Το Βιβλίο του Δανιήλ - Αριθμός Σαράντα Επτά

Όταν το μικρό κέρας της Ρώμης παριστάνεται στα εδάφια εννέα έως δώδεκα του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ, αποτελεί διεφθαρμένο σύμβολο, διότι είναι σύμβολο τραβεστισμού, ενδυόμενο τα αμφότερα φύλα, ταλαντευόμενο μεταξύ αρσενικού και θηλυκού. Αυτό συμφωνεί με τη Μιλλεριτική κατανόηση ότι η Ρώμη παριστάνετο με δύο φάσεις, η πρώτη φάση ως ρωμαϊκή κρατική εξουσία και η δεύτερη φάση ως ρωμαϊκή εκκλησιαστική εξουσία· αλλά, στην ταλάντευση των γενών μέσα στα εδάφια, το μικρό κέρας βρίσκεται εκτός της ιστορικής και προφητικής ακολουθίας (διεφθαρμένο). Εντούτοις, καθένα από τα τέσσερα εδάφια παριστάνει ιστορία αμέσως συνδεόμενη είτε με τη ρωμαϊκή κρατική εξουσία είτε με τη ρωμαϊκή εκκλησιαστική εξουσία. Η ειδωλολατρική Ρώμη κατεδίωκε όλους όσοι αντιστέκονταν στην αυτοκρατορική της εξουσία, αλλά ο διωγμός της παπικής Ρώμης (θηλυκό) στο εδάφιο δέκα στρέφεται ειδικώς κατά του ουρανού.

Κατά τη μιλλεριτική κατανόηση ότι η Ρώμη ήταν το τέταρτο και τελικό βασίλειο, η εναλλαγή από κράτος σε εκκλησία και πάλι από κράτος σε εκκλησία δεν θα αποτελούσε ζήτημα. Είχαν δει την ανάμειξη σιδήρου και πηλού στα πόδια του Δανιήλ, κεφάλαιο δεύτερο, και απλώς την κατανοούσαν ως δύο φάσεις της Ρώμης, χωρίς καμία μέριμνα να ορίσουν μια συγκεκριμένη ιστορική ακολουθία ενός τετάρτου και πέμπτου βασιλείου. Το ίδιο κατανοούσαν και για το κεφάλαιο έβδομο, όπου το κέρας που ελάλει μεγάλα πράγματα κατά του Υψίστου είχε τρία κέρατα εκριζωμένα από τα αρχικά δέκα κέρατα του θηρίου της Ρώμης. Ακόμη και αν ο Μίλλερ αναγνώριζε τη μετατόπιση του γένους στα εδάφια εννέα έως δώδεκα, αυτό θα ήταν ασήμαντο για την κατανόησή του ότι το τέταρτο βασίλειο ήταν η Ρώμη. Κατά τη μιλλεριτική κατανόηση, το τέταρτο βασίλειο έληξε το 1798, και το επόμενο προφητικό γεγονός ήταν η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Το θηλυκό κέρας ταυτοποιεί τη γυναίκα που διαπράττει πνευματική πορνεία με το αρσενικό κέρας και παριστάνεται στα εδάφια δέκα και δώδεκα.

Ο διωγμός της παπικής εξουσίας στράφηκε εναντίον του Χριστιανισμού (του στρατεύματος του ουρανού), και στο εδάφιο δώδεκα η παπική Ρώμη (θηλυκό) λαμβάνει τη δύναμη να επιτελέσει το φονικό της έργο μέσω της παράβασης τού να πορνεύει με τους βασιλείς της Ευρώπης.

Το «στράτευμα» στο εδάφιο αντιπροσωπεύει τη στρατιωτική δύναμη που δόθηκε στον παπισμό «εναντίον της καθημερινής». Η λέξη «εναντίον» σημαίνει «από». Από τους ειδωλολατρικούς βασιλείς της Ευρώπης (την ειδωλολατρική Ρώμη), που αντιπροσωπεύονται από «την καθημερινή», δόθηκε στον παπισμό στρατιωτική υποστήριξη (ένα στράτευμα) «εξαιτίας της παράβασης». Ο συνδυασμός εκκλησίας και κράτους, με την εκκλησία να ελέγχει τη σχέση, είναι η «παράβαση». Ο οίνος εκείνης της παράβασης είναι χριστιανικό αίμα. Μόλις ο παπισμός απέκτησε τον έλεγχο των στρατευμάτων της ειδωλολατρικής Ρώμης, η παπική Ρώμη («αυτό») «κατέβαλε την αλήθεια κατά γης· και ενήργησε, και ευημέρησε».

Στο ενδέκατο κεφάλαιο του Δανιήλ, εδάφιο τριάντα ένα, παριστάνεται επίσης η παράδοση των στρατευμάτων στην παπική Ρώμη:

Το εδάφιο προσδιορίζει την ιστορική μετάβαση από την ειδωλολατρική Ρώμη στην παπική Ρώμη. Στο εδάφιο, οι «βραχίονες» είναι οι Ευρωπαίοι βασιλείς που άρχισαν να υποστηρίζουν τον παπισμό, αρχίζοντας με τον Χλωδοβίκο, βασιλιά των Φράγκων (Γαλλία), κατά το έτος 496. Οι «βραχίονες» επίσης μόλυναν «το αγιαστήριο της ισχύος» (την πόλη της Ρώμης), μέσω του συνεχούς πολέμου από τον τέταρτο αιώνα και εξής έως το έτος 538. Οι «βραχίονες» επίσης απομάκρυναν την ειδωλολατρική αντίσταση στην άνοδο του παπισμού, και έως το έτος 508, η ειδωλολατρική αντίσταση είχε τερματισθεί.

Η λέξη που μεταφράζεται ως «αφαιρώ», είναι η εβραϊκή λέξη «sur» και σημαίνει «να απομακρύνω». Οι «βραχίονες» έθεσαν το «βδέλυγμα της ερημώσεως» (τον παπισμό) στον θρόνο της γης το έτος 538. Όταν ο Δανιήλ, κεφάλαιο όγδοο, εδάφιο δώδεκα, δηλώνει ότι «στράτευμα» εδόθη στο θηλυκό μικρό κέρας, συμφωνεί με τη μαρτυρία του εδαφίου τριάντα ένα του ενδεκάτου κεφαλαίου. Το βιβλίο της Αποκαλύψεως επίσης δίδει μαρτυρία στην ίδια αλήθεια στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο.

Η Αδελφή Γουάιτ ταυτίζει ευθέως το θηρίο του δεύτερου εδαφίου με τον παπισμό, και ότι ο δράκων στο εδάφιο είναι η ειδωλολατρική Ρώμη. Η ειδωλολατρική Ρώμη έδωσε τρία πράγματα στον παπισμό: «τη δύναμή του, και τον θρόνο του, και μεγάλη εξουσία».

Η στρατιωτική ισχύς δόθηκε από την παγανιστική Ρώμη, αρχίζοντας με τον Κλόβιδο, κατά το έτος 496. Η «έδρα» από την οποία θα κυβερνούσε, δόθηκε στον παπισμό κατά το έτος 330, όταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος μετέφερε την πρωτεύουσά του στην Κωνσταντινούπολη, αφήνοντας την προηγούμενη πρωτεύουσά του, την πόλη της Ρώμης, υπό τον έλεγχο της παπικής εκκλησίας. Κατά το έτος 533, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός διέταξε ότι ο πάπας ήταν η κεφαλή της εκκλησίας και ο διορθωτής των αιρετικών, παραδίδοντας τη «μεγάλη εξουσία» του στον πάπα της Ρώμης. Το δωδέκατο εδάφιο του ογδόου κεφαλαίου του Δανιήλ προσδιορίζει τον χρόνο κατά τον οποίο δόθηκε «στράτευμα», και αυτή η προφητική αλήθεια μαρτυρείται από πολλούς μάρτυρες. Από εκείνο το χρονικό σημείο (με αρχή το έτος 496), ο παπισμός «ευημέρησε».

Θα εξακολουθούσε να «ενεργεί» και να «ευημερεί» έως ότου η αγανάκτηση κατά του βόρειου βασιλείου του Ισραήλ φθάσει στο τέλος της το 1798, και ο παπισμός λάβει το θανατηφόρο του πλήγμα.

Το ένατο εδάφιο του ογδόου κεφαλαίου περιγράφει την αρσενική Ρώμη (την ειδωλολατρική Ρώμη) και απεικονίζει την τριπλή διαδικασία κατακτήσεως που επέτυχε η ειδωλολατρική Ρώμη, και η οποία προεικόνιζε τις τρεις γεωγραφικές περιοχές που θα κατακτούνταν ώστε να εγκαθιδρυθεί η παπική Ρώμη επάνω στον θρόνο της γης, όπως παριστάνεται από τα τρία κέρατα που εκριζώθηκαν στο έβδομο κεφάλαιο. Αυτές οι δύο τριπλές κατακτήσεις της ειδωλολατρικής και της παπικής Ρώμης παρίσταναν τα τρία γεωγραφικά εμπόδια της σύγχρονης Ρώμης, στα εδάφια σαράντα έως σαράντα τρία του Δανιήλ ένδεκα. Έπειτα, στο όγδοο κεφάλαιο, εδάφιο ένδεκα, το αρσενικό μικρό κέρας (η ειδωλολατρική Ρώμη) παριστάνεται και πάλι. Στο εδάφιο αυτό, η εξηγιασμένη λογική είναι τόσο αδιάσειστη, ώστε οι χλευαστές άνδρες που κυβερνούν την Ιερουσαλήμ εξαναγκάσθηκαν να εισαγάγουν πολλές θεολογικές πλάνες, προκειμένου να οικοδομήσουν το παραποιημένο τους θεμέλιο.

Καθώς αρχίζουμε να εξετάζουμε τα κίβδηλα νομίσματα και πολύτιμα πετράδια που έχουν εισαχθεί στον Αντβεντισμό από το 1863, πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχουν δύο πρωτεύοντες τομείς υποτιθέμενης θεολογικής ειδικεύσεως, για τους οποίους ο Αντβεντισμός καυχάται, ως βάση για τη στήριξη των δογμάτων του αποστατημένου Προτεσταντισμού και του Καθολικισμού. Ο ισχυρισμός που προβάλλουν οι σύγχρονοι θεολόγοι του Αντβεντισμού είναι ότι είτε είναι ειδικοί στη βιβλική ιστορία είτε είναι ειδικοί στις βιβλικές γλώσσες. Η εφαρμογή εκ μέρους τους του εδαφίου αποκαλύπτει ότι ο προφητικός λόγος έχει καταστεί γι’ αυτούς ως βιβλίο εσφραγισμένο, και επίσης αποκαλύπτει ότι ο ισχυρισμός τους πως είναι ειδικοί στις βιβλικές γλώσσες είναι απλώς η σύγχρονη εκδήλωση του Φαρισαϊσμού.

Πρώτον, υπάρχει η παραγνώριση τῆς ἐναλλαγῆς τῶν γενῶν γιὰ τὸ μικρὸ κέρας στὰ ἐδάφια ἐννέα ἕως δώδεκα. Ἐὰν ἦσαν πράγματι ἐμπειρογνώμονες στὴν ἑβραϊκὴ γλῶσσα, δὲν θὰ ἀρνοῦνταν, οὔτε θὰ ἀποδυνάμωναν, τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Δανιὴλ ἐσκεμμένως χρησιμοποίησε ἐναλλαγὴ γένους στὰ ἐδάφια αὐτά. Τὸ μικρὸ κέρας παριστάνεται καὶ στὰ δύο γένη, καὶ τὰ γένη αὐτὰ ἐναλλάσσονται μέσα στὰ ἐδάφια. Οἱ θεολόγοι ἐπιχειροῦν νὰ συγκαλύψουν αὐτὸ τὸ γεγονὸς μὲ ἀνοησίες καὶ κίβδηλα νομίσματα, διότι αὐτὸ ἀναγνωρίζει σαφῶς ὅτι τὸ ἐδάφιο ἕνδεκα προσδιορίζει τὴν εἰδωλολατρικὴ, καὶ ὄχι τὴν παπικὴ, Ῥώμη. Αὐτοὶ, βεβαίως, ἐπιμένουν ὅτι τὸ μικρὸ κέρας τοῦ ἐδαφίου ἕνδεκα εἶναι ὁ πάπας, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα εἶναι ἡ εἰδωλολατρικὴ Ῥώμη.

Μόλις αναγνωρισθεί ότι δύο από τα τέσσερα εδάφια περί του μικρού κέρατος είναι αρσενικά και δύο θηλυκά, τότε είναι απλό να ενσωματωθεί η βιβλική αλήθεια ότι μία γυναίκα στη βιβλική προφητεία αντιπροσωπεύει μία εκκλησία, και ένας άνδρας αντιπροσωπεύει ένα κράτος. Η γνώση αυτή καθιστά φανερό σε όλους όσοι επιθυμούν να δουν ότι το μικρό κέρας του ενδέκατου εδαφίου είναι η αρσενική Ρώμη (η παγανιστική Ρώμη), όχι η θηλυκή Ρώμη (η παπική Ρώμη).

Το εδάφιο, λοιπόν, νοείται ότι διδάσκει πως η ειδωλολατρική Ρώμη (αυτός) υψώθηκε μέχρι τον άρχοντα του στρατεύματος, όπως έπραξε η ειδωλολατρική Ρώμη όταν έθεσε τον άρχοντα του στρατεύματος επάνω στον σταυρό του Γολγοθά. Όχι μόνον η ειδωλολατρική Ρώμη υψώθηκε εναντίον του Χριστού επάνω στον σταυρό, αλλά το εδάφιο συνεχίζει λέγοντας ότι δι’ αυτού (της ειδωλολατρικής Ρώμης) «η παντοτινή θυσία αφαιρέθηκε».

Στο βιβλίο του Δανιήλ υπάρχουν δύο εβραϊκές λέξεις που αμφότερες μεταφράζονται ως «αφαιρώ». Οι λέξεις είναι «sur» και «rum». Και οι δύο λέξεις χρησιμοποιούνται στην υπηρεσία του αγιαστηρίου. Η λέξη sur σημαίνει αφαιρώ ή απομακρύνω, και όταν η στάχτη από το θυσιαστήριο στο αγιαστήριο απομακρυνόταν, η λέξη που χρησιμοποιείται για να περιγράψει την απομάκρυνση της στάχτης είναι «sur». Η λέξη «rum» σημαίνει υψώνω και εξυψώνω, και όταν ο ιερέας στο αγιαστήριο έπρεπε να υψώσει ένα προσφερόμενο σείσμα, έπρεπε να «rum» (υψώσει) την προσφορά. Στο ενδέκατο εδάφιο, η παγανιστική Ρώμη («το καθημερινόν») θα «rum» (αφαιρούσε) την ειδωλολατρία υψώνοντας και εξυψώνοντας τη θρησκεία της ειδωλολατρίας.

Η ειδωλολατρική Ρώμη θα ανύψωνε και θα εξυψώνε τη θρησκεία της ειδωλολατρίας. Οι Αντβεντιστές θεολόγοι, οι οποίοι διατείνονται ότι κατέχουν εξειδίκευση στις βιβλικές γλώσσες, επιλέγουν να αποδίδουν κάθε εμφάνιση του «take away» στο βιβλίο του Δανιήλ ως «remove». Παραλείπουν να αναγνωρίσουν τη διακριτή και ακριβή διατύπωση του Δανιήλ και, έτσι, θέτουν τους εαυτούς τους υπεράνω του προφήτη Δανιήλ.

Οι θεολόγοι που ομολογούν ότι κατανοούν τις βιβλικές γλώσσες προβάλλουν επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν γιατί ο Δανιήλ είχε την πρόθεση να εννοήσει το ίδιο πράγμα, όταν χρησιμοποίησε δύο διαφορετικές λέξεις. Παραθέτουν μακρές και κουραστικές λεξιλογικές μελέτες για να υποστηρίξουν τους ψευδείς ισχυρισμούς τους. Οι θεολόγοι που ομολογούν ότι κατανοούν τη βιβλική ιστορία υποστηρίζουν ότι η ψευδής εφαρμογή βασίζεται στην αναγνώριση ότι, σε διαφορετικές περιόδους της ιστορίας, η ίδια λέξη μπορεί να σημαίνει κάτι διαφορετικό, και επομένως, όταν ο Δανιήλ χρησιμοποίησε δύο διαφορετικές λέξεις, μόνον ένας ιστορικός ειδήμων μπορεί να προσδιορίσει τι πραγματικά εννοούσε ο Δανιήλ. Είναι σημαντικό να προσδιοριστούν αυτές οι δύο ψευδείς μέθοδοι, διότι χρησιμοποιούνται συχνά από τους θεολόγους που επιδιώκουν να αποκρυβούν από τη μεθοδολογία του «γραμμή επί γραμμή».

Η λέξη που μεταφράζεται ως «ἀφαιρέθηκε» στο εδάφιο σημαίνει «ἀνυψώνω και εξυψώνω». Δεν σημαίνει απομακρύνω. Το γεγονός αυτό δημιουργεί σύγχυση και αντίφαση για τους Αντβεντιστές θεολόγους, διότι οι προκείμενές τους δεν αντέχουν σε μια απλή εξέταση του εδαφίου, όταν στο εδάφιο εφαρμοστεί ο πραγματικός ορισμός της λέξεως που χρησιμοποίησε ο Δανιήλ. Υποστηρίζουν ότι το μικρό κέρας του εδαφίου είναι η παπική Ρώμη, και επομένως το εδάφιο θα έλεγε ότι «δι’ αὐτοῦ» (της παπικής Ρώμης) «το παντοτινό εξυψώθηκε».

Βεβαίως, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να περιλαμβάνουν την προστιθέμενη λέξη, την οποία η Αδελφή Γουάιτ δηλώνει ρητώς ότι προστέθηκε από ανθρώπινη σοφία και δεν εφαρμόζεται στο κείμενο.

Προσδιορίζουν το «παντοτινό» ως τη διακονία του Χριστού στο αγιαστήριο, ώστε η φράση «η καθημερινή θυσία» να υποστηρίζει την αντίληψη ότι το «παντοτινό» είναι το θυσιαστικό έργο του Χριστού στο ουράνιο αγιαστήριο. Αλλά η έμπνευση προσδιορίζει ότι η λέξη «θυσία» «δεν ανήκει στο κείμενο».

Όταν οι μεθύοντες του Εφραΐμ ταυτίζουν «το διαπαντός» με το έργο του Χριστού στο αγιαστήριο, τότε το εδάφιο θα έλεγε: «δι’ αὐτοῦ» (της παπικής Ρώμης) «ἀφῃρέθη το διαπαντός», ή θα έλεγε: «διά της παπικής εξουσίας, η διακονία του Χριστού στο αγιαστήριο αφαιρέθηκε». Πράγματι διδάσκουν αυτό το ψεύδος. Επιμένουν ότι, μέσω του σκότους της παπικής κυριαρχίας, η αληθινή κατανόηση της διακονίας του Χριστού στο αγιαστήριο αφαιρέθηκε από τη διάνοια των ανθρώπων.

Ωστόσο, η λέξη που μεταφράζεται ως «ἀφαιρεῖ», δὲν σημαίνει νὰ ἀπομακρύνει, ἀλλὰ σημαίνει νὰ ὑψώσει καὶ νὰ ἐξυψώσει. Ἐὰν οἱ κατὰ δήλωσιν εἰδικοὶ τῶν βιβλικῶν γλωσσῶν ἐφάρμοζαν ὀρθῶς τὴ σημασία τῆς ἑβραϊκῆς λέξεως «rum» στὸ χωρίο, ἡ ἀπόδοσή τους θὰ ἔπρεπε νὰ λέγει: «διὰ τῆς παπικῆς ἐξουσίας, ἡ διακονία τοῦ ἁγιαστηρίου τοῦ Χριστοῦ ὑψώθηκε καὶ ἐξυψώθηκε». Πότε ἡ παποσύνη ὑψωσε καὶ ἐξύψωσε τὸν Χριστό;

Επιδιώκουν να επιβάλουν τον ορισμό της εβραϊκής λέξεως «sur» επάνω στην εβραϊκή λέξη «rum». Ο Δανιήλ χρησιμοποιεί τη λέξη «sur», η οποία σημαίνει αφαιρώ, σε συνάφεια με «το διαπαντός» σε δύο άλλα εδάφια· όμως στο ενδέκατο εδάφιο, ο Δανιήλ επέλεξε τη λέξη «rum», που σημαίνει υψώνω και δοξάζω. Όχι μόνον είναι ανοησία το συνονθύλευμα των μύθων σχετικά με αυτό το εδάφιο εξαιτίας της διαστροφής της σημασίας της λέξεως που μεταφράζεται ως «αφαιρώ», αλλά δεν υπήρξε ποτέ χρόνος κατά τον οποίον η διακονία του Χριστού στο αγιαστήριο αφαιρέθηκε καθ’ οιονδήποτε τρόπο από τους ανθρώπους.

Το να ισχυρίζεται κανείς, όπως πράττουν οι Αντβεντιστές θεολόγοι, σε μια προσπάθεια να στηρίξουν τη ψευδή εφαρμογή τους του εδαφίου, ότι υπήρξε κάποια χρονική περίοδος κατά την οποία ο παπισμός άσκησε κάποιο είδος εξουσίας ώστε να καταργήσει τη μεσιτεία του Χριστού στο αγιαστήριο, είναι παράλογο!

Ἀλλ᾿ οἱ θεολόγοι δὲν διδάσκουν ὅτι τὸ ἐδάφιο ταυτοποιεῖ ὅτι ὁ παπισμὸς ὕψωσε καὶ ἐξύψωσε τὴ διακονία τοῦ ἁγιαστηρίου τοῦ Χριστοῦ. Ἀποφεύγουν τὸ νόημα τῶν λόγων τοῦ Δανιήλ καὶ τὴν θεόπνευστη συμβουλὴ τῆς Ellen White, γιὰ νὰ διδάσκουν ἐκεῖνο ποὺ ἐπιλέγουν νὰ διδάσκουν, παρὰ τὴ μαρτυρία τῶν λόγων τοῦ Δανιήλ.

Οι θεολόγοι διδάσκουν ότι το εδάφιο σημαίνει «διά της παπικής εξουσίας αφαιρέθηκε η διακονία του Χριστού στο αγιαστήριο», και η αφαίρεση της διακονίας του Χριστού στο αγιαστήριο από τη διάνοια των ανθρώπων υποστηρίζεται από το γεγονός ότι, σε συνάφεια με αυτήν την αφαίρεση, ο τόπος του «αγιαστηρίου» του Χριστού «κατεβλήθη». Δεν υπάρχει ούτε ένα εδάφιο στον Λόγο του Θεού που να προσδιορίζει ότι το ουράνιο αγιαστήριο, όπου ο Χριστός επιτελεί τη μεσιτεία του, καταβλήθηκε ποτέ. Ούτε υπάρχει οποιοδήποτε βιβλικό χωρίο που να προσδιορίζει ότι αυτός ο ίδιος ο ουρανός, ο οποίος είναι ο «τόπος του αγιαστηρίου αυτού», καταβλήθηκε ποτέ. Για μία ακόμη φορά, οι θεολόγοι θέτουν τους εαυτούς τους υπεράνω του προφήτη Δανιήλ, διότι επιμένουν ότι ο «τόπος του αγιαστηρίου αυτού» στο εδάφιο αναφέρεται στο αγιαστήριο του Θεού, παρά το γεγονός ότι ο Δανιήλ διδάσκει ευθέως το ακριβώς αντίθετο από αυτήν την ιδέα.

Οι κατ’ επίφασιν ειδικοί της εβραϊκής γλώσσας επιμένουν ότι στο εδάφιο η εβραϊκή λέξη «rum» πρέπει να νοηθεί με τη σημασία της εβραϊκής λέξεως «sur». Επιμένουν επίσης ότι η εβραϊκή λέξη «miqdash» πρέπει να νοηθεί ως η εβραϊκή λέξη «qodesh». Οι λέξεις «miqdash» και «qodash» μεταφράζονται αμφότερες απλώς ως «αγιαστήριο» στο βιβλίο του Δανιήλ, εντούτοις έχουν διαφορετικές σημασίες. Η λέξη «miqdash» δηλώνει οποιοδήποτε αγιαστήριο, είτε πρόκειται για το αγιαστήριο του Θεού είτε για ειδωλολατρικό αγιαστήριο. Είναι ο γενικός όρος για το αγιαστήριο, ενώ η λέξη «qodesh» χρησιμοποιείται στην Αγία Γραφή μόνο για να δηλώσει το αγιαστήριο του Θεού.

Ο Δανιήλ γνώριζε τη διαφορά μεταξύ ενός ειδωλολατρικού ιερού και του ιερού του Θεού. Αν ο Δανιήλ επρόκειτο να προσδιορίσει ένα ειδωλολατρικό ιερό, θα χρησιμοποιούσε τη λέξη «miqdash». Μου προκαλεί κατάπληξη το ότι οι υποτιθέμενοι ειδικοί της εβραϊκής γλώσσας δεν πραγματεύονται ποτέ το γεγονός ότι, σε τέσσερα διαδοχικά εδάφια, ο Δανιήλ χρησιμοποιεί και τις δύο λέξεις τρεις φορές. Η χρήση από τον Δανιήλ των δύο εβραϊκών λέξεων, που αμφότερες μεταφράζονται ως «ιερό», καθορίζει το νόημα το οποίο ο Δανιήλ είχε την πρόθεση να γίνει κατανοητό.

Στο ίδιο ακριβώς χωρίο που περιλαμβάνει το θεμέλιο του Αντβεντισμού, ο Δανιήλ χρησιμοποιεί δύο διαφορετικές εβραϊκές λέξεις, οι οποίες αμφότερες μεταφράζονται ως «αγιαστήριο». Στα εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα ο Δανιήλ επέλεξε να χρησιμοποιήσει την εβραϊκή λέξη για το «αγιαστήριο», η οποία χρησιμοποιείται στη Γραφή μόνο για να προσδιορίσει το αγιαστήριο του Θεού· ενώ στο εδάφιο ένδεκα ο Δανιήλ χρησιμοποίησε τη γενική εβραϊκή λέξη, η οποία μπορεί να δηλώνει είτε το αγιαστήριο του Θεού είτε ένα ειδωλολατρικό αγιαστήριο.

Εάν ο Δανιήλ είχε θελήσει να προσδιορίσει το «ἁγιαστήριο» στο εδάφιο ένδεκα ως το ἁγιαστήριο του Θεού, θα είχε χρησιμοποιήσει την ίδια εβραϊκή λέξη που χρησιμοποίησε δύο φορές μέσα στα επόμενα τρία εδάφια. Είναι απολύτως σαφές ότι ο Δανιήλ έκανε διάκριση μεταξύ ενός ειδωλολατρικού ἁγιαστηρίου στο εδάφιο ένδεκα και του ἁγιαστηρίου του Θεού στα εδάφια δεκατρία και δεκατέσσερα! Όμως οι μέθυσοι του Εφραΐμ ισχυρίζονται ότι ο «τόπος τοῦ ἁγιαστηρίου αὐτοῦ» που «κατεβλήθη», στο εδάφιο ένδεκα, ήταν ο τόπος του ἁγιαστηρίου του Θεού, αν και αποφεύγουν τη λέξη «τόπος».

Διδάσκουν ότι ο παπισμός αφαίρεσε από τον Χριστό τη διακονία της μεσιτείας και κατέβαλε την αλήθεια του ουρανίου αγιαστηρίου. Αλλ’ ο Δανιήλ ήταν σαφής ότι το «αγιαστήριον» στο ενδέκατο εδάφιο δεν ήταν το αγιαστήριον του Θεού, αλλά ένα ειδωλολατρικό αγιαστήριον. Ο Δανιήλ ήταν εξίσου σαφής ότι δεν ήταν το «αγιαστήριον» εκείνο που κατεβλήθη, αλλά «ο τόπος» του αγιαστηρίου αυτού.

Αρνούμενοι να αναγνωρίσουν τη σκόπιμη εναλλαγή του γένους στα εδάφια εννέα έως δώδεκα, οι σύγχρονοι θεολόγοι υιοθέτησαν τον ορισμό του «καθημερινού» που προήλθε μέσα από την αποστατημένη Προτεσταντική παράδοση και άρχισαν να οικοδομούν θεμέλιο επάνω στην άμμο της ανθρώπινης εικασίας, της παραδόσεως και του εθίμου. Όταν φθάνουν στο εδάφιο ένδεκα, απορρίπτουν ακόμη και τη θεόπνευστη συμβουλή της Αδελφής White, η οποία προσδιόριζε ότι η κατανόηση του Miller περί του «καθημερινού» ως παγανισμού ήταν ορθή, και αρχίζουν να χρησιμοποιούν την τέχνη του αποπροσανατολισμού και της εικασίας για να υπερασπισθούν την αγάπη τους προς τη Ρωμαιοκαθολική και την Προτεσταντική θεολογία.

Μετατρέπουν στην περικοπή την ειδωλολατρική Ρώμη σε παπική Ρώμη και επιβάλλουν στη λέξη που σημαίνει «υψώνω και εξυψώνω» τον ορισμό «αφαιρώ». Ορίζουν το σατανικό σύμβολο του «διαπαντός» ως θεοσεβές σύμβολο και κατόπιν επιμένουν ότι ένας ειδωλολατρικός ναός είναι ο ναός του Θεού, ενώ αποφεύγουν την άμεση αναφορά στον «τόπο» του αγιαστηρίου. Και οι «απαίδευτοι» (όπως τους προσδιορίζει ο Ησαΐας), οι οποίοι θα κατανοήσουν μόνον εάν οι «πεπαιδευμένοι» τους πουν ότι έτσι είναι, αποδέχονται το έδεσμα των μύθων προς ίδιαν αυτών απώλειαν.

Θα συνεχίσουμε την εξέτασή μας της αύξησης της γνώσης, η οποία παριστάνεται ως τα πολύτιμα πετράδια στο όνειρο του Μίλλερ, στο επόμενο άρθρο.