Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Είκοσι Τρία

Η αδελφή White επεσήμανε ότι, όταν τα μεγάλα κτήρια της Νέας Υόρκης θα καταρρίπτονταν, θα εκπληρωνόταν η Αποκάλυψη, κεφάλαιο δεκαοκτώ, εδάφια ένα έως τρία.

Μέχρι τις 11 Σεπτεμβρίου 2001, οι «βασιλεῖς» τῆς γῆς εἶχαν ἤδη πορνεύσει μετὰ τῆς Ῥωμαϊκῆς ἐκκλησίας. Μετὰ τὸν Δεύτερον Παγκόσμιον Πόλεμον, ὁ Πρόεδρος Harry S. Truman, γιὰ πρώτη φορά, τὸ 1951, διώρισε πρεσβευτὴ στὸ Βατικανό. Ἡ ἀπόπειρά του νὰ διαμορφώσει πολιτικὴ σχέση μὲ τὸ παπικὸ σύστημα ἀπερρίφθη κατηγορηματικῶς ἀπὸ τὸ Κογκρέσο τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἀλλὰ δὲν συνέβη τὸ ἴδιο ὅταν, δεκαετίες ἀργότερα, ὁ Πρόεδρος Ronald Reagan, τὸ 1984, διώρισε πρεσβευτὴ στὸ Βατικανό. Μέχρι τὸ 2001, ὅλα τὰ ἔθνη εἶχαν πορνεύσει μὲ τὸ Βατικανό διὰ τῆς ἐδραιώσεως διπλωματικῆς σχέσεως μὲ τὴν πόρνη τῆς Τύρου.

Έως τις 11 Σεπτεμβρίου 2001, όλα τα «ἔθνη» εἶχαν πιει τὸν οἶνον τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς. Ὁ οἶνος τῆς Βαβυλῶνος ἀντιπροσωπεύει ὅλα τὰ ποικίλα ψεύδη ποὺ προβάλλονται ἀπὸ τὸν παπισμό, ἀλλὰ ἡ μία ἰδιαίτερη ποικιλία οἴνου ποὺ προσδιορίζεται σὲ αὐτὰ τὰ ἐδάφια εἶναι ὁ οἶνος τοῦ θυμοῦ τῆς πορνείας αὐτῆς. Ὁ θυμὸς τοῦ παπισμοῦ εἶναι ὁ διωγμὸς ἐκείνων μὲ τοὺς ὁποίους διαφωνεῖ. Ἐπιτελεῖ τὸν διωγμὸ αὐτὸν χρησιμοποιῶντας τὴν ἐξουσία τοῦ κράτους γιὰ νὰ ἐκτελεῖ τὸ ἀθέμιτο ἔργο του. Ὁ οἶνος τοῦ θυμοῦ αὐτῆς εἶναι ἡ ἰδιαίτερη φιάλη πλάνης της, ἡ ὁποία ἀντιπροσωπεύει τὴν πράξη τῆς χρησιμοποίησης τοῦ κράτους ἐναντίον ἐκείνων τοὺς ὁποίους θεωρεῖ αἱρετικούς.

Κατά τη χρονική περίοδο από τις 11 Αυγούστου 1840 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844, ο Μιλλεριτικός Αντβεντισμός, ο οποίος είχε κληθεί να εξέλθει από τους Σκοτεινούς Αιώνες και είχε αποχωρισθεί από τις Προτεσταντικές εκκλησίες, οι οποίες τότε έγιναν οι θυγατέρες της Ρώμης, έγινε τότε το αληθινό Προτεσταντικό κέρας επάνω στο νεοεμφανισθέν θηρίο της γης. Ο Πέτρος προσδιορίζει τα χαρακτηριστικά εκείνων των νεοεκλεγμένων ανθρώπων του Θεού ως έθνους.

Μέχρι την 11η Σεπτεμβρίου 2001, η Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας είχε ήδη, και μάλιστα επανειλημμένως, χρησιμοποιήσει την πολιτική δομή της κυβερνήσεως των Ηνωμένων Πολιτειών για να επιτεθεί εναντίον εκείνων τους οποίους θεωρούσε αιρετικούς. Πολύ πριν από το 2001, οι Αντβεντιστές είχαν ήδη πιει από τον ιδιαίτερο οίνο της Βαβυλώνος, ο οποίος αντιπροσωπεύει τη χρήση της κρατικής εξουσίας για την επίθεση εναντίον εκείνων τους οποίους θεωρούσε αιρετικούς.

Ο Εφραΐμ αποτελεί σύμβολο της αποστασίας του Ιεροβοάμ και του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ, και ο Ησαΐας αρχίζει το εικοστό όγδοο κεφάλαιο απευθυνόμενος στην Εκκλησία των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας ως προς τους μεθύοντες του Εφραΐμ.

Το τρίτο Οὐαί έφθασε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και ήλθε επάνω στο «στέμμα», που αντιπροσωπεύει την ηγεσία των «μεθυσμένων του Εφραΐμ». Δεν επετέθη στα κεντρικά γραφεία της εκκλησίας στο Μέριλαντ με ένα αεροπλάνο γεμάτο καύσιμα, αλλά κατέδειξε την αδυναμία τους να αναγνωρίσουν ότι η έλευση του Ισλάμ, του τρίτου Οὐαί, ήταν η αρχή του αγγέλματος της όψιμης βροχής του τρίτου αγγέλου. Η αρχή ακριβώς του μηνύματος και του έργου που ομολογούν ότι ανεγέρθηκαν για να κηρύξουν. Προσδιορίζονται όχι μόνον ως το στέμμα, το οποίο αντιπροσωπεύει την ηγεσία, αλλά και ως το «στέμμα της υπερηφανίας», ταυτοποιώντας έτσι μία από τις δύο τάξεις προσκυνητών που παρήχθη και παράγεται στη διαμάχη του δευτέρου κεφαλαίου του Αββακούμ. Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, οι σκοποί του Αββακούμ έλαβαν τις θέσεις τους στη μάχη στην πύλη.

Οι πύλες της Ιερουσαλήμ είναι ο τόπος όπου διεξαγόταν η συναλλαγή του λαού της Ιερουσαλήμ. Η μάχη στις πύλες παριστάνει τη «συζήτηση» του προηγουμένου κεφαλαίου του Ησαΐα, η οποία άρχισε κατά την ημέρα του ανατολικού ανέμου (την ημέρα του Ισλάμ). Οι δύο τάξεις των προσκυνητών του Αββακούμ στο χωρίο παριστάνονται από δύο στέμματα. Οι μέθυσοι του Εφραΐμ, οι οποίοι είχαν ήδη έως εκείνο το σημείο χρησιμοποιήσει την εξουσία του κράτους για να επικρατήσουν στα επιχειρήματά τους εναντίον εκείνων που είχαν θεωρήσει ως αιρετικούς, αντιπαραβάλλονται προς το στέμμα του Κυρίου των δυνάμεων. Όταν ο Χριστός παριστάνεται ως ο Κύριος των δυνάμεων, τούτο συμβολίζει το έργο Του ως αρχηγού του στρατεύματός Του. Η μάχη στην πύλη είναι ο πόλεμος που παριστάνεται από τη διαμάχη περί αληθούς και ψευδούς θεολογίας.

Δεν είναι μόνον η ηγεσία της Γενικής Συνδιάσκεψης που παριστάνεται ως οι μεθύοντες του Εφραΐμ, αλλά και οι ιερείς (η ποιμαντική διακονία) και οι προφήτες (οι θεολόγοι και οι παιδαγωγοί) έχουν εκτραπεί εξαιτίας του δυνατού ποτού. Όπως λέγει ο Ησαΐας στα εναρκτήρια εδάφια της προφητείας του, πρόκειται για ολόκληρη την εκκλησία.

Το αμαρτωλό έθνος είναι άρρωστο και έχει υπερβεί τον καιρό κατά τον οποίο θα μπορούσε να δοθεί οποιοδήποτε θεραπευτικό μέσο που θα άλλαζε την καρδιά και τον νου του. Ο Ησαΐας επισημαίνει ότι οι μέθυσοι έχουν εκτραπεί από την οδό, και η οδός αυτή προσδιορίζεται από τον Ιερεμία ως οι «αρχαίοι τρίβοι». Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η όψιμη βροχή άρχισε να πέφτει, και ο Ιερεμίας επισημαίνει ότι όταν περπατούμε στις αρχαίες τρίβους, δηλαδή στην «οδό» από την οποία οι μέθυσοι έχουν εκτραπεί, τότε βρίσκουμε την ανάπαυση της όψιμης βροχής.

Οι μεθύοντες του Εφραΐμ είναι εκτραμμένοι κατά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και έχουν στραφεί «εις τα οπίσω», από το 1863, όταν εγκαινίασαν τη διαδικασία της απορρίψεως των «παλαιών τρίβων». Μέσα στις «παλαιές τρίβους» βρίσκεται η ανάπαυση και η αναψυχή της όψιμης βροχής, και εκείνη η βροχή άρχισε ακριβώς κατά τον χρόνο που εκφωνήθηκε εναντίον τους το «Ουαί». Το τρίτο «Ουαί» του Ισλάμ ήταν αδιάκριτο για το στέμμα της υπερηφανίας του Εφραΐμ, διότι είχαν προοδευτικώς απορρίψει τις θεμελιώδεις αλήθειες που προσδιορίζουν τον ρόλο του Ισλάμ στην προφητεία. Ο Ιερεμίας προσδιορίζει ότι κατά τον καιρό εκείνο ο Κύριος ανέστησε φύλακες, οι οποίοι είναι οι φύλακες του Αββακούμ, και αυτοί διακήρυξαν προς τους μεθύοντας του Εφραΐμ, στη μάχη εν ταις πύλαις, ότι είχαν ανάγκη να προσέξουν εις τον ήχο της σάλπιγγος. Το τρίτο «Ουαί» που έφθασε κατά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 ήταν η εβδόμη Σάλπιγγα.

Ο Ησαΐας επισημαίνει ότι «παρεξέκλιναν εξαιτίας του σίκερα· πλανώνται εν οράσει, παραπαίουσιν εν κρίσει. Διότι πάσαι αι τράπεζαι είναι πλήρεις εμέτου και ακαθαρσίας, ώστε να μη υπάρχη τόπος καθαρός». Η παραποιημένη τράπεζα, η οποία εισήχθη το 1863, και η οποία αφαίρεσε τα «επτά καιρούς» και απαιτούσε να τη συνοδεύει επεξηγηματικό φυλλάδιο, αντιπροσωπεύει το αντίγραφο των δύο ιερών τραπεζών του Αββακούμ· όμως αι παραποιημέναι «τράπεζαι» που εχρησιμοποίησαν οι μεθύοντες είναι πλήρεις εμέτου, και αυτοί πλανώνται εν οράσει. Οι φύλακες του Αββακούμ και του Ιερεμία έλαβον την εντολή, εν τη διαμάχη περί της μεθοδολογίας, να γράψουν την «όρασιν» επάνω εις «τράπεζας»· αλλ’ αι παραποιημέναι τράπεζαι του μεθύοντος παρουσιάζουν πεπλανημένην όρασιν.

Οι μέθυσοι του Εφραΐμ έχουν απορρίψει τον νόμο του Θεού, αλλά το πλαίσιο της «διαμάχης», της μάχης της πύλης, είναι ο προφητικός νόμος του Θεού, όπως εκπροσωπείται από τη μεθοδολογία που εδραιώθηκε στο κίνημα του πρώτου και του τρίτου αγγέλου. Αφού ο Ησαΐας θέτει το πλαίσιο στα πρώτα οκτώ εδάφια του εικοστού ογδόου κεφαλαίου, κατόπιν προσδιορίζει τη μεθοδολογία που αποτελεί την όψιμη βροχή και προσδιορίζει ειδικώς τους μεθύσους ως τους «χλευαστάς άνδρας, τους άρχοντας» «εν Ιερουσαλήμ».

Η «συζήτηση» εδώ ορίζεται με τους εξής όρους: «τίνα θέλει διδάξει γνώσιν; και τίνα θέλει κάμει να εννοήση διδασκαλίαν;» Το «τίνα» απευθύνεται στους δυνητικούς μαθητές, αλλά το θέμα αφορά την κατανόηση της διδασκαλίας, η οποία είναι γνώση. Όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίζεται, επέρχεται αύξηση της γνώσεως, η οποία αντιπροσωπεύει αυξημένη κατανόηση των αληθειών του Λόγου του Θεού. Η λέξη «διδασκαλία» σημαίνει ένα σύνολο πεποιθήσεων, αρχών, διδασκαλιών ή κανόνων που συγκροτούν ένα ιδιαίτερο σύστημα σκέψεως ή ένα σώμα γνώσεως. Για να κατανοήσει κανείς τις βιβλικές «διδασκαλίες», απαιτείται μια βιβλική μεθοδολογία για τη διαμόρφωση του σώματος της γνώσεως.

Η μεθοδολογία προσδιορίζεται ως εξής: «προσταγή επί προσταγήν, προσταγή επί προσταγήν· γραμμήν επί γραμμήν, γραμμήν επί γραμμήν· εδώ ολίγον, και εκεί ολίγον». Η μεθοδολογία που προσδιόρισε την 11η Σεπτεμβρίου 2001 ως την έλευση του τρίτου «Οὐαί» θεμελιώνεται στη συνένωση της προφητικής γραμμής του πρώτου «Οὐαί» με την προφητική γραμμή του δευτέρου «Οὐαί», πράγμα το οποίο παρέχει δύο μάρτυρες της γραμμής του τρίτου «Οὐαί». Αυτή η μεθοδολογία είναι η δοκιμασία της «διαμάχης» που παράγει δύο τάξεις προσκυνητών, διότι «ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ἦτο πρὸς αὐτοὺς προσταγή ἐπὶ προσταγήν, προσταγή ἐπὶ προσταγήν· γραμμή ἐπὶ γραμμήν, γραμμή ἐπὶ γραμμήν· ἐδῶ ὀλίγον, καὶ ἐκεῖ ὀλίγον· διά να ὑπάγωσι, καὶ νὰ πέσωσιν ὀπίσω, καὶ νὰ συντριφθῶσι, καὶ νὰ παγιδευθῶσι, καὶ νὰ συλληφθῶσι».

Τα πέντε προσκόμματα των χλευαστών ανδρών που κυβερνούν την Ιερουσαλήμ αντιπροσωπεύουν τις πέντε μωρές παρθένες. Η μεθοδολογία είναι σαφώς μία δοκιμασία, διότι οι μέθυσοι του Εφραΐμ απέρριψαν τις αρχαίες οδούς του Ιερεμία, αρνήθηκαν να ακούσουν την προειδοποίηση της σάλπιγγας των φυλάκων, παρήγαγαν κίβδηλες τράπεζες και έκαναν διαθήκη με τον θάνατο· την ίδια ακριβώς στιγμή που εκείνοι οι οποίοι έφεραν το στέμμα του Κυρίου των δυνάμεων στη μάχη της πύλης συνήπταν διαθήκη ζωής.

Στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, η όψιμη βροχή, η οποία είναι η ανάπαυση και η αναψυχή, άρχισε να πέφτει, και άρχισε η σφράγιση των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Τότε άρχισε μία διαμάχη περί της μεθοδολογίας των μεθυσμένων του Εφραΐμ και της μεθοδολογίας που αντιπροσωπεύεται από τον αγγελιοφόρο Ηλία. «Πολλοί» θα πέσουν μαζί με τους μεθυσμένους, αλλά οι ολίγοι που θα εκλεγούν είναι εκείνοι που προσμένουν τον Κύριο.

Με πάσαν βεβαιότητα ο Ησαΐας συμφωνεί με τα ίδια του τα λόγια· επομένως, οι πολλοί που πίπτουν στο εικοστό όγδοο κεφάλαιο είναι οι ίδιοι που πίπτουν στο όγδοο κεφάλαιο. Στο όγδοο κεφάλαιο διαπιστώνουμε ότι η πτώση τους λαμβάνει χώρα στον καιρό της σφραγίσεως, ο οποίος άρχισε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001. Η προειδοποίηση του ογδόου κεφαλαίου είναι να μη βαδίζει κανείς στην «οδό» αυτού του λαού, διότι είναι εκείνοι που αρνήθηκαν να βαδίσουν στην οδό του Ιερεμία περί των αρχαίων τρίβων, όπου βρίσκεται το μήνυμα της όψιμης βροχής. Εκείνοι που πίπτουν στο όγδοο κεφάλαιο είναι όσοι εμπιστεύονται τη συνομοσπονδία, η οποία αντιπροσωπεύει τον ιδιαίτερο οίνο της Βαβυλώνος, που συμβολίζει μια συνομοσπονδία εκκλησίας και κράτους με σκοπό να εναντιωθούν σε εκείνους που θεωρούνται αιρετικοί. Εκείνο που τους κάνει να προσκόπτουν στο όγδοο κεφάλαιο είναι ο λίθος του προσκόμματος, ο οποίος αντιπροσωπεύει την πρώτη απόρριψη της θεμελιώδους αλήθειας το 1863, τα «επτά καιροί» του Λευιτικού εικοστού έκτου, τα οποία απορρίφθηκαν από τους «οικοδόμους» το 1863. Με εκείνη την απόρριψη επέστρεψαν στην αποστατική προτεσταντική μεθοδολογία, προκειμένου να απορρίψουν το μήνυμα που δόθηκε από αγγέλους στον William Miller.

Στο εικοστό όγδοο κεφάλαιο, η απόρριψη του λίθου επιφέρει την κρίση της υπερχειλίζουσας μάστιγας, η οποία αποτελεί το βιβλικό σύμβολο του χαράγματος του θηρίου, που αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες και έπειτα κατακλύζει ολόκληρο τον κόσμο. Κατά τον νόμο της Κυριακής, η διαθήκη που έχει συνάψει η Εκκλησία των Αντβεντιστών με τον «θάνατο» και τον «άδη» θα σαρωθεί. Καθώς θα σαρωθεί η διαθήκη των μεθυσμένων του Εφραΐμ με τον θάνατο, το «καταφύγιο του ψεύδους» τους θα αφαιρεθεί. Το «καταφύγιο του ψεύδους» παριστάνεται από τον απόστολο Παύλο ως το ψεύδος που επιφέρει ισχυρή πλάνη, και η ισχυρή πλάνη που εκχέεται επάνω στους χλευαστές άνδρες που άρχουν στην Ιερουσαλήμ είναι ανταπόκριση στο μίσος τους προς την αλήθεια.

Το «καταφύγιο του ψεύδους», το οποίο παρήγαγε την «ισχυράν πλάνην», επιφέρει τελικώς την τιμωρία του επικείμενου νόμου της Κυριακής. Ο απόστολος Παύλος προσδιορίζει την τάξη εκείνη που δεν αγαπά την αλήθεια, καθώς και μια τάξη που αγιάζεται δια της αληθείας, αναφερόμενος κατ’ αυτόν τον τρόπο στις δύο τάξεις της διαμάχης του δεύτερου κεφαλαίου του Αββακούμ. Στο εικοστό ένατο κεφάλαιο, ο Ησαΐας αρχίζει διπλασιάζοντας τη λέξη Αριήλ, η οποία είναι ένα άλλο όνομα της Ιερουσαλήμ.

Ο συμβολικός διπλασιασμός του «Αριήλ» (της πόλεως της Ιερουσαλήμ) καταδικάζεται εκ νέου με ένα «αλλοίμονον». Η θανάτωση θυσιών «από έτος εις έτος» αντιπροσωπεύει την προοδευτική αποστασία που άρχισε το 1863. Τα ακόλουθα εδάφια σκιαγραφούν την κρίση που θα λάβει χώρα επί της Εκκλησίας των Αντβεντιστών της Εβδόμης Ημέρας κατά την περίοδο της κρίσεως του νόμου της Κυριακής. Στο εδάφιο εννέα προσδιορίζεται ένα «θαύμα», το οποίο τονίζει τη διαμάχη περί μεθοδολογίας, ενώ συγχρόνως προσδιορίζει την αποστατική κατάσταση του Αντβεντισμού ως στοιχείο του αγγέλματος της Κραυγής του Μεσονυκτίου, το οποίο επίσης συνδέεται με τον δεύτερο άγγελο, όπως παριστάνεται από τον διπλασιασμό του «Αριήλ» στο πρώτο εδάφιο.

Στη «διαμάχη» που καταγράφηκε στο εικοστό έβδομο κεφάλαιο και αντιπροσωπεύει την αντιπαράθεση της αληθινής μεθοδολογίας έναντι της ψευδούς μεθοδολογίας, η μέθη των χλευαστών ανδρών που κυβερνούν την Ιερουσαλήμ ταυτοποιείται ως τύφλωση που εμποδίζει την ηγεσία του Αντβεντισμού να κατανοήσει το βιβλίο που είναι σφραγισμένο. Τα βιβλία του Δανιήλ και της Αποκάλυψης είναι το αυτό βιβλίο, και το μέρος του βιβλίου που αποσφραγίζεται ακριβώς πριν κλείσει η δοκιμασία είναι η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού. Περιλαμβάνει το αίνιγμα του «ογδόου όντος εκ των επτά». Παριστάνεται από το «μυστικό» που δόθηκε στον Δανιήλ να κατανοήσει στο δεύτερο κεφάλαιο. Είναι η «κρυμμένη ιστορία» των Επτά Βροντών. Είναι το μήνυμα του Ισλάμ της τρίτης «Ουαί», και το μήνυμα της «Κραυγής του Μεσονυκτίου».

Το ενιαίο βιβλίο του Δανιήλ και της Αποκάλυψης δίδεται σε εκείνους που παριστάνονται από το Συνέδριο κατά τον καιρό του Χριστού, οι οποίοι συμβολίζουν ένα σύστημα ηγεσίας που ομολογεί ότι διαφυλάττει και υπερασπίζεται την αλήθεια του Θεού, αλλά τελικώς συμμετέχει στη σταύρωση της Αλήθειας. Το σύστημα που προτυπώνεται από το Συνέδριο είναι οι χλευαστές άνδρες που κυβερνούν την Ιερουσαλήμ. Σε αυτούς δίδεται το βιβλίο που είναι σφραγισμένο, και η επίσημη, μορφωμένη και λόγια απόκρισή τους ως προς το τι σημαίνει το βιβλίο είναι ότι δεν δύνανται να το αναγνώσουν, διότι είναι σφραγισμένο. Έπειτα το ποίμνιο, που έχει εκπαιδευθεί να ακολουθεί μόνον εκείνους που έχουν τεθεί χωριστά ως ηγέτες, λαμβάνει το ίδιο βιβλίο, και η απόκρισή του είναι ότι θα το κατανοήσει μόνον εάν οι χλευαστές άνδρες που κυβερνούν την Ιερουσαλήμ, το Συνέδριο των εσχάτων ημερών, του πουν τι σημαίνει.

Η μεθοδολογία που δόθηκε στον William Miller, και κατόπιν στο Future for America, είναι ένας δείκτης προφητικής ιστορίας. Είναι ένας δείκτης που προσδιορίζει ένα δοκιμαστικό ζήτημα ζωής και θανάτου. Χωρίς τη σωστή μεθοδολογία, το μήνυμα της όψιμης βροχής είναι «ως οι λόγοι βιβλίου εσφραγισμένου». Χωρίς το μήνυμα της όψιμης βροχής, η εμπειρία που παράγεται από το μήνυμα είναι αδύνατον να αποκτηθεί. Αυτή η μεθοδολογία είναι η διαδικασία του να παρατίθεται προφητική γραμμή επί προφητική γραμμή, από εδώ στην Αγία Γραφή και από εκεί στην Αγία Γραφή. Η διαμάχη περί της μεθοδολογίας άρχισε όταν το πρώτο μήνυμα ενδυναμώθηκε, τόσο στην αρχική όσο και στην τελική ιστορία των εσχάτων ημερών.

Στην αρχική ιστορία του Μιλλεριτικού κινήματος, η διαμάχη άρχισε στις 11 Αυγούστου 1840 και επαναλήφθηκε στο τέλος εκείνης της ιστορίας, κατά τη χρονική περίοδο κατά την οποία το Φιλαδελφικό Μιλλεριτικό κίνημα μεταβαλλόταν στο Λαοδικειακό Μιλλεριτικό κίνημα. Η διαμάχη άρχισε πάλι στην ιστορία του Λαοδικειακού κινήματος του τρίτου αγγέλου στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, και επαναλαμβάνεται στο τέλος εκείνου του κινήματος, όταν το Λαοδικειακό κίνημα του τρίτου αγγέλου μεταβαίνει στο Φιλαδελφικό κίνημα των εκατόν σαράντα τεσσάρων χιλιάδων. Στην αρχική δοκιμασία των Μιλλεριτών και στην τελική δοκιμασία των Μιλλεριτών, η δοκιμασία παραστάθηκε διά της μεθοδολογίας του αγγελιοφόρου Ηλία. Ο Ιησούς, ως το Άλφα και το Ωμέγα, πάντοτε απεικονίζει το τέλος διά της αρχής.

Τη μεθοδολογία τοῦ «ἐπὶ γραμμὴν ἐπὶ γραμμῆς» θὰ ἐφαρμόσουμε τώρα, καθὼς στρεφόμαστε στὴν ἐξέταση τῶν κεφαλαίων τέσσερα καὶ πέντε τοῦ Δανιὴλ στὸ ἐπόμενο ἄρθρο.