Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Τέσσερα

Αναφερόμαστε στους «επτά καιρούς» του εικοστού έκτου κεφαλαίου του Λευιτικού, όπως αυτοί απεικονίζονται στο βιβλίο του Δανιήλ. Το πράττουμε αυτό, διότι ένα από τα προφητικά χαρακτηριστικά των «επτά καιρών» είναι ότι αντιπροσωπεύει τον «λίθο του προσκόμματος» τον οποίο απέρριψαν οι οικοδόμοι. Ορίζω τον λίθο του προσκόμματος, όπως παρουσιάζεται στις Γραφές, ως μία αλήθεια που μπορεί να ιδωθεί, αλλά δεν ιδώνεται. Για εκείνους που τον βλέπουν, είναι πολύτιμος· για εκείνους όμως που δεν τον βλέπουν, δεν είναι μόνο εκείνο επάνω στο οποίο προσκόπτουν, αλλά είναι και ο λίθος που τους συντρίβει σε σκόνη.

Όταν ο Χριστός παρουσίασε τον λίθο που απέρριψαν οι οικοδόμοι, δήλωσε ότι ο ακρογωνιαίος λίθος θα γινόταν η «κεφαλή» της γωνίας. Το μήνυμα του απορριφθέντος λίθου στις Γραφές έχει πάντοτε να κάνει με το ότι ο Θεός παραβλέπει έναν προγενέστερο λαό της διαθήκης, ενώ ταυτόχρονα εισέρχεται σε διαθήκη με έναν λαό που προηγουμένως δεν ήταν λαός του Θεού.

Η πρώτη «προφητεία χρόνου» στην οποία οδηγήθηκε ο Ουίλλιαμ Μίλλερ από τους αγίους αγγέλους, ήταν οι «επτά καιροί» του Λευιτικού είκοσι έξι. Ο Αντβεντισμός της Λαοδίκειας άρχισε τη διαδικασία της κατεδάφισης των θεμελιωδών αληθειών, τις οποίες ο Κύριος συνέθεσε διά της διακονίας του Μίλλερ, απορρίπτοντας την ίδια την πρώτη από τις ανακαλύψεις του Μίλλερ. Βεβαίως, κάθε προφητική απεικόνιση ιερού θεμελίου είναι απεικόνιση του Χριστού, ο οποίος είναι «Ο Λίθος»· επομένως, η απόρριψη των «επτά καιρών» το 1863 δεν προσδιορίζει μόνο την αρχή της διαδικασίας απόρριψης των θεμελιωδών αληθειών, αλλά αντιπροσωπεύει και απόρριψη του Χριστού. Όπως και στη μαρτυρία του Χριστού περί του απορριφθέντος λίθου, έτσι και ο Πέτρος επισημαίνει ότι μία από τις προφητείες που συνδέονται με τον θεμέλιο λίθο είναι ότι τελικώς θα καταστεί «η κεφαλή της γωνίας».

Ο θεμέλιος λίθος στην αρχή του Αντβεντισμού γίνεται κεφαλή γωνίας. Ο Ησαΐας συμφωνεί με τον Χριστό και τον Πέτρο, και ο Ησαΐας χρησιμοποιεί τον θεμέλιο λίθο για να παραστήσει έναν λαό διαθήκης που παραμερίζεται υπέρ ενός νέου λαού διαθήκης. Στη μαρτυρία του παριστάνει μια τάξη που έχει συνάψει διαθήκη με τον θάνατο και που έχει δεχθεί ένα ψεύδος. Το ψεύδος που δέχονται είναι το ψεύδος το οποίο ο Παύλος προσδιορίζει ως εκείνο που επιφέρει ισχυρή πλάνη επάνω σε όσους συνάπτουν διαθήκη με τον θάνατο, επειδή δεν εδέχθησαν την αγάπη της αληθείας.

Οι «επτά καιροί» έχουν αποκρυβεί κάτω από ψεύδη, και όταν ο Θεός παρέλθει το πρώην λαό της διαθήκης Του και εισέλθει σε διαθήκη με τους εκατόν σαράντα τέσσερις χιλιάδες, ο λίθος που προηγουμένως ήταν ο απορριφθείς ακρογωνιαίος λίθος θα ανυψωθεί για να γίνει η «κεφαλή» της γωνίας. Για όσους κατανοούν αυτήν την αλήθεια, είναι πολύτιμος, και για όσους δεν την κατανοούν, ο λίθος που γίνεται κεφαλή της γωνίας όχι μόνο τους συντρίβει, αλλά μεταφορικά γίνεται και η επιτύμβια πλάκα τους.

Στο βιβλίο του Δανιήλ, στο όγδοο κεφάλαιο και στο δέκατο ένατο εδάφιο, βρίσκουμε το «τελευταίο τέλος» της αγανακτήσεως, προσδιορίζοντας έτσι ότι πρέπει να υπάρχει και ένα «πρώτο τέλος» της αγανακτήσεως. Η χρονική περίοδος από το 677 π.Χ. έως τις 22 Οκτωβρίου 1844 αντιπροσωπεύει το χρονικό διάστημα κατά το οποίο το αγιαστήριο (και το στράτευμα) επρόκειτο να καταπατηθούν. Αλλά ο παπισμός επρόκειτο να ευημερεί έως ότου η αγανάκτηση ολοκληρωθεί, σύμφωνα με το ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ και το τριακοστό έκτο εδάφιο. Εάν το τέλος της αγανακτήσεως του όγδοου κεφαλαίου αντιπροσωπεύει το τέλος μιας χρονικής περιόδου, τότε και το τέλος της αγανακτήσεως του ενδέκατου κεφαλαίου αντιπροσωπεύει επίσης το τέλος μιας χρονικής περιόδου. Αυτό ακριβώς διδάσκει καθαρά η Βίβλος, αν και αυτή η αλήθεια έχει συγκαλυφθεί με ψεύδη από εκείνους που έχουν συνάψει διαθήκη με τον θάνατο.

Το τέλος και των δύο αγανακτήσεων αντιπροσωπεύει το τέλος μιας ταυτόσημης χρονικής περιόδου, διότι και οι δύο αποτελούσαν εκπλήρωση της ίδιας κατάρας των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών διασκορπισμού, αιχμαλωσίας και δουλείας. Το βόρειο βασίλειο υπέστη πρώτο τον διασκορπισμό, την αιχμαλωσία και τη δουλεία των «επτά καιρών», όταν, το 723 π.Χ., ο βασιλιάς της Ασσυρίας το οδήγησε σε αιχμαλωσία. Το νότιο βασίλειο υπέστη την ίδια μοίρα το 677 π.Χ. Ο Ιερεμίας επιβεβαιώνει το γεγονός αυτό.

Ο Ιερεμίας προσδιορίζει μία προοδευτική κρίση. Οι Ασσύριοι αφαιρούν το βόρειο βασίλειο το 723 π.Χ., έπειτα μεταφέρουν τον Μανασσή στη Βαβυλώνα, την πρωτεύουσά τους, το 677 π.Χ. Κατόπιν ο Ναβουχοδονόσορ παίρνει τον Ιωακείμ, σηματοδοτώντας έτσι την έναρξη των εβδομήντα ετών της αιχμαλωσίας το 606 π.Χ. Έπειτα ο Ναβουχοδονόσορ παίρνει τον Σεδεκία και καταστρέφει την Ιερουσαλήμ το 586 π.Χ.

Το νότιο βασίλειο είχε προειδοποιηθεί ότι θα υφίστατο την ίδια μοίρα με το βόρειο βασίλειο, εάν συνέχιζε στην ανταρσία του. Η κρίση του βορείου βασιλείου θα εκτελείτο επάνω στο νότιο βασίλειο, και το σύμβολο εκείνης της κρίσεως ήταν μία γραμμή που επρόκειτο να εκταθεί επάνω στον Ιούδα. Στη μαρτυρία του Ησαΐα, ήταν απλώς η «γραμμή», αλλά στο ακόλουθο χωρίο, η «γραμμή» είναι η «γραμμή της Σαμαρείας».

Υπάρχουν δύο προφητικές εκφράσεις στα εδάφια που μόλις παρατέθηκαν, οι οποίες πρέπει να εξεταστούν. Η πρώτη είναι το βούισμα των αυτιών, και η άλλη είναι η στάθμη. Στα εδάφια αυτά, η γραμμή της Σαμάρειας ταυτίζεται επίσης με τη στάθμη του οίκου του Αχαάβ. Η γραμμή και η στάθμη είναι όργανα κρίσεως, τα οποία χρησιμοποιούνται στη διαδικασία της οικοδομής. Στα εδάφια αυτά δηλώνεται ότι η ίδια κρίση που εκτελέσθηκε εναντίον του βόρειου βασιλείου, το οποίο εκπροσωπείται ως Σαμάρεια και ο οίκος του Αχαάβ, επρόκειτο να επιβληθεί επί του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ. Όταν δόθηκε η προειδοποίηση, το βόρειο βασίλειο του Ισραήλ είχε ήδη δεχθεί εισβολή, είχε κατακτηθεί, καταστραφεί και οδηγηθεί σε αιχμαλωσία. Το μήνυμα της κρίσεως του Θεού προκαλεί το βούισμα των αυτιών εκείνων που ακούν την προειδοποίηση. Τόσο η στάθμη όσο και το βούισμα των αυτιών απαντούν τρεις φορές το καθένα στις Γραφές. Σε κάθε περίπτωση, αντιπροσωπεύουν την αγανάκτηση του Θεού εναντίον του ίδιου Του του λαού.

Η ανατροπή του οίκου τοῦ Ἠλί είναι η προφητεία που θα έκανε νὰ βουίζουν και τὰ δύο αυτιά κάθε ἀνθρώπου που θα την ἄκουγε. Το βούισμα τῶν αὐτιῶν, στον καιρό τοῦ Σαμουήλ, συμβολίζει τὴν παρέλευση τοῦ οἴκου τοῦ Ἠλί. Η εκπλήρωση τῆς προαγγελίας που δόθηκε στον Σαμουήλ ήταν η ανατροπή τοῦ οἴκου τοῦ Ἠλί και η εγκαθίδρυση τοῦ Σαμουήλ ως προφήτη. Ο Σαμουήλ ἀντιπροσωπεύει έναν λαό που, όπως λέγει ο Πέτρος, κάποτε δεν ήταν λαός τοῦ Θεοῦ, τώρα όμως είναι· διότι, όταν ο Σαμουήλ εγκαθιδρύθηκε ως προφήτης, ο οἶκος τοῦ Ἠλί καταστράφηκε. Και ο Ἰερεμίας ἐπίσης διακηρύσσει κρίση ἐναντίον τῆς ἡγεσίας τῆς Ἱερουσαλήμ, που κάνει τὰ αὐτιά νὰ βουίζουν.

Και οι τρεις αναφορές σε αυτιά που βουίζουν συνδέονται με έναν λαό της διαθήκης, ο οποίος έχει συνάψει διαθήκη με τον θάνατο και κατόπιν δέχεται εισβολή, κατακτάται, καταστρέφεται, διασκορπίζεται και οδηγείται σε δουλεία. Τα αυτιά που βουίζουν είναι σύμβολο της κρίσεως της οργής του Θεού, και το σύμβολο εκείνης της κρίσεως παριστάνεται επίσης τρεις φορές στις Γραφές, με τη λέξη «στάθμη». Την έχουμε ήδη διαβάσει στο δεύτερο βιβλίο των Βασιλέων και στον Ησαΐα, αλλά υπάρχει μία ακόμη αναφορά της «στάθμης» στις Γραφές, και σε εκείνη την αναφορά η λέξη στάθμη αποδίδεται από διαφορετική εβραϊκή λέξη απ’ ό,τι στις δύο προηγούμενες αναφορές.

Η λέξη που μεταφράζεται ως «στάθμη» στο Β΄ Βασιλέων και στον Ησαΐα είκοσι οκτώ είναι «mishqâl» και σημαίνει βάρος. Και στα δύο χωρία, ένα βάρος (στάθμη) επρόκειτο να προστεθεί στη γραμμή. Το βάρος είναι εκείνο που χρησιμοποιείται σε ζυγαριά και αντιπροσωπεύει κρίση. Η γραμμή με βάρος είναι γραμμή κρίσεως. Η γραμμή της Σαμάρειας ήταν η περίοδος των «επτά καιρών», ή δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών. Η ίδια χρονική περίοδος επρόκειτο να επιβληθεί πάνω στο νότιο βασίλειο, όπως είχε επιβληθεί πάνω στο βόρειο βασίλειο. Το τέλος καθεμιάς από τις δύο γραμμές προσδιορίζεται στο βιβλίο του Δανιήλ είτε ως το τέλος της τελευταίας αγανακτήσεως είτε ως το τέλος της πρώτης αγανακτήσεως. Η περίοδος παριστάνεται στον Δανιήλ ως η περίοδος κατά την οποία η Ιερουσαλήμ και το στράτευμα επρόκειτο να καταπατηθούν από τις δύο ερημωτικές δυνάμεις, τον παγανισμό και τον παπισμό. Και οι δύο περίοδοι θα άρχιζαν όταν οι αντίστοιχες πρωτεύουσές τους θα εισβάλλονταν, θα κατακτούνταν, θα καταστρέφονταν και οι πολίτες τους θα μεταφέρονταν σε δουλεία.

Αλλά στον Ζαχαρία, η λέξη «στάθμη» σχηματίζεται από τον συνδυασμό δύο εβραϊκών λέξεων. Η πρώτη λέξη είναι «’eben», και σημαίνει «οικοδομώ», ενώ σημαίνει επίσης «λίθος». Σημαίνει «οικοδομικός λίθος». Έπειτα, η λέξη αυτή συνδυάζεται με την εβραϊκή λέξη «bedı̂yl», που σημαίνει «διαιρώ ή διαχωρίζω». Η «στάθμη» στον Ζαχαρία είναι ο λίθος επάνω στον οποίο οικοδομεί κανείς και ο οποίος προκαλεί διαχωρισμό και διαίρεση. Η διαίρεση είναι μεταξύ δύο τάξεων προσκυνητών· η μία τάξη χαίρεται όταν βλέπει τον λίθο, τον καθιστά κεφαλή της γωνίας της και οικοδομεί επάνω σε αυτόν, ενώ η άλλη δεν τον βλέπει, τον απορρίπτει, προσκόπτει επάνω του και τελικά συντρίβεται από αυτόν, ο οποίος τότε γίνεται γι’ αυτήν ακρογωνιαίος λίθος ή επιτύμβια πλάκα. Η μία τάξη συνάπτει διαθήκη με τη ζωή, η άλλη διαθήκη θανάτου.

Στην ιστορία του Ζαχαρία, ο αρχαίος Ισραήλ είχε μόλις εξέλθει από τη Βαβυλώνα για να ανοικοδομήσει και να αποκαταστήσει την Ιερουσαλήμ. Ο Ζοροβάβελ διορίστηκε ηγεμόνας και επρόκειτο να επιβλέψει το έργο. Αυτός έθεσε τον θεμέλιο λίθο στην αρχή του έργου και τοποθέτησε τον ακρογωνιαίο λίθο, ή επιστέγασμα, στο τέλος του έργου. Το όνομα Ζοροβάβελ σημαίνει «ο απόγονος της Βαβυλώνας». Όλες οι προφητείες προσδιορίζουν τις έσχατες ημέρες, και το όνομα του Ζοροβάβελ είναι το σύμβολο της ιστορίας του αγγέλματος του πρώτου αγγέλου, όταν τέθηκε ο θεμέλιος λίθος, και το όνομά του είναι επίσης το σύμβολο του αγγέλματος του τρίτου αγγέλου, όταν τοποθετείται ο ακρογωνιαίος λίθος, ή επιστέγασμα. Η εκδήλωση της έκχυσης του Αγίου Πνεύματος είτε στην πρώτη κίνηση είτε στη δεύτερη κίνηση παριστάνεται από το όνομα του Ζοροβάβελ (απόγονος της Βαβυλώνας), διότι παριστάνει το μήνυμα που καλεί την τελική γενεά των «απογόνων της Βαβυλώνας» να εξέλθει. Παριστάνει το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου που έλαβε χώρα στην πρώτη κίνηση και που πρόκειται να λάβει χώρα στην τελευταία κίνηση της Δυνατής Κραυγής.

Οι δύο ελαιές, οι δύο κλάδοι ελαίας και οι δύο κεχρισμένοι, που αντιπροσωπεύουν τα σκεύη μέσα στα οποία οι δύο χρυσοί σωλήνες εκχέουν το έλαιο:

Ο Ζαχαρίας είχε επανειλημμένως ρωτήσει ποια ήταν τα δύο ελαιόδεντρα, εφιστώντας έτσι την προσοχή στα διάφορα σύμβολα των δύο μαρτύρων. Η αδελφή Γουάιτ ταυτοποιεί τα δύο ελαιόδεντρα με τους δύο μάρτυρες της Αποκάλυψης ένδεκα.

Ο Ζαχαρίας είχε επιθυμήσει να κατανοήσει ποιοι ήταν αυτοί οι δύο μάρτυρες. Κατά τη Γαλλική Επανάσταση, ήταν η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη. Παριστάνονταν ως ο Μωυσής και ο Ηλίας, οι οποίοι εφονεύθησαν στην οδό από το θηρίο που ανέβηκε από την άβυσσο. Αντιπροσωπεύουν τη διακονία του Future for America, η οποία εφονεύθη στις 18 Ιουλίου 2020.

Στην αρχή του κεφαλαίου, αφού ο Ζαχαρίας αφυπνίζεται, όταν τα ξηρά οστά των νεκρών συνάγονται, αλλά δεν έχουν ακόμη ζωή, ο Γαβριήλ ρωτά: «Τι βλέπεις;» Ο Ζαχαρίας περιγράφει όσα έχει δει και έπειτα ρωτά: «Τι είναι αυτά, κύριέ μου;» Ο Γαβριήλ τονίζει το θέμα της ερώτησης, απαντώντας στην ερώτηση του Ζαχαρία με ερώτηση. Ρωτά τον Ζαχαρία: «Δεν γνωρίζεις τι είναι αυτά;» Κατόπιν ο Γαβριήλ απαντά: «Αυτός είναι ο λόγος του Κυρίου προς τον Ζοροβάβελ, λέγων· Ουχί διά δυνάμεως, ουδέ διά ισχύος, αλλά διά του πνεύματός μου, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων.»

Ο λόγος του Κυρίου που δόθηκε προς τον Ζοροβάβελ ήταν: «Οὐχὶ διὰ δυνάμεως, οὐδὲ διὰ ἰσχύος, ἀλλὰ διὰ τοῦ πνεύματός μου. Τίς εἶ σύ, ὦ ὄρος μέγα; ἔμπροσθεν τοῦ Ζοροβάβελ θὰ γίνῃς πεδιάδα· καὶ αὐτὸς θὰ ἐξενέγκῃ τὸν ἀκρογωνιαῖον λίθον αὐτοῦ μετὰ ἀλαλαγμῶν, κράζοντες· Χάρις, χάρις εἰς αὐτόν.»

Ο Ζοροβάβελ, ο ἡγεμών, ἀντιπροσωπεύει τὸν ἀγγελιαφόρο ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος προετοιμάζει τὴν ὁδὸν στὴν ἀρχικὴ καὶ τελικὴ ἱστορία, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου τὸ ὄρος γίνεται ὡς πεδιάς. Ὁ Ἠσαΐας προσδιορίζει τὸ ἔργον τοῦ αὐτοῦ ἀγγελιαφόρου καὶ λέγει ὅτι θὰ «ἰσιώσῃ ἐν τῇ ἐρήμῳ ὁδὸν διὰ τὸν Θεὸν ἡμῶν», καὶ ὅτι θὰ κάμῃ «πᾶσα φάραγξ» νὰ «ὑψωθῇ». Θὰ κάμῃ ἐπίσης «πᾶν ὄρος καὶ βουνόν» νὰ «ταπεινωθῇ», διότι τὸ «μέγα ὄρος» ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνος Ζοροβάβελ «θὰ γίνῃ πεδιάς».

Το μήνυμα των «επτά καιρών» τού Ουίλλιαμ Μίλλερ τού δόθηκε από τον Θεό. Ο Ζοροβάβελ αντιπροσωπεύει τον Ουίλλιαμ Μίλλερ, ο οποίος έθεσε τον θεμέλιο λίθο των «επτά καιρών», και επίσης αντιπροσωπεύει τα χέρια που «θέλουσιν εξαγάγει τον ακρογωνιαίον λίθον» με «κραυγήν, φωνάζοντα, Χάρις, χάρις εις αυτόν». Ο διπλασιασμός της λέξεως «χάρις» αντιπροσωπεύει το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Η «κραυγή» αντιπροσωπεύει το ίδιο μήνυμα με εκείνο που αντιπροσωπεύεται από τη δυνατή κραυγή του τρίτου αγγέλου, και το «φωνάζοντα» αντιπροσωπεύει την Κραυγή του Μεσονυκτίου. Ολόκληρο το χωρίο αφορά το μήνυμα της Κραυγής του Μεσονυκτίου. Αφορά τις παρθένες που ήσαν κοιμώμενες εν θανάτω στις οδούς της Αποκαλύψεως ένδεκα, η οποία διέρχεται δια της κοιλάδος των νεκρών ξηρών οστών. Αφορά την ανάσταση των νεκρών ξηρών οστών, και αφορά τον προφητικό ρόλο του «σταθμίοντος», τον οποίον βλέπουν οι φρόνιμες παρθένοι και εξαιτίας του οποίου χαίρουν.

Κατόπιν ο Ζαχαρίας λέγει: «ἔτι». Το «ἔτι» σημαίνει ότι το ακόλουθο χωρίο τίθεται επάνω από το προηγούμενο χωρίο. Αποτελεί αναφορά στην προφητική αρχή «γραμμή επί γραμμήν». Ο προηγούμενος διάλογος προσδιόρισε την αφύπνιση κατά το μεσονύκτιον του λαού του Θεού, ο οποίος εκπροσωπείται από τον Ζαχαρία. Ο προηγούμενος διάλογος τόνισε επανειλημμένως την επιθυμία του λαού του Θεού κατά τις έσχατες ημέρες να κατανοήσει ποιοι είναι οι δύο μάρτυρες της Αποκαλύψεως ένδεκα. Ο προηγούμενος διάλογος προσδιόρισε ότι ο Ζοροβάβελ αντιπροσωπεύει το έργο στην πρώτη κίνηση και επίσης το έργο στην έσχατη κίνηση. Προσδιόρισε ότι οι «χείρες» του Ζοροβάβελ (οι οποίες αντιπροσωπεύουν την ανθρώπινη δύναμη) επρόκειτο να θέσουν τον θεμέλιο λίθο και τον ακρογωνιαίο λίθο, αλλά το έργο των χειρών του ετελέσθη και τελείται μόνον διά της θείας δυνάμεως του Παρακλήτου.

Ο διάλογος που ακολούθησε, και ο οποίος πρέπει να τοποθετηθεί επάνω από τον προηγούμενο διάλογο, προσδιορίζει ότι, όταν οι «χείρες τοῦ Ζοροβάβελ» ολοκληρώνουν το έργο, τότε ο λαός τοῦ Θεοῦ κατά τις έσχατες ημέρες θα «γνωρίσῃ ὅτι ὁ Κύριος» «ἀπέστειλε» τὸν Γαβριήλ, τὸν φωτοφόρο, «πρὸς» τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ. Θα αναγνωρίσουν την ουράνια διαδικασία επικοινωνίας, η οποία είναι η πρώτη αλήθεια που παρίσταται σε συνάφεια με την Αποκάλυψη τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Το να απορρίπτει κανείς το μήνυμα και το έργο τοῦ Ζοροβάβελ σημαίνει να απορρίπτει το μήνυμα που προέρχεται από τον Γαβριήλ, το οποίο εκείνος έλαβε από τον Χριστό, ο Οποίος με τη σειρά Του το έλαβε από τον Πατέρα.

Τότε ορίζονται οι δύο τάξεις των προσκυνητών. Η μία τάξη «κατεφρόνησεν την ημέραν των μικρών πραγμάτων;» Η άλλη τάξη «θέλουσι χαρή» όταν «ίδωσι το βαρίδιον εν τη χειρί του Ζοροβάβελ μετά των επτά εκείνων» οι οποίοι «είναι οι οφθαλμοί του Κυρίου, περιτρέχοντες δι’ όλης της γης». Εκείνοι που καταφρονούν την ημέρα των μικρών πραγμάτων καταφρονούν το ιστορικό έργο του William Miller, όπως αυτό παριστάνεται διά του «βαριδίου». Αντιπαραβάλλονται προς εκείνους οι οποίοι χαίρουν όταν βλέπουν το «βαρίδιον» εις τας χείρας του Ζοροβάβελ. Το «βαρίδιον» του Ζαχαρίου είναι ο λίθος της οικοδομής που προκαλεί διαίρεσιν. Η μία τάξη καταφρονεί το «βαρίδιον», διότι αρνείται να ιδεί ότι το «βαρίδιον» εις την χείρα του Ζοροβάβελ είναι μετά «των επτά». Η λέξις «επτά», η οποία είναι μετά του «βαριδίου», είναι η αυτή εβραϊκή λέξις που μεταφράζεται ως «επτά καιρούς» εις το Λευιτικόν είκοσι έξι.

Τότε ο Ζαχαρίας επαναλαμβάνει το γεγονός ότι, όταν εξυπνά, δεν γνωρίζει ποιοι είναι οι δύο μάρτυρες. Γι’ αυτό ερωτά εκ νέου: «Τι είναι αυτές οι δύο ελαίες;» Το επαναλαμβάνει πάλι, ρωτώντας: «Τι είναι αυτοί οι δύο κλάδοι ελαίας, οι οποίοι δια των δύο χρυσών σωλήνων εκχέουν από μέσα τους το χρυσό έλαιο;» Και ο Γαβριήλ δίνει έμφαση στο ερώτημα, απαντώντας για μία ακόμη φορά στην ερώτηση του Ζαχαρία με ερώτηση: «Δεν γνωρίζεις τι είναι αυτοί;», στο οποίο ο Ζαχαρίας αποκρίνεται: «Όχι». Τότε ο Γαβριήλ λέγει: «Αυτοί είναι οι δύο κεχρισμένοι, οι παριστάμενοι ενώπιον του Κυρίου πάσης της γης».

Το κεφάλαιο αρχίζει με τον Γαβριήλ να αφυπνίζει τον Ζαχαρία από τον ύπνο του. Επομένως, ο Ζαχαρίας αντιπροσωπεύει τις παρθένους που αφυπνίζονται κατά το μεσονύκτιο, και όταν εκείνες οι παρθένοι αφυπνίζονται, παρουσιάζονται ως φέρουσες ένα καταθλιπτικό βάρος να κατανοήσουν τι αντιπροσωπεύουν οι δύο μάρτυρες του ενδεκάτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Όλα τα βιβλία της Βίβλου συναντώνται και καταλήγουν στο βιβλίο της Αποκαλύψεως. Όλοι οι προφήτες συμφωνούν μεταξύ τους, διότι ο Θεός δεν είναι Θεός συγχύσεως. Όλοι οι προφήτες ομιλούν περισσότερο για τις έσχατες ημέρες, παρά για τις ημέρες κατά τις οποίες έζησαν.

Ο Γαβριήλ εφαρμόζει την αρχή του Άλφα και του Ωμέγα, επισημαίνοντας ότι ο Ζοροβάβελ θα αρχίσει και θα ολοκληρώσει το έργο της οικοδομήσεως του ναού. Το έργο του παριστάνεται με τη θεμελίωση του λίθου στην αρχή και με τον ακρογωνιαίο λίθο στο τέλος. Ο Ζοροβάβελ αντιπροσωπεύει το κίνημα των Μιλλεριτών και το κίνημα του Future for America.

Εκείνο που ο Γαβριήλ παρουσιάζει στον Ζαχαρία είναι ότι το έργο της Κραυγής του Μεσονυκτίου, είτε στο κίνημα του πρώτου αγγέλου είτε στο κίνημα του τρίτου αγγέλου, επιτελείται με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος.

Ενώ κείτονταν νεκροί στον δρόμο, ο κόσμος χαιρόταν για τα νεκρά τους σώματα· όταν όμως αναστήθηκαν, τότε ο κόσμος φοβήθηκε και εκείνοι χάρηκαν. Χαίρονται επειδή βλέπουν το βαρίδι εκείνων των «επτά φορές» στο χέρι του Ζοροβάβελ. Το βαρίδι είναι ο λίθος επάνω στον οποίο οικοδομείται κανείς, ο οποίος χωρίζει τους σοφούς από τους μωρούς.

Ο Ζαχαρίας δεν λέγει «τα επτά», αλλά λέγει «εκείνα τα επτά». Βλέπουν αμφότερα τα δύο χιλιάδες πεντακόσια είκοσι έτη διασκορπισμού. Η λέξη που μεταφράζεται ως «επτά» είναι η ίδια λέξη που μεταφράζεται ως «επτά καιρούς» στο Λευιτικόν είκοσι έξι, και αντιπροσωπεύει «την κατάραν» της δουλείας που επεβλήθη επί αμφοτέρων των βασιλείων του Ισραήλ, του βορείου και του νοτίου. Το βιβλίον του Δανιήλ προσδιορίζει «εκείνα τα επτά» ως μία πρώτη και μία έσχατη αγανάκτηση.

Ο θεμέλιος λίθος που τέθηκε από τον William Miller ήταν οι «επτά καιροί», και ο ακρογωνιαίος λίθος που τέθηκε από το κίνημα του τρίτου αγγέλου είναι οι «επτά καιροί». Εκείνοι που χαίρονται όταν βλέπουν «εκείνα τα επτά» στην αφύπνιση της Μεσονύκτιας Κραυγής των εσχάτων ημερών, θα γίνουν μάρτυρες διαιρέσεως και διαχωρισμού μεταξύ του τιμίου και του ευτελούς. Το τίμιο θα χαρεί καθώς θα εισέρχεται σε πλήρη ενότητα, και το ευτελές θα ανακαλύψει πολύ αργά ότι δεν έχει το έλαιο που κατέβαινε διαμέσου των δύο χρυσών σωλήνων. Η αλήθεια που προκαλεί τη χαρά στη μία τάξη θα είναι λίθος προσκόμματος για την άλλη τάξη, μολονότι ήταν διαθέσιμη να ιδωθεί από όλους όσοι ήταν πρόθυμοι να δουν.

Όπως ακριβώς οι «επτά καιροί» έγιναν δοκιμασία στην αρχή, το 1856, όταν ο Φιλαδελφικός Αντβεντισμός μετεβλήθη σε Λαοδικειακό Αντβεντισμό, έτσι οι «επτά καιροί» αποτελούν εκ νέου δοκιμασία στο τέλος, ακριβώς εκεί όπου ο Λαοδικειακός Αντβεντισμός μεταβαίνει σε Φιλαδελφικό Αντβεντισμό. Η δοκιμασία στην αρχή απέτυχε το 1863, με την απόρριψη της βιβλικής διδασκαλίας των «επτά καιρών». Εκείνοι που αποτυγχάνουν στη δοκιμασία στο τέλος, το 2023, θα το πράξουν απορρίπτοντας την εμπειρία που απαιτεί το θεραπευτικό μέσο το οποίο υποδεικνύεται από τους «επτά καιρούς» του Λευιτικού είκοσι έξι.

Ήταν σημαντικό να διαπιστώσουμε ότι το βιβλίο του Δανιήλ υποστηρίζει πλήρως τους «επτά καιρούς», προτού αρχίσουμε να εξετάζουμε το προφητικό μήνυμα των πρώτων έξι κεφαλαίων του βιβλίου του Δανιήλ, διότι τα κεφάλαια τέσσερα και πέντε αφορούν τους «επτά καιρούς» και προσδιορίζουν την αρχή και το τέλος των δύο κεράτων του θηρίου της γης της Αποκάλυψης, κεφάλαιο δεκατρία.

Θα αρχίσουμε την εξέταση εκείνων των πρώτων έξι κεφαλαίων στο επόμενο άρθρο.