Το Βιβλίο του Δανιήλ - Είκοσι Έξι

Το σύμβολο του Ναβουχοδονόσορος στο τέταρτο κεφάλαιο είναι θαυμαστό. Οι «επτά καιροί» του προεικόνιζαν τις χρονικές περιόδους κατά τις οποίες ο παγανισμός (το διαπαντός) και ο παπισμός (η παράβασις της ερημώσεως) καταπατούσαν το αγιαστήριο και το στράτευμα.

Η καταπάτηση «τόσο του αγιαστηρίου όσο και του στρατεύματος», που σημειώνεται στο εδάφιο δεκατρία, αντιπροσωπεύει τους «επτά καιρούς», που ήταν η τελευταία από τις δύο αγανακτήσεις του Θεού· και οι «επτά καιροί» του Ναβουχοδονόσορος αντιπροσωπεύουν τους «επτά καιρούς», που ήταν η πρώτη από τις αγανακτήσεις του Θεού· αλλά αμφότερες παρουσιάζονται προφητικώς ως η ίδια γραμμή.

Το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, και το δέκατο τρίτο εδάφιο, αναφέρεται στη δεύτερη γραμμή των αγανακτήσεων του Θεού, όπως επιβλήθηκαν επί του νοτίου βασιλείου του Ιούδα, με αρχή το 677 π.Χ. Οι «επτά καιροί» του Ναβουχοδονόσορος αντιπροσωπεύουν τη γραμμή της πρώτης αγανακτήσεως του Θεού, όπως επιβλήθηκε επί του βορείου βασιλείου του Ισραήλ, με αρχή το 723 π.Χ. Οι «επτά καιροί» του Ναβουχοδονόσορος αντιπροσωπεύουν χίλια διακόσια εξήντα έτη κατά τα οποία ο παγανισμός καταπάτησε το αγιαστήριο και το στράτευμα, ακολουθούμενα από τα χίλια διακόσια εξήντα έτη κατά τα οποία ο παπισμός καταπάτησε το αγιαστήριο και το στράτευμα.

Ο παπισμός είναι απλώς ειδωλολατρία καλυμμένη με το προσωπείο του Χριστιανισμού. «Βαπτισμένη ειδωλολατρία», θα λέγαμε. Δεν υπάρχει τίποτε που να αντιπροσωπεύει τον Χριστό ή τον Χριστιανισμό στον Καθολικισμό. Ο κόσμος έμαθε αυτό το γεγονός μέσα από την ιστορία των Σκοτεινών Αιώνων, αλλά από το 1798 ο κόσμος το έχει λησμονήσει. Ο παπισμός έχει την ίδια καρδιά με την ειδωλολατρία. Η θρησκεία και οι τελετές των θρησκειών είναι ταυτόσημες. Η κρίση των «επτά καιρών» του Ναβουχοδονόσορος συνίστατο στο ότι του δόθηκε καρδιά θηρίου. Η καρδιά του θηρίου που του δόθηκε ήταν η καρδιά που αντιπροσώπευε τη θρησκεία της ειδωλολατρίας, είτε επρόκειτο για απροκάλυπτη ειδωλολατρία είτε για συγκαλυμμένη ειδωλολατρία υπό τη μορφή του Καθολικισμού. Η Αδελφή White προσδιορίζει ότι ο δράκων στην Αποκάλυψη δώδεκα είναι ο Σατανάς, αλλά κατά δευτερεύουσα έννοια είναι η ειδωλολατρική Ρώμη.

Το θηρίο το οποίο αντιπροσώπευε ο Ναβουχοδονόσορ επί «επτά καιρούς», ήταν το θηρίο του δράκοντος επί χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες, και κατόπιν το θηρίο του Καθολικισμού επί άλλες χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες. Στο τέλος εκείνων των ημερών, ο Ναβουχοδονόσορ αποτελεί σύμβολο των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες τελικώς είναι ο ψευδοπροφήτης. Προφητικώς, ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσώπευε τον δράκοντα, το θηρίο και τον ψευδοπροφήτη, οι οποίοι είναι οι τριπλές εξουσίες που συγκροτούν την πνευματική Βαβυλώνα και οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα. Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει την κυριολεκτική Βαβυλώνα, και πράττοντας τούτο χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο και των τριών εξουσιών που συγκροτούν την πνευματική Βαβυλώνα των εσχάτων ημερών.

Για να αναγνωρίσουμε τον συμβολισμό που μόλις προσδιορίστηκε, είναι σημαντικό πρώτα να εντοπίσουμε τον Ναβουχοδονόσορα στο 1798, όταν το βασίλειό του αποκαθίσταται στο τέλος των «επτά καιρών». Θα καθορίσουμε αυτό το ορόσημο στο τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ, προτού αρχίσουμε να προχωρούμε μέσα στο κεφάλαιο κατά πιο συστηματικό τρόπο.

Στον «καιρό του τέλους», το 1798, το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε, και τότε εκπλήρωσε τον σκοπό του, παρουσιάζοντας ένα αυξανόμενο φως που θα δοκίμαζε, θα καθάριζε και θα παρήγε δύο τάξεις προσκυνητών. Η αποσφράγιση του βιβλίου του Δανιήλ σηματοδοτεί την έναρξη της τριμερούς διαδικασίας δοκιμασίας, η οποία βασίζεται στις αλήθειες που αποκαλύφθηκαν εκείνον τον καιρό.

Ο προφητικός σκοπός της αποσφραγίσεως του βιβλίου, το οποίο αποτελείται από το βιβλίο του Δανιήλ και το βιβλίο της Αποκαλύψεως, είναι να δοκιμάσει τη γενεά που είναι ζωντανή κατά τη διάρκεια της ιστορίας κατά την οποία το βιβλίο αποσφραγίζεται. Στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ προσδιορίζονται τρεις χρονικές προφητείες. Η πρώτη είναι τα χίλια διακόσια εξήντα έτη, κατά τα οποία η δύναμη του αγίου λαού επρόκειτο να διασκορπισθεί.

Αἱ δύο ἄλλαι προφητικαὶ περίοδοι ἐν τῷ δωδεκάτῳ κεφαλαίῳ εἶναι χίλιαι διακόσιαι ἐνενήκοντα ἡμέραι καὶ χίλιαι τριακόσιαι τριάκοντα πέντε ἡμέραι.

Στα εδάφια γίνεται διπλή αναφορά στον «καιρό του τέλους», ο οποίος ορίζεται ως το σημείο κατά το οποίο τα λόγια του Δανιήλ θα αποσφραγίζονταν. Τα λόγια που αποτελούν το αντικείμενο της αποσφραγίσεως κατά τον «καιρό του τέλους» είναι οι τρεις προφητικές περίοδοι των χιλίων διακοσίων εξήντα (καιρός, καιροί και ήμισυ καιρού), χιλίων διακοσίων ενενήντα και χιλίων τριακοσίων τριάντα πέντε. Οι δύο από τις τρεις περιόδους ορίζονται ως «ημέρες». Οι δύο από τις τρεις έληξαν το 1798, και η τρίτη έληξε στο ακριβές τέλος του 1843. Είναι στο ακριβές τέλος του 1843, διότι το εδάφιο λέγει: «μακάριος ο αναμένων και φθάνων εις…»

Η λέξη «ἔρχεται» σημαίνει ἀγγίζει. Μακάριος, λοιπόν, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀναμένει, καὶ ἐπίσης ἀγγίζει τὴν πρώτη ἡμέρα τοῦ 1844. Ὁ χρόνος τῆς καθυστερήσεως τῆς παραβολῆς τῶν δέκα παρθένων ἄρχισε κατὰ τὴν πρώτη ἀπογοήτευση στὴν ἱστορία τῶν Μιλλεριτῶν, καὶ ἐκείνη ἡ ἀπογοήτευση ἔφθασε τὴν ἀκριβῶς τελευταία ἡμέρα τοῦ 1843, καὶ ἡ ἀκριβῶς τελευταία ἡμέρα τοῦ 1843 ἀγγίζει τὴν ἀκριβῶς πρώτη ἡμέρα τοῦ 1844. Ἡ εὐλογία τῆς ἀναμονῆς ἄρχισε ὅταν ὁ χρόνος τῆς καθυστερήσεως ἄρχισε κατὰ τὴν πρώτη ἀπογοήτευση.

Υπάρχουν πολλά ακόμη που πρέπει να εξεταστούν σε αυτά τα εδάφια, αλλά το σημείο που εξετάζουμε εδώ είναι ο προφητικός ρόλος του Δανιήλ. Ο σκοπός του βιβλίου του Δανιήλ, το οποίο ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει στο απόσπασμα, είναι να παραγάγει μια δοκιμαστική διαδικασία τριών σταδίων όταν το βιβλίο αποσφραγιστεί. Στον Δανιήλ ειπώθηκε να πορευθεί στην οδό του έως τον καιρό του τέλους, όταν το βιβλίο επρόκειτο να αποσφραγιστεί. Το συμπέρασμα του κεφαλαίου τονίζει τι θα συμβεί όταν φθάσει ο καιρός του τέλους.

Το βιβλίο του Δανιήλ επρόκειτο να σταθεί στον κλήρο του στο τέλος των προφητικών ημερών του Δανιήλ.

Κατά τον καιρό του τέλους, το 1798, ο Δανιήλ στάθηκε στον κλήρο του, πράγμα που εκφράζεται στο εδάφιο δεκατρία ως «στο τέλος των ημερών». Το τέλος της εκδίωξης του Ναβουχοδονόσορ για «επτά καιρούς» προσδιορίζει το 1798, διότι ολοκληρώθηκε «στο τέλος των ημερών».

Η έκφραση «τέλος των ημερών» αντιπροσωπεύει τον καιρό του τέλους το 1798. Τότε ο Ναβουχοδονόσορ εγκαθιδρύθηκε στο βασίλειό του, το οποίο δεν ήταν πλέον η ιστορία των θηρίων του παγανισμού και του παπισμού. Σε εκείνο το σημείο, ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσώπευε έναν πλήρως μεταστραμμένο άνθρωπο, και έτσι αντιπροσώπευε το θηρίο της γης της βιβλικής προφητείας, το οποίο άρχισε να βασιλεύει το 1798, και άρχισε ως αρνί, αν και ήταν προορισμένο τελικά να μιλήσει ως δράκων. Αντιπροσωπεύει το θηρίο της γης που θα βασίλευε επί εβδομήντα συμβολικά έτη σε εκπλήρωση του Ησαΐα είκοσι τρία, ακριβώς όπως το κυριολεκτικό του βασίλειο βασίλευσε επί εβδομήντα κυριολεκτικά έτη. Ο συμβολισμός είναι «απολύτως στεγανός».

Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει έναν προφητικό σύνδεσμο μεταξύ των τριών δυνάμεων που παριστάνονται στην Αποκάλυψη, κεφάλαια δώδεκα και δεκατρία. Εκεί προσδιορίζονται ως ο δράκων, το θηρίο της θαλάσσης και το θηρίο της γης. Στην Αποκάλυψη δεκαέξι προσδιορίζονται ως οι τρεις δυνάμεις που οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα. Οι «επτά καιροί» του Ναβουχοδονόσορ συνδέουν και τα τρία εκείνα θηρία, διότι η κυριολεκτική Βαβυλώνα απεικονίζει την πνευματική Βαβυλώνα, και η ίδια γραμμή προφητείας που βρίσκεται στο βιβλίο του Δανιήλ επαναλαμβάνεται στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, διότι τα δύο βιβλία αλληλοτελειοποιούνται.

Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει το 1798 ως προφητικό συνδετικό κρίκο μεταξύ του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου. Το 1798 ήταν «ο καιρός του τέλους» για το μήνυμα του πρώτου αγγέλου και για τη Μιλλεριτική ιστορία. Ο William Miller οδηγήθηκε να στηρίξει ολόκληρη την προφητική του διάρθρωση στην αναγνώρισή του του δράκοντος του παγανισμού και του θηρίου του Καθολικισμού, αλλά δεν διέκρινε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως το θηρίο της γης και τον ψευδοπροφήτη. Μπορούσε να διακρίνει την ιστορία πριν από «τον καιρό του τέλους» το 1798, αλλά το μέλλον ήταν ακόμη μέλλον. Κατά «τον καιρό του τέλους» το 1989, τότε θα αναγνωρίζονταν και οι τρεις δυνάμεις.

Η αποκάλυψη της προφητικής αναγνώρισης του δράκοντος και του θηρίου το 1798 παριστάνεται από τον ποταμό Ουλάι των κεφαλαίων επτά, οκτώ και εννέα. Η αποκάλυψη της προφητικής αναγνώρισης του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου το 1989 παριστάνεται από τον ποταμό Χιδδέκελ των κεφαλαίων δέκα, ένδεκα και δώδεκα. Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει το κίνημα του πρώτου αγγέλου που έφθασε το 1798, και προτυπώνει τον Βαλτάσαρ, ο οποίος αντιπροσωπεύει το κίνημα του τρίτου αγγέλου που έφθασε το 1989. Για τον λόγο αυτό, το δεύτερο όνειρο του Ναβουχοδονόσορος, στο τέταρτο κεφάλαιο, αντιπροσωπεύει το μήνυμα του πρώτου αγγέλου.

Τα «επτά καιροί» του Ναβουχοδονόσορα ολοκληρώθηκαν «στον καιρό του τέλους» το 1798, με την άφιξη του προειδοποιητικού αγγέλματος της επικείμενης κρίσεως. «Στο τέλος των ημερών», είναι άνθρωπος μεταστραμμένος, και έτσι αντιπροσωπεύει το Ρεπουμπλικανικό κέρας του θηρίου της γης, όταν αυτό ήταν αρνίσιο. Ταυτοχρόνως αντιπροσωπεύει το Φιλαδελφικό Προτεσταντικό κέρας του θηρίου της γης.

Ως ο πρώτος βασιλιάς της Βαβυλώνος, προτυπώνει τον Βαλτάσαρ, τον τελευταίο βασιλιά της Βαβυλώνος. Η κρίση του προτυπώθηκε από την κρίση του Νεβρώδ, και με τη σειρά της προτύπωσε την κρίση του Βαλτάσαρ. Η κρίση του αντιπροσώπευε την έναρξη της ερευνητικής κρίσεως στις 22 Οκτωβρίου 1844.

Το όνειρο έκανε τον Ναβουχοδονόσορα να φοβηθεί, και ο συμβολισμός του ονείρου αντιπροσωπεύει το αιώνιο ευαγγέλιο του πρώτου αγγέλου, το οποίο προστάζει τους ανθρώπους να «φοβηθούν τον Θεό».

Το αιώνιο ευαγγέλιο είναι ένα τριπλό μήνυμα· το πρώτο βήμα, όπως παριστάνεται στον πρώτο άγγελο, είναι να φοβηθούμε τον Θεό· το δεύτερο βήμα είναι να δώσουμε σ’ Αυτόν δόξα· και το τρίτο παριστάνεται από την ώρα της κρίσεώς Του. Η «δόξα» αντιπροσωπεύει τον χαρακτήρα, και το δεύτερο «ας κατεβούμε» στην ιστορία της ανταρσίας του Νεβρώδ είναι το σημείο όπου ερευνήθηκε ο χαρακτήρας της πόλεως και του πύργου. Ήταν μία ανακριτική κρίση. Ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους είναι η εικόνα του θηρίου, και το δεύτερο βήμα του Νεβρώδ συνίστατο στην εκδήλωση της εικόνας του θηρίου, αλλά το δεύτερο βήμα του αιωνίου ευαγγελίου παράγει δοξασμό του χαρακτήρα του Θεού, όχι του Νεβρώδ.

Ο φόβος του Ναβουχοδονόσορα αποτελεί σύμβολο της πρώτης δοκιμασίας, όπως και η επιλογή του Δανιήλ να μη φάγει από τη δίαιτα της Βαβυλώνος, διότι ο Δανιήλ εφοβείτο τον Θεό. Ο πρώτος άγγελος εμφανίσθηκε στην ιστορία το 1798 και κατόπιν ενδυναμώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840. Το όνειρο του Ναβουχοδονόσορα τοποθετεί την άφιξη του πρώτου μηνύματος στον καιρό του τέλους, το 1798.

Η άφιξη του πρώτου αγγέλματος στον καιρό του τέλους το 1798, η οποία παριστάνεται από τον φόβο του Ναβουχοδονόσορα, σηματοδοτεί το σημείο κατά το οποίο το βιβλίο του Δανιήλ επρόκειτο να αποσφραγισθεί.

Όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε κατά «τον καιρό του τέλους», οι άνθρωποι εκλήθησαν να έλθουν και να ερευνήσουν την αύξηση της γνώσεως, και εκείνη η κλήση παρήγαγε τελικώς δύο τάξεις προσκυνητών. Η μία τάξη δεν μπορούσε να κατανοήσει, ενώ η άλλη μπορούσε. Οι σοφοί άνδρες της Βαβυλώνος, οι οποίοι παριστάνονται ως «οι μάγοι, οι αστρολόγοι, οι Χαλδαίοι και οι μάντεις», δεν μπορούσαν να κατανοήσουν, αλλά ο Δανιήλ κατενόησε. Οι Βαβυλώνιοι «σοφοί άνδρες» δεν μπορούσαν να κατανοήσουν, και επομένως αντιπροσωπεύουν τους ασεβείς. Ο Δανιήλ αντιπροσώπευε τους σοφούς.

Θα συνεχίσουμε το τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ στο επόμενο άρθρο.