Verses thirteen and fourteen, identify a history where Seleucus and Philip of Macedon were forming an alliance, and they typify the United States, which is the first proxy army of Rome, and Macedon (Greece) is a symbol of the United Nations. In that early history, an alliance of the king of the north (Seleucus) and Philip (Greece), represents the history that leads into the Battle of Panium, which, two centuries later, had the name of the town changed from Panium, into the town of Caesarea Philippi. The twofold name of the town was not commemorating the alliance of Seleucus and Philip of Macedon.
Οι στίχοι δεκατρείς και δεκατέσσερις προσδιορίζουν μια ιστορία κατά την οποία ο Σέλευκος και ο Φίλιππος της Μακεδονίας διαμόρφωναν μια συμμαχία, και αυτοί προτυπώνουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, που είναι ο πρώτος στρατός δι’ αντιπροσώπου της Ρώμης, ενώ η Μακεδονία (Ελλάδα) αποτελεί σύμβολο των Ηνωμένων Εθνών. Σε εκείνη την πρώιμη ιστορία, μια συμμαχία του βασιλέως του βορρά (Σέλευκος) και του Φιλίππου (Ελλάδα) αντιπροσωπεύει την ιστορία που οδηγεί στη Μάχη του Πανίου, η οποία, δύο αιώνες αργότερα, είχε ως αποτέλεσμα να μεταβληθεί το όνομα της πόλεως από Πάνιον σε Καισάρεια Φιλίππου. Η διττή ονομασία της πόλεως δεν μνημόνευε τη συμμαχία του Σελεύκου και του Φιλίππου της Μακεδονίας.
The name “Caesarea Philippi” derives from the historical transformation of the ancient city known as Paneas or Panium. The city was originally named Paneas due to its proximity to a prominent spring dedicated to the Greek god Pan. The spring, which was a significant religious site in antiquity, fed into the Jordan River.
Το όνομα «Καισάρεια Φιλίππου» προέρχεται από τον ιστορικό μετασχηματισμό της αρχαίας πόλεως που ήταν γνωστή ως Πανεάς ή Πάνιον. Η πόλη ονομάσθηκε αρχικώς Πανεάς λόγω της εγγύτητάς της προς μία εξέχουσα πηγή αφιερωμένη στον ελληνικό θεό Πάνα. Η πηγή αυτή, η οποία υπήρξε σημαντικός θρησκευτικός τόπος κατά την αρχαιότητα, κατέληγε στον ποταμό Ιορδάνη.
During the reign of King Herod the Great, around the 1st century BC, the city underwent significant renovations and was expanded and beautified. Caesarea Philippi was named by Herod Philip, a son of Herod the Great. He named the city Caesarea in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus, and Philippi after himself, thus Caesarea Philippi. Therefore, “Caesarea Philippi” is a combination of “Caesarea,” reflecting Herod’s homage to Caesar Augustus, and "Philippi," honoring Herod Philip.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του βασιλέως Ηρώδη του Μεγάλου, περί τον 1ο αιώνα π.Χ., η πόλη υπέστη σημαντικές ανακαινίσεις και επεκτάθηκε και καλλωπίσθηκε. Η Καισάρεια Φιλίππου ονομάσθηκε από τον Ηρώδη Φίλιππο, υιό του Ηρώδη του Μεγάλου. Αυτός έδωσε στην πόλη το όνομα Καισάρεια προς τιμήν του Ρωμαίου Αυτοκράτορος Καίσαρος Αυγούστου, και Φιλίππου από το δικό του όνομα· ούτως προέκυψε η Καισάρεια Φιλίππου. Επομένως, το «Καισάρεια Φιλίππου» αποτελεί συνδυασμό του «Καισάρεια», που αντανακλά τον φόρο τιμής του Ηρώδη προς τον Καίσαρα Αύγουστο, και του «Φιλίππου», που τιμά τον Ηρώδη Φίλιππο.
Prophetically Panium is associated with a confederacy between Seleucus and Philip of Macedon, and also the alliance between Caesar and Herod Philip. Those two alliances address the alliance between the United States and the United Nations that follows the collapse of Putin’s Russia as represented by Seleucus and Philip. They also represent the alliance between the Papacy, who is the mother, and the United States, who is the daughter, as represented by Caesar and Philip, who were both representatives of Rome. Together they identify the United States reaching “across the gulf to grasp the hand of the Roman power,” and reaching “over the abyss to clasp hands with Spiritualism.” Before the Sunday law of verse sixteen, the threefold union is already put in place.
Προφητικώς, το Πάνειον συνδέεται με μία συνομοσπονδία μεταξύ τοῦ Σελεύκου καὶ τοῦ Φιλίππου τῆς Μακεδονίας, καὶ ἐπίσης με τὴ συμμαχία μεταξύ τοῦ Καίσαρος καὶ τοῦ Ἡρῴδου Φιλίππου. Αὐτές οἱ δύο συμμαχίες ἀφοροῦν τὴ συμμαχία μεταξύ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν καὶ τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖ τὴν κατάρρευση τῆς Ρωσίας τοῦ Πούτιν, ὅπως αὐτὴ ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὸν Σελεύκο καὶ τὸν Φίλιππο. Ἐπίσης ἀντιπροσωπεύουν τὴ συμμαχία μεταξύ τοῦ Παπισμοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ μητέρα, καὶ τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, οἱ ὁποῖες εἶναι ἡ θυγάτηρ, ὅπως αὐτὴ ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὸν Καίσαρα καὶ τὸν Φίλιππο, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἀμφότεροι ἀντιπρόσωποι τῆς Ρώμης. Ἀπό κοινοῦ προσδιορίζουν τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες νὰ ἐκτείνονται «πέρα ἀπὸ τὸ χάσμα γιὰ νὰ ἁρπάξουν τὸ χέρι τῆς ρωμαϊκῆς δυνάμεως» καὶ νὰ ἐκτείνονται «πάνω ἀπὸ τὴν ἄβυσσο γιὰ νὰ σφίξουν τὰ χέρια με τὸν Πνευματισμό». Πρὶν ἀπὸ τὸν νόμο τῆς Κυριακῆς τοῦ ἐδαφίου δεκαέξι, ἡ τριπλὴ ἕνωση ἔχει ἤδη τεθεῖ σε ἐφαρμογή.
Panium represents the center of Greek worship of the god Pan. The spring that was dedicated to the Greek god Pan, was also known at that time as the “Gates of Hell,” and when Jesus visited there, His statement about the “Gates of Hell,” identifies a struggle between the political and religious attributes of Greece (globalism), and apostate Protestantism that takes place in the last days. It is the battle that was first initiated by the rich President that stirred up the realm of Grecia in verse two. It is a worldwide external battle and also an internal battle with the United States.
Το Πάνειον αντιπροσωπεύει το κέντρο της ελληνικής λατρείας του θεού Πανός. Η πηγή που ήταν αφιερωμένη στον ελληνικό θεό Πάνα ήταν επίσης γνωστή εκείνον τον καιρό ως οι «Πύλες του Άδου», και όταν ο Ιησούς επισκέφθηκε εκείνον τον τόπο, η δήλωσή Του περί των «Πυλών του Άδου» προσδιορίζει μια σύγκρουση μεταξύ των πολιτικών και θρησκευτικών γνωρισμάτων της Ελλάδος (παγκοσμιοποίησης) και του αποστατικού Προτεσταντισμού, η οποία λαμβάνει χώρα κατά τις έσχατες ημέρες. Είναι η μάχη που κινήθηκε αρχικώς από τον πλούσιο Πρόεδρο, ο οποίος ανακίνησε το βασίλειο της Ελλάδος στο εδάφιο δύο. Είναι μια παγκόσμια εξωτερική μάχη και επίσης μια εσωτερική μάχη εντός των Ηνωμένων Πολιτειών.
The religion of globalism, is the religion of the dragon, which in our modern setting is the religion of woke-ism. In 2020, the beast from the bottomless pit, identified in Revelation chapter eleven, manifested its political and religious power and slew both horns of the earth beast. That bottomless pit, among other things, is represented by the “Spring of Pan,” that fed the Jordan River.
Η θρησκεία του παγκοσμιοποιητισμού είναι η θρησκεία του δράκοντος, η οποία, στο σύγχρονο πλαίσιό μας, είναι η θρησκεία του woke-ισμού. Το 2020, το θηρίο που ανεβαίνει από την άβυσσο, το οποίο προσδιορίζεται στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, φανέρωσε την πολιτική και θρησκευτική του εξουσία και εφόνευσε αμφότερα τα κέρατα του θηρίου της γης. Η άβυσσος εκείνη, μεταξύ άλλων, παριστάνεται από την «Πηγή του Πανός», η οποία τροφοδοτούσε τον ποταμό Ιορδάνη.
In Greek mythology, Pan was associated with nature, wilderness, and rustic music, and the presence of a spring dedicated to him, and held religious importance for worshippers. The god Pan is often depicted with the legs, horns, and ears of a goat. Pan was considered the god of shepherds and flocks, and was often portrayed as a playful and mischievous deity who frolicked in the forests and mountains. The imagery of Pan as a goat-legged deity agrees with Daniel chapter eight, where Greece is represented by a he-goat. Goats are a common domestic animal in ancient Greece, and were often found in mountainous regions where Pan was believed to roam. This depiction became a prominent feature of Pan’s iconography and persisted in Greek art and literature depicting the god, including the national currency.
Στην ελληνική μυθολογία, ο Πάνας συνδεόταν με τη φύση, την ερημία και τη βουκολική μουσική, και η παρουσία μιας πηγής αφιερωμένης σε αυτόν είχε θρησκευτική σημασία για τους προσκυνητές. Ο θεός Πάνας απεικονίζεται συχνά με τα πόδια, τα κέρατα και τα αυτιά τράγου. Ο Πάνας θεωρείτο θεός των ποιμένων και των ποιμνίων και συχνά παρουσιαζόταν ως παιγνιώδης και σκανδαλιάρης θεότητα που περιπλανιόταν ανέμελα στα δάση και στα όρη. Η εικονογραφία του Πάνα ως θεότητας με πόδια τράγου συμφωνεί με το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, όπου η Ελλάδα παριστάνεται από έναν τράγο. Οι τράγοι είναι κοινά οικόσιτα ζώα στην αρχαία Ελλάδα και απαντούσαν συχνά σε ορεινές περιοχές όπου πιστευόταν ότι περιπλανιόταν ο Πάνας. Η απεικόνιση αυτή κατέστη εξέχον γνώρισμα της εικονογραφίας του Πάνα και διατηρήθηκε στην ελληνική τέχνη και λογοτεχνία που απεικόνιζαν τον θεό, περιλαμβανομένου και του εθνικού νομίσματος.
When Jesus visited Caesarea Philippi, He identified that the “Gates of Hell” would not prevail against the church. What Peter had stated in answer to Jesus’ question is understood in Christian history and tradition as the “Christian Confession.”
Όταν ο Ιησούς επισκέφθηκε την Καισάρεια Φιλίππου, δήλωσε ότι οι «πύλες του Άδη» δεν θα υπερισχύσουν εναντίον της Εκκλησίας. Εκείνο που διακήρυξε ο Πέτρος ως απάντηση στην ερώτηση του Ιησού νοείται στην χριστιανική ιστορία και παράδοση ως η «Χριστιανική Ομολογία».
When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.
Όταν ο Ιησούς ήλθε εις τα μέρη της Καισαρείας του Φιλίππου, ηρώτα τους μαθητάς αυτού, λέγων· Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι ότι είμαι εγώ, ο Υιός του ανθρώπου; Και εκείνοι είπον· Άλλοι μεν λέγουσιν ότι είσαι Ιωάννης ο Βαπτιστής· άλλοι δε Ηλίας· άλλοι δε Ιερεμίας, ή εις των προφητών. Λέγει προς αυτούς· Σεις δε τίνα με λέγετε ότι είμαι; Και αποκριθείς ο Σίμων Πέτρος είπεν· Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος. Και αποκριθείς ο Ιησούς είπεν προς αυτόν· Μακάριος είσαι, Σίμων Βαριωνά· διότι σαρξ και αίμα δεν σοι απεκάλυψαν τούτο, αλλ’ ο Πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς. Και εγώ δε σοι λέγω ότι συ είσαι Πέτρος, και επί ταύτης της πέτρας θέλω οικοδομήσει την εκκλησίαν μου, και πύλαι άδου δεν θέλουσιν ισχύσει κατ’ αυτής. Και θέλω σοι δώσει τας κλείδας της βασιλείας των ουρανών· και ό,τι εάν δήσης επί της γης, θέλει είσθαι δεδεμένον εν τοις ουρανοίς· και ό,τι εάν λύσης επί της γης, θέλει είσθαι λελυμένον εν τοις ουρανοίς. Τότε παρήγγειλεν εις τους μαθητάς αυτού να μη είπωσιν εις μηδένα ότι αυτός είναι Ιησούς ο Χριστός. Ματθαίος 16:13–20.
This passage is significant because it represents a pivotal moment in Jesus’ ministry and the development of Christian theology. Peter’s confession of Jesus as the Messiah, the Son of the living God, is seen as the foundation of Christian faith and the cornerstone upon which the church is built. The phrase “on this rock I will build my church” is interpreted in Catholic tradition as a reference to Peter himself, whom Jesus identifies as the “rock” upon which the church will be built. This interpretation serves as the basis for the papal primacy and authority in Catholic theology.
Αυτό το χωρίο είναι σημαντικό, διότι αντιπροσωπεύει μια καίρια στιγμή στη διακονία του Ιησού και στην ανάπτυξη της χριστιανικής θεολογίας. Η ομολογία του Πέτρου ότι ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας, ο Υιός του ζώντος Θεού, θεωρείται το θεμέλιο της χριστιανικής πίστεως και ο ακρογωνιαίος λίθος επάνω στον οποίο οικοδομείται η Εκκλησία. Η φράση «ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν» ερμηνεύεται στην καθολική παράδοση ως αναφορά στον ίδιο τον Πέτρο, τον οποίο ο Ιησούς προσδιορίζει ως την «πέτρα» επάνω στην οποία θα οικοδομηθεί η Εκκλησία. Η ερμηνεία αυτή αποτελεί τη βάση για το παπικό πρωτείο και την εξουσία στην καθολική θεολογία.
In Protestant theology, the “rock” is not understood to refer to Peter personally, but to Peter’s confession of faith in Jesus as the Messiah and the Son of God. In this view, the foundation of the church is not Peter, but the confession that Jesus is the Christ and the Son of God. Regardless of theological interpretation, the Confession of Peter in Matthew 16:13–20 is considered a central and foundational passage in Christian belief, emphasizing the identity of Jesus as the Messiah and the Son of God, and affirming the mission and purpose of the church.
Στην Προτεσταντική θεολογία, ο «βράχος» δεν νοείται ότι αναφέρεται προσωπικά στον Πέτρο, αλλά στην ομολογία πίστεως του Πέτρου στον Ιησού ως τον Μεσσία και τον Υιό του Θεού. Κατά την άποψη αυτή, το θεμέλιο της εκκλησίας δεν είναι ο Πέτρος, αλλά η ομολογία ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός και ο Υιός του Θεού. Ανεξαρτήτως θεολογικής ερμηνείας, η Ομολογία του Πέτρου στο Ματθαίος 16:13–20 θεωρείται κεντρικό και θεμελιώδες χωρίο της χριστιανικής πίστεως, το οποίο τονίζει την ταυτότητα του Ιησού ως του Μεσσία και του Υιού του Θεού, και βεβαιώνει την αποστολή και τον σκοπό της εκκλησίας.
In the previous article we presented a passage from The Desire of Ages, where Sister White identifies some of the issues associated with Christ’s visit to Caesarea Philippi. One of the points she notes is that Christ had taken the disciples away from the influence of the Jews for the purpose of setting forth the lessons of Caesarea Philippi.
Στο προηγούμενο άρθρο παραθέσαμε ένα απόσπασμα από το The Desire of Ages, όπου η Αδελφή Ουάιτ προσδιορίζει ορισμένα από τα ζητήματα που συνδέονται με την επίσκεψη του Χριστού στην Καισάρεια Φιλίππου. Ένα από τα σημεία που επισημαίνει είναι ότι ο Χριστός είχε απομακρύνει τους μαθητές από την επιρροή των Ιουδαίων, με σκοπό να εκθέσει τα διδάγματα της Καισαρείας Φιλίππου.
“Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.” The Desire of Ages, 411.
«Ο Ιησούς και οι μαθητές Του είχαν τώρα εισέλθει σε μία από τις κωμοπόλεις της περιοχής της Καισάρειας Φιλίππου. Βρίσκονταν πέρα από τα όρια της Γαλιλαίας, σε μια περιοχή όπου επικρατούσε η ειδωλολατρία. Εκεί οι μαθητές απομακρύνθηκαν από την ελέγχουσα επιρροή του Ιουδαϊσμού και ήλθαν σε στενότερη επαφή με την εθνική λατρεία. Γύρω τους παριστάνονταν μορφές δεισιδαιμονίας που υπήρχαν σε όλα τα μέρη του κόσμου. Ο Ιησούς επιθυμούσε ώστε η θέα αυτών των πραγμάτων να τους οδηγήσει να αισθανθούν την ευθύνη τους απέναντι στους εθνικούς. Κατά τη διάρκεια της παραμονής Του στην περιοχή αυτή, κατέβαλε προσπάθεια να αποσυρθεί από τη διδασκαλία του λαού και να αφιερωθεί πληρέστερα στους μαθητές Του.» Η Ζωή του Χριστού, 411.
On July 18, 2020, Christ removed the disciples of September 11, 2001 from the influence of Laodicean Adventism. The first disappointment in the parable of the ten virgins produced a separation of the movement from the assembly of mockers that was in the process of being passed by. This truth was fulfilled in Millerite history on April 19, 1844, and again on July 18, 2020. The history of the tarrying time then began, and it possesses the signature of “Truth” in both the movement of the first and third angels.
Στις 18 Ιουλίου 2020, ο Χριστός απομάκρυνε τους μαθητές της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 από την επιρροή του Λαοδικειανού Αντβεντισμού. Η πρώτη απογοήτευση στην παραβολή των δέκα παρθένων παρήγαγε έναν διαχωρισμό του κινήματος από τη σύναξη των εμπαικτών, η οποία βρισκόταν στη διαδικασία τού να παραμεριστεί. Αυτή η αλήθεια εκπληρώθηκε στην ιστορία των Μιλλεριτών στις 19 Απριλίου 1844, και εκ νέου στις 18 Ιουλίου 2020. Τότε άρχισε η ιστορία του χρόνου της βραδύτητας, και φέρει την υπογραφή της «Αληθείας» τόσο στο κίνημα του πρώτου όσο και του τρίτου αγγέλου.
The first disappointment is the first of three waymarks, and the history concludes with the Great Disappointment of October 22, 1844, that typifies the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The beginning, first letter of the Hebrew alphabet represents a disappointment, and the ending, twenty-second letter of the Hebrew alphabet also represents a disappointment. The thirteenth letter, representing rebellion, identifies the disappointment of the foolish virgins who manifest their lost condition when the call at Midnight identifies who has and who has not prepared for the crisis. The twenty-two letters of the Hebrew alphabet represent the symbol of the combination of Divinity with humanity that is accomplished within that history, though the Millerite history represents the first Kadesh, and our history today represents the last Kadesh.
Η πρώτη απογοήτευση είναι ο πρώτος από τρεις σταθμούς, και η ιστορία ολοκληρώνεται με τη Μεγάλη Απογοήτευση της 22ας Οκτωβρίου 1844, η οποία προτυπώνει τον «μεγάλο σεισμό» του ενδέκατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης. Η αρχή, το πρώτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, αντιπροσωπεύει μια απογοήτευση, και το τέλος, το εικοστό δεύτερο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, επίσης αντιπροσωπεύει μια απογοήτευση. Το δέκατο τρίτο γράμμα, που αντιπροσωπεύει την ανταρσία, προσδιορίζει την απογοήτευση των μωρών παρθένων, οι οποίες εκδηλώνουν τη χαμένη τους κατάσταση όταν η κραυγή κατά τα Μεσάνυχτα προσδιορίζει ποιος έχει και ποιος δεν έχει προετοιμασθεί για την κρίση. Τα είκοσι δύο γράμματα του εβραϊκού αλφαβήτου αντιπροσωπεύουν το σύμβολο του συνδυασμού της Θεότητας με την ανθρωπότητα, ο οποίος επιτελείται μέσα σε εκείνη την ιστορία, αν και η Μιλλεριτική ιστορία αντιπροσωπεύει τον πρώτο Κάδης, και η δική μας ιστορία σήμερα αντιπροσωπεύει τον τελευταίο Κάδης.
The two lines are parallel, but one represents the failure of God’s people and the other the victory of God’s people. Just before the cross, Jesus brought His disciples to Panium, just as He has brought His last-day disciples to Panium, and in doing so He allowed a disappointment to remove His last day disciples from the “controlling influence” of Laodicean Adventism, represented by “Judaism” in the history of Matthew chapter sixteen. In doing so, He also simultaneously brought His disciples into a closer contact with heathenism, thus representing the working environment of His last-day disciples who are now living in the full-blown manifestation of satanic power represented by the modern communication systems that are being employed to lead the entire world into receiving the mark of the beast.
Οι δύο γραμμές είναι παράλληλες, αλλά η μία αντιπροσωπεύει την αποτυχία του λαού του Θεού και η άλλη τη νίκη του λαού του Θεού. Ακριβώς πριν από τον σταυρό, ο Ιησούς έφερε τους μαθητές Του στο Πάνιον, όπως ακριβώς έφερε και τους μαθητές Του των εσχάτων ημερών στο Πάνιον, και με τούτο επέτρεψε ώστε μία απογοήτευση να απομακρύνει τους μαθητές Του των εσχάτων ημερών από την «ελέγχουσα επιρροή» του Λαοδικειανού Αντβεντισμού, ο οποίος αντιπροσωπεύεται από τον «Ιουδαϊσμό» στην ιστορία του δέκατου έκτου κεφαλαίου του Ματθαίου. Πράττοντας τούτο, συγχρόνως έφερε επίσης τους μαθητές Του σε στενότερη επαφή με την ειδωλολατρία, αναπαριστώντας έτσι το περιβάλλον δράσεως των μαθητών Του των εσχάτων ημερών, οι οποίοι ζουν τώρα μέσα στην πλήρως ανεπτυγμένη εκδήλωση της σατανικής δύναμης που αντιπροσωπεύεται από τα σύγχρονα συστήματα επικοινωνίας, τα οποία χρησιμοποιούνται για να οδηγήσουν ολόκληρο τον κόσμο στο να λάβει το χάραγμα του θηρίου.
The history of Caesarea Philippi aligns with the history of the Battle of Panium, and verses thirteen through fifteen. Christ and His disciples, were standing in the shadow of the cross, typifying His last-day disciples standing in the shadow of the Sunday law. There, in verses thirteen through fifteen, which was Caesarea Philippi, and also the Battle of Panium, which is where we stand today, Christ began to teach His disciples about what was about to happen in verse sixteen.
Η ιστορία της Καισάρειας Φιλίππου εναρμονίζεται με την ιστορία της Μάχης του Πανίου, καθώς και με τα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε. Ο Χριστός και οι μαθητές Του στέκονταν υπό τη σκιά του σταυρού, προτυπώνοντας τους μαθητές Του των εσχάτων ημερών, οι οποίοι στέκονται υπό τη σκιά του νόμου της Κυριακής. Εκεί, στα εδάφια δεκατρία έως δεκαπέντε, που ήταν η Καισάρεια Φιλίππου, και επίσης η Μάχη του Πανίου, που είναι το σημείο όπου στεκόμαστε σήμερα, ο Χριστός άρχισε να διδάσκει τους μαθητές Του σχετικά με όσα επρόκειτο να συμβούν στο εδάφιο δεκαέξι.
“He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words.” The Desire of Ages, 411.
«Ἐπρόκειτο νὰ τοὺς μιλήσῃ γιὰ τὰ παθήματα ποὺ Τὸν ἀνέμεναν. Ἀλλὰ πρῶτα ἀπεσύρθη μόνος, καὶ προσευχήθηκε ὥστε οἱ καρδιές τους νὰ προετοιμασθοῦν γιὰ νὰ δεχθοῦν τὰ λόγια Του.» The Desire of Ages, 411.
Before Christ told His disciples of the cross, He first went away, or He tarried, thus marking the tarrying time in the parable and the history from July 18, 2020 to July 2023.
Προτού ο Χριστός μιλήσει στους μαθητές Του για τον σταυρό, πρώτα ανεχώρησε, ή εβράδυνε, σηματοδοτώντας έτσι τον χρόνο της βραδύτητας στην παραβολή και την ιστορία από τις 18 Ιουλίου 2020 έως τον Ιούλιο 2023.
“Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial.” The Desire of Ages, 411.
«Αφού ενώθηκε μαζί τους, δεν ανακοίνωσε αμέσως εκείνο το οποίο επιθυμούσε να τους μεταδώσει. Πριν πράξει τούτο, τους έδωσε την ευκαιρία να ομολογήσουν την πίστη τους σ’ Αυτόν, ώστε να ενισχυθούν για την επικείμενη δοκιμασία». The Desire of Ages, 411.
In July 2023, the Lord began to give opportunity for those involved with the disappointment, to express their faith. He did so by opening up the message of Ezekiel thirty-seven, which was a confirmation of the message of September 11, 2001. It was the thread that tied the sealing time from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law together. It did so by placing the disappointment of July 18, 2020 in the structure of truth, for, those who were willing to see, could recognize that every reformatory movement has a theme that runs through their peculiar sacred history.
Τον Ιούλιο του 2023, ο Κύριος άρχισε να δίδει ευκαιρία σε όσους είχαν σχέση με την απογοήτευση να εκφράσουν την πίστη τους. Το έπραξε αυτό ανοίγοντας το μήνυμα του Ιεζεκιήλ τριάντα επτά, το οποίο αποτελούσε επιβεβαίωση του μηνύματος της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Αυτό ήταν το νήμα που συνέδεε μεταξύ τους τον καιρό του σφραγίσματος από την 11η Σεπτεμβρίου 2001 έως τον επικείμενο νόμο της Κυριακής. Και το έπραξε τοποθετώντας την απογοήτευση της 18ης Ιουλίου 2020 μέσα στη δομή της αλήθειας, διότι όσοι ήσαν πρόθυμοι να δουν μπορούσαν να αναγνωρίσουν ότι κάθε μεταρρυθμιστική κίνηση έχει ένα θέμα που διατρέχει την ιδιάζουσα ιερή ιστορία της.
In the last days, the message of the third woe arrived on September 11, 2001, then a false message of the third woe was proclaimed that produced a disappointment, but the message that brought them back to life after three and a half days of being dead, dry and scattered bones was the message of the four winds, that is also the third woe.
Κατά τις έσχατες ημέρες, το μήνυμα του τρίτου αλίμονο έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001· κατόπιν διακηρύχθηκε ένα ψευδές μήνυμα του τρίτου αλίμονο, το οποίο προκάλεσε απογοήτευση· αλλά το μήνυμα που τους επανέφερε στη ζωή, έπειτα από τρεισήμισι ημέρες νεκρών, ξηρών και διεσκορπισμένων οστών, ήταν το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων, το οποίο είναι επίσης το τρίτο αλίμονο.
The last-day disciples can see, if they choose to see, that the three waymarks of the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the same theme at each step, and that at the second step, the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet confirmed the message as “Truth.” A second witness the Lord provided was in the fact that the first disappointment of prior reformatory movements was based upon rebellion against God’s revealed will, whether it was Moses not circumcising his son, or Uzzah touching that ark, or Martha and Mary doubting Jesus’ word concerning the death of Lazarus. The only reform line that did not uphold the fact that the first disappointment was based upon disobedience was the reform movement of the Millerites, but it was also shown at that time that the history of the Millerites possessed internal waymarks that were based upon the truth of the eighth, being of the seven.
Οι μαθητές των εσχάτων ημερών μπορούν να διακρίνουν, εάν επιλέξουν να διακρίνουν, ότι τα τρία ορόσημα της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων αποτελούν το ίδιο θέμα σε κάθε βήμα, και ότι στο δεύτερο βήμα η ανταρσία, την οποία παριστάνει το δέκατο τρίτο γράμμα του εβραϊκού αλφαβήτου, επικύρωσε το μήνυμα ως «Αλήθεια». Μία δεύτερη μαρτυρία που παρείχε ο Κύριος ήταν το γεγονός ότι η πρώτη απογοήτευση προηγουμένων μεταρρυθμιστικών κινημάτων βασιζόταν σε ανταρσία κατά του αποκεκαλυμμένου θελήματος του Θεού, είτε επρόκειτο για τον Μωυσή που δεν περιέτεμε τον υιό του, είτε για τον Ουζά που άγγιξε την κιβωτό, είτε για τη Μάρθα και τη Μαρία που αμφέβαλαν για τον λόγο του Ιησού σχετικά με τον θάνατο του Λαζάρου. Η μόνη γραμμή μεταρρυθμίσεως που δεν υποστήριξε το γεγονός ότι η πρώτη απογοήτευση βασιζόταν στην ανυπακοή ήταν το μεταρρυθμιστικό κίνημα των Μιλλεριτών, αλλά και τότε κατεδείχθη ότι η ιστορία των Μιλλεριτών διέθετε εσωτερικά ορόσημα τα οποία βασίζονταν στην αλήθεια του ογδόου, όντος εκ των επτά.
The fact that the eighth is of the seven is a major element of the Revelation of Jesus Christ which is now being unsealed, and the transition of the Philadelphian Millerite movement unto the Laodicean church was a waymark that identified when the Laodicean movement of the third angel would transition unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. Thus, the fact that the first Millerite disappointment was accomplished without their movement manifesting disobedience, provided the contrast for the same waymark in the last days where the Laodicean movement of the third angel would disobey and produce a disappointment, and in so doing would align with the Millerite waymark, and produce the logic to see the movement of the one hundred and forty-four thousand is the eighth, that is of the seven.
Το γεγονός ότι ο όγδοος είναι εκ των επτά αποτελεί μείζον στοιχείο της Αποκαλύψεως του Ιησού Χριστού, η οποία τώρα αποσφραγίζεται, και η μετάβαση του Φιλαδελφειανού Μιλλεριτικού κινήματος προς την εκκλησία της Λαοδικείας υπήρξε ορόσημο το οποίο προσδιόρισε πότε το Λαοδικειακό κίνημα του τρίτου αγγέλου επρόκειτο να μεταβεί προς το Φιλαδελφειανού χαρακτήρος κίνημα των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων. Ούτως, το γεγονός ότι η πρώτη Μιλλεριτική απογοήτευση εκπληρώθηκε χωρίς το κίνημά τους να εκδηλώσει ανυπακοή, παρείχε την αντίθεση για το ίδιο εκείνο ορόσημο κατά τις έσχατες ημέρες, όπου το Λαοδικειακό κίνημα του τρίτου αγγέλου θα παρακούσει και θα επιφέρει απογοήτευση, και ενεργώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο θα εναρμονισθεί με το Μιλλεριτικό ορόσημο και θα παραγάγει τη λογική βάσει της οποίας καθίσταται φανερό ότι το κίνημα των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων είναι ο όγδοος, ο οποίος είναι εκ των επτά.
On July 2023, the Lord raised up a “voice in the wilderness” in order to prepare His last-day people for the crisis of the Sunday law, and once He returned from tarrying in prayer unto the disciples, He gave them opportunity to express their faith. In Christ’s day the message was His baptism, the point where Jesus, became Jesus Christ. That waymark aligns with September 11, 2001, and His disciples were asked what men thought, and then asked what the disciples themselves thought about Christ.
Τον Ιούλιο του 2023, ο Κύριος ανέστησε μία «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ», προκειμένου να προετοιμάσει τον λαό Του των εσχάτων ημερών για την κρίση του νόμου της Κυριακής, και αφού επέστρεψε από την καθυστέρησή Του στην προσευχή προς τους μαθητές, τους έδωσε την ευκαιρία να εκφράσουν την πίστη τους. Κατά την εποχή του Χριστού, το μήνυμα ήταν το βάπτισμά Του, το σημείο στο οποίο ο Ιησούς έγινε Ιησούς Χριστός. Αυτό το ορόσημο αντιστοιχεί προς την 11η Σεπτεμβρίου 2001, και οι μαθητές Του ερωτήθηκαν τι νόμιζαν οι άνθρωποι, και έπειτα ερωτήθηκαν τι νόμιζαν οι ίδιοι οι μαθητές περί του Χριστού.
“Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’
«Όταν ενώθηκε μαζί τους, δεν γνωστοποίησε αμέσως εκείνο το οποίο επιθυμούσε να τους μεταδώσει. Πριν το πράξει αυτό, τους έδωσε την ευκαιρία να ομολογήσουν την πίστη τους σ’ Αυτόν, ώστε να ενισχυθούν για την επερχόμενη δοκιμασία. Τους ρώτησε: “Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι, ἐμὲ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;”»
“Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.” The Desire of Ages, 411.
«Δυστυχώς οι μαθητές αναγκάσθηκαν να παραδεχθούν ότι ο Ισραήλ είχε αποτύχει να αναγνωρίσει τον Μεσσία του. Μερικοί πράγματι, όταν είδαν τα θαύματά Του, Τον είχαν ανακηρύξει Υιό του Δαβίδ. Τα πλήθη που είχαν χορτασθεί στη Βηθσαϊδά επιθυμούσαν να Τον ανακηρύξουν βασιλιά του Ισραήλ. Πολλοί ήταν έτοιμοι να Τον δεχθούν ως προφήτη· αλλά δεν επίστευαν ότι ήταν ο Μεσσίας.» Η Ζωή του Χριστού, 411.
The majority of Adventism did not believe in the third woe of September 11, 2001. They believed some of the miracles of the prophetic Word that had been presented in the movement, and some understood that the message of September 11, 2001 had elements of truth, but they did not truly believe the claims of September 11, 2001.
Η πλειονότητα του Αντβεντισμού δεν πίστεψε στο τρίτο αλλοίμονο της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Πίστεψαν σε μερικά από τα θαύματα του προφητικού Λόγου που είχαν παρουσιαστεί στο κίνημα, και μερικοί κατανόησαν ότι το μήνυμα της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 περιείχε στοιχεία αλήθειας, αλλά δεν πίστεψαν αληθινά τους ισχυρισμούς της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.
The claim of September 11, 2001 had been typified by the claim of August 11, 1840, and that claim was expressed by Sister White when commenting upon the fulfillment of August 11, 1840. She stated:
Ο ισχυρισμός της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 είχε προτυπωθεί από τον ισχυρισμό της 11ης Αυγούστου 1840, και ο ισχυρισμός εκείνος εκφράστηκε από την αδελφή Ουάιτ όταν σχολίαζε την εκπλήρωση της 11ης Αυγούστου 1840. Δήλωσε:
“At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.
«Κατά τον ακριβώς καθορισμένο χρόνο, η Τουρκία, διά των πρεσβευτών της, δέχθηκε την προστασία των συμμαχικών δυνάμεων της Ευρώπης και έτσι έθεσε τον εαυτό της υπό τον έλεγχο χριστιανικών εθνών. Το γεγονός εκπλήρωσε ακριβώς την προφητεία. Όταν αυτό έγινε γνωστό, πλήθη πείσθηκαν για την ορθότητα των αρχών της προφητικής ερμηνείας που είχαν υιοθετήσει ο Μίλλερ και οι συνεργάτες του, και δόθηκε μια θαυμαστή ώθηση στο κίνημα της παρουσίας. Άνδρες μορφώσεως και κύρους ενώθηκαν με τον Μίλλερ, τόσο στο κήρυγμα όσο και στη δημοσίευση των απόψεών του, και από το 1840 έως το 1844 το έργο επεκτάθηκε ταχύτατα.» The Great Controversy, 334, 335.
What was confirmed on August 11, 1840 was that Miller’s prophetic views were accurate, and the claim of September 11, 2001 is the confirmation that Future for America’s prophetic views are accurate. The unrepentant multitude in July of 2023 could not and would not accept the premise that the methodology designed by Christ, and entrusted to Future for America is actually the methodology of the latter rain. But then Christ asked His disciples what they, not the multitude thought.
Αυτό που επιβεβαιώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840 ήταν ότι οι προφητικές απόψεις του Μίλλερ ήταν ακριβείς, και ο ισχυρισμός της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 αποτελεί την επιβεβαίωση ότι οι προφητικές απόψεις του Future for America είναι ακριβείς. Το αμετανόητο πλήθος τον Ιούλιο του 2023 δεν μπορούσε και δεν ήθελε να αποδεχθεί την προϋπόθεση ότι η μεθοδολογία που σχεδιάστηκε από τον Χριστό και εμπιστεύθηκε στο Future for America είναι πράγματι η μεθοδολογία της όψιμης βροχής. Αλλά τότε ο Χριστός ρώτησε τους μαθητές Του τι πίστευαν εκείνοι, και όχι το πλήθος.
“Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’
Ο Ιησούς έθεσε τώρα ένα δεύτερο ερώτημα, που αφορούσε τους ίδιους τους μαθητές: «Σεις όμως, ποιος λέτε ότι είμαι;» Ο Πέτρος αποκρίθηκε: «Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του ζώντος Θεού.»
“From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.
«Από την αρχή, ο Πέτρος είχε πιστέψει ότι ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας. Πολλοί άλλοι, οι οποίοι είχαν ελεγχθεί διά του κηρύγματος του Ιωάννη του Βαπτιστή και είχαν δεχθεί τον Χριστό, άρχισαν να αμφιβάλλουν ως προς την αποστολή του Ιωάννη όταν εκείνος φυλακίσθηκε και θανατώθηκε· και τώρα αμφέβαλλαν ότι ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας, τον οποίο επί τόσο μακρόν ανέμεναν. Πολλοί από τους μαθητές, οι οποίοι είχαν με ζήλο προσδοκήσει ότι ο Ιησούς θα ελάμβανε τη θέση Του επί του θρόνου του Δαβίδ, Τον εγκατέλειψαν όταν αντελήφθησαν ότι δεν είχε τέτοια πρόθεση. Ο Πέτρος όμως και οι σύντροφοί του δεν απομακρύνθηκαν από την αφοσίωσή τους. Η ασταθής πορεία εκείνων που χθες επαινούσαν και σήμερα καταδίκαζαν δεν κατέστρεψε την πίστη του αληθινού ακολούθου του Σωτήρος. Ο Πέτρος διεκήρυξε: “Συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του ζώντος Θεού.” Δεν ανέμενε βασιλικές τιμές για να στεφανώσουν τον Κύριό του, αλλά Τον δέχθηκε μέσα στην ταπείνωσή Του.»
“Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.
Ο Πέτρος είχε εκφράσει την πίστη των δώδεκα. Ωστόσο, οι μαθητές απείχαν ακόμη πολύ από το να κατανοήσουν την αποστολή του Χριστού. Η εναντίωση και η διαστρέβλωση εκ μέρους των ιερέων και των αρχόντων, αν και δεν μπορούσαν να τους απομακρύνουν από τον Χριστό, τους προκαλούσαν, εντούτοις, μεγάλη αμηχανία. Δεν έβλεπαν καθαρά τον δρόμο τους. Η επίδραση της πρώιμης αγωγής τους, η διδασκαλία των ραββίνων, η δύναμη της παραδόσεως, εξακολουθούσαν να παρεμποδίζουν τη θέα τους της αλήθειας. Κατά διαστήματα πολύτιμες ακτίνες φωτός από τον Ιησού έλαμπαν επάνω τους, όμως συχνά ήσαν σαν ανθρώποι που ψηλαφούν μέσα στις σκιές. Αλλά κατά την ημέρα εκείνη, προτού έλθουν πρόσωπο προς πρόσωπο με τη μεγάλη δοκιμασία της πίστεώς τους, το Άγιο Πνεύμα αναπαύθηκε επάνω τους με δύναμη. Για λίγο τα μάτια τους αποστράφηκαν από «τα βλεπόμενα», για να αντικρίσουν «τα μη βλεπόμενα». 2 Κορινθίους 4:18. Κάτω από το ένδυμα της ανθρωπότητας διέκριναν τη δόξα του Υιού του Θεού.
“Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’” The Desire of Ages, 412.
«Ο Ιησούς αποκρίθηκε στον Πέτρο, λέγοντας: “Μακάριος είσαι, Σίμων Βαριωνά· διότι σάρκα και αίμα δεν σου το αποκάλυψαν, αλλά ο Πατέρας Μου ο εν τοις ουρανοίς.”» Η Ζωή του Χριστού, 412.
Peter’s confession in identifying that Christ is the son of God, spoke directly to the testing question of that history. The time had come for the Messiah to appear, as set forth by God’s prophetic Word, and only those who accepted that truth would be included with those represented by Peter’s statement. Peter represents those who accept the message established on September 11, 2001, and that confess that Jesus is the Son of God. “Peter had expressed the faith of the twelve,” and the twelve he represented were the one hundred and forty-four thousand. For this reason, Christ changed Peter’s name from Simon Bar-jona unto Peter in the passage.
Η ομολογία του Πέτρου, με την οποία αναγνώρισε ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, απαντούσε άμεσα στο δοκιμαστικό ερώτημα εκείνης της ιστορίας. Είχε έλθει ο καιρός να εμφανισθεί ο Μεσσίας, όπως είχε ορισθεί από τον προφητικό Λόγο του Θεού, και μόνον όσοι αποδέχονταν εκείνη την αλήθεια θα περιλαμβάνονταν μεταξύ εκείνων τους οποίους εκπροσωπούσε η δήλωση του Πέτρου. Ο Πέτρος εκπροσωπεί εκείνους που αποδέχονται το μήνυμα που εγκαθιδρύθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001 και που ομολογούν ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού. «Ο Πέτρος είχε εκφράσει την πίστη των δώδεκα», και οι δώδεκα τους οποίους εκπροσωπούσε ήταν οι εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Για τον λόγο αυτόν, ο Χριστός μετέβαλε το όνομα του Πέτρου από Σίμων Βαριωνᾶ σε Πέτρος στο χωρίο αυτό.
“Simon” means “he who hears,” and “bar” means “son of,” and Jonah means “dove.” Simon represented those who heard the message of the dove, which represented the truths associated with the baptism of Jesus, when He became the Christ, anointed with power, as was symbolically represented by the descent of the Holy Spirit in the form of a dove.
Ο «Σίμων» σημαίνει «αυτός που ακούει», και το «βαρ» σημαίνει «υἱός τοῦ», και ο «Ιωνάς» σημαίνει «περιστερά». Ο Σίμων αντιπροσώπευε εκείνους που άκουσαν το μήνυμα της περιστεράς, το οποίο αντιπροσώπευε τις αλήθειες που συνδέονται με το βάπτισμα του Ιησού, όταν Αυτός έγινε ο Χριστός, χρισμένος με δύναμη, όπως συμβολικώς παριστάνεται με την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος υπό μορφήν περιστεράς.
The reform lines parallel each other and John represents the Millerites, who on August 11, 1840, ate the little book. Jeremiah aligns with that event, and when he ate the little book, he was then called by God’s name.
Οι γραμμές της μεταρρύθμισης παραλληλίζονται μεταξύ τους, και ο Ιωάννης αντιπροσωπεύει τους Μιλλερίτες, οι οποίοι, στις 11 Αυγούστου 1840, έφαγαν το μικρό βιβλίο. Ο Ιερεμίας αντιστοιχεί σε εκείνο το γεγονός, και όταν έφαγε το μικρό βιβλίο, τότε εκλήθη με το όνομα του Θεού.
Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. Jeremiah 15:16.
Εὑρέθησαν οἱ λόγοι σου, καὶ κατέφαγον αὐτούς· καὶ ἐγένετο ὁ λόγος σου εἰς ἐμὲ χαρὰ καὶ εὐφροσύνη τῆς καρδίας μου· διότι τὸ ὄνομά σου ἐπικέκληται ἐπ’ ἐμέ, Κύριε ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων. Ἱερεμίας 15:16.
When the Lord entered into covenant with Abram, He changed his name to Abraham, as He did with Sarai and Jacob. The changing of a name represents a covenant relationship, and at the waymark where the Divine symbol descends God’s people are to eat the message, enter into covenant, and their name is then changed. As a representative of the disciples of Christ’s time, Simon Bar-jona represented those who “heard” the message of the “dove.”
Όταν ο Κύριος εισήλθε σε διαθήκη με τον Άβραμ, μετέβαλε το όνομά του σε Αβραάμ, όπως έπραξε και με τη Σαράι και τον Ιακώβ. Η μεταβολή ενός ονόματος αντιπροσωπεύει σχέση διαθήκης, και στο waymark όπου κατέρχεται το Θείο σύμβολο, ο λαός του Θεού πρέπει να φάγει το μήνυμα, να εισέλθει σε διαθήκη, και τότε το όνομά του μεταβάλλεται. Ως αντιπρόσωπος των μαθητών της εποχής του Χριστού, ο Σίμων Βαριωνάς αντιπροσώπευε εκείνους που «ήκουσαν» το μήνυμα της «περιστεράς».
When he gave testimony that he recognized that at that waymark Jesus became the Christ, and that He was the Son of God, and all which that entails, Christ then changed his name to Peter. He had expressed the message that Christ’s covenant people of that history accepted, and in so doing he also typified the one hundred and forty-four thousand of the last days.
Όταν έδωσε τη μαρτυρία ότι αναγνώριζε πως, σε εκείνο το ορόσημο, ο Ιησούς έγινε ο Χριστός, και ότι Αυτός ήταν ο Υιός του Θεού, και όλα όσα αυτό συνεπάγεται, ο Χριστός τότε άλλαξε το όνομά του σε Πέτρο. Είχε εκφράσει το μήνυμα που αποδέχθηκε ο λαός της διαθήκης του Χριστού σε εκείνη την ιστορική περίοδο, και, πράττοντας τούτο, προτυποποίησε επίσης τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες των εσχάτων ημερών.
The letter “P” is the sixteenth letter in the English alphabet, and the letter “E” is the fifth letter in the alphabet, and the letter “T” is the twentieth letter, the letter “E” is repeated, and the name ends with the letter “R” which is the eighteenth letter. Sixteen “times” five, “times” twenty, “times” five, “times” eighteen equals one hundred and forty-four thousand. The Wonderful Linguist spoke to Peter in Hebrew, and the New Testament was written in the Greek, and the translators of the King James Version produced the New Testament in English.
Το γράμμα «P» είναι το δέκατο έκτο γράμμα του αγγλικού αλφαβήτου, και το γράμμα «E» είναι το πέμπτο γράμμα του αλφαβήτου, και το γράμμα «T» είναι το εικοστό γράμμα, το γράμμα «E» επαναλαμβάνεται, και το όνομα τελειώνει με το γράμμα «R», το οποίο είναι το δέκατο όγδοο γράμμα. Δεκαέξι «επί» πέντε, «επί» είκοσι, «επί» πέντε, «επί» δεκαοκτώ ισούται με εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες. Ο Θαυμαστός Γλωσσολόγος μίλησε στον Πέτρο στα εβραϊκά, και η Καινή Διαθήκη γράφτηκε στην ελληνική, και οι μεταφραστές της Μετάφρασης του Βασιλέως Ιακώβου παρήγαγαν την Καινή Διαθήκη στην αγγλική.
In spite of the three steps of differing languages, Christ, who is the Son of God, the Wonderful Linguist, and the Wonderful Numberer, placed an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in Matthew chapter sixteen, that aligns with the Battle of Panium, and His visit to Caesarea Philippi. He did so by employing His control of language and numbers, for He is both Palmoni (the Wonderful Numberer), and the Word (the Wonderful Linguist).
Παρά τα τρία στάδια των διαφερόντων γλωσσών, ο Χριστός, ο οποίος είναι ο Υιός του Θεού, ο Θαυμαστός Γλωσσολόγος και ο Θαυμαστός Αριθμητής, έθεσε μια απεικόνιση της σφραγίσεως των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων στο δέκατο έκτο κεφάλαιο του Ματθαίου, η οποία αντιστοιχεί στη Μάχη του Πανίου και στην επίσκεψή Του στην Καισάρεια Φιλίππου. Το έπραξε αυτό κάνοντας χρήση της κυριαρχίας Του επί της γλώσσας και των αριθμών, διότι είναι και ο Παλμωνί (ο Θαυμαστός Αριθμητής) και ο Λόγος (ο Θαυμαστός Γλωσσολόγος).
We will continue this study in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτή τη μελέτη στο επόμενο άρθρο.
“Nearly two thousand years ago, a voice of mysterious import was heard in heaven, from the throne of God, ‘Lo, I come.’ ‘Sacrifice and offering Thou wouldest not, but a body hast Thou prepared Me…. Lo, I come (in the volume of the Book it is written of Me,) to do Thy will, O God.’ Hebrews 10:5–7. In these words is announced the fulfillment of the purpose that had been hidden from eternal ages. Christ was about to visit our world, and to become incarnate. He says, ‘A body hast Thou prepared Me.’ Had He appeared with the glory that was His with the Father before the world was, we could not have endured the light of His presence. That we might behold it and not be destroyed, the manifestation of His glory was shrouded. His divinity was veiled with humanity,—the invisible glory in the visible human form.
«Πριν από σχεδόν δύο χιλιάδες χρόνια, ακούσθηκε στον ουρανό, από τον θρόνο του Θεού, μια φωνή μυστηριώδους σημασίας: “Ιδού, έρχομαι”. “Θυσία και προσφορά δεν ηθέλησες, αλλά σώμα ητοίμασες δι’ εμέ…. Ιδού, έρχομαι (εν τω τόμω του βιβλίου είναι γεγραμμένον περί εμού,) διά να κάμω το θέλημά σου, ω Θεέ.” Εβραίους 10:5–7. Με αυτά τα λόγια αναγγέλλεται η εκπλήρωση του σκοπού που είχε παραμείνει κεκρυμμένος από αιωνίους χρόνους. Ο Χριστός επρόκειτο να επισκεφθεί τον κόσμο μας και να σαρκωθεί. Λέγει: “Σώμα ητοίμασες δι’ εμέ.” Εάν είχε εμφανισθεί με τη δόξα που είχε μαζί με τον Πατέρα πριν γίνει ο κόσμος, δεν θα μπορούσαμε να υπομείνουμε το φως της παρουσίας Του. Για να μπορέσουμε να την αντικρίσουμε και να μη καταστραφούμε, η εκδήλωση της δόξας Του καλύφθηκε. Η θεότητά Του εσκεπάσθη με την ανθρωπότητα,—η αόρατη δόξα μέσα στην ορατή ανθρώπινη μορφή.»
“This great purpose had been shadowed forth in types and symbols. The burning bush, in which Christ appeared to Moses, revealed God. The symbol chosen for the representation of the Deity was a lowly shrub, that seemingly had no attractions. This enshrined the Infinite. The all-merciful God shrouded His glory in a most humble type, that Moses could look upon it and live. So in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, God communicated with Israel, revealing to men His will, and imparting to them His grace. God’s glory was subdued, and His majesty veiled, that the weak vision of finite men might behold it. So Christ was to come in ‘the body of our humiliation’ (Philippians 3:21, R. V.), ‘in the likeness of men.’ In the eyes of the world He possessed no beauty that they should desire Him; yet He was the incarnate God, the light of heaven and earth. His glory was veiled, His greatness and majesty were hidden, that He might draw near to sorrowful, tempted men.
«Αυτός ο μεγάλος σκοπός είχε προτυπωθεί μέσω τύπων και συμβόλων. Η καιομένη βάτος, μέσα στην οποία ο Χριστός εμφανίσθηκε στον Μωυσή, αποκάλυπτε τον Θεό. Το σύμβολο που επιλέχθηκε για την παράσταση της Θεότητας ήταν ένας ταπεινός θάμνος, ο οποίος φαινομενικά δεν είχε καμιά ελκυστικότητα. Αυτό περικλείε το Άπειρο. Ο παντελεήμων Θεός κάλυπτε τη δόξα Του μέσα σε έναν εξόχως ταπεινό τύπο, ώστε ο Μωυσής να μπορεί να την αντικρίσει και να ζήσει. Έτσι και μέσα στον στύλο της νεφέλης την ημέρα και στον στύλο του πυρός τη νύχτα, ο Θεός επικοινωνούσε με τον Ισραήλ, αποκαλύπτοντας στους ανθρώπους το θέλημά Του και μεταδίδοντάς τους τη χάρη Του. Η δόξα του Θεού ήταν μετριασμένη, και η μεγαλοπρέπειά Του καλυμμένη, ώστε η ασθενής όραση των πεπερασμένων ανθρώπων να μπορεί να την ατενίσει. Έτσι ο Χριστός επρόκειτο να έλθει «εν τω σώματι της ταπεινώσεως ημών» (Φιλιππησίους 3:21, R. V.), «εν ομοιώματι ανθρώπων». Στα μάτια του κόσμου δεν είχε κάλλος, ώστε να Τον επιθυμήσουν· όμως ήταν ο Θεός ενσαρκωμένος, το φως του ουρανού και της γης. Η δόξα Του ήταν καλυμμένη, το μεγαλείο και η μεγαλοπρέπειά Του ήταν κρυμμένα, ώστε να μπορέσει να πλησιάσει ανθρώπους θλιμμένους και πειραζομένους.»
“God commanded Moses for Israel, ‘Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them’ (Exodus 25:8), and He abode in the sanctuary, in the midst of His people. Through all their weary wandering in the desert, the symbol of His presence was with them. So Christ set up His tabernacle in the midst of our human encampment. He pitched His tent by the side of the tents of men, that He might dwell among us, and make us familiar with His divine character and life. ‘The Word became flesh, and tabernacled among us (and we beheld His glory, glory as of the Only Begotten from the Father), full of grace and truth.’ John 1:14, R. V., margin.
«Ο Θεός πρόσταξε τον Μωυσή για τον Ισραήλ: “Και ας κάμωσιν εις Εμέ αγιαστήριον, διά να κατοικώ εν μέσω αυτών” (Έξοδος 25:8), και κατοίκησε στο αγιαστήριο, εν μέσω του λαού Του. Καθ’ όλη τη διάρκεια της επίμοχθης περιπλανήσεώς τους στην έρημο, το σύμβολο της παρουσίας Του ήταν μαζί τους. Έτσι και ο Χριστός έστησε τη σκηνή Του εν μέσω του ανθρώπινου στρατοπέδου μας. Έστησε τη σκηνή Του πλάι στις σκηνές των ανθρώπων, για να κατοικήσει ανάμεσά μας και να μας καταστήσει οικείους με τον θείο χαρακτήρα και τη ζωή Του. “Και ο Λόγος έγεινε σαρξ, και εσκήνωσεν εν ημίν (και εθεασάμεθα την δόξαν Αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά Πατρός), πλήρης χάριτος και αληθείας.” Ιωάννης 1:14, R. V., περιθώριο.»
“Since Jesus came to dwell with us, we know that God is acquainted with our trials, and sympathizes with our griefs. Every son and daughter of Adam may understand that our Creator is the friend of sinners. For in every doctrine of grace, every promise of joy, every deed of love, every divine attraction presented in the Saviour’s life on earth, we see ‘God with us.’
«Αφού ο Ιησούς ήλθε να κατοικήσει μαζί μας, γνωρίζουμε ότι ο Θεός γνωρίζει τις δοκιμασίες μας και συμπαθεί τις θλίψεις μας. Κάθε υιός και θυγατέρα του Αδάμ μπορεί να κατανοήσει ότι ο Δημιουργός μας είναι φίλος των αμαρτωλών. Διότι σε κάθε διδασκαλία της χάριτος, σε κάθε υπόσχεση χαράς, σε κάθε πράξη αγάπης, σε κάθε θεία έλξη που παρουσιάζεται στη ζωή του Σωτήρος επάνω στη γη, βλέπουμε “τον Θεό μεθ’ ημών”.»
“Satan represents God’s law of love as a law of selfishness. He declares that it is impossible for us to obey its precepts. The fall of our first parents, with all the woe that has resulted, he charges upon the Creator, leading men to look upon God as the author of sin, and suffering, and death. Jesus was to unveil this deception. As one of us He was to give an example of obedience. For this He took upon Himself our nature, and passed through our experiences. ‘In all things it behooved Him to be made like unto His brethren.’ Hebrews 2:17. If we had to bear anything which Jesus did not endure, then upon this point Satan would represent the power of God as insufficient for us. Therefore Jesus was ‘in all points tempted like as we are.’ Hebrews 4:15. He endured every trial to which we are subject. And He exercised in His own behalf no power that is not freely offered to us. As man, He met temptation, and overcame in the strength given Him from God. He says, ‘I delight to do Thy will, O My God: yea, Thy law is within My heart.’ Psalm 40:8. As He went about doing good, and healing all who were afflicted by Satan, He made plain to men the character of God’s law and the nature of His service. His life testifies that it is possible for us also to obey the law of God.
«Ο Σατανάς παρουσιάζει τον νόμο της αγάπης του Θεού ως νόμο εγωισμού. Διακηρύσσει ότι είναι αδύνατον για εμάς να υπακούσουμε στα προστάγματά του. Την πτώση των πρωτοπλάστων μας, με όλη τη δυστυχία που επήλθε ως αποτέλεσμα, την αποδίδει στον Δημιουργό, οδηγώντας τους ανθρώπους να θεωρούν τον Θεό ως τον αίτιο της αμαρτίας, του πόνου και του θανάτου. Ο Ιησούς επρόκειτο να αποκαλύψει αυτή την πλάνη. Ως ένας από εμάς, επρόκειτο να δώσει παράδειγμα υπακοής. Γι’ αυτό προσέλαβε τη φύση μας και διήλθε μέσα από τις εμπειρίες μας. «Έπρεπε λοιπόν κατά πάντα να ομοιωθεί με τους αδελφούς αυτού». Εβραίους 2:17. Εάν έπρεπε να υπομείνουμε οτιδήποτε το οποίο ο Ιησούς δεν υπέμεινε, τότε ακριβώς σε αυτό το σημείο ο Σατανάς θα παρουσίαζε τη δύναμη του Θεού ως ανεπαρκή για εμάς. Γι’ αυτό ο Ιησούς «κατά πάντα καθ’ ομοιότητα ημών εδοκιμάσθη». Εβραίους 4:15. Υπέμεινε κάθε δοκιμασία στην οποία υποκείμεθα εμείς. Και δεν άσκησε προς όφελος του εαυτού Του καμία δύναμη που να μην προσφέρεται ελεύθερα και σε εμάς. Ως άνθρωπος, αντιμετώπισε τον πειρασμό και τον ενίκησε με τη δύναμη που Του δόθηκε από τον Θεό. Λέγει: «Ευχαριστούμαι να πράττω το θέλημά Σου, Θεέ μου· και ο νόμος Σου είναι εντός της καρδίας μου». Ψαλμός 40:8. Καθώς περιήρχετο ευεργετώντας και θεραπεύοντας όλους όσοι ήσαν καταδυναστευόμενοι από τον Σατανά, κατέστησε σαφή στους ανθρώπους τον χαρακτήρα του νόμου του Θεού και τη φύση της υπηρεσίας προς Αυτόν. Η ζωή Του μαρτυρεί ότι είναι δυνατόν και για εμάς να υπακούμε στον νόμο του Θεού.»
“By His humanity, Christ touched humanity; by His divinity, He lays hold upon the throne of God. As the Son of man, He gave us an example of obedience; as the Son of God, He gives us power to obey. It was Christ who from the bush on Mount Horeb spoke to Moses saying, ‘I AM THAT I AM…. Thus shalt thou say unto the children of Israel, I AM hath sent me unto you.’ Exodus 3:14. This was the pledge of Israel’s deliverance. So when He came ‘in the likeness of men,’ He declared Himself the I AM. The Child of Bethlehem, the meek and lowly Saviour, is God ‘manifest in the flesh.’ 1 Timothy 3:16. And to us He says: ‘I AM the Good Shepherd.’ ‘I AM the living Bread.’ ‘I AM the Way, the Truth, and the Life.’ ‘All power is given unto Me in heaven and in earth.’ John 10:11; 6:51; 14:6; Matthew 28:18. I AM the assurance of every promise. I AM; be not afraid. ‘God with us’ is the surety of our deliverance from sin, the assurance of our power to obey the law of heaven.” The Desire of Ages, 23, 24.
«Διά της ανθρωπότητός Του, ο Χριστός άγγιξε την ανθρωπότητα· διά της θεότητός Του, κρατεί τον θρόνο του Θεού. Ως Υιός του ανθρώπου, μας έδωσε παράδειγμα υπακοής· ως Υιός του Θεού, μας δίδει δύναμη να υπακούουμε. Ήταν ο Χριστός εκείνος ο οποίος, από τη βάτο στο όρος Χωρήβ, μίλησε στον Μωυσή λέγοντας: “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΩΝ…. Ούτω θέλεις ειπεί προς τους υιούς Ισραήλ, Ο ΩΝ με απέστειλε προς εσάς.” Έξοδος 3:14. Αυτή ήταν η εγγύηση της απελευθερώσεως του Ισραήλ. Έτσι, όταν ήλθε “εν ομοιώματι ανθρώπων”, φανέρωσε τον εαυτό Του ως το ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ. Το Παιδίον της Βηθλεέμ, ο πράος και ταπεινός Σωτήρ, είναι ο Θεός “φανερωθείς εν σαρκί.” 1 Τιμόθεον 3:16. Και προς εμάς λέγει: “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ο Ποιμήν ο Καλός.” “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ο άρτος ο ζων.” “ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή.” “Εδόθη εις Εμέ πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης.” Ιωάννης 10:11· 6:51· 14:6· Ματθαίος 28:18. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ η διαβεβαίωση πάσης υποσχέσεως. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ· μη φοβείσθε. Το “Ο Θεός μεθ’ ημών” είναι η εγγύηση της απελευθερώσεώς μας από την αμαρτία, η διαβεβαίωση της δυνάμεώς μας να υπακούμε στον νόμο του ουρανού.» Η Ζωή του Χριστού, 23, 24.