Το Βιβλίο του Δανιήλ - Εκατόν Ογδόντα Δύο

Οι στίχοι δεκατρείς και δεκατέσσερις προσδιορίζουν μια ιστορία κατά την οποία ο Σέλευκος και ο Φίλιππος της Μακεδονίας διαμόρφωναν μια συμμαχία, και αυτοί προτυπώνουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, που είναι ο πρώτος στρατός δι’ αντιπροσώπου της Ρώμης, ενώ η Μακεδονία (Ελλάδα) αποτελεί σύμβολο των Ηνωμένων Εθνών. Σε εκείνη την πρώιμη ιστορία, μια συμμαχία του βασιλέως του βορρά (Σέλευκος) και του Φιλίππου (Ελλάδα) αντιπροσωπεύει την ιστορία που οδηγεί στη Μάχη του Πανίου, η οποία, δύο αιώνες αργότερα, είχε ως αποτέλεσμα να μεταβληθεί το όνομα της πόλεως από Πάνιον σε Καισάρεια Φιλίππου. Η διττή ονομασία της πόλεως δεν μνημόνευε τη συμμαχία του Σελεύκου και του Φιλίππου της Μακεδονίας.

Το όνομα «Καισάρεια Φιλίππου» προέρχεται από τον ιστορικό μετασχηματισμό της αρχαίας πόλεως που ήταν γνωστή ως Πανεάς ή Πάνιον. Η πόλη ονομάσθηκε αρχικώς Πανεάς λόγω της εγγύτητάς της προς μία εξέχουσα πηγή αφιερωμένη στον ελληνικό θεό Πάνα. Η πηγή αυτή, η οποία υπήρξε σημαντικός θρησκευτικός τόπος κατά την αρχαιότητα, κατέληγε στον ποταμό Ιορδάνη.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλέως Ηρώδη του Μεγάλου, περί τον 1ο αιώνα π.Χ., η πόλη υπέστη σημαντικές ανακαινίσεις και επεκτάθηκε και καλλωπίσθηκε. Η Καισάρεια Φιλίππου ονομάσθηκε από τον Ηρώδη Φίλιππο, υιό του Ηρώδη του Μεγάλου. Αυτός έδωσε στην πόλη το όνομα Καισάρεια προς τιμήν του Ρωμαίου Αυτοκράτορος Καίσαρος Αυγούστου, και Φιλίππου από το δικό του όνομα· ούτως προέκυψε η Καισάρεια Φιλίππου. Επομένως, το «Καισάρεια Φιλίππου» αποτελεί συνδυασμό του «Καισάρεια», που αντανακλά τον φόρο τιμής του Ηρώδη προς τον Καίσαρα Αύγουστο, και του «Φιλίππου», που τιμά τον Ηρώδη Φίλιππο.

Προφητικώς, το Πάνειον συνδέεται με μία συνομοσπονδία μεταξύ τοῦ Σελεύκου καὶ τοῦ Φιλίππου τῆς Μακεδονίας, καὶ ἐπίσης με τὴ συμμαχία μεταξύ τοῦ Καίσαρος καὶ τοῦ Ἡρῴδου Φιλίππου. Αὐτές οἱ δύο συμμαχίες ἀφοροῦν τὴ συμμαχία μεταξύ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖ τὴν κατάρρευση τῆς Ρωσίας τοῦ Πούτιν, ὅπως αὐτὴ ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὸν Σελεύκο καὶ τὸν Φίλιππο. Ἐπίσης ἀντιπροσωπεύουν τὴ συμμαχία μεταξύ τοῦ Παπισμοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ μητέρα, καὶ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, οἱ ὁποῖες εἶναι ἡ θυγάτηρ, ὅπως αὐτὴ ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὸν Καίσαρα καὶ τὸν Φίλιππο, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἀμφότεροι ἀντιπρόσωποι τῆς Ρώμης. Ἀπό κοινοῦ προσδιορίζουν τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες νὰ ἐκτείνονται «πέρα ἀπὸ τὸ χάσμα γιὰ νὰ ἁρπάξουν τὸ χέρι τῆς ρωμαϊκῆς δυνάμεως» καὶ νὰ ἐκτείνονται «πάνω ἀπὸ τὴν ἄβυσσο γιὰ νὰ σφίξουν τὰ χέρια με τὸν Πνευματισμό». Πρὶν ἀπὸ τὸν νόμο τῆς Κυριακῆς τοῦ ἐδαφίου δεκαέξι, ἡ τριπλὴ ἕνωση ἔχει ἤδη τεθεῖ σε ἐφαρμογή.

Το Πάνειον αντιπροσωπεύει το κέντρο της ελληνικής λατρείας του θεού Πανός. Η πηγή που ήταν αφιερωμένη στον ελληνικό θεό Πάνα ήταν επίσης γνωστή εκείνον τον καιρό ως οι «Πύλες του Άδου», και όταν ο Ιησούς επισκέφθηκε εκείνον τον τόπο, η δήλωσή Του περί των «Πυλών του Άδου» προσδιορίζει μια σύγκρουση μεταξύ των πολιτικών και θρησκευτικών γνωρισμάτων της Ελλάδος (παγκοσμιοποίησης) και του αποστατικού Προτεσταντισμού, η οποία λαμβάνει χώρα κατά τις έσχατες ημέρες. Είναι η μάχη που κινήθηκε αρχικώς από τον πλούσιο Πρόεδρο, ο οποίος ανακίνησε το βασίλειο της Ελλάδος στο εδάφιο δύο. Είναι μια παγκόσμια εξωτερική μάχη και επίσης μια εσωτερική μάχη εντός των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η θρησκεία του παγκοσμιοποιητισμού είναι η θρησκεία του δράκοντος, η οποία, στο σύγχρονο πλαίσιό μας, είναι η θρησκεία του woke-ισμού. Το 2020, το θηρίο που ανεβαίνει από την άβυσσο, το οποίο προσδιορίζεται στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, φανέρωσε την πολιτική και θρησκευτική του εξουσία και εφόνευσε αμφότερα τα κέρατα του θηρίου της γης. Η άβυσσος εκείνη, μεταξύ άλλων, παριστάνεται από την «Πηγή του Πανός», η οποία τροφοδοτούσε τον ποταμό Ιορδάνη.

Στην ελληνική μυθολογία, ο Πάνας συνδεόταν με τη φύση, την ερημία και τη βουκολική μουσική, και η παρουσία μιας πηγής αφιερωμένης σε αυτόν είχε θρησκευτική σημασία για τους προσκυνητές. Ο θεός Πάνας απεικονίζεται συχνά με τα πόδια, τα κέρατα και τα αυτιά τράγου. Ο Πάνας θεωρείτο θεός των ποιμένων και των ποιμνίων και συχνά παρουσιαζόταν ως παιγνιώδης και σκανδαλιάρης θεότητα που περιπλανιόταν ανέμελα στα δάση και στα όρη. Η εικονογραφία του Πάνα ως θεότητας με πόδια τράγου συμφωνεί με το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, όπου η Ελλάδα παριστάνεται από έναν τράγο. Οι τράγοι είναι κοινά οικόσιτα ζώα στην αρχαία Ελλάδα και απαντούσαν συχνά σε ορεινές περιοχές όπου πιστευόταν ότι περιπλανιόταν ο Πάνας. Η απεικόνιση αυτή κατέστη εξέχον γνώρισμα της εικονογραφίας του Πάνα και διατηρήθηκε στην ελληνική τέχνη και λογοτεχνία που απεικόνιζαν τον θεό, περιλαμβανομένου και του εθνικού νομίσματος.

Όταν ο Ιησούς επισκέφθηκε την Καισάρεια Φιλίππου, δήλωσε ότι οι «πύλες του Άδη» δεν θα υπερισχύσουν εναντίον της Εκκλησίας. Εκείνο που διακήρυξε ο Πέτρος ως απάντηση στην ερώτηση του Ιησού νοείται στην χριστιανική ιστορία και παράδοση ως η «Χριστιανική Ομολογία».

Αυτό το χωρίο είναι σημαντικό, διότι αντιπροσωπεύει μια καίρια στιγμή στη διακονία του Ιησού και στην ανάπτυξη της χριστιανικής θεολογίας. Η ομολογία του Πέτρου ότι ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας, ο Υιός του ζώντος Θεού, θεωρείται το θεμέλιο της χριστιανικής πίστεως και ο ακρογωνιαίος λίθος επάνω στον οποίο οικοδομείται η Εκκλησία. Η φράση «ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν» ερμηνεύεται στην καθολική παράδοση ως αναφορά στον ίδιο τον Πέτρο, τον οποίο ο Ιησούς προσδιορίζει ως την «πέτρα» επάνω στην οποία θα οικοδομηθεί η Εκκλησία. Η ερμηνεία αυτή αποτελεί τη βάση για το παπικό πρωτείο και την εξουσία στην καθολική θεολογία.

Στην Προτεσταντική θεολογία, ο «βράχος» δεν νοείται ότι αναφέρεται προσωπικά στον Πέτρο, αλλά στην ομολογία πίστεως του Πέτρου στον Ιησού ως τον Μεσσία και τον Υιό του Θεού. Κατά την άποψη αυτή, το θεμέλιο της εκκλησίας δεν είναι ο Πέτρος, αλλά η ομολογία ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός και ο Υιός του Θεού. Ανεξαρτήτως θεολογικής ερμηνείας, η Ομολογία του Πέτρου στο Ματθαίος 16:13–20 θεωρείται κεντρικό και θεμελιώδες χωρίο της χριστιανικής πίστεως, το οποίο τονίζει την ταυτότητα του Ιησού ως του Μεσσία και του Υιού του Θεού, και βεβαιώνει την αποστολή και τον σκοπό της εκκλησίας.

Στο προηγούμενο άρθρο παραθέσαμε ένα απόσπασμα από το The Desire of Ages, όπου η Αδελφή Ουάιτ προσδιορίζει ορισμένα από τα ζητήματα που συνδέονται με την επίσκεψη του Χριστού στην Καισάρεια Φιλίππου. Ένα από τα σημεία που επισημαίνει είναι ότι ο Χριστός είχε απομακρύνει τους μαθητές από την επιρροή των Ιουδαίων, με σκοπό να εκθέσει τα διδάγματα της Καισαρείας Φιλίππου.

Στις 18 Ιουλίου 2020, ο Χριστός απομάκρυνε τους μαθητές της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 από την επιρροή του Λαοδικειανού Αντβεντισμού. Η πρώτη απογοήτευση στην παραβολή των δέκα παρθένων παρήγαγε έναν διαχωρισμό του κινήματος από τη σύναξη των εμπαικτών, η οποία βρισκόταν στη διαδικασία τού να παραμεριστεί. Αυτή η αλήθεια εκπληρώθηκε στην ιστορία των Μιλλεριτών στις 19 Απριλίου 1844, και εκ νέου στις 18 Ιουλίου 2020. Τότε άρχισε η ιστορία του χρόνου της βραδύτητας, και φέρει την υπογραφή της «Αληθείας» τόσο στο κίνημα του πρώτου όσο και του τρίτου αγγέλου.

Η πρώτη απογοήτευση είναι ο πρώτος από τρεις σταθμούς, και η ιστορία ολοκληρώνεται με τη Μεγάλη Απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844, η οποία προτυπώνει τον «μεγάλο σεισμό» του ενδέκατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Η αρχή, το πρώτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, αντιπροσωπεύει μια απογοήτευση, και το τέλος, το εικοστό δεύτερο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, επίσης αντιπροσωπεύει μια απογοήτευση. Το δέκατο τρίτο γράμμα, που αντιπροσωπεύει την ανταρσία, προσδιορίζει την απογοήτευση των μωρών παρθένων, οι οποίες εκδηλώνουν τη χαμένη τους κατάσταση όταν η κραυγή κατά τα Μεσάνυχτα προσδιορίζει ποιος έχει και ποιος δεν έχει προετοιμασθεί για την κρίση. Τα είκοσι δύο γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου αντιπροσωπεύουν το σύμβολο του συνδυασμού της Θεότητας με την ανθρωπότητα, ο οποίος επιτελείται μέσα σε εκείνη την ιστορία, αν και η Μιλλεριτική ιστορία αντιπροσωπεύει τον πρώτο Κάδης, και η δική μας ιστορία σήμερα αντιπροσωπεύει τον τελευταίο Κάδης.

Οι δύο γραμμές είναι παράλληλες, αλλά η μία αντιπροσωπεύει την αποτυχία του λαού του Θεού και η άλλη τη νίκη του λαού του Θεού. Ακριβώς πριν από τον σταυρό, ο Ιησούς έφερε τους μαθητές Του στο Πάνιον, όπως ακριβώς έφερε και τους μαθητές Του των εσχάτων ημερών στο Πάνιον, και με τούτο επέτρεψε ώστε μία απογοήτευση να απομακρύνει τους μαθητές Του των εσχάτων ημερών από την «ελέγχουσα επιρροή» του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, ο οποίος αντιπροσωπεύεται από τον «Ιουδαϊσμό» στην ιστορία του δέκατου έκτου κεφαλαίου του Ματθαίου. Πράττοντας τούτο, συγχρόνως έφερε επίσης τους μαθητές Του σε στενότερη επαφή με την ειδωλολατρία, αναπαριστώντας έτσι το περιβάλλον δράσεως των μαθητών Του των εσχάτων ημερών, οι οποίοι ζουν τώρα μέσα στην πλήρως ανεπτυγμένη εκδήλωση της σατανικής δύναμης που αντιπροσωπεύεται από τα σύγχρονα συστήματα επικοινωνίας, τα οποία χρησιμοποιούνται για να οδηγήσουν ολόκληρο τον κόσμο στο να λάβει το χάραγμα του θηρίου.

Η ιστορία της Καισάρειας Φιλίππου εναρμονίζεται με την ιστορία της Μάχης του Πανίου, καθώς και με τα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε. Ο Χριστός και οι μαθητές Του στέκονταν υπό τη σκιά του σταυρού, προτυπώνοντας τους μαθητές Του των εσχάτων ημερών, οι οποίοι στέκονται υπό τη σκιά του νόμου της Κυριακής. Εκεί, στα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε, που ήταν η Καισάρεια Φιλίππου, και επίσης η Μάχη του Πανίου, που είναι το σημείο όπου στεκόμαστε σήμερα, ο Χριστός άρχισε να διδάσκει τους μαθητές Του σχετικά με όσα επρόκειτο να συμβούν στο εδάφιο δεκαέξι.

Προτού ο Χριστός μιλήσει στους μαθητές Του για τον σταυρό, πρώτα ανεχώρησε, ή εβράδυνε, σηματοδοτώντας έτσι τον χρόνο της βραδύτητας στην παραβολή και την ιστορία από τις 18 Ιουλίου 2020 έως τον Ιούλιο 2023.

Τον Ιούλιο του 2023, ο Κύριος άρχισε να δίδει ευκαιρία σε όσους είχαν σχέση με την απογοήτευση να εκφράσουν την πίστη τους. Το έπραξε αυτό ανοίγοντας το μήνυμα του Ιεζεκιήλ τριάντα επτά, το οποίο αποτελούσε επιβεβαίωση του μηνύματος της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Αυτό ήταν το νήμα που συνέδεε μεταξύ τους τον καιρό του σφραγίσματος από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 έως τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Και το έπραξε τοποθετώντας την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020 μέσα στη δομή της αλήθειας, διότι όσοι ήσαν πρόθυμοι να δουν μπορούσαν να αναγνωρίσουν ότι κάθε μεταρρυθμιστική κίνηση έχει ένα θέμα που διατρέχει την ιδιάζουσα ιερή ιστορία της.

Κατά τις έσχατες ημέρες, το μήνυμα του τρίτου αλίμονο έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001· κατόπιν διακηρύχθηκε ένα ψευδές μήνυμα του τρίτου αλίμονο, το οποίο προκάλεσε απογοήτευση· αλλά το μήνυμα που τους επανέφερε στη ζωή, έπειτα από τρεισήμισι ημέρες νεκρών, ξηρών και διεσκορπισμένων οστών, ήταν το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων, το οποίο είναι επίσης το τρίτο αλίμονο.

Οι μαθητές των εσχάτων ημερών μπορούν να διακρίνουν, εάν επιλέξουν να διακρίνουν, ότι τα τρία ορόσημα της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων αποτελούν το ίδιο θέμα σε κάθε βήμα, και ότι στο δεύτερο βήμα η ανταρσία, την οποία παριστάνει το δέκατο τρίτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, επικύρωσε το μήνυμα ως «Αλήθεια». Μία δεύτερη μαρτυρία που παρείχε ο Κύριος ήταν το γεγονός ότι η πρώτη απογοήτευση προηγουμένων μεταρρυθμιστικών κινημάτων βασιζόταν σε ανταρσία κατά του αποκεκαλυμμένου θελήματος του Θεού, είτε επρόκειτο για τον Μωυσή που δεν περιέτεμε τον υιό του, είτε για τον Ουζά που άγγιξε την κιβωτό, είτε για τη Μάρθα και τη Μαρία που αμφέβαλαν για τον λόγο του Ιησού σχετικά με τον θάνατο του Λαζάρου. Η μόνη γραμμή μεταρρυθμίσεως που δεν υποστήριξε το γεγονός ότι η πρώτη απογοήτευση βασιζόταν στην ανυπακοή ήταν το μεταρρυθμιστικό κίνημα των Μιλλεριτών, αλλά και τότε κατεδείχθη ότι η ιστορία των Μιλλεριτών διέθετε εσωτερικά ορόσημα τα οποία βασίζονταν στην αλήθεια του ογδόου, όντος εκ των επτά.

Το γεγονός ότι ο όγδοος είναι εκ των επτά αποτελεί μείζον στοιχείο της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού, η οποία τώρα αποσφραγίζεται, και η μετάβαση του Φιλαδελφειανού Μιλλεριτικού κινήματος προς την εκκλησία της Λαοδικείας υπήρξε ορόσημο το οποίο προσδιόρισε πότε το Λαοδικειακό κίνημα του τρίτου αγγέλου επρόκειτο να μεταβεί προς το Φιλαδελφειανού χαρακτήρος κίνημα των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Ούτως, το γεγονός ότι η πρώτη Μιλλεριτική απογοήτευση εκπληρώθηκε χωρίς το κίνημά τους να εκδηλώσει ανυπακοή, παρείχε την αντίθεση για το ίδιο εκείνο ορόσημο κατά τις έσχατες ημέρες, όπου το Λαοδικειακό κίνημα του τρίτου αγγέλου θα παρακούσει και θα επιφέρει απογοήτευση, και ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο θα εναρμονισθεί με το Μιλλεριτικό ορόσημο και θα παραγάγει τη λογική βάσει της οποίας καθίσταται φανερό ότι το κίνημα των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων είναι ο όγδοος, ο οποίος είναι εκ των επτά.

Τον Ιούλιο του 2023, ο Κύριος ανέστησε μία «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ», προκειμένου να προετοιμάσει τον λαό Του των εσχάτων ημερών για την κρίση του νόμου της Κυριακής, και αφού επέστρεψε από την καθυστέρησή Του στην προσευχή προς τους μαθητές, τους έδωσε την ευκαιρία να εκφράσουν την πίστη τους. Κατά την εποχή του Χριστού, το μήνυμα ήταν το βάπτισμά Του, το σημείο στο οποίο ο Ιησούς έγινε Ιησούς Χριστός. Αυτό το ορόσημο αντιστοιχεί προς την 11η Σεπτεμβρίου 2001, και οι μαθητές Του ερωτήθηκαν τι νόμιζαν οι άνθρωποι, και έπειτα ερωτήθηκαν τι νόμιζαν οι ίδιοι οι μαθητές περί του Χριστού.

Η πλειονότητα του Αντβεντισμού δεν πίστεψε στο τρίτο αλλοίμονο της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Πίστεψαν σε μερικά από τα θαύματα του προφητικού Λόγου που είχαν παρουσιαστεί στο κίνημα, και μερικοί κατανόησαν ότι το μήνυμα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 περιείχε στοιχεία αλήθειας, αλλά δεν πίστεψαν αληθινά τους ισχυρισμούς της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Ο ισχυρισμός της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 είχε προτυπωθεί από τον ισχυρισμό της 11ης Αυγούστου 1840, και ο ισχυρισμός εκείνος εκφράστηκε από την αδελφή Ουάιτ όταν σχολίαζε την εκπλήρωση της 11ης Αυγούστου 1840. Δήλωσε:

Αυτό που επιβεβαιώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840 ήταν ότι οι προφητικές απόψεις του Μίλλερ ήταν ακριβείς, και ο ισχυρισμός της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 αποτελεί την επιβεβαίωση ότι οι προφητικές απόψεις του Future for America είναι ακριβείς. Το αμετανόητο πλήθος τον Ιούλιο του 2023 δεν μπορούσε και δεν ήθελε να αποδεχθεί την προϋπόθεση ότι η μεθοδολογία που σχεδιάστηκε από τον Χριστό και εμπιστεύθηκε στο Future for America είναι πράγματι η μεθοδολογία της όψιμης βροχής. Αλλά τότε ο Χριστός ρώτησε τους μαθητές Του τι πίστευαν εκείνοι, και όχι το πλήθος.

Η ομολογία του Πέτρου, με την οποία αναγνώρισε ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, απαντούσε άμεσα στο δοκιμαστικό ερώτημα εκείνης της ιστορίας. Είχε έλθει ο καιρός να εμφανισθεί ο Μεσσίας, όπως είχε ορισθεί από τον προφητικό Λόγο του Θεού, και μόνον όσοι αποδέχονταν εκείνη την αλήθεια θα περιλαμβάνονταν μεταξύ εκείνων τους οποίους εκπροσωπούσε η δήλωση του Πέτρου. Ο Πέτρος εκπροσωπεί εκείνους που αποδέχονται το μήνυμα που εγκαθιδρύθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και που ομολογούν ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού. «Ο Πέτρος είχε εκφράσει την πίστη των δώδεκα», και οι δώδεκα τους οποίους εκπροσωπούσε ήταν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Για τον λόγο αυτόν, ο Χριστός μετέβαλε το όνομα του Πέτρου από Σίμων Βαριωνᾶ σε Πέτρος στο χωρίο αυτό.

Ο «Σίμων» σημαίνει «αυτός που ακούει», και το «βαρ» σημαίνει «υἱός τοῦ», και ο «Ιωνάς» σημαίνει «περιστερά». Ο Σίμων αντιπροσώπευε εκείνους που άκουσαν το μήνυμα της περιστεράς, το οποίο αντιπροσώπευε τις αλήθειες που συνδέονται με το βάπτισμα του Ιησού, όταν Αυτός έγινε ο Χριστός, χρισμένος με δύναμη, όπως συμβολικώς παριστάνεται με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος υπό μορφήν περιστεράς.

Οι γραμμές της μεταρρύθμισης παραλληλίζονται μεταξύ τους, και ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει τους Μιλλερίτες, οι οποίοι, στις 11 Αυγούστου 1840, έφαγαν το μικρό βιβλίο. Ο Ιερεμίας αντιστοιχεί σε εκείνο το γεγονός, και όταν έφαγε το μικρό βιβλίο, τότε εκλήθη με το όνομα του Θεού.

Όταν ο Κύριος εισήλθε σε διαθήκη με τον Άβραμ, μετέβαλε το όνομά του σε Αβραάμ, όπως έπραξε και με τη Σαράι και τον Ιακώβ. Η μεταβολή ενός ονόματος αντιπροσωπεύει σχέση διαθήκης, και στο waymark όπου κατέρχεται το Θείο σύμβολο, ο λαός του Θεού πρέπει να φάγει το μήνυμα, να εισέλθει σε διαθήκη, και τότε το όνομά του μεταβάλλεται. Ως αντιπρόσωπος των μαθητών της εποχής του Χριστού, ο Σίμων Βαριωνάς αντιπροσώπευε εκείνους που «ήκουσαν» το μήνυμα της «περιστεράς».

Όταν έδωσε τη μαρτυρία ότι αναγνώριζε πως, σε εκείνο το ορόσημο, ο Ιησούς έγινε ο Χριστός, και ότι Αυτός ήταν ο Υιός του Θεού, και όλα όσα αυτό συνεπάγεται, ο Χριστός τότε άλλαξε το όνομά του σε Πέτρο. Είχε εκφράσει το μήνυμα που αποδέχθηκε ο λαός της διαθήκης του Χριστού σε εκείνη την ιστορική περίοδο, και, πράττοντας τούτο, προτυποποίησε επίσης τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες των εσχάτων ημερών.

Το γράμμα «P» είναι το δέκατο έκτο γράμμα του αγγλικού αλφαβήτου, και το γράμμα «E» είναι το πέμπτο γράμμα του αλφαβήτου, και το γράμμα «T» είναι το εικοστό γράμμα, το γράμμα «E» επαναλαμβάνεται, και το όνομα τελειώνει με το γράμμα «R», το οποίο είναι το δέκατο όγδοο γράμμα. Δεκαέξι «επί» πέντε, «επί» είκοσι, «επί» πέντε, «επί» δεκαοκτώ ισούται με εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Ο Θαυμαστός Γλωσσολόγος μίλησε στον Πέτρο στα εβραϊκά, και η Καινή Διαθήκη γράφτηκε στην ελληνική, και οι μεταφραστές της Μετάφρασης του Βασιλέως Ιακώβου παρήγαγαν την Καινή Διαθήκη στην αγγλική.

Παρά τα τρία στάδια των διαφερόντων γλωσσών, ο Χριστός, ο οποίος είναι ο Υιός του Θεού, ο Θαυμαστός Γλωσσολόγος και ο Θαυμαστός Αριθμητής, έθεσε μια απεικόνιση της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων στο δέκατο έκτο κεφάλαιο του Ματθαίου, η οποία αντιστοιχεί στη Μάχη του Πανίου και στην επίσκεψή Του στην Καισάρεια Φιλίππου. Το έπραξε αυτό κάνοντας χρήση της κυριαρχίας Του επί της γλώσσας και των αριθμών, διότι είναι και ο Παλμωνί (ο Θαυμαστός Αριθμητής) και ο Λόγος (ο Θαυμαστός Γλωσσολόγος).

Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.