The symbol of Nebuchadnezzar in chapter four is amazing. His “seven times,” typified the periods of time that paganism (the daily), and papalism (the transgression of desolation), trampled down the sanctuary and host.
Το σύμβολο του Ναβουχοδονόσορος στο τέταρτο κεφάλαιο είναι θαυμαστό. Οι «επτά καιροί» του προεικόνιζαν τις χρονικές περιόδους κατά τις οποίες ο παγανισμός (το διαπαντός) και ο παπισμός (η παράβασις της ερημώσεως) καταπατούσαν το αγιαστήριο και το στράτευμα.
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
Τότε άκουσα έναν άγιο να μιλά, και ένας άλλος άγιος είπε προς εκείνον τον άγιο που μιλούσε: Έως πότε θα διαρκεί το όραμα περί της καθημερινής θυσίας και της παράβασης της ερημώσεως, ώστε και το αγιαστήριο και το στράτευμα να παραδοθούν για να καταπατώνται; Δανιήλ 8:13.
The trampling down of “both the sanctuary and the host,” noted in verse thirteen, represents the “seven times” that was the last of two of God’s indignations; and Nebuchadnezzar’s “seven times” is representing the “seven times” that was the first of God’s indignations, but both are represented as the same line prophetically.
Η καταπάτηση «τόσο του αγιαστηρίου όσο και του στρατεύματος», που σημειώνεται στο εδάφιο δεκατρία, αντιπροσωπεύει τους «επτά καιρούς», που ήταν η τελευταία από τις δύο αγανακτήσεις του Θεού· και οι «επτά καιροί» του Ναβουχοδονόσορος αντιπροσωπεύουν τους «επτά καιρούς», που ήταν η πρώτη από τις αγανακτήσεις του Θεού· αλλά αμφότερες παρουσιάζονται προφητικώς ως η ίδια γραμμή.
And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. 2 Kings 21:13.
Καὶ θὰ ἐκτείνω ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ τὸ νήμα τῆς Σαμαρείας καὶ τὴ στάθμη τοῦ οἴκου τοῦ Ἀχαάβ· καὶ θὰ ἐξαλείψω τὴν Ἱερουσαλήμ, καθὼς ἄνθρωπος ἐξαλείφει πινάκιον, ἐξαλείφων αὐτὸ καὶ ἀνατρέπων αὐτὸ ἄνω κάτω. Β΄ Βασιλέων 21:13.
Daniel chapter eight, and verse thirteen, is addressing the second line of God’s indignations, as brought upon the southern kingdom of Judah, beginning in 677 BC. Nebuchadnezzar’s “seven times,” represents the line of God’s first indignation, as brought upon the northern kingdom of Israel, beginning in 723 BC. Nebuchadnezzar’s “seven times” represents twelve hundred and sixty years that paganism trampled down the sanctuary and host, followed by the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down the sanctuary and host.
Το όγδοο κεφάλαιο του Δανιήλ, και το δέκατο τρίτο εδάφιο, αναφέρεται στη δεύτερη γραμμή των αγανακτήσεων του Θεού, όπως επιβλήθηκαν επί του νοτίου βασιλείου του Ιούδα, με αρχή το 677 π.Χ. Οι «επτά καιροί» του Ναβουχοδονόσορος αντιπροσωπεύουν τη γραμμή της πρώτης αγανακτήσεως του Θεού, όπως επιβλήθηκε επί του βορείου βασιλείου του Ισραήλ, με αρχή το 723 π.Χ. Οι «επτά καιροί» του Ναβουχοδονόσορος αντιπροσωπεύουν χίλια διακόσια εξήντα έτη κατά τα οποία ο παγανισμός καταπάτησε το αγιαστήριο και το στράτευμα, ακολουθούμενα από τα χίλια διακόσια εξήντα έτη κατά τα οποία ο παπισμός καταπάτησε το αγιαστήριο και το στράτευμα.
Papalism is simply paganism covered with the profession of Christianity. “Baptized paganism” as it were. There is nothing that represents Christ or Christianity in Catholicism. The world learned that fact in the history of the Dark Ages, but since 1798, the world has forgotten. The papacy has the same heart as paganism. The religion and the rites of the religions are identical. Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” consisted of him being given the heart of a beast. The beast’s heart he was given was the heart that represented the religion of paganism, whether it was outright paganism or cloaked paganism in the form of Catholicism. Sister White identifies that the dragon in Revelation twelve is Satan, but in a secondary sense it is pagan Rome.
Ο παπισμός είναι απλώς ειδωλολατρία καλυμμένη με το προσωπείο του Χριστιανισμού. «Βαπτισμένη ειδωλολατρία», θα λέγαμε. Δεν υπάρχει τίποτε που να αντιπροσωπεύει τον Χριστό ή τον Χριστιανισμό στον Καθολικισμό. Ο κόσμος έμαθε αυτό το γεγονός μέσα από την ιστορία των Σκοτεινών Αιώνων, αλλά από το 1798 ο κόσμος το έχει λησμονήσει. Ο παπισμός έχει την ίδια καρδιά με την ειδωλολατρία. Η θρησκεία και οι τελετές των θρησκειών είναι ταυτόσημες. Η κρίση των «επτά καιρών» του Ναβουχοδονόσορος συνίστατο στο ότι του δόθηκε καρδιά θηρίου. Η καρδιά του θηρίου που του δόθηκε ήταν η καρδιά που αντιπροσώπευε τη θρησκεία της ειδωλολατρίας, είτε επρόκειτο για απροκάλυπτη ειδωλολατρία είτε για συγκαλυμμένη ειδωλολατρία υπό τη μορφή του Καθολικισμού. Η Αδελφή White προσδιορίζει ότι ο δράκων στην Αποκάλυψη δώδεκα είναι ο Σατανάς, αλλά κατά δευτερεύουσα έννοια είναι η ειδωλολατρική Ρώμη.
“Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.
«Έτσι, ενώ ο δράκων, πρωτίστως, αντιπροσωπεύει τον Σατανά, αποτελεί, κατά δευτερεύουσα έννοια, σύμβολο της παγανιστικής Ρώμης». The Great Controversy, 439.
The beast that Nebuchadnezzar represented for “seven times,” was the beast of the dragon for twelve hundred and sixty days, and then the beast of Catholicism for another twelve hundred and sixty days. At the end of those days Nebuchadnezzar is a symbol of the United States, which is ultimately the false prophet. Prophetically Nebuchadnezzar represented the dragon, the beast and the false prophet which are the three-fold powers that make up spiritual Babylon, and who lead the world to Armageddon. Nebuchadnezzar represents literal Babylon, and in so doing he was employed as a symbol of all three of the powers that make up spiritual Babylon of the last days.
Το θηρίο το οποίο αντιπροσώπευε ο Ναβουχοδονόσορ επί «επτά καιρούς», ήταν το θηρίο του δράκοντος επί χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες, και κατόπιν το θηρίο του Καθολικισμού επί άλλες χίλιες διακόσιες εξήντα ημέρες. Στο τέλος εκείνων των ημερών, ο Ναβουχοδονόσορ αποτελεί σύμβολο των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες τελικώς είναι ο ψευδοπροφήτης. Προφητικώς, ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσώπευε τον δράκοντα, το θηρίο και τον ψευδοπροφήτη, οι οποίοι είναι οι τριπλές εξουσίες που συγκροτούν την πνευματική Βαβυλώνα και οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα. Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει την κυριολεκτική Βαβυλώνα, και πράττοντας τούτο χρησιμοποιήθηκε ως σύμβολο και των τριών εξουσιών που συγκροτούν την πνευματική Βαβυλώνα των εσχάτων ημερών.
In order to recognize the symbolism just identified it is important to first locate Nebuchadnezzar in 1798, when his kingdom is restored at the end of the “seven times.” We will establish this waymark in Daniel chapter four, before we begin to proceed through the chapter in a more systematic fashion.
Για να αναγνωρίσουμε τον συμβολισμό που μόλις προσδιορίστηκε, είναι σημαντικό πρώτα να εντοπίσουμε τον Ναβουχοδονόσορα στο 1798, όταν το βασίλειό του αποκαθίσταται στο τέλος των «επτά καιρών». Θα καθορίσουμε αυτό το ορόσημο στο τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ, προτού αρχίσουμε να προχωρούμε μέσα στο κεφάλαιο κατά πιο συστηματικό τρόπο.
At the “time of the end” in 1798, the book of Daniel was unsealed, and the book then fulfilled its purpose of presenting an increasing light that would test, purify and produce two classes of worshippers. The unsealing of the book of Daniel marks the beginning of the three-step testing process that is based upon the truths revealed at that time.
Στον «καιρό του τέλους», το 1798, το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε, και τότε εκπλήρωσε τον σκοπό του, παρουσιάζοντας ένα αυξανόμενο φως που θα δοκίμαζε, θα καθάριζε και θα παρήγε δύο τάξεις προσκυνητών. Η αποσφράγιση του βιβλίου του Δανιήλ σηματοδοτεί την έναρξη της τριμερούς διαδικασίας δοκιμασίας, η οποία βασίζεται στις αλήθειες που αποκαλύφθηκαν εκείνον τον καιρό.
And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.
Και είπε: Ύπαγε, Δανιήλ· διότι οι λόγοι είναι κεκλεισμένοι και εσφραγισμένοι έως του καιρού του τέλους. Πολλοί θέλουσι καθαρισθή και λευκανθή και δοκιμασθή· οι δε ασεβείς θέλουσι πράττει ασεβώς· και ουδείς των ασεβών θέλει εννοήσει· αλλ’ οι σοφοί θέλουσιν εννοήσει. Δανιήλ 12:9, 10.
The prophetic purpose of the unsealing of the book that consists of the book of Daniel and the book of Revelation, is to test the generation that is alive during the history that the book is unsealed. In Daniel twelve, there are three time prophecies that are identified. The first is the twelve hundred and sixty years that the power of the holy people was to be scattered.
Ο προφητικός σκοπός της αποσφραγίσεως του βιβλίου, το οποίο αποτελείται από το βιβλίο του Δανιήλ και το βιβλίο της Αποκαλύψεως, είναι να δοκιμάσει τη γενεά που είναι ζωντανή κατά τη διάρκεια της ιστορίας κατά την οποία το βιβλίο αποσφραγίζεται. Στο δωδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ προσδιορίζονται τρεις χρονικές προφητείες. Η πρώτη είναι τα χίλια διακόσια εξήντα έτη, κατά τα οποία η δύναμη του αγίου λαού επρόκειτο να διασκορπισθεί.
But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:4–7.
Σὺ δέ, ὦ Δανιήλ, κλεῖσον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον, ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ τέλους· πολλοὶ θέλουσι περιτρέχει ἐνθένδε καὶ ἐκεῖθεν, καὶ ἡ γνώσις θέλει πληθυνθῆ. Τότε ἐγὼ, ὁ Δανιήλ, εἶδον, καὶ ἰδού, ἄλλοι δύο ἵσταντο, εἷς ἐπὶ τοῦδε τοῦ χείλους τοῦ ποταμοῦ, καὶ ὁ ἄλλος ἐπὶ τοῦ ἑτέρου χείλους τοῦ ποταμοῦ. Καὶ εἶπεν εἷς πρὸς τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυμένον λινὰ, ὅστις ἦτο ἐπάνω τῶν ὑδάτων τοῦ ποταμοῦ· Ἕως πότε θέλει εἶσθαι τὸ τέλος τούτων τῶν θαυμασίων; Καὶ ἤκουσα τὸν ἄνδρα τὸν ἐνδεδυμένον λινὰ, ὅστις ἦτο ἐπάνω τῶν ὑδάτων τοῦ ποταμοῦ, ὅτε ὕψωσε τὴν δεξιὰν αὐτοῦ χεῖρα καὶ τὴν ἀριστερὰν αὐτοῦ χεῖρα πρὸς τὸν οὐρανόν, καὶ ὤμοσεν εἰς τὸν ζῶντα εἰς τοὺς αἰῶνας ὅτι θέλει εἶσθαι διὰ καιρὸν, καιρούς, καὶ ἥμισυ καιροῦ· καὶ ὅταν τελειώσῃ τὸ διασκορπίσαι τὴν δύναμιν τοῦ ἁγίου λαοῦ, πάντα ταῦτα θέλουσι συντελεσθῆ. Δανιήλ 12:4–7.
The other two prophetic periods in chapter twelve are twelve hundred and ninety days and thirteen hundred and thirty-five days.
Αἱ δύο ἄλλαι προφητικαὶ περίοδοι ἐν τῷ δωδεκάτῳ κεφαλαίῳ εἶναι χίλιαι διακόσιαι ἐνενήκοντα ἡμέραι καὶ χίλιαι τριακόσιαι τριάκοντα πέντε ἡμέραι.
And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:8–12.
Και εγώ ήκουσα, αλλά δεν ενόησα· τότε είπα, Ω Κύριέ μου, ποιο θα είναι το τέλος τούτων; Και εκείνος είπε, Ύπαγε, Δανιήλ· διότι οι λόγοι είναι κεκλεισμένοι και εσφραγισμένοι έως του καιρού του τέλους. Πολλοί θέλουσι καθαρισθή και λευκανθή και δοκιμασθή· αλλά οι ασεβείς θέλουσι πράξει ασεβώς· και ουδείς των ασεβών θέλει εννοήσει· οι δε συνετοί θέλουσι εννοήσει. Και από του καιρού καθ’ ον η παντοτινή θυσία θέλει αφαιρεθή, και το βδέλυγμα της ερημώσεως τεθή, θέλουσιν είσθαι χίλιαι διακόσιαι ενενήκοντα ημέραι. Μακάριος όστις υπομένει και φθάνει εις τας χιλίας τριακοσίας τριάκοντα πέντε ημέρας. Δανιήλ 12:8–12.
In the verses the “time of the end,” is twice referenced and defined as the point when the words of Daniel would be unsealed. The words that are the subject of being unsealed at the “time of the end” are the three prophetic periods of twelve hundred and sixty (time, times, and a half), twelve hundred and ninety, and thirteen hundred and thirty-five. Two of the three periods are defined as “days.” Two of the three ended in 1798, and the third ended at the very end of 1843. It is at the very end of 1843, for the verse states, “blessed is he that waiteth, and cometh to…”
Στα εδάφια γίνεται διπλή αναφορά στον «καιρό του τέλους», ο οποίος ορίζεται ως το σημείο κατά το οποίο τα λόγια του Δανιήλ θα αποσφραγίζονταν. Τα λόγια που αποτελούν το αντικείμενο της αποσφραγίσεως κατά τον «καιρό του τέλους» είναι οι τρεις προφητικές περίοδοι των χιλίων διακοσίων εξήντα (καιρός, καιροί και ήμισυ καιρού), χιλίων διακοσίων ενενήντα και χιλίων τριακοσίων τριάντα πέντε. Οι δύο από τις τρεις περιόδους ορίζονται ως «ημέρες». Οι δύο από τις τρεις έληξαν το 1798, και η τρίτη έληξε στο ακριβές τέλος του 1843. Είναι στο ακριβές τέλος του 1843, διότι το εδάφιο λέγει: «μακάριος ο αναμένων και φθάνων εις…»
The word “cometh,” means touches. Blessed therefore is he who waits, and also touches the first day of 1844. The tarrying time of the parable of the ten virgins began at the first disappointment in Millerite history, and that disappointment arrived on the very last day of 1843, and the very last day of 1843, touches the very first day of 1844. The blessing of waiting began when the tarrying time began at the first disappointment.
Η λέξη «ἔρχεται» σημαίνει ἀγγίζει. Μακάριος, λοιπόν, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀναμένει, καὶ ἐπίσης ἀγγίζει τὴν πρώτη ἡμέρα τοῦ 1844. Ὁ χρόνος τῆς καθυστερήσεως τῆς παραβολῆς τῶν δέκα παρθένων ἄρχισε κατὰ τὴν πρώτη ἀπογοήτευση στὴν ἱστορία τῶν Μιλλεριτῶν, καὶ ἐκείνη ἡ ἀπογοήτευση ἔφθασε τὴν ἀκριβῶς τελευταία ἡμέρα τοῦ 1843, καὶ ἡ ἀκριβῶς τελευταία ἡμέρα τοῦ 1843 ἀγγίζει τὴν ἀκριβῶς πρώτη ἡμέρα τοῦ 1844. Ἡ εὐλογία τῆς ἀναμονῆς ἄρχισε ὅταν ὁ χρόνος τῆς καθυστερήσεως ἄρχισε κατὰ τὴν πρώτη ἀπογοήτευση.
There is a great deal more to address in these verses, but the point we are considering here is the prophetic role of Daniel. The purpose of the book of Daniel, which Daniel represents in the passage, is to produce a three-step testing process when the book is unsealed. Daniel was told to go his way until the time of the end when the book was to be unsealed. The conclusion of the chapter emphasizes what will happen when the time of the end arrives.
Υπάρχουν πολλά ακόμη που πρέπει να εξεταστούν σε αυτά τα εδάφια, αλλά το σημείο που εξετάζουμε εδώ είναι ο προφητικός ρόλος του Δανιήλ. Ο σκοπός του βιβλίου του Δανιήλ, το οποίο ο Δανιήλ αντιπροσωπεύει στο απόσπασμα, είναι να παραγάγει μια δοκιμαστική διαδικασία τριών σταδίων όταν το βιβλίο αποσφραγιστεί. Στον Δανιήλ ειπώθηκε να πορευθεί στην οδό του έως τον καιρό του τέλους, όταν το βιβλίο επρόκειτο να αποσφραγιστεί. Το συμπέρασμα του κεφαλαίου τονίζει τι θα συμβεί όταν φθάσει ο καιρός του τέλους.
But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.
Σὺ δὲ πορεύου ἕως τοῦ τέλους· διότι θὰ ἀναπαυθῇς καὶ θὰ σταθῇς εἰς τὸν κλῆρόν σου ἐν τῷ τέλει τῶν ἡμερῶν. Δανιήλ 12:13.
The book of Daniel was to stand in its lot at the end of the prophetic days of Daniel.
Το βιβλίο του Δανιήλ επρόκειτο να σταθεί στον κλήρο του στο τέλος των προφητικών ημερών του Δανιήλ.
“When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.
«Όταν ο Θεός αναθέτει σε έναν άνθρωπο ένα ιδιαίτερο έργο να επιτελέσει, αυτός πρέπει να στέκεται στον κλήρο και στη θέση του, όπως ο Δανιήλ, έτοιμος να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Θεού, έτοιμος να εκπληρώσει τον σκοπό Του». Manuscript Releases, τόμος 6, 108.
At the time of the end in 1798, Daniel stood in his lot, which is expressed in verse thirteen as “at the end of the days.” The end of Nebuchadnezzar’s banishment of “seven times” identifies 1798, for it concluded at “the end of the days.”
Κατά τον καιρό του τέλους, το 1798, ο Δανιήλ στάθηκε στον κλήρο του, πράγμα που εκφράζεται στο εδάφιο δεκατρία ως «στο τέλος των ημερών». Το τέλος της εκδίωξης του Ναβουχοδονόσορ για «επτά καιρούς» προσδιορίζει το 1798, διότι ολοκληρώθηκε «στο τέλος των ημερών».
And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth for ever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.
Και στο τέλος των ημερών εγώ, ο Ναβουχοδονόσορ, ύψωσα τους οφθαλμούς μου προς τον ουρανό, και η σύνεσή μου επέστρεψε σε μένα, και ευλόγησα τον Ύψιστο, και αίνεσα και ετίμησα Αυτόν που ζει στους αιώνες, του οποίου η εξουσία είναι εξουσία αιώνια, και η βασιλεία Του από γενεά σε γενεά· και όλοι οι κάτοικοι της γης λογίζονται ως ουδέν· και ενεργεί κατά το θέλημά Του στο στράτευμα του ουρανού και μεταξύ των κατοίκων της γης· και κανείς δεν μπορεί να συγκρατήσει το χέρι Του, ή να Του πει: Τι πράττεις; Κατά τον ίδιο καιρό η φρόνησή μου επέστρεψε σε μένα· και προς δόξαν της βασιλείας μου, η τιμή μου και η λαμπρότητά μου επέστρεψαν σε μένα· και οι σύμβουλοί μου και οι άρχοντές μου με αναζήτησαν· και εστερεώθηκα στη βασιλεία μου, και εξαιρετική μεγαλοπρέπεια προστέθηκε σε μένα. Τώρα εγώ, ο Ναβουχοδονόσορ, αινώ και υψώνω και τιμώ τον Βασιλέα του ουρανού, του οποίου όλα τα έργα είναι αλήθεια, και οι οδοί Του κρίση· και εκείνους που περιπατούν με υπερηφάνεια είναι δυνατός να ταπεινώσει. Δανιήλ 4:34–37.
The expression “end of the days” represents the time of the end in 1798. Nebuchadnezzar was then established in his kingdom, which was no longer the history of the beasts of paganism and papalism. At that point, Nebuchadnezzar represented a fully converted man, and in so doing represented the earth beast of Bible prophecy that began to reign in 1798, and it began as a lamb, though it was destined to eventually speak as a dragon. He represents the earth beast that would reign for seventy symbolic years in fulfillment of Isaiah twenty-three, just as his literal kingdom reigned for seventy literal years. The symbolism is “air tight.”
Η έκφραση «τέλος των ημερών» αντιπροσωπεύει τον καιρό του τέλους το 1798. Τότε ο Ναβουχοδονόσορ εγκαθιδρύθηκε στο βασίλειό του, το οποίο δεν ήταν πλέον η ιστορία των θηρίων του παγανισμού και του παπισμού. Σε εκείνο το σημείο, ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσώπευε έναν πλήρως μεταστραμμένο άνθρωπο, και έτσι αντιπροσώπευε το θηρίο της γης της βιβλικής προφητείας, το οποίο άρχισε να βασιλεύει το 1798, και άρχισε ως αρνί, αν και ήταν προορισμένο τελικά να μιλήσει ως δράκων. Αντιπροσωπεύει το θηρίο της γης που θα βασίλευε επί εβδομήντα συμβολικά έτη σε εκπλήρωση του Ησαΐα είκοσι τρία, ακριβώς όπως το κυριολεκτικό του βασίλειο βασίλευσε επί εβδομήντα κυριολεκτικά έτη. Ο συμβολισμός είναι «απολύτως στεγανός».
Nebuchadnezzar represents a prophetic link between the three powers represented in Revelation chapters twelve and thirteen. There they are identified as the dragon, the sea beast and the earth beast. In Revelation sixteen they are identified as the three powers that lead the world to Armageddon. Nebuchadnezzar’s “seven times,” ties together all three of those beasts, for literal Babylon illustrates spiritual Babylon, and the same line of prophecy that is located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, for the two books bring each other to perfection.
Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει έναν προφητικό σύνδεσμο μεταξύ των τριών δυνάμεων που παριστάνονται στην Αποκάλυψη, κεφάλαια δώδεκα και δεκατρία. Εκεί προσδιορίζονται ως ο δράκων, το θηρίο της θαλάσσης και το θηρίο της γης. Στην Αποκάλυψη δεκαέξι προσδιορίζονται ως οι τρεις δυνάμεις που οδηγούν τον κόσμο στον Αρμαγεδδώνα. Οι «επτά καιροί» του Ναβουχοδονόσορ συνδέουν και τα τρία εκείνα θηρία, διότι η κυριολεκτική Βαβυλώνα απεικονίζει την πνευματική Βαβυλώνα, και η ίδια γραμμή προφητείας που βρίσκεται στο βιβλίο του Δανιήλ επαναλαμβάνεται στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, διότι τα δύο βιβλία αλληλοτελειοποιούνται.
Nebuchadnezzar represents 1798 as a prophetic link between the dragon, the beast and the false prophet. 1798 was “the time of the end” for the message of the first angel and the Millerite history. William Miller was led to place all of his prophetic structure upon his recognition of the dragon of paganism and the beast of Catholicism, but he did not see the United States as the earth beast and false prophet. He could see the history prior to “the time of the end” in 1798, but the future was yet future. At “the time of the end” in 1989, all three powers would then be recognized.
Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει το 1798 ως προφητικό συνδετικό κρίκο μεταξύ του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου. Το 1798 ήταν «ο καιρός του τέλους» για το μήνυμα του πρώτου αγγέλου και για τη Μιλλεριτική ιστορία. Ο William Miller οδηγήθηκε να στηρίξει ολόκληρη την προφητική του διάρθρωση στην αναγνώρισή του του δράκοντος του παγανισμού και του θηρίου του Καθολικισμού, αλλά δεν διέκρινε τις Ηνωμένες Πολιτείες ως το θηρίο της γης και τον ψευδοπροφήτη. Μπορούσε να διακρίνει την ιστορία πριν από «τον καιρό του τέλους» το 1798, αλλά το μέλλον ήταν ακόμη μέλλον. Κατά «τον καιρό του τέλους» το 1989, τότε θα αναγνωρίζονταν και οι τρεις δυνάμεις.
The unsealing of the prophetic recognition of the dragon and beast in 1798, is represented by the Ulai River of chapters seven, eight and nine. The unsealing of the prophetic recognition of the dragon, beast and false prophet in 1989, is represented by the Hiddekel River of chapters ten, eleven and twelve. Nebuchadnezzar represents the movement of the first angel that arrived in 1798, and he typifies Belshazzar who represents the movement of the third angel that arrived in 1989. For this reason, Nebuchadnezzar’s second dream, in chapter four, represents the message of the first angel.
Η αποκάλυψη της προφητικής αναγνώρισης του δράκοντος και του θηρίου το 1798 παριστάνεται από τον ποταμό Ουλάι των κεφαλαίων επτά, οκτώ και εννέα. Η αποκάλυψη της προφητικής αναγνώρισης του δράκοντος, του θηρίου και του ψευδοπροφήτου το 1989 παριστάνεται από τον ποταμό Χιδδέκελ των κεφαλαίων δέκα, ένδεκα και δώδεκα. Ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσωπεύει το κίνημα του πρώτου αγγέλου που έφθασε το 1798, και προτυπώνει τον Βαλτάσαρ, ο οποίος αντιπροσωπεύει το κίνημα του τρίτου αγγέλου που έφθασε το 1989. Για τον λόγο αυτό, το δεύτερο όνειρο του Ναβουχοδονόσορος, στο τέταρτο κεφάλαιο, αντιπροσωπεύει το μήνυμα του πρώτου αγγέλου.
Nebuchadnezzar’s “seven times” concluded at “the time of the end” in 1798, with the arrival of the warning message of judgment to come. At the “end of the days,” he is a converted man, thus representing the Republican horn of the earth beast, when it was lamblike. He simultaneously represents the Philadelphian Protestant horn of the earth beast.
Τα «επτά καιροί» του Ναβουχοδονόσορα ολοκληρώθηκαν «στον καιρό του τέλους» το 1798, με την άφιξη του προειδοποιητικού αγγέλματος της επικείμενης κρίσεως. «Στο τέλος των ημερών», είναι άνθρωπος μεταστραμμένος, και έτσι αντιπροσωπεύει το Ρεπουμπλικανικό κέρας του θηρίου της γης, όταν αυτό ήταν αρνίσιο. Ταυτοχρόνως αντιπροσωπεύει το Φιλαδελφικό Προτεσταντικό κέρας του θηρίου της γης.
As the first king of Babylon, he typifies Belshazzar the last king of Babylon. His judgment was typified by the judgment of Nimrod, and in turn typified the judgment of Belshazzar. His judgment represented the opening of the investigative judgment on October 22, 1844.
Ως ο πρώτος βασιλιάς της Βαβυλώνος, προτυπώνει τον Βαλτάσαρ, τον τελευταίο βασιλιά της Βαβυλώνος. Η κρίση του προτυπώθηκε από την κρίση του Νεβρώδ, και με τη σειρά της προτύπωσε την κρίση του Βαλτάσαρ. Η κρίση του αντιπροσώπευε την έναρξη της ερευνητικής κρίσεως στις 22 Οκτωβρίου 1844.
Nebuchadnezzar the king, unto all people, nations, and languages, that dwell in all the earth; Peace be multiplied unto you. I thought it good to show the signs and wonders that the high God hath wrought toward me. How great are his signs! and how mighty are his wonders! his kingdom is an everlasting kingdom, and his dominion is from generation to generation. I Nebuchadnezzar was at rest in mine house, and flourishing in my palace: I saw a dream which made me afraid, and the thoughts upon my bed and the visions of my head troubled me. Daniel 4:1–5.
Ναβουχοδονόσορ ο βασιλεύς, προς πάντας τους λαούς, τα έθνη και τας γλώσσας, τους κατοικούντας εν πάση τη γη· Ειρήνη ας πληθυνθή εις εσάς. Ενόμισα καλόν να φανερώσω τα σημεία και τα θαυμάσια τα οποία ο ύψιστος Θεός έκαμε προς εμέ. Πόσον μεγάλα είναι τα σημεία αυτού! και πόσον ισχυρά τα θαυμάσια αυτού! η βασιλεία αυτού είναι βασιλεία αιώνιος, και η εξουσία αυτού από γενεάς εις γενεάν. Εγώ ο Ναβουχοδονόσορ ήμην εν αναπαύσει εν τω οίκω μου, και ευημερών εν τω παλατίω μου· είδον ενύπνιον, το οποίον με εφόβισε, και οι διαλογισμοί επί της κλίνης μου και τα οράματα της κεφαλής μου με ετάραξαν. Δανιήλ 4:1–5.
The dream made Nebuchadnezzar afraid, and the symbolism of the dream represents the everlasting gospel of the first angel, which commands men to “fear God.”
Το όνειρο έκανε τον Ναβουχοδονόσορα να φοβηθεί, και ο συμβολισμός του ονείρου αντιπροσωπεύει το αιώνιο ευαγγέλιο του πρώτου αγγέλου, το οποίο προστάζει τους ανθρώπους να «φοβηθούν τον Θεό».
And I saw another angel fly in the midst of heaven, having the everlasting gospel to preach unto them that dwell on the earth, and to every nation, and kindred, and tongue, and people, Saying with a loud voice, Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come: and worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters. Revelation 14:6, 7.
Και είδον άλλον άγγελον να πετά στο μέσον του ουρανού, έχοντα το αιώνιον ευαγγέλιον, διά να κηρύξη εις τους κατοικούντας επί της γης, και εις παν έθνος και φυλήν και γλώσσαν και λαόν, λέγοντα μετά φωνής μεγάλης· Φοβήθητε τον Θεόν και δώσατε δόξαν εις αυτόν· διότι ήλθεν η ώρα της κρίσεως αυτού· και προσκυνήσατε τον ποιήσαντα τον ουρανόν και την γην και την θάλασσαν και τας πηγάς των υδάτων. Αποκάλυψις 14:6, 7.
The everlasting gospel is a three-step message, the first step, as represented in the first angel, is to fear God, the second step is to give him glory and the third is represented by the hour of his judgment. “Glory” represents character, and the second “go to” in the story of Nimrod’s rebellion is where the character of the city and the tower was investigated. It was an investigative judgment. The combination of church and state is the image of the beast, and Nimrod’s second step was in manifesting the image of the beast, but the second step of the everlasting gospel produces a glorification of God’s character, not Nimrod’s.
Το αιώνιο ευαγγέλιο είναι ένα τριπλό μήνυμα· το πρώτο βήμα, όπως παριστάνεται στον πρώτο άγγελο, είναι να φοβηθούμε τον Θεό· το δεύτερο βήμα είναι να δώσουμε σ’ Αυτόν δόξα· και το τρίτο παριστάνεται από την ώρα της κρίσεώς Του. Η «δόξα» αντιπροσωπεύει τον χαρακτήρα, και το δεύτερο «ας κατεβούμε» στην ιστορία της ανταρσίας του Νεβρώδ είναι το σημείο όπου ερευνήθηκε ο χαρακτήρας της πόλεως και του πύργου. Ήταν μία ανακριτική κρίση. Ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους είναι η εικόνα του θηρίου, και το δεύτερο βήμα του Νεβρώδ συνίστατο στην εκδήλωση της εικόνας του θηρίου, αλλά το δεύτερο βήμα του αιωνίου ευαγγελίου παράγει δοξασμό του χαρακτήρα του Θεού, όχι του Νεβρώδ.
Nebuchadnezzar’s fear is a symbol of the first test, just as was Daniel’s choice to not eat Babylon’s diet, for Daniel feared God. The first angel arrived in history in 1798, and was thereafter empowered on August 11, 1840. Nebuchadnezzar’s dream locates the arrival of the first message at the time of the end in 1798.
Ο φόβος του Ναβουχοδονόσορα αποτελεί σύμβολο της πρώτης δοκιμασίας, όπως και η επιλογή του Δανιήλ να μη φάγει από τη δίαιτα της Βαβυλώνος, διότι ο Δανιήλ εφοβείτο τον Θεό. Ο πρώτος άγγελος εμφανίσθηκε στην ιστορία το 1798 και κατόπιν ενδυναμώθηκε στις 11 Αυγούστου 1840. Το όνειρο του Ναβουχοδονόσορα τοποθετεί την άφιξη του πρώτου μηνύματος στον καιρό του τέλους, το 1798.
I saw a dream which made me afraid, and the thoughts upon my bed and the visions of my head troubled me. Therefore made I a decree to bring in all the wise men of Babylon before me, that they might make known unto me the interpretation of the dream. Then came in the magicians, the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers: and I told the dream before them; but they did not make known unto me the interpretation thereof. But at the last Daniel came in before me, whose name was Belteshazzar, according to the name of my god, and in whom is the spirit of the holy gods: and before him I told the dream, saying, O Belteshazzar, master of the magicians, because I know that the spirit of the holy gods is in thee, and no secret troubleth thee, tell me the visions of my dream that I have seen, and the interpretation thereof. Daniel 4:5–9.
Εγώ είδα ένα όνειρο, το οποίο με φόβισε, και οι διαλογισμοί επάνω στην κλίνη μου και τα οράματα της κεφαλής μου με τάραξαν. Γι’ αυτό εξέδωσα διάταγμα να φέρουν ενώπιόν μου όλους τους σοφούς της Βαβυλώνας, ώστε να μου γνωρίσουν την ερμηνεία του ονείρου. Τότε εισήλθαν οι μάγοι, οι αστρολόγοι, οι Χαλδαίοι και οι μάντεις· και διηγήθηκα το όνειρο ενώπιόν τους· αλλά δεν μου γνωστοποίησαν την ερμηνεία του. Αλλά τελευταίος εισήλθε ενώπιόν μου ο Δανιήλ, του οποίου το όνομα είναι Βαλτασάσαρ, σύμφωνα με το όνομα του θεού μου, και στον οποίο είναι το πνεύμα των αγίων θεών· και ενώπιόν του είπα το όνειρο, λέγοντας: Ω Βαλτασάσαρ, άρχοντα των μάγων, επειδή γνωρίζω ότι το πνεύμα των αγίων θεών είναι μέσα σου, και κανένα μυστικό δεν σε δυσκολεύει, πες μου τα οράματα του ονείρου μου που είδα, και την ερμηνεία του. Δανιήλ 4:5–9.
The arrival of the first message at the time of the end in 1798, that is represented by Nebuchadnezzar’s fear, marks the point when the book of Daniel was to be unsealed.
Η άφιξη του πρώτου αγγέλματος στον καιρό του τέλους το 1798, η οποία παριστάνεται από τον φόβο του Ναβουχοδονόσορα, σηματοδοτεί το σημείο κατά το οποίο το βιβλίο του Δανιήλ επρόκειτο να αποσφραγισθεί.
But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. … And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:4, 9, 10.
Σὺ δέ, ὦ Δανιήλ, κλείσον τοὺς λόγους καὶ σφράγισον τὸ βιβλίον ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ τέλους· πολλοὶ θέλουσι περιτρέχει ἐνθάδε κἀκεῖσε, καὶ ἡ γνώσις θέλει πληθυνθῆ. … Καὶ εἶπεν, Ὕπαγε, Δανιήλ· διότι οἱ λόγοι εἶναι κεκλεισμένοι καὶ ἐσφραγισμένοι ἕως τοῦ καιροῦ τοῦ τέλους. Πολλοὶ θέλουσι καθαρισθῆ καὶ λευκανθῆ καὶ δοκιμασθῆ· οἱ δὲ ἀσεβεῖς θέλουσι πράξει ἀσεβῶς, καὶ οὐδεὶς τῶν ἀσεβῶν θέλει νοήσει· οἱ δὲ συνετοὶ θέλουσι νοήσει. Δανιήλ 12:4, 9, 10.
When the book of Daniel was unsealed at “the time of the end”, men were called to come and investigate the increase of knowledge, and that call eventually produced two classes of worshippers. One class could not understand and the other class could. The wise men of Babylon, represented as “the magicians, the astrologers, the Chaldeans, and the soothsayers” could not understand, but Daniel understood. The Babylonian “wise men” could not understand, and therefore represent the wicked. Daniel represented the wise.
Όταν το βιβλίο του Δανιήλ αποσφραγίσθηκε κατά «τον καιρό του τέλους», οι άνθρωποι εκλήθησαν να έλθουν και να ερευνήσουν την αύξηση της γνώσεως, και εκείνη η κλήση παρήγαγε τελικώς δύο τάξεις προσκυνητών. Η μία τάξη δεν μπορούσε να κατανοήσει, ενώ η άλλη μπορούσε. Οι σοφοί άνδρες της Βαβυλώνος, οι οποίοι παριστάνονται ως «οι μάγοι, οι αστρολόγοι, οι Χαλδαίοι και οι μάντεις», δεν μπορούσαν να κατανοήσουν, αλλά ο Δανιήλ κατενόησε. Οι Βαβυλώνιοι «σοφοί άνδρες» δεν μπορούσαν να κατανοήσουν, και επομένως αντιπροσωπεύουν τους ασεβείς. Ο Δανιήλ αντιπροσώπευε τους σοφούς.
We will continue Daniel chapter four in the next article.
Θα συνεχίσουμε το τέταρτο κεφάλαιο του Δανιήλ στο επόμενο άρθρο.
“Those who are unfaithful to the work of God are lacking in principle; their motives are not of a character to lead them to choose the right under all circumstances. The servants of God are to feel at all times that they are under the eye of their employer. He who watched the sacrilegious feast of Belshazzar is present in all our institutions, in the counting-room of the merchant, in the private workshop; and the bloodless hand is as surely recording your neglect as it recorded the awful judgment of the blasphemous king. Belshazzar’s condemnation was written in words of fire, ‘Thou art weighed in the balances, and art found wanting’; and if you fail to fulfill your God-given obligations your condemnation will be the same.” Messages to Young People, 229.
«Εκείνοι που είναι άπιστοι στο έργο του Θεού στερούνται αρχών· τα κίνητρά τους δεν είναι τέτοιας ποιότητας ώστε να τους οδηγούν να εκλέγουν το ορθό υπό πάσας τας περιστάσεις. Οι υπηρέτες του Θεού οφείλουν να αισθάνονται πάντοτε ότι βρίσκονται υπό το βλέμμα του Κυρίου τους. Εκείνος που παρακολούθησε το ιερόσυλο συμπόσιο του Βαλτάσαρ είναι παρών σε όλα τα ιδρύματά μας, στο λογιστήριο του εμπόρου, στο ιδιωτικό εργαστήριο· και η αναίμακτη χείρ καταγράφει εξίσου βεβαίως την αμέλειά σας, όπως κατέγραψε τη φοβερή κρίση του βλάσφημου βασιλέως. Η καταδίκη του Βαλτάσαρ εγράφη με λόγους πυρός, “Εζυγίσθης εν ταις πλάστιγξι, και ευρέθης ελλιπής”· και αν παραλείψετε να εκπληρώσετε τις υποχρεώσεις που σας έδωσε ο Θεός, η καταδίκη σας θα είναι η αυτή.» Messages to Young People, 229.