Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Δέκα Οκτώ

Τα επτά έτη προειδοποιήσεως, από το 63 έως το έτος 70, τα οποία εκηρύχθησαν από τον άνθρωπο που ανέβαινε και κατέβαινε «στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, διακηρύττοντας τα δεινά που επρόκειτο να επέλθουν επί την πόλιν», είχαν προτυπωθεί από την προειδοποίηση που εδόθη στην Ιερουσαλήμ επί τριάμισι έτη, πρώτον στη διακονία του Χριστού, και κατόπιν επί τριάμισι ακόμη έτη στη διακονία των μαθητών. Προηγούμενα άρθρα έχουν ήδη επισημάνει ότι η καταστροφή της Ιερουσαλήμ θα μπορούσε να είχε επέλθει κατά τον σταυρό, ή αργότερα κατά τον λιθοβολισμό του Στεφάνου, αλλά η μακροθυμία του Θεού ανέβαλε την κρίση Του επί την πόλιν και τον λαόν.

Ἡ ἑπταετὴς περίοδος, καθ’ ἣν ὁ ἀνήρ ἐμαρτύρησεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διῃρέθη κατὰ τὴν πρώτην πολιορκίαν εἰς δύο ἴσας περιόδους χιλίων διακοσίων ἑξήκοντα ἡμερῶν. Τὰ ἑπτὰ ἐκεῖνα ἔτη ἀντιπροσώπευαν τὴν καταστροφὴν τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ τὰ ἑπτὰ ἔτη τῆς διακονίας τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν μαθητῶν ἀντιπροσώπευαν τὴν ἀρχὴν τῆς καταστροφῆς τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ ὁ Ἰησοῦς πάντοτε ἀπεικονίζει τὸ τέλος διὰ τῆς ἀρχῆς. Τὰ ἑπτὰ ἐκεῖνα ἔτη προετυπώθησαν ἐπίσης διὰ τῶν «ἑπτὰ καιρῶν» κατὰ τοῦ βορείου βασιλείου, οἵτινες διῃρέθησαν εἰς δύο ἴσας περιόδους χιλίων διακοσίων ἑξήκοντα ἐτῶν.

Όταν η Σύγχρονη Ρώμη επαναλαμβάνει την ιστορία της ειδωλολατρικής και της παπικής Ρώμης, καταπατώντας την κυριολεκτική και την πνευματική Ιερουσαλήμ, και όταν η Σύγχρονη Ρώμη επαναλαμβάνει τις δύο ιστορίες των δύο περιόδων προειδοποιήσεως που δόθηκαν από τον άνθρωπο από το έτος 63 έως το έτος 70, και όταν η σύγχρονη Ρώμη επαναλαμβάνει την ιστορία που παριστάνεται από τις δύο περιόδους κατά τις οποίες ο Χριστός και οι μαθητές περιήρχοντο εντός και εκτός της Ιερουσαλήμ επί τριάμισι έτη, θα φανερωθούν δύο διακεκριμένες περίοδοι, μολονότι κατά τις έσχατες ημέρες «χρόνος δεν υπάρχει πλέον».

Η τελευταία από αυτές τις δύο περιόδους είναι οι συμβολικοί σαράντα δύο μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων η Σύγχρονη Ρώμη πραγματοποιεί τον τελικό της διωγμό κατά των πιστών, μόλις θεραπευθεί το θανατηφόρο της τραύμα με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Αυτοί οι συμβολικοί σαράντα δύο μήνες είναι η δεύτερη από τις δύο περιόδους και αποτελούν την περίοδο της εκτελεστικής κρίσεως της σύγχρονης Ρώμης. Η περίοδος αυτή προηγείται από την ανακριτική κρίση των ζώντων στον Λαοδικειακό Αντβεντισμό.

Ο άνθρωπος που παρουσίασε την προειδοποίηση προς την κυριολεκτική Ιερουσαλήμ πέθανε κατά την πολιορκία του Τίτου. Δεν πέθανε κατά την καταστροφή, αλλά κατά την πολιορκία που προηγήθηκε της καταστροφής, διότι ούτε ένας Χριστιανός δεν πέθανε κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ.

Ο άνθρωπος πέθανε κατά την πολιορκία, αλλά όχι κατά την τελική καταστροφή, και η τελική καταστροφή αντιπροσωπεύει το κλείσιμο της δοκιμασίας και τις επτά τελευταίες πληγές. Ο άνθρωπος, επομένως, είναι σύμβολο του μηνύματος να εγκαταλειφθεί η Ιερουσαλήμ κατά την πρώτη πολιορκία. Τότε οι Χριστιανοί διέφυγαν, και στα πρώτα τριάμισι χρόνια, ο άνθρωπος ήταν σύμβολο μιας ομάδας που δεν πεθαίνει στην Ιερουσαλήμ, και στα δεύτερα τριάμισι χρόνια είναι σύμβολο των τελευταίων Χριστιανών που πεθαίνουν πριν από το κλείσιμο της δοκιμασίας. Κατά την πρώτη περίοδο προσδιορίζει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και κατά τη δεύτερη περίοδο των τριάμισι ετών αντιπροσωπεύει το μεγάλο πλήθος που πεθαίνει κατά τη δεύτερη περίοδο.

Το μήνυμα του ανθρώπου καταγράφηκε από τον ιστορικό και παραστάθηκε με έξι φωνές. Όταν τελικώς φυλακίσθηκε, το έβδομο και τελευταίο του μήνυμα ήταν «ουαί, ουαί» προς την Ιερουσαλήμ και τους κατοίκους της. Η πρώτη «φωνή» που καταγράφηκε ήταν μια «φωνή από ανατολών», και το τελευταίο του μήνυμα ήταν «ουαί». Το πρώτο στοιχείο του μηνύματός του και το τελευταίο στοιχείο του μηνύματός του ήταν το βιβλικό σύμβολο που αντιπροσωπεύει το Ισλάμ, διότι το Ισλάμ είναι τα τέκνα της «ανατολής» στη Βίβλο, και αντιπροσωπεύονται από τον «ανατολικό άνεμο». Ο διπλασιασμός της λέξεως «ουαί» στο τελικό του μήνυμα αντανακλά το τέλος της Σύγχρονης Βαβυλώνος, όταν οι βασιλείς της γης ανακράζουν τρεις φορές «Αλλοίμονο, αλλοίμονο, η μεγάλη πόλη». Η ελληνική λέξη που μεταφράζεται ως «αλλοίμονο» στα τρία εδάφια του δέκατου ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, μεταφράζεται ως «ουαί» στο όγδοο κεφάλαιο, δέκατο τρίτο εδάφιο.

Η διακήρυξη του άνδρα περί «οὐαί, οὐαί» αντιπροσωπεύει την τριπλή εφαρμογή των τριών Οὐαί, διότι τα στοιχεία του πρώτου Οὐαί, σε συνδυασμό με τα στοιχεία του δευτέρου Οὐαί «γραμμήν ἐπὶ γραμμῇ», προσδιορίζουν τα στοιχεία του τρίτου Οὐαί, καθώς ακριβώς οι τρεις εκφράσεις «ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον» από τους βασιλεῖς τῆς γῆς στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο αντιπροσωπεύουν το τρίτο Οὐαί, όπως αυτό καθορίζεται από το πρώτο και το δεύτερο Οὐαί. Η αρχή και το τέλος του μηνύματος του άνδρα προτυποποιούσαν το μήνυμα τοῦ Ἰσλάμ τοῦ τρίτου Οὐαί.

Η πρώτη έκφραση του μηνύματός του ήταν μια φωνή από την «ανατολή», και η «ανατολή» είναι σύμβολο του Ισλάμ, αλλά είναι επίσης ταυτοποίηση του σφραγίζοντος αγγέλου που ανατέλλει στην ανατολή.

Στην αφήγηση του Ηλία στο όρος Κάρμηλος, όταν κοίταξε προς τη θάλασσα και είδε ένα σύννεφο, κοίταζε προς δυσμάς, διότι το όρος Κάρμηλος βρίσκεται πλησίον της Μεσογείου Θαλάσσης.

Ο Ηλίας θα είχε στραμμένο το πρόσωπό του προς δυσμάς, προς την κατεύθυνση της Μεσογείου Θαλάσσης. Στο δωδέκατο κεφάλαιο του Λουκά, ο Χριστός μιλά για το μήνυμά Του ως μήνυμα διαίρεσης.

Το μήνυμα του αγγελιαφόρου προς την Ιερουσαλήμ φέρει την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα, διότι η αρχή και το τέλος προσδιορίζει το Ισλάμ του τρίτου Αλλοίμονο, και με τη φωνή της «ανατολής» προσδιορίζει συγχρόνως το μήνυμα του Ισλάμ ως το μήνυμα της σφράγισης. Η «δεύτερη φωνή» από τη «δύση» προσδιορίζει την όψιμη βροχή, η οποία είναι η τελευταία βροχή, και όλοι οι προφήτες απευθύνονται στις έσχατες ημέρες. Το μήνυμα της «δύσης» είναι σύμβολο του μηνύματος της όψιμης βροχής, το οποίο παράγει δύο τάξεις προσκυνητών. Η μία τάξη δεν μπορεί να αναγνωρίσει το μήνυμα της όψιμης βροχής, διότι «δεν διακρίνουν αυτόν τον καιρό».

Το επόμενο στοιχείο του αγγέλματος του αγγελιοφόρου είναι η φωνή των «τεσσάρων ανέμων», η οποία είναι τόσο το άγγελμα της σφραγίσεως όσο και το άγγελμα του οργισμένου ίππου του Ισλάμ, όπως αυτός παριστάνεται από το τρίτο Ουαί. Το επόμενο στοιχείο στρέφεται εναντίον της Ιερουσαλήμ και του ναού, προσδιορίζοντας έτσι το άγγελμα όλων των προφητών, το οποίο προσδιορίζει μια τάξη ανθρώπων που παρακάμπτεται, διότι έχουν θεμελιώσει τον ισχυρισμό τους περί σωτηρίας όχι στον Χριστό, αλλά στον ναό και στην κληρονομιά τους ως εκλεκτού λαού του Θεού. Αυτοί είναι εκείνοι σε όλη την ιερή ιστορία που παριστάνονται να διακηρύττουν: «ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου είμεθα ημείς». Το άγγελμα εναντίον της Ιερουσαλήμ και του ναού είναι το Λαοδικειανό άγγελμα.

Κατόπιν, ο αγγελιαφόρος ύψωσε τη φωνή του προειδοποιητικού του μηνύματος εναντίον των νυμφίων και των νυμφών, ως σύμβολο της μεθοδολογίας του «γραμμή επί γραμμής», διότι η προφητική γραμμή των εσχάτων ημερών θα είναι ακριβώς όπως ήταν η προφητική γραμμή κατά τις ημέρες του Νώε, όταν ελάμβαναν εις γάμον ακριβώς τη στιγμή που ο κατακλυσμός της καταστροφής επρόκειτο να υπερχειλίσει τις κοσμικές τους φιλοδοξίες και τα σχέδιά τους.

Το τελευταίο στοιχείο της προειδοποιήσεως τονίζεται στο προηγούμενο χωρίο. Το μήνυμα, το οποίο παριστάνεται ως η φωνή εναντίον «παντός τοῦ λαοῦ», είναι το αιώνιο ευαγγέλιο, το οποίο προσδιορίζει την αναγκαιότητα να πληρωθούν οι απαιτήσεις του ευαγγελίου, προκειμένου να σωθεί κανείς. Η πρώτη απαίτηση του αιωνίου ευαγγελίου είναι να φοβηθή τον Θεό, και αυτός ο φόβος θεμελιώνεται στην πραγματικότητα ότι οι δικές μας αμαρτίες ήσαν εκείνες που έθεσαν τον Χριστό, τον Υιό του ζώντος Θεού, επάνω στον σταυρό.

Κάθε στοιχείο του αγγελιοφόρου προς την Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια των επτά ετών της διακονίας του αντιπροσώπευε το αιώνιο ευαγγέλιο, το οποίο ήταν το ίδιο ακριβώς ευαγγέλιο που παρουσιάσθηκε κατά τα επτά έτη κατά τα οποία ο Χριστός βεβαίωσε τη διαθήκη με πολλούς, από το έτος 27 έως το έτος 34. Είναι επίσης το αιώνιο ευαγγέλιο που κηρύσσεται στις δύο τελικές περιόδους των εσχάτων ημερών, και συνδέεται ειδικώς με το μήνυμα της όψιμης βροχής, όντας το μήνυμα του Ισλάμ του τρίτου Ουαί. Προσδιορίζει τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, τον διαχωρισμό του σίτου και των ζιζανίων, τη λαοδικειακή κατάσταση των ζιζανίων, και την τριπλή εφαρμογή της προφητείας ως σύμβολο της μεθοδολογίας της όψιμης βροχής, η οποία είναι «γραμμή επί γραμμή».

Το μήνυμα των επτά ετών μέσα σε εκείνη την ιστορία τοποθετείται προφητικώς εντός των «ημερών της εκδικήσεως», οι οποίες αποτελούσαν μέρος της πρώτης κιόλας μνείας του μηνύματος και του έργου του Χριστού, και το μήνυμά Του και το έργο Του πρόκειται να επαναληφθούν κατά τις έσχατες ημέρες από τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Τότε θα προσδιορίσουν το μήνυμά τους μέσα στο προφητικό πλαίσιο των «ημερών της εκδικήσεως του Θεού». Υπάρχουν δύο βιβλικοί τύποι της «εκδικήσεως» του Θεού που παριστώνται μέσα στον Λόγο Του: η εκδίκησή Του κατά του λαού Του, και επίσης η εκδίκησή Του κατά των εχθρών Του.

Οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι απεικονίζουν την εκδίκηση του Θεού επάνω στον επαναστατημένο λαό Του, και αυτή η εκδίκηση περιλαμβάνει το κυριολεκτικό και πνευματικό καταπάτημα του αγιαστηρίου και του στρατεύματος. Μέσα στον συμβολισμό του καταπατήματος του αγιαστηρίου και του στρατεύματος παρίσταται επίσης ο συμβολισμός της εκδικήσεως του Θεού εναντίον των εχθρών Του. Στις έσχατες ημέρες η εκδίκηση του Θεού κατά του λαού Του παρίσταται ως ο εξεμεσμός του Λαοδικειανού Αντβεντισμού κατά τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής. Σε εκείνο το ορόσημο αρχίζει επίσης η εκδίκησή Του εναντίον της Σύγχρονης Βαβυλώνας.

Η ανακριτική κρίση των ζώντων επάνω στον Λαοδικειακό Αντβεντισμό, η οποία ακολουθείται από την εκτελεστική κρίση επάνω στην πόρνη της Τύρου και στο θηρίο το οποίο αυτή ιππεύει και επί του οποίου βασιλεύει, αποτελεί την προφητική ιστορία των εσχάτων ημερών, όπου εκπληρώνεται η επίδραση κάθε οράσεως. Κάθε όραση πρέπει να εφαρμοσθεί σε εκείνες τις δύο προφητικές περιόδους, διότι η μεθοδολογία της όψιμης βροχής είναι η εφαρμογή προφητικής γραμμής επί προφητικής γραμμής. Στην αρχή αυτών των δύο ιστοριών ο Ιησούς προσδιόρισε ένα «σημείο» το οποίο αποδεικνύει ότι όσοι ζουν σε εκείνο το σημείο ανήκουν στην τελευταία γενεά της ιστορίας της γης.

Η πρώτη περίοδος άρχισε όταν άρχισε η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Μέσα σε εκείνο το waymark τοποθετήθηκε το «σημείο» που ο Χριστός προσδιόρισε στο Λουκά 21.

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.