The apostle Paul was the connecting link between ancient Israel and spiritual Israel, for his ministry, his name, his personal circumstances and his prophetic work all testify to this truth. He identified himself as the least of the apostles, for he had persecuted God’s people.
Ο απόστολος Παύλος υπήρξε ο συνδετικός κρίκος μεταξύ του αρχαίου Ισραήλ και του πνευματικού Ισραήλ, διότι η διακονία του, το όνομά του, οι προσωπικές του περιστάσεις και το προφητικό του έργο μαρτυρούν όλα αυτήν την αλήθεια. Ο ίδιος προσδιόρισε τον εαυτό του ως τον ελάχιστο των αποστόλων, διότι είχε διώξει τον λαό του Θεού.
For I am the least of the apostles, that am not meet to be called an apostle, because I persecuted the church of God. 1 Corinthians 15:19.
Διότι εγώ είμαι ο ελάχιστος των αποστόλων, που δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι απόστολος, επειδή κατεδίωξα την εκκλησία του Θεού. Α΄ Κορινθίους 15:19.
The name he was given at conversion was Paul, which means small or little, for he was the least of the apostles. Yet his original name was Saul, which means “selected”.
Το όνομα που του δόθηκε κατά τη μεταστροφή του ήταν Παύλος, που σημαίνει μικρός ή ελάχιστος, διότι ήταν ο ελάχιστος των αποστόλων. Ωστόσο, το αρχικό του όνομα ήταν Σαούλ, που σημαίνει «εκλεκτός».
Then Ananias answered, Lord, I have heard by many of this man, how much evil he hath done to thy saints at Jerusalem: And here he hath authority from the chief priests to bind all that call on thy name. But the Lord said unto him, Go thy way: for he is a chosen vessel unto me, to bear my name before the Gentiles, and kings, and the children of Israel, Acts 9:13–15.
Τότε ἀπεκρίθη ὁ Ἀνανίας· Κύριε, ἤκουσα ἀπὸ πολλῶν περὶ τοῦ ἀνθρώπου τούτου, πόσα κακὰ ἔπραξε εἰς τοὺς ἁγίους σου ἐν Ἰερουσαλήμ· καὶ ἐδῶ ἔχει ἐξουσίαν παρὰ τῶν ἀρχιερέων νὰ δέσῃ πάντας τοὺς ἐπικαλουμένους τὸ ὄνομά σου. Ἀλλ᾽ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς αὐτόν· Ὕπαγε, διότι αὐτὸς εἶναι σκεῦος ἐκλογῆς δι᾽ ἐμέ, γιὰ νὰ βαστάσῃ τὸ ὄνομά μου ἐνώπιον ἐθνῶν καὶ βασιλέων καὶ υἱῶν Ἰσραήλ, Πράξεις 9:13–15.
Saul was “a chosen vessel” to carry the gospel to the Gentiles, but he had to first be converted and humbled into Paul (small), for he was going to need to be powerful. Paul understood his strength was found in his smallness, or his weakness.
Ο Σαούλ ήταν «σκεῦος ἐκλογῆς» για να μεταφέρει το εὐαγγέλιο στα ἔθνη, ἀλλὰ ἔπρεπε πρῶτα νὰ μεταστραφεῖ καὶ νὰ ταπεινωθεῖ σε Παῦλο (μικρόν), διότι ἔμελλε νὰ χρειαστεῖ νὰ εἶναι δυνατός. Ὁ Παῦλος κατενόησε ὅτι ἡ δύναμή του εὑρισκόταν στὴ μικρότητά του, ἢ στὴν ἀσθένειά του.
And lest I should be exalted above measure through the abundance of the revelations, there was given to me a thorn in the flesh, the messenger of Satan to buffet me, lest I should be exalted above measure. For this thing I besought the Lord thrice, that it might depart from me. And he said unto me, My grace is sufficient for thee: for my strength is made perfect in weakness. Most gladly therefore will I rather glory in my infirmities, that the power of Christ may rest upon me. Therefore I take pleasure in infirmities, in reproaches, in necessities, in persecutions, in distresses for Christ’s sake: for when I am weak, then am I strong. 2 Corinthians 12:7–10.
Και για να μη υπερυψωθώ υπέρμετρα εξαιτίας του πλήθους των αποκαλύψεων, μου δόθηκε ένα αγκάθι στη σάρκα, άγγελος του Σατανά, για να με ραπίζει, ώστε να μη υπερυψωθώ υπέρμετρα. Γι’ αυτό το πράγμα παρακάλεσα τον Κύριο τρεις φορές, να απομακρυνθεί από εμένα. Και μου είπε: Αρκεί σε σένα η χάρη μου· διότι η δύναμή μου εν αδυναμία τελειοποιείται. Πολύ ευχαρίστως λοιπόν μάλλον θα καυχηθώ στις αδυναμίες μου, ώστε να αναπαύεται επάνω μου η δύναμη του Χριστού. Γι’ αυτό ευαρεστούμαι σε αδυναμίες, σε ονειδισμούς, σε ανάγκες, σε διωγμούς, σε στενοχωρίες, για χάρη του Χριστού· διότι, όταν είμαι αδύναμος, τότε είμαι δυνατός. 2 Κορινθίους 12:7–10.
Saul was “selected”, but in order for him to be strong he was made small (Paul). He was chosen to take the gospel to the Gentiles, but he had been selected in part because of his knowledge of the Old Testament.
Ο Σαούλ «επιλέχθηκε», αλλά για να είναι ισχυρός έγινε μικρός (Παῦλος). Εκλέχθηκε να μεταφέρει το ευαγγέλιο στα ἔθνη, αλλά είχε επιλεγεί εν μέρει εξαιτίας της γνώσεώς του της Παλαιᾶς Διαθήκης.
Especially because I know thee to be expert in all customs and questions which are among the Jews: wherefore I beseech thee to hear me patiently. My manner of life from my youth, which was at the first among mine own nation at Jerusalem, know all the Jews; Which knew me from the beginning, if they would testify, that after the most straitest sect of our religion I lived a Pharisee. Acts 26:3–5.
Μάλιστα, επειδή γνωρίζω ότι είσαι ειδήμων εις πάντα τα έθιμα και τα ζητήματα τα οποία υπάρχουν μεταξύ των Ιουδαίων· διά τούτο σε παρακαλώ να με ακούσεις υπομονετικώς. Τον τρόπον της ζωής μου από νεότητός μου, ο οποίος εξ αρχής ήτο μεταξύ του ιδίου μου έθνους εν Ιερουσαλήμ, γνωρίζουν όλοι οι Ιουδαίοι· οι οποίοι με εγνώριζαν από την αρχήν, εάν ήθελαν να μαρτυρήσουν, ότι κατά την αυστηροτάτην αίρεσιν της θρησκείας ημών έζησα Φαρισαίος. Πράξεις 26:3–5.
Saul had been trained by Gamaliel, who was considered one of the greatest teachers of the Scriptures of the Old Testament.
Ο Σαούλ είχε διδαχθεί από τον Γαμαλιήλ, ο οποίος θεωρούνταν ένας από τους σπουδαιότερους διδασκάλους των Γραφών της Παλαιάς Διαθήκης.
“The request was granted, and ‘Paul stood on the stairs, and beckoned with the hand unto the people.’ The gesture attracted their attention, while his bearing commanded respect. ‘And when there was made a great silence, he spake unto them in the Hebrew tongue, saying, Men, brethren, and fathers, hear ye my defense which I make now unto you.’ At the sound of the familiar Hebrew words, ‘they kept the more silence,’ and in the universal hush he continued: “‘I am verily a man which am a Jew, born in Tarsus, a city in Cilicia, yet brought up in this city at the feet of Gamaliel, and taught according to the perfect manner of the law of the fathers, and was zealous toward God, as ye all are this day.’ None could deny the apostle’s statements, as the facts that he referred to were well known to many who were still living in Jerusalem.” Acts of the Apostles, 408.
«Το αίτημα εχορηγήθη, και “ο Παύλος, σταθείς επί των βαθμίδων, έσεισε την χείρα προς τον λαόν”. Η χειρονομία προσήλκυσε την προσοχή τους, ενώ η στάση του επέβαλλε σεβασμό. “Και αφού έγινε μεγάλη σιγή, ελάλησε προς αυτούς εις την εβραϊκήν γλώσσαν, λέγων, Άνδρες αδελφοί και πατέρες, ακούσατε τώρα την προς εσάς απολογίαν μου.” Με το άκουσμα των οικείων εβραϊκών λέξεων, “έγιναν ακόμη περισσότερον σιωπηλοί”, και μέσα στη γενική εκείνη ησυχία συνέχισε: “‘Εγώ είμαι αληθώς Ιουδαίος, γεννημένος εν Ταρσώ της Κιλικίας, αλλ’ ανατραφείς εις την πόλιν ταύτην παρά τους πόδας του Γαμαλιήλ, διδαχθείς κατά την ακριβήν τάξιν του πατρικού νόμου, και ζηλωτής του Θεού, καθώς πάντες σεις είσθε σήμερον.’ Κανείς δεν ηδύνατο να αρνηθεί τα λεγόμενα του αποστόλου, διότι τα γεγονότα εις τα οποία ανεφέρθη ήσαν καλώς γνωστά εις πολλούς που εξακολουθούσαν να ζουν στην Ιερουσαλήμ.» Πράξεις των Αποστόλων, 408.
Saul had not been chosen at random, and one of the specific purposes of Paul’s ministry was to bridge the sacred history of literal Israel with the sacred history of spiritual Israel. In conjunction with this fact, he authored the majority of the New Testament. One chapter of his writings identifies the support for the framework of the first angels’ message and also for the framework of the third angels’ message. The passage is a monument in the history of Adventism that identifies the distinction between the wise and foolish in the beginning and ending of Adventism.
Ο Σαούλ δεν είχε εκλεγεί τυχαία, και ένας από τους συγκεκριμένους σκοπούς της διακονίας του Παύλου ήταν να γεφυρώσει την ιερή ιστορία του κατά γράμμα Ισραήλ με την ιερή ιστορία του πνευματικού Ισραήλ. Σε συνάφεια με το γεγονός αυτό, συνέγραψε τη μεγαλύτερη μερίδα της Καινής Διαθήκης. Ένα κεφάλαιο των συγγραμμάτων του προσδιορίζει την υποστήριξη για το πλαίσιο του μηνύματος του πρώτου αγγέλου και επίσης για το πλαίσιο του μηνύματος του τρίτου αγγέλου. Το χωρίο αυτό αποτελεί μνημείο στην ιστορία του Αντβεντισμού, το οποίο προσδιορίζει τη διάκριση μεταξύ των φρονίμων και των μωρών στην αρχή και στο τέλος του Αντβεντισμού.
Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him, That ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:1–12.
Τώρα σας παρακαλούμε, αδελφοί, διά την παρουσίαν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και διά την επισυναγωγήν ημών προς αυτόν, να μη σαλευθήτε ταχέως από του νοός, μηδέ να ταράσσησθε, μήτε διά πνεύματος, μήτε διά λόγου, μήτε διά επιστολής ως δι’ ημών, ως ότι έφθασε η ημέρα του Χριστού. Ας μη σας εξαπατήση τις κατ’ ουδένα τρόπον· διότι δεν θέλει ελθεί εκείνη η ημέρα, εάν δεν έλθη πρώτον η αποστασία και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας· ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος υπεράνω παντός λεγομένου Θεού ή σεβάσματος, ώστε να καθίση ως Θεός εις τον ναόν του Θεού, αποδεικνύων εαυτόν ότι είναι Θεός. Δεν ενθυμείσθε ότι, ενώ ήμην ακόμη μεθ’ υμών, σας έλεγα ταύτα; Και τώρα εξεύρετε εκείνο το οποίον κωλύει, διά να αποκαλυφθή εν τω εαυτού καιρώ. Διότι το μυστήριον της ανομίας ήδη ενεργείται· μόνον έως ότου ο κατέχων τώρα γίνη εκ μέσου. Και τότε θέλει αποκαλυφθή ο άνομος, τον οποίον ο Κύριος θέλει αναλώσει διά του πνεύματος του στόματος αυτού και θέλει καταργήσει διά της επιφανείας της παρουσίας αυτού· εκείνον, του οποίου η παρουσία είναι κατ’ ενέργειαν του Σατανά με πάσαν δύναμιν και σημεία και τέρατα ψεύδους, και με πάσαν απάτην αδικίας μεταξύ των απολλυμένων, διότι δεν εδέχθησαν την αγάπην της αληθείας διά να σωθώσι. Και διά τούτο θέλει πέμψει εις αυτούς ο Θεός ενέργειαν πλάνης, ώστε να πιστεύσωσιν εις το ψεύδος· διά να κατακριθώσι πάντες οι μη πιστεύσαντες εις την αλήθειαν, αλλά ευαρεστηθέντες εις την αδικίαν. 2 Θεσσαλονικείς 2:1–12.
The context of this passage is the consideration of when Christ would return the second time. Paul reminds the Thessalonians that he has already answered that concern previously when he stated, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” Paul was attempting to prevent the brethren from being deceived upon the subject of “the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.”
Το συμφραζόμενο αυτού του χωρίου είναι η εξέταση του πότε ο Χριστός θα επέστρεφε για δεύτερη φορά. Ο Παύλος υπενθυμίζει στους Θεσσαλονικείς ότι είχε ήδη απαντήσει προηγουμένως σε αυτή την ανησυχία, όταν είπε: «Δὲν ἐνθυμεῖσθε ὅτι, ἐνῶ ἤμην ἀκόμη μεθ’ ὑμῶν, σας ἔλεγα ταῦτα;» Ο Παύλος επιχειρούσε να εμποδίσει τοὺς ἀδελφοὺς νὰ πλανηθοῦν ὡς πρὸς τὸ ζήτημα «τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς ἐπισυναγωγῆς ἡμῶν πρὸς αὐτόν».
The historians identify that half of William Miller’s message was based upon his identification of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, and verse fourteen. The other half of his message, that is sometimes not recognized, is his work of refuting the false teachings concerning the Second Coming of Christ.
Οι ιστορικοί αναγνωρίζουν ότι το ήμισυ του μηνύματος του Γουίλλιαμ Μίλλερ βασιζόταν στην ταύτισή του των δύο χιλιάδων τριακοσίων ετών του όγδοου κεφαλαίου του Δανιήλ, και του δεκάτου τετάρτου εδαφίου. Το άλλο ήμισυ του μηνύματός του, το οποίο μερικές φορές δεν αναγνωρίζεται, είναι το έργο του να αντικρούσει τις ψευδείς διδασκαλίες σχετικά με τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.
Based upon the false Jesuit methodology there was (and still is) a prominent false teaching that William Miller consistently opposed. It was the false teaching that the Lord’s second coming was preceded by a thousand years of peace called the “temporal millennium” which Sister White also opposed.
Με βάση τη ψευδή ιησουιτική μεθοδολογία υπήρξε (και εξακολουθεί να υπάρχει) μια εξέχουσα ψευδής διδασκαλία, στην οποία ο Ουίλλιαμ Μίλλερ αντιτασσόταν σταθερά. Ήταν η ψευδής διδασκαλία ότι της δεύτερης έλευσης του Κυρίου προηγούνταν χίλια έτη ειρήνης, αποκαλούμενα «πρόσκαιρη χιλιετία», στην οποία αντιτάχθηκε επίσης και η Αδελφή Ουάιτ.
Miller’s work was also establishing the truth of the literal return of Christ, in opposition to the various false ideas concerning the millennium that were prevalent in his history. Paul is addressing the Second Coming in 2 Thessalonians, so the passage was part of Miller’s understanding of a literal Second Coming. The chapter was “Present Truth” for Miller.
Το έργο του Μίλλερ εδραίωνε επίσης την αλήθεια της κυριολεκτικής επιστροφής του Χριστού, σε αντίθεση προς τις διάφορες ψευδείς αντιλήψεις σχετικά με τη χιλιετία που επικρατούσαν στην εποχή του. Ο Παύλος αναφέρεται στη Δευτέρα Παρουσία στη Β΄ Θεσσαλονικείς, επομένως το χωρίο αυτό αποτελούσε μέρος της κατανόησης του Μίλλερ περί μιας κυριολεκτικής Δευτέρας Παρουσίας. Το κεφάλαιο αυτό ήταν «Παρούσα Αλήθεια» για τον Μίλλερ.
Paul identifies an important sequence of events connected with the Second Coming, and also provides the logic of why the Thessalonians should not expect the return of the Lord in their lifetime. Paul says, “Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him.” The word “beseech” means to interrogate. Paul is reasoning out the elements associated with the Second Coming and leading his audience through a type of interrogation, meant to produce analysis of his logic by his hearers.
Ο Παύλος προσδιορίζει μια σημαντική ακολουθία γεγονότων που συνδέονται με τη Δευτέρα Παρουσία και επίσης παρέχει τη λογική για την οποία οι Θεσσαλονικείς δεν έπρεπε να αναμένουν την επιστροφή του Κυρίου κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Ο Παύλος λέγει: «Τώρα σας παρακαλούμε, αδελφοί, σχετικά με την παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και με την επισυναγωγή ημών προς αυτόν». Η λέξη «παρακαλούμε» σημαίνει να υποβάλλει κανείς σε εξέταση. Ο Παύλος αναπτύσσει με λογική τα στοιχεία που συνδέονται με τη Δευτέρα Παρουσία και οδηγεί το ακροατήριό του μέσα από ένα είδος εξέτασης, που αποσκοπεί να προκαλέσει ανάλυση της λογικής του από τους ακροατές του.
The structure of his logic is that before Christ returns a second time, the papacy must be identified and reign, and that before the papacy arrives in history there must be a falling away. The falling away was yet future, so the arrival of the papacy was even beyond that. So how could anyone be deceived into thinking Christ’s return was soon? He uses several symbols of the papacy in order to establish just who that power is that is revealed after the falling away. He calls the papacy the “man of sin,” that “wicked,” “the son of perdition” and the “mystery of iniquity.” Sister White is clear these are all symbols identifying the papacy.
Η δομή της λογικής του είναι ότι, προτού ο Χριστός επιστρέψει δεύτερη φορά, ο παπισμός πρέπει να αποκαλυφθεί και να βασιλεύσει, και ότι, προτού ο παπισμός εμφανισθεί στην ιστορία, πρέπει να υπάρξει αποστασία. Η αποστασία ήταν ακόμη μελλοντική, επομένως η εμφάνιση του παπισμού βρισκόταν ακόμη πιο πέρα από αυτήν. Πώς, λοιπόν, θα μπορούσε κανείς να εξαπατηθεί ώστε να νομίζει ότι η επιστροφή του Χριστού ήταν σύντομα; Χρησιμοποιεί διάφορα σύμβολα του παπισμού, προκειμένου να καταδείξει ακριβώς ποια είναι εκείνη η δύναμη που αποκαλύπτεται μετά την αποστασία. Αποκαλεί τον παπισμό «ο άνθρωπος της αμαρτίας», «εκείνον τον άνομο», «τον υιό της απωλείας» και «το μυστήριο της ανομίας». Η αδελφή Ουάιτ είναι σαφής ότι όλα αυτά είναι σύμβολα που προσδιορίζουν τον παπισμό.
“But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’
«Πλην όμως, πριν από την έλευση του Χριστού, επρόκειτο να λάβουν χώρα σπουδαίες εξελίξεις στον θρησκευτικό κόσμο, οι οποίες είχαν προειπωθεί στην προφητεία. Ο απόστολος διακήρυξε: “Μη ταχέως σαλευθήτε από του νοός, μήτε θροείσθε, μήτε διά πνεύματος, μήτε διά λόγου, μήτε δι’ επιστολής ως δι’ ημών, ως ότι ενέστηκεν η ημέρα του Χριστού. Μηδείς ας μη σας εξαπατήσει κατ’ ουδένα τρόπον· διότι εκείνη η ημέρα δεν θέλει ελθεί, εάν δεν έλθη πρώτον η αποστασία, και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας· ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος υπεράνω παντός λεγομένου Θεού ή σεβάσματος, ώστε να καθίση ως Θεός εις τον ναόν του Θεού, αποδεικνύων εαυτόν ότι είναι Θεός.”»
“Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’
«Τα λόγια του Παύλου δεν έπρεπε να παρερμηνευθούν. Δεν έπρεπε να διδάσκεται ότι αυτός, μέσω ειδικής αποκαλύψεως, είχε προειδοποιήσει τους Θεσσαλονικείς για την άμεση έλευση του Χριστού. Μια τέτοια θέση θα προκαλούσε σύγχυση στην πίστη· διότι η απογοήτευση συχνά οδηγεί στην απιστία. Γι’ αυτό ο απόστολος προειδοποίησε τους αδελφούς να μη δεχθούν κανένα τέτοιο μήνυμα ως προερχόμενο από αυτόν, και κατόπιν προχώρησε να τονίσει το γεγονός ότι η παπική εξουσία, η τόσο σαφώς περιγραφόμενη από τον προφήτη Δανιήλ, επρόκειτο ακόμη να αναφανεί και να διεξαγάγει πόλεμο εναντίον του λαού του Θεού. Μέχρις ότου αυτή η εξουσία επιτελούσε το θανατηφόρο και βλάσφημο έργο της, θα ήταν μάταιο για την εκκλησία να αναμένει την έλευση του Κυρίου τους. “Δεν ενθυμείσθε,” ρώτησε ο Παύλος, “ότι, όταν ήμουν ακόμη μαζί σας, σας έλεγα αυτά τα πράγματα;”»
“Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’
«Τρομερές ήσαν οι δοκιμασίες που επρόκειτο να πλήξουν την αληθινή εκκλησία. Ήδη κατά τον καιρό που ο απόστολος έγραφε, το “μυστήριον της ανομίας” είχε αρχίσει ήδη να ενεργείται. Οι εξελίξεις που επρόκειτο να λάβουν χώρα στο μέλλον θα ήσαν “κατ’ ενέργειαν του Σατανά εν πάση δυνάμει και σημείοις και τέρασι ψεύδους, και εν πάση απάτη της αδικίας μεταξύ των απολλυμένων.”»
“Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.
«Ιδιαιτέρως επίσημη είναι η δήλωση του αποστόλου σχετικά με εκείνους που θα αρνούνταν να δεχθούν “την αγάπην της αληθείας”. “Διά τούτο”, διακήρυξε για όλους όσοι θα απέρριπταν εκουσίως τα μηνύματα της αληθείας, “θέλει πέμψει εις αυτούς ο Θεός ενέργειαν πλάνης, ώστε να πιστεύσωσιν εις το ψεύδος· διά να κατακριθώσι πάντες οι μη πιστεύσαντες εις την αλήθειαν, αλλά ευαρεστηθέντες εις την αδικίαν”. Οι άνθρωποι δεν μπορούν ατιμωρητί να απορρίπτουν τις προειδοποιήσεις που ο Θεός, κατά το έλεός Του, τους αποστέλλει. Από εκείνους που επιμένουν να αποστρέφονται αυτές τις προειδοποιήσεις, ο Θεός αποσύρει το Πνεύμα Του, αφήνοντάς τους στις απάτες που αγαπούν». Πράξεις των Αποστόλων, 265, 266.
Although Sister White directly identifies the “man of sin,” that “wicked,” “the son of perdition” and the “mystery of iniquity” from the passage of Paul, and calls it the “papal power,” she says more. She identifies that these symbols employed by Paul to identify the pope of Rome, was established from the book of Daniel, when she stated, “The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord.” Paul was basing the portion of the message to the Thessalonians which identified the papacy upon Daniel chapter eleven, and verse thirty-six.
Αν και η Αδελφή Γουάιτ ταυτοποιεί άμεσα τον «άνθρωπο της αμαρτίας», εκείνον τον «άνομον», «τον υιόν της απωλείας» και το «μυστήριον της ανομίας» από το χωρίο του Παύλου, και το αποκαλεί «την παπική εξουσία», λέγει και περισσότερα. Προσδιορίζει ότι αυτά τα σύμβολα, τα οποία χρησιμοποίησε ο Παύλος για να ταυτοποιήσει τον πάπα της Ρώμης, εδράζονταν στο βιβλίο του Δανιήλ, όταν δήλωσε: «Ο απόστολος, λοιπόν, προειδοποίησε τους αδελφούς να μη δεχθούν κανένα τέτοιο μήνυμα ως προερχόμενο από αυτόν, και κατόπιν προχώρησε να τονίσει το γεγονός ότι η παπική εξουσία, τόσο σαφώς περιγραφόμενη από τον προφήτη Δανιήλ, επρόκειτο ακόμη να αναφανεί και να πολεμήσει εναντίον του λαού του Θεού. Έως ότου αυτή η εξουσία εκτελούσε το θανατηφόρο και βλάσφημο έργο της, θα ήταν μάταιο για την εκκλησία να προσβλέπει στον ερχομό του Κυρίου τους.» Ο Παύλος εθεμελίωνε το τμήμα του μηνύματος προς τους Θεσσαλονικείς, το οποίο ταυτοποιούσε τον παπισμό, στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ και στο τριακοστό έκτο εδάφιο.
And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.
Καὶ ὁ βασιλεὺς θέλει πράξει κατὰ τὸ θέλημά του· καὶ θέλει ὑψώσει ἑαυτόν, καὶ μεγαλύνει ἑαυτόν ὑπὲρ πάντα θεόν, καὶ θέλει λαλήσει θαυμαστὰ κατὰ τοῦ Θεοῦ τῶν θεῶν, καὶ θέλει ευοδωθῆ ἕως οὗ συντελεσθῇ ἡ ὀργή· διότι τὸ ὡρισμένον θέλει ἐκτελεσθῆ. Δανιήλ 11:36.
When Paul identifies the pope “Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God,” Paul was paraphrasing the prophet Daniel’s description of the “king” that did “according to his will,” and exalted “himself and” magnified “himself above every god.” The pope is the king that speaks “marvelous things against the God of gods”, and the pope is the power that would “prosper till the” first “indignation” would “be accomplished” in 1798.
Όταν ο Παύλος προσδιορίζει τον πάπα ως εκείνον «ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον Θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ ὡς Θεὸν καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἐστὶ Θεός», ο Παύλος παρέφραζε την περιγραφή του προφήτη Δανιήλ για τον «βασιλέα» που ενεργούσε «κατὰ τὸ θέλημα αὐτοῦ» και «ὑψώθη» και «ἐμεγαλύνθη ἐπὶ πάντα θεόν». Ο πάπας είναι ο βασιλέας που λαλεί «θαυμαστὰ κατὰ τοῦ Θεοῦ τῶν θεῶν», και ο πάπας είναι η εξουσία που θα «εὐοδοῦτο ἕως οὗ» η πρώτη «ἀγανάκτησις» θα «συντελεσθῇ» το 1798.
Daniel eleven, and verse thirty-six is absolutely essential to understand correctly if the increase of knowledge in 1989 is to be understood correctly. For this reason the false teaching that the king in the verse was France, as introduced by Uriah Smith, was introduced in the first generation of Adventism (1863 to 1888). Smith changed the text of verse thirty-six from “the” king (which is the papacy that was being described in the previous verses) to “a” king (any king) in order to ascribe to atheistic France the characteristics of Rome’s worship style, but that was just a jumping-off point to put forth his pet theory about Turkey being the king of the north in verse forty and onward.
Το ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, και το τριακοστό έκτο εδάφιο, είναι απολύτως ουσιώδες να κατανοηθεί ορθά, εάν η αύξηση της γνώσεως το 1989 πρόκειται να κατανοηθεί ορθά. Γι’ αυτόν τον λόγο, η ψευδής διδασκαλία ότι ο βασιλεύς στο εδάφιο ήταν η Γαλλία, όπως εισήχθη από τον Uriah Smith, εισήχθη στην πρώτη γενεά του Αντβεντισμού (1863 έως 1888). Ο Smith μετέβαλε το κείμενο του τριακοστού έκτου εδαφίου από «ο» βασιλεύς (ο οποίος είναι ο παπισμός που περιγραφόταν στα προηγούμενα εδάφια) σε «ένας» βασιλεύς (οποιοσδήποτε βασιλεύς), προκειμένου να αποδώσει στην αθεϊστική Γαλλία τα χαρακτηριστικά του τρόπου λατρείας της Ρώμης, αλλά αυτό ήταν απλώς ένα σημείο εκκινήσεως, ώστε να προβάλει την προσφιλή του θεωρία ότι η Τουρκία είναι ο βασιλεύς του βορρά στο τεσσαρακοστό εδάφιο και εξής.
Satan began early to obscure the fact that the king in the verse, is the papacy, and it is the apostle Paul who provides Daniel’s testimony with a second witness to this fact. Sister White provided the third witness.
Ο Σατανάς άρχισε νωρίς να συσκοτίζει το γεγονός ότι ο βασιλιάς στο εδάφιο είναι ο παπισμός, και είναι ο απόστολος Παύλος εκείνος που παρέχει στη μαρτυρία του Δανιήλ έναν δεύτερο μάρτυρα γι’ αυτό το γεγονός. Η αδελφή White παρείχε τον τρίτο μάρτυρα.
Not only did Satan seek to obscure the truth about the king in the verse being the pope, but by misdirecting the truth contained in the verse, Satan also made obscure the significance of what the “indignation” in the verse represented. The papacy in the verse was to prosper until 1798 when it was delivered its deadly wound. 1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of God’s indignation that was carried out against the northern kingdom of Israel, beginning in 723 BC.
Ο Σατανάς όχι μόνο επιδίωξε να συσκοτίσει την αλήθεια ότι ο βασιλιάς του εδαφίου είναι ο πάπας, αλλά, διαστρέφοντας την αλήθεια που περιέχεται στο εδάφιο, συσκότισε επίσης τη σημασία αυτού που αντιπροσώπευε η «αγανάκτηση» στο εδάφιο. Ο παπισμός στο εδάφιο επρόκειτο να ευημερεί έως το 1798, όταν του επιφέρθηκε το θανατηφόρο του τραύμα. Το 1798 είναι το τέλος των δύο χιλιάδων πεντακοσίων είκοσι ετών της αγανακτήσεως του Θεού, η οποία εκτελέστηκε εναντίον του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ, αρχίζοντας το 723 π.Χ.
If Adventism had defended and upheld the “seven times,” in 1863, it would have been virtually impossible for Uriah Smith to get away with such foolishness about verse thirty-six, for the “indignation” would have been understood as representing God’s first indignation of “seven times,” thus having no connection whatsoever with France. The increase of knowledge in 1989 is supported by Paul in the passage, and for this reason the warning of Paul in the passage concerning those who do not receive the love of the truth, but receive strong delusion, do so through their rejection of the truths Paul presents in the passage. One of those truths is the correct identification of the king of the north in Daniel chapter eleven, verses forty through forty-five.
Εάν ο Αντβεντισμός είχε υπερασπιστεί και διατηρήσει τα «επτά καιρούς» το 1863, θα ήταν ουσιαστικά αδύνατο για τον Uriah Smith να διατυπώσει τέτοια ανοησία σχετικά με το εδάφιο τριάντα έξι, διότι η «αγανάκτηση» θα είχε κατανοηθεί ως αντιπροσωπεύουσα την πρώτη αγανάκτηση του Θεού των «επτά καιρών», και έτσι δεν θα είχε απολύτως καμία σχέση με τη Γαλλία. Η αύξηση της γνώσεως το 1989 υποστηρίζεται από τον Παύλο στο χωρίο, και γι’ αυτόν τον λόγο η προειδοποίηση του Παύλου στο ίδιο χωρίο σχετικά με εκείνους που δεν δέχονται την αγάπη της αληθείας, αλλά δέχονται ισχυρή πλάνη, εκπληρώνεται μέσω της απορρίψεώς τους των αληθειών που ο Παύλος παρουσιάζει στο χωρίο. Μία από αυτές τις αλήθειες είναι η ορθή ταυτοποίηση του βασιλέως του βορρά στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφια σαράντα έως σαράντα πέντε.
In the passage, after Paul identifies the pope of Rome, he identifies a sequence of events at the end of the world leading up to the Second Coming of Christ, which is the subject of the passage. He states, “then shall that Wicked be revealed.” That “wicked” is the pope, “whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming.” Then Paul says “Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders.” Jesus is the one “whose coming is after the working of Satan.”
Στο χωρίο αυτό, αφού ο Παύλος προσδιορίζει τον πάπα της Ρώμης, προσδιορίζει μια ακολουθία γεγονότων στο τέλος του κόσμου, τα οποία οδηγούν στη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, που αποτελεί το θέμα του χωρίου. Δηλώνει: «και τότε θέλει αποκαλυφθή ο άνομος». Αυτός ο «άνομος» είναι ο πάπας, «τον οποίον ο Κύριος θέλει αναλώσει με το πνεύμα του στόματός του και θέλει καταργήσει με την επιφάνειαν της παρουσίας αυτού». Έπειτα ο Παύλος λέγει: «αυτού, του οποίου η παρουσία είναι κατ’ ενέργειαν του Σατανά με πάσαν δύναμιν και σημεία και τέρατα ψεύδους». Ο Ιησούς είναι εκείνος «του οποίου η παρουσία είναι κατ’ ενέργειαν του Σατανά».
Satan’s miraculous working is the period of time from the soon-coming Sunday Law, until Michael stands up and human probation closes. Satan accomplishes no miracles during the Seven Last Plagues that are poured out from the close of probation until Christ returns.
Η θαυματουργική ενέργεια του Σατανά είναι η χρονική περίοδος από τον επικείμενο Νόμο της Κυριακής έως ότου εγερθεί ο Μιχαήλ και λήξει η ανθρώπινη περίοδος δοκιμασίας. Ο Σατανάς δεν επιτελεί κανένα θαύμα κατά τη διάρκεια των Επτά Τελευταίων Πληγών, οι οποίες εκχέονται από τη λήξη της περιόδου δοκιμασίας έως ότου επιστρέψει ο Χριστός.
“Says Christ, ‘By their fruits ye shall know them.’ If those through whom cures are performed, are disposed, on account of these manifestations, to excuse their neglect of the law of God and continue in disobedience, though they have power to any and every extent, it does not follow that they have the great power of God. On the contrary, it is the miracle-working power of the great deceiver. He is a transgressor of the moral law, and employs every device that he can master to blind men to its true character. We are warned that in the last days he will work with signs and lying wonders. And he will continue these wonders until the close of probation, that he may point to them as evidence that he is an angel of light and not of darkness.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 911.
«Λέγει ο Χριστός: “Από τους καρπούς τους θα τους γνωρίσετε.” Αν εκείνοι μέσω των οποίων επιτελούνται θεραπείες έχουν την τάση, εξαιτίας αυτών των εκδηλώσεων, να δικαιολογούν την παραμέλησή τους του νόμου του Θεού και να εξακολουθούν στην ανυπακοή, έστω κι αν έχουν δύναμη σε οποιοδήποτε και σε κάθε μέτρο, δεν συνεπάγεται ότι έχουν τη μεγάλη δύναμη του Θεού. Αντιθέτως, πρόκειται για τη θαυματουργική δύναμη του μεγάλου απατεώνα. Είναι παραβάτης του ηθικού νόμου και χρησιμοποιεί κάθε μέσο που μπορεί να επινοήσει, για να τυφλώσει τους ανθρώπους ως προς τον αληθινό του χαρακτήρα. Προειδοποιούμαστε ότι κατά τις έσχατες ημέρες θα ενεργεί με σημεία και ψευδή τέρατα. Και θα συνεχίσει αυτά τα θαύματα έως το κλείσιμο της δοκιμασίας, ώστε να τα προβάλλει ως απόδειξη ότι είναι άγγελος φωτός και όχι σκότους.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 911.
Paul identifies that there would be a falling away that preceded the revealing of the papacy, and that Christ’s Second Coming would take place “after” the marvelous working of Satan. Satan’s marvelous working begins at the Sunday law in the United States, and ends at the arrival of the close of probation and the seven last plagues. Satan’s marvelous working begins at the Sunday law in the United States.
Ο Παύλος δηλώνει ότι θα υπάρξει αποστασία, η οποία θα προηγηθεί της αποκάλυψης του παπισμού, και ότι η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού θα λάβει χώρα «μετά» τη θαυμαστή ενέργεια του Σατανά. Η θαυμαστή ενέργεια του Σατανά αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες και τελειώνει με την έλευση του κλεισίματος της θύρας της χάριτος και των επτά τελευταίων πληγών. Η θαυμαστή ενέργεια του Σατανά αρχίζει με τον νόμο της Κυριακής στις Ηνωμένες Πολιτείες.
“By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.
«Με το διάταγμα που θα επιβάλλει τον θεσμό του Παπισμού κατά παράβαση του νόμου του Θεού, το έθνος μας θα αποκοπεί πλήρως από τη δικαιοσύνη. Όταν ο Προτεσταντισμός θα εκτείνει το χέρι του πέρα από το χάσμα για να πιάσει το χέρι της ρωμαϊκής εξουσίας, όταν θα απλωθεί πάνω από την άβυσσο για να σφίξει τα χέρια με τον Πνευματισμό, όταν, υπό την επιρροή αυτής της τριπλής ένωσης, η χώρα μας θα αποκηρύξει κάθε αρχή του Συντάγματός της ως προτεσταντικής και δημοκρατικής κυβέρνησης και θα προβλέψει τη διάδοση των παπικών ψευδών και πλανών, τότε μπορούμε να γνωρίζουμε ότι έχει έλθει ο καιρός της θαυμαστής ενέργειας του Σατανά και ότι το τέλος είναι πλησίον.» Testimonies, τόμος 5, 451.
The Sunday law is the end of the sixth kingdom, the earth beast of Revelation chapter thirteen. The earth beast began to reign at the end of the twelve hundred and sixty years of papal rule in 1798. The papacy was therefore revealed in the year 538, though her work to take control of the world was already active when Paul penned his words. Before the year 538, there would be a falling away that preceded the revealing of the man of sin, sitting in the temple of God.
Ο κυριακάτικος νόμος είναι το τέλος της έκτης βασιλείας, του θηρίου της γης του δεκάτου τρίτου κεφαλαίου της Αποκαλύψεως. Το θηρίο της γης άρχισε να βασιλεύει στο τέλος των χιλίων διακοσίων εξήντα ετών της παπικής κυριαρχίας, το 1798. Ο παπισμός, λοιπόν, αποκαλύφθηκε κατά το έτος 538, μολονότι το έργο του για να καταλάβει τον έλεγχο του κόσμου ήταν ήδη ενεργό όταν ο Παύλος έγραφε τα λόγια του. Πριν από το έτος 538, θα ελάμβανε χώρα μία αποστασία, η οποία θα προηγείτο της αποκαλύψεως του ανθρώπου της αμαρτίας, που κάθεται στον ναό του Θεού.
The falling away was represented by the church of Pergamos when the Christian church compromised with the religion of paganism, as symbolized by the emperor Constantine. Paul was identifying the prophetic waymarks that must occur before the Second Coming of Christ. After rehearsing what he had previously taught the Thessalonians, he then asks if they did not remember that he had previously taught them these truths? He then reminds them they should also remember that he taught them that a power would “withholdeth” the papacy “that” the papacy “might be revealed in his time?” The word “witholdeth” means to restrain. The word “withholdeth” is later in the same passage translated as “now letteth.”
Ἡ ἀποστασία ἀντιπροσωπεύθηκε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία τῆς Περγάμου, ὅταν ἡ χριστιανικὴ ἐκκλησία συμβιβάσθηκε μὲ τὴ θρησκεία τοῦ παγανισμοῦ, ὅπως συμβολίζεται ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο. Ὁ Παῦλος προσδιόριζε τοὺς προφητικοὺς ὁδοδεῖκτες ποὺ πρέπει νὰ λάβουν χώραν πρὶν ἀπὸ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ἀφοῦ ἀνεκάλεσε ὅσα εἶχε προηγουμένως διδάξει τοὺς Θεσσαλονικεῖς, ἔπειτα τοὺς ἐρωτᾷ ἐὰν δὲν ἐνθυμοῦνται ὅτι τοὺς εἶχε διδάξει προηγουμένως αὐτὲς τὶς ἀλήθειες. Κατόπιν τοὺς ὑπενθυμίζει ὅτι πρέπει ἐπίσης νὰ ἐνθυμοῦνται ὅτι τοὺς εἶχε διδάξει πὼς μία δύναμις θὰ «κατέχει» τὸν παπισμὸν, «ἵνα» ὁ παπισμὸς «ἀποκαλυφθῇ ἐν τῷ ἰδίῳ καιρῷ αὐτοῦ». Ἡ λέξις «κατέχει» σημαίνει συγκρατεῖ. Ἡ λέξις «κατέχει» μεταφράζεται ἀργότερα στὸ ἴδιο χωρίο ὡς «τώρα κωλύει».
The passage is therefore correctly represented as; “And now ye know what restrains the papacy, that the papacy might be revealed in his time. For the mystery of iniquity (the papacy) doth already work: only he who now restrains the papacy, will continue to restrain the papacy until he be taken out of the way.” When William Miller recognized this passage in Thessalonians he realized that the power that prevented the papacy from ascending to the throne of the earth in the year 538, was pagan Rome, and that pagan Rome would restrain the rise of the papal power, until pagan Rome was “taken out of the way.”
Ἡ περικοπὴ, λοιπόν, ἀποδίδεται ὀρθῶς ὡς ἑξῆς· «Καὶ τώρα γνωρίζετε τί εἶναι αὐτὸ ποὺ συγκρατεῖ τὸν παπισμό, ὥστε ὁ παπισμὸς νὰ ἀποκαλυφθῇ ἐν τῷ καιρῷ αὐτοῦ. Διότι τὸ μυστήριον τῆς ἀνομίας (ὁ παπισμός) ἤδη ἐνεργεῖ· μόνον ἐκεῖνος ποὺ τώρα συγκρατεῖ τὸν παπισμόν, θὰ συνεχίσει νὰ συγκρατεῖ τὸν παπισμὸν ἕως ὅτου παραμερισθῇ.» Ὅταν ὁ William Miller ἀνεγνώρισε αὐτὴν τὴν περικοπὴ στὴν Πρὸς Θεσσαλονικεῖς, κατενόησε ὅτι ἡ δύναμις ποὺ ἐμπόδιζε τὸν παπισμὸ νὰ ἀνέλθῃ στὸν θρόνον τῆς γῆς κατὰ τὸ ἔτος 538, ἦταν ἡ εἰδωλολατρικὴ Ῥώμη, καὶ ὅτι ἡ εἰδωλολατρικὴ Ῥώμη θὰ συγκρατοῦσε τὴν ἄνοδο τῆς παπικῆς δυνάμεως, ἕως ὅτου ἡ εἰδωλολατρικὴ Ῥώμη «παραμεριζόταν».
“During, the twelve years I was a deist, I read all histories I could find; but now I loved the Bible. It taught of Jesus! But still there was a good deal of the Bible that was dark to me. In 1818 or 19, while conversing with a friend! To whom I made a visit, and who had known and heard me talk while I was a deist, he inquired, in rather a significant manner, ‘What do you think of this text, and that?’ referring to the old texts I objected to while a deist. I understood what he was about, and replied—If you will give me time, I will tell you what they mean. ‘How long time do you want?’ I don’t know, but I will tell you, I replied, for I could not believe that God had given a revelation that could not be understood I then resolved to study my Bible, believing I could find out what the Holy Spirit meant. But as soon as I had formed this resolution the thought came to me—‘Suppose you find a passage that you cannot understand, what will you do?’ This mode of studying the Bible then came to my mind:—I will take the words of such passages, and trace them through the Bible, and find out their meaning in this way. I had Cruden’s Concordance, which I think is the best in the world; so I took that and my Bible, and set down to my desk, and read nothing else, except the newspapers a little, for I was determined to know what my Bible meant.
«Κατά τα δώδεκα έτη που ήμουν δεϊστής, διάβασα όλες τις ιστορίες που μπορούσα να βρω· τώρα όμως αγαπούσα τη Βίβλο. Αυτή δίδασκε περί του Ιησού! Αλλά ακόμη υπήρχε ένα μεγάλο μέρος της Βίβλου που μου ήταν σκοτεινό. Το 1818 ή 1819, ενώ συνομιλούσα με έναν φίλο, τον οποίο είχα επισκεφθεί και ο οποίος με είχε γνωρίσει και με είχε ακούσει να ομιλώ όταν ήμουν δεϊστής, με ρώτησε, με μάλλον σημαίνουσα διάθεση: “Τι νομίζεις για τούτο το εδάφιο, και για εκείνο;” αναφερόμενος στα παλαιά εδάφια στα οποία προέβαλλα αντιρρήσεις όταν ήμουν δεϊστής. Κατάλαβα τι επεδίωκε, και απάντησα—Εάν μου δώσεις χρόνο, θα σου πω τι σημαίνουν. “Πόσο χρόνο θέλεις;” Δεν γνωρίζω, αλλά θα σου πω, απάντησα· διότι δεν μπορούσα να πιστεύσω ότι ο Θεός είχε δώσει μια αποκάλυψη η οποία δεν θα μπορούσε να γίνει κατανοητή. Τότε αποφάσισα να μελετήσω τη Βίβλο μου, πιστεύοντας ότι θα μπορούσα να ανακαλύψω τι εννοούσε το Άγιο Πνεύμα. Αλλά μόλις είχα λάβει αυτή την απόφαση, μου ήλθε η σκέψη—“Αν βρεις ένα χωρίο που δεν μπορείς να καταλάβεις, τι θα κάνεις;” Τότε ήλθε στον νου μου αυτή η μέθοδος μελέτης της Βίβλου:—Θα πάρω τις λέξεις τέτοιων χωρίων, και θα τις παρακολουθήσω μέσα σε όλη τη Βίβλο, και έτσι θα βρω τη σημασία τους. Είχα την Παραπομπή του Cruden, την οποία θεωρώ την καλύτερη στον κόσμο· έτσι, πήρα εκείνη και τη Βίβλο μου, και κάθισα στο γραφείο μου, και δεν διάβαζα τίποτε άλλο, εκτός από τις εφημερίδες λίγο, διότι ήμουν αποφασισμένος να γνωρίσω τι εννοούσε η Βίβλος μου.»
“I began at Genesis, and read on slowly; and when I came to a text that I could not understand, I searched through the Bible to find out what it meant. After I had gone through the Bible in this way, O, how bright and glorious the truth appeared! I found what I have been preaching to you. I was satisfied that the seven times terminated in 1843. Then I came to the 2300 days; they brought me to the same conclusion; but I had no thought of finding out when the Savior was coming, and I could not believe it; but the light struck me so forcibly I did not know what to do. Now, I thought, I must put on spurs and breeching; I will not go faster than the Bible, and I will not fall behind it. Whatever the Bible teaches, I will hold on to it. But still there were some texts that I could not understand.’
«Ἄρχισα ἀπὸ τὴ Γένεσι καὶ συνέχισα νὰ διαβάζω ἀργὰ· καὶ ὅταν ἔφθανα σὲ κάποιο ἐδάφιο ποὺ δὲν μποροῦσα νὰ κατανοήσω, ἐρευνοῦσα ὅλη τὴν Ἁγία Γραφὴ γιὰ νὰ διαπιστώσω τί ἐσήμαινε. Ἀφοῦ διῆλθα κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ὅλη τὴν Γραφή, ὦ, πόσο λαμπρὰ καὶ ἔνδοξη ἐφάνη ἡ ἀλήθεια! Εὗρα ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο σᾶς ἔχω κηρύξει. Ἐπείσθην ὅτι οἱ ἑπτὰ καιροὶ ἐτερματίζοντο τὸ 1843. Ἔπειτα ἦλθα στὶς 2300 ἡμέρες· αὐτὲς μὲ ὁδήγησαν στὸ αὐτὸ συμπέρασμα· ἀλλὰ δὲν εἶχα καθόλου τὴ σκέψη νὰ ἐξακριβώσω πότε ἐρχόταν ὁ Σωτήρ, καὶ δὲν μποροῦσα νὰ τὸ πιστεύσω· ἀλλὰ τὸ φῶς μὲ ἔπληξε τόσο δυνατὰ, ὥστε δὲν ἤξερα τί νὰ πράξω. Τότε ἐσκέφθηκα· τώρα πρέπει νὰ φορέσω σπιρούνια καὶ περισκελίδα· δὲν θὰ προχωρήσω ταχύτερα ἀπὸ τὴ Βίβλο, οὔτε θὰ μείνω πίσω ἀπ’ αὐτήν. Ὅ,τι διδάσκει ἡ Βίβλος, σ’ αὐτὸ θὰ προσκολληθῶ. Ἀλλ’ ἐξακολουθοῦσαν νὰ ὑπάρχουν μερικὰ ἐδάφια ποὺ δὲν μποροῦσα νὰ κατανοήσω.»
“So much for his general mode of studying the Bible. On another occasion he stated his mode of settling the meaning of the text before us—the meaning of ‘the daily.’ ‘I read on,’ said he, ‘and could find no other case in which it was found, but in Daniel. I then took those words which stood in connection with it, ‘take away.’ He shall take away the daily, ‘from the time the daily shall be taken away,’ etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thessalonians 2:7–8. ‘For the mystery of iniquity doth already work, only he who now letteth, will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! that is ‘the daily!’ Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and ‘the wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.” William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.
«Αυτά, λοιπόν, ως προς τον γενικό τρόπο με τον οποίο μελετούσε τη Βίβλο. Σε άλλη περίσταση εξέθεσε τον τρόπο με τον οποίο κατέληγε στο νόημα του κειμένου που έχουμε ενώπιόν μας—το νόημα του “καθημερινού”. “Συνέχιζα να διαβάζω”, είπε, “και δεν μπορούσα να βρω άλλη περίπτωση στην οποία να απαντάται, παρά μόνο στον Δανιήλ. Έπειτα έλαβα εκείνες τις λέξεις που στέκονταν σε συνάφεια με αυτό, ‘αφαιρεθεί’. Θα αφαιρέσει το καθημερινό, ‘από τον καιρό κατά τον οποίο το καθημερινό θα αφαιρεθεί’, κτλ. Συνέχιζα να διαβάζω, και νόμιζα ότι δεν θα έβρισκα κανένα φως πάνω στο κείμενο· τελικά έφθασα στο 2 Θεσσαλονικείς 2:7–8. ‘Διότι το μυστήριον της ανομίας ήδη ενεργείται· μόνον εκείνος που τώρα εμποδίζει, θα εμποδίζει, έως ότου απομακρυνθεί εκ μέσου, και τότε θα αποκαλυφθεί ο άνομος’, κτλ. Και όταν έφθασα σε εκείνο το κείμενο, ω, πόσο καθαρή και ένδοξη φάνηκε η αλήθεια! Εκεί είναι! αυτό είναι “το καθημερινό!” Λοιπόν, τώρα, τι εννοεί ο Παύλος με το ‘εκείνος που τώρα εμποδίζει’, ή παρεμποδίζει; Με τον ‘άνθρωπο της αμαρτίας’ και τον ‘άνομο’ εννοείται ο Παπισμός. Λοιπόν, τι είναι εκείνο που εμποδίζει να αποκαλυφθεί ο Παπισμός; Μα, είναι ο Παγανισμός· λοιπόν, τότε, ‘το καθημερινό’ πρέπει να σημαίνει τον Παγανισμό.” William Miller, Apollos Hale, The Second Advent Manual, 65, 66.
Without an understanding that “the daily” in the book of Daniel was a symbol of paganism, Miller would have been hard pressed to develop the framework that he assembled his prophetic structure upon. “The daily” is found five times in the book of Daniel, and it is always followed by a symbol of papalism. The evidence that “the daily” in the book of Daniel is paganism is located in Paul’s letter to the Thessalonians. One of the most severe warnings in God’s Word is located there, for there Paul clearly states that those who do not love the truth will be sent strong delusion. The truth that was purposely located in Thessalonians was the identification of paganism’s connection with papalism, and to reject that truth is to guarantee that strong delusion will be the consequence of that rejection.
Χωρίς την κατανόηση ότι «το παντοτινό» στο βιβλίο του Δανιήλ ήταν σύμβολο του παγανισμού, ο Μίλλερ θα δυσκολευόταν πολύ να αναπτύξει το πλαίσιο επάνω στο οποίο οικοδόμησε την προφητική του δομή. «Το παντοτινό» απαντά πέντε φορές στο βιβλίο του Δανιήλ, και πάντοτε ακολουθείται από ένα σύμβολο του παπισμού. Τα αποδεικτικά στοιχεία ότι «το παντοτινό» στο βιβλίο του Δανιήλ είναι ο παγανισμός βρίσκονται στην επιστολή του Παύλου προς τους Θεσσαλονικείς. Εκεί βρίσκεται μία από τις αυστηρότερες προειδοποιήσεις στον Λόγο του Θεού, διότι εκεί ο Παύλος δηλώνει σαφώς ότι όσοι δεν αγαπούν την αλήθεια θα παραδοθούν σε ισχυρή πλάνη. Η αλήθεια που είχε σκόπιμα τοποθετηθεί στη Θεσσαλονικείς ήταν ο προσδιορισμός της σύνδεσης του παγανισμού με τον παπισμό, και η απόρριψη αυτής της αλήθειας εγγυάται ότι η ισχυρή πλάνη θα είναι η συνέπεια αυτής της απόρριψης.
We will continue this subject in the next article.
Θα συνεχίσουμε αυτό το θέμα στο επόμενο άρθρο.
Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:9–16.
Μείνατε κατάπληκτοι και θαυμάσατε· κράξατε και βοήσατε· είναι μεθυσμένοι, αλλά όχι από οίνο· παραπατούν, αλλά όχι από σίκερα. Διότι ο Κύριος εξέχεε επάνω σας πνεύμα βαθέος ύπνου, και έκλεισε τους οφθαλμούς σας· τους προφήτες και τους άρχοντές σας, τους βλέποντες, τους εκάλυψε. Και πάσα η όρασις έγινε σε σας ως οι λόγοι βιβλίου εσφραγισμένου, το οποίον παραδίδουν εις άνθρωπον εγγράμματον, λέγοντες· Ανάγνωθι τούτο, παρακαλώ· και εκείνος λέγει· Δεν δύναμαι, διότι είναι εσφραγισμένο· και το βιβλίο παραδίδεται εις άνθρωπον αγράμματον, λέγοντες· Ανάγνωθι τούτο, παρακαλώ· και εκείνος λέγει· Δεν είμαι εγγράμματος. Διά τούτο είπε ο Κύριος· Επειδή ο λαός ούτος με πλησιάζει με το στόμα αυτού, και με τα χείλη αυτού με τιμά, αλλά την καρδίαν αυτού απεμάκρυνε μακράν απ’ εμού, και ο φόβος αυτών προς εμέ διδάσκεται δια προσταγμάτων ανθρώπων· διά τούτο, ιδού, εγώ θέλω εξακολουθήσει να κάμω μεταξύ του λαού τούτου έργον θαυμαστόν, μάλιστα έργον θαυμαστόν και τεράστιον· διότι η σοφία των σοφών αυτού θέλει απολεσθεί, και η σύνεσις των συνετών αυτού θέλει κρυβεί. Ουαί εις εκείνους που ζητούν βαθέως να κρύψουν την βουλήν αυτών από του Κυρίου, και των οποίων τα έργα είναι εν σκότει, και λέγουν· Τις μας βλέπει; και τις μας γνωρίζει; Βεβαίως, η διαστροφή σας των πραγμάτων θέλει λογισθεί ως ο πηλός του κεραμέως· διότι θέλει ειπεί το έργον περί του ποιήσαντος αυτό· Δεν με έκαμε; ή το πλάσμα θέλει ειπεί περί του πλάσαντος αυτό· Δεν είχε σύνεσιν; Ησαΐας 29:9–16.