οι οποίες αποτελούσαν ουσιώδες προφητικό γνώρισμα της διακονίας Του ως Μεσσία, το οποίο προσδιόρισε στην εναρκτήρια διακήρυξη της διακονίας Του, όταν ανέγνωσε από τον προφήτη Ησαΐα στην εκκλησία της Ναζαρέτ. Η διακήρυξη στη Ναζαρέτ και το απόσπασμα από τον Ησαΐα αντιπροσώπευαν όχι μόνον τη δική Του διακονία, αλλά και το μήνυμα των μαθητών Του, και ειδικότερα το έργο και τη διακονία του κινήματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.
Πνεῦμα Κυρίου τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐπ’ ἐμέ· διότι ὁ Κύριος με ἔχρισεν, διὰ νὰ εὐαγγελίζωμαι πρὸς τοὺς πραεῖς· με ἀπέστειλε διὰ νὰ ἰατρεύω τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, νὰ κηρύξω ἐλευθερίαν εἰς τοὺς αἰχμαλώτους καὶ ἄνοιγμα φυλακῆς εἰς τοὺς δεσμίους· νὰ κηρύξω τὸ δεκτὸν ἐνιαυτὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἡμέραν τῆς ἐκδικήσεως τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· νὰ παρηγορήσω πάντας τοὺς πενθοῦντας· νὰ θέσω εἰς τοὺς πενθοῦντας ἐν Σιὼν, νὰ δώσω εἰς αὐτοὺς κάλλος ἀντὶ σποδοῦ, ἔλαιον εὐφροσύνης ἀντὶ πένθους, ἔνδυμα αἰνέσεως ἀντὶ πνεύματος ἀκηδίας· διὰ νὰ ὀνομασθῶσι δένδρα δικαιοσύνης, φύτευμα Κυρίου, εἰς δόξαν αὐτοῦ. Καὶ θέλουσιν οἰκοδομήσει τὰς ἀρχαίας ἐρημώσεις, θέλουσιν ἀνορθώσει τὰ πρότερον ἠρημωμένα, καὶ θέλουσιν ἐπισκευάσει τὰς πόλεις τὰς ἐρημωμένας, τὰς ἐρημώσεις πολλῶν γενεῶν. Καὶ ξένοι θέλουσι σταθῆ καὶ ποιμάνει τὰ ποίμνιά σας, καὶ οἱ υἱοὶ τοῦ ἀλλογενοῦς θέλουσιν εἶσθαι οἱ γεωργοὶ σας καὶ οἱ ἀμπελουργοί σας. Σεις δὲ θέλετε ὀνομασθῆ Ἱερεῖς Κυρίου· ἄνθρωποι θέλουσι σας ὀνομάζει Λειτουργοὺς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· θέλετε τρώγει τὰ πλούτη τῶν ἐθνῶν, καὶ ἐν τῇ δόξῃ αὐτῶν θέλετε καυχᾶσθαι. Ἀντὶ τῆς αἰσχύνης σας θέλετε ἔχει διπλάσια, καὶ ἀντὶ τῆς καταισχύνης θέλουσιν εὐφραίνεσθαι διὰ τὴν μερίδα αὐτῶν· διὰ τοῦτο ἐν τῇ γῇ αὐτῶν θέλουσι κληρονομήσει διπλάσια· αἰώνιος χαρὰ θέλει εἶσθαι εἰς αὐτούς. Διότι ἐγὼ, ὁ Κύριος, ἀγαπῶ κρίσιν, μισῶ ἁρπαγὴν διὰ ὁλοκαύτωμα· καὶ θέλω κατευθύνει τὸ ἔργον αὐτῶν ἐν ἀληθείᾳ, καὶ θέλω κάμει μετ’ αὐτῶν αἰώνιον διαθήκην. Καὶ τὸ σπέρμα αὐτῶν θέλει γνωρισθῆ μεταξὺ τῶν ἐθνῶν, καὶ τὰ ἔκγονά τους μεταξὺ τῶν λαῶν· πάντες οἱ βλέποντες αὐτοὺς θέλουσιν ἐπιγινώσκει αὐτούς, ὅτι αὐτοὶ εἶναι τὸ σπέρμα τὸ ὁποῖον ηὐλόγησεν ὁ Κύριος. Θέλω χαρῆ μεγάλως εἰς τὸν Κύριον, ἡ ψυχή μου θέλει εὐφρανθῆ εἰς τὸν Θεόν μου· διότι με ἐνέδυσεν ἱμάτια σωτηρίας, με περιέβαλε μὲ χιτῶνα δικαιοσύνης, ὡς νυμφίος στολίζεται μὲ κοσμήματα, καὶ ὡς νύμφη κατακοσμεῖ ἑαυτὴν μὲ τὰ κοσμήματά της. Διότι καθὼς ἡ γῆ βλαστάνει τὸν βλαστὸν αὐτῆς, καὶ καθὼς ὁ κῆπος κάμνει τὰ σπαρθέντα ἐν αὐτῷ νὰ ἀναβλαστήσωσιν, οὕτω Κύριος ὁ Θεὸς θέλει κάμει δικαιοσύνην καὶ αἶνον νὰ ἀναβλαστήσωσιν ἐνώπιον πάντων τῶν ἐθνῶν. Ἠσαΐας 61:1–11.
Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες που σφραγίζονται στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ είναι εκείνοι που πενθούν για τις αμαρτίες στην εκκλησία και στον κόσμο. «Το ευπρόσδεκτο έτος του Κυρίου και η ημέρα της εκδικήσεως του Θεού ημών» είναι τότε που εκείνοι που πενθούν στη Σιών παρηγορούνται και γίνονται «δένδρα δικαιοσύνης», ώστε να «δοξάσουν τον Κύριο». Δοξάζουν τον Κύριο, διότι «εν ταις ημέραις εκείναις και εν τω καιρώ εκείνω, λέγει Κύριος, η ανομία του Ισραήλ θέλει ζητηθή, και δεν θέλει ευρεθή». Εκείνοι που πενθούν είναι εκείνοι που έχουν σφραγισθεί και είναι εκείνοι που «θέλουσιν οικοδομήσει τας αρχαίας ερημώσεις», που «θέλουσιν ανορθώσει τας προτέρας ερημώσεις και» που «θέλουσιν επισκευάσει τας ηρημωμένας πόλεις, τας ερημώσεις πολλών γενεών». Αυτοί «θέλουσιν ονομασθή Ιερείς του Κυρίου» και οι άνθρωποι θα τους αποκαλούν «Λειτουργούς του Θεού ημών».
Η δικαιοσύνη των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων πρόκειται να «ανατείλει ενώπιον πάντων των εθνών», όταν αυτοί υψωθούν ως σημείο κατά την ώρα του μεγάλου σεισμού. Η δικαιοσύνη τους προξενείται προοδευτικώς, διότι είναι «ως η γη βλαστάνει τον βλαστόν αυτής, και ως ο κήπος κάμνει τα εσπαρμένα εν αυτώ να ανατείλωσιν· ούτως ο Κύριος ο Θεός θέλει κάμει να ανατείλωσι δικαιοσύνη και αίνος». Η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων άρχισε κατά την έλευση της όψιμης βροχής την 1η Σεπτεμβρίου 2001. Τότε ακριβώς οι βλαστοί της γης προεβλήθησαν. Ο Ησαΐας προσδιορίζει πότε οι βλαστοί ανατέλλουν.
Με μέτρον, όταν αυτό εκβλαστήσει, θα διαλεχθείς με αυτό· συγκρατεί τον σφοδρόν αυτού άνεμον εν τη ημέρα του ανατολικού ανέμου. Διά τούτο λοιπόν θέλει καθαρισθή η ανομία του Ιακώβ· και τούτο είναι όλος ο καρπός, η αφαίρεσις της αμαρτίας αυτού· όταν καταστήσει πάντας τους λίθους του θυσιαστηρίου ως λίθους κιμωλίας συντετριμμένους, τα άλση και τα είδωλα δεν θέλουσι σταθή. Ησαΐας 27:8, 9.
Κατά «την ημέραν του ανατολικού ανέμου», ο οποίος είναι ο «σφοδρός αυτού άνεμος» που «συγκρατεί», η «έκπτυξις» των οφθαλμών θα αρχίσει όταν η βροχή είναι «μετρημένη». Το «συγκρατεί» σημαίνει περιορίζει. Όταν οι τέσσαρες άνεμοι συγκρατούνται από τους τέσσαρες αγγέλους της Αποκαλύψεως, κεφάλαιο επτά, αρχίζει η σφράγισις των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Τότε η όψιμη βροχή αρχίζει να «ραντίζει» με μέτρο, διότι η λέξις «μέτρο» στο εδάφιο σημαίνει μετριοπάθεια. Κατά την αρχή της περιόδου της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, η όψιμη βροχή είναι μετρημένη, και στο τέλος της περιόδου είναι αμέτρητη.
«Η μεγάλη έκχυση του Πνεύματος του Θεού, η οποία φωτίζει ολόκληρη τη γη με τη δόξα Του, δεν θα έλθει έως ότου αποκτήσουμε έναν φωτισμένο λαό, ο οποίος γνωρίζει από πείρα τι σημαίνει να είναι συνεργοί με τον Θεό. Όταν θα έχουμε πλήρη, ολόψυχη αφιέρωση στην υπηρεσία του Χριστού, ο Θεός θα αναγνωρίσει το γεγονός αυτό με έκχυση του Πνεύματός Του χωρίς μέτρο· αλλά αυτό δεν θα συμβεί όσο το μεγαλύτερο μέρος της εκκλησίας δεν είναι συνεργοί με τον Θεό. Ο Θεός δεν μπορεί να εκχύσει το Πνεύμα Του όταν ο εγωισμός και η φιληδονία είναι τόσο φανερά· όταν επικρατεί ένα πνεύμα που, αν εκφραζόταν με λόγια, θα απέδιδε εκείνη την απάντηση του Κάιν,—“Μήπως εγώ είμαι φύλακας του αδελφού μου;” Εάν η αλήθεια για τον παρόντα καιρό, εάν τα σημεία που πληθαίνουν από κάθε πλευρά, και τα οποία μαρτυρούν ότι το τέλος των πάντων είναι εγγύς, δεν είναι επαρκή για να αφυπνίσουν την κοιμώμενη ενεργητικότητα εκείνων που ομολογούν ότι γνωρίζουν την αλήθεια, τότε σκότος ανάλογο προς το φως που έλαμπε θα καταλάβει αυτές τις ψυχές. Δεν υπάρχει ούτε η επίφαση δικαιολογίας για την αδιαφορία τους, την οποία θα μπορέσουν να παρουσιάσουν ενώπιον του Θεού κατά τη μεγάλη ημέρα της τελικής απολογίας. Δεν θα υπάρξει κανένας λόγος να προβάλουν για το γιατί δεν έζησαν και δεν περπάτησαν και δεν εργάσθηκαν μέσα στο φως της ιερής αλήθειας του λόγου του Θεού, και έτσι να αποκαλύψουν σε έναν κόσμο σκοτισμένο από την αμαρτία, μέσω της διαγωγής τους, της συμπάθειάς τους και του ζήλου τους, ότι η δύναμη και η πραγματικότητα του ευαγγελίου δεν μπορούσαν να αμφισβητηθούν». Review and Herald, 21 Ιουλίου 1896.
Η περίοδος της δοκιμασίας της όψιμης βροχής και της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων αρχίζει με τη μέτρηση της εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος, διότι ο σίτος και τα ζιζάνια έχουν φθάσει στον καιρό του θερισμού. Η βροχή φέρνει και τις δύο τάξεις σε ωριμότητα· έπειτα, στο τέλος της περιόδου της δοκιμασίας, ο σίτος και τα ζιζάνια διαχωρίζονται, και τότε ο σίτος θα «γνωρίσει εκ πείρας τι σημαίνει να είναι συνεργοί του Θεού». Τότε θα «έχουν πλήρη, ολοκάρδια αφιέρωση στην υπηρεσία του Χριστού· ο Θεός θα αναγνωρίσει το γεγονός αυτό με έκχυση του Πνεύματός του χωρίς μέτρο».
Η «ημέρα του σκληρού ανατολικού ανέμου» έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και άρχισε η αντιπαράθεση του Αββακούμ σχετικά με το κίβδηλο μήνυμα «ειρήνης και ασφάλειας» του μηνύματος της όψιμης βροχής, σε αντιδιαστολή προς το μήνυμα που προσδιόριζε την ημέρα της εκδικήσεως του Θεού. Στο σημείο εκείνο τα φυτά, τόσο το σιτάρι όσο και τα ζιζάνια, άρχισαν να βλαστάνουν και να φέρουν τον καρπό που θα εκδήλωναν κατά την κρίση του προσεχώς ερχόμενου νόμου της Κυριακής.
«Και πάλι, αυτές οι παραβολές διδάσκουν ότι δεν θα υπάρξει δοκιμαστική περίοδος μετά την κρίση. Όταν το έργο του ευαγγελίου ολοκληρωθεί, ακολουθεί αμέσως ο χωρισμός μεταξύ των αγαθών και των πονηρών, και η μοίρα κάθε τάξεως καθορίζεται για πάντα.» Christ’s Object Lessons, 123.
Η μία τάξη προσκυνεί τον ήλιο στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, και η άλλη λαμβάνει τη σφραγίδα του Θεού στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ. Στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά, ο Χριστός προσδιορίζει τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και εκθέτει ένα σημείο που χαρακτηρίζει την τελική γενεά της ιστορίας της γης. Προσδιόρισε το σημείο που οι Χριστιανοί πρέπει να αναγνωρίσουν, προκειμένου να φύγουν από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ.
Και όταν δείτε την Ιερουσαλήμ περικυκλωμένη από στρατεύματα, τότε να γνωρίσετε ότι επλησίασε η ερήμωσή της. Τότε όσοι είναι στην Ιουδαία ας φεύγουν στα όρη· και όσοι είναι στο μέσον αυτής ας αναχωρούν έξω· και όσοι είναι στις επαρχίες ας μην εισέρχονται σ’ αυτήν. Διότι αυτές είναι ημέρες εκδικήσεως, ώστε να εκπληρωθούν όλα όσα είναι γραμμένα. Λουκάς 21:20–22.
Ο Ιησούς προσδιόρισε, «γραμμή επί γραμμής», περισσότερα προφητικά χαρακτηριστικά του σημείου, διότι τα λόγια Του καταγράφονται όχι μόνο από τον Λουκά, αλλά και από τον Ματθαίο και τον Μάρκο.
Καὶ τοῦτο τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας θέλει κηρυχθῆ εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην, πρὸς μαρτυρίαν εἰς πάντα τὰ ἔθνη· καὶ τότε θέλει ἐλθεῖ τὸ τέλος. Ὅταν οὖν ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, τὸ ῥηθὲν διὰ Δανιὴλ τοῦ προφήτου, ἱστάμενον ἐν τῷ ἁγίῳ τόπῳ, (ὁ ἀναγινώσκων νοείτω,) τότε οἱ ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἀς φεύγωσιν εἰς τὰ ὄρη. Ματθαῖος 24:14–16.
Και πρέπει πρώτα να κηρυχθεί το ευαγγέλιο σε όλα τα έθνη. Και όταν σας οδηγήσουν και σας παραδώσουν, μη μεριμνήσετε εκ των προτέρων τι θα λαλήσετε, ούτε να το προμελετάτε· αλλά ό,τι σας δοθεί εκείνη την ώρα, αυτό να λαλήσετε· διότι δεν είστε εσείς που λαλείτε, αλλά το Άγιο Πνεύμα. Και ο αδελφός θα παραδώσει τον αδελφό σε θάνατο, και ο πατέρας το παιδί· και τα παιδιά θα επαναστατήσουν εναντίον των γονέων τους και θα τους οδηγήσουν σε θάνατο. Και θα είστε μισητοί από όλους εξαιτίας του ονόματός μου· αλλά εκείνος που θα υπομείνει έως το τέλος, αυτός θα σωθεί. Αλλά όταν δείτε το βδέλυγμα της ερημώσεως, που ελέχθη από τον Δανιήλ τον προφήτη, να στέκεται όπου δεν πρέπει, (ο αναγινώσκων ας εννοεί,) τότε όσοι είναι στην Ιουδαία ας φεύγουν στα όρη. Μάρκος 13:10–14.
Πριν από τις επτά τελευταίες πληγές, που αποτελούν την τελική και τέλεια εκπλήρωση των «ημερών της εκδικήσεως», ολοκληρωθούν επάνω σε δύο τάξεις, το ευαγγέλιο της βασιλείας πρέπει να κηρυχθεί και να δημοσιευθεί μεταξύ όλων των εθνών. Το μήνυμα του ευαγγελίου δίδεται στα έθνη κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες υψώνονται ως σημαία. Οι «ημέρες της εκδικήσεως» αντιπροσωπεύουν την περίοδο της Εκτελεστικής Κρίσεως της πόρνης Βαβυλώνος, η οποία αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες και τελειώνει όταν ο Μιχαήλ εγείρεται και η ανθρώπινη δοκιμασία κλείνει, και η οργή του Θεού εκχέεται στις επτά τελευταίες πληγές.
Η χρονική περίοδος είναι η «ώρα» την οποία προσδιορίζει ο Μάρκος, και η «ώρα» του «μεγάλου σεισμού», και η «ώρα» κατά την οποία οι δέκα βασιλείς συμφωνούν να δώσουν την έβδομη βασιλεία τους στον παπισμό. Όταν η τελευταία ψυχή έχει αποδεχθεί το ευαγγέλιο που δημοσιεύεται σε όλα τα έθνη, κλείνει η περίοδος της δοκιμασίας, και η οργή του Θεού εκχέεται χωρίς έλεος. Η περίοδος εκείνη αρχίζει όταν το ευαγγέλιο κηρύσσεται σε όλα τα έθνη καθώς υψώνεται το λάβαρο, και τελειώνει όταν ο τελευταίος άνθρωπος ανταποκρίνεται στο μήνυμα του ευαγγελίου που διακηρύσσεται και κηρύττεται και δημοσιεύεται από το λάβαρο. Η χρονική αυτή περίοδος είναι οι «ημέρες της εκδικήσεως».
Στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά, ο Ιησούς προσδιορίζει με ακρίβεια εκείνη την περίοδο της ιστορίας, διότι προσδιορίζει την τελική γενεά, η οποία δεν θα παρέλθει πριν από τη Δευτέρα Παρουσία Του. Υποδεικνύει ένα σημείο, το οποίο παριστάνεται ως το βδέλυγμα της ερημώσεως, για το οποίο μίλησε ο προφήτης Δανιήλ. Το σημείο είναι όταν το βδέλυγμα της ερημώσεως στέκεται στον «άγιο τόπο» και όταν «στέκεται όπου δεν πρέπει», πράγμα που είναι επίσης όταν η Ιερουσαλήμ είναι «περικυκλωμένη από στρατεύματα».
Όταν η Ιερουσαλήμ περικυκλώθηκε από στρατεύματα το έτος 66 από τον Κέστιο, οι Χριστιανοί στην Ιερουσαλήμ έφυγαν από την πόλη, και η Αδελφή Γουάιτ δηλώνει ότι ούτε ένας Χριστιανός δεν πέθανε κατά την καταστροφή που τελικώς ολοκληρώθηκε το έτος 70. Ο Κέστιος άρχισε πολιορκία και κατόπιν αποσύρθηκε για λόγους που, όπως φαίνεται, παραμένουν άγνωστοι, και οι Χριστιανοί στην πόλη έφυγαν σε συμφωνία με την προειδοποίηση που συνδεόταν με το σημείο. Το έτος 70 ο Τίτος ολοκλήρωσε την καταστροφή, επιβάλλοντας εκ νέου πολιορκία. Η πολιορκία του Κέστιου ήταν η αρχή εκείνου που αποκαλείται ο Πρώτος Ιουδαϊκορωμαϊκός Πόλεμος, και η πολιορκία και η καταστροφή που πραγματοποιήθηκαν από τον Τίτο ήταν το τέλος του Πρώτου Ιουδαϊκορωμαϊκού Πολέμου.
Ολόκληρη η ιστορία διήρκεσε τριάμισι χρόνια, άρχισε και τελείωσε με πολιορκία, και η αρχή περιείχε ένα σημείο για τον λαό του Θεού. Η ιστορία εκείνη προσδιορίσθηκε από τον Χριστό ως οι ημέρες της εκδικήσεως του Θεού, πράγμα που αποτελούσε ένα συγκεκριμένο στοιχείο το οποίο έπρεπε να προσδιορίσει στη διακονία Του. Οι ημέρες εκείνες αντιπροσωπεύουν την εκτελεστική κρίση επάνω στην πόρνη της Ρώμης, η οποία αρχίζει με τον επικείμενο κυριακάτικο νόμο και τελειώνει όταν κλείσει η ανθρώπινη δοκιμασία. Στην αρχή της εκτελεστικής κρίσεως της πόρνης της Βαβυλώνας, οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες υψώνονται ως λάβαρο, το οποίο είναι σημείο. Όταν το άλλο ποίμνιο του Θεού δει το σημείο, πρέπει να φύγει έξω από τη Βαβυλώνα, της οποίας η καταστροφή προτυπώθηκε από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ.
Θα συνεχίσουμε να εξετάζουμε το εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά στο επόμενο άρθρο.