We were considering Jeremiah chapter fifty in the previous article, and in the passage the judgment upon Babylon, that begins at the soon coming Sunday law in the United States and ends with the wrath of God. The executive judgment is the day of the Lord’s vengeance that was represented by the destruction of Jerusalem in the year 70 AD. The destruction of Jerusalem accomplished by Rome in 70 AD, had been typified by the destruction of Jerusalem carried out by Nebuchadnezzar. Together they provided two witnesses of the Executive Judgment of the whore of Tyre, who is also the whore of Revelation chapter seventeen.
Στο προηγούμενο άρθρο εξετάζαμε το πεντηκοστό κεφάλαιο του Ιερεμία και, στο σχετικό χωρίο, την κρίση επί της Βαβυλώνος, η οποία αρχίζει με τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες και καταλήγει στην οργή του Θεού. Η εκτελεστική κρίση είναι η ημέρα της εκδικήσεως του Κυρίου, η οποία είχε προτυπωθεί από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ κατά το έτος 70 μ.Χ. Η καταστροφή της Ιερουσαλήμ που πραγματοποιήθηκε από τη Ρώμη το 70 μ.Χ. είχε προτυπωθεί από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ που εκτελέστηκε από τον Ναβουχοδονόσορ. Από κοινού παρείχαν δύο μάρτυρες της Εκτελεστικής Κρίσεως της πόρνης της Τύρου, η οποία είναι επίσης η πόρνη του δέκατου εβδόμου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως.
Jeremiah informs us that when the Lord’s vengeance is accomplished upon modern Babylon, beginning with the soon-coming Sunday law, that “In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve.” In those days, the sealing of the one hundred and forty-four thousand will have already been accomplished.
Ο Ιερεμίας μάς πληροφορεί ότι, όταν η εκδίκηση του Κυρίου εκτελεσθεί επί της σύγχρονης Βαβυλώνος, αρχίζοντας με τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής, «Εν ταις ημέραις εκείναις και εν τω καιρώ εκείνω, λέγει Κύριος, η ανομία του Ισραήλ θέλει ζητηθή, και δεν θέλει ευρεθή· και αι αμαρτίαι του Ιούδα, και δεν θέλουσιν ευρεθή· διότι θέλω συγχωρήσει εκείνους τους οποίους διατηρώ.» Κατά τις ημέρες εκείνες, η σφράγιση των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων θα έχει ήδη συντελεσθεί.
“What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 216.
«Τι κάνετε, αδελφοί, στο μεγάλο έργο της προετοιμασίας; Εκείνοι που ενώνονται με τον κόσμο λαμβάνουν το κοσμικό εκμαγείο και προετοιμάζονται για το χάραγμα του θηρίου. Εκείνοι που δυσπιστούν προς τον εαυτό τους, που ταπεινώνονται ενώπιον του Θεού και καθαρίζουν τις ψυχές τους υπακούοντας στην αλήθεια, αυτοί λαμβάνουν το ουράνιο εκμαγείο και προετοιμάζονται για τη σφραγίδα του Θεού στα μέτωπά τους. Όταν εκδοθεί το διάταγμα και αποτυπωθεί η σφραγίδα, ο χαρακτήρας τους θα παραμείνει καθαρός και άσπιλος εις την αιωνιότητα.» Testimonies, τόμος 5, 216.
The executive judgment begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, who calls men and women to flee from Babylon, and Jeremiah says, “their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her.” Her judgment is accomplished by the “archers.” The first reference to an archer in the Scriptures is concerning Ishmael.
Η εκτελεστική κρίση αρχίζει με τη δεύτερη φωνή του δέκατου όγδοου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, η οποία καλεί άνδρες και γυναίκες να φύγουν από τη Βαβυλώνα, και ο Ιερεμίας λέγει: «ήλθεν η ημέρα αυτών, ο καιρός της επισκέψεως αυτών· η φωνή εκείνων που φεύγουν και διασώζονται από τη γη της Βαβυλώνος, για να αναγγείλουν εν Σιών την εκδίκηση του Κυρίου του Θεού ημών, την εκδίκηση του ναού αυτού. Συγκεντρώσατε τους τοξότες εναντίον της Βαβυλώνος· πάντες όσοι τείνετε το τόξον, στρατοπεδεύσατε κύκλω αυτής· ας μη διαφύγει ουδείς εξ αυτής· ανταποδώσατε εις αυτήν κατά το έργον αυτής· κατά πάντα όσα έπραξε, πράξατε εις αυτήν.» Η κρίση της εκτελείται διά των «τοξοτών». Η πρώτη αναφορά σε τοξότη στις Γραφές αφορά τον Ισμαήλ.
And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:17–20.
Καὶ ἤκουσεν ὁ Θεὸς τὴν φωνὴν τοῦ παιδίου· καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ ἐκάλεσε τὴν Ἅγαρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Τί ἔχεις, Ἅγαρ; μὴ φοβοῦ· διότι ἤκουσεν ὁ Θεὸς τὴν φωνὴν τοῦ παιδίου ἐκεῖ ὅπου εἶναι. Σηκώθητι, ἔπαρε τὸ παιδίον καὶ κράτησον αὐτὸ ἐν τῇ χειρί σου· διότι θὰ κάμω αὐτὸ ἔθνος μέγα. Καὶ ἤνοιξεν ὁ Θεὸς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς, καὶ εἶδε φρέαρ ὕδατος· καὶ ἐπορεύθη καὶ ἐγέμισε τὸν ἀσκὸν μὲ ὕδωρ, καὶ ἔδωκεν εἰς τὸ παιδίον νὰ πίῃ. Καὶ ἦτο ὁ Θεὸς μετὰ τοῦ παιδίου· καὶ ηὐξήθη, καὶ κατῴκησεν ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ ἔγεινεν τοξότης. Γένεσις 21:17–20.
The “hour of the great earthquake” in Revelation eleven identifies the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. In the “hour” “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe, is the seventh trumpet. It is the archers of Islam that are employed to bring His judgment upon those who enforce the mark of papal authority (Sunday worship), and persecute those who uphold the mark of God’s authority (Sabbath worship).
Η «ώρα του μεγάλου σεισμού» στην Αποκάλυψη ένδεκα προσδιορίζει την αρχή της εκτελεστικής κρίσεως επάνω στην πόρνη της Ρώμης, η οποία αρχίζει με τον προσεχώς επερχόμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά την «ώρα» «η ουαί η τρίτη έρχεται ταχέως. Και ο έβδομος άγγελος εσάλπισε». Η τρίτη ουαί είναι η εβδόμη σάλπιγγα. Είναι οι τοξότες του Ισλάμ που χρησιμοποιούνται για να επιφέρουν την κρίση Του επάνω σε εκείνους που επιβάλλουν το σημείο της παπικής εξουσίας (λατρεία της Κυριακής) και διώκουν εκείνους που διαφυλάττουν το σημείο της εξουσίας του Θεού (λατρεία του Σαββάτου).
In Luke chapter twenty-one Jesus in answering the disciple’s questions about the destruction of Jerusalem and the temple, provides an historical narrative that also represents the history of the last days. He references the “days of vengeance,” which was an essential prophetic attribute of His ministry as the Messiah, which He identified in His opening announcement of His ministry by reading from the prophet Isaiah to the church in Nazareth. The announcement at Nazareth, and the passage from Isaiah represented not only His ministry, but the message of His disciples, and more specifically the work and ministry of the movement of the one hundred and forty-four thousand.
Στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά, ο Ιησούς, απαντώντας στις ερωτήσεις των μαθητών σχετικά με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού, παραθέτει μια ιστορική αφήγηση η οποία επίσης αντιπροσωπεύει την ιστορία των εσχάτων ημερών. Αναφέρεται στις «ημέρες εκδικήσεως», οι οποίες αποτελούσαν ουσιώδες προφητικό γνώρισμα της διακονίας Του ως Μεσσία, το οποίο προσδιόρισε στην εναρκτήρια διακήρυξη της διακονίας Του, όταν ανέγνωσε από τον προφήτη Ησαΐα στην εκκλησία της Ναζαρέτ. Η διακήρυξη στη Ναζαρέτ και το απόσπασμα από τον Ησαΐα αντιπροσώπευαν όχι μόνον τη δική Του διακονία, αλλά και το μήνυμα των μαθητών Του, και ειδικότερα το έργο και τη διακονία του κινήματος των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων.
The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.
Πνεῦμα Κυρίου τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐπ’ ἐμέ· διότι ὁ Κύριος με ἔχρισεν, διὰ νὰ εὐαγγελίζωμαι πρὸς τοὺς πραεῖς· με ἀπέστειλε διὰ νὰ ἰατρεύω τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν, νὰ κηρύξω ἐλευθερίαν εἰς τοὺς αἰχμαλώτους καὶ ἄνοιγμα φυλακῆς εἰς τοὺς δεσμίους· νὰ κηρύξω τὸ δεκτὸν ἐνιαυτὸν τοῦ Κυρίου καὶ τὴν ἡμέραν τῆς ἐκδικήσεως τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· νὰ παρηγορήσω πάντας τοὺς πενθοῦντας· νὰ θέσω εἰς τοὺς πενθοῦντας ἐν Σιὼν, νὰ δώσω εἰς αὐτοὺς κάλλος ἀντὶ σποδοῦ, ἔλαιον εὐφροσύνης ἀντὶ πένθους, ἔνδυμα αἰνέσεως ἀντὶ πνεύματος ἀκηδίας· διὰ νὰ ὀνομασθῶσι δένδρα δικαιοσύνης, φύτευμα Κυρίου, εἰς δόξαν αὐτοῦ. Καὶ θέλουσιν οἰκοδομήσει τὰς ἀρχαίας ἐρημώσεις, θέλουσιν ἀνορθώσει τὰ πρότερον ἠρημωμένα, καὶ θέλουσιν ἐπισκευάσει τὰς πόλεις τὰς ἐρημωμένας, τὰς ἐρημώσεις πολλῶν γενεῶν. Καὶ ξένοι θέλουσι σταθῆ καὶ ποιμάνει τὰ ποίμνιά σας, καὶ οἱ υἱοὶ τοῦ ἀλλογενοῦς θέλουσιν εἶσθαι οἱ γεωργοὶ σας καὶ οἱ ἀμπελουργοί σας. Σεις δὲ θέλετε ὀνομασθῆ Ἱερεῖς Κυρίου· ἄνθρωποι θέλουσι σας ὀνομάζει Λειτουργοὺς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· θέλετε τρώγει τὰ πλούτη τῶν ἐθνῶν, καὶ ἐν τῇ δόξῃ αὐτῶν θέλετε καυχᾶσθαι. Ἀντὶ τῆς αἰσχύνης σας θέλετε ἔχει διπλάσια, καὶ ἀντὶ τῆς καταισχύνης θέλουσιν εὐφραίνεσθαι διὰ τὴν μερίδα αὐτῶν· διὰ τοῦτο ἐν τῇ γῇ αὐτῶν θέλουσι κληρονομήσει διπλάσια· αἰώνιος χαρὰ θέλει εἶσθαι εἰς αὐτούς. Διότι ἐγὼ, ὁ Κύριος, ἀγαπῶ κρίσιν, μισῶ ἁρπαγὴν διὰ ὁλοκαύτωμα· καὶ θέλω κατευθύνει τὸ ἔργον αὐτῶν ἐν ἀληθείᾳ, καὶ θέλω κάμει μετ’ αὐτῶν αἰώνιον διαθήκην. Καὶ τὸ σπέρμα αὐτῶν θέλει γνωρισθῆ μεταξὺ τῶν ἐθνῶν, καὶ τὰ ἔκγονά τους μεταξὺ τῶν λαῶν· πάντες οἱ βλέποντες αὐτοὺς θέλουσιν ἐπιγινώσκει αὐτούς, ὅτι αὐτοὶ εἶναι τὸ σπέρμα τὸ ὁποῖον ηὐλόγησεν ὁ Κύριος. Θέλω χαρῆ μεγάλως εἰς τὸν Κύριον, ἡ ψυχή μου θέλει εὐφρανθῆ εἰς τὸν Θεόν μου· διότι με ἐνέδυσεν ἱμάτια σωτηρίας, με περιέβαλε μὲ χιτῶνα δικαιοσύνης, ὡς νυμφίος στολίζεται μὲ κοσμήματα, καὶ ὡς νύμφη κατακοσμεῖ ἑαυτὴν μὲ τὰ κοσμήματά της. Διότι καθὼς ἡ γῆ βλαστάνει τὸν βλαστὸν αὐτῆς, καὶ καθὼς ὁ κῆπος κάμνει τὰ σπαρθέντα ἐν αὐτῷ νὰ ἀναβλαστήσωσιν, οὕτω Κύριος ὁ Θεὸς θέλει κάμει δικαιοσύνην καὶ αἶνον νὰ ἀναβλαστήσωσιν ἐνώπιον πάντων τῶν ἐθνῶν. Ἠσαΐας 61:1–11.
The one hundred and forty-four thousand who are sealed in Ezekiel chapter nine, are those who are mourning over the sins in the church and in the world. “The acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God,” is when those who mourn in Zion are comforted, and become “trees of righteousness” in order to “glorify the Lord.” They glorify the Lord, for “in those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none.” Those who mourn are those who have been sealed and they are those who “shall build the old wastes,” who “shall raise up the former desolations, and” who “shall repair the waste cities, the desolations of many generations.” They shall “be named the Priests of the Lord,” and men shall call them “the Ministers of our God.”
Οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες που σφραγίζονται στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ είναι εκείνοι που πενθούν για τις αμαρτίες στην εκκλησία και στον κόσμο. «Το ευπρόσδεκτο έτος του Κυρίου και η ημέρα της εκδικήσεως του Θεού ημών» είναι τότε που εκείνοι που πενθούν στη Σιών παρηγορούνται και γίνονται «δένδρα δικαιοσύνης», ώστε να «δοξάσουν τον Κύριο». Δοξάζουν τον Κύριο, διότι «εν ταις ημέραις εκείναις και εν τω καιρώ εκείνω, λέγει Κύριος, η ανομία του Ισραήλ θέλει ζητηθή, και δεν θέλει ευρεθή». Εκείνοι που πενθούν είναι εκείνοι που έχουν σφραγισθεί και είναι εκείνοι που «θέλουσιν οικοδομήσει τας αρχαίας ερημώσεις», που «θέλουσιν ανορθώσει τας προτέρας ερημώσεις και» που «θέλουσιν επισκευάσει τας ηρημωμένας πόλεις, τας ερημώσεις πολλών γενεών». Αυτοί «θέλουσιν ονομασθή Ιερείς του Κυρίου» και οι άνθρωποι θα τους αποκαλούν «Λειτουργούς του Θεού ημών».
The righteousness of the one hundred and forty-four thousand is to “spring forth before all nations,” when they are lifted up as an ensign in the hour of the great earthquake. Their righteousness is caused progressively, for it is “as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth.” The sealing of the one hundred and forty-four thousand began at the arrival of the latter rain on September 1, 2001. It is then that the buds of earth were brought forth. Isaiah identifies when the buds spring forth.
Η δικαιοσύνη των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων πρόκειται να «ανατείλει ενώπιον πάντων των εθνών», όταν αυτοί υψωθούν ως σημείο κατά την ώρα του μεγάλου σεισμού. Η δικαιοσύνη τους προξενείται προοδευτικώς, διότι είναι «ως η γη βλαστάνει τον βλαστόν αυτής, και ως ο κήπος κάμνει τα εσπαρμένα εν αυτώ να ανατείλωσιν· ούτως ο Κύριος ο Θεός θέλει κάμει να ανατείλωσι δικαιοσύνη και αίνος». Η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων άρχισε κατά την έλευση της όψιμης βροχής την 1η Σεπτεμβρίου 2001. Τότε ακριβώς οι βλαστοί της γης προεβλήθησαν. Ο Ησαΐας προσδιορίζει πότε οι βλαστοί ανατέλλουν.
In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.
Με μέτρον, όταν αυτό εκβλαστήσει, θα διαλεχθείς με αυτό· συγκρατεί τον σφοδρόν αυτού άνεμον εν τη ημέρα του ανατολικού ανέμου. Διά τούτο λοιπόν θέλει καθαρισθή η ανομία του Ιακώβ· και τούτο είναι όλος ο καρπός, η αφαίρεσις της αμαρτίας αυτού· όταν καταστήσει πάντας τους λίθους του θυσιαστηρίου ως λίθους κιμωλίας συντετριμμένους, τα άλση και τα είδωλα δεν θέλουσι σταθή. Ησαΐας 27:8, 9.
In “the day of the east wind” which is His “rough wind” that “He stayeth,” the “shooting forth” of the buds will begin when the rain is “measured.” “Stayeth” means restrained. When the four winds are restrained by the four angels of Revelation chapter seven, the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. At that time the latter rain begins to “sprinkle” in moderation, for the word “measure” in the verse means moderation. At the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand the latter rain is measured, and at the end of the period it is without measure.
Κατά «την ημέραν του ανατολικού ανέμου», ο οποίος είναι ο «σφοδρός αυτού άνεμος» που «συγκρατεί», η «έκπτυξις» των οφθαλμών θα αρχίσει όταν η βροχή είναι «μετρημένη». Το «συγκρατεί» σημαίνει περιορίζει. Όταν οι τέσσαρες άνεμοι συγκρατούνται από τους τέσσαρες αγγέλους της Αποκαλύψεως, κεφάλαιο επτά, αρχίζει η σφράγισις των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Τότε η όψιμη βροχή αρχίζει να «ραντίζει» με μέτρο, διότι η λέξις «μέτρο» στο εδάφιο σημαίνει μετριοπάθεια. Κατά την αρχή της περιόδου της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων, η όψιμη βροχή είναι μετρημένη, και στο τέλος της περιόδου είναι αμέτρητη.
“The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.
«Η μεγάλη έκχυση του Πνεύματος του Θεού, η οποία φωτίζει ολόκληρη τη γη με τη δόξα Του, δεν θα έλθει έως ότου αποκτήσουμε έναν φωτισμένο λαό, ο οποίος γνωρίζει από πείρα τι σημαίνει να είναι συνεργοί με τον Θεό. Όταν θα έχουμε πλήρη, ολόψυχη αφιέρωση στην υπηρεσία του Χριστού, ο Θεός θα αναγνωρίσει το γεγονός αυτό με έκχυση του Πνεύματός Του χωρίς μέτρο· αλλά αυτό δεν θα συμβεί όσο το μεγαλύτερο μέρος της εκκλησίας δεν είναι συνεργοί με τον Θεό. Ο Θεός δεν μπορεί να εκχύσει το Πνεύμα Του όταν ο εγωισμός και η φιληδονία είναι τόσο φανερά· όταν επικρατεί ένα πνεύμα που, αν εκφραζόταν με λόγια, θα απέδιδε εκείνη την απάντηση του Κάιν,—“Μήπως εγώ είμαι φύλακας του αδελφού μου;” Εάν η αλήθεια για τον παρόντα καιρό, εάν τα σημεία που πληθαίνουν από κάθε πλευρά, και τα οποία μαρτυρούν ότι το τέλος των πάντων είναι εγγύς, δεν είναι επαρκή για να αφυπνίσουν την κοιμώμενη ενεργητικότητα εκείνων που ομολογούν ότι γνωρίζουν την αλήθεια, τότε σκότος ανάλογο προς το φως που έλαμπε θα καταλάβει αυτές τις ψυχές. Δεν υπάρχει ούτε η επίφαση δικαιολογίας για την αδιαφορία τους, την οποία θα μπορέσουν να παρουσιάσουν ενώπιον του Θεού κατά τη μεγάλη ημέρα της τελικής απολογίας. Δεν θα υπάρξει κανένας λόγος να προβάλουν για το γιατί δεν έζησαν και δεν περπάτησαν και δεν εργάσθηκαν μέσα στο φως της ιερής αλήθειας του λόγου του Θεού, και έτσι να αποκαλύψουν σε έναν κόσμο σκοτισμένο από την αμαρτία, μέσω της διαγωγής τους, της συμπάθειάς τους και του ζήλου τους, ότι η δύναμη και η πραγματικότητα του ευαγγελίου δεν μπορούσαν να αμφισβητηθούν». Review and Herald, 21 Ιουλίου 1896.
The testing period of the latter rain and sealing of the one hundred and forty-four thousand begins with the measuring of the outpouring of the Holy Spirit for the wheat and tares have reached the time of the harvest. The rain brings both classes to maturity, then at the end of the testing period the wheat and tares are separated, and the wheat will then “know by experience what it means to be laborers together with God” They will then “have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure.”
Η περίοδος της δοκιμασίας της όψιμης βροχής και της σφράγισης των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων αρχίζει με τη μέτρηση της εκχύσεως του Αγίου Πνεύματος, διότι ο σίτος και τα ζιζάνια έχουν φθάσει στον καιρό του θερισμού. Η βροχή φέρνει και τις δύο τάξεις σε ωριμότητα· έπειτα, στο τέλος της περιόδου της δοκιμασίας, ο σίτος και τα ζιζάνια διαχωρίζονται, και τότε ο σίτος θα «γνωρίσει εκ πείρας τι σημαίνει να είναι συνεργοί του Θεού». Τότε θα «έχουν πλήρη, ολοκάρδια αφιέρωση στην υπηρεσία του Χριστού· ο Θεός θα αναγνωρίσει το γεγονός αυτό με έκχυση του Πνεύματός του χωρίς μέτρο».
The “day of the rough east wind” arrived on September 11, 2001, and Habakkuk’s debate over the counterfeit peace and safety message of the latter rain message, as opposed to the message identifying the day of God’s vengeance, began. At that point the plants, both wheat and tares began to bud and bring forth the fruit they would manifest at the judgment of the soon-coming Sunday law.
Η «ημέρα του σκληρού ανατολικού ανέμου» έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και άρχισε η αντιπαράθεση του Αββακούμ σχετικά με το κίβδηλο μήνυμα «ειρήνης και ασφάλειας» του μηνύματος της όψιμης βροχής, σε αντιδιαστολή προς το μήνυμα που προσδιόριζε την ημέρα της εκδικήσεως του Θεού. Στο σημείο εκείνο τα φυτά, τόσο το σιτάρι όσο και τα ζιζάνια, άρχισαν να βλαστάνουν και να φέρουν τον καρπό που θα εκδήλωναν κατά την κρίση του προσεχώς ερχόμενου νόμου της Κυριακής.
“Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.
«Και πάλι, αυτές οι παραβολές διδάσκουν ότι δεν θα υπάρξει δοκιμαστική περίοδος μετά την κρίση. Όταν το έργο του ευαγγελίου ολοκληρωθεί, ακολουθεί αμέσως ο χωρισμός μεταξύ των αγαθών και των πονηρών, και η μοίρα κάθε τάξεως καθορίζεται για πάντα.» Christ’s Object Lessons, 123.
One class bows to the sun in Ezekiel chapter eight, and the other receives the seal of God in Ezekiel chapter nine. In Luke chapter twenty-one, Christ is identifying the one hundred and forty-four thousand, and He sets forth a sign that marks the final generation of earth’s history. He identified the sign that Christians must recognize in order to flee the destruction of Jerusalem.
Η μία τάξη προσκυνεί τον ήλιο στο όγδοο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, και η άλλη λαμβάνει τη σφραγίδα του Θεού στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ. Στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά, ο Χριστός προσδιορίζει τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και εκθέτει ένα σημείο που χαρακτηρίζει την τελική γενεά της ιστορίας της γης. Προσδιόρισε το σημείο που οι Χριστιανοί πρέπει να αναγνωρίσουν, προκειμένου να φύγουν από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ.
And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.
Και όταν δείτε την Ιερουσαλήμ περικυκλωμένη από στρατεύματα, τότε να γνωρίσετε ότι επλησίασε η ερήμωσή της. Τότε όσοι είναι στην Ιουδαία ας φεύγουν στα όρη· και όσοι είναι στο μέσον αυτής ας αναχωρούν έξω· και όσοι είναι στις επαρχίες ας μην εισέρχονται σ’ αυτήν. Διότι αυτές είναι ημέρες εκδικήσεως, ώστε να εκπληρωθούν όλα όσα είναι γραμμένα. Λουκάς 21:20–22.
Jesus identified, “line upon line,” more prophetic characteristics of the sign, for His words are recorded not only by Luke, but also by Matthew and Mark.
Ο Ιησούς προσδιόρισε, «γραμμή επί γραμμής», περισσότερα προφητικά χαρακτηριστικά του σημείου, διότι τα λόγια Του καταγράφονται όχι μόνο από τον Λουκά, αλλά και από τον Ματθαίο και τον Μάρκο.
And this gospel of the kingdom shall be preached in all the world for a witness unto all nations; and then shall the end come. When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:14–16.
Καὶ τοῦτο τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας θέλει κηρυχθῆ εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην, πρὸς μαρτυρίαν εἰς πάντα τὰ ἔθνη· καὶ τότε θέλει ἐλθεῖ τὸ τέλος. Ὅταν οὖν ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, τὸ ῥηθὲν διὰ Δανιὴλ τοῦ προφήτου, ἱστάμενον ἐν τῷ ἁγίῳ τόπῳ, (ὁ ἀναγινώσκων νοείτω,) τότε οἱ ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ ἀς φεύγωσιν εἰς τὰ ὄρη. Ματθαῖος 24:14–16.
And the gospel must first be published among all nations. But when they shall lead you, and deliver you up, take no thought beforehand what ye shall speak, neither do ye premeditate: but whatsoever shall be given you in that hour, that speak ye: for it is not ye that speak, but the Holy Ghost. Now the brother shall betray the brother to death, and the father the son; and children shall rise up against their parents, and shall cause them to be put to death. And ye shall be hated of all men for my name’s sake: but he that shall endure unto the end, the same shall be saved. But when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not, (let him that readeth understand,) then let them that be in Judaea flee to the mountains. Mark 13:10–14.
Και πρέπει πρώτα να κηρυχθεί το ευαγγέλιο σε όλα τα έθνη. Και όταν σας οδηγήσουν και σας παραδώσουν, μη μεριμνήσετε εκ των προτέρων τι θα λαλήσετε, ούτε να το προμελετάτε· αλλά ό,τι σας δοθεί εκείνη την ώρα, αυτό να λαλήσετε· διότι δεν είστε εσείς που λαλείτε, αλλά το Άγιο Πνεύμα. Και ο αδελφός θα παραδώσει τον αδελφό σε θάνατο, και ο πατέρας το παιδί· και τα παιδιά θα επαναστατήσουν εναντίον των γονέων τους και θα τους οδηγήσουν σε θάνατο. Και θα είστε μισητοί από όλους εξαιτίας του ονόματός μου· αλλά εκείνος που θα υπομείνει έως το τέλος, αυτός θα σωθεί. Αλλά όταν δείτε το βδέλυγμα της ερημώσεως, που ελέχθη από τον Δανιήλ τον προφήτη, να στέκεται όπου δεν πρέπει, (ο αναγινώσκων ας εννοεί,) τότε όσοι είναι στην Ιουδαία ας φεύγουν στα όρη. Μάρκος 13:10–14.
Before the seven last plagues, which is the final and perfect fulfillment of the “days of vengeance,” is accomplished upon two classes the gospel of the kingdom must be preached and published among all nations. The gospel message is given to the nations at the soon-coming Sunday law in the United States, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The “days of vengeance” represents the period of the Executive Judgment of the whore of Babylon, which begins with the Sunday law in the United States and ends when Michael stands up and human probation closes, and the wrath of God is poured out in the seven last plagues.
Πριν από τις επτά τελευταίες πληγές, που αποτελούν την τελική και τέλεια εκπλήρωση των «ημερών της εκδικήσεως», ολοκληρωθούν επάνω σε δύο τάξεις, το ευαγγέλιο της βασιλείας πρέπει να κηρυχθεί και να δημοσιευθεί μεταξύ όλων των εθνών. Το μήνυμα του ευαγγελίου δίδεται στα έθνη κατά τον επικείμενο νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες υψώνονται ως σημαία. Οι «ημέρες της εκδικήσεως» αντιπροσωπεύουν την περίοδο της Εκτελεστικής Κρίσεως της πόρνης Βαβυλώνος, η οποία αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες και τελειώνει όταν ο Μιχαήλ εγείρεται και η ανθρώπινη δοκιμασία κλείνει, και η οργή του Θεού εκχέεται στις επτά τελευταίες πληγές.
The period of time is the “hour” which Mark identifies, and the “hour” of the “great earthquake,” and the “hour” the ten kings agree to give their seventh kingdom unto the papacy. When the last soul has accepted the gospel that is published to all nations, probation closes, and God’s wrath is poured out without mercy. That period begins with the gospel being proclaimed to all nations as the ensign is lifted up, and ends when the last person responds to the gospel message proclaimed and preached and published by the ensign. That period of time is the “days of vengeance.”
Η χρονική περίοδος είναι η «ώρα» την οποία προσδιορίζει ο Μάρκος, και η «ώρα» του «μεγάλου σεισμού», και η «ώρα» κατά την οποία οι δέκα βασιλείς συμφωνούν να δώσουν την έβδομη βασιλεία τους στον παπισμό. Όταν η τελευταία ψυχή έχει αποδεχθεί το ευαγγέλιο που δημοσιεύεται σε όλα τα έθνη, κλείνει η περίοδος της δοκιμασίας, και η οργή του Θεού εκχέεται χωρίς έλεος. Η περίοδος εκείνη αρχίζει όταν το ευαγγέλιο κηρύσσεται σε όλα τα έθνη καθώς υψώνεται το λάβαρο, και τελειώνει όταν ο τελευταίος άνθρωπος ανταποκρίνεται στο μήνυμα του ευαγγελίου που διακηρύσσεται και κηρύττεται και δημοσιεύεται από το λάβαρο. Η χρονική αυτή περίοδος είναι οι «ημέρες της εκδικήσεως».
In Luke, chapter twenty-one, Jesus is pinpointing that history, for He is identifying the final generation, that will not die before His second coming. He identifies a sign, which is represented as the abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet. The sign is when the abomination of desolation stands in the “holy place,” and when it is “standing where it ought not,” which is also when Jerusalem is “compassed with armies.”
Στο εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά, ο Ιησούς προσδιορίζει με ακρίβεια εκείνη την περίοδο της ιστορίας, διότι προσδιορίζει την τελική γενεά, η οποία δεν θα παρέλθει πριν από τη Δευτέρα Παρουσία Του. Υποδεικνύει ένα σημείο, το οποίο παριστάνεται ως το βδέλυγμα της ερημώσεως, για το οποίο μίλησε ο προφήτης Δανιήλ. Το σημείο είναι όταν το βδέλυγμα της ερημώσεως στέκεται στον «άγιο τόπο» και όταν «στέκεται όπου δεν πρέπει», πράγμα που είναι επίσης όταν η Ιερουσαλήμ είναι «περικυκλωμένη από στρατεύματα».
When Jerusalem was compassed by armies in the year 66 by Cestius, the Christians in Jerusalem fled the city, and Sister White identifies that not one Christian died during the destruction that ultimately ended in the year 70. Cestius initiated a siege, and then withdrew for apparently unknown reasons, and the Christians in the city fled in agreement with the warning associated with the sign. In the year 70 Titus completed the destruction by once again instituting a siege. The siege of Cestius was the beginning of what is called the First Jewish-Roman War, and the siege and destruction accomplished by Titus was the end of the First Jewish-Roman War.
Όταν η Ιερουσαλήμ περικυκλώθηκε από στρατεύματα το έτος 66 από τον Κέστιο, οι Χριστιανοί στην Ιερουσαλήμ έφυγαν από την πόλη, και η Αδελφή Γουάιτ δηλώνει ότι ούτε ένας Χριστιανός δεν πέθανε κατά την καταστροφή που τελικώς ολοκληρώθηκε το έτος 70. Ο Κέστιος άρχισε πολιορκία και κατόπιν αποσύρθηκε για λόγους που, όπως φαίνεται, παραμένουν άγνωστοι, και οι Χριστιανοί στην πόλη έφυγαν σε συμφωνία με την προειδοποίηση που συνδεόταν με το σημείο. Το έτος 70 ο Τίτος ολοκλήρωσε την καταστροφή, επιβάλλοντας εκ νέου πολιορκία. Η πολιορκία του Κέστιου ήταν η αρχή εκείνου που αποκαλείται ο Πρώτος Ιουδαϊκορωμαϊκός Πόλεμος, και η πολιορκία και η καταστροφή που πραγματοποιήθηκαν από τον Τίτο ήταν το τέλος του Πρώτου Ιουδαϊκορωμαϊκού Πολέμου.
The entire history lasted three and a half years, began and ended with a siege, and the beginning contained a sign for God’s people. That history was identified as the days of God’s vengeance by Christ, which was a specific element that He was to identify in His ministry. Those days represent the executive judgment upon the whore of Rome that begins at the soon-coming Sunday law, and ends when human probation closes. At the beginning of the executive judgment of the whore of Babylon, the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign, which is a sign. When God’s other flock see the sign, they are to flee out of Babylon, whose destruction was typified by the destruction of Jerusalem.
Ολόκληρη η ιστορία διήρκεσε τριάμισι χρόνια, άρχισε και τελείωσε με πολιορκία, και η αρχή περιείχε ένα σημείο για τον λαό του Θεού. Η ιστορία εκείνη προσδιορίσθηκε από τον Χριστό ως οι ημέρες της εκδικήσεως του Θεού, πράγμα που αποτελούσε ένα συγκεκριμένο στοιχείο το οποίο έπρεπε να προσδιορίσει στη διακονία Του. Οι ημέρες εκείνες αντιπροσωπεύουν την εκτελεστική κρίση επάνω στην πόρνη της Ρώμης, η οποία αρχίζει με τον επικείμενο κυριακάτικο νόμο και τελειώνει όταν κλείσει η ανθρώπινη δοκιμασία. Στην αρχή της εκτελεστικής κρίσεως της πόρνης της Βαβυλώνας, οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες υψώνονται ως λάβαρο, το οποίο είναι σημείο. Όταν το άλλο ποίμνιο του Θεού δει το σημείο, πρέπει να φύγει έξω από τη Βαβυλώνα, της οποίας η καταστροφή προτυπώθηκε από την καταστροφή της Ιερουσαλήμ.
We will continue to consider Luke chapter twenty-one in the next article.
Θα συνεχίσουμε να εξετάζουμε το εικοστό πρώτο κεφάλαιο του Λουκά στο επόμενο άρθρο.