We are considering the prophetic application of William Miller’s dream in the last days, which is where all prophecies find their perfect fulfillment. Miller’s dream identifies the discovery, establishment, rejection, burying and restoration of the foundational truths of Adventism that were assembled through the ministry of Miller. Those foundational truths represented the truths that were unsealed in 1798. Those truths are represented by the vision of the Ulai River. Miller’s dream, as recorded in the book Early Writings, was his second dream, and the dream had been typified by Nebuchadnezzar’s second dream, just as Miller himself had been typified by Nebuchadnezzar.
Εξετάζουμε την προφητική εφαρμογή του ονείρου του Γουίλλιαμ Μίλλερ στις έσχατες ημέρες, όπου όλες οι προφητείες βρίσκουν την τέλεια εκπλήρωσή τους. Το όνειρο του Μίλλερ προσδιορίζει την ανακάλυψη, την εγκαθίδρυση, την απόρριψη, την ταφή και την αποκατάσταση των θεμελιωδών αληθειών του Αντβεντισμού, οι οποίες συναρμολογήθηκαν μέσω της διακονίας του Μίλλερ. Εκείνες οι θεμελιώδεις αλήθειες αντιπροσώπευαν τις αλήθειες που αποσφραγίσθηκαν το 1798. Οι αλήθειες αυτές παριστάνονται από το όραμα του ποταμού Ουλαΐ. Το όνειρο του Μίλλερ, όπως καταγράφεται στο βιβλίο Early Writings, ήταν το δεύτερο όνειρό του, και το όνειρο αυτό είχε προτυπωθεί από το δεύτερο όνειρο του Ναβουχοδονόσορα, όπως ακριβώς και ο ίδιος ο Μίλλερ είχε προτυπωθεί από τον Ναβουχοδονόσορα.
Previous articles have demonstrated how the conclusion of Nebuchadnezzar’s life of “seven times” living with the heart of a beast, ended symbolically in 1798. His kingdom was then restored, and for the first time, Nebuchadnezzar represented a fully converted man. In terms of the “time of the end,” in 1798, he represented the “wise.” We have also identified that as the first king of Babylon, Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” typified the judgment of Belshazzar’s twenty-five hundred and twenty (mene, mene, tekel, upharsin), who was the last king of Babylon.
Προηγούμενα άρθρα έχουν καταδείξει πώς η λήξη της ζωής του Ναβουχοδονόσορος, κατά την οποία έζησε «επτά καιρούς» με καρδιά θηρίου, ολοκληρώθηκε συμβολικά το 1798. Τότε η βασιλεία του αποκαταστάθηκε, και για πρώτη φορά ο Ναβουχοδονόσορ αντιπροσώπευε έναν πλήρως μεταστραμμένο άνθρωπο. Ως προς τον «καιρό του τέλους», το 1798, αντιπροσώπευε τους «σοφούς». Έχουμε επίσης διαπιστώσει ότι, ως ο πρώτος βασιλιάς της Βαβυλώνας, η κρίση των «επτά καιρών» του Ναβουχοδονόσορος προεικόνιζε την κρίση του Βαλτάσαρ των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι (mene, mene, tekel, upharsin), ο οποίος ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Βαβυλώνας.
“To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, … to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.
«Προς τον τελευταίο άρχοντα της Βαβυλώνας, όπως κατά τύπον προς τον πρώτο της, είχε έλθει η απόφαση του θείου Εγρήγορου: “Βασιλεῦ, … πρὸς σὲ λέγεται· Ἡ βασιλεία ἀφῃρέθη ἀπὸ σοῦ.” Δανιήλ 4:31.» Προφήτες και Βασιλεῖς, 533.
Sister White identified Belshazzar in his hour of judgment as the “foolish king.” In the conclusion of Nebuchadnezzar’s hour of judgment, he represents the “wise king,” for he was benefitted by the judgment of “seven times,” and Belshazzar, though he knew the history, refused to be benefitted.
Η αδελφή Γουάιτ προσδιόρισε τον Βαλτάσαρ, κατά την ώρα της κρίσεώς του, ως τον «άφρονα βασιλέα». Στο τέλος της ώρας της κρίσεως του Ναβουχοδονόσορ, αυτός αντιπροσωπεύει τον «σοφό βασιλέα», διότι ωφελήθηκε από την κρίση των «επτά καιρών», ενώ ο Βαλτάσαρ, μολονότι γνώριζε την ιστορία, αρνήθηκε να ωφεληθεί.
“But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.
«Αλλά η αγάπη του Βαλτάσαρ για τη διασκέδαση και την αυτοδοξασία εξάλειψε τα διδάγματα τα οποία δεν έπρεπε ποτέ να είχε λησμονήσει· και διέπραξε αμαρτίες παρόμοιες με εκείνες που επέφεραν ιδιαίτερα κρίματα στον Ναβουχοδονόσορ. Κατασπατάλησε τις ευκαιρίες που του είχαν ευγενώς παραχωρηθεί, παραμελώντας να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που βρίσκονταν στη διάθεσή του για να γνωρίσει την αλήθεια. “Τι πρέπει να κάμω διά να σωθώ;” ήταν ένα ερώτημα το οποίο ο μεγάλος αλλά άφρων βασιλιάς προσπέρασε με αδιαφορία». Bible Echo, 25 Απριλίου, 1898.
Nebuchadnezzar is a symbol of “the wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end.
Ο Ναβουχοδονόσορ αποτελεί σύμβολο των «σοφών» το 1798, οι οποίοι κατανοούν την αύξηση της γνώσης κατά τον καιρό του τέλους.
“The proud boast had scarcely left his lips, when a voice from Heaven told him that God’s appointed time of judgment had come. In a moment his reason was taken away, and he became as a beast. For seven years he was thus degraded. At the end of this time his reason was restored to him, and then looking up in humility to the great God of Heaven, he recognized the divine hand in this chastisement, and was again restored to his throne.
«Το υπερήφανο καύχημα μόλις είχε εξέλθει από τα χείλη του, όταν φωνή από τον Ουρανό τού ανήγγειλε ότι είχε έλθει ο από τον Θεό ορισμένος καιρός της κρίσεως. Σε μια στιγμή ο νους του αφαιρέθηκε, και έγινε ως θηρίο. Επί επτά έτη έμεινε έτσι εξευτελισμένος. Στο τέλος αυτού του χρόνου ο νους του αποκαταστάθηκε, και τότε, υψώνοντας με ταπείνωση το βλέμμα του προς τον μέγαν Θεόν του Ουρανού, αναγνώρισε τη θεία χείρα σε αυτήν την παίδευση και αποκαταστάθηκε πάλι στον θρόνο του.»
“In a public proclamation, King Nebuchadnezzar acknowledged his guilt, and the great mercy of God in his restoration. This was the last act of his life as recorded in Sacred History.” Review and Herald, February 1, 1881.
«Σε μία δημόσια διακήρυξη, ο βασιλιάς Ναβουχοδονόσορ αναγνώρισε την ενοχή του και το μέγα έλεος του Θεού κατά την αποκατάστασή του. Αυτή ήταν η τελευταία πράξη της ζωής του, όπως καταγράφεται στην Ιερά Ιστορία.» Review and Herald, 1 Φεβρουαρίου, 1881.
At the end of Nebuchadnezzar’s “seven times,” he made a public proclamation, which included a public confession. Miller, as Nebuchadnezzar, symbolizes the “wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end. They both had two dreams, and both of their respective second dreams symbolically identify the “seven times.” The “seven times” has been shown in previous articles to mark a transition point.
Στο τέλος των «επτά καιρών» του Ναβουχοδονόσορ, εξέδωσε δημόσια διακήρυξη, η οποία περιλάμβανε και δημόσια ομολογία. Ο Μίλλερ, ως Ναβουχοδονόσορ, συμβολίζει τους «σοφούς» το 1798, οι οποίοι κατανοούν την αύξηση της γνώσεως στον καιρό του τέλους. Αμφότεροι είδαν δύο όνειρα, και αμφότερα τα αντίστοιχα δεύτερα όνειρά τους ταυτοποιούν συμβολικά τους «επτά καιρούς». Οι «επτά καιροί» έχουν καταδειχθεί σε προηγούμενα άρθρα ότι σηματοδοτούν ένα σημείο μεταβάσεως.
In 1798, Nebuchadnezzar marks a transition from his proud condition, to the condition of the wise. It included his public confession. 1798, was also the transition point between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. It also marked the arrival of the first angel, thus marking a new dispensation, for the warning of the coming judgment could not take place until the fifth kingdom of Bible prophecy had received its deadly wound.
Το 1798, ο Ναβουχοδονόσορ σηματοδοτεί μια μετάβαση από την υπερήφανη κατάστασή του στην κατάσταση των σοφών. Αυτή περιλάμβανε και τη δημόσια ομολογία του. Το 1798 ήταν επίσης το σημείο μετάβασης μεταξύ του πέμπτου και του έκτου βασιλείου της βιβλικής προφητείας. Σηματοδότησε ακόμη την άφιξη του πρώτου αγγέλου, επισημαίνοντας έτσι μια νέα θεία οικονομία, διότι η προειδοποίηση της επερχόμενης κρίσεως δεν μπορούσε να λάβει χώρα έως ότου το πέμπτο βασίλειο της βιβλικής προφητείας είχε λάβει τη θανάσιμη πληγή του.
“The message itself sheds light as to the time when this movement is to take place. It is declared to be a part of the ‘everlasting gospel;’ and it announces the opening of the judgment. The message of salvation has been preached in all ages; but this message is a part of the gospel which could be proclaimed only in the last days, for only then would it be true that the hour of judgment had come. The prophecies present a succession of events leading down to the opening of the judgment. This is especially true of the book of Daniel. But that part of his prophecy which related to the last days, Daniel was bidden to close up and seal ‘to the time of the end.’ Not till we reach this time could a message concerning the judgment be proclaimed, based on the fulfillment of these prophecies. But at the time of the end, says the prophet, ‘many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4.
«Αυτό καθαυτό το μήνυμα ρίχνει φως ως προς τον χρόνο κατά τον οποίο πρόκειται να λάβει χώρα αυτή η κίνηση. Δηλώνεται ότι αποτελεί μέρος του “αιωνίου ευαγγελίου”· και αναγγέλλει την έναρξη της κρίσεως. Το μήνυμα της σωτηρίας έχει κηρυχθεί σε όλους τους αιώνες· αλλά τούτο το μήνυμα είναι μέρος του ευαγγελίου που θα μπορούσε να κηρυχθεί μόνο κατά τις έσχατες ημέρες, διότι μόνον τότε θα ήταν αληθές ότι είχε έλθει η ώρα της κρίσεως. Οι προφητείες παρουσιάζουν μια διαδοχή γεγονότων που οδηγεί έως την έναρξη της κρίσεως. Αυτό ισχύει ιδιαιτέρως για το βιβλίο του Δανιήλ. Αλλά εκείνο το μέρος της προφητείας του που αφορούσε τις έσχατες ημέρες, ο Δανιήλ προστάχθηκε να το κλείσει και να το σφραγίσει “έως του καιρού του τέλους”. Μόνον όταν φθάσουμε σε αυτόν τον καιρό θα μπορούσε να κηρυχθεί ένα μήνυμα περί της κρίσεως, βασισμένο στην εκπλήρωση αυτών των προφητειών. Αλλά κατά τον καιρό του τέλους, λέγει ο προφήτης, “πολλοί θέλουσι περιτρέξει, και η γνώσις θέλει πληθυνθή”. Δανιήλ 12:4.»
“The apostle Paul warned the church not to look for the coming of Christ in his day. ‘That day shall not come,’ he says, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed.’ 2 Thessalonians 2:3. Not till after the great apostasy, and the long period of the reign of the ‘man of sin,’ can we look for the advent of our Lord. The ‘man of sin,’ which is also styled ‘the mystery of iniquity,’ ‘the son of perdition,’ and ‘that wicked,’ represents the papacy, which, as foretold in prophecy, was to maintain its supremacy for 1260 years. This period ended in 1798. The coming of Christ could not take place before that time. Paul covers with his caution the whole of the Christian dispensation down to the year 1798. It is this side of that time that the message of Christ’s second coming is to be proclaimed.
«Ο απόστολος Παύλος προειδοποίησε την εκκλησία να μη προσδοκά την έλευση του Χριστού στις ημέρες του. “Εκείνη η ημέρα δεν θέλει ελθεί”, λέγει, “εάν δεν έλθη πρώτον η αποστασία, και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας”. 2 Θεσσαλονικείς 2:3. Μόνον μετά τη μεγάλη αποστασία και τη μακρά περίοδο της κυριαρχίας του “ανθρώπου της αμαρτίας” μπορούμε να προσδοκούμε την παρουσία του Κυρίου μας. Ο “άνθρωπος της αμαρτίας”, ο οποίος ονομάζεται επίσης “το μυστήριον της ανομίας”, “ο υιός της απωλείας” και “ο άνομος”, αντιπροσωπεύει τον παπισμό, ο οποίος, όπως είχε προειπωθεί στην προφητεία, επρόκειτο να διατηρήσει την υπεροχή του επί 1260 έτη. Η περίοδος αυτή έληξε το 1798. Η έλευση του Χριστού δεν μπορούσε να λάβει χώρα πριν από εκείνον τον καιρό. Ο Παύλος εκτείνει την προειδοποίησή του σε ολόκληρη τη χριστιανική οικονομία έως το έτος 1798. Από το σημείο εκείνο και εφεξής πρέπει να κηρύττεται το μήνυμα της δευτέρας έλευσης του Χριστού.»
“No such message has ever been given in past ages. Paul, as we have seen, did not preach it; he pointed his brethren into the then far-distant future for the coming of the Lord. The Reformers did not proclaim it. Martin Luther placed the judgment about three hundred years in the future from his day. But since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.
«Κανένα τέτοιο μήνυμα δεν δόθηκε ποτέ κατά τους περασμένους αιώνες. Ο Παύλος, όπως είδαμε, δεν το κήρυξε· υπέδειξε στους αδελφούς του την τότε ακόμη πολύ μακρινή μέλλουσα εποχή για την έλευση του Κυρίου. Οι Μεταρρυθμιστές δεν το διακήρυξαν. Ο Μαρτίνος Λούθηρος τοποθέτησε την κρίση περίπου τριακόσια χρόνια στο μέλλον από την εποχή του. Αλλά από το 1798 το βιβλίο του Δανιήλ έχει αποσφραγισθεί, η γνώση των προφητειών έχει αυξηθεί, και πολλοί έχουν διακηρύξει το επίσημο μήνυμα της εγγύς κρίσεως.» The Great Controversy, 356.
In 1798, a new dispensation of the work of salvation arrived, and that new dispensation gave a warning of another dispensation that would begin in 1844. At that change of dispensation, a door would be closed, and a door opened.
Το 1798 έφθασε νέα οικονομία του έργου της σωτηρίας, και αυτή η νέα οικονομία έδωσε προειδοποίηση για μια άλλη οικονομία που θα άρχιζε το 1844. Κατά την αλλαγή εκείνη της οικονομίας, μία θύρα θα έκλεινε και μία θύρα θα ανοιγόταν.
And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.
Και προς τον άγγελο της εκκλησίας εν Φιλαδελφείᾳ γράψον· Ταύτα λέγει ο άγιος, ο αληθινός, ο έχων την κλείδα του Δαβίδ, ο ανοίγων, και ουδείς κλείει· και κλείων, και ουδείς ανοίγει· Εξεύρω τα έργα σου· ιδού, έθεσα ενώπιόν σου θύραν ανεωγμένην, και ουδείς δύναται να κλείση αυτήν· διότι έχεις μικράν δύναμιν, και ετήρησας τον λόγον μου, και δεν ηρνήθης το όνομά μου. Αποκάλυψις 3:7, 8.
The opening of a door marks a new dispensation. There was a dispensational change of kingdoms and of message in 1798, at the end of the first indignation, that was accomplished from 723 BC through to 1798. There was also a dispensational change in 1844, at the end of the last indignation, that was accomplished from 677 BC through to 1844. In 1798, the dispensation of the first angel’s message, which warned of the approaching judgment, had arrived. Both Nebuchadnezzar and Miller are represented as the “wise,” at the “time of the end,” when “the door” was opened to the internal dispensation of the first angel’s message and to the external dispensation change from the sea beast unto the earth beast. The dispensation of the message of the first angel was fulfilled when the door into the Most Holy Place was opened on October 22, 1844, and the dispensation of the third angel, and the investigative judgment arrived.
Το άνοιγμα μιας θύρας σηματοδοτεί μια νέα οικονομία. Έλαβε χώρα μια οἰκονομική μεταβολή βασιλειών και μηνύματος το 1798, στο τέλος της πρώτης αγανακτήσεως, η οποία συντελέσθηκε από το 723 π.Χ. έως το 1798. Έλαβε επίσης χώρα μια οἰκονομική μεταβολή το 1844, στο τέλος της τελευταίας αγανακτήσεως, η οποία συντελέσθηκε από το 677 π.Χ. έως το 1844. Το 1798 είχε φθάσει η οικονομία του μηνύματος του πρώτου αγγέλου, το οποίο προειδοποιούσε για την επικείμενη κρίση. Τόσο ο Ναβουχοδονόσορ όσο και ο Μίλλερ παριστάνονται ως οι «σοφοί», στον «καιρό του τέλους», όταν «η θύρα» ανοίχθηκε προς την εσωτερική οικονομία του μηνύματος του πρώτου αγγέλου και προς την εξωτερική οἰκονομική μεταβολή από το θηρίο της θαλάσσης στο θηρίο της γης. Η οικονομία του μηνύματος του πρώτου αγγέλου εκπληρώθηκε όταν άνοιξε η θύρα προς τα Άγια των Αγίων στις 22 Οκτωβρίου 1844, και τότε έφθασαν η οικονομία του τρίτου αγγέλου και η ανακριτική κρίση.
Miller’s second dream begins when a door was opened in 1798, and it ends when a door was opened in the transitional period of the “two witnesses” who are brought back to life in order to proclaim the message of the Midnight Cry. Prophetically both Nebuchadnezzar and Miller represented the transition from the kingdom of the sea beast unto the kingdom of the earth beast in 1798. They both represent the announcement of the approach and the arrival of the investigative judgment in 1844. 1798, and 1844, represent the conclusion of the first and last “indignations” of God against His people that was accomplished over the period of “seven times,” as set forth in Leviticus twenty-six. The forty-six years from 1798, unto 1844, represent the erection of the spiritual temple which the messenger of the covenant suddenly came to on October 22, 1844, as Christ transitioned from the Holy Place unto the Most Holy Place.
Το δεύτερο όνειρο του Μίλλερ αρχίζει όταν ανοίχθηκε μία θύρα το 1798, και τελειώνει όταν ανοίχθηκε μία θύρα κατά τη μεταβατική περίοδο των «δύο μαρτύρων», οι οποίοι επανέρχονται στη ζωή προκειμένου να διακηρύξουν το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Προφητικώς, τόσο ο Ναβουχοδονόσορ όσο και ο Μίλλερ αντιπροσώπευαν τη μετάβαση από τη βασιλεία του θηρίου της θαλάσσης στη βασιλεία του θηρίου της γης το 1798. Αμφότεροι αντιπροσωπεύουν την αναγγελία της προσέγγισης και της έλευσης της ανακριτικής κρίσεως το 1844. Το 1798 και το 1844 αντιπροσωπεύουν την ολοκλήρωση των πρώτης και τελευταίας «αγανακτήσεων» του Θεού εναντίον του λαού Του, η οποία επιτελέσθηκε κατά την περίοδο των «επτά καιρών», όπως εκτίθεται στο Λευιτικόν είκοσι έξι. Τα σαράντα έξι έτη από το 1798 έως το 1844 αντιπροσωπεύουν την ανέγερση του πνευματικού ναού, στον οποίο ο αγγελιαφόρος της διαθήκης εισήλθε αιφνιδίως στις 22 Οκτωβρίου 1844, όταν ο Χριστός μετέβη από τα Άγια στα Άγια των Αγίων.
1798, and 1844, identify transitions (more than one), that are marked by the “seven times.” The transition of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism in 1856, was also marked by an increase of knowledge of the “seven times,” that was thereafter rejected in 1863. In 1798, there had been an increase of knowledge from the book of Daniel, which included the same “seven times,” of Leviticus twenty-six, that was to be rejected at the end of Millerite Philadelphian Adventism.
Το 1798 και το 1844 προσδιορίζουν μεταβάσεις (περισσότερες από μία), οι οποίες επισημαίνονται από τους «επτά καιρούς». Η μετάβαση του Μιλλεριτικού Φιλαδελφικού Αντβεντισμού στον Μιλλεριτικό Λαοδικειακό Αντβεντισμό το 1856 επισημάνθηκε επίσης από μία αύξηση της γνώσεως περί των «επτά καιρών», η οποία κατόπιν απορρίφθηκε το 1863. Το 1798 είχε υπάρξει μία αύξηση της γνώσεως από το βιβλίο του Δανιήλ, η οποία περιελάμβανε τους ίδιους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι, που επρόκειτο να απορριφθούν στο τέλος του Μιλλεριτικού Φιλαδελφικού Αντβεντισμού.
The transition of the movement of the first angel from Philadelphia unto Laodicea was represented by the seven years from 1856 to 1863. The Laodicean message arrived in 1856, and for seven years, the new light of the “seven times” that had been unsealed produced a three-step testing process that was failed by Adventism in 1863. Seven years were given for the light of the “seven times,” to either be received or rejected. The transition of the movement of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism, typifies the reversal of the sequence at the end, the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.
Η μετάβαση της κινήσεως του πρώτου αγγέλου από τη Φιλαδέλφεια στη Λαοδίκεια παριστάνετο από τα επτά έτη, από το 1856 έως το 1863. Το μήνυμα της Λαοδίκειας έφθασε το 1856, και επί επτά έτη, το νέο φως των «επτά καιρών», το οποίο είχε αποσφραγισθεί, παρήγαγε μία δοκιμαστική διαδικασία τριών σταδίων, στην οποία ο Αντβεντισμός απέτυχε το 1863. Εδόθησαν επτά έτη για το φως των «επτά καιρών», είτε να γίνει δεκτό είτε να απορριφθεί. Η μετάβαση της κινήσεως του μιλλεριτικού Φιλαδελφειανού Αντβεντισμού στον μιλλεριτικό Λαοδικειανό Αντβεντισμό προτυπώνει την αντιστροφή της ακολουθίας στο τέλος, τη μετάβαση της λαοδικειανής κινήσεως του τρίτου αγγέλου στη φιλαδελφειανή κίνηση του τρίτου αγγέλου.
The sixty-five-year prophecy of Isaiah, marks the beginning of the first and the last indignation of God against the northern and then the southern kingdoms of Israel.
Η εξηνταπενταετής προφητεία του Ησαΐα σηματοδοτεί την αρχή της πρώτης και της τελευταίας αγανακτήσεως του Θεού εναντίον του βόρειου και κατόπιν του νότιου βασιλείου του Ισραήλ.
For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. Isaiah 7:8.
Διότι κεφαλή της Συρίας είναι η Δαμασκός, και κεφαλή της Δαμασκού είναι ο Ρεσίν· και μέσα σε εξήντα πέντε έτη ο Εφραΐμ θα συντριβεί, ώστε να μην είναι πλέον λαός. Ησαΐας 7:8.
Isaiah’s prophecy of sixty-five years was given in 742 BC, and within sixty-five years the northern kingdom would be gone. Nineteen years after 742 BC, in 723 BC, the northern kingdom was carried into slavery by Assyria. At the conclusion of the sixty-five years the southern kingdom’s indignation began in 677 BC, when Manasseh was taken captive by the Babylonians. The sixty-five years therefore represent a nineteen-year period to the first captivity of the northern kingdom, then another forty-six years until the captivity of Manasseh.
Η προφητεία του Ησαΐα περί εξήντα πέντε ετών δόθηκε το 742 π.Χ., και μέσα σε εξήντα πέντε έτη το βόρειο βασίλειο θα είχε εκλείψει. Δεκαεννέα έτη μετά το 742 π.Χ., το 723 π.Χ., το βόρειο βασίλειο οδηγήθηκε σε αιχμαλωσία από την Ασσυρία. Κατά τη λήξη των εξήντα πέντε ετών άρχισε η αγανάκτηση του νοτίου βασιλείου, το 677 π.Χ., όταν ο Μανασσής αιχμαλωτίστηκε από τους Βαβυλωνίους. Τα εξήντα πέντε έτη, επομένως, αντιπροσωπεύουν μία περίοδο δεκαεννέα ετών έως την πρώτη αιχμαλωσία του βορείου βασιλείου, και κατόπιν άλλα σαράντα έξι έτη έως την αιχμαλωσία του Μανασσή.
Those prophecies reached their respective fulfillments in 1798, 1844 and 1863. In 1798, an internal transition of the message of salvation occurred with the arrival of the first angel, and an external transition of the kingdoms of Bible prophecy also occurred. In 1844, an internal transition of the message of salvation occurred as the door was closed to the Holy Place and the investigative judgment began with the arrival of the third angel. In 1863, an external change occurred as both horns of the earth beast divided into two classes.
Αυτές οι προφητείες έφθασαν στις αντίστοιχες εκπληρώσεις τους το 1798, το 1844 και το 1863. Το 1798, έλαβε χώρα μια εσωτερική μετάβαση του μηνύματος της σωτηρίας με την έλευση του πρώτου αγγέλου, και έλαβε επίσης χώρα μια εξωτερική μετάβαση των βασιλείων της βιβλικής προφητείας. Το 1844, έλαβε χώρα μια εσωτερική μετάβαση του μηνύματος της σωτηρίας, καθώς έκλεισε η θύρα προς τα Άγια και άρχισε η ανακριτική κρίση με την έλευση του τρίτου αγγέλου. Το 1863, έλαβε χώρα μια εξωτερική μεταβολή, καθώς και τα δύο κέρατα του θηρίου της γης διαιρέθηκαν σε δύο τάξεις.
The Republican horn divided into the two political parties that would dominate the history of the earth beast from then onward. The Protestant horn divided into two apostate manifestations, one party claiming to be Protestant that claimed to keep the seventh-day Sabbath, and another class that claimed to be Protestant, but upheld the day of the sun as their chosen day of worship.
Το Ρεπουμπλικανικό κέρας διαιρέθηκε στα δύο πολιτικά κόμματα που επρόκειτο, από τότε και στο εξής, να κυριαρχήσουν στην ιστορία του θηρίου της γης. Το Προτεσταντικό κέρας διαιρέθηκε σε δύο αποστατικές εκδηλώσεις: η μία παράταξη ισχυριζόταν ότι ήταν Προτεσταντική και ότι τηρούσε το Σάββατο της εβδόμης ημέρας, ενώ μια άλλη τάξη ισχυριζόταν ότι ήταν Προτεσταντική, αλλά υποστήριζε την ημέρα του ήλιου ως την εκλεγμένη ημέρα λατρείας της.
In that history, the Protestant horn that had come out of the Dark Ages, was tested from August 11, 1840 until October 22, 1844, and failed the testing process and transitioned from the Sunday-keeping Protestant people to the Sunday-keeping apostate Protestant people.
Σε εκείνη την ιστορία, το προτεσταντικό κέρας που είχε εξέλθει από τους Σκοτεινούς Αιώνες δοκιμάσθηκε από τις 11 Αυγούστου 1840 έως τις 22 Οκτωβρίου 1844, απέτυχε στη διαδικασία της δοκιμασίας και μεταβλήθηκε από τον Κυριακοτηρούντα προτεσταντικό λαό σε τον Κυριακοτηρούντα αποστατημένο προτεσταντικό λαό.
In the history of the true Protestant horn that was established and identified in 1844, a testing process occurred from 1856 through to 1863. Then the true Sabbath-keeping Protestant horn transitioned both from Philadelphia unto Laodicea, and also from the true Sabbath-keeping Protestant people unto the Sabbath-keeping apostate Protestant horn. The “seven times,” is associated with 1798, 1844, 1856 and 1863. The “seven times,” is a symbol associated with a transition point and this truth is established upon several witnesses.
Στην ιστορία του αληθινού Προτεσταντικού κέρατος, το οποίο εδραιώθηκε και ταυτοποιήθηκε το 1844, έλαβε χώρα μία διαδικασία δοκιμασίας από το 1856 έως το 1863. Έπειτα το αληθινό σαββατοτηρούν Προτεσταντικό κέρας μετέβη τόσο από τη Φιλαδέλφεια στη Λαοδίκεια, όσο και από τον αληθινό σαββατοτηρούντα Προτεσταντικό λαό στο σαββατοτηρούν αποστατικό Προτεσταντικό κέρας. Οι «επτά καιροί» συνδέονται με τα έτη 1798, 1844, 1856 και 1863. Οι «επτά καιροί» είναι σύμβολο συνδεόμενο με σημείο μετάβασης, και αυτή η αλήθεια εδραιώνεται επί πολλών μαρτύρων.
In 1798, there was an increase of knowledge on the “seven times,” because the very first time-prophecy Miller discovered was that very truth. By 1863, that truth had been rejected, thus identifying the conclusion of the ending period of the sixty-five years of the prophecy set forth in Isaiah chapter seven.
Το 1798 υπήρξε αύξηση της γνώσεως σχετικά με τους «επτά καιρούς», διότι η πρώτη κιόλας χρονοπροφητεία που ανακάλυψε ο Μίλλερ ήταν ακριβώς αυτή η αλήθεια. Έως το 1863, η αλήθεια εκείνη είχε απορριφθεί, προσδιορίζοντας έτσι την ολοκλήρωση της τελικής περιόδου των εξήντα πέντε ετών της προφητείας που εκτίθεται στο έβδομο κεφάλαιο του Ησαΐα.
The complete twenty-five hundred and twenty year prophecy has a sixty-five year span at both the beginning and the ending in a reverse-image, mirror-like fashion. In the beginning of the ending sixty-five years (1798) typified by the beginning of the beginning sixty-five years in 742 BC when the prophecy was given, there was an increase of knowledge upon the “seven times,” which the “wise” Millerites understood and proclaimed. At the ending of the ending sixty-five years in 1863, there was another increase of knowledge on the same truth which was ultimately rejected by the recently crowned “priests” of the true Protestant horn.
Η πλήρης προφητεία των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών έχει ένα διάστημα εξήντα πέντε ετών τόσο στην αρχή όσο και στο τέλος, κατά τρόπο ανεστραμμένης εικόνας, ως σε καθρέπτη. Στην αρχή του τελικού διαστήματος των εξήντα πέντε ετών (1798), η οποία προτυπώθηκε από την αρχή του αρχικού διαστήματος των εξήντα πέντε ετών το 742 π.Χ., όταν δόθηκε η προφητεία, υπήρξε αύξηση γνώσεως επάνω στους «επτά καιρούς», την οποία οι «σοφοί» Μιλλερίτες κατανόησαν και ανήγγειλαν. Στο τέλος του τελικού διαστήματος των εξήντα πέντε ετών, το 1863, υπήρξε άλλη μία αύξηση γνώσεως πάνω στην ίδια αλήθεια, η οποία τελικώς απορρίφθηκε από τους προσφάτως στεφθέντες «ιερείς» του αληθινού προτεσταντικού κέρατος.
My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.
Ὁ λαός μου ἐξολοθρεύεται διὰ ἔλλειψιν γνώσεως· ἐπειδὴ σὺ ἀπέρριψες τὴν γνώσιν, καὶ ἐγὼ θὰ σὲ ἀπορρίψω, ὥστε νὰ μὴν εἶσαι ἱερεύς μου· ἐπειδὴ ἐλησμόνησες τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ σου, καὶ ἐγὼ θὰ λησμονήσω τὰ τέκνα σου. Ὡσηέ 4:6.
The increase of knowledge when the book of Daniel is unsealed is associated with the “seven times,” so it not only is a symbol of a transition point, but also of the unsealing of the prophetic message.
Η αύξηση της γνώσεως, όταν αποσφραγίζεται το βιβλίο του Δανιήλ, συνδέεται με τους «επτά καιρούς», ώστε να αποτελεί όχι μόνο σύμβολο ενός σημείου μεταβάσεως, αλλά και της αποσφραγίσεως του προφητικού μηνύματος.
Another transition began on July 18, 2020, with the first disappointment, which began the “tarrying time” and marked the beginning of Revelation chapter eleven’s three-and-a-half-days of the two witnesses laying dead in the street of the great city of Sodom and Egypt.
Μια ακόμη μετάβαση άρχισε στις 18 Ιουλίου 2020, με την πρώτη απογοήτευση, η οποία εγκαινίασε τον «καιρό της καθυστέρησης» και σηματοδότησε την έναρξη των τρεισήμισι ημερών του ενδέκατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, κατά τις οποίες οι δύο μάρτυρες κείτονται νεκροί στην πλατεία της μεγάλης πόλεως, των Σοδόμων και της Αιγύπτου.
July 18, 2020, marks the beginning of three-and-a-half symbolic days (a “seven times”), that had been illustrated by the history of 1856 through to 1863. Both periods are symbols of the “seven times.” Both periods mark a change of dispensation (a transition). Both periods represent an increase of knowledge associated with the “seven times.”
Η 18η Ιουλίου 2020 σηματοδοτεί την αρχή τρεισήμισι συμβολικών ημερών (ένα «επτά καιροί»), οι οποίες είχαν εικονογραφηθεί από την ιστορία του 1856 έως το 1863. Και οι δύο περίοδοι είναι σύμβολα των «επτά καιρών». Και οι δύο περίοδοι σηματοδοτούν μια αλλαγή θείας οικονομίας (μια μετάβαση). Και οι δύο περίοδοι αντιπροσωπεύουν μια αύξηση της γνώσεως συνδεδεμένη με τους «επτά καιρούς».
It was in the period of transition from the kingdom of Babylon unto the kingdom of Medo-Persia that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer, thus identifying the Leviticus twenty-six prayer as a waymark of the transition of the last days. In Miller’s dream, at the end of seven expressions of the word “scattering,” Miller both weeps and prays. The weeping marks the point when the Lion of the tribe of Judah (the dirt brush man), unseals a message that has been sealed.
Κατά την περίοδο της μεταβάσεως από το βασίλειο της Βαβυλώνος στο βασίλειο της Μηδοπερσίας ο Δανιήλ προσευχήθηκε την προσευχή του εικοστού έκτου κεφαλαίου του Λευιτικού, προσδιορίζοντας έτσι την προσευχή του εικοστού έκτου κεφαλαίου του Λευιτικού ως ορόσημο της μεταβάσεως των εσχάτων ημερών. Στο όνειρο του Μίλλερ, στο τέλος επτά εμφανίσεων της λέξεως «διασκορπισμός», ο Μίλλερ και κλαίει και προσεύχεται. Το κλάμα σηματοδοτεί το σημείο κατά το οποίο ο Λέων της φυλής Ιούδα (ο άνθρωπος με τη βούρτσα για το χώμα) αποσφραγίζει ένα μήνυμα που έχει σφραγιστεί.
Miller’s prayer marks the Leviticus twenty-six prayer of Daniel, that is associated with “seven times,” and occurs when the door and windows were opened in Miller’s dream. But the prayer of Daniel, in chapter nine, also aligns with the prayer of Daniel in chapter two. It also aligns with Nebuchadnezzar’s prayer of confession at the conclusion of his “seven times.”
Η προσευχή τοῦ Μίλλερ σηματοδοτεῖ τὴν προσευχὴ τοῦ εἰκοστοῦ ἕκτου κεφαλαίου τοῦ Λευιτικοῦ τοῦ Δανιήλ, ἡ ὁποία συνδέεται μὲ τὸ «ἑπτὰ καιρούς» καὶ λαμβάνει χώραν ὅταν ἡ θύρα καὶ τὰ παράθυρα ἀνεῴχθησαν στὸ ἐνύπνιο τοῦ Μίλλερ. Ἀλλὰ ἡ προσευχὴ τοῦ Δανιὴλ, στὸ ἔνατο κεφάλαιο, εὐθυγραμμίζεται ἐπίσης μὲ τὴν προσευχὴ τοῦ Δανιὴλ στὸ δεύτερο κεφάλαιο. Εὐθυγραμμίζεται ἐπίσης μὲ τὴν προσευχὴ τῆς ἐξομολογήσεως τοῦ Ναβουχοδονόσορος κατὰ τὴν κατάληξιν τῶν «ἑπτὰ καιρῶν» αὐτοῦ.
Miller’s prayer was therefore represented by the Leviticus twenty-six prayer, which was a public prayer of confession and a prayer of request for the unsealing of the last prophetic secret, because all prophecy illustrates the last days. Therefore the secret of Daniel chapter two represents the last secret to be unsealed. Miller’s prayer, in his dream, was a prayer of anxiety and righteous indignation concerning the abominations that had happened to the jewels in his room. His anxiety was illustrated by those who sigh and cry in Ezekiel chapter nine, during the sealing time of the one-hundred and forty-four thousand.
Η προσευχή του Μίλλερ, επομένως, παραστάθηκε από την προσευχή του εικοστού έκτου κεφαλαίου του Λευιτικού, η οποία ήταν μια δημόσια προσευχή εξομολογήσεως και μια προσευχή αιτήσεως για την αποσφράγιση του τελευταίου προφητικού μυστικού, επειδή κάθε προφητεία απεικονίζει τις έσχατες ημέρες. Επομένως, το μυστικό του δευτέρου κεφαλαίου του Δανιήλ αντιπροσωπεύει το τελευταίο μυστικό που πρέπει να αποσφραγισθεί. Η προσευχή του Μίλλερ, στο όνειρό του, ήταν μια προσευχή αγωνίας και δικαίας αγανακτήσεως σχετικά με τα βδελύγματα που είχαν συμβεί στα κοσμήματα μέσα στο δωμάτιό του. Η αγωνία του απεικονίσθηκε από εκείνους που στενάζουν και βοούν στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ, κατά τον καιρό της σφραγίσεως των εκατόν τεσσαράκοντα τεσσάρων χιλιάδων.
Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines, and which ultimately reached a point where the casket (the Bible itself) was destroyed. The destruction of Miller’s casket took place in the third generation of Adventism when there was a purposeful movement to set aside the King James Bible for the modern corrupted Catholic-based versions of the Bible.
Ο Μίλλερ παρακολουθούσε καθώς οι αλήθειες θάβονταν προοδευτικά από παραποιημένα δόγματα, και το οποίο τελικά έφθασε σε σημείο όπου το φέρετρο (η ίδια η Βίβλος) καταστράφηκε. Η καταστροφή του φερέτρου του Μίλλερ έλαβε χώρα κατά την τρίτη γενεά του Αντβεντισμού, όταν υπήρξε μια σκόπιμη κίνηση να παραμερισθεί η Βίβλος του Βασιλέως Ιακώβου υπέρ των σύγχρονων διεφθαρμένων εκδόσεων της Βίβλου, βασισμένων στον Καθολικισμό.
Miller wept, then prayed, and immediately a door opened, and the people all left. Then the dirt brush man (the Lion of the tribe of Judah) entered, opened the windows and began to clean. Then Miller expressed his concern for the scattered jewels, and the dirt brush man promised that he would take care of the jewels. In the bustle of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, and when he opened his eyes, the rubbish was gone. The jewels were scattered around the room, and the dirt brush man then placed the larger casket on the table, gathered the jewels and cast them into the casket and said, “come and see.”
Ο Μίλλερ έκλαψε, έπειτα προσευχήθηκε, και αμέσως άνοιξε μία θύρα, και όλος ο λαός εξήλθε. Κατόπιν εισήλθε ο άνθρωπος με τη βούρτσα της σκόνης (ο Λέων εκ της φυλής του Ιούδα), άνοιξε τα παράθυρα και άρχισε να καθαρίζει. Τότε ο Μίλλερ εξέφρασε την ανησυχία του για τα διάσπαρτα πετράδια, και ο άνθρωπος με τη βούρτσα της σκόνης υποσχέθηκε ότι αυτός θα φρόντιζε για τα πετράδια. Μέσα στην αναστάτωση του έργου καθαρισμού του ανθρώπου με τη βούρτσα της σκόνης, ο Μίλλερ έκλεισε τα μάτια του για μια στιγμή, και όταν άνοιξε τα μάτια του, τα απορρίμματα είχαν φύγει. Τα πετράδια ήταν διασκορπισμένα μέσα στο δωμάτιο, και τότε ο άνθρωπος με τη βούρτσα της σκόνης έθεσε το μεγαλύτερο κιβώτιο επάνω στο τραπέζι, συνέλεξε τα πετράδια και τα έριξε μέσα στο κιβώτιο και είπε: «έλα και ιδέ».
The expression, “come and see,” is a symbol that a truth has just been unsealed. The truth that is unsealed for Miller is the final truth, for the next thing to happen is the awakening of Miller at the “shout,” representing the loud cry. Miller was the last to receive the message of the Midnight Cry in the history of the Millerites, and just before the shout that awakens him in the dream, he closed his eyes for a moment. The only passage in the Bible that references “a moment” and “eyes” is identifying the first resurrection.
Η έκφραση «έλα και δες» αποτελεί σύμβολο ότι μια αλήθεια μόλις αποσφραγίσθηκε. Η αλήθεια που αποσφραγίζεται για τον Μίλλερ είναι η τελική αλήθεια, διότι το επόμενο γεγονός είναι η αφύπνιση του Μίλλερ κατά την «κραυγή», η οποία αντιπροσωπεύει τη δυνατή βοή. Ο Μίλλερ ήταν ο τελευταίος που έλαβε το μήνυμα της Μεσονύκτιας Κραυγής στην ιστορία των Μιλλεριτών, και ακριβώς πριν από την κραυγή που τον αφυπνίζει στο όνειρο, έκλεισε τα μάτια του για μια στιγμή. Το μόνο χωρίο στην Αγία Γραφή που αναφέρεται σε «μια στιγμή» και «μάτια» προσδιορίζει την πρώτη ανάσταση.
Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. 1 Corinthians 15:51–53.
Ιδού, σας φανερώνω μυστήριον· πάντες μεν δεν θέλομεν κοιμηθή, πάντες όμως θέλομεν μεταμορφωθή, εν στιγμή, εν ριπή οφθαλμού, εν τη εσχάτη σάλπιγγι· διότι θέλει σαλπίσει, και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή άφθαρτοι, και ημείς θέλομεν μεταμορφωθή. Επειδή πρέπει το φθαρτόν τούτο να ενδυθή αφθαρσίαν, και το θνητόν τούτο να ενδυθή αθανασίαν. 1 Κορινθίους 15:51–53.
In the history of the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel, as represented in Revelation chapter eleven, Miller represents the very last of the wise virgins to receive the message of the Midnight Cry. The first to receive it were the most spiritual.
Στην ιστορία της μετάβασης του Λαοδικειανού κινήματος του τρίτου αγγέλου προς το Φιλαδελφικό κίνημα του τρίτου αγγέλου, όπως παριστάνεται στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, ο Μίλλερ αντιπροσωπεύει την έσχατη των φρονίμων παρθένων που έλαβαν το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Οι πρώτοι που το έλαβαν ήταν οι πλέον πνευματικοί.
“This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.
«Αυτή ήταν η κραυγή του μεσονυκτίου, η οποία επρόκειτο να δώσει δύναμη στο μήνυμα του δευτέρου αγγέλου. Άγγελοι εστάλησαν από τον ουρανό για να αφυπνίσουν τους αποθαρρημένους αγίους και να τους προετοιμάσουν για το μεγάλο έργο που βρισκόταν ενώπιόν τους. Οι πλέον χαρισματικοί άνδρες δεν ήταν οι πρώτοι που έλαβαν αυτό το μήνυμα. Άγγελοι εστάλησαν προς τους ταπεινούς και αφοσιωμένους, και τους ώθησαν να υψώσουν την κραυγή: “Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν Αυτού!” Εκείνοι στους οποίους είχε εμπιστευθεί η κραυγή έσπευσαν, και με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος διακήρυξαν το μήνυμα και αφύπνισαν τους αποθαρρημένους αδελφούς τους. Το έργο αυτό δεν στηριζόταν στη σοφία και στη μάθηση των ανθρώπων, αλλά στη δύναμη του Θεού, και οι άγιοί Του, οι οποίοι άκουσαν την κραυγή, δεν μπορούσαν να της αντισταθούν. Οι πλέον πνευματικοί έλαβαν πρώτοι αυτό το μήνυμα, και εκείνοι που προηγουμένως είχαν ηγηθεί στο έργο ήταν οι τελευταίοι που το έλαβαν και συνέβαλαν στην ενίσχυση της κραυγής: “Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται· εξέλθετε εις απάντησιν Αυτού!”» Early Writings, 238.
At the end of the three and a half symbolic days of Revelation chapter eleven, the first of two messages, represented in Ezekiel chapter thirty-seven, is proclaimed. The first message brings the dead and scattered bones together, but they are still dead. The message was presented by the voice that cried “in the wilderness”, thus identifying that Ezekiel’s message begins before the three-and-a-half symbolic days concluded. Those three-and-a-half days represent a “wilderness”, and it is from the “wilderness” that the message is proclaimed. The “wilderness” is also a symbol of the “seven times,” which marks a transition and an unsealing that introduces a testing process.
Στο τέλος των τριών και ημίσεος συμβολικών ημερών του ενδέκατου κεφαλαίου της Αποκάλυψης, διακηρύσσεται το πρώτο από δύο μηνύματα, το οποίο παριστάνεται στο τριακοστό έβδομο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ. Το πρώτο μήνυμα συνάγει τα νεκρά και διεσκορπισμένα οστά, αλλά αυτά εξακολουθούν να είναι νεκρά. Το μήνυμα παρουσιάστηκε από τη φωνή που έκραζε «εν τη ερήμω», προσδιορίζοντας έτσι ότι το μήνυμα του Ιεζεκιήλ αρχίζει πριν ολοκληρωθούν οι τρεις και ήμισυ συμβολικές ημέρες. Αυτές οι τρεις και ήμισυ ημέρες αντιπροσωπεύουν μία «έρημο», και είναι από την «έρημο» που διακηρύσσεται το μήνυμα. Η «έρημος» είναι επίσης σύμβολο των «επτά καιρών», το οποίο σηματοδοτεί μία μετάβαση και μία αποσφράγιση που εισάγει μία διαδικασία δοκιμασίας.
There is a progressive development of the message, and a progressive reception as illustrated with the Midnight Cry of the Millerite history. The most spiritual were the first to receive the message of the voice crying in the wilderness, and the historians of Adventism point to a letter written by William Miller just days before October 22, 1844, where Miller testifies that he finally understood and accepted Samuel Snow’s message of the Midnight Cry.
Υπάρχει προοδευτική ανάπτυξη του μηνύματος, καθώς και προοδευτική αποδοχή, όπως καταδεικνύεται με την Κραυγή του Μεσονυκτίου στην ιστορία των Μιλλεριτών. Οι πλέον πνευματικοί ήσαν οι πρώτοι που δέχθηκαν το μήνυμα της φωνής του βοώντος εν τη ερήμω, και οι ιστορικοί του Αντβεντισμού παραπέμπουν σε μία επιστολή γραμμένη από τον William Miller μόλις λίγες ημέρες πριν από την 22α Οκτωβρίου 1844, όπου ο Miller μαρτυρεί ότι τελικώς κατενόησε και αποδέχθηκε το μήνυμα του Samuel Snow περί της Κραυγής του Μεσονυκτίου.
“Dear Brother Himes: I see a glory in the seventh month which I never saw before. Although the Lord had shown me the typical bearing of the seventh month, one year and a half ago, yet I did not realize the force of the types. Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, and an agreement in the Scriptures, for which I have long prayed, but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Let Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I am almost home. Glory! Glory! Glory! Glory!” William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.
«Αγαπητέ Αδελφέ Χάιμς: Βλέπω μια δόξα στον έβδομο μήνα, την οποία ουδέποτε είχα δει προηγουμένως. Μολονότι ο Κύριος μού είχε δείξει, πριν από ενάμιση χρόνο, την τυπική σημασία του εβδόμου μηνός, εντούτοις δεν είχα αντιληφθεί τη δύναμη των τύπων. Τώρα, ευλογημένο ας είναι το όνομα του Κυρίου, βλέπω μια ωραιότητα, μια αρμονία και μια συμφωνία στις Γραφές, για την οποία επί μακρόν προσηυχόμην, αλλά δεν την είχα δει μέχρι σήμερα. Ευχαρίστει τον Κύριο, ω ψυχή μου. Ο Αδελφός Σνόου, ο Αδελφός Στορς και άλλοι, ας είναι ευλογημένοι για το ότι υπήρξαν όργανα στο άνοιγμα των οφθαλμών μου. Είμαι σχεδόν στην πατρίδα. Δόξα! Δόξα! Δόξα! Δόξα!» William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.
In the repetition of the history of the Midnight Cry, as represented in Miller’s dream, Miller closed his eyes for a moment. Thus “in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised.” In Miller’s dream he represents the last to receive the message of the Midnight Cry, as he did in his own history. He represents those that finally accept the message just before the dirt brush man gathers up the scattered jewels and casts them into the larger casket. In Revelation chapter eleven, the last to accept the second message of Ezekiel, which is the message of the four winds of Islam, that is also the sealing message, do so just before the last of seven trumpets sound, which is the “third Woe” trumpet. “In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed.” (1 Corinthians 15:52)
Κατά την επανάληψη της ιστορίας της Κραυγής του Μεσονυκτίου, όπως παριστάνεται στο όνειρο του Μίλερ, ο Μίλερ έκλεισε τα μάτια του για μια στιγμή. Έτσι, «εν ριπή οφθαλμού, εν μιά στιγμή, εν τη εσχάτη σάλπιγγι· διότι θέλει σαλπίσει, και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή». Στο όνειρο του Μίλερ, αυτός αντιπροσωπεύει τον τελευταίο που λαμβάνει το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου, όπως ακριβώς συνέβη και στη δική του ιστορία. Αντιπροσωπεύει εκείνους που τελικά αποδέχονται το μήνυμα ακριβώς πριν ο άνθρωπος με τη βούρτσα για τη σκόνη συγκεντρώσει τα διασκορπισμένα κοσμήματα και τα ρίξει στη μεγαλύτερη θήκη. Στο ενδέκατο κεφάλαιο της Αποκάλυψης, οι τελευταίοι που αποδέχονται το δεύτερο μήνυμα του Ιεζεκιήλ, το οποίο είναι το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων του Ισλάμ, το οποίο είναι επίσης το μήνυμα της σφράγισης, το πράττουν ακριβώς πριν ηχήσει η τελευταία από τις επτά σάλπιγγες, η οποία είναι η σάλπιγγα του «τρίτου Ουαί». «Εν ριπή οφθαλμού, εν μιά στιγμή, εν τη εσχάτη σάλπιγγι· διότι θέλει σαλπίσει, και οι νεκροί θέλουσιν αναστηθή άφθαρτοι, και ημείς θέλομεν μεταμορφωθή.» (Α΄ Κορινθίους 15:52)
The passage is identifying the first resurrection that occurs at the second coming, but there is also a resurrection of the dead dry bones (the two witnesses) that occurs in the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven. In the “hour” of that earthquake, the last trumpet of the seven trumpets sounds, and the dead witnesses that were in the street are brought back to life, not as Laodiceans, but as Philadelphians, for at the trumpet of the third Woe, the two witnesses have been sealed and are changed to incorruptible, for they will never again sin. Miller represents the last to receive the message which brings the two witnesses to life, which is the message of the four winds of Islam, and is the sealing message.
Το απόσπασμα προσδιορίζει την πρώτη ανάσταση που λαμβάνει χώρα κατά τη δευτέρα παρουσία, αλλά υπάρχει επίσης και μια ανάσταση των νεκρών ξηρών οστών (των δύο μαρτύρων), η οποία συμβαίνει κατά την ώρα του μεγάλου σεισμού της Αποκάλυψης, κεφάλαιο ένδεκα. Κατά την «ώρα» εκείνου του σεισμού, σαλπίζει η έσχατη σάλπιγγα των επτά σαλπίγγων, και οι νεκροί μάρτυρες που βρίσκονταν στην οδό επαναφέρονται στη ζωή, όχι ως Λαοδικείς, αλλά ως Φιλαδελφείς, διότι κατά τη σάλπιγγα του τρίτου Ουαί, οι δύο μάρτυρες έχουν σφραγισθεί και μεταβάλλονται σε αφθαρσία, επειδή δεν θα αμαρτήσουν ποτέ πλέον. Ο Miller αντιπροσωπεύει τους τελευταίους που λαμβάνουν το μήνυμα το οποίο φέρνει τους δύο μάρτυρες στη ζωή, το οποίο είναι το μήνυμα των τεσσάρων ανέμων του Ισλάμ, και είναι το μήνυμα της σφράγισης.
The sound of that trumpet raises the last of the dead dry bones that had been scattered in the street of Sodom and Egypt. Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines. Eventually Miller wept, marking the time when the unsealing was to begin, for the unsealing is a progressive work. That unsealing began in the ending period of the three-and-a-half days.
Ο ήχος εκείνης της σάλπιγγας ανυψώνει τα τελευταία από τα νεκρά ξηρά οστά που είχαν διασκορπιστεί στην πλατεία των Σοδόμων και της Αιγύπτου. Ο Μίλλερ παρακολουθούσε καθώς οι αλήθειες θάβονταν προοδευτικά από παραχαραγμένα δόγματα. Τελικά ο Μίλλερ έκλαψε, επισημαίνοντας τον χρόνο κατά τον οποίο επρόκειτο να αρχίσει η αποσφράγιση, διότι η αποσφράγιση είναι έργο προοδευτικό. Εκείνη η αποσφράγιση άρχισε στην τελική περίοδο των τρεισήμισι ημερών.
After Miller wept, the One who had the power to unseal the sealed book entered into the narrative. In Miller’s dream that was the Dirt Brush Man. Miller then prayed, and immediately a door opened, marking the point where the Laodicean movement of the third angel was going to transition unto the Philadelphia movement of the third angel. His prayer was the Leviticus twenty-six prayer, it was the prayer for understanding of the final prophetic secret and a public confession of the rebellion that brought the three-and-a-half days upon the two witnesses, it was the prayer of those who are sealed in Ezekiel chapter nine.
Αφού ο Μίλλερ έκλαψε, Εκείνος που είχε την εξουσία να ανοίξει το σφραγισμένο βιβλίο εισήλθε στην αφήγηση. Στο όνειρο του Μίλλερ αυτός ήταν ο Άνδρας με τη Βούρτσα Χώματος. Κατόπιν ο Μίλλερ προσευχήθηκε, και αμέσως ανοίχθηκε μία θύρα, σηματοδοτώντας το σημείο όπου το Λαοδικειακό κίνημα του τρίτου αγγέλου επρόκειτο να μεταβεί στο Φιλαδελφικό κίνημα του τρίτου αγγέλου. Η προσευχή του ήταν η προσευχή του Λευιτικού είκοσι έξι· ήταν η προσευχή για κατανόηση του τελικού προφητικού μυστικού και δημόσια εξομολόγηση της ανταρσίας που επέφερε τις τρεισήμισι ημέρες επάνω στους δύο μάρτυρες· ήταν η προσευχή εκείνων που σφραγίζονται στο ένατο κεφάλαιο του Ιεζεκιήλ.
Following the prayer, Christ (the dirt brush man) entered and began to clean up the room. At the end of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, identifying the end of the period that the dead dry bones were to be resurrected. The dirt brush man then gathered the scattered jewels in Miller’s room, and placed them in a new, larger casket, upon a table in the center of Miller’s room, as the two witnesses are lifted up as the ensign. As the ensign, they then call unto God’s other flock that is still in Babylon to “come and see” the message that the Lion of the tribe of Judah has just cast into the new, larger casket.
Μετά την προσευχή, ο Χριστός (ο άνθρωπος με τη βούρτσα για το χώμα) εισήλθε και άρχισε να καθαρίζει το δωμάτιο. Στο τέλος του έργου καθαρισμού του ανθρώπου με τη βούρτσα για το χώμα, ο Μίλλερ έκλεισε τα μάτια του για μια στιγμή, προσδιορίζοντας το τέλος της περιόδου κατά την οποία τα νεκρά ξηρά οστά επρόκειτο να αναστηθούν. Έπειτα, ο άνθρωπος με τη βούρτσα για το χώμα συνέλεξε τα διάσπαρτα κοσμήματα στο δωμάτιο του Μίλλερ και τα τοποθέτησε μέσα σε ένα νέο, μεγαλύτερο κιβώτιο, επάνω σε ένα τραπέζι στο κέντρο του δωματίου του Μίλλερ, καθώς οι δύο μάρτυρες υψώνονται ως το λάβαρο. Ως το λάβαρο, τότε καλούν το άλλο ποίμνιο του Θεού, που βρίσκεται ακόμη στη Βαβυλώνα, να «έλθει και να ιδεί» το μήνυμα που ο Λέων της φυλής του Ιούδα μόλις έριξε μέσα στο νέο, μεγαλύτερο κιβώτιο.
We will begin to consider the vision of the Ulai River as the symbol of the truths from the book of Daniel that was unsealed in 1798 in the next article. We have placed a few points of reference in place in advance of that consideration. The first is that the message of the Millerites was perfect (at its stage of growth), but incomplete. It was placed in the framework of two, not three desolating powers. The second is that when Miller’s dream identifies the ultimate restoration of the foundational truths, the foundational truths then are “ten times brighter” than their original glory. A third point is that the movement of the first angel (the Millerite movement), is repeated in the movement of the third angel, but with a few important caveats. The Millerites as a symbol were Philadelphians, they were a converted Nebuchadnezzar, but who ultimately and unfortunately, “rebuilt Jericho” in 1863.
Θα αρχίσουμε, στο επόμενο άρθρο, να εξετάζουμε το όραμα του ποταμού Ουλάι ως το σύμβολο των αληθειών από το βιβλίο του Δανιήλ, το οποίο αποσφραγίσθηκε το 1798. Έχουμε ήδη θέσει εκ των προτέρων ορισμένα σημεία αναφοράς ενόψει αυτής της εξέτασης. Το πρώτο είναι ότι το μήνυμα των Μιλλεριτών ήταν τέλειο (στο στάδιο της αναπτύξεώς του), αλλά ατελές. Είχε τοποθετηθεί μέσα στο πλαίσιο δύο, και όχι τριών, δυνάμεων ερημώσεως. Το δεύτερο είναι ότι, όταν το όνειρο του Μίλλερ προσδιορίζει την τελική αποκατάσταση των θεμελιωδών αληθειών, τότε οι θεμελιώδεις αλήθειες είναι «δέκα φορές λαμπρότερες» από την αρχική τους δόξα. Ένα τρίτο σημείο είναι ότι η κίνηση του πρώτου αγγέλου (το κίνημα των Μιλλεριτών) επαναλαμβάνεται στην κίνηση του τρίτου αγγέλου, αλλά με ορισμένες σημαντικές επιφυλάξεις. Οι Μιλλερίτες, ως σύμβολο, ήταν Φιλαδελφείς· ήταν ένας μεταστραφείς Ναβουχοδονόσορ, αλλά οι οποίοι τελικώς και δυστυχώς «ανοικοδόμησαν την Ιεριχώ» το 1863.
The movement of the third angel began as Laodiceans, in need of conversion, but they would ultimately participate in the final destruction of Jericho (the Jericho of the last days).
Η κίνηση του τρίτου αγγέλου άρχισε ως Λαοδικείς, έχοντας ανάγκη μεταστροφής, αλλά τελικώς θα συμμετείχαν στην τελική καταστροφή της Ιεριχώ (της Ιεριχώ των εσχάτων ημερών).
“The Saviour had not come to set aside what patriarchs and prophets had spoken; for He Himself had spoken through these representative men. All the truths of God’s word came from Him. But these priceless gems had been placed in false settings. Their precious light had been made to minister to error. God desired them to be removed from their settings of error and replaced in the framework of truth. This work only a divine hand could accomplish. By its connection with error, the truth had been serving the cause of the enemy of God and man. Christ had come to place it where it would glorify God, and work the salvation of humanity.” The Desire of Ages, 287.
«Ο Σωτήρας δεν είχε έλθει για να παραμερίσει όσα είχαν λαλήσει οι πατριάρχες και οι προφήτες· διότι Αυτός ο Ίδιος είχε μιλήσει μέσω αυτών των αντιπροσωπευτικών ανδρών. Όλες οι αλήθειες του λόγου του Θεού προήλθαν από Αυτόν. Αλλά αυτά τα ανεκτίμητα πετράδια είχαν τοποθετηθεί σε ψευδή πλαίσια. Το πολύτιμο φως τους είχε καταστεί υπηρέτης της πλάνης. Ο Θεός επιθυμούσε να αφαιρεθούν από τα πλαίσια της πλάνης και να τοποθετηθούν εκ νέου μέσα στο πλαίσιο της αλήθειας. Το έργο αυτό μόνο ένα θεϊκό χέρι μπορούσε να το επιτελέσει. Εξαιτίας της συνδέσεώς της με την πλάνη, η αλήθεια είχε υπηρετήσει την υπόθεση του εχθρού του Θεού και του ανθρώπου. Ο Χριστός είχε έλθει για να την τοποθετήσει εκεί όπου θα δόξαζε τον Θεό και θα εργαζόταν τη σωτηρία της ανθρωπότητας.» Η Ζωή του Χριστού, 287.