The seven years of warning from 63 unto the year 70 that was proclaimed by the man who went “up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city,” had been typified by the warning given to Jerusalem for three and a half years, first in the ministry of Christ, and then three and a half years in the ministry of the disciples. Previous articles have already identified that the destruction of Jerusalem could have been brought about at the cross, or later at the stoning of Stephen, but God’s long-suffering deferred His judgment upon the city and people.
Τα επτά έτη προειδοποιήσεως, από το 63 έως το έτος 70, τα οποία εκηρύχθησαν από τον άνθρωπο που ανέβαινε και κατέβαινε «στους δρόμους της Ιερουσαλήμ, διακηρύττοντας τα δεινά που επρόκειτο να επέλθουν επί την πόλιν», είχαν προτυπωθεί από την προειδοποίηση που εδόθη στην Ιερουσαλήμ επί τριάμισι έτη, πρώτον στη διακονία του Χριστού, και κατόπιν επί τριάμισι ακόμη έτη στη διακονία των μαθητών. Προηγούμενα άρθρα έχουν ήδη επισημάνει ότι η καταστροφή της Ιερουσαλήμ θα μπορούσε να είχε επέλθει κατά τον σταυρό, ή αργότερα κατά τον λιθοβολισμό του Στεφάνου, αλλά η μακροθυμία του Θεού ανέβαλε την κρίση Του επί την πόλιν και τον λαόν.
“And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.
«Και εἰς ὃν δ’ ἂν πέσῃ, θέλει συντρίψει αὐτὸν εἰς κόνιν». Ο λαός που απέρριψε τον Χριστό επρόκειτο σύντομα να δει την πόλη του και το έθνος του να καταστρέφονται. Η δόξα τους θα συντριβόταν και θα διασκορπιζόταν ως η κόνις ενώπιον του ανέμου. Και τι ήταν εκείνο που κατέστρεψε τους Ιουδαίους; Ήταν ο βράχος ο οποίος, αν είχαν οικοδομήσει επάνω του, θα ήταν η ασφάλειά τους. Ήταν η αγαθότητα του Θεού, την οποία καταφρόνησαν, η δικαιοσύνη, την οποία απέρριψαν, το έλεος, το οποίο περιφρόνησαν. Οι άνθρωποι έθεσαν τον εαυτό τους σε αντίθεση προς τον Θεό, και ό,τι θα ήταν η σωτηρία τους μεταστράφηκε σε καταστροφή τους. Ό,τι ο Θεός όρισε για ζωή, εκείνοι το βρήκαν να είναι για θάνατο. Στη σταύρωση του Χριστού από τους Ιουδαίους εμπεριείχετο η καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Το αίμα που χύθηκε επάνω στον Γολγοθά ήταν το βάρος που τους βύθισε στην καταστροφή για τον παρόντα κόσμο και για τον μέλλοντα. Έτσι θα γίνει και κατά τη μεγάλη τελική ημέρα, όταν η κρίση θα πέσει επάνω σε εκείνους που απορρίπτουν τη χάρη του Θεού. Ο Χριστός, ο λίθος του προσκόμματός τους, τότε θα εμφανιστεί σε αυτούς ως όρος εκδικήσεως. Η δόξα του προσώπου Του, η οποία για τους δικαίους είναι ζωή, για τους ασεβείς θα είναι καταναλίσκον πυρ. Εξαιτίας αγάπης που απορρίφθηκε, χάριτος που καταφρονήθηκε, ο αμαρτωλός θα καταστραφεί.
“By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 600.
«Με πολλές παραστατικές εικόνες και επανειλημμένες προειδοποιήσεις, ο Ιησούς έδειξε ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα για τους Ιουδαίους, αν απέρριπταν τον Υιό του Θεού. Με τα λόγια αυτά απευθυνόταν προς όλους, σε κάθε εποχή, που αρνούνται να Τον δεχθούν ως Λυτρωτή τους. Κάθε προειδοποίηση είναι γι’ αυτούς. Ο βεβηλωμένος ναός, ο ανυπάκουος υιός, οι ψευδείς γεωργοί, οι περιφρονητικοί οικοδόμοι, έχουν το αντίστοιχό τους στην εμπειρία κάθε αμαρτωλού. Αν δεν μετανοήσει, η καταδίκη που εκείνα προεικόνιζαν θα είναι δική του.» The Desire of Ages, 600.
The seven-year period in which the man witnessed to Jerusalem, was divided at the first siege into two equal periods of twelve hundred and sixty days. Those seven years represented the destruction of Jerusalem, and the seven years of Christ and the disciples’ ministries represented the beginning of the destruction of Jerusalem, and Jesus always illustrates the end with the beginning. Those seven years were also typified by the “seven times” against the northern kingdom that was divided into two equal periods of twelve hundred and sixty years.
Ἡ ἑπταετὴς περίοδος, καθ’ ἣν ὁ ἀνήρ ἐμαρτύρησεν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διῃρέθη κατὰ τὴν πρώτην πολιορκίαν εἰς δύο ἴσας περιόδους χιλίων διακοσίων ἑξήκοντα ἡμερῶν. Τὰ ἑπτὰ ἐκεῖνα ἔτη ἀντιπροσώπευαν τὴν καταστροφὴν τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ τὰ ἑπτὰ ἔτη τῆς διακονίας τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν μαθητῶν ἀντιπροσώπευαν τὴν ἀρχὴν τῆς καταστροφῆς τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ ὁ Ἰησοῦς πάντοτε ἀπεικονίζει τὸ τέλος διὰ τῆς ἀρχῆς. Τὰ ἑπτὰ ἐκεῖνα ἔτη προετυπώθησαν ἐπίσης διὰ τῶν «ἑπτὰ καιρῶν» κατὰ τοῦ βορείου βασιλείου, οἵτινες διῃρέθησαν εἰς δύο ἴσας περιόδους χιλίων διακοσίων ἑξήκοντα ἐτῶν.
When Modern Rome repeats the history of pagan and papal Rome trampling down literal and spiritual Jerusalem, and when Modern Rome repeats the two histories of the two periods of warning given by the man from the year 63, unto the year 70, and when modern Rome repeats the history represented by the two periods when Christ, and the disciples walked in and out of Jerusalem for three and a half years, two distinct periods will be manifested though in the last days, “time is no longer.”
Όταν η Σύγχρονη Ρώμη επαναλαμβάνει την ιστορία της ειδωλολατρικής και της παπικής Ρώμης, καταπατώντας την κυριολεκτική και την πνευματική Ιερουσαλήμ, και όταν η Σύγχρονη Ρώμη επαναλαμβάνει τις δύο ιστορίες των δύο περιόδων προειδοποιήσεως που δόθηκαν από τον άνθρωπο από το έτος 63 έως το έτος 70, και όταν η σύγχρονη Ρώμη επαναλαμβάνει την ιστορία που παριστάνεται από τις δύο περιόδους κατά τις οποίες ο Χριστός και οι μαθητές περιήρχοντο εντός και εκτός της Ιερουσαλήμ επί τριάμισι έτη, θα φανερωθούν δύο διακεκριμένες περίοδοι, μολονότι κατά τις έσχατες ημέρες «χρόνος δεν υπάρχει πλέον».
The last of those two periods is the symbolic forty-two months that Modern Rome accomplishes her final persecution of the faithful, once its’ deadly wound is healed at the soon-coming Sunday law. That symbolic forty-two months is the second of two periods, and is the period of the executive judgment of modern Rome. That period is preceded by the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism.
Η τελευταία από αυτές τις δύο περιόδους είναι οι συμβολικοί σαράντα δύο μήνες, κατά τη διάρκεια των οποίων η Σύγχρονη Ρώμη πραγματοποιεί τον τελικό της διωγμό κατά των πιστών, μόλις θεραπευθεί το θανατηφόρο της τραύμα με τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Αυτοί οι συμβολικοί σαράντα δύο μήνες είναι η δεύτερη από τις δύο περιόδους και αποτελούν την περίοδο της εκτελεστικής κρίσεως της σύγχρονης Ρώμης. Η περίοδος αυτή προηγείται από την ανακριτική κρίση των ζώντων στον Λαοδικειακό Αντβεντισμό.
The man who presented the warning to literal Jerusalem died in the siege of Titus. He did not die at the destruction, but during the siege that preceded the destruction, for not one Christian died in the destruction of Jerusalem.
Ο άνθρωπος που παρουσίασε την προειδοποίηση προς την κυριολεκτική Ιερουσαλήμ πέθανε κατά την πολιορκία του Τίτου. Δεν πέθανε κατά την καταστροφή, αλλά κατά την πολιορκία που προηγήθηκε της καταστροφής, διότι ούτε ένας Χριστιανός δεν πέθανε κατά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ.
“For seven years a man continued to go up and down the streets of Jerusalem, declaring the woes that were to come upon the city. By day and by night he chanted the wild dirge: ‘A voice from the east! a voice from the west! a voice from the four winds! a voice against Jerusalem and against the temple! a voice against the bridegrooms and the brides! a voice against the whole people!’—Ibid. This strange being was imprisoned and scourged, but no complaint escaped his lips. To insult and abuse he answered only: ‘Woe, woe to Jerusalem!’ ‘woe, woe to the inhabitants thereof!’ His warning cry ceased not until he was slain in the siege he had foretold.” The Great Controversy, 29, 30.
«Επί επτά έτη ένας άνθρωπος εξακολουθούσε να ανεβαίνει και να κατεβαίνει τους δρόμους της Ιερουσαλήμ, διακηρύττοντας τα δεινά που επρόκειτο να επέλθουν επί της πόλεως. Κατά την ημέρα και κατά τη νύκτα έψαλλε το παράφορο θρηνητικό άσμα: “Φωνή από ανατολών! φωνή από δυσμών! φωνή από των τεσσάρων ανέμων! φωνή εναντίον της Ιερουσαλήμ και εναντίον του ναού! φωνή εναντίον των νυμφίων και των νυμφών! φωνή εναντίον ολοκλήρου του λαού!”—Ibid. Το παράδοξο αυτό ον εφυλακίσθη και εμαστιγώθη, αλλά ουδεμία διαμαρτυρία εξήλθε από τα χείλη του. Στην ύβρη και την κακομεταχείριση απαντούσε μόνον: “Ουαί, ουαί εις την Ιερουσαλήμ!” “ουαί, ουαί εις τους κατοίκους αυτής!” Η προειδοποιητική του κραυγή δεν έπαυσε, έως ότου εφονεύθη κατά την πολιορκία την οποία είχε προείπει». The Great Controversy, 29, 30.
The man died in the siege, but not at the final destruction, and the final destruction represents the close of probation and the seven last plagues. The man therefore is a symbol of the message to leave Jerusalem at the first siege. The Christians then fled, and in the first three and a half years, the man was a symbol of a group that does not die in Jerusalem, and in the second three and a half years he is a symbol of the last Christians to die before the close of probation. The first period he is identifying the one hundred and forty-four thousand, and in the second three and a half year period he represents the great multitude that die during the second period.
Ο άνθρωπος πέθανε κατά την πολιορκία, αλλά όχι κατά την τελική καταστροφή, και η τελική καταστροφή αντιπροσωπεύει το κλείσιμο της δοκιμασίας και τις επτά τελευταίες πληγές. Ο άνθρωπος, επομένως, είναι σύμβολο του μηνύματος να εγκαταλειφθεί η Ιερουσαλήμ κατά την πρώτη πολιορκία. Τότε οι Χριστιανοί διέφυγαν, και στα πρώτα τριάμισι χρόνια, ο άνθρωπος ήταν σύμβολο μιας ομάδας που δεν πεθαίνει στην Ιερουσαλήμ, και στα δεύτερα τριάμισι χρόνια είναι σύμβολο των τελευταίων Χριστιανών που πεθαίνουν πριν από το κλείσιμο της δοκιμασίας. Κατά την πρώτη περίοδο προσδιορίζει τις εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, και κατά τη δεύτερη περίοδο των τριάμισι ετών αντιπροσωπεύει το μεγάλο πλήθος που πεθαίνει κατά τη δεύτερη περίοδο.
The man’s message was recorded by the historian, and it was represented by six voices. When he was ultimately imprisoned his seventh and final message was “woe, woe” to Jerusalem and its inhabitants. The first “voice” recorded was a “voice from the east,” and his last message was “woe.” The first element of his message and the last element of his message was the biblical symbol that represents Islam, for Islam is the children of the “east” in the Bible, and they are represented by the “east wind.” The doubling of the word “woe,” in his final message reflects the end of Modern Babylon, when the kings of the earth cry out three times “Alas, alas that great city.” The Greek word translated as “alas” in the three verses in Revelation chapter eighteen, is translated as “woe” in chapter eight, verse thirteen.
Το μήνυμα του ανθρώπου καταγράφηκε από τον ιστορικό και παραστάθηκε με έξι φωνές. Όταν τελικώς φυλακίσθηκε, το έβδομο και τελευταίο του μήνυμα ήταν «ουαί, ουαί» προς την Ιερουσαλήμ και τους κατοίκους της. Η πρώτη «φωνή» που καταγράφηκε ήταν μια «φωνή από ανατολών», και το τελευταίο του μήνυμα ήταν «ουαί». Το πρώτο στοιχείο του μηνύματός του και το τελευταίο στοιχείο του μηνύματός του ήταν το βιβλικό σύμβολο που αντιπροσωπεύει το Ισλάμ, διότι το Ισλάμ είναι τα τέκνα της «ανατολής» στη Βίβλο, και αντιπροσωπεύονται από τον «ανατολικό άνεμο». Ο διπλασιασμός της λέξεως «ουαί» στο τελικό του μήνυμα αντανακλά το τέλος της Σύγχρονης Βαβυλώνος, όταν οι βασιλείς της γης ανακράζουν τρεις φορές «Αλλοίμονο, αλλοίμονο, η μεγάλη πόλη». Η ελληνική λέξη που μεταφράζεται ως «αλλοίμονο» στα τρία εδάφια του δέκατου ογδόου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως, μεταφράζεται ως «ουαί» στο όγδοο κεφάλαιο, δέκατο τρίτο εδάφιο.
And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.
Καὶ εἶδον, καὶ ἤκουσα ἕνα ἄγγελο νὰ πετᾷ στὸ μέσον τοῦ οὐρανοῦ, λέγοντας μὲ δυνατὴ φωνή· Οὐαί, οὐαί, οὐαί εἰς τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς, ἐξ αἰτίας τῶν λοιπῶν φωνῶν τῆς σάλπιγγος τῶν τριῶν ἀγγέλων, οἵτινες μέλλουν ἔτι νὰ σαλπίσουν! Ἀποκάλυψις 8:13.
The man’s proclamation of “woe, woe,” represents the triple application of the three woes, for the elements of the first Woe, combined with the elements of the second Woe “line upon line” identify the elements of the third Woe, just as the three expressions of “alas, alas” by the kings of the earth in chapter eighteen represent the third Woe, as established by the first and second Woes. The beginning and ending of the man’s message its typified the message of Islam of the third Woe.
Η διακήρυξη του άνδρα περί «οὐαί, οὐαί» αντιπροσωπεύει την τριπλή εφαρμογή των τριών Οὐαί, διότι τα στοιχεία του πρώτου Οὐαί, σε συνδυασμό με τα στοιχεία του δευτέρου Οὐαί «γραμμήν ἐπὶ γραμμῇ», προσδιορίζουν τα στοιχεία του τρίτου Οὐαί, καθώς ακριβώς οι τρεις εκφράσεις «ἀλλοίμονον, ἀλλοίμονον» από τους βασιλεῖς τῆς γῆς στο δέκατο όγδοο κεφάλαιο αντιπροσωπεύουν το τρίτο Οὐαί, όπως αυτό καθορίζεται από το πρώτο και το δεύτερο Οὐαί. Η αρχή και το τέλος του μηνύματος του άνδρα προτυποποιούσαν το μήνυμα τοῦ Ἰσλάμ τοῦ τρίτου Οὐαί.
The first expression of his message was a voice from the “east,” and “east” is a symbol of Islam, but it is also an identification of the sealing angel that arises in the east.
Η πρώτη έκφραση του μηνύματός του ήταν μια φωνή από την «ανατολή», και η «ανατολή» είναι σύμβολο του Ισλάμ, αλλά είναι επίσης ταυτοποίηση του σφραγίζοντος αγγέλου που ανατέλλει στην ανατολή.
And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. And I heard the number of them which were sealed: and there were sealed an hundred and forty and four thousand of all the tribes of the children of Israel. Revelation 7:1–4.
Καὶ μετὰ ταῦτα εἶδον τέσσαρας ἀγγέλους ἑστῶτας ἐπὶ τὰς τέσσαρας γωνίας τῆς γῆς, κρατοῦντας τοὺς τέσσαρας ἀνέμους τῆς γῆς, ἵνα μὴ πνέῃ ὁ ἄνεμος ἐπὶ τὴν γῆν, μήτε ἐπὶ τὴν θάλασσαν, μήτε ἐπὶ πᾶν δένδρον. Καὶ εἶδον ἄλλον ἄγγελον ἀναβαίνοντα ἀπὸ ἀνατολῆς ἡλίου, ἔχοντα τὴν σφραγῖδα τοῦ ζῶντος Θεοῦ· καὶ ἔκραξε μετὰ φωνῆς μεγάλης πρὸς τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους, εἰς τοὺς ὁποίους ἐδόθη νὰ βλάψουν τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, λέγων· Μὴ βλάψετε τὴν γῆν, μήτε τὴν θάλασσαν, μήτε τὰ δένδρα, ἕως ὅτου σφραγίσουμε τοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν. Καὶ ἤκουσα τὸν ἀριθμὸν τῶν σφραγισμένων· καὶ ἦσαν σφραγισμένοι ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες ἐκ πασῶν τῶν φυλῶν τῶν υἱῶν Ἰσραήλ. Ἀποκάλυψις 7:1–4.
In the story of Elijah on Mount Carmel, when he looked to the sea and saw a cloud, he was looking westward, for Mount Carmel is located near the Mediterranean Sea.
Στην αφήγηση του Ηλία στο όρος Κάρμηλος, όταν κοίταξε προς τη θάλασσα και είδε ένα σύννεφο, κοίταζε προς δυσμάς, διότι το όρος Κάρμηλος βρίσκεται πλησίον της Μεσογείου Θαλάσσης.
And it came to pass at the seventh time, that he said, Behold, there ariseth a little cloud out of the sea, like a man’s hand. And he said, Go up, say unto Ahab, Prepare thy chariot, and get thee down, that the rain stop thee not. 1 Kings 18:44.
Καὶ ἐγένετο τὴν ἑβδόμην φοράν, καὶ εἶπεν· Ἰδού, ἀναβαίνει ἐκ τῆς θαλάσσης μία μικρὰ νεφέλη, ὡς ἀνδρὸς χείρ. Καὶ εἶπεν· Ἀνάβηθι, εἰπὲ πρὸς τὸν Ἀχάβ· Ζεῦξον τὸ ἅρμα σου καὶ κατάβηθι, μήποτε σε ἐμποδίσῃ ἡ βροχή. Αʹ Βασιλειῶν 18:44.
Elijah would have been facing west, in the direction of the Mediterranean Sea. In Luke chapter twelve, Christ speaks about His message being a message of division.
Ο Ηλίας θα είχε στραμμένο το πρόσωπό του προς δυσμάς, προς την κατεύθυνση της Μεσογείου Θαλάσσης. Στο δωδέκατο κεφάλαιο του Λουκά, ο Χριστός μιλά για το μήνυμά Του ως μήνυμα διαίρεσης.
Suppose ye that I am come to give peace on earth? I tell you, Nay; but rather division: For from henceforth there shall be five in one house divided, three against two, and two against three. The father shall be divided against the son, and the son against the father; the mother against the daughter, and the daughter against the mother; the mother-in-law against her daughter-in-law, and the daughter-in-law against her mother-in-law. And he said also to the people, When ye see a cloud rise out of the west, straightway ye say, There cometh a shower; and so it is. And when ye see the south wind blow, ye say, There will be heat; and it cometh to pass. Ye hypocrites, ye can discern the face of the sky and of the earth; but how is it that ye do not discern this time? Luke 12:51–56.
Νομίζετε ότι ήλθα να δώσω ειρήνη επί της γης; Σας λέγω, όχι, αλλά μάλλον διαίρεση· διότι από του νυν θα είναι πέντε σε ένα σπίτι διηρημένοι, τρεις εναντίον δύο, και δύο εναντίον τριών. Ο πατέρας θα διαιρεθεί εναντίον του υιού, και ο υιός εναντίον του πατέρα· η μητέρα εναντίον της θυγατέρας, και η θυγάτηρ εναντίον της μητρός· η πεθερά εναντίον της νύμφης της, και η νύμφη εναντίον της πεθεράς της. Και έλεγε επίσης προς τον όχλο, Όταν βλέπετε νέφος να ανατέλλει από δυσμών, αμέσως λέγετε, Έρχεται βροχή· και έτσι γίνεται. Και όταν βλέπετε τον νότιο άνεμο να πνέει, λέγετε, Θα γίνει καύσων· και γίνεται. Υποκριτές, γνωρίζετε να διακρίνετε την όψη του ουρανού και της γης· αλλά πώς συμβαίνει να μη διακρίνετε αυτόν τον καιρό; Λουκάς 12:51–56.
The message of the messenger to Jerusalem bears the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending identifies Islam of the third Woe, and with the voice of the “east” it simultaneously identifies the message of Islam as the sealing message. The “second voice” from the “west” identifies the latter rain, which is the last rain, and all the prophets are addressing the last days. The message of the “west,” is a symbol of the latter rain message, which produces two classes of worshippers. The one class cannot recognize the latter rain message for they “do not discern this time.”
Το μήνυμα του αγγελιαφόρου προς την Ιερουσαλήμ φέρει την υπογραφή του Άλφα και του Ωμέγα, διότι η αρχή και το τέλος προσδιορίζει το Ισλάμ του τρίτου Αλλοίμονο, και με τη φωνή της «ανατολής» προσδιορίζει συγχρόνως το μήνυμα του Ισλάμ ως το μήνυμα της σφράγισης. Η «δεύτερη φωνή» από τη «δύση» προσδιορίζει την όψιμη βροχή, η οποία είναι η τελευταία βροχή, και όλοι οι προφήτες απευθύνονται στις έσχατες ημέρες. Το μήνυμα της «δύσης» είναι σύμβολο του μηνύματος της όψιμης βροχής, το οποίο παράγει δύο τάξεις προσκυνητών. Η μία τάξη δεν μπορεί να αναγνωρίσει το μήνυμα της όψιμης βροχής, διότι «δεν διακρίνουν αυτόν τον καιρό».
The next element of the messenger’s message is the voice of the “four winds”, which is both the sealing message and the message of the angry horse of Islam, as represented by the third Woe. The next element is against Jerusalem and the temple, thus identifying the message of all the prophets which identifies a class of people who are being passed by, for they have based their claim of salvation, not in Christ, but in the temple and their heritage as God’s chosen people. They are those throughout sacred history who are represented as proclaiming “the temple of the Lord, the temple of the Lord are we.” The message against Jerusalem and the temple is the Laodicean message.
Το επόμενο στοιχείο του αγγέλματος του αγγελιοφόρου είναι η φωνή των «τεσσάρων ανέμων», η οποία είναι τόσο το άγγελμα της σφραγίσεως όσο και το άγγελμα του οργισμένου ίππου του Ισλάμ, όπως αυτός παριστάνεται από το τρίτο Ουαί. Το επόμενο στοιχείο στρέφεται εναντίον της Ιερουσαλήμ και του ναού, προσδιορίζοντας έτσι το άγγελμα όλων των προφητών, το οποίο προσδιορίζει μια τάξη ανθρώπων που παρακάμπτεται, διότι έχουν θεμελιώσει τον ισχυρισμό τους περί σωτηρίας όχι στον Χριστό, αλλά στον ναό και στην κληρονομιά τους ως εκλεκτού λαού του Θεού. Αυτοί είναι εκείνοι σε όλη την ιερή ιστορία που παριστάνονται να διακηρύττουν: «ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου είμεθα ημείς». Το άγγελμα εναντίον της Ιερουσαλήμ και του ναού είναι το Λαοδικειανό άγγελμα.
“There is no need to marvel that the church is not vivified by the Holy Spirit’s power. Men and women are setting aside the instruction Christ has given. Anger and covetousness are obtaining the victory. The soul-temple is full of wickedness. There is no room for Christ. Men follow their own perverse ways. They will not heed the words of the Saviour. They take themselves into their own hands, rejecting reproofs and warnings, until the candlestick is moved out of its place, and spiritual discernment is confused by human ideas. Though deficient in service, they justify themselves, saying, ‘The temple of the Lord, The temple of the Lord are we.’ They set the law of God aside to follow the light of their own imagination.” Review and Herald, April 8, 1902.
«Δεν υπάρχει λόγος να θαυμάζει κανείς ότι η εκκλησία δεν ζωοποιείται από τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Άνδρες και γυναίκες παραμερίζουν τη διδασκαλία που ο Χριστός έχει δώσει. Η οργή και η πλεονεξία υπερισχύουν. Ο ναός της ψυχής είναι γεμάτος από πονηρία. Δεν υπάρχει χώρος για τον Χριστό. Οι άνθρωποι ακολουθούν τις δικές τους διεστραμμένες οδούς. Δεν θέλουν να δώσουν προσοχή στα λόγια του Σωτήρος. Παραδίδονται στους εαυτούς τους, απορρίπτοντας τους ελέγχους και τις προειδοποιήσεις, ώσπου η λυχνία μετακινείται από τη θέση της και η πνευματική διάκριση συγχέεται από ανθρώπινες ιδέες. Αν και είναι ελλιπείς στην υπηρεσία, δικαιολογούν τον εαυτό τους, λέγοντας: “Ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου είμεθα ημείς.” Παραμερίζουν τον νόμο του Θεού για να ακολουθήσουν το φως της δικής τους φαντασίας.» Review and Herald, 8 Απριλίου 1902.
The messenger then raised the voice of his warning message against the bridegrooms and the brides, as a symbol of the methodology of “line upon line,” for the prophetic line of the last days will be just as the prophetic line in the days of Noah was, when they were giving in marriage at the very time when the flood of destruction was about to overflow their worldly ambitions and plans.
Κατόπιν, ο αγγελιαφόρος ύψωσε τη φωνή του προειδοποιητικού του μηνύματος εναντίον των νυμφίων και των νυμφών, ως σύμβολο της μεθοδολογίας του «γραμμή επί γραμμής», διότι η προφητική γραμμή των εσχάτων ημερών θα είναι ακριβώς όπως ήταν η προφητική γραμμή κατά τις ημέρες του Νώε, όταν ελάμβαναν εις γάμον ακριβώς τη στιγμή που ο κατακλυσμός της καταστροφής επρόκειτο να υπερχειλίσει τις κοσμικές τους φιλοδοξίες και τα σχέδιά τους.
“The Bible declares that in the last days men will be absorbed in worldly pursuits, in pleasure and money-getting. They will be blind to eternal realities. Christ says, ‘As the days of Noah were, so shall also the coming of the Son of man be. For as in the days that were before the flood they were eating and drinking, marrying and giving in marriage, until the day that Noah entered into the ark, and knew not until the flood came, and took them all away; so shall also the coming of the Son of man be.’ Matthew 24:37–39.
Η Αγία Γραφή διακηρύσσει ότι κατά τις έσχατες ημέρες οι άνθρωποι θα είναι απορροφημένοι στις κοσμικές επιδιώξεις, στην ηδονή και στην απόκτηση χρημάτων. Θα είναι τυφλοί ως προς τις αιώνιες πραγματικότητες. Ο Χριστός λέγει: «Καθώς δε αι ημέραι του Νώε, ούτως θέλει είσθαι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου. Διότι καθώς εν ταις ημέραις ταις προ του κατακλυσμού έτρωγον και έπινον, ενυμφεύοντο και ενύμφευον, έως της ημέρας καθ’ ην ο Νώε εισήλθεν εις την κιβωτόν, και δεν ενόησαν εωσού ήλθεν ο κατακλυσμός και παρέσυρεν άπαντας· ούτως θέλει είσθαι και η παρουσία του Υιού του ανθρώπου.» Ματθαίος 24:37–39.
“So it is today. Men are rushing on in the chase for gain and selfish indulgence as if there were no God, no heaven, and no hereafter. In Noah’s day the warning of the flood was sent to startle men in their wickedness and call them to repentance. So the message of Christ’s soon coming is designed to arouse men from their absorption in worldly things. It is intended to awaken them to a sense of eternal realities, that they may give heed to the invitation to the Lord’s table.
«Έτσι είναι και σήμερα. Οι άνθρωποι ορμούν αδιάκοπα στο κυνήγι του κέρδους και της εγωιστικής απόλαυσης, σαν να μην υπάρχει Θεός, ούτε ουρανός, ούτε μέλλουσα ζωή. Στις ημέρες του Νώε η προειδοποίηση του κατακλυσμού εστάλη για να συγκλονίσει τους ανθρώπους μέσα στην πονηρία τους και να τους καλέσει σε μετάνοια. Έτσι και το μήνυμα της επικείμενης έλευσης του Χριστού έχει σκοπό να αφυπνίσει τους ανθρώπους από την απορρόφησή τους στα εγκόσμια πράγματα. Αποβλέπει στο να τους ξυπνήσει ως προς την αίσθηση των αιωνίων πραγματικοτήτων, ώστε να προσέξουν την πρόσκληση προς την τράπεζα του Κυρίου.»
“The gospel invitation is to be given to all the world—‘to every nation, and kindred, and tongue, and people.’ Revelation 14:6. The last message of warning and mercy is to lighten the whole earth with its glory. It is to reach all classes of men, rich and poor, high and low. ‘Go out into the highways and hedges,’ Christ says, ‘and compel them to come in, that My house may be filled.’” Christ’s Object Lessons, 228.
«Η πρόσκληση του ευαγγελίου πρέπει να δοθεί σε ολόκληρο τον κόσμο — “εις παν έθνος και φυλήν και γλώσσαν και λαόν”. Αποκάλυψις 14:6. Το τελευταίο μήνυμα προειδοποιήσεως και ελέους πρέπει να φωτίσει ολόκληρη τη γη με τη δόξα του. Πρέπει να φθάσει σε όλες τις τάξεις των ανθρώπων, πλουσίους και πτωχούς, υψηλούς και ταπεινούς. “Έξελθε εις τας οδούς και τους φραγμούς,” λέγει ο Χριστός, “και ανάγκασον αυτούς να εισέλθωσιν, διά να γεμισθή ο οίκος Μου.”» Παραβολές του Χριστού, 228.
The last element of the warning is emphasized in the previous passage. The message represented as the voice against “all the people”, is the everlasting gospel, which identifies the necessity to meet the requirements of the gospel in order to be saved. The first requirement of the everlasting gospel is to fear God, and that fear is premised upon the reality that it was our sins that placed Christ, the Son of the living God, upon the cross.
Το τελευταίο στοιχείο της προειδοποιήσεως τονίζεται στο προηγούμενο χωρίο. Το μήνυμα, το οποίο παριστάνεται ως η φωνή εναντίον «παντός τοῦ λαοῦ», είναι το αιώνιο ευαγγέλιο, το οποίο προσδιορίζει την αναγκαιότητα να πληρωθούν οι απαιτήσεις του ευαγγελίου, προκειμένου να σωθεί κανείς. Η πρώτη απαίτηση του αιωνίου ευαγγελίου είναι να φοβηθή τον Θεό, και αυτός ο φόβος θεμελιώνεται στην πραγματικότητα ότι οι δικές μας αμαρτίες ήσαν εκείνες που έθεσαν τον Χριστό, τον Υιό του ζώντος Θεού, επάνω στον σταυρό.
Every element of the messenger to Jerusalem during his seven years of ministry represented the everlasting gospel, which was the identical gospel that was presented in the seven years Christ confirmed the covenant with many from the year 27 to the year 34. It is also the everlasting gospel that is proclaimed in the final two periods of the last days, and it is specific to the message of the latter rain, being the message of Islam of the third Woe. It identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the separation of the wheat and tares, the Laodicean condition of the tares, and the triple application of prophecy as a symbol of the methodology of the latter rain, which is “line upon line.”
Κάθε στοιχείο του αγγελιοφόρου προς την Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια των επτά ετών της διακονίας του αντιπροσώπευε το αιώνιο ευαγγέλιο, το οποίο ήταν το ίδιο ακριβώς ευαγγέλιο που παρουσιάσθηκε κατά τα επτά έτη κατά τα οποία ο Χριστός βεβαίωσε τη διαθήκη με πολλούς, από το έτος 27 έως το έτος 34. Είναι επίσης το αιώνιο ευαγγέλιο που κηρύσσεται στις δύο τελικές περιόδους των εσχάτων ημερών, και συνδέεται ειδικώς με το μήνυμα της όψιμης βροχής, όντας το μήνυμα του Ισλάμ του τρίτου Ουαί. Προσδιορίζει τη σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, τον διαχωρισμό του σίτου και των ζιζανίων, τη λαοδικειακή κατάσταση των ζιζανίων, και την τριπλή εφαρμογή της προφητείας ως σύμβολο της μεθοδολογίας της όψιμης βροχής, η οποία είναι «γραμμή επί γραμμή».
The message of seven years in that history is prophetically set within the “days of vengeance” that was part of the very first mention of Christ’s message and work, and His message and work are to be repeated in the last days by the one hundred and forty-four thousand. They will then identify their message within the prophetic setting of the “days of God’s vengeance”. There are two biblical types of God’s “vengeance” represented within His Word, His vengeance upon His people and also His vengeance upon His enemies.
Το μήνυμα των επτά ετών μέσα σε εκείνη την ιστορία τοποθετείται προφητικώς εντός των «ημερών της εκδικήσεως», οι οποίες αποτελούσαν μέρος της πρώτης κιόλας μνείας του μηνύματος και του έργου του Χριστού, και το μήνυμά Του και το έργο Του πρόκειται να επαναληφθούν κατά τις έσχατες ημέρες από τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Τότε θα προσδιορίσουν το μήνυμά τους μέσα στο προφητικό πλαίσιο των «ημερών της εκδικήσεως του Θεού». Υπάρχουν δύο βιβλικοί τύποι της «εκδικήσεως» του Θεού που παριστώνται μέσα στον Λόγο Του: η εκδίκησή Του κατά του λαού Του, και επίσης η εκδίκησή Του κατά των εχθρών Του.
The “seven times,” of Leviticus twenty-six illustrates God’s vengeance upon His rebellious people, and that vengeance includes the literal and spiritual trampling down of the sanctuary and the host. Within the symbolism of the trampling down of the sanctuary and host the symbolism of God’s vengeance upon His enemies is also represented. In the last days God’s vengeance against His people is represented as the spewing out of Laodicean Adventism at the soon-coming Sunday law. At that waymark His vengeance upon Modern Babylon also begins.
Οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι απεικονίζουν την εκδίκηση του Θεού επάνω στον επαναστατημένο λαό Του, και αυτή η εκδίκηση περιλαμβάνει το κυριολεκτικό και πνευματικό καταπάτημα του αγιαστηρίου και του στρατεύματος. Μέσα στον συμβολισμό του καταπατήματος του αγιαστηρίου και του στρατεύματος παρίσταται επίσης ο συμβολισμός της εκδικήσεως του Θεού εναντίον των εχθρών Του. Στις έσχατες ημέρες η εκδίκηση του Θεού κατά του λαού Του παρίσταται ως ο εξεμεσμός του Λαοδικειανού Αντβεντισμού κατά τον προσεχώς ερχόμενο νόμο της Κυριακής. Σε εκείνο το ορόσημο αρχίζει επίσης η εκδίκησή Του εναντίον της Σύγχρονης Βαβυλώνας.
The investigative judgment of the living upon Laodicean Adventism, which is followed by the executive judgment upon the whore of Tyre and the beast that she rides upon and reigns over, is the prophetic history of the last days, where the effect of every vision is accomplished. Every vision is to be applied to those two prophetic periods, for the methodology of the latter rain is the application of prophetic line upon prophetic line. At the beginning of those two histories Jesus identified a “sign” that proves that those living at that point are in the last generation of earth’s history.
Η ανακριτική κρίση των ζώντων επάνω στον Λαοδικειακό Αντβεντισμό, η οποία ακολουθείται από την εκτελεστική κρίση επάνω στην πόρνη της Τύρου και στο θηρίο το οποίο αυτή ιππεύει και επί του οποίου βασιλεύει, αποτελεί την προφητική ιστορία των εσχάτων ημερών, όπου εκπληρώνεται η επίδραση κάθε οράσεως. Κάθε όραση πρέπει να εφαρμοσθεί σε εκείνες τις δύο προφητικές περιόδους, διότι η μεθοδολογία της όψιμης βροχής είναι η εφαρμογή προφητικής γραμμής επί προφητικής γραμμής. Στην αρχή αυτών των δύο ιστοριών ο Ιησούς προσδιόρισε ένα «σημείο» το οποίο αποδεικνύει ότι όσοι ζουν σε εκείνο το σημείο ανήκουν στην τελευταία γενεά της ιστορίας της γης.
The first period began when the sealing of the one hundred and forty-four thousand began on September 11, 2001. It was within that waymark that the “sign” Christ identified in Luke twenty-one was placed.
Η πρώτη περίοδος άρχισε όταν άρχισε η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων, στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Μέσα σε εκείνο το waymark τοποθετήθηκε το «σημείο» που ο Χριστός προσδιόρισε στο Λουκά 21.
We will continue this study in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.
“Now, brethren, God wants us to take our position with the man that carries the lantern; we want to take our position where the light is, and where God has given the trumpet a certain sound. We want to give the trumpet a certain sound. We have been in perplexity, and we have been in doubt, and the churches are ready to die. But now here we read: ‘And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird’ [Revelation 18:1, 2].
«Τώρα, αδελφοί, ο Θεός θέλει να λάβουμε τη θέση μας μαζί με τον άνθρωπο που κρατεί τον φανό· θέλουμε να λάβουμε τη θέση μας εκεί όπου είναι το φως και όπου ο Θεός έχει δώσει στη σάλπιγγα ορισμένο ήχο. Θέλουμε να δώσουμε στη σάλπιγγα ορισμένο ήχο. Έχουμε βρεθεί σε αμηχανία και έχουμε βρεθεί σε αμφιβολία, και οι εκκλησίες είναι έτοιμες να πεθάνουν. Αλλά τώρα εδώ διαβάζουμε: “Και μετά ταύτα είδον άλλον άγγελον καταβαίνοντα εκ του ουρανού, έχοντα εξουσίαν μεγάλην· και η γη εφωτίσθη εκ της δόξης αυτού. Και έκραξε δυνατά μετά φωνής ισχυράς, λέγων, Έπεσεν, έπεσεν η Βαβυλών η μεγάλη, και έγινε κατοικητήριον δαιμονίων και φυλακή παντός ακαθάρτου πνεύματος και κλωβός παντός ορνέου ακαθάρτου και μισητού” [Αποκάλυψις 18:1, 2].»
“Well now, how are we going to know anything about that message if we are not in a position to recognize anything of the light of heaven when it comes to us? And we will just as soon pick up the darkest deception when it comes to us from somebody that agrees with us, when we have not a particle of evidence that the Spirit of God has sent them. Christ said, ‘I come in the name of my Father, but ye will not receive me’ [see John 5:43]. Now, that is just the work that has been going on here ever since the meeting at Minneapolis. Because God sends a message in his name that does not agree with your ideas, therefore [you conclude] it cannot be a message from God.” Sermons and Talks, volume 1, 142.
«Λοιπόν, πώς θα μπορέσουμε να γνωρίσουμε οτιδήποτε σχετικά με εκείνο το μήνυμα, εάν δεν βρισκόμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε κάτι από το φως του ουρανού όταν έρχεται σε εμάς; Και εξίσου εύκολα θα δεχθούμε και την πιο σκοτεινή πλάνη όταν αυτή έρχεται σε εμάς από κάποιον που συμφωνεί μαζί μας, ενώ δεν έχουμε ούτε το ελάχιστο ίχνος αποδείξεως ότι το Πνεύμα του Θεού τον έχει αποστείλει. Ο Χριστός είπε: “Εγώ ήλθα εν τω ονόματι του Πατρός μου, και δεν με δέχεσθε” [βλ. John 5:43]. Τώρα, αυτό ακριβώς είναι το έργο που επιτελείται εδώ από την εποχή της συνάξεως στη Μινεάπολη. Επειδή ο Θεός αποστέλλει ένα μήνυμα εν τω ονόματί του το οποίο δεν συμφωνεί με τις ιδέες σας, γι’ αυτό [συμπεραίνετε ότι] δεν μπορεί να είναι μήνυμα από τον Θεό». Sermons and Talks, volume 1, 142.