Ο απόστολος Παύλος υπήρξε ο συνδετικός κρίκος μεταξύ του αρχαίου Ισραήλ και του πνευματικού Ισραήλ, διότι η διακονία του, το όνομά του, οι προσωπικές του περιστάσεις και το προφητικό του έργο μαρτυρούν όλα αυτήν την αλήθεια. Ο ίδιος προσδιόρισε τον εαυτό του ως τον ελάχιστο των αποστόλων, διότι είχε διώξει τον λαό του Θεού.
Διότι εγώ είμαι ο ελάχιστος των αποστόλων, που δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι απόστολος, επειδή κατεδίωξα την εκκλησία του Θεού. Α΄ Κορινθίους 15:19.
Το όνομα που του δόθηκε κατά τη μεταστροφή του ήταν Παύλος, που σημαίνει μικρός ή ελάχιστος, διότι ήταν ο ελάχιστος των αποστόλων. Ωστόσο, το αρχικό του όνομα ήταν Σαούλ, που σημαίνει «εκλεκτός».
Τότε ἀπεκρίθη ὁ Ἀνανίας· Κύριε, ἤκουσα ἀπὸ πολλῶν περὶ τοῦ ἀνθρώπου τούτου, πόσα κακὰ ἔπραξε εἰς τοὺς ἁγίους σου ἐν Ἰερουσαλήμ· καὶ ἐδῶ ἔχει ἐξουσίαν παρὰ τῶν ἀρχιερέων νὰ δέσῃ πάντας τοὺς ἐπικαλουμένους τὸ ὄνομά σου. Ἀλλ᾽ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς αὐτόν· Ὕπαγε, διότι αὐτὸς εἶναι σκεῦος ἐκλογῆς δι᾽ ἐμέ, γιὰ νὰ βαστάσῃ τὸ ὄνομά μου ἐνώπιον ἐθνῶν καὶ βασιλέων καὶ υἱῶν Ἰσραήλ, Πράξεις 9:13–15.
Ο Σαούλ ήταν «σκεῦος ἐκλογῆς» για να μεταφέρει το εὐαγγέλιο στα ἔθνη, ἀλλὰ ἔπρεπε πρῶτα νὰ μεταστραφεῖ καὶ νὰ ταπεινωθεῖ σε Παῦλο (μικρόν), διότι ἔμελλε νὰ χρειαστεῖ νὰ εἶναι δυνατός. Ὁ Παῦλος κατενόησε ὅτι ἡ δύναμή του εὑρισκόταν στὴ μικρότητά του, ἢ στὴν ἀσθένειά του.
Και για να μη υπερυψωθώ υπέρμετρα εξαιτίας του πλήθους των αποκαλύψεων, μου δόθηκε ένα αγκάθι στη σάρκα, άγγελος του Σατανά, για να με ραπίζει, ώστε να μη υπερυψωθώ υπέρμετρα. Γι’ αυτό το πράγμα παρακάλεσα τον Κύριο τρεις φορές, να απομακρυνθεί από εμένα. Και μου είπε: Αρκεί σε σένα η χάρη μου· διότι η δύναμή μου εν αδυναμία τελειοποιείται. Πολύ ευχαρίστως λοιπόν μάλλον θα καυχηθώ στις αδυναμίες μου, ώστε να αναπαύεται επάνω μου η δύναμη του Χριστού. Γι’ αυτό ευαρεστούμαι σε αδυναμίες, σε ονειδισμούς, σε ανάγκες, σε διωγμούς, σε στενοχωρίες, για χάρη του Χριστού· διότι, όταν είμαι αδύναμος, τότε είμαι δυνατός. 2 Κορινθίους 12:7–10.
Ο Σαούλ «επιλέχθηκε», αλλά για να είναι ισχυρός έγινε μικρός (Παῦλος). Εκλέχθηκε να μεταφέρει το ευαγγέλιο στα ἔθνη, αλλά είχε επιλεγεί εν μέρει εξαιτίας της γνώσεώς του της Παλαιᾶς Διαθήκης.
Μάλιστα, επειδή γνωρίζω ότι είσαι ειδήμων εις πάντα τα έθιμα και τα ζητήματα τα οποία υπάρχουν μεταξύ των Ιουδαίων· διά τούτο σε παρακαλώ να με ακούσεις υπομονετικώς. Τον τρόπον της ζωής μου από νεότητός μου, ο οποίος εξ αρχής ήτο μεταξύ του ιδίου μου έθνους εν Ιερουσαλήμ, γνωρίζουν όλοι οι Ιουδαίοι· οι οποίοι με εγνώριζαν από την αρχήν, εάν ήθελαν να μαρτυρήσουν, ότι κατά την αυστηροτάτην αίρεσιν της θρησκείας ημών έζησα Φαρισαίος. Πράξεις 26:3–5.
Ο Σαούλ είχε διδαχθεί από τον Γαμαλιήλ, ο οποίος θεωρούνταν ένας από τους σπουδαιότερους διδασκάλους των Γραφών της Παλαιάς Διαθήκης.
«Το αίτημα εχορηγήθη, και “ο Παύλος, σταθείς επί των βαθμίδων, έσεισε την χείρα προς τον λαόν”. Η χειρονομία προσήλκυσε την προσοχή τους, ενώ η στάση του επέβαλλε σεβασμό. “Και αφού έγινε μεγάλη σιγή, ελάλησε προς αυτούς εις την εβραϊκήν γλώσσαν, λέγων, Άνδρες αδελφοί και πατέρες, ακούσατε τώρα την προς εσάς απολογίαν μου.” Με το άκουσμα των οικείων εβραϊκών λέξεων, “έγιναν ακόμη περισσότερον σιωπηλοί”, και μέσα στη γενική εκείνη ησυχία συνέχισε: “‘Εγώ είμαι αληθώς Ιουδαίος, γεννημένος εν Ταρσώ της Κιλικίας, αλλ’ ανατραφείς εις την πόλιν ταύτην παρά τους πόδας του Γαμαλιήλ, διδαχθείς κατά την ακριβήν τάξιν του πατρικού νόμου, και ζηλωτής του Θεού, καθώς πάντες σεις είσθε σήμερον.’ Κανείς δεν ηδύνατο να αρνηθεί τα λεγόμενα του αποστόλου, διότι τα γεγονότα εις τα οποία ανεφέρθη ήσαν καλώς γνωστά εις πολλούς που εξακολουθούσαν να ζουν στην Ιερουσαλήμ.» Πράξεις των Αποστόλων, 408.
Ο Σαούλ δεν είχε εκλεγεί τυχαία, και ένας από τους συγκεκριμένους σκοπούς της διακονίας του Παύλου ήταν να γεφυρώσει την ιερή ιστορία του κατά γράμμα Ισραήλ με την ιερή ιστορία του πνευματικού Ισραήλ. Σε συνάφεια με το γεγονός αυτό, συνέγραψε τη μεγαλύτερη μερίδα της Καινής Διαθήκης. Ένα κεφάλαιο των συγγραμμάτων του προσδιορίζει την υποστήριξη για το πλαίσιο του μηνύματος του πρώτου αγγέλου και επίσης για το πλαίσιο του μηνύματος του τρίτου αγγέλου. Το χωρίο αυτό αποτελεί μνημείο στην ιστορία του Αντβεντισμού, το οποίο προσδιορίζει τη διάκριση μεταξύ των φρονίμων και των μωρών στην αρχή και στο τέλος του Αντβεντισμού.
Τώρα σας παρακαλούμε, αδελφοί, διά την παρουσίαν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και διά την επισυναγωγήν ημών προς αυτόν, να μη σαλευθήτε ταχέως από του νοός, μηδέ να ταράσσησθε, μήτε διά πνεύματος, μήτε διά λόγου, μήτε διά επιστολής ως δι’ ημών, ως ότι έφθασε η ημέρα του Χριστού. Ας μη σας εξαπατήση τις κατ’ ουδένα τρόπον· διότι δεν θέλει ελθεί εκείνη η ημέρα, εάν δεν έλθη πρώτον η αποστασία και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας· ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος υπεράνω παντός λεγομένου Θεού ή σεβάσματος, ώστε να καθίση ως Θεός εις τον ναόν του Θεού, αποδεικνύων εαυτόν ότι είναι Θεός. Δεν ενθυμείσθε ότι, ενώ ήμην ακόμη μεθ’ υμών, σας έλεγα ταύτα; Και τώρα εξεύρετε εκείνο το οποίον κωλύει, διά να αποκαλυφθή εν τω εαυτού καιρώ. Διότι το μυστήριον της ανομίας ήδη ενεργείται· μόνον έως ότου ο κατέχων τώρα γίνη εκ μέσου. Και τότε θέλει αποκαλυφθή ο άνομος, τον οποίον ο Κύριος θέλει αναλώσει διά του πνεύματος του στόματος αυτού και θέλει καταργήσει διά της επιφανείας της παρουσίας αυτού· εκείνον, του οποίου η παρουσία είναι κατ’ ενέργειαν του Σατανά με πάσαν δύναμιν και σημεία και τέρατα ψεύδους, και με πάσαν απάτην αδικίας μεταξύ των απολλυμένων, διότι δεν εδέχθησαν την αγάπην της αληθείας διά να σωθώσι. Και διά τούτο θέλει πέμψει εις αυτούς ο Θεός ενέργειαν πλάνης, ώστε να πιστεύσωσιν εις το ψεύδος· διά να κατακριθώσι πάντες οι μη πιστεύσαντες εις την αλήθειαν, αλλά ευαρεστηθέντες εις την αδικίαν. 2 Θεσσαλονικείς 2:1–12.
Το συμφραζόμενο αυτού του χωρίου είναι η εξέταση του πότε ο Χριστός θα επέστρεφε για δεύτερη φορά. Ο Παύλος υπενθυμίζει στους Θεσσαλονικείς ότι είχε ήδη απαντήσει προηγουμένως σε αυτή την ανησυχία, όταν είπε: «Δὲν ἐνθυμεῖσθε ὅτι, ἐνῶ ἤμην ἀκόμη μεθ’ ὑμῶν, σας ἔλεγα ταῦτα;» Ο Παύλος επιχειρούσε να εμποδίσει τοὺς ἀδελφοὺς νὰ πλανηθοῦν ὡς πρὸς τὸ ζήτημα «τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς ἐπισυναγωγῆς ἡμῶν πρὸς αὐτόν».
Οι ιστορικοί αναγνωρίζουν ότι το ήμισυ του μηνύματος του Γουίλλιαμ Μίλλερ βασιζόταν στην ταύτισή του των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών του όγδοου κεφαλαίου του Δανιήλ, και του δεκάτου τετάρτου εδαφίου. Το άλλο ήμισυ του μηνύματός του, το οποίο μερικές φορές δεν αναγνωρίζεται, είναι το έργο του να αντικρούσει τις ψευδείς διδασκαλίες σχετικά με τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.
Με βάση τη ψευδή ιησουιτική μεθοδολογία υπήρξε (και εξακολουθεί να υπάρχει) μια εξέχουσα ψευδής διδασκαλία, στην οποία ο Ουίλλιαμ Μίλλερ αντιτασσόταν σταθερά. Ήταν η ψευδής διδασκαλία ότι της δεύτερης έλευσης του Κυρίου προηγούνταν χίλια έτη ειρήνης, αποκαλούμενα «πρόσκαιρη χιλιετία», στην οποία αντιτάχθηκε επίσης και η Αδελφή Ουάιτ.
Το έργο του Μίλλερ εδραίωνε επίσης την αλήθεια της κυριολεκτικής επιστροφής του Χριστού, σε αντίθεση προς τις διάφορες ψευδείς αντιλήψεις σχετικά με τη χιλιετία που επικρατούσαν στην εποχή του. Ο Παύλος αναφέρεται στη Δευτέρα Παρουσία στη Β΄ Θεσσαλονικείς, επομένως το χωρίο αυτό αποτελούσε μέρος της κατανόησης του Μίλλερ περί μιας κυριολεκτικής Δευτέρας Παρουσίας. Το κεφάλαιο αυτό ήταν «Παρούσα Αλήθεια» για τον Μίλλερ.
Ο Παύλος προσδιορίζει μια σημαντική ακολουθία γεγονότων που συνδέονται με τη Δευτέρα Παρουσία και επίσης παρέχει τη λογική για την οποία οι Θεσσαλονικείς δεν έπρεπε να αναμένουν την επιστροφή του Κυρίου κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Ο Παύλος λέγει: «Τώρα σας παρακαλούμε, αδελφοί, σχετικά με την παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και με την επισυναγωγή ημών προς αυτόν». Η λέξη «παρακαλούμε» σημαίνει να υποβάλλει κανείς σε εξέταση. Ο Παύλος αναπτύσσει με λογική τα στοιχεία που συνδέονται με τη Δευτέρα Παρουσία και οδηγεί το ακροατήριό του μέσα από ένα είδος εξέτασης, που αποσκοπεί να προκαλέσει ανάλυση της λογικής του από τους ακροατές του.
Η δομή της λογικής του είναι ότι, προτού ο Χριστός επιστρέψει δεύτερη φορά, ο παπισμός πρέπει να αποκαλυφθεί και να βασιλεύσει, και ότι, προτού ο παπισμός εμφανισθεί στην ιστορία, πρέπει να υπάρξει αποστασία. Η αποστασία ήταν ακόμη μελλοντική, επομένως η εμφάνιση του παπισμού βρισκόταν ακόμη πιο πέρα από αυτήν. Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε κανείς να εξαπατηθεί ώστε να νομίζει ότι η επιστροφή του Χριστού ήταν σύντομα; Χρησιμοποιεί διάφορα σύμβολα του παπισμού, προκειμένου να καταδείξει ακριβώς ποια είναι εκείνη η δύναμη που αποκαλύπτεται μετά την αποστασία. Αποκαλεί τον παπισμό «ο άνθρωπος της αμαρτίας», «εκείνον τον άνομο», «τον υιό της απωλείας» και «το μυστήριο της ανομίας». Η αδελφή Ουάιτ είναι σαφής ότι όλα αυτά είναι σύμβολα που προσδιορίζουν τον παπισμό.
«Πλην όμως, πριν από την έλευση του Χριστού, επρόκειτο να λάβουν χώρα σπουδαίες εξελίξεις στον θρησκευτικό κόσμο, οι οποίες είχαν προειπωθεί στην προφητεία. Ο απόστολος διακήρυξε: “Μη ταχέως σαλευθήτε από του νοός, μήτε θροείσθε, μήτε διά πνεύματος, μήτε διά λόγου, μήτε δι’ επιστολής ως δι’ ημών, ως ότι ενέστηκεν η ημέρα του Χριστού. Μηδείς ας μη σας εξαπατήσει κατ’ ουδένα τρόπον· διότι εκείνη η ημέρα δεν θέλει ελθεί, εάν δεν έλθη πρώτον η αποστασία, και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας· ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος υπεράνω παντός λεγομένου Θεού ή σεβάσματος, ώστε να καθίση ως Θεός εις τον ναόν του Θεού, αποδεικνύων εαυτόν ότι είναι Θεός.”»
«Τα λόγια του Παύλου δεν έπρεπε να παρερμηνευθούν. Δεν έπρεπε να διδάσκεται ότι αυτός, μέσω ειδικής αποκαλύψεως, είχε προειδοποιήσει τους Θεσσαλονικείς για την άμεση έλευση του Χριστού. Μια τέτοια θέση θα προκαλούσε σύγχυση στην πίστη· διότι η απογοήτευση συχνά οδηγεί στην απιστία. Γι’ αυτό ο απόστολος προειδοποίησε τους αδελφούς να μη δεχθούν κανένα τέτοιο μήνυμα ως προερχόμενο από αυτόν, και κατόπιν προχώρησε να τονίσει το γεγονός ότι η παπική εξουσία, η τόσο σαφώς περιγραφόμενη από τον προφήτη Δανιήλ, επρόκειτο ακόμη να αναφανεί και να διεξαγάγει πόλεμο εναντίον του λαού του Θεού. Μέχρις ότου αυτή η εξουσία επιτελούσε το θανατηφόρο και βλάσφημο έργο της, θα ήταν μάταιο για την εκκλησία να αναμένει την έλευση του Κυρίου τους. “Δεν ενθυμείσθε,” ρώτησε ο Παύλος, “ότι, όταν ήμουν ακόμη μαζί σας, σας έλεγα αυτά τα πράγματα;”»
«Τρομερές ήσαν οι δοκιμασίες που επρόκειτο να πλήξουν την αληθινή εκκλησία. Ήδη κατά τον καιρό που ο απόστολος έγραφε, το “μυστήριον της ανομίας” είχε αρχίσει ήδη να ενεργείται. Οι εξελίξεις που επρόκειτο να λάβουν χώρα στο μέλλον θα ήσαν “κατ’ ενέργειαν του Σατανά εν πάση δυνάμει και σημείοις και τέρασι ψεύδους, και εν πάση απάτη της αδικίας μεταξύ των απολλυμένων.”»
«Ιδιαιτέρως επίσημη είναι η δήλωση του αποστόλου σχετικά με εκείνους που θα αρνούνταν να δεχθούν “την αγάπην της αληθείας”. “Διά τούτο”, διακήρυξε για όλους όσοι θα απέρριπταν εκουσίως τα μηνύματα της αληθείας, “θέλει πέμψει εις αυτούς ο Θεός ενέργειαν πλάνης, ώστε να πιστεύσωσιν εις το ψεύδος· διά να κατακριθώσι πάντες οι μη πιστεύσαντες εις την αλήθειαν, αλλά ευαρεστηθέντες εις την αδικίαν”. Οι άνθρωποι δεν μπορούν ατιμωρητί να απορρίπτουν τις προειδοποιήσεις που ο Θεός, κατά το έλεός Του, τους αποστέλλει. Από εκείνους που επιμένουν να αποστρέφονται αυτές τις προειδοποιήσεις, ο Θεός αποσύρει το Πνεύμα Του, αφήνοντάς τους στις απάτες που αγαπούν». Πράξεις των Αποστόλων, 265, 266.
Αν και η Αδελφή Γουάιτ ταυτοποιεί άμεσα τον «άνθρωπο της αμαρτίας», εκείνον τον «άνομον», «τον υιόν της απωλείας» και το «μυστήριον της ανομίας» από το χωρίο του Παύλου, και το αποκαλεί «την παπική εξουσία», λέγει και περισσότερα. Προσδιορίζει ότι αυτά τα σύμβολα, τα οποία χρησιμοποίησε ο Παύλος για να ταυτοποιήσει τον πάπα της Ρώμης, εδράζονταν στο βιβλίο του Δανιήλ, όταν δήλωσε: «Ο απόστολος, λοιπόν, προειδοποίησε τους αδελφούς να μη δεχθούν κανένα τέτοιο μήνυμα ως προερχόμενο από αυτόν, και κατόπιν προχώρησε να τονίσει το γεγονός ότι η παπική εξουσία, τόσο σαφώς περιγραφόμενη από τον προφήτη Δανιήλ, επρόκειτο ακόμη να αναφανεί και να πολεμήσει εναντίον του λαού του Θεού. Έως ότου αυτή η εξουσία εκτελούσε το θανατηφόρο και βλάσφημο έργο της, θα ήταν μάταιο για την εκκλησία να προσβλέπει στον ερχομό του Κυρίου τους.» Ο Παύλος εθεμελίωνε το τμήμα του μηνύματος προς τους Θεσσαλονικείς, το οποίο ταυτοποιούσε τον παπισμό, στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ και στο τριακοστό έκτο εδάφιο.
Καὶ ὁ βασιλεὺς θέλει πράξει κατὰ τὸ θέλημά του· καὶ θέλει ὑψώσει ἑαυτόν, καὶ μεγαλύνει ἑαυτόν ὑπὲρ πάντα θεόν, καὶ θέλει λαλήσει θαυμαστὰ κατὰ τοῦ Θεοῦ τῶν θεῶν, καὶ θέλει ευοδωθῆ ἕως οὗ συντελεσθῇ ἡ ὀργή· διότι τὸ ὡρισμένον θέλει ἐκτελεσθῆ. Δανιήλ 11:36.
Όταν ο Παύλος προσδιορίζει τον πάπα ως εκείνον «ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον Θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ ὡς Θεὸν καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἐστὶ Θεός», ο Παύλος παρέφραζε την περιγραφή του προφήτη Δανιήλ για τον «βασιλέα» που ενεργούσε «κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ» και «ὑψώθη» και «ἐμεγαλύνθη ἐπὶ πάντα θεόν». Ο πάπας είναι ο βασιλέας που λαλεί «θαυμαστὰ κατὰ τοῦ Θεοῦ τῶν θεῶν», και ο πάπας είναι η εξουσία που θα «εὐοδοῦτο ἕως οὗ» η πρώτη «ἀγανάκτησις» θα «συντελεσθῇ» το 1798.
Το ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, και το τριακοστό έκτο εδάφιο, είναι απολύτως ουσιώδες να κατανοηθεί ορθά, εάν η αύξηση της γνώσεως το 1989 πρόκειται να κατανοηθεί ορθά. Γι’ αυτόν τον λόγο, η ψευδής διδασκαλία ότι ο βασιλεύς στο εδάφιο ήταν η Γαλλία, όπως εισήχθη από τον Uriah Smith, εισήχθη στην πρώτη γενεά του Αντβεντισμού (1863 έως 1888). Ο Smith μετέβαλε το κείμενο του τριακοστού έκτου εδαφίου από «ο» βασιλεύς (ο οποίος είναι ο παπισμός που περιγραφόταν στα προηγούμενα εδάφια) σε «ένας» βασιλεύς (οποιοσδήποτε βασιλεύς), προκειμένου να αποδώσει στην αθεϊστική Γαλλία τα χαρακτηριστικά του τρόπου λατρείας της Ρώμης, αλλά αυτό ήταν απλώς ένα σημείο εκκινήσεως, ώστε να προβάλει την προσφιλή του θεωρία ότι η Τουρκία είναι ο βασιλεύς του βορρά στο τεσσαρακοστό εδάφιο και εξής.
Ο Σατανάς άρχισε νωρίς να συσκοτίζει το γεγονός ότι ο βασιλιάς στο εδάφιο είναι ο παπισμός, και είναι ο απόστολος Παύλος εκείνος που παρέχει στη μαρτυρία του Δανιήλ έναν δεύτερο μάρτυρα γι’ αυτό το γεγονός. Η αδελφή White παρείχε τον τρίτο μάρτυρα.
Ο Σατανάς όχι μόνο επιδίωξε να συσκοτίσει την αλήθεια ότι ο βασιλιάς του εδαφίου είναι ο πάπας, αλλά, διαστρέφοντας την αλήθεια που περιέχεται στο εδάφιο, συσκότισε επίσης τη σημασία αυτού που αντιπροσώπευε η «αγανάκτηση» στο εδάφιο. Ο παπισμός στο εδάφιο επρόκειτο να ευημερεί έως το 1798, όταν του επιφέρθηκε το θανατηφόρο του τραύμα. Το 1798 είναι το τέλος των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών της αγανακτήσεως του Θεού, η οποία εκτελέστηκε εναντίον του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ, αρχίζοντας το 723 π.Χ.
Εάν ο Αντβεντισμός είχε υπερασπιστεί και διατηρήσει τα «επτά καιρούς» το 1863, θα ήταν ουσιαστικά αδύνατο για τον Uriah Smith να διατυπώσει τέτοια ανοησία σχετικά με το εδάφιο τριάντα έξι, διότι η «αγανάκτηση» θα είχε κατανοηθεί ως αντιπροσωπεύουσα την πρώτη αγανάκτηση του Θεού των «επτά καιρών», και έτσι δεν θα είχε απολύτως καμία σχέση με τη Γαλλία. Η αύξηση της γνώσεως το 1989 υποστηρίζεται από τον Παύλο στο χωρίο, και γι’ αυτόν τον λόγο η προειδοποίηση του Παύλου στο ίδιο χωρίο σχετικά με εκείνους που δεν δέχονται την αγάπη της αληθείας, αλλά δέχονται ισχυρή πλάνη, εκπληρώνεται μέσω της απορρίψεώς τους των αληθειών που ο Παύλος παρουσιάζει στο χωρίο. Μία από αυτές τις αλήθειες είναι η ορθή ταυτοποίηση του βασιλέως του βορρά στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια σαράντα έως σαράντα πέντε.
Στο χωρίο αυτό, αφού ο Παύλος προσδιορίζει τον πάπα της Ρώμης, προσδιορίζει μια ακολουθία γεγονότων στο τέλος του κόσμου, τα οποία οδηγούν στη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, που αποτελεί το θέμα του χωρίου. Δηλώνει: «και τότε θέλει αποκαλυφθή ο άνομος». Αυτός ο «άνομος» είναι ο πάπας, «τον οποίον ο Κύριος θέλει αναλώσει με το πνεύμα του στόματός του και θέλει καταργήσει με την επιφάνειαν της παρουσίας αυτού». Έπειτα ο Παύλος λέγει: «αυτού, του οποίου η παρουσία είναι κατ’ ενέργειαν του Σατανά με πάσαν δύναμιν και σημεία και τέρατα ψεύδους». Ο Ιησούς είναι εκείνος «του οποίου η παρουσία είναι κατ’ ενέργειαν του Σατανά».
Η θαυματουργική ενέργεια του Σατανά είναι η χρονική περίοδος από τον επικείμενο Νόμο της Κυριακής έως ότου εγερθεί ο Μιχαήλ και λήξει η ανθρώπινη περίοδος δοκιμασίας. Ο Σατανάς δεν επιτελεί κανένα θαύμα κατά τη διάρκεια των Επτά Τελευταίων Πληγών, οι οποίες εκχέονται από τη λήξη της περιόδου δοκιμασίας έως ότου επιστρέψει ο Χριστός.
«Λέγει ο Χριστός: “Από τους καρπούς τους θα τους γνωρίσετε.” Αν εκείνοι μέσω των οποίων επιτελούνται θεραπείες έχουν την τάση, εξαιτίας αυτών των εκδηλώσεων, να δικαιολογούν την παραμέλησή τους του νόμου του Θεού και να εξακολουθούν στην ανυπακοή, έστω κι αν έχουν δύναμη σε οποιοδήποτε και σε κάθε μέτρο, δεν συνεπάγεται ότι έχουν τη μεγάλη δύναμη του Θεού. Αντιθέτως, πρόκειται για τη θαυματουργική δύναμη του μεγάλου απατεώνα. Είναι παραβάτης του ηθικού νόμου και χρησιμοποιεί κάθε μέσο που μπορεί να επινοήσει, για να τυφλώσει τους ανθρώπους ως προς τον αληθινό του χαρακτήρα. Προειδοποιούμαστε ότι κατά τις έσχατες ημέρες θα ενεργεί με σημεία και ψευδή τέρατα. Και θα συνεχίσει αυτά τα θαύματα έως το κλείσιμο της δοκιμασίας, ώστε να τα προβάλλει ως απόδειξη ότι είναι άγγελος φωτός και όχι σκότους.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 911.
Ο Παύλος δηλώνει ότι θα υπάρξει αποστασία, η οποία θα προηγηθεί της αποκάλυψης του παπισμού, και ότι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού θα λάβει χώρα «μετά» τη θαυμαστή ενέργεια του Σατανά. Η θαυμαστή ενέργεια του Σατανά αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες και τελειώνει με την έλευση του κλεισίματος της θύρας της χάριτος και των επτά τελευταίων πληγών. Η θαυμαστή ενέργεια του Σατανά αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες.
«Με το διάταγμα που θα επιβάλλει τον θεσμό του Παπισμού κατά παράβαση του νόμου του Θεού, το έθνος μας θα αποκοπεί πλήρως από τη δικαιοσύνη. Όταν ο Προτεσταντισμός θα εκτείνει το χέρι του πέρα από το χάσμα για να πιάσει το χέρι της ρωμαϊκής εξουσίας, όταν θα απλωθεί πάνω από την άβυσσο για να σφίξει τα χέρια με τον Πνευματισμό, όταν, υπό την επιρροή αυτής της τριπλής ένωσης, η χώρα μας θα αποκηρύξει κάθε αρχή του Συντάγματός της ως προτεσταντικής και δημοκρατικής κυβέρνησης και θα προβλέψει τη διάδοση των παπικών ψευδών και πλανών, τότε μπορούμε να γνωρίζουμε ότι έχει έλθει ο καιρός της θαυμαστής ενέργειας του Σατανά και ότι το τέλος είναι πλησίον.» Testimonies, τόμος 5, 451.
Ο κυριακάτικος νόμος είναι το τέλος της έκτης βασιλείας, του θηρίου της γης του δεκάτου τρίτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Το θηρίο της γης άρχισε να βασιλεύει στο τέλος των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών της παπικής κυριαρχίας, το 1798. Ο παπισμός, λοιπόν, αποκαλύφθηκε κατά το έτος 538, μολονότι το έργο του για να καταλάβει τον έλεγχο του κόσμου ήταν ήδη ενεργό όταν ο Παύλος έγραφε τα λόγια του. Πριν από το έτος 538, θα ελάμβανε χώρα μία αποστασία, η οποία θα προηγείτο της αποκαλύψεως του ανθρώπου της αμαρτίας, που κάθεται στον ναό του Θεού.
Ἡ ἀποστασία ἀντιπροσωπεύθηκε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία τῆς Περγάμου, ὅταν ἡ χριστιανικὴ ἐκκλησία συμβιβάσθηκε μὲ τὴ θρησκεία τοῦ παγανισμοῦ, ὅπως συμβολίζεται ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο. Ὁ Παῦλος προσδιόριζε τοὺς προφητικοὺς ὁδοδεῖκτες ποὺ πρέπει νὰ λάβουν χώραν πρὶν ἀπὸ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ἀφοῦ ἀνεκάλεσε ὅσα εἶχε προηγουμένως διδάξει τοὺς Θεσσαλονικεῖς, ἔπειτα τοὺς ἐρωτᾷ ἐὰν δὲν ἐνθυμοῦνται ὅτι τοὺς εἶχε διδάξει προηγουμένως αὐτὲς τὶς ἀλήθειες. Κατόπιν τοὺς ὑπενθυμίζει ὅτι πρέπει ἐπίσης νὰ ἐνθυμοῦνται ὅτι τοὺς εἶχε διδάξει πὼς μία δύναμις θὰ «κατέχει» τὸν παπισμὸν, «ἵνα» ὁ παπισμὸς «ἀποκαλυφθῇ ἐν τῷ ἰδίῳ καιρῷ αὐτοῦ». Ἡ λέξις «κατέχει» σημαίνει συγκρατεῖ. Ἡ λέξις «κατέχει» μεταφράζεται ἀργότερα στὸ ἴδιο χωρίο ὡς «τώρα κωλύει».
Ἡ περικοπὴ, λοιπόν, ἀποδίδεται ὀρθῶς ὡς ἑξῆς· «Καὶ τώρα γνωρίζετε τί εἶναι αὐτὸ ποὺ συγκρατεῖ τὸν παπισμό, ὥστε ὁ παπισμὸς νὰ ἀποκαλυφθῇ ἐν τῷ καιρῷ αὐτοῦ. Διότι τὸ μυστήριον τῆς ἀνομίας (ὁ παπισμός) ἤδη ἐνεργεῖ· μόνον ἐκεῖνος ποὺ τώρα συγκρατεῖ τὸν παπισμόν, θὰ συνεχίσει νὰ συγκρατεῖ τὸν παπισμὸν ἕως ὅτου παραμερισθῇ.» Ὅταν ὁ William Miller ἀνεγνώρισε αὐτὴν τὴν περικοπὴ στὴν Πρὸς Θεσσαλονικεῖς, κατενόησε ὅτι ἡ δύναμις ποὺ ἐμπόδιζε τὸν παπισμὸ νὰ ἀνέλθῃ στὸν θρόνον τῆς γῆς κατὰ τὸ ἔτος 538, ἦταν ἡ εἰδωλολατρικὴ Ῥώμη, καὶ ὅτι ἡ εἰδωλολατρικὴ Ῥώμη θὰ συγκρατοῦσε τὴν ἄνοδο τῆς παπικῆς δυνάμεως, ἕως ὅτου ἡ εἰδωλολατρικὴ Ῥώμη «παραμεριζόταν».
«Κατά τα δώδεκα έτη που ήμουν δεϊστής, διάβασα όλες τις ιστορίες που μπορούσα να βρω· τώρα όμως αγαπούσα τη Βίβλο. Αυτή δίδασκε περί του Ιησού! Αλλά ακόμη υπήρχε ένα μεγάλο μέρος της Βίβλου που μου ήταν σκοτεινό. Το 1818 ή 1819, ενώ συνομιλούσα με έναν φίλο, τον οποίο είχα επισκεφθεί και ο οποίος με είχε γνωρίσει και με είχε ακούσει να ομιλώ όταν ήμουν δεϊστής, με ρώτησε, με μάλλον σημαίνουσα διάθεση: “Τι νομίζεις για τούτο το εδάφιο, και για εκείνο;” αναφερόμενος στα παλαιά εδάφια στα οποία προέβαλλα αντιρρήσεις όταν ήμουν δεϊστής. Κατάλαβα τι επεδίωκε, και απάντησα—Εάν μου δώσεις χρόνο, θα σου πω τι σημαίνουν. “Πόσο χρόνο θέλεις;” Δεν γνωρίζω, αλλά θα σου πω, απάντησα· διότι δεν μπορούσα να πιστεύσω ότι ο Θεός είχε δώσει μια αποκάλυψη η οποία δεν θα μπορούσε να γίνει κατανοητή. Τότε αποφάσισα να μελετήσω τη Βίβλο μου, πιστεύοντας ότι θα μπορούσα να ανακαλύψω τι εννοούσε το Άγιο Πνεύμα. Αλλά μόλις είχα λάβει αυτή την απόφαση, μου ήλθε η σκέψη—“Αν βρεις ένα χωρίο που δεν μπορείς να καταλάβεις, τι θα κάνεις;” Τότε ήλθε στον νου μου αυτή η μέθοδος μελέτης της Βίβλου:—Θα πάρω τις λέξεις τέτοιων χωρίων, και θα τις παρακολουθήσω μέσα σε όλη τη Βίβλο, και έτσι θα βρω τη σημασία τους. Είχα την Παραπομπή του Cruden, την οποία θεωρώ την καλύτερη στον κόσμο· έτσι, πήρα εκείνη και τη Βίβλο μου, και κάθισα στο γραφείο μου, και δεν διάβαζα τίποτε άλλο, εκτός από τις εφημερίδες λίγο, διότι ήμουν αποφασισμένος να γνωρίσω τι εννοούσε η Βίβλος μου.»
«Ἄρχισα ἀπὸ τὴ Γένεσι καὶ συνέχισα νὰ διαβάζω ἀργὰ· καὶ ὅταν ἔφθανα σὲ κάποιο ἐδάφιο ποὺ δὲν μποροῦσα νὰ κατανοήσω, ἐρευνοῦσα ὅλη τὴν Ἁγία Γραφὴ γιὰ νὰ διαπιστώσω τί ἐσήμαινε. Ἀφοῦ διῆλθα κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ὅλη τὴν Γραφή, ὦ, πόσο λαμπρὰ καὶ ἔνδοξη ἐφάνη ἡ ἀλήθεια! Εὗρα ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο σᾶς ἔχω κηρύξει. Ἐπείσθην ὅτι οἱ ἑπτὰ καιροὶ ἐτερματίζοντο τὸ 1843. Ἔπειτα ἦλθα στὶς 2300 ἡμέρες· αὐτὲς μὲ ὁδήγησαν στὸ αὐτὸ συμπέρασμα· ἀλλὰ δὲν εἶχα καθόλου τὴ σκέψη νὰ ἐξακριβώσω πότε ἐρχόταν ὁ Σωτήρ, καὶ δὲν μποροῦσα νὰ τὸ πιστεύσω· ἀλλὰ τὸ φῶς μὲ ἔπληξε τόσο δυνατὰ, ὥστε δὲν ἤξερα τί νὰ πράξω. Τότε ἐσκέφθηκα· τώρα πρέπει νὰ φορέσω σπιρούνια καὶ περισκελίδα· δὲν θὰ προχωρήσω ταχύτερα ἀπὸ τὴ Βίβλο, οὔτε θὰ μείνω πίσω ἀπ’ αὐτήν. Ὅ,τι διδάσκει ἡ Βίβλος, σ’ αὐτὸ θὰ προσκολληθῶ. Ἀλλ’ ἐξακολουθοῦσαν νὰ ὑπάρχουν μερικὰ ἐδάφια ποὺ δὲν μποροῦσα νὰ κατανοήσω.»
«Αυτά, λοιπόν, ως προς τον γενικό τρόπο με τον οποίο μελετούσε τη Βίβλο. Σε άλλη περίσταση εξέθεσε τον τρόπο με τον οποίο κατέληγε στο νόημα του κειμένου που έχουμε ενώπιόν μας—το νόημα του “καθημερινού”. “Συνέχιζα να διαβάζω”, είπε, “και δεν μπορούσα να βρω άλλη περίπτωση στην οποία να απαντάται, παρά μόνο στον Δανιήλ. Έπειτα έλαβα εκείνες τις λέξεις που στέκονταν σε συνάφεια με αυτό, ‘αφαιρεθεί’. Θα αφαιρέσει το καθημερινό, ‘από τον καιρό κατά τον οποίο το καθημερινό θα αφαιρεθεί’, κτλ. Συνέχιζα να διαβάζω, και νόμιζα ότι δεν θα έβρισκα κανένα φως πάνω στο κείμενο· τελικά έφθασα στο 2 Θεσσαλονικείς 2:7–8. ‘Διότι το μυστήριον της ανομίας ήδη ενεργείται· μόνον εκείνος που τώρα εμποδίζει, θα εμποδίζει, έως ότου απομακρυνθεί εκ μέσου, και τότε θα αποκαλυφθεί ο άνομος’, κτλ. Και όταν έφθασα σε εκείνο το κείμενο, ω, πόσο καθαρή και ένδοξη φάνηκε η αλήθεια! Εκεί είναι! αυτό είναι “το καθημερινό!” Λοιπόν, τώρα, τι εννοεί ο Παύλος με το ‘εκείνος που τώρα εμποδίζει’, ή παρεμποδίζει; Με τον ‘άνθρωπο της αμαρτίας’ και τον ‘άνομο’ εννοείται ο Παπισμός. Λοιπόν, τι είναι εκείνο που εμποδίζει να αποκαλυφθεί ο Παπισμός; Μα, είναι ο Παγανισμός· λοιπόν, τότε, ‘το καθημερινό’ πρέπει να σημαίνει τον Παγανισμό.” William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.
Χωρίς την κατανόηση ότι «το παντοτινό» στο βιβλίο του Δανιήλ ήταν σύμβολο του παγανισμού, ο Μίλλερ θα δυσκολευόταν πολύ να αναπτύξει το πλαίσιο επάνω στο οποίο οικοδόμησε την προφητική του δομή. «Το παντοτινό» απαντά πέντε φορές στο βιβλίο του Δανιήλ, και πάντοτε ακολουθείται από ένα σύμβολο του παπισμού. Τα αποδεικτικά στοιχεία ότι «το παντοτινό» στο βιβλίο του Δανιήλ είναι ο παγανισμός βρίσκονται στην επιστολή του Παύλου προς τους Θεσσαλονικείς. Εκεί βρίσκεται μία από τις αυστηρότερες προειδοποιήσεις στον Λόγο του Θεού, διότι εκεί ο Παύλος δηλώνει σαφώς ότι όσοι δεν αγαπούν την αλήθεια θα παραδοθούν σε ισχυρή πλάνη. Η αλήθεια που είχε σκόπιμα τοποθετηθεί στη Θεσσαλονικείς ήταν ο προσδιορισμός της σύνδεσης του παγανισμού με τον παπισμό, και η απόρριψη αυτής της αλήθειας εγγυάται ότι η ισχυρή πλάνη θα είναι η συνέπεια αυτής της απόρριψης.
Θα συνεχίσουμε αυτό το θέμα στο επόμενο άρθρο.
Μείνατε κατάπληκτοι και θαυμάσατε· κράξατε και βοήσατε· είναι μεθυσμένοι, αλλά όχι από οίνο· παραπατούν, αλλά όχι από σίκερα. Διότι ο Κύριος εξέχεε επάνω σας πνεύμα βαθέος ύπνου, και έκλεισε τους οφθαλμούς σας· τους προφήτες και τους άρχοντές σας, τους βλέποντες, τους εκάλυψε. Και πάσα η όρασις έγινε σε σας ως οι λόγοι βιβλίου εσφραγισμένου, το οποίον παραδίδουν εις άνθρωπον εγγράμματον, λέγοντες· Ανάγνωθι τούτο, παρακαλώ· και εκείνος λέγει· Δεν δύναμαι, διότι είναι εσφραγισμένο· και το βιβλίο παραδίδεται εις άνθρωπον αγράμματον, λέγοντες· Ανάγνωθι τούτο, παρακαλώ· και εκείνος λέγει· Δεν είμαι εγγράμματος. Διά τούτο είπε ο Κύριος· Επειδή ο λαός ούτος με πλησιάζει με το στόμα αυτού, και με τα χείλη αυτού με τιμά, αλλά την καρδίαν αυτού απεμάκρυνε μακράν απ’ εμού, και ο φόβος αυτών προς εμέ διδάσκεται δια προσταγμάτων ανθρώπων· διά τούτο, ιδού, εγώ θέλω εξακολουθήσει να κάμω μεταξύ του λαού τούτου έργον θαυμαστόν, μάλιστα έργον θαυμαστόν και τεράστιον· διότι η σοφία των σοφών αυτού θέλει απολεσθεί, και η σύνεσις των συνετών αυτού θέλει κρυβεί. Ουαί εις εκείνους που ζητούν βαθέως να κρύψουν την βουλήν αυτών από του Κυρίου, και των οποίων τα έργα είναι εν σκότει, και λέγουν· Τις μας βλέπει; και τις μας γνωρίζει; Βεβαίως, η διαστροφή σας των πραγμάτων θέλει λογισθεί ως ο πηλός του κεραμέως· διότι θέλει ειπεί το έργον περί του ποιήσαντος αυτό· Δεν με έκαμε; ή το πλάσμα θέλει ειπεί περί του πλάσαντος αυτό· Δεν είχε σύνεσιν; Ησαΐας 29:9–16.